a day ไม่ได้พูดถึง HUMAN RIDE นานโข (นิตยสารฉบับล่าสุด Copenhagen ออกเมื่อปี 2017) ในขวบปีที่เปลี่ยนผ่าน เราได้เห็นเมืองจักรยานที่เราเคยเขียนถึงเปลี่ยนแปลงด้วยสาเหตุที่หลากหลาย ทั้งจากโรคระบาด สังคม รสนิยม เทคโนโลยี ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้สะท้อนวิถีชีวิตของมนุษย์ในปัจจุบันได้ดี นอกจากนี้คนที่ใช้จักรยานสร้างสิ่งดีๆ เพื่อผู้อื่นก็ยังมีให้เห็นอยู่เสมอ

เราคิดว่าประเด็นเหล่านี้น่าสนใจ ถ้าไม่มีโควิดคงเดินทางไปเยือนอีกรอบ แต่ดูแล้วเราคงอยู่บ้านกันอีกนาน เลยหยิบเรื่องเหล่านี้มาเล่าผ่าน Podcast รายการใหม่ชื่อว่า HUMAN RIDE Radio อย่างน้อยก็เป็นคลายคิดถึงความอยากเดินทางของนักปั่น เนื่องจากเราไม่ได้พูดถึงเรื่องจักรยานมานาน ผู้อ่านอะเดย์บางคนอาจจะยังไม่รู้ว่าเราเคยทำเรื่องจักรยานมาก่อน เราจึงทำ EP.0 เพื่อแนะนำตัวสั้นๆ ดำเนินรายการโดย ศิวะภาค เจียรวนาลี บรรณาธิการและหนึ่งในทีมนักเขียน HUMAN RIDE

The post แรงบันดาลใจจากโลกจักรยาน (อีกครั้ง) | HUMAN RIDE Radio EP.0 appeared first on a day magazine.

นอกจากผู้ชมจะได้เห็นผลงานใหม่ๆ คนทำเองก็สนุกที่ได้นำความรู้จากสายที่แตกต่างมาเจอกัน ในงาน Beauty and Ugliness : Aesthetic of Marsi นิทรรศการรวมภาพวาดของหม่อมเจ้าหญิงมารศีสุขุมพันธ์ุ บริพัตรก็มีการร่วมทำงานระหว่างศิลปินที่เราว่าน่าสนใจไม่แพ้ตัวนิทรรศการ 

ในบ้านเราเคยมีการจัดนิทรรศการของหม่อมเจ้ามารศีฯ แล้ว 2 ครั้ง นิทรรศการครั้งล่าสุดจะจัดที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลปเจ้าฟ้า วันที่ 9 พฤศจิกายน – 23 ธันวาคม 2561 

สิ่งที่แตกต่างจากครั้งก่อนๆ คือการร่วมมือกับองค์กรที่ไม่ได้อยู่ในวงการศิลปะ เพราะเป้าหมายหนึ่งของการจัดงานครั้งนี้คือ การพางานของท่านหญิงฯ ไปสู่ผู้ชมกลุ่มใหม่มากขึ้น แม้ผลงานของท่านจะได้รับการยอมรับมากในระดับสากล แต่มีคนไทยรู้จักน้อยกว่าที่ควรจะเป็น 

โดยเฉพาะกับนักศึกษาและคนรุ่นใหม่ที่สนใจศิลปะร่วมสมัย เป็นเรื่องน่าเสียดายที่หม่อมเจ้ามารศีฯ จะเป็นชื่อศิลปินที่ไม่มีคนรู้จัก 

การร่วมมือเพื่อสร้างสิ่งใหม่จึงเกิดขึ้นในหลายทาง แบรนด์ที่ได้ร่วมงานกับมูลนิธิหม่อมเจ้าหญิงมารศีสุขุมพันธ์ุ บริพัตร อย่างใกล้ชิด ทั้งร่วมทำงานและเป็นที่ปรึกษา คือแบรนด์เสื้อผ้าที่ชื่อ Flynow แน่นอนว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังงานครั้งนี้คือ สมชัย ส่งวัฒนา ผู้ร่วมก่อตั้ง Flynow และอาณาจักรศิลปะ ช่างชุ่ย ที่เรารู้จักเป็นอย่างดี

แม้จะคุ้นเคยกับการร่วมงานข้ามสาย แต่เรายอมรับว่าการได้เห็นมูลนิธิฯ มาจับมือกับ Flynow ถือเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายพอสมควร

แต่สำหรับสมชัย ผลงานของทั้งสองฝั่งนี้มีจิตวิญญาณที่คล้ายกัน แม้จะไม่เคยพบกันมาก่อน เขาเชื่อด้วยซ้ำว่าการได้มาร่วมกันครั้งนี้เป็นเรื่องของลิขิต

“มันแปลกว่าทำไมวิธีคิดของแบรนด์ถึงคล้ายท่านหญิงอยู่มาก ทั้งที่เวลาห่างกัน อาจจะเป็นเรื่องการนำเสนอ ท่านหญิงนำเสนอออกมาเป็นงานอาร์ต มีวิถี มีตัวตน เป็นคนที่อินเตอร์สุดๆ ผมเองเป็นคนทำเสื้อผ้า ผมอยากเห็นว่าถ้าร่วมงานนี้เราจะได้องค์ความรู้อะไรบ้าง โดยที่ไม่หวังเลยนะว่าจะได้เงินเท่าไหร่ ความดังผมไม่สนใจ มันเป็นความรู้สึกว่าการทำงานนี้จะสอนอะไรผมบ้าง” เขาเล่า 

“ผมคิดว่านี่คือลิขิต มันอาจจะดูงมงายปรัมปรา แต่เมื่อคุณเดินทางมาถึงจุดหนึ่ง บางครั้งเราก็ตั้งคำถามว่า เคยมาตรงนี้ได้ยังไง เคยคิดเรื่องนี้ได้ยังไง ถ้าศึกษาเรื่องทางพุทธในสายวิปัสนาเยอะๆ คุณจะรู้เลยว่า เราไม่เคยเข้าใจสิ่งที่สำคัญที่สุด นั่นคือตัวตนน่ะ การเข้าใจตัวตนโคตรมหัศจรรย์เลย 

“เราไม่ได้อยู่ๆ ก็เกิดนะ ไม่รู้ต้องเกิดกี่ภพ กี่ชาติ กี่ยุค ผมเชื่อว่ามันมีเหตุผลว่าทำไมเราเก่งเรื่องนี้เสียขนาดนี้ล่ะ ทำไมบางเรื่องถึงโง่เสียขนาดนี้ ผมไม่ได้จบอะไรมาเลย แต่มาทำงานอาร์ต ดีไซน์ ครีเอทีฟ แฟชั่นโชว์ และออกแบบเสื้อผ้าได้ แล้วผมว่าผมทำได้ดีด้วย ผมเชื่อเรื่องอดีตชาติ หรือคำว่าประจวบเหมาะที่ได้มาเจอกัน” 

เขาหยุดชั่วครู่และเล่าต่อว่าตอนทีมงานมูลนิธิติดต่อมาเขายังไม่ได้ตอบตกลงทันที เขาตัดสินใจรับทำหลังจากออกไปปั่นจักรยานทางไกลที่อยุธยาเสร็จ “ด้วยเซนส์ของเราหรือสภาวะอะไรบางอย่างบอกให้ทำ ถ้าผมทำงานนี้ดี ผมก็คงมีโอกาสได้ทำบุญอะไรบางอย่างกับท่านหญิง แล้วท่านก็มอบภารกิจนี้ให้ผม แต่ถ้าผมทำงานนี้ได้ไม่ดี มันคงเป็นบาปในใจ ลึกๆ แล้วผมมีเจตนาที่ดี อยากจะทำงานนี้” สมชัยพูดถึงตอนที่ตัดสินใจรับงานนี้แม้ตารางงานจะแน่นเอี้ยดในช่วงปลายปี

สมชัยนำแบรนด์ Flynowiii มาเป็นหัวหอกในการร่วมงานครั้งนี้ มีการนำภาพผลงานของท่านหญิงมาประยุกต์กับเสื้อผ้าและสินค้าอื่นๆ ถ้าดูภายนอกหลายคนคงรู้สึกว่างานเสื้อผ้าก่อนหน้านี้ของแบรนด์กับงานของท่านหญิงคล้ายกันอย่างน่าประหลาดใจ 

“ถ้าผมให้เซกชั่นอื่นในบริษัทดูคงไม่เก็ตนะ แต่เด็กใน Flynowiii ดูแล้วก็รักเลย เราเชื่อว่าแต่ละคนมันมีกลุ่ม มี identity เราเหมือนอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เด็กดูแล้วก็ โห ทำไมเหมือนกันจังเลย ถ้าท่านเป็นเจ้าของแบรนด์แฟชั่นชั้นนำของโลก เขาคงคิดว่า Flynowiii ไปก๊อปเขามา” เขาเล่าติดตลก 

แม้สมชัยจะมีภาพของความเป็นนักออกแบบ ทำงานออกแบบเสื้อผ้ามาก็มาก กับงานระดับท่านหญิง ไม่แปลกถ้าเขาจะขอออกแบบด้วยตัวเอง

แต่สมชัยบอกว่าเขารับหน้าที่เป็นเหมือนที่ปรึกษา ทั้งการออกแบบเสื้อผ้า การจัดแฟชั่นโชว์ ช่วยหาพร็อพ ทำทุกอย่างเพื่อให้งานออกมาดี นอกจากนี้เขายังเน้นเปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่ได้แสดงฝีมือ 

สิ่งนี้เหนือกว่าการลงมาออกแบบเอง นี่คือการทำงานเพื่อส่งต่อความรู้ไปสู่อนาคต ซึ่งเป็นรูปแบบที่เขาคิดว่าเหมาะสมที่สุดกับโครงการนี้

“ทีมงานเราไม่รู้ว่าท่านดังขนาดไหน มีชื่อเสียงขนาดไหน เด็กสมัยนี้มันดีอย่างคือ เมื่อรู้สึกว่าชอบเพราะความคิดความอ่านตรงกัน เขาจะชอบขุดคุ้ยที่มาที่ไปเอง”

“อดีตเราชอบคิดแย่ๆ ว่ากูต้องเป็นอาจารย์คนเดียว แต่วันนี้ผมว่าไม่ใช่แล้ว เราต้องสร้างองค์กรให้เป็น learning organization ผมจะสอนคน 3 ระดับ ระดับแรก trainee ยินดีสอนเต็มที่ 3 ปี ระดับต่อไปให้เขาทำงานได้ด้วยตัวเอง แล้วถ้าจบ 6 ปีได้เราจะให้นโยบายไปให้เขาทำงานออกมา 

“ทีมของมูลนิธิอาจจะงงว่าคุณลิ้มไม่ต้องออกแบบเองเหรอ เราออกแบบเองจนไม่รู้จะไปยังไงแล้ว ออกแบบมันเป็น subset ที่เล็กมากของการจัดการองค์กร ในอดีตตอนเป็นดีไซเนอร์ เราคิดว่าออกแบบสวยๆ แล้วบริษัทจะร่ำรวยมหาศาล ไม่ใช่” เจ้าของแบรนด์ที่ทำงานออกแบบมาทั้งชีวิตเล่า

ทีมงานที่ร่วมกับสมชัยครั้งนี้รู้จักและรู้ใจกันอย่างดี ในฐานะผู้นำทีม เขาคอยแนะนำทีมออกแบบว่าทำแค่ไหนจะถึงจุดที่พอเหมาะ

“เราเชื่อว่าการทำงานที่ดีต้องรู้ว่าอะไรเกินอะไรขาด ต้องอยู่ในจุดที่พอเหมาะ เมืองนอกเวลาที่เราทำเสื้อผ้า จะมีทีมที่เป็น stylist เราจ้างเขามาคอมเมนต์หรือด่าอย่างเดียวเลยนะ ว่าอันไหนมากไปหรือน้อยไป สไตล์แบบนี้เป็นยังไง แล้วค่าตัวมันก็แพงด้วย” เขาหัวเราะ

“เวลาเราให้เด็กไปทำงานแบบนี้ วิธีคิดจะเกิดจากการบ่ม เกิดพลังโดยที่ไม่ได้มีศูนย์กลางที่ตัวผม มันเกิดจากองค์ความรู้ที่เป็นองค์ความรู้ของคณะ ไม่มีอะไรดีเท่านี้อีกแล้ว ถ้าเรารู้สึกว่าเดี๋ยวกูไม่ได้เจิม หงุดหงิดที่บอกคนอื่นไม่ได้ว่าทั้งหมดนี้กูคิด มีปัญหาแน่ จะอยากไปเพื่ออะไรน่ะ มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องทำ 

“ถ้าผมจะเป็นผู้นำสักแบบหนึ่ง ก็อยากเลือกเป็นผู้นำแบบนี้ ผู้นำที่มีลูกน้องที่คิดได้ ทำได้ ให้นโยบายเสร็จแล้วมันไปทำ แล้วขอโทษ มันทำได้ดีกว่าเราอีก คุณว่ามีบุญมั้ย โคตรมีบุญเลย เราสร้างคนให้มีคนเยอะๆ เถอะ แล้วสุดท้ายเราจะดีใจมากถ้าไปอยู่ข้างหลัง มีโอกาสได้เชยชมกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นซึ่งเรามีส่วนผลักดันมันขึ้นมา นี่คือวิธีทำงาน รวมถึงวิธีคิดของผมด้วย” สมชัยเล่า

ผลงานหลายชิ้นของท่านหญิงมารศีฯ มักมีสัญลักษณ์เกี่ยวกับความตายในภาพเสมอ

ไม่แปลกใจเลยที่สมชัยจะรู้สึกอินกับผลงาน เพราะตัวเขาเองก็มองความตายเป็นเรื่องธรรมดาที่สวยงามเช่นเดียวกัน

“ถ้าคุณไปบ้านผม คนกลัวผีอยู่ไม่ได้ คนเชื่อฮวงจุ้ยก็อยู่ไม่ได้นะ สิ่งแรกที่ผมทำในช่างชุ่ยคือ หัวกะโหลกยักษ์ คือเรามองเห็นเรื่องแบบนี้ว่าเป็นสิ่งสวยงาม”

สมชัยเล่าความคิดที่เขามีต่อความตาย ตัวเขาเองก็เคยนำความตายมาเป็นองค์ประกอบหนึ่งในการออกแบบ เราถามเขาว่าในวัยใกล้ 60 ศิลปินอย่างเขามองความตายอย่างไร

“ผมแค่วางแผนว่าจะตายยังไงให้ทุรนทุรายน้อยที่สุด อยากให้เป็นการตายที่เราพอรู้เท่าทัน ว่าที่เราเดินทางมาถึงจุดนี้ ต้องรู้หลักเหตุผลของการเกิดดับจากคำว่า อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา เรื่องพวกนี้เราไม่มีทางหลุดพ้น มนุษย์เกิดมาเพื่อพุ่งหาความตาย วิ่งหาความตายในรูปแบบต่างๆ กัน พูดอย่างนี้เหมือนผมจะไปเป็นอรหันต์ แต่จริงๆ ไม่ใช่ ผมยังอยู่ในทางโลก แต่การเข้าใจตรงนี้จะทำให้ระดับในการดำเนินชีวิตสมดุล เข้าสู่โหมดของทางสายกลาง 

“อีกไม่กี่เดือนผมก็ 60 แล้ว สมัยก่อนคนจีนจะจัดงาน ตั่วแซยิด แปลว่า อีกไม่นานก็จะตาย ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าชีวิตจะเหลือแค่ไหน อยู่ยาวแค่ไหน แต่ตอนนี้กูรู้สึกโคตรหนุ่มเลย มีแรงมากกว่าตอนอายุ 50 ยังมองสาวๆ สวยอยู่วันยังค่ำ หวังว่าถ้าเราเข้าใจชีวิต รู้จักที่จะครองตนอย่างมีศิลปะในการดำเนินชีวิต น่าจะเป็นสิ่งที่ดี เรื่องอะไรที่เกิดจากเวรกรรมของเรา อันนั้นต้องน้อมรับ เพราะเรื่องราวในชีวิตเราเยอะ เรียนรู้ และทำความเข้าใจกับมัน 

“คำว่า อุเบกขา มันทำยาก เหมือนเรากดมันไว้ รอมันระเบิดแค่นั้นเอง แค่ต่อสู้กับความโกรธก็ยาก ฉะนั้นวิธีการต่อสู้คือการไม่ต้องทำอะไร อยู่กับมันแบบเพื่อนรัก เดี๋ยวก็หายไปเอง เพราะมันเป็นเรื่องสมมติทั้งหมด” 

The post Marsi x Flynow เมื่องานของหม่อมเจ้ามารศีฯ มาเจอกับแบรนด์เสื้อผ้าที่มองความตายเป็นสิ่งสวยงาม appeared first on a day magazine.

แสงแดดอ่อนยังไม่แรงมากนักเมื่อบล็อกเกอร์สายสุขภาพปรากฏตัวอย่างร่าเริง
บุ๊คกี้-ศุภานุช มณีเนตร ดูจะมีรัศมีพลังงานบวกอยู่รอบตัวอยู่เสมอ
ใครที่ติดตามเพจ Booky HealthyWorld คงรู้จักบุคลิกกระตือรือร้นสดใสที่แฝงอยู่ในทุกอณูของเธอ
บุ๊คไม่ใช่แค่ผู้หญิงหุ่นดีที่รักการออกกำลังกาย แต่เธอเป็นนักสร้างแรงบันดาลใจจับต้องได้ที่ทำให้เราอยากใช้ชีวิตให้ดีขึ้น
กินอาหารที่มีประโยชน์สักนิด เล่นกีฬาสักหน่อย และออกไปเติมความสนุกให้ชีวิต

ในวาระที่บล็อกเกอร์สาวจบการวิ่งมาราธอนที่ Skechers Performance Los Angeles Marathon มาไม่นาน เราใช้โอกาสนี้นั่งคุยกับเธอเรื่องการเอาชนะระยะทาง 42 กิโลเมตรในอเมริกา และเส้นทางสายสุขภาพที่เธอสร้างด้วยตัวเองมากว่า 4
ปี

Booky
HealthyWorld เริ่มต้นจากอะไร

จุดเริ่มต้นที่ทำเพจคือตอนอยู่ปี 1 เราน้ำหนัก 60
กว่ากิโล ไม่เคยออกกำลังกายมาก่อนเลย
กินทุกอย่าง ตอนนั้นรู้สึกว่าเริ่มใส่เสื้อผ้าแล้วคับขึ้น อึดอัด
ทำอะไรแล้วก็ไม่สะดวกสบาย เราเลยเริ่มลดน้ำหนัก ช่วงนั้นยาลดน้ำหนักมาแรงมาก ตอนแรกเลยลองกินยาดู
พอกินวันเดียวก็เห็นผลเลยว่าใจสั่น นอนไม่หลับ ตอนนั้นเรียนอยู่ ก็ให้เรียนไม่รู้เรื่อง
เลยกินแค่วันเดียวเลิก หันมาสนใจการลดน้ำหนักให้ดีต่อสุขภาพแทน

เราเริ่มหาข้อมูลว่าควรจะทำยังไงจากในอินเทอร์เน็ต
จากเว็บไซต์ต่างประเทศ ตอนนั้นเว็บของไทยยังมีไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่
ก็เลยหาเมนูอาหารจากต่างประเทศมาปรับสูตรให้เข้ากับคนไทยแล้วลองทำกินเอง และตอนนั้นก็ออกกำลังกายที่หอ
ไม่ได้ไปฟิตเนส ออกกำลังกายแบบคาร์ดิโอเป็น bodyweight ง่ายๆ ใช้เวลา 6
เดือนก็ลดไปประมาณ 10 กว่ากิโล

ตอนหลังเลยเปิดเพจ เพราะว่ามีเพื่อนๆ ถามมาเยอะว่าทำยังไงถึงผอมลง
ตอนนั้นคนไทยยังไม่ค่อยสนใจเรื่องสุขภาพเท่าไหร่ เหมือนทุกคนสนใจแต่เรื่องยาลดน้ำหนักกับเรื่องไดเอ็ท
แต่ยังไม่ค่อยสนใจการออกกำลังกาย เราเลยแชร์ไลฟ์สไตล์ เมนูอาหารทำเอง
การออกกำลังกายของตัวเอง อะไรแบบนี้ คนก็ตามมากขึ้นเรื่อยๆ

คุณออกแบบการออกกำลังกายของตัวเองไว้อย่างไร

ปกติเป็นคนชอบออกกำลังกายหลายอย่าง วิ่งบ้าง
เต้นบ้าง ว่ายน้ำบ้าง หรือ bodyweight เป็นท่าต่างๆ
และทำอย่างต่อเนื่อง ส่วนใหญ่เราจะออกกำลังกายไม่นาน ใช้เวลาประมาณ 30 นาทีถึง 1
ชั่วโมงต่อวัน ไม่ได้ออก 2 – 3 ชั่วโมง เราพยายามออกกำลังกายหลายอย่างให้มันไม่น่าเบื่อจำเจ

จากที่เห็นในเพจ
ดูเหมือนว่ากินคลีนด้วยใช่มั้ย

ไม่ได้คลีนขนาดนั้นนะ บางเมนูก็ไม่ได้คลีน 100 เปอร์เซ็นต์ บางเมนูก็ปรุงบ้าง เพราะว่าถ้าคลีนจริงๆ ตามหลักแล้วต้องเป็นรสจืด ไม่ใส่เครื่องปรุงเยอะ
ใช้เครื่องปรุงจากธรรมชาติล้วนๆ เลย เราก็ยังมีกินขนมปัง กินไส้กรอก กินไก่ทอดอะไรบ้างเป็นบางครั้ง
ไม่ได้กำหนดว่าชีวิตต้องกินคลีนตลอดไป เวลาไปกินข้าวกับเพื่อน กับครอบครัว
เราก็กินปกติได้ แค่เน้นว่าเราออกกำลังกายตลอด ถึงไม่ได้ออกทุกวัน อย่างน้อยก็อาทิตย์ละ
3 – 4 วันขึ้นไป

ต้องทำยังไงถึงเอาชนะพฤติกรรมเดิมๆ
ของตัวเองได้

ต้องมีจุดมุ่งหมาย ตอนนั้นเรามีเป้าหมายว่าเราต้องดูดีขึ้น
ผอมลง พยายามบอกตัวเองว่าต้องตื่นไปออกกำลังกายนะ ต้องกินสิ่งที่ดีต่อสุขภาพนะ การดูแลตัวเอง
นอนเพียงพอ มันส่งผลต่อความสวยโดยตรง ออกมาที่ผิวพรรณ หน้าตา แล้วมันไม่ได้เห็นผลแค่รูปร่างดีขึ้น
แต่เห็นสุขภาพด้วย เราไม่เหนื่อยง่าย ไม่ป่วยบ่อย เมื่อก่อนเป็นภูมิแพ้แล้วจะป่วยทุกเดือน
แต่เดี๋ยวนี้นานๆ ทีถึงจะเป็น

จากตอนแรกที่แค่อยากผอม ตอนนี้เป้าหมายของคุณคืออะไร

เป้าหมายหลักๆ เลยคือสุขภาพดี
อยากอยู่บนโลกนี้ได้ไปนานๆ เลยไม่ได้เน้นว่าต้องผอม หุ่นดี เป๊ะตลอดเวลา อย่างช่วงวิ่งมาราธอนก็ต้องกินแป้งให้มากขึ้น
เพราะว่าเราต้องใช้คาร์โบไฮเดรตในการวิ่ง เมื่อก่อนเราอาจจะกินน้อย
แต่พอมาวิ่งเราก็ต้องปรับเปลี่ยน กินแป้งให้เยอะขึ้น มันก็อาจจะทำให้เราตัวใหญ่ขึ้น
แต่ว่ามันก็โอเคเพราะเป้าหมายเราเปลี่ยนแล้ว อย่างช่วงที่ไปวิ่งมาราธอนมาก็กินเยอะมาก (หัวเราะ)
รู้สึกว่าตัวบวมขึ้น แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะเดี๋ยวเราก็ออกกำลังกาย
เดี๋ยวเราก็กินอาหารเพื่อสุขภาพอีก เดี๋ยวเราก็ฟีบลงเอง ไม่ได้ทำให้ชีวิตมันจำกัดเกินไป
ไปเมืองนอกแล้วต้องหาแต่อาหารคลีนกินเท่านั้นเรายัง
enjoy กับการใช้ชีวิต

จากวิ่งลดความอ้วนธรรมดากลายเป็นวิ่งมาราธอนได้ยังไง

ตอนแรกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในประเทศไทยมีงานวิ่ง
เมื่อก่อนเราก็วิ่งรอบสนามกีฬาที่มหาวิทยาลัย แค่รอบเดียวก็เหนื่อยแล้วเพราะหัวใจเรายังไม่แข็งแรง พอตอนหลังมีพี่ที่รู้จักชวนลงงานวิ่ง เรารู้ตัวว่าต้องไปวิ่ง
5 กิโลเมตร ก็พยายามซ้อมมากขึ้น เริ่มวิ่งได้ 3
รอบติดต่อกันโดยไม่หยุด พอไปวิ่งจริง รู้สึกว่า
ก็ทำได้นี่ ไม่ได้ยากเท่าไหร่ ก็เลยเริ่มเข้าสู้วงการวิ่งมาตั้งแต่ตอนนั้น

ต่อมาพี่ๆ ที่รู้จักก็ชวนลงไตรกีฬา
เราลงทีมหญิงล้วน รับหน้าที่วิ่ง 10
กิโลเมตรขึ้นเขา มีลิงให้ดูด้วย เพลินเลย
(หัวเราะ) คือพอมีงานวิ่งเราก็ต้องซ้อมจริงจัง และกดดันตัวเองให้พัฒนา ตอนหลังเราถูกชวนเข้าทีม Beyond มีโค้ชต่างชาติมาคอยเทรนด์ให้เลย
เราก็รู้หลักมากขึ้น มันก็ทำให้เราซ้อม แต่ว่ากล้ามเนื้อเรายังไม่แข็งแรง
พอวิ่งเยอะมันก็เจ็บ วิ่งได้สูงสุดแค่ half marathon 21 กิโลเมตรเท่านั้น พอถูก Skechers ชวนไปวิ่ง full
ก็คิดหนักเลย เพราะตอนปลายปีเราป่วย
ออกกำลังกายไม่ได้ เพิ่งหายดีและซ้อมเมื่อต้นปี

เราสามารถใช้เวลาซ้อมประมาณ 2 – 3 เดือนก่อนไปวิ่ง full
marathon ได้ใช่ไหม

ไม่ อย่างที่เขาบอกว่าการวิ่งมาราธอนต้องใช้เวลาซ้อมเป็นปี
ต้องบอกก่อนว่าเราเป็นคนออกกำลังกายมาหลายปีแล้ว เรามีเวลาซ้อมประมาณ 2 เดือน
เราก็พยายามซ้อม วิ่งเยอะมากๆ จนวิ่งได้ถึง 30
กิโลเมตร แต่ยิ่งวิ่งเยอะมากก็ยิ่งเจ็บ เมื่อก่อนเราไม่รู้ว่าการนอนมันสำคัญมาก
ยิ่งออกกำลังกายเยอะ ยิ่งต้องนอนเยอะ ถ้านอนน้อยอยู่แล้วออกกำลังกายหนัก เราก็ยิ่งป่วย
โค้งสุดท้ายเราเลยอยู่นิ่งๆ พักผ่อนเต็มที่เลย

ผลเป็นยังไงบ้างในวันที่วิ่งจริง

ป่วย ประจำเดือนมา ท้องเสีย เจ็ทแล็ก
นอนน้อย (หัวเราะ) ตอนที่ถึงช่วง 30 กิโลเมตร ก็รู้สึกว่ายังมีแรงอยู่ พอไป 35 กิโลเมตรก็รู้สึกว่ายังไม่ถึงอีกหรอ
ขาเริ่มไม่ไหว เริ่มล้าแล้ว ใจเราแข็งแรงนะ แต่กล้ามเนื้อมันไม่ไหวแล้ว เราก็พยายามวิ่งไปเดินไป
จน 1 กิโลเมตรสุดท้ายนี่ยาวนานเหมือน
10 กิโล
ทำไมมันไม่ถึงสักที แต่สุดท้ายก็ถึงเส้นชัยจนได้ ดีอย่างที่ระหว่างทางวิ่งมันเพลินดี
เหมือนไปวิ่งชมเมือง เราเลยไม่เครียด เป็นการวิ่งที่สนุกที่สุด เพราะได้เห็นบรรยากาศใหม่ๆ
สถานที่ใหม่ๆ ได้เห็นอะไรที่แปลกใหม่ที่เราไม่เคยเห็น ตื่นเต้นกับทุกอย่างที่วิ่งผ่าน

เคล็ดลับที่ทำให้วิ่งได้ เพราะว่าจริงๆแล้วคุณเป็นคนออกกำลังกายตลอดเวลาหรือเปล่า

ใช่ค่ะ อย่างเราวิ่งเสร็จก็ไม่เจ็บ
บางคนบอกว่าวิ่งจบแล้วเจ็บขา เดินไม่ได้ แต่เราไม่เป็นไร ไปเที่ยวต่อได้ปกติ
เหมือนกล้ามเนื้อเราแข็งแรงอยู่บ้างแล้ว ถึงไม่ได้ซ้อมวิ่งเยอะ ไม่ได้วิ่งเก่ง
เราว่ามันอยู่ที่ใจด้วยนะ คืออย่างตอนนั้นใจเรามันไป ทั้งๆ ที่เพลียมาก ปวดขา ปวดท้อง
แต่เราก็คิดว่ามาทั้งทีเราก็ต้องวิ่งให้จบ
เป็นสิ่งที่คอยกระตุ้นเราตลอดว่าเราต้องทำให้ได้ แล้วเราก็ไปเรื่อยๆ

คุณคิดยังไงกับคำว่าการวิ่งมาราธอนเปลี่ยนชีวิต

เราเชื่อนะ
มีคนรู้จักหลายคนที่วิ่งมาราธอน เขาจะเป็นคนที่ประสบความสำเร็จเรื่องการทำงาน เรื่องครอบครัว
หรือเรื่องอื่นๆ เหมือนการวิ่งมาราธอนมันทำให้มีความพยายามและมุ่งมั่นมากขึ้น
ไม่ว่าจะเป็นก่อนวิ่งคือการซ้อม หรือว่าจะเป็นวันแข่งจริง เราไม่รู้ว่าเหตุการณ์อะไรจะเกิดขึ้นระหว่างวิ่ง
แต่ว่าเราต้องพยายามและมุ่งมั่นที่จะไปถึงเส้นชัยให้ได้

มาราธอนครั้งนี้ทำให้เรารู้สึกว่า เออ เราก็ทำได้
งานหน้าเอาอีก คราวนี้จะเตรียมตัวให้ดี ไม่ให้พลาด ถ้าเตรียมตัวใหม่ เราจะซ้อมมากขึ้น
อาจจะขอซ้อมสัก 5 เดือนก่อนลงสนาม
น่าจะทำให้วิ่งได้ดีกว่านี้ เราไม่ได้เป็นนักวิ่งจริงจัง ไม่ได้จะเอาเวลา ไม่ได้จะทำสถิติ
ตอนนี้เราจบมาราธอนได้แล้ว ภูมิใจในตรงนี้แล้ว แต่ว่าถ้าในสนามหน้า คิดว่าเราต้อง challenge ตัวเองต่อไป

ในเมื่อคุณไม่ได้วิ่งเพื่อเอาชนะตัวเลข คุณวิ่งเพื่ออะไร

เอาชนะตัวเอง
เอาชนะความอ่อนแอของตัวเอง ความล้าของตัวเอง ความไม่ไหวของตัวเอง เออ เราทำได้นะ
ถึงเราจะมีปัญหาอุปสรรคมากมายขนาดนี้ ก็สามารถผ่านมันไปได้
มันก็เหมือนกับการใช้ชีวิต ถึงแม้ว่าเรามีปัญหาอะไรเข้ามา อย่างตอนทำงาน
เราก็ต้องผ่านมันไปได้เหมือนกัน

เป้าหมายถัดไปของคุณนอกจากการวิ่งคืออะไร

ตอนนี้เราเรียนจบแล้ว เรียน personal trainer ด้วย เหลือแค่สอบ Personal Trainer Certifications ของ ACE (American Council on Exercise) สอบเสร็จก็จะเป็นเทรนเนอร์ได้ทั่วโลก การเรียนก็ทำให้เรามีความรู้มากขึ้น มีความน่าเชื่อถือมากขึ้น เราเรียนเพื่อทำ content ในเพจ
แล้วก็เพื่อช่วยคนอื่นด้วย ตอนนี้ก็คิดว่าจะไปเรียนเรื่องโภชนาการเพิ่มเติมด้วย

จุดที่ทำให้คุณแตกต่างจาก blogger คนอื่นๆ
คืออะไร

เราคิดว่าน่าจะเป็นไลฟ์สไตล์ คนตามเพราะชอบที่เราทั้งทำอาหารและออกกำลังกายแบบไม่โหดเกินไป
เหมือนเราทำอะไรที่คนทั่วไปเข้าถึงได้ง่าย
ไม่มีเวลาไปฟิตเนสก็ฟิตได้ ไม่ต้องเสียเงินเยอะ ใช้เวลาเยอะ
เราก็เหมือนคนทั่วไปที่ยังชอบการกิน ใช้ชีวิตปกติ ให้ความสุขกับสุขภาพพบกันคนละครึ่งทาง
กินได้นะ แต่ก็ต้องรู้จักออกกำลังกาย เพราะว่าเราไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว

ตอนแรกเราอยากทำบล็อกสนุกๆ เล่น เหมือนเราเล่าเรื่องแพสชันตัวเอง เล่าเรื่องชีวิตของเราให้คนอื่นฟัง ตอนนี้มันกลายเป็นอาชีพไปแล้ว
แต่มันก็ไม่แน่ไม่นอน เราถึงต้องเรียนจริงจังและต่อไปอาจรับเป็นเทรนเนอร์เพิ่มด้วย
คือเราเป็นบล็อกเกอร์ ไม่ได้เป็นเน็ตไอดอลที่ถ่ายรูปสวยไปวันๆ
เราต้องหาข้อมูล สกรีนสินค้าว่าปลอดภัยต่อสุขภาพ ถึงจะเอามาเขียน
เอามาบอกต่อได้

Facebook : Booky HealthyWorld
Website : www.bookyhealthyclub.com

ภาพ ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

The post Booky HealthyWorld : บล็อกเกอร์สาวผู้เอาชนะใจตัวเองในมาราธอนแรกของชีวิต appeared first on a day magazine.

ในสวนแว่วเสียงเพลงตามเทศกาล เราเดินเอื่อยๆ
ทักทายบีโกเนีย กุหลาบ และเพื่อนอีกหลายกระถางในโซนศูนย์เพาะพันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับ
ก่อนออกมาสวัสดีเทียนฝรั่ง ดมดอกลาเวนเดอร์ แอบมองสร้อยไก่ และสารพัดดอกไม้ที่เราตกหลุมรักโดยไม่รู้จักชื่อตามทางเดิน อากาศวังน้ำเขียวไม่ถึงกับหนาว
แต่ก็เย็นมากพอที่จะปกป้องพืชสวยๆ เหล่านี้จากความร้อนปกติที่เราพบเจอ

เราเดินไปเก็บความร่มเย็นเพิ่มเติมจากอุโมงค์ไม้เลื้อย
ก่อนจะขึ้นบันไดไปจุดชมวิวกลางสวน ดอกไม้หลากสีกอดกันเป็นลวดลายฉูดฉาดสดใส
สุดทางเขาวงกตมีซุ้มระฆังอ่อนหวานให้คู่รักไปสร้างช่วงเวลาโรแมนติกร่วมกัน ทันทีที่ลงมาในพุ่มวงกต
เราทิ้งระยะห่างจากคู่ข้าวใหม่ปลามันทั้งหลายโดยเลี่ยงไปพิจารณาดอกไม้ต่างๆ ในระยะใกล้
ไม้ดอกส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีกลิ่น แต่ถ้าเลือกไป Rose Park
สวนกุหลาบกว่า 400 สายพันธุ์ที่อยู่ข้างฟลอร่าพาร์ค กลิ่นหอมและดีกรีความสวีทของคู่รักอาจเพิ่มกว่านี้หลายเท่า

เมื่อเจอป้ายบอกว่าฟ้าประทานฟาร์มยังมีผลผลิตออร์แกนิกอีกหลายอย่าง เราเลยเลี้ยวเข้าร้านอาหารครัวฟลอร่า ชิมสลัดผักปลอดสารพิษ ไข่จากแม่ไก่อารมณ์ดี น้ำองุ่นเข้มข้นจากไร่และน้ำกุหลาบสีชมพู ก่อนจะตบท้ายมื้อนี้ด้วยการเดินไปนั่งคาเฟ่ข้างๆ สั่งกาแฟวังน้ำเขียวมาละเลียดช้าๆ แล้วส่งรูปดอกไม้ที่ถ่ายเองเข้ากรุ๊ปไลน์ของตระกูล

ฟ้าประทาน ฟลอร่าพาร์ค ห่างจากโครงการ ‘สวอนเลค เรสซิเด้นท์ เขาใหญ่’ ราว 42 กิโลเมตร มานครราชสีมาทั้งที อย่าลืมไปเยี่ยมคอนโดฯ สวยๆ ในสวนป่าและอุโมงค์ต้นไม้ที่ตำบลโป่งตาลองนะ

Faprathan Flora Park

Address: แยกวัดโพธิ์เฉลิมพระเกียรติ (ทางหลวงหมายเลข
3052 วังน้ำเขียว – เขาแผงม้า กิโลเมตรที่ 9) ต.วังน้ำเขียว อ.วังน้ำเขียว จ.นครราชสีมา ประเทศไทย
Hours: 8.00-18.00 น.
How to get there: เดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัวไปเส้นทางเขาแผงม้า
ผ่านร้านกาแฟ a cup of love

map

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

ภาพ ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

The post Faprathan Flora Park : วงกตสวนดอกไม้แห่งวังน้ำเขียว appeared first on a day magazine.

แต่ไม่รู้ทำไมช่วงหลังที่ไปเขาใหญ่ ผมดันมักจะได้ใช้เวลาอยู่ในร้านกาแฟ แกลเลอรี่ ฟาร์มแกะ ไร่องุ่น อะไรแบบนี้เป็นส่วนใหญ่ จนบางทีก็เหมือนลืมไปว่า เราตั้งใจมาเขาใหญ่ก็เพราะอยากมาอยู่ใกล้ชิดธรรมชาติ

ล่าสุดได้มีโอกาสไปพักที่ Swan Lake คอนโดมิเนียมที่ตั้งอยู่กลางพื้นที่สีเขียวขนาดใหญ่มากบริเวณเขาใหญ่ ผมตื่นนอนมาแต่เช้าจึงได้มีโอกาสเดินสำรวจป่าเล็กๆ รอบโครงการจนถึงตอนเย็น

เสียดายที่กล้องไม่สามารถถ่ายทอดความร่มรื่นภายในป่าเล็กๆ แห่งนี้ได้หมดจริงๆ

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post LITTLE FOREST IN BIG MOUNTAIN appeared first on a day magazine.

โรงนาแบบฝรั่งโล่งกว้าง สินค้าออร์แกนิกจากเกษตรกรเขาใหญ่วางเรียงราย
ทั้งต้นไม้ ดอกไม้ ผักผลไม้สดหลากชนิด เบบี้แครอท มะเขือลูกเล็กๆ สดฉ่ำ
องุ่นพวงโตอวดลูกยั่วยวนใจ พุทรานมสด แถมยังมีขนมปังอบใหม่ๆ กับของจุกจิก เช่น แยม
ชีส ไข่ไก่สด ไปจนถึงแหนมและของว่างอีกเพียบ

เราซื้อไอศกรีมโฮมเมดมาละเลียดกินดับร้อน
ก่อนเดินข้ามจากตลาดเปิดใหม่ไปร้านกาแฟสไตล์ลอฟต์ที่มีมุมถ่ายรูปเพียบเก้าอี้ โซฟา และชิงช้าน่านั่งกระจายตัวอยู่ในบ้านที่เล่นระดับสูงต่ำและสวนด้านนอก ขณะสนุกกับการเดินสำรวจบรรยากาศอบอุ่นเป็นมิตรของอาคาร 2 ชั้น เรานึกเสียดายที่ซื้อไอศกรีมไปแล้วเลยอดชิมเจลาโต้ในร้านกาแฟ เลยสั่งลาเต้ร้อนกับ Birder’s Lodge เครื่องดื่มซิกเนเจอร์ที่ผสมน้ำองุ่นกับลิ้นจี่มาดื่มชดเชย

สำหรับนักชิม
ที่นี่มีอาหารคาวและหวานขายครบถ้วน แถมในวันหยุดยังมีเมนูปิ้งย่างให้บริการ
แต่สายของหวานอย่างเราขอจดชื่อช็อกโกแลตฟัดจ์ ขนมปังกล้วยราดครีมชีส บราวนี่
และพายมะพร้าวอ่อน ไว้ในใจ เห็นว่าที่นี่ยังมีห้องพักแบบบ้านเล็กในป่าใหญ่ที่เสิร์ฟอาหาร
3 มื้อด้วย คงต้องมาลองทั้งหมดนี้ใหม่เมื่อมาเขาใหญ่คราวหน้าแล้วล่ะ

The Birder’s Lodge ห่างจากโครงการ ‘สวอนเลค เรสซิเด้นท์ เขาใหญ่’ ราว 25 กิโลเมตร มาปากช่องทั้งที อย่าลืมไปเยี่ยมคอนโดสวยๆ ในสวนป่าและอุโมงค์ต้นไม้ที่ตำบลโป่งตาลองนะ

The
Birder’s Lodge

Address: 282 หมู่ 10
ตำบลหมูสี อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
Hours: คาเฟ่ 08.30 – 18.00 น.
(วันเสาร์-อาทิตย์ ปิด 22.00 น.)
ตลาด 10.30 – 19.00 น. (เฉพาะวันศุกร์-อาทิตย์)
How to get
there: เดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัวไปทางเขาใหญ่ ร้านอยู่ตรงข้ามร้าน ‘เป็นลาว’ และใกล้ร้าน ‘พรีโม เพียซซ่า’

map

Facebook | The Birder’s Lodge

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

ภาพ ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

The post The Birder’s Lodge : รังน้อยๆ ของคนรักกาแฟและสินค้าธรรมชาติ appeared first on a day magazine.

เที่ยวเมืองนอกยังพอเข้าใจได้
แต่ในยุคนี้แล้ว ถ้าเที่ยวเมืองไทยใครจะซื้อหนังสือไกด์บุ๊กมาอ่าน
ในเมื่อเรามีหลากแอพหลายเว็บไซต์ที่รีวิวการเที่ยวแบบอินไซต์ จะหาที่กิน
ที่เที่ยวก็มีพร้อมสรรพ
(หนังสือเที่ยวไทยที่นึกออกในความทรงจำก็มักจะค่อนข้างเชยด้วยจริงไหมล่ะ)
แต่พอเห็นหน้าตาเซ็ตหนังสือสีขาวๆ ดูกราฟิกๆ จากหน้าฟีดเฟซบุ๊ก
ไม่ใช่แค่คนในนั้นหรอกที่พากันคอมเมนต์กรี๊ดกร๊าด ฉันงี้แทบจะกลับคำพูด
อยากสอยไกด์บุ๊กเที่ยวเชียงใหม่ชื่อ Little Chiangmai เซ็ตนี้มาครอบครอง

เอาจริงก็ยังไม่ได้อยากเที่ยวเชียงใหม่อะไรหรอก
แค่อยากมีเซ็ตนี้ไว้ให้อุ่นใจ ตามประสาคนชอบหนังสือออกแบบสนุก แต่พอเปิดอ่าน
ฉันงี้แทบจะกลับคำพูด (อีกครั้ง) เพราะนอกจากหน้าตาสะสวย
อ่านนิดเดียวก็รู้ว่าเนื้อหาข้างในถูกปรุงรสทางการอ่านมาอย่างตั้งใจ
จนอยากจะเก็บกระเป๋าสะพายขึ้นรถไฟขบวนใหม่แล้วเที่ยวตามรอยเสียจริง

งานนี้ขอยกความดีให้คนออกแบบอย่าง rabbithood studio และเจ้าภาพจัดทำอย่าง
ททท. ที่สร้างสรรค์หนังสือชุดนี้ออกมาได้สำเร็จ Little Chiangmai เกิดขึ้นจากไอเดียการตั้งคำถามของ rabbithood studio ว่าหนังสือชวนเที่ยวที่เป็นกระดาษยังมีความหมายและทำงานกับคนยุคนี้ได้ดีอยู่ไหม
คอนเซปต์จึงเป็นการทำหนังสือที่โชว์ลูกเล่นเฉพาะตัวของกระดาษโดยเฉพาะ
ออกแบบล้อกับเนื้อหา 5 เรื่องที่แบ่งตามหัวข้อกิจกรรมต่างๆ คือ ปั่น วิ่ง
เที่ยวแหล่งศิลปะและความรู้ เข้าร้านหนังสือ และกิน!

การต่อสายถึง โจ้-วชิรา รุธิรกนก
บรรณาธิการของโปรเจกต์ ทำให้ฉันรู้ว่าไอเดียไดคัตหรือการเย็บเล่มสนุกๆ ทุกอย่างล้วนมีที่มาที่ไป
เช่น เล่ม Gallery ที่มีการไดคัทช่องกระดาษเล็กๆ
ทะลุให้เห็นภาพของอีกหน้า มาจากไอเดียกรอบรูปที่เรามักเห็นในแกลอรี
(ฉันสนุกกับเล่มนี้มาก) เล่ม Restaurant ที่หนาเตอะเย็บเล่มด้วยหมุดเย็บกระดาษ
แถมยังมีหน้าว่างแทรกตัวอยู่อย่างแปลกประหลาด
ที่แท้มาจากไอเดียที่อยากให้คนแกะทั้งเล่มออกมาแล้วเลือกหยิบแผ่นพับข้อมูลร้านพกติดตัวไปได้
รูปขาวดำในเล่มตั้งใจสื่อเป็นนัยว่า ถ้าอยากเห็นบรรยากาศร้านของจริง
เธอต้องไปเยือนถึงถิ่นด้วยตัวเองเท่านั้น

เล่ม Bookstore ที่เรียงขอบกระดาษไม่เท่ากัน
ล้อมาจากกระดาษสารบัญที่เราคุ้นเคย เย็บกี่แล้วเปิดสันเปลือยสวยๆ ส่วนเล่ม Ride
และ Run ถึงจะมีลูกเล่นไม่จัดจ้านเท่าแต่ก็ถูกออกแบบมาอย่างตั้งใจเหมือนกัน
เล่มปั่นนี้เราสามารถกางหน้ากระดาษยาวๆ ออกมาซึมซับทิวทัศน์สวยๆ ให้เต็มอิ่ม
ส่วนเล่มวิ่งจะมีขนาดกะทัดรัดกว่า สมกับเป็นกิจกรรมขนาดกะทัดรัด
มีแค่รองเท้าก็ออกตัววิ่งคนเดียวได้สบายๆ ส่วนภาพเชียงใหม่เขียวๆ
ในทั้งสองเล่มต้องบอกว่าสวยระดับที่ทำให้ฉัน (ผู้ร้างลาการวิ่งมานมนาน)
อยากไปให้เห็นกับตา จะได้สูดอากาศจากต้นไม้เขียวๆ ให้เต็มปอด

ฉันชอบวิธีคิดที่พี่โจ้เล่าว่า “อยากให้คนอ่านรื่นรมย์กับการอ่าน
ใช้เวลากับกระดาษ เพราะพอเทียบออนไลน์ มันเร็วมาก แต่เล่มนี้จะดึงเวลาให้ช้าลง
คนอ่านต้องค้นหาประสบการณ์เองว่าเล่มนี้อ่านยังไงนะ
เป็นการเพิ่มเวลาในการอยู่กับกระดาษให้มากขึ้นกว่าแค่การพลิกหน้าเฉยๆ”

เนื้อหาทั้งหมดทั้งมวล คัดสรร
ส่งตรง ขัดเกลา โดยเจ้าบ้านชาวเชียงใหม่ผู้รู้จริงในเรื่องต่างๆ
ช่างกินก็เขียนเรื่องกิน ช่างปั่นก็เขียนเรื่องปั่น
ความอินไซต์ยิ่งเสริมพลังให้หนังสือชุดนี้ไม่สวยแค่เปลือก แต่ยั่วเย้าให้ออกเดินทางจริงๆ
สักที

ขออนุญาตยกตัวอย่างจุดที่ตกหลุมรัก : เล่มวิ่งที่โชว์ระดับความชัน
(เพราะเชียงใหม่เป็นเมืองภูเขา) การคัดเส้นทางที่มีทั้งง่ายและยากปะปนกันไปให้รู้สึกท้าทาย
และเรื่องราวข้างเคียงกระจุกกระจิกอย่างตลาดนัดออแกนิกในเส้นทางวิ่งบางเส้น /
รายชื่อร้านอาหารเมืองไม่คุ้นหูแบบที่คนเชียงใหม่ไปกินจริงๆ
แนะนำเมนูคนเมืองจริงๆ อย่างแกงผักหวานใส่ไข่มดส้ม แอบผึ้ง แค่นี้ก็น้ำลายสอ /
ความหลากหลายของเล่ม Gallery ที่ไม่ได้แนะนำแค่พื้นที่ศิลปะ
แต่ยังมีพิพิธภัณฑ์สวนสัตว์แมลงสยาม หรือวัดที่เป็นอนุสรณ์สงครามโลกของครั้งที่ 2
เป็นต้น

เอาเป็นว่าไม่ต้องห่วงเรื่องเนื้อหา ห่วงแค่ว่าจะตามกินเที่ยวให้ครบได้เมื่อไหร่

“ผลตอบรับมันเกินคาดมาก” พี่โจ้ว่าเมื่อฉันแอบถามว่าทีมงานได้คำตอบเรื่องความเชื่อที่ตั้งคำถามไว้แต่แรกไหม
“พอเห็นแบบนี้ก็เชื่อว่าจริงๆ
แล้วงานกระดาษยังมีที่ทางของมันอยู่แน่ๆ แค่เราอาจจะจำเป็นต้องใช้ทักษะการออกแบบไปช่วยแก้ปัญหา
ทำยังไงมันถึงจะโชว์ศักยภาพของมันให้ได้มากที่สุด เพียงแต่คุณอาจจะต้องยอมทิ้งรูปแบบเดิมๆ
ความเชื่อเดิมๆ ที่ทำกับงานกระดาษ”

ฉันเชื่อที่พี่โจ้บอกว่านี่คืองานที่คิดเอามัน
ถึงจะมีบางจุดที่เปิดอ่านยากกว่าปกติสักนิด แต่เมื่อหักล้างด้วยความตั้งใจ
ความรู้สึกอิ่มทางใจของผู้รักกระดาษ และความน่ารักเล็กๆ ของเชียงใหม่ในเล่ม
ก็ต้องยอมรับว่ามันดีต่อใจจริงๆ

ความยากง่ายในการอ่าน: เนื้อหาอ่านง่ายมากถึงมากที่สุด ยากแค่อ่านยังไงให้รูปเล่มคงสภาพสวยงามเสมอเท่านั้นแหละ

ป.ล. Little Chiangmai ไม่ได้วางแผงทั่วไป ใครสนใจติดต่อสั่งที่ The Booksmith นะ

ภาพ ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

The post Little Chiangmai : ชุดหนังสือชวนเที่ยวเชียงใหม่ที่ทำให้เรา (เหล่าผู้รักกระดาษ) ต้องใจสั่นไหว appeared first on a day magazine.

แม้รู้ว่านี่คือเรื่องปกติเมื่อศิลปินมาพบสื่อมวลชน
แต่เราก็อดนึกขำในใจไม่ได้ เพราะติดภาพเขาในฐานะคนขับปากจัดแห่ง Paloy’s Diary รายการอายุเพิ่งครบขวบที่พิธีกร
3 คน คือ โอ๊ต, พิชญ์ กาไชย และ พลอย หอวัง
จะชวนเหล่าคนดังขึ้นรถมาพูดคุย ร้องเพลงอย่างเมามัน ตลก
และอัดแน่นด้วยคำหยาบอันเซ็นเซอร์ เป็นรายการฮอตฮิตชนิดหลายคลิปมียอดวิวพุ่งทะลุไปถึงหลายล้าน และจะว่าไปแล้ว
เราก็จดจำเขาในฐานะนี้มากกว่านักร้อง
เพราะโอ๊ตซึ่งโด่งดังจากการเป็นเจ้าพ่อเพลงละคร เช่น ‘ที่รัก’ เพลงประกอบละครเรื่อง
เกมร้าย เกมรัก ห่างหายจากการปล่อยเพลงใหม่นานถึง 2 ปี เรียกว่าบางคนอาจจะรู้จักโอ๊ตจาก Paloy’s Diary โดยแทบไม่รู้ว่านักร้องคนนี้เคยร้องเพลงอะไรมาบ้างก็ได้

แต่ข่าวดีคือวันนี้โอ๊ตกลับสู่เส้นทางดนตรีแล้ว
ด้วย ‘เมื่อวาน’ ซิงเกิลใหม่เอี่ยมโชว์ศักยภาพที่ออกกับค่าย White Music รวมถึงยังมีผลงานใหม่ในเส้นทางอื่น เช่น การขึ้นแท่นพระเอกของ ‘โอเวอร์ไซส์..ทลายพุง’ หนังเรื่องแรกจากค่าย T
Moment ที่กำลังจะเข้าฉายในเดือนมีนาคม เราจึงชวนเขาพูดคุยถึงผลงานใหม่
และแน่นอน ชีวิตรอบรายการ Paloy’s Diary ที่บรรดาวัยรุ่นถูกอกถูกใจ

ขออภัยที่บทสัมภาษณ์นี้แทบไม่มีคำหยาบ
แต่รับประกันว่าความคิดของโอ๊ตสนุก น่าประทับใจ ไม่แพ้มุกห่ามๆ
บนรถตู้คันนั้นของเขาหรอก

ทำไมห่างหายจากการปล่อยเพลงใหม่ตั้ง
2 ปี
ก็ผมไม่มีงาน ลำบาก ต้องไปขอทานอยู่ตามสะพานลอย
(หัวเราะ) คือช่วงที่หายไป ที่ค่ายก็มีเรื่องการสลับสับเปลี่ยนต่างๆ พี่ฟองเบียร์ลาออก
แล้วเราก็อยู่ในช่วงหมดสัญญาด้วย เลยกลายเป็นช่องว่าง ตอนนั้นชีวิตงงๆ คิดว่าเราจะตัดสินชีวิตยังไงดี
จะออกหรือจะอยู่ต่อ แล้วก็ทำอย่างอื่นเยอะ เป็นพิธีกร ทำงานเบื้องหลัง
เป็นโปรดิวเซอร์ให้คนอื่น คือจริงๆ ก็มีอะไรทำอยู่ตลอด แค่ไม่ได้ปล่อยเพลงใหม่

เพลงใหม่ล่าสุดของคุณพิเศษยังไง
ต้องบอกก่อนว่า
เพราะเราหายไปนานและเพลงนี้เป็นเพลงแรกที่เป็นของโอ๊ต-ปราโมทย์ ปาทาน จริงๆ ไม่ได้ไปข้องเกี่ยวกับละคร
ไม่ได้ร้องร่วมกับคนอื่น มันทำให้เรายิ่งตื่นเต้น
ยิ่งคาดหวัง เราเลยตั้งใจทำงานกับมันมาก

ความพิเศษของเพลงนี้คือ
เราทำงานเบื้องหลังมาตลอด เลยมีโอกาสได้คุยกับพี่อาร์ม-รัฐการ น้อยประสิทธิ์
ผู้บริหารค่าย White Music ว่าเราอยากทำงานกับพี่ต้น-สุวัธชัย สุทธิรัตน์ ที่ทำเพลงให้ดา เอ็นโดรฟิน
นิวจิ๋ว อยากให้พี่เอก-เผ่าพันธุ์ อมตะ เป็นคนเขียนเนื้อ เขาเลยให้เราได้ทำงานกับพี่สองคนนี้
รู้สึกว่าเป็นความสุดยอดที่ได้ทำงานกับคนเก่งๆ
ที่เรานับถือ อยากทำงานด้วย แล้วเนื่องจากสนิทกันก็เลยเข้าขากันอยู่แล้ว เนื้อเพลงนี่แทบไม่ต้องแก้เลย
เราก็บอกเขาว่า ผมเป็นคนตลกนะ แต่ที่จริงแล้วผมก็เป็นคนอ่อนไหว ไม่ลืมอดีต เขาก็เลยเขียนเพลง
เมื่อวาน ขึ้นมา พูดถึงความรักที่จบไปนานแล้ว แต่เราเอามันออกจากตัวไม่ได้ เหมือนแผลเป็นที่หายแล้วก็จริง
แต่พอกลับมาเห็นแล้วจะรู้สึกว่ายังจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับแผลนี้ได้เสมอ แล้วเราก็เลือกปล่อยออกมาในช่วงวาเลนไทน์
เพราะคิดว่าวาเลนไทน์เป็นเทศกาลของความรัก แต่ที่จริงมีคนอีกเยอะที่โสดอยู่ เฮิร์ตอยู่
เพลงนี้ก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือกให้คนรู้สึกว่าลองเสพอะไรเศร้าๆ ดูบ้าง

=””

หลายคนน่าจะจำคุณในด้านตลกจาก Paloy’s Diary ไปแล้ว
กลัวเขาฟังเพลงรักแบบนี้ไม่อินไหม
ก็มีคิดนิดนึงเหมือนกันว่าคนจะเชื่อมั้ย แต่เราก็ไม่ได้กลัวเพราะรู้สึกว่าสุดท้ายแล้วคนจะแยกแยะได้
เมื่อเราไปถ่ายรายการ ไปแสดง เป็นพิธีกร นั่นคืออีกส่วนนึง แต่เมื่อไหร่ที่เราร้องเพลง
เราพยายามสื่อสารกับคนดูตลอด เพราะฉะนั้น ถ้ามีโอกาสก็อยากให้มาฟังเราร้องเพลง ฟังว่าเราก็สื่อสารได้นะว่ารู้สึกยังไง
ไม่ใช่เอาด้านตลกเข้าหาอย่างเดียว

ถามจริงๆ ว่าตอนตัดสินใจเผยด้านตลก
ปากเสียของตัวเองให้คนดูในรายการนี้ คุณมีลังเลมั้ย
เราไม่เคยกลัวที่จะแสดงความเป็นตัวเอง
เพราะรายการ Paloy’s Diary จริงๆ
แล้วมันไม่ใช่รายการ วันที่เราเริ่มคุยกัน มันคือคลิปไวรัล
และถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้เป็นรายการ
เพราะมันไม่มีสคริปต์ ไม่มีตารางการถ่ายทำ ตารางฉายที่แน่นอน รายการเราคือการถามกันว่าเฮ้ย
ว่างรึเปล่าวะ อ้าว ว่าง ขึ้นรถ มาขับรถ ด่ากัน คุยกันว่าเป็นยังไงบ้าง
มีงานอะไรใหม่ นั่นคือขั้นตอนของรายการ คือสิ่งที่ทำให้ทุกคนได้เห็นว่า
มันไม่ใช่รายการแต่เป็นไวรัลคลิปที่ให้คนดูแล้วสนุก ตลก
ซึ่งเราไม่ได้กลัวที่จะเปิดเผยสิ่งเหล่านั้นออกมา เพราะว่าพอลงรถแล้ว
เวลาอยู่กับเพื่อนเราก็เป็นแบบนั้นไง เวลากินเหล้ากับเพื่อน ไม่มีหรอกที่จะพูดว่า
คุณพิชญ์ครับ ขออนุญาตเติมเหล้าให้ซักแก้ว แต่แค่กลัวว่าคนที่ไม่เข้าใจจะด่าหรือเปล่าว่าเราหยาบคาย
พูดอย่างนั้นบนรถ แต่จริงๆ แล้วเราเป็นคนแบบนั้น ก็ยังตกใจว่าคนดันชอบในสิ่งที่เราเป็น

เรารู้สึกว่ารายการนี้ทำให้คนอินได้
เพราะเขาดูแล้วจะขำเนื่องจากมันคือเรื่องจริง สุดท้ายก็ผู้ชาย ก็มนุษย์เหมือนกัน
มีรัก โลภ โกรธ หลง แต่แค่พอเป็นดารา เป็นศิลปิน การมาพูดเรื่องพวกนี้
บางคนก็รู้สึกกระดากปาก ไม่อยากเอามาพูด แต่สุดท้ายแล้ว คลิปที่เราทำก็คือหนึ่งช่องทางที่ทำให้คนอื่นได้รู้ว่า
จริงๆ แล้วศิลปิน ดาราทุกคนที่มาขึ้นรถ แม่งก็คือคนธรรมดานี่แหละ อย่างพี่เป๊ก วง Zeal ที่ทุกคนคิดว่าคูลมาก
น่ารักมาก นั่นคือจุดต่ำตมของวงการ (หัวเราะ)
ซึ่งคนในวงการทุกคนรู้ว่าพี่เป๊กเป็นคนอย่างนั้น
และทุกคนในวงการรักพี่เป๊กเพราะเขาเป็นคนแบบนี้
เราก็แค่ทำให้คนอื่นได้เห็น ซึ่งตอนนี้กลายเป็นว่าดาราอยากมากันนะ
ต่อคิวกันเยอะมาก ที่เซอร์ไพรส์มากคือ ล่าสุดเราไปงานที่พารากอน เจอพี่กาละแมร์เดินเข้ามาบอกว่า
ชอบรายการมาก เอาพี่ไปขึ้นรถบ้าง พี่ทำงานในวงการสื่อมานานเป็นสิบปี
ไม่เคยได้พูดคำหยาบในสื่อเลย พี่อยากโชว์ความดาร์กออกมา แต่สุดท้ายแล้ว เราคิดว่าเอาเราเป็นไอดอลได้
เอามุกเราไปเล่นได้ แต่ต้องมีกาลเทศะในการพูด ว่าคำพูดเหล่านี้ควรพูดกับใคร
เมื่อไหร่ มันถึงจะสนุก ถ้าพูดผิดกาลเทศะ คุณจะกลายเป็นคนที่สังคมประณามทันทีนะ

คิดว่าทำไมรายการที่แค่ชวนคนดังมาคุยกันบนรถถึงยืนระยะมาได้เป็นปี
อาจจะเป็นเพราะเด็กวัยรุ่นชอบดู
อย่างที่บอกว่าคนคงรู้สึกว่ามันจริง ดิบดี ไม่นานนี้เรายังนั่งคุยกับพลอย กับพิชญ์ว่า วันที่เราทำกันวันแรกไม่เคยคิดเลยนะว่ารายการจะเป็นกระแสจนอยู่มาถึงหนึ่งปีได้
ตอนแรกเราคิดว่าทำ 10 คลิป ไม่เวิร์ก
เลิก เพราะรายการเราอินดี้มาก จากคลิปซันนี่มาถึงตอนนี้จะสองสัปดาห์แล้วนะ ตอนใหม่ยังไม่ได้ฉายเลย
ก็ต้องขอบคุณทุกคนที่ชอบและติดตาม แต่เราก็ยังคุยกันว่า สุดท้ายก็ต้องทำใจว่ารายการนี้เป็นวาไรตี้
มันมา วันนึงก็จะไป ฉะนั้นวันที่มันอยู่ วันที่สนุกขึ้นมาแล้ว มาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะรักษาความสนุกให้อยู่นานๆ
ให้คนไม่เบื่อได้ยังไง

แล้วได้คำตอบมั้ย
จริงๆ แล้วไม่มีสูตรตายตัวนะ คือเราไม่ใช่ครีเอทีฟที่จะคิดได้ว่า
เฮ้ย ทำรายการยังไงให้สนุกต่อ ต่อยอดมันยังไง ทุกวันนี้เราแค่รู้สึกว่า รายการสนุกเพราะได้เจอเพื่อน
รู้สึกว่าเราอยู่กับเพื่อน แล้วทุกครั้งที่เจอเพื่อน เราก็เป็นอย่างนี้ไง เลยคิดว่าการรักษาความสนุกก็คือ รักษาความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างเพื่อนทั้ง
3 คนไว้ให้แน่นที่สุด
ซึ่งกลายเป็นว่าตอนนี้พวกเราเป็นเหมือนสามเหลี่ยมที่ยึดกันไว้ แขกเป็นส่วนเติมช่องตรงกลางของสามเหลี่ยมให้เต็มเท่านั้นเอง
ทุกวันนี้เราแค่คิดว่าจะเอาใครขึ้นรถแล้วสนุก เอาคนนี้มาขึ้นรถแล้วด่าอะไรได้วะ
แต่ที่จริงรายการแข็งแรงด้วยตัวเรา 3 คนอยู่แล้ว
เหมือนคาแรกเตอร์การ์ตูน ซึ่งตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่าจะชัดขนาดนี้เพราะไม่ได้วางบทบาทกันเลย
แต่กลายเป็นว่าคาแรกเตอร์พวกเราชัดมาก เราใส่หมวก ตัวอ้วน ปากหมา ไอ้พิชญ์หล่อ
เนี้ยบ คอยส่งมุกอย่างเดียว ไอ้พลอยเป็นผู้หญิงโก๊ะ แฟชั่นนิสต้า นั่งอยู่ข้างหลัง
ไม่รู้อะไรซักอย่าง ส่งอะไรไปก็เหมือนหลุมหายฟึ่บอย่างเดียว เล่นอะไรก็งงหมด
งงจนบางทีผมบอกไอ้พลอยลงไปเถอะ มันกลายเป็นเหมือนคาแรกเตอร์การ์ตูนที่ชัดมาก
คนเลยจำไปแล้วว่าเราไปไหนด้วยกัน

รถตู้ของ Paloy’s Diary คันนี้นำคุณไปสู่อะไรบ้าง
ที่จริงช่วง 2 ปีที่เราไม่ได้ทำงานเพลง
ก็มีบางช่วงที่ไม่มีงานเลย ก่อนที่เราจะมาทำ Paloy’s Diary ก็คุยกับพลอย กับพิชญ์ว่า
จะไม่ต่อสัญญาแล้ว สิ้นปีแรกก่อนจะปล่อยรายการนี้ ถ้าไม่มีอะไรดีขึ้น
เราจะออกจากวงการ เพราะคิดว่าอายุ 30 แล้ว ยังดูแลตัวเองไม่ได้เลย ถ้ามีครอบครัวจะดูแลได้ยังไง
เพราะฉะนั้นเลิกดีกว่า กลับไปทำธุรกิจของที่บ้านดีกว่า บางทีความฝันมันกินไม่ได้ไง
แต่พอถึงวันที่มีคลิป Paloy’s Diary มันทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้น เริ่มรู้สึกว่าโอกาสมาแล้ว
เราควรทำให้ดีที่สุด สิ่งที่ได้อย่างแรกเลยคือเรื่องเพลง
มันทำให้เรารู้สึกว่าอยากกลับมาร้องเพลง เพราะตอนนี้คนก็รู้จักเรามากขึ้น ก็ควรใช้โอกาสนี้ทำให้เขากลับมาคิดว่า
ที่จริงเราเป็นนักร้องนะ อยากให้กลับมาจำได้ว่าเราก็ยังมีมุมอื่นที่ทำได้ นอกจากนี้
เราก็มีภาพยนตร์ 2 เรื่อง มีซีรีส์ แล้วก็มีจัดรายการวิทยุที่คลื่น EFM กลายเป็นว่าได้ทำทุกอย่างครบภายในปีเดียว เรารู้สึกว่าคุ้มแล้ว
รายการพาเราได้ถึงจุดนี้ถือว่าประสบความสำเร็จมาก ที่จริงเราทำ Paloy’s Diary แล้วไม่ได้เงิน แต่บางอย่างก็ต้องแลกมา
มันจะไปเติบโตที่อื่น เหมือนลงแรงกันตรงนี้เยอะๆ ถึงเวลาที่ไปดูผลผลิต มันอาจเกิดที่สวนข้างๆ
ซึ่งยังเป็นพื้นที่เราอยู่ก็ได้

และสุดท้ายแล้ว
ต้องบอกว่าเราเป็นคนโชคดีที่ได้เพื่อนดี มาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะเพื่อนนะ ก่อนที่ทุกคนจะรู้จักเราในวงกว้าง
ในวงแคบส่วนของศิลปิน ทุกคนพยายามสนับสนุนเรา เพราะมันรู้ว่าเราเป็นคนยังไง มีอะไร
เราก็ยังบอกเพื่อนทุกคนเลยว่า จริงๆ แล้วกูมาถึงจุดนี้ได้ต้องขอบคุณพวกมึงเลยนะ

เล่าถึงหนังเรื่องล่าสุดที่กำลังจะฉายเดือนหน้าหน่อย
อยู่ดีๆ
เราก็ได้เป็นพระเอกเฉยเลย ตลกมั้ย (หัวเราะ) คือหนังเรื่องนี้ชื่อ โอเวอร์ไซส์..ทลายพุง เป็นเรื่องของตำรวจอ้วน 4 คนที่ต้องจับผู้ร้ายและลดน้ำหนักไปในเวลาเดียวกัน ผู้กำกับเห็นเราในรายการแล้วชอบ
เราก็เลยไปแคสต์ ปรากฏผู้กำกับชอบมาก
เรามารู้วันปิดกล้องเพราะผู้กำกับมาพูดบนเวทีว่า ผมชอบพี่โอ๊ตมาก
ตอนวันที่พี่มาแคสต์ก็รู้สึกว่าพี่ใช่กับคาแรกเตอร์ที่เขียนมาก ผมเลยเอาพี่เป็นแกน
แล้วเอาอีกสามคนที่อยู่ในแก๊งมาผสมให้เข้ากัน สนุกมาก
ก่อนถ่ายเราไปเรียนทั้งการแสดง เรียนยิงปืน ต่อสู้ คิวบู๊
วันที่ถ่ายเสร็จรู้สึกว่าเหนื่อยมาก
แต่ภูมิใจกับสิ่งที่ออกมา อยากให้คนได้ดูกันเร็วๆ

ในเรื่องอนาคต คุณมองไปข้างหน้าไกลแค่ไหน
เราแค่คิดว่าทุกวันนี้กินอิ่ม
หลับดี ตื่นดี อารมณ์ดี แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว บางทีเรามองไปข้างหน้าแล้วจะทุกข์
เพราะไม่รู้ว่าว่าจะมีเมียมั้ย จะมีลูกมั้ย ลูกจะโตเป็นยังไง เราว่าอยู่กับทุกวันนี้ให้มีความสุข
ค่อยๆ มองไปทีละปี วางแผนว่าปีนี้อยากทำอะไร อยากให้โตในจุดไหนมากขึ้นก็โฟกัสตรงนั้นมากขึ้น
มองเหมือนเป็นบริษัทที่มองผลประกอบการเป็นไตรมาส เฮ้ย ไตรมาสนี้ อันนี้ดรอปไปหน่อย
เฮ้ย อันนี้เราควรจะเติมตรงนี้หน่อยมั้ย แค่นี้ก็พอแล้ว

ภาพ ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

The post บทเพลงล่าสุดและชีวิตรอบรถตู้ของ โอ๊ต ปราโมทย์ คนขับปากเสียแห่ง Paloy’s Diary appeared first on a day magazine.

นอกจากย่นระยะเวลาเดินทางไปยุโรปเหลือเพียงนั่งรถไปปากช่อง
สวนป่านี้ยังมีเรื่องราวเบื้องหลังที่น่าทึ่ง พื้นที่เขียวขจีงดงามเคยเป็นภูเขาหัวโล้นร้อนแล้ง
แต่เมื่อโครงการ ‘สวอนเลค เรสซิเด้นท์ เขาใหญ่’ ลงทุนสร้างคอนโด
สิ่งที่พวกเขานำมาปลูกอันดับแรกคือต้นไม้ ต้นไม้ และต้นไม้กว่า 40,000 ต้น แถมยังขุดทะเลสาบกว่า 7 แห่ง
เพื่อใช้เป็นแหล่งเก็บน้ำและเป็นพื้นที่พักใจเมื่อได้สัมผัสความร่มเย็น

ถึงจะเป็นพื้นที่ส่วนกลางของคอนโด
มุมสวยสุดใจที่รวมทะเลสาบ สระบัวสีม่วงชมพู และลานต้นสาละลังกาไว้ด้วยกันก็เป็นจุดลับที่ต้องใช้แรงกายแรงใจซักหน่อย
เพราะสามารถเข้าถึงได้เพียง 4 วิธีเท่านั้น คือเดิน วิ่ง ปั่นจักรยาน และนั่งรถกอล์ฟ
ถ้าไม่ใช้วิธีสุดท้ายโกงความเหนื่อย (ซึ่งเราใช้) ก็จะได้ออกกำลังกายกันเต็มที่

ใครอยากจ็อกกิ้งรอบทะเลสาบให้อะดรีนาลีนหลั่งก็ตามใจ แต่สายต่อนยอนอย่างเราขอนั่งสูดอากาศหวานสะอาดปอดในตอนสายให้เต็มอิ่ม ถึงพระอาทิตย์จะปล่อยความร้อนสุดขีด แต่พื้นที่ริมน้ำนี้ยังมีลมพัดเย็นสบาย และจะเย็นสดชื่นมากขึ้นอีกในช่วงเช้ากับช่วงเย็น เวลาที่พระอาทิตย์เพิ่งตื่นนอนและกำลังจะลับฟ้า วิวทะเลสาบเวิ้งว้างจะโรแมนติกจนอยากหาคนรู้ใจมาป้อนอาหารปลาคาร์ฟ เป็ดแมนดาริน และหงส์คู่รักด้วยกัน

หลังมองหงส์ขาว
หงส์ดำ และหงส์ขาวคอดำ จีบกันเป็นคู่ๆ เราเดินผ่านสระบัวมาทางลานสาละ ต้นไม้ดอกสวยหอมที่มักปลูกในวัด
มุมสงบบนหินทรายเย็นๆ เหมาะกับการนั่งสมาธิ ปฏิบัติธรรม หรือเล่นโยคะ แต่ถ้าจะมาปิกนิก
อ่านหนังสือเงียบๆ หรืองีบหลับซักตื่น ก็เป็นไอเดียที่ไม่เลวเหมือนกัน

เดินชิลล์พักใหญ่ก็ได้เวลากลับ เราหลับตาสูดอากาศสดชื่นอย่างอาลัย นอกจากเก็บภาพสวยๆ
ใส่กล้อง เราบันทึกบรรยากาศสงบงดงามของ Swan Lake ไว้ในใจ เมื่อเจอความวุ่นวายมหาศาลของเมืองใหญ่ จะปล่อยให้ฉากสวนป่าลึกลับแห่งเขาใหญ่แจ่มชัดในจินตนาการทุกครั้งที่ร่างกายต้องการสัมผัสของธรรมชาติ

Swan
lake

Address: โครงการ ‘สวอนเลค เรสซิเด้นท์ เขาใหญ่’ ตำบลโป่งตาลอง อำเภอปากช่อง
จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
Hours: นัดเยี่ยมชมโครงการภายในเวลา
08.00 – 17.00 น.
How to get there: เดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัวไปทางหลวงชนบท
นม.3052 (ถ.สายท่ามะปรางค์-หนองคุ้ม)

map

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

ภาพ ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

The post Swan Lake : ทะเลสาบหงส์ขาวกลางเขาใหญ่ appeared first on a day magazine.

ถ้ามีนักปั่นสายซิ่งสักคนชวนไปปั่นเขาใหญ่
เส้นทางมักจะเป็นการปั่นขึ้นเขาแบบที่มือใหม่คิดหนัก
ความจริงในบริเวณรอบอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่มีเส้นทางสวยๆ รถน้อยๆ น่าปั่นเต็มไปหมด

Swan Lake Residence เป็นที่พักใกล้เขาใหญ่ซึ่งเราอยากแนะนำให้นักปั่นรู้จัก
ทีเด็ดของที่นี่คือถนนรอบที่พักถูกปรับให้เป็นทางจักรยาน 5 กิโลเมตร
มีทั้งทางเรียบลาดยางอย่างดี และเส้นทางกรวดเอาใจเสือนักปั่นสายภูเขา
มีเนินให้ปั่นสู้สนุกๆ ที่สำคัญคือมีต้นไม้รายล้อมเป็นอุโมงค์ตลอดเส้น
เส้นทางจึงร่มรื่นตลอดเวลาไม่ว่าคุณจะปั่นตอนไหน

เริ่มปั่นจากปากทางเข้า ถ้าไปทางขวา ปั่นไปตามทางจนเจอเนินชัน ปรับเกียร์เบา ค่อยๆ ไต่ขึ้นมาก็จะถึงทางแยก
ถ้าไปทางซ้ายเราจะพบกับทะเลสาบขนาดใหญ่ซึ่งได้รับการตกแต่งอย่างดีและมีถึง 7
แห่งในโครงการ รอบทะเลสาบมีทางเส้นเล็กยาว 1 กิโลเมตร
จะวิ่งหรือปั่นก็เหมาะ ตลอดทางมีต้นไม้หลากหลายพันธุ์
ทั้งหมดถูกคิดมาด้วยมุมมองของนักปั่นจักรยานว่าทำยังไงเส้นทางนี้จึงจะปั่นได้สบายๆ
เหมาะกับนักปั่นทุกเพศทุกวัยมากที่สุด

จากทางแยกเดิม
ปั่นมาทางขวาจะเป็นทางราบไปต่อรอบโครงการ ระยะทางรวม 5 กิโลเมตร
มีเนินให้วัดกำลังขาอีก 2 – 3 ลูก พอสนุก
ตลอดทางถ้าสังเกตให้ดีก็จะมีทางเส้นเล็กแยกย่อยออกไป
มีทั้งทางที่เป็นระแนงไม้ริมต้นไผ่ เส้นทางกรวดขรุขระแบบ Single Track กว้างเท่าตัวจักรยาน ใช้จักรยานเสือภูเขาปั่นลุยได้สนุก
เมื่อกลับมาทางราบ เราปั่นจนกลับไปบรรจบรอบที่ปากทางเข้าได้
ร่มเงาจากอุโมงค์ต้นไม้ก็ทำให้ปั่นสบายขึ้นเยอะ (เราทดลองปั่นทั้งตอนเช้าและตอนบ่ายซึ่งแดดแรงมาก
แต่อากาศก็ยังเย็นสบาย)

ตอนนี้โครงการ Swan
Lake Residence ยังก่อสร้างไม่เสร็จ 100 เปอร์เซ็นต์ แต่เส้นทางที่ว่าเข้าไปทดลองปั่นได้
ในอนาคตโครงการจะมีโรงแรมด้านใน มีจักรยานให้เช่าปั่นเป็นเรื่องเป็นราว
เพื่อรองรับการท่องเที่ยวที่มีกิจกรรมกีฬาเป็นจุดเสริม ตอบโจทย์คนรุ่นใหม่อย่างแท้จริง

gallery

Facebook l Swan Lake Khaoyai

ภาพ ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

ใครอยากส่งเรื่องทางจักรยานน่าปั่นลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post ปั่นรอบทะเลสาบทั้ง 7 ในเขาใหญ่บนเส้นทางจักรยานที่คุณไม่เคยเห็น appeared first on a day magazine.