ก่อนจะไปถึงร้านหนังสือ VVG Something ที่หมายตา เราแวะหาอะไรรองท้องที่ VVG Bistro ร้านอาหารและคาเฟ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยเล็กๆ ย่าน Zhongxiao Dunhua หน้าร้านถูกปกคลุมด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ เราลอดซุ้มต้นไม้เพื่อเปิดประตูเข้าสู่ภายในร้าน ภายในตกแต่งด้วยสไตล์มิกซ์แอนด์แมตช์ ผสมผสานระหว่างเฟอร์นิเจอร์โมเดิร์นและวินเทจ เน้นสีสันสดใสสบายตา ภายในร้านมีที่นั่งเพียง 30 ที่เท่านั้น ครัวของร้านเป็นครัวแบบเปิดเพื่อโชว์การทำอาหารทุกขั้นตอน ร้านนี้ถือเป็นร้านแรกในเครือ VVG ซึ่งเจ้าของร้านชอบทำอาหารและฝันอยากทำร้านอาหารเล็กๆ ที่เสิร์ฟแต่อาหารอร่อยๆ มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ใช้วัตถุดิบที่มีคุณภาพดี จึงตัดสินใจลาออกจากงานประจำแล้วเริ่มต้นทำความฝันให้เป็นจริง เมนูของร้านจึงแตกต่างไปตามวัตถุดิบแต่ละฤดูกาลและตามแต่เชฟจะสร้างสรรค์ขึ้น

เราเลือกนั่งที่โซฟาด้านหน้าร้านภายใต้หลังคาเรือนกระจกที่รับแสงแดดอ่อนๆ เข้ามา น้ำผลไม้สูตรพิเศษของร้านที่เราสั่งมาให้รสชาติที่สดชื่นชุ่มคอเป็นอย่างมาก แซนด์วิชอกไก่ก็สดอร่อย แต่ราคาอาหารค่อนข้างสูง เราจึงแนะนำให้มานั่งทานในโอกาสพิเศษ หรือในวันที่มีเวลาว่างเหลือเฟือเพื่อเพลิดเพลินกับอาหารและบรรยากาศภายในร้าน

อิ่มท้องแล้วแค่สะพายกระเป๋า Herschel Supply ข้ามไปฝั่งตรงข้ามก็จะพบร้านเล็กๆ ที่ต้อนรับด้วยประตูสีแดงบานใหญ่ VVG Something เป็นร้านหนังสือที่คัดสรรหนังสือจากทั่วทุกมุมโลก และของวินเทจย้อนยุคต่างๆ ทั้งเครื่องเขียนและข้าวของเครื่องใช้ ใครจะไปเชื่อว่าร้านหนังสือขนาดเล็กแห่งนี้จะติดอันดับเป็นหนึ่งในร้านหนังสือที่สวยที่สุดในโลก

จุดเริ่มต้นของร้านแน่นอนว่ามาจากความหลงรักในการอ่านและการท่องเที่ยวของเจ้าของร้านที่เธอค่อยๆ สะสมหนังสือและข้าวของจากประเทศต่างๆ ที่ไปเยือน จนมีจำนวนหนังสือมากขึ้นเรื่อยๆ ต่อมาในปี 2009 จึงตัดสินใจเปิดร้านหนังสือแห่งนี้ขึ้น ด้วยความที่สินค้าภายในร้านเป็นของสะสมของเธอ จึงทำให้บรรยากาศภายในร้านเปรียบเสมือนการเข้ามาในห้องนั่งเล่นของเพื่อนบ้านสมัยก่อน ที่มีบรรยากาศของความสงบภายใต้แสงสลัว มีความอบอุ่นเป็นกันเอง และเสน่ห์ของความวินเทจย้อนยุคอบอวลอยู่ทั่วร้าน

ร้านหนังสือแห่งนี้มีหนังสือหลากหลายประเภทให้เข้าไปค้นหา ทั้งหนังสือศิลปะ งานฝีมือ แฟชั่น งานออกแบบ ทำอาหาร ท่องเที่ยว รูปถ่าย ตลอดจนนิตยสารหายากและนิตยสารทำมือของไต้หวัน แต่ละเล่มมีจำนวนไม่มากหรืออาจมีแค่เล่มเดียวเท่านั้น ส่วนเครื่องเขียนก็มีความน่าสนใจไม่น้อยไปกว่ากัน ทั้งมุมโต๊ะวางสมุดที่มีทั้งสมุดทำมือจากกระดาษเนื้อดี สมุดวินเทจที่เก่าแก่จนกระดาษเป็นสีเหลือง หรือจะเป็นสมุดโน้ตสมัยใหม่ที่มีสีสันสวยงาม มุมวางเครื่องเขียนชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่มีทั้งคลิปหนีบกระดาษโลหะทรงแปลกตา พู่กัน ดินสอไม้แท่งเก่า กบเหลาดินสอสุดคลาสสิก และข้าวของกระจุกกระจิกที่เล่นซ่อนแอบอยู่ตามชั้นวางและรอให้เราไปค้นหาอีกนับไม่ถ้วน

เราใช้เวลาในร้านที่มีพื้นที่ไม่ถึง 50 ตารางเมตรนี้อยู่หลายชั่วโมง สนุกไปกับการเลือกสรรนิตยสารเล่มเก่า ดูหนังสือศิลปะแปลกๆ ชื่นชมของใช้และเครื่องเขียน ถ่ายรูปกับมุมโปสเตอร์โบราณของร้าน และจิบชาอุ่นๆ บนเคาน์เตอร์เล็กๆ ที่ใช้เป็นทั้งบาร์ขนมเครื่องดื่มและเคาน์เตอร์คิดเงิน ก่อนออกมาจากร้านด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจและรู้สึกอินไปกับสินค้าและบรรยากาศของร้านมาก อาจเรียกได้ว่าร้านนี้ทำให้เราลืมโลกภายนอกและดำดิ่งลงไปในเรื่องราวและประวัติที่มาของสิ่งต่างๆ ภายในร้าน

ถ้าให้เรานิยาม เราอยากจะเรียก VVG Something ว่าเป็นร้านล่าสมบัติกึ่งพิพิธภัณฑ์ที่ขายหนังสือและเครื่องใช้โบราณอันเต็มไปด้วยเรื่องราวและความทรงจำ ทำเอาเรานึกย้อนไปถึงร้านต่างๆ ในเครือ VVG ว่าช่างเป็นร้านที่มีความพิเศษและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก สมกับชื่อของแบรนด์ที่ย่อมาจาก Very Very Good! เพราะเราก็รู้สึก เวรี่ เวรี่ แฮปปี้ เช่นกัน

ภาพ เบญญา สิงห์อุสาหะ, นวลตา วงศ์เจริญ

The post VVG Something : ร้านหนังสือและคาเฟ่ขนาดจิ๋วที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก appeared first on a day magazine.

หลังห้าโมงเย็นของทุกวันเสาร์ ที่นี่จะเปิดให้เข้าชมงานได้ฟรีจนถึงเวลาปิด
วันที่เราไปเลยมีคนมาชมงานศิลปะอย่างหนาตา ช่วงนั้นนิทรรศการใหญ่ที่เป็นไฮไลต์ของที่นี่คือ
งานแสดงเดี่ยวของศิลปินชาวจีน Daniel
Lee กับชื่อนิทรรศการ Looking Glass – Daniel Lee
retrospective แม้แวบแรกจะดูเข้าใจยาก แต่เมื่อเดินไปเรื่อยๆ
จะรู้สึกทึ่งในฝีมือของศิลปินและวิธีการจัดนิทรรศการอย่างมาก

Daniel Lee เป็นศิลปิน
Visual Art ขั้นเทพที่ตั้งต้นจากการเป็นช่างภาพ
เขาสนใจเรื่องการวิวัฒนาการและชีววิทยาของมนุษย์และสัตว์ เรื่องเชิงสังคม
จึงสร้างงานศิลปะที่ใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์สมัยใหม่ในการนำเสนอ สร้างตัวละครที่ผสมผสานระหว่างคนและสัตว์ซึ่งตั้งคำถามถึงความเป็นมนุษย์
งานนี้แค่เดินเสพความเนี้ยบของงานและบรรยากาศนิทรรศการที่จัดเต็มสุดๆ
ก็คุ้มค่าแล้ว แต่ถ้าอ่านไอเดียงานแต่ละชุดจะรู้ว่าภายใต้ความอลังการที่เห็น
ข้อความที่สื่อก็เข้มข้นไม่แพ้กัน

งานนี้เปิดด้วยห้องสีน้ำเงินที่เต็มไปด้วยประติมากรรมปลาสีดำหน้าตาคล้ายมนุษย์
งานชุดล่าสุดของเขาที่ดูมีความน่าพรั่นพรึงแต่ก็น่าสนใจ ลำดับการแสดงงานนั้นไล่ตั้งแต่ยุคปัจจุบันกลับไปถึงอดีต
ทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังเดินทางย้อนเวลาเข้าไปในชีวิตการทำงานกว่า 51 ปีของศิลปิน
เราสนใจงานที่ล้อเลียนพฤติกรรมต่างๆ ของมนุษย์แต่ถ่ายทอดผ่านสัตว์หลากหลายชนิดเป็นพิเศษ
ในนิทรรศการนี้แต่ละห้องก็จะสร้างบรรยากาศให้เข้ากับงานชุดที่แสดงด้วย เช่น งานชุด
Nightlife / Jungle ที่เต็มไปด้วยคนที่มีหน้าเป็นสัตว์ร้ายสะท้อนวิถีชีวิตกลางคืนในนิวยอร์กก็จัดแสดงในห้องมืดทึมดูลึกลับ
ทำให้แม้งานจะใหญ่ก็เดินไม่เบื่อเลย

งานที่เราชื่นชอบอีกชุดคือ Manimals ภาพพอร์เทรต 12 ภาพแทน 12
ปีนักษัตร ซึ่งนำลักษณะของสัตว์ประจำปีนักษัตรมาผสมกับใบหน้าคนด้วยเทคนิคทางคอมพิวเตอร์
ส่วนห้องสุดท้ายเป็นห้องแสดงให้เห็นจุดเริ่มต้นของการสร้างสรรค์ผลงาน จัดแสดงภาพลายเส้นสเกตช์
รูปถ่าย ฟิล์ม สมุดบันทึกของศิลปิน ปิดท้ายด้วยรูปภาพขาวดำขนาดใหญ่บริเวณทางออก
เราจ้องมองผู้ชายวัยหนุ่มใส่เสื้อคอโปโลและกางเกงยีนส์ขาม้า
ในมือของเขาถือกล้องถ่ายรูปและกำลังเดินไปที่ไหนสักแห่งท่ามกลางแสงแดดแผดจ้า เขาคือ
Daniel Lee ในวัยหนุ่มที่ดูมีพลัง

ยังไม่หมดแค่นี้
ถึงจะเป็นนิทรรศการในห้องย่อยเล็กๆ ก็มีความเจ๋งของตัวเอง นิทรรศการที่สองที่เราเข้าไปชมมีชื่อว่า
‘Wait until it Dries’ เป็นศิลปะการจัดวางขนาดใหญ่จัดแสดงในห้องกระจก ทันทีที่ก้าวผ่านไปด้านใน
เราจะพบตัวเองอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยเงาสะท้อน แสงสลัว และความสงบนิ่ง งานนี้น่าสนใจเรื่องเทคนิคการนำเสนอเป็นอย่างมาก
เพราะถ้ามองเผินๆ เราอาจจะงงว่างานศิลปะกรอบสีดำที่รายล้อมตัวอยู่คืออะไร จริงๆ แล้วสิ่งนั้นคือน้ำมัน
สิ่งที่ศิลปินรู้สึกเชื่อมโยงเพราะเกี่ยวข้องกับกิจการครอบครัว เขาเลือกสร้างสรรค์งานศิลปะจากน้ำมันสีดำเมื่อม
โดยใช้น้ำและการปิดผนึกแบบสุญญากาศเป็นตัวกักเก็บให้น้ำมันอยู่ในกรอบได้ โดยอธิบายไว้ว่าการใช้น้ำมันเป็นสื่อทำให้เขารู้สึกหลุดจากกรอบความงามของศิลปะทั้งหมดทั้งมวล

‘Small or Big’ คือนิทรรศการสุดท้ายที่เราได้เข้าไปชม
งานนี้อยู่ในส่วน Children’s Art Education Center ของแกลเลอรี่
ผลงานทุกชิ้นจะมีเนื้อหาเกี่ยวกับมุมมองในชีวิตประจำวันที่แตกต่างกันของคนตัวเล็กอย่างเด็กกับผู้ใหญ่
งานนี้ออกแบบให้ผู้ชมเข้าไปร่วมสนุกและเล่นกับผลงานได้ จึงมีทั้งคุณพ่อคุณแม่และเด็กเข้ามาเล่นกับชิ้นงานอย่างสนุกสนาน
ทั้งพื้นลาดเอียงลวงตาที่เมื่อเด็กและผู้ใหญ่เข้าไปยืนคนละฝั่งจะทำให้ทั้งสองดูเหมือนมีรูปร่างสูงใกล้เคียงกัน
ที่วัดความสูงที่ใช้วัตถุต่างๆ เช่น ร่ม ลูกเทนนิส หรือแม้แต่ทัพพี
มาต่อกันในแนวตั้งเพื่อบอกความสูงของเราว่าเท่ากับลูกเทนนิสกี่ลูก

นอกจากนี้ยังมีงานอื่นๆ ที่เล่นเกี่ยวกับสเกลของคนอีกหลายชิ้น
สร้างสรรค์โดยศิลปินถึง 5 คน เช่นชุดภาพถ่ายหุ่นคนตัวเล็กๆ ที่น่ารักมาก การนำเรื่องขนาดมาเล่นกับนิทรรศการเป็นไอเดียที่ทำให้งานเข้าถึงคนทุกวัย
สนุก น่ารัก และเข้าใจง่าย และเป็นเรื่องดีมากที่แกลเลอรี่มีนิทรรศการที่ตอบสนองคนทุกกลุ่ม
ไม่เว้นกลุ่มผู้ชมที่เป็นเด็กและครอบครัว

ก่อนกลับเราไม่ลืมแวะดูร้านหนังสือและร้านขายของที่ระลึกภายในอาคาร
ร้านหนังสือนี้มีความโดดเด่นตรงที่หนังสือส่วนมากจะเกี่ยวกับศิลปะและงานดีไซน์ครอบคลุมเกือบทุกแขนง
(แนะนำเลยว่าควรแวะ) ส่วนร้านขายของที่ระลึกก็รวบรวมสินค้าศิลปะเก๋ๆ
และสินค้าที่ระลึกจากนิทรรศการต่างๆ ไว้เยอะพอสมควร เราออกมาจากพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่แห่งนี้พร้อมของติดไม้ติดมือและความอิ่มเอมในการเสพงานศิลปะหลากรสชาติ
งานนี้ต้องมาเยือนด้วยตัวเองสักครั้งจริงๆ นะ

ภาพ เบญญา สิงห์อุสาหะ, นวลตา
วงศ์เจริญ

The post Taipei Fine Arts Museum : แกลเลอรี่รวมนิทรรศการคอนเซปต์จัด appeared first on a day magazine.

ภายในร้านตกแต่งด้วยไม้สีอ่อน ทำให้เรารู้สึกอบอุ่นและไม่ขัดเขินเมื่อเดินเข้ามาในร้าน
เรียกว่าทันทีที่เข้ามาเราก็ถึงกับตาลุกวาวด้วยความประทับใจและตื่นเต้นที่เห็นกระดาษมากมายขนาดนี้
เราถูกรายล้อมไปด้วยบรรดาชั้นใส่กระดาษหลายสิบชั้นที่เต็มไปด้วยกระดาษจำนวนมากหลากขนาด
หลากสีสัน หลากลวดลาย โต๊ะกลางร้านมีอุปกรณ์ตกแต่งสมุดและเครื่องเขียนเล็กๆ น้อยๆ วางขายอยู่
ชั้นอีกฝั่งหนึ่งของร้านเป็นชั้นวางขายสมุดทำมือและงานกราฟิกบนกระดาษต่างๆ

นอกจากที่นี่จะขายกระดาษแล้ว
เรายังสามารถเรียนเย็บสมุดกับพนักงานโดยใช้เวลาไม่นานได้อีกด้วย
โดยสามารถเลือกวิธีเย็บเล่มแบบที่ต้องการ ขนาดสมุดที่อยากทำ
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปก็เป็นช่วงแห่งการเลือกกระดาษสมุดที่อยากใช้ มีให้เลือกทั้งกระดาษเนื้อใน
กระดาษปก คละกันยังไงก็ได้ตามใจชอบ (ราคาขึ้นอยู่กับลักษณะการเข้าเล่มและรูปแบบกระดาษที่เราเลือก
ค่อนข้างเป็นมิตรกับกระเป๋าอยู่นะ) ด้านหลังร้านจะเป็นพื้นที่สำหรับใช้เย็บสมุด
มีทั้งโต๊ะสำหรับตัด-พับกระดาษ และจักรสำหรับเย็บและเครื่องเข้าเล่มสมุด

Pinmo Design Studio คือสตูดิโอออกแบบขนาดเล็กในไต้หวันที่ออกแบบกราฟฟิก
แบรนดิ้ง และสื่อการพิมพ์ทุกชนิด ก่อตั้งขึ้นในปี 2002
หลังจากนั้นสตูดิโอแห่งนี้ก็ได้เติบโตขึ้นเป็นเอเจนซี่ที่รับงานหลากหลายมากขึ้น
รวมทั้งพัฒนาสร้างสรรค์ร้านขายผลิตภัณฑ์ของตัวเอง จนก่อให้เกิด Paper Lab หรือห้องทดลองและรวบรวมกระดาษกว่า 200 ชนิดขึ้นภายใต้ชื่อ
Pinmo Pure มีการทดลองและร่วมทำงานกระดาษกับทั้งศิลปิน
นักออกแบบ หรือแม้แต่เด็กๆ ในโรงเรียน
จนออกมาเป็นสินค้าทำมือที่มีความแปลกใหม่จากความเรียบง่ายในชีวิตประจำวัน

สินค้าของร้านนี้มีเอกลักษณ์และมีความน่าสนใจมากทีเดียว
ทั้งกระดาษทำมือลวดลายแปลกตา กระดาษที่มีผิวสัมผัสหลายแบบ กระดาษสีสันสวยๆ ที่ไม่เจอทั่วไป
หลายแบบน่ารักกำลังพอดีแบบไม่หวานเลี่ยน มีทั้งกระดาษไซส์ A4 และขนาดที่ตัดมาสำเร็จรูปเพื่อเย็บสมุดขนาดเล็กกว่านั้น
ดูรู้ว่าตั้งใจคัดสรรมาอย่างดี

นอกจากนี้ยังมีผลิตภัณฑ์จากกระดาษ เช่น
กระเป๋าโท้ท กระดาษซองจดหมายน่ารักๆ
โปสเตอร์กราฟิกสวยๆ สมุดโน้ตทำมือที่ทำออกมาเพียง 365 เล่ม
สมุดเหล่านี้มีความพิเศษคือจะเคลือบน้ำยาบางอย่างเอาไว้ เมื่อเอาไปตากแดด
ปกของสมุดจะเกิดโทนสีเข้มอ่อนแตกต่างกันหลายเฉดสีตามแต่ความเข้มของแสงและเวลาในการตาก ยังไม่นับของกระจุกกระจิกอื่นๆ
อย่างดินสอ เซรามิก รองเท้า เรียกว่าต้องใจแข็งมากที่จะไม่คว้าอะไรกลับบ้าน

เราใช้เวลาอยู่นานสองนานในการเลือกปกกระดาษและกระดาษเนื้อในสมุด
พนักงานสาวประจำร้านช่วยสอนวิธีเย็บสมุดคร่าวๆ แล้วให้เราเริ่มตัด บรรจงพับครึ่งกระดาษโดยใช้ไม้รีดกระดาษรีดรอยพับให้เรียบกริบ
หลังจากจัดเรียงหน้าเสร็จแล้ว พนักงานก็ช่วยเย็บด้วยเพื่อเข้าเล่มให้
เนื่องจากในวันนั้นมีลูกค้าเยอะมาก เราจึงไม่มีเวลาทำขั้นตอนสุดท้ายด้วยตัวเอง
แต่ถึงอย่างไรเราก็ได้สมุดที่มีเล่มเดียวในโลกติดมือกลับออกมา

เวลาออกเดินทาง
เราไม่ได้เพียงแค่ออกไปเห็นโลกเท่านั้น แต่ยังต้องการเก็บบันทึกสิ่งที่ได้เห็นได้รู้สึกกลับมาด้วย
นอกจากการถ่ายภาพก็คงเป็นการขีดๆ เขียนๆ ลงกระดาษตามใจนึก
ในกระเป๋า Herschel Supply ของเราจึงมีตัวช่วยเก็บความทรงจำเหล่านี้ใส่อยู่เสมอ
เมื่อกลับถึงบ้าน แค่เปิดกระเป๋า ของฝากส่วนตัวแสนพิเศษก็คงพรั่งพรู

ภาพ เบญญา สิงห์อุสาหะ และ นวลตา วงศ์เจริญ

The post Pinmo Pure Store : สวรรค์ของคนรักกระดาษ appeared first on a day magazine.

อาคารเก่าแห่งนี้มีความพิเศษมากกว่าที่ตาเห็น
เพราะช่วงเวลาหนึ่งที่ไต้หวันอยู่ในการปกครองของญี่ปุ่น พื้นที่ย่าน Ximen คือแหล่งชุมชนที่ชาวญี่ปุ่นมาอาศัยอยู่มากที่สุด
และ ‘ตึกแดง’ หลังนี้ก็ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นตลาดช้อปปิ้งของคนญี่ปุ่น
มีสินค้าตะวันตกคุณภาพดีมาขาย เป็นแหล่งหลอมรวมวัฒนธรรมจากต่างถิ่น
ในยุคหนึ่งก็เคยเป็นพื้นที่สำหรับงานแสดงประเภทต่างๆ เช่น โอเปร่า ดนตรี
เคยเป็นโรงภาพยนตร์ฉายหนังตะวันตก เรียกว่าเป็นแหล่งรวมความบันเทิงของผู้คนในยุคเก่าอย่างแท้จริง
จนกระทั่งปัจจุบันที่นี่ก็กลายเป็นพื้นที่ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของคนรุ่นใหม่
มีการจัดแสดงนิทรรศการ มีโรงหนัง ห้องสำหรับจัดแสดงดนตรี โรงน้ำชา ลานจัดกิจกรรมกลางแจ้ง

ลานด้านหน้าอาคารตอนบ่ายคึกคักไปด้วยผู้คนที่มาเดินเล่นในตลาดของทำมือซึ่งจัดขึ้นทุกวันอาทิตย์
สินค้าส่วนมากจะเป็นงานแฮนด์เมดที่มีความกุ๊กกิ๊ก
หรือมีรูปตัวการ์ตูนน่ารักๆ ในแบบฉบับของไต้หวัน ทั้งโปสการ์ดรูปวาดสัตว์
กระเป๋าสตางค์ใบเล็ก เครื่องประดับ ตลอดจนเสื้อยืดสกรีนลาย
เราสังเกตว่าเอกลักษณ์ของการ์ตูน หรือ illustration ของไต้หวันนั้นจะมีความขี้เล่น น่ารัก
ดูเป็นมิตร และเข้าถึงผู้คนทุกวัยได้ง่าย

เมื่อเราเดินผ่านประตูเข้ามาในอาคารทรงแปดเหลี่ยมจะพบกับโซนนิทรรศการที่บอกเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์ของย่านและอาคารหลังนี้อยู่กลางห้อง
ด้านข้างมีร้านน้ำชาเล็กๆ พร้อมโซนนั่งจิบชาที่ตกแต่งโดยใช้เฟอร์นิเจอร์เก่า
ทำให้ได้บรรยากาศแบบโรงน้ำชาสมัยโบราณสุดๆ อีกด้านหนึ่งของห้องเป็นร้านขายของที่ระลึกของ The
Red House ส่วนชั้น 2 ของตึกเป็นโรงหนังขนาดย่อมไว้จัดฉายภาพยนตร์ในโอกาสสำคัญต่างๆ
เราสนุกไปกับการชมนิทรรศการและดูของใช้ในชีวิตประจำวันของคนสมัยก่อนที่จัดแสดงไว้ในตู้กระจก

ด้านหลังตึกแปดเหลี่ยมเป็นอาคารทรงไม้กางเขนที่ได้รับการปรับปรุงเป็นศูนย์รวมร้านขายของดีไซน์
หรือ Creative Boutique Shop ที่ให้บรรดาศิลปินรุ่นใหม่และแบรนด์ต่างๆ มาเช่าพื้นที่เพื่อขายสินค้า พื้นที่ตรงกลางห้องจัดแสดงสินค้าท้องถิ่นที่มีดีไซน์เก๋ไก๋ตามกิจกรรมในช่วงนั้น
ส่วนพื้นที่รอบห้องแบ่งออกเป็นช็อปต่างๆ ทั้งร้านขายเสื้อผ้าลวดลายการ์ตูน
กระเป๋าเครื่องหนัง ร้านขายของใช้ต่างๆ ร้านขายงานศิลปะ แค่เดินดูสินค้าต่างๆ
ก็เพลิน (แต่ต้องใจแข็งหน่อยเพราะไม่อย่างนั้นมีกระเป๋าแบน) ร้านที่เราติดใจมากที่สุดคือร้านขายสติกเกอร์
tattoo ที่มีลวดลายน่ารักให้เลือกเยอะแยะไปหมด การได้เห็นศิลปินไฟแรงตั้งอกตั้งใจนำเสนองานของตัวเองก็ทำให้เรารู้สึกได้พลังมาเหมือนกัน

ห้องสุดท้ายบริเวณสุดทางเดินเป็น Riverside Live House สำหรับจัดแสดงดนตรีขนาดเล็ก
ในวันที่เราไปนั้นมีงานคอนเสิร์ตรวมวงหน้าใหม่ต่างๆ มาเล่นพอดี
เราโชคดีได้เจอกับวงดนตรีหน้าใหม่จากไทยมาเล่นคอนเสิร์ตที่งานนี้ด้วย
แอบสอบถามจึงรู้ว่าคนที่เข้าไปดูคอนเสิร์ตนี้จะต้องเสียเงินค่าเข้าชมในราคาไม่น้อยทีเดียว

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า เราเดินไปยังฝั่งทิศใต้ของอาคารที่เป็นลานเบียร์สำหรับนั่งสังสรรค์ในยามค่ำคืน
ท่ามกลางท้องฟ้าที่เปิดโล่ง มีเสียงดนตรีคลอเบาๆ จากร้านขายเครื่องดื่มและบาร์ขนาดเล็กที่เรียงรายอยู่หลายร้าน
ผู้คนเริ่มออกมานั่งจิบเบียร์เย็นๆ และเริ่มบทสนทนากัน แม้ว่า The Red House และตลาดของทำมือจะถึงเวลาปิดแล้ว
แต่อีกฝั่งหนึ่งของอาคารกลับกำลังครึกครื้นและมีสีสันจากไฟประดับร้าน
เราคิดว่าสถานที่แห่งนี้ช่างมีชีวิตชีวาทั้งตอนกลางวันและตอนกลางคืน มาที่เดียวก็เดินเล่นได้ยาวเกือบทั้งวัน
พอเห็นแบบนี้เราก็สรุปได้ว่า เสน่ห์ของตึกแดงแห่งนี้น่าจะเป็นการหลอมรวมกันระหว่างประวัติศาสตร์ยุคเก่ากับคนยุคใหม่ที่อยู่ด้วยกันอย่างกลมกลืนนี่แหละ

ภาพ เบญญา สิงห์อุสาหะ และ นวลตา วงศ์เจริญ

The post The Red House : พื้นที่ความคิดสร้างสรรค์ในตึกเก่าสีแดงอิฐ appeared first on a day magazine.

ลงจากรถไฟแล้วเราก็เดินลัดเลาะตามสวนสาธารณะเป่ยโถวที่มีความเป็นป่าธรรมชาติย่อมๆ
ไปจนพบ Taipei Public Library Beitou
Branch หรือที่เรียกย่อๆว่า Beitou Library ห้องสมุดสาธารณะเป่ยโถวซึ่งเป็นอาคารขนาดใหญ่รูปทรงสะดุดตา
ก่อด้วยโครงสร้างเหล็กและปกคลุมด้วยไม้ ออกแบบโดยบริษัทสถาปนิกชาวไต้หวัน Bio-architecture
Formosana นอกจากห้องสมุดแห่งนี้จะเปิดให้ผู้คนได้เข้าไปอ่านหนังสือ
นั่งทำงาน หรือพักผ่อนหย่อนใจโดยไม่เก็บค่าบริการแล้ว ยังติดอันดับ 1 ใน 25 ห้องสมุดที่สวยที่สุดในโลกประจำปี 2012 (จัดอันดับโดยเว็บไซต์ Flavorwire) และเป็นอาคารแห่งแรกในไต้หวันที่ได้ใบรับรองให้เป็น
Green Building หรืออาคารสีเขียวที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมด้วย

ความดีงามของห้องสมุดไม่ได้มีแค่หน้าตาภายนอก
ความแปลกตาของรูปทรงทางสถาปัตยกรรมที่เราเห็นเป็นผลจากการออกแบบเพื่อตอบรับการประหยัดพลังงานภายในอาคาร
หลังคาที่มีขนาดใหญ่มหึมานอกจากจะช่วยปกคลุมอาคารและระเบียงจากแสงแดดแล้ว
ยังมีการติดโซลาร์เซลล์ไว้ที่หลังคาบางส่วนเพื่อใช้ผลิตกระแสไฟฟ้า และปลูกหญ้าปกคลุมหลังคาเพื่อทำหน้าที่เป็นฉนวนกันความร้อน
นอกจากนี้ หลังคายังมีความชันที่เหมาะสมในการระบายน้ำฝน สำหรับนำไปหมุนเวียนใช้ในห้องน้ำ
และรดน้ำต้นไม้บริเวณสวนรอบอาคาร

ภายในของห้องสมุดก็มีการออกแบบไว้อย่างประณีตบรรจง
ทั้งโครงสร้างและเสาเหล็กที่ประกบผิวด้วยไม้ บันไดไม้ที่มีผนังกรุด้วยหินธรรมชาติ ที่นี่มีหน้าต่างขนาดใหญ่จำนวนมากเพื่อรับแสงและลมธรรมชาติเข้ามา
ช่วยประหยัดการใช้พลังงานภายในอาคารไปได้มาก แถมยังมีระเบียงไม้ยื่นออกไปตลอดแนวอาคาร
ใช้เป็นที่เดินเล่นพักผ่อนหย่อนใจ และยังช่วยป้องกันแสงแดดส่องเข้าไปรบกวนผู้ใช้ห้องสมุดโดยตรงอีก
แม้วันนี้จะมีฝนลงฉ่ำชื้น แต่คนมากมายก็ยังมาใช้บริการห้องสมุด นั่งอ่านหนังสือรับลมกันสบายๆ
ที่ริมระเบียงเงียบๆ เห็นแล้วอดอิจฉาไม่ได้ ที่นี่เปลี่ยนภาพจำห้องสมุดหน้าตาเรียบๆ
บรรยากาศเหงาๆ ในความคิดเราไปเลย

สำหรับใครที่อยากมานั่งอ่านหนังสือ ที่นี่มีที่นั่งหลายแบบให้เลือกตามใจชอบ
ความน่ารักคือตู้หนังสือเว้นช่องขนาด 1 ที่นั่งซ่อนตัวอยู่ตรงกลาง
สามารถนั่งอ่านอย่างเป็นส่วนตัวกลางป่าหนังสือได้เลย มุมโต๊ะทำงานก็มาพร้อมโคมไฟและปลั๊กส่วนตัว
ดูสบายประหนึ่งนั่งในคาเฟ่หรือ co-working
space ที่เก้าอี้ไม้ยังมีรายละเอียดตกแต่งเล็กๆ ด้วยการแกะพนักพิงเป็นรูปตัวแมลงต่างๆ
เช่น ด้วง แมลงปอ แสดงถึงธรรมชาติท้องถิ่น

และถ้านั่งนานจนอยากยืดเส้นยืดสาย
บริเวณรอบห้องสมุดก็น่าเดินเล่นไม่แพ้กัน มีที่นั่งกลางสวน ต้นไม้ใหญ่ ลำธาร
รวมถึงมีพิพิธภัณฑ์บ่อน้ำพุร้อนเป่ยโถวอยู่ใกล้ๆ ด้วย ย่านนี้สามารถสะพายกระเป๋ามาค้างคืนแล้วซึมซับความอิ่มเอมให้เต็มที่
แต่ถ้าจะให้ดีต้องเลือกตัวช่วยอย่างกระเป๋าเดินทางที่สวยและมีคุณภาพมาด้วยกัน ซึ่ง
Herschel Supply ก็เป็นเพื่อนร่วมทางที่ดีเลยล่ะ

ถึงแหล่งหนอนหนังสือแห่งนี้จะไม่ได้หวือหวาหรือดีไซน์เก๋ไก๋ขั้นสุด
แต่การออกแบบอย่างละเอียดและก่อสร้างอย่างพิถีพิถัน กลมกลืนไปกับสิ่งแวดล้อม ก็ทำให้ที่นี่ได้รับการยกย่องว่ามีความเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมอย่างแท้จริงทั้งจากภายนอกและภายใน
ชวนให้เรากลับมาคิดถึงการออกแบบสถานที่สาธารณะในบ้านเรา เพราะไม่ว่าจะเป็นห้องสมุดหรือที่ไหนๆ
ถ้านำการออกแบบที่สวยงามและมีประโยชน์มาใช้ ตอบโจทย์ชีวิตคนและสังคม ผู้คนก็จะได้ออกมาใช้ชีวิตนอกบ้านอย่างมีความสุขทั้งกายและใจในเมืองที่น่าอยู่ยิ่งขึ้นต่อไปในอนาคต

ภาพ นวลตา วงศ์เจริญ และ เบญญา สิงห์อุสาหะ

The post Beitou Library : ห้องสมุดสุดกรีนสวยติดอันดับโลก appeared first on a day magazine.

ความประทับใจแรกของเราเกิดขึ้นทันทีที่เดินขึ้นเนินเขาเพื่อมายังหมู่บ้านแห่งนี้
ถึงจะเหนื่อยจากอากาศร้อน แต่กระเป๋า Herschel Supply ก็เป็นผู้ช่วยในการเดินทางที่ดี ทั้งตลอดแนวกำแพงริมถนนมีรูปวาดลายเส้นการ์ตูนน่ารักๆ
ให้เดินถ่ายรูปเล่นจนลืมเหนื่อย เมื่อเดินผ่านวัดใหญ่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านก็จะพบดินแดนแห่งใหม่ที่ประกอบไปด้วยบ้านหลังน้อยใหญ่หลายสิบหลัง
เล่นระดับอยู่บนเนินเขาสูงต่ำ ปัจจุบันหมู่บ้านมีทั้งคนท้องถิ่นดั้งเดิมและศิลปินรุ่นใหม่มาอาศัยอยู่ด้วยกัน
เดินไปก็สนุกกับการตามหาบ้านตามซอกซอยต่างๆ ซึ่งเปิดให้เข้าไปเยี่ยมเยือนแต่เวลาเปิดปิดของบ้านแต่ละหลังไม่แน่นอน
แนะนำให้มาในวันหยุดจะคึกคักกว่า อาจได้เวิร์กช็อปงานศิลปะเล็กๆ น้อยๆ ด้วย

บ้านหลังเล็กจิ๋วหน้าสุดถูกดัดแปลงให้เป็น
information center เล็กๆ
มีป้ายแผนที่แนะนำเส้นทางในหมู่บ้าน มีโปสเตอร์งานนิทรรศการที่กำลังจัดแสดงอยู่
และตู้ใส่โปสการ์ดแจกฟรีขนาดใหญ่ ระหว่างที่เรากำลังสนุกกับการเลือกโปสการ์ดสวยๆ
ก็สังเกตเห็นหุ่นฟิกเกอร์รูปคนตัวจิ๋วเกาะอยู่บนขอบหน้าต่างบ้าน อดคิดไม่ได้ว่าไทเปช่างเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยตัวการ์ตูนน่ารักจริงๆ

บ้านหลังแรกที่เราได้เข้าไปเป็นบ้านสีขาวหลังเล็กที่มีกระถางต้นไม้เรียงรายอยู่ด้านหน้า
มองจากภายนอกไม่รู้เลยว่าเป็นที่ซ่อนตัวของสตูดิโอที่ครบถ้วนไปด้วยอุปกรณ์และเครื่องมือทำเครื่องเงิน
ภายในร้านขายสินค้าทำมือ ทั้งเมล็ดต้นไม้พร้อมปลูกที่ฝังตัวอยู่ในก้อนดินปั้นด้วยมือ
ตัวปั๊มโลหะ ขวดโหลใส่จดหมาย นิตยสารทำมือ ที่สะดุดตามากที่สุดคือราวแขวนจดหมายบริเวณมุมหนึ่งของห้องซึ่งเต็มไปด้วยโปสการ์ดและจดหมายในขวดโหลที่เขียนแล้ว
เจ้าของร้านบอกว่าเป็นจดหมายที่คนมาเขียนถึงกันและแอบซ่อนไว้ พร้อมกับมีลายแทงส่งให้เพื่อนมาตามหาจดหมายที่นี่
เราฟังแล้วรู้สึกสนุก คล้ายกับเป็นเกมตามหาสมบัติ แต่น่าเสียดายที่ร้านไม่อนุญาตให้ถ่ายรูป

ในบ้านแต่ละหลังจะซ่อนอะไรไว้
เราต้องเป็นคนค้นหาด้วยตัวเอง
บางหลังทำเป็นห้องฉายหนังที่เล่าเรื่องความผูกพันของผู้คนท้องถิ่นต่อหมู่บ้านแห่งนี้
ทำให้ผู้มาเยือนได้เห็นคุณค่าทางใจในการเก็บรักษาสถานที่เก่า บางหลังมีกลุ่มคนทำละครเวทีมาจัดกิจกรรมแนวทดลองเปิดให้คนมาอาบน้ำในบ้าน
(!?) ถือเป็นเรื่องดีที่เมืองใหญ่มีสเปซให้คนตัวเล็กๆ
ได้แสดงออกความคิดของตัวเอง

ก่อนฝนชุดใหญ่จะตกลงมา
เราเข้ามาเอนหลังอยู่ในร้านคาเฟ่เล็กๆ ชื่อ Tadpole Point (Tadpole แปลว่าลูกอ๊อด)
ทันทีที่เข้ามาในร้านก็สะดุดตากับบรรดาหนังสือที่กองอยู่บนโต๊ะใหญ่กลางร้าน
สื่อสิ่งพิมพ์กราฟิกต่างๆ ที่แปะอยู่ทั่วผนังห้อง ห้องเล็กๆ ด้านขวามือเป็นห้องเก็บบรรดาแผ่นพับและนิตยสารแจกฟรีสวยๆ
ให้เข้าไปเลือกค้นอย่างสนุกสนาน

ภายในร้านตกแต่งแบบหยิบเล็กผสมน้อย
มีความเป็นท้องถิ่นแบบไต้หวันผสมกับความวินเทจและงานทำมือที่ให้บรรยากาศอบอุ่นอยู่สบายเหมือนบ้าน
หลังจากเอนตัวเอกเขนกบนเบาะที่นั่งบนชั้น 2 พร้อมจิบ Matcha Lemon Ice Tea เครื่องดื่มสูตรพิเศษที่ใช้ชาเขียวมัทชะผสมกับมะนาวรสชาติดี
เราก็ลงมาพูดคุยกับหญิงสาวเจ้าของร้านที่เป็นทั้งศิลปินและนักเขียน เธอเล่าว่าได้ตัดสินใจมาฝังตัวอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้เพื่อสร้างสรรค์ผลงานและยังจัดกิจกรรมแลกหนังสือบ่อยๆ
ในร้านแห่งนี้ด้วย เราออกมาจากร้านพร้อมนิตยสารทำมือของหมู่บ้านที่เธอเป็นคนทำขึ้น
ท่ามกลางท้องฟ้าที่กลับมาสดใสอีกครั้ง

ระหว่างเดินซอกแซกขึ้นลงตามซอกซอยอย่างสนุกสนาน
เราเดินสวนกับคุณตาคุณยายที่กำลังนั่งจิบกาแฟชิลล์ๆ อยู่หน้าบ้าน
เลี้ยวเข้าไปเยี่ยมชมสตูดิโอเล็กๆ ของศิลปินที่เฟรนด์ลี่สุดๆ แล้วแอบเผลออมยิ้มให้กับรายละเอียดเล็กๆ
น้อยๆ ทั้งสติกเกอร์ขนาดจิ๋วที่ฝากไว้ตามตู้จดหมาย เสาไฟฟ้า
ผลงานกราฟฟิตี้บนผนังปูนเก่า หรือแม้แต่ลวยลายน่ารักบนฝาท่อระบายน้ำ

ท่ามกลางบรรยากาศที่มีกลิ่นอายประวัติศาสตร์ผสมผสานกับงานศิลปะ
บวกกับธรรมชาติสีเขียวรอบตัว ไม่ต้องบอกเลยว่าเราตกหลุมรักหมู่บ้านแห่งนี้มากแค่ไหน

ภาพ เบญญา สิงห์อุสาหะ และ นวลตา วงศ์เจริญ

The post Treasure Hill Artist Village : หมู่บ้านศิลปินบนเนินเขา appeared first on a day magazine.

ด้านหน้าของสถาปัตยกรรมก่อด้วยอิฐสีน้ำตาลแดงขนาดใหญ่
มีตู้คอนเทนเนอร์สีเหลืองและแดงสดรอทักทายเราอยู่ บนตู้มีรถเต่าเพนต์ลายน่ารัก
เป็นงาน Installation Art เพิ่มสีสันให้กับลานกิจกรรมข้างหน้าได้เป็นอย่างดี
อาคารหลังนี้มีความเก่าแก่แต่ยังคงถูกอนุรักษ์เอาไว้เหมือนกับอาคารเก่าอื่นๆ ในไทเปที่เราไปเยี่ยมเยือนมา ต้องยอมรับในความใส่ใจและเห็นคุณค่าของสิ่งก่อสร้างโบราณของที่นี่จริงๆ การได้เห็นมุมมองความคิดของคนต่างที่แบบนี้ก็ทำให้ทริปนี้กลายเป็นทริป Well Travelled อย่างเต็มความหมาย

นอกจากอิฐก่อที่เป็นเอกลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้แล้ว
ยังมีซุ้มประตูทางเข้าสีขาวที่ประดับตกแต่งด้วยหัวเสาแบบคอรินเทียน
เป็นสถาปัตยกรรมของกรีกโบราณ
บวกกับบานประตูสีขาวที่โค้งรับกับซุ้มทางเข้าได้อย่างลงตัว
ทำให้เราหลงรักสถาปัตยกรรมหลังนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากซื้อบัตรเข้าชมงานและเก็บของในล็อกเกอร์
เราก็มุ่งหน้าเข้าสู่ห้องจัดนิทรรศการ ในช่วงนี้มีนิทรรศการจัดแสดงอยู่หลายงาน
ส่วนมากเป็นศิลปะร่วมสมัยหรืองานศิลปะแนวทดลองในสาย Fine Art บางงานก็ติสท์จนเราต้องอาศัยอ่านคำอธิบายงานเพื่อทำความเข้าใจแนวคิดของศิลปิน
งานที่ติสท์ได้โล่สำหรับเราคืองานแสดงเล็กๆ จัดบนโต๊ะขนาดใหญ่ที่เรียงรายไปด้วยเศษวัสดุและอุปกรณ์สำหรับงานจิตรกรรม
ทั้งถุงสีแห้งแข็ง เศษสีที่แห้งเป็นขุยผง หลอดสีที่ใช้แล้ว
สุดขอบโต๊ะมีทีวีแสดงคลิปการสร้างผลงานของศิลปิน และที่พื้นรอบๆ ห้องมีเฟรมรูปภาพที่วาดเสร็จแล้วตั้งซ้อนกันอยู่อย่างไม่เป็นระเบียบเหมือนกำลังเชื้อเชิญให้เราไปหยิบจับหรือคุ้ยดูผลงานได้ตามสบาย

อีกงานแสดงที่อาศัยพลังงานและความถึกเป็นอย่างมากคืองานที่จัดแสดงในห้องขนาดใหญ่
ชื่องาน The Design of Refining the Dust
Into Grey And Permeating Into The Future เป็นงาน Installation Art ที่ใช้เศษกรวด ทราย และสิ่งของที่ศิลปินเก็บได้มาเรียงรายต่อกันบนพื้นคล้ายเป็นสายน้ำที่กำลังไหลอยู่
เราเดินชื่นชมงานพร้อมอึ้งไปกับความพยายามและความอดทนของศิลปิน

งานสุดท้ายที่เป็นไฮไลต์และน่าจะเป็นงานที่สื่อสารกับผู้ชมได้ง่ายที่สุด
คืองานแสดงเดี่ยวของ Yeh Fang ศิลปินชาวไต้หวัน
ภายใต้ชื่องาน Vision of the Void ซึ่งเป็นงานแสดงความคิดและมุมมองของศิลปินผ่านประสบการณ์การเดินทางของชีวิตผ่านมุมมอง
อารมณ์ และความรู้สึกนึกคิดเกี่ยวกับธรรมชาติ ภายในงานมีการจัดแสดงภาพวาดสีน้ำมันรูปดอกไม้ที่มีความนุ่มละมุนที่สุดเท่าที่เราเคยเจอ

แม้ภาพของ Yeh Fang จะไม่ได้เป็นภาพที่มีแนวคิดหวือหวา
แต่ในความเรียบง่ายนั้นกลับสะกดสายตาของเราให้พิจารณาดูภาพวาดอย่างละเอียดบรรจง
ส่วนจัดแสดงที่เราชอบเป็นพิเศษคือการนำภาพวาดสีน้ำมันรูปดอกไม้และภูมิทัศน์
มาผสมผสานกับเพลง
โดยใช้เทคนิคคาไลโดสโคปที่ใช้กระจกสะท้อนภาพภาพเดียวให้แตกออกเป็นหลายมิติ
เราสวมหูฟังพร้อมกับมองเข้าไปในกล่องที่เจาะรูไว้เพื่อดูภาพชวนฝันด้านใน
แล้วปลดปล่อยจินตนาการไปกับมิวสิกวิดีโอสั้นๆ ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยจินตนาการ

หลังจากเสพงานศิลปะกันอย่างเต็มที่
เราก็แวะไปที่ช็อปและร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ของพิพิธภัณฑ์
ภายในร้านสีเหลืองหม่นมีความน่ารักแบบไต้หวันๆ ที่นี่เสิร์ฟทั้งเครื่องดื่ม
อาหารคาวหวาน รวมทั้งยังมีโซนขายของดีไซน์ และสินค้าท้องถิ่นแพ็กเกจเก๋ด้วย

ออกจากแกลเลอรี่เราก็สะพายกระเป๋า Herschel Supply เดินเล่นในย่านและเดินผ่านสวนสาธารณะขนาดย่อมข้างแกลเลอรี่
ซึ่งมีงานประติมากรรมรูปสัตว์ประดับด้วยโมเสกชิ้นเล็กชิ้นน้อยสีสันสดใสกระจายอยู่ทั่วสวน
มีทั้งเจ้าหมาจิ้กจอกนอนอ่านหนังสือหลับปุ๋ยในอ่างอาบน้ำริมทางเดิน
เจ้าหอยทากกำลังคลานแข่งกันอยู่บนกำแพง
หรือฝูงกระต่ายที่กระโดดเล่นอยู่บนบันไดยกระดับ
เราชอบในความขี้เล่นของคนที่นี่ที่ผสมงานศิลปะเข้ากับพื้นที่สาธารณะได้อย่างสร้างสรรค์
ทำให้สวนธรรมดาๆ ที่เคยเป็นแค่ทางเดินผ่าน กลายเป็นจุดเรียกรอยยิ้มของผู้คนแถวนั้นได้อย่างง่ายดาย

ภาพ เบญญา สิงห์อุสาหะ และ นวลตา
วงศ์เจริญ

The post MOCA Taipei : เสพงานอาร์ตร่วมสมัยในอดีตโรงเรียนประถมสุดคลาสสิก appeared first on a day magazine.

เนื่องจากย่านนี้อยู่ใกล้กับสนามบิน
Songshan สนามบินอีกแห่งของไทเปที่มักใช้เดินทางภายในประเทศ
บริเวณโดยรอบจึงปราศจากตึกสูง ทำให้สามารถมองเห็นท้องฟ้ากว้างๆ ได้ตลอดการเดินเล่นที่ย่านนี้
ถ้าอากาศดีจะค่อยๆ เดินมาจาก MRT Songshan Airport ก็ได้
แต่ถ้าไม่อยากเดินนั่งรถเมล์มาไม่กี่ป้ายก็ถึง

เพียงเดินลัดเลาะผ่านสวนและลานวิ่ง Minquan Park ที่มีคนมาออกกำลังกายกันก็จะพบถนนที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น
เป็นสัญลักษณ์ว่าเรามาถึงถนน Fujin แล้ว

ในอดีตชุมชน Minsheng แห่งนี้เคยเป็นที่อยู่ของครอบครัวทหารอเมริกัน
นอกจากจะเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่แล้ว ตามหน้าอพาร์ตเมนต์ยังมีพื้นที่สวนเล็กๆ ประปราย
ถนน Fujin เริ่มโด่งดังจากการเป็นโลเคชันถ่ายภาพยนตร์ Turn
Left, Turn Right ที่ดัดแปลงจากนิยายของ Jimmy Liao เมื่อถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำบ่อยๆ ก็เริ่มมีร้านค้าต่างๆ ทยอยมาเปิด
ปัจจุบัน Fujin Street เรียกได้ว่าเป็นถนนแสนร่มรื่นของไทเปที่อุดมร้านค้าเก๋ๆ
อย่างร้านกาแฟ ร้านเสื้อผ้า ร้านเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งบ้าน กระจายตัวอยู่บนถนน ส่วนใหญ่เป็นร้านของบริษัท
Fujin Tree Group บางร้านก็นำเสนอสินค้าแบรนด์ต่างประเทศที่น่าสนใจ
นอกจากนี้ยังมีนิทรรศการหรือเวิร์กช็อปจัดตามร้านในโอกาสต่างๆ ด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยว่า
Fujin Tree นั้นมาจากชื่อถนนบวกกับต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เป็นเอกลักษณ์ของย่าน

ร้านแรกที่รอต้อนรับเราอยู่ตรงหัวถนนคือร้านเสื้อผ้าบูติกสุดฮิตจากแดนปลาดิบอย่าง
BEAMS
ตัวร้านออกแบบให้เหมือนบ้านขนาดกะทัดรัดที่ดูเป็นกันเองและอบอุ่น เชื้อเชิญให้เข้าไปเยี่ยมชม
ถึงภายในจะมีเสื้อผ้าและสินค้ากระจุกกระจิกของ BEAMS ไม่มากนัก แต่ก็ล้วนถูกคัดสรรมาเป็นอย่างดี
เราได้ถุงเท้ามา 2 คู่ในราคาสบายกระเป๋า ซึ่งพนักงานในร้านบรรจงห่อถุงเท้าใส่ถุงและติดสติกเกอร์ให้เป็นอย่างดี
พร้อมยืนยันที่จะเดินถือของมาส่งถึงหน้าประตูร้าน บางทีความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ
น้อยๆ ของการบริการก็ถือเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้ลูกค้าอย่างเราหลงรักแบรนด์นี้

เดินมาไม่ไกลก็จะเริ่มเจอร้านชื่อ Fujin อยู่ใกล้ๆ
กันแบบเดินไม่กี่ก้าวก็ถึง เราแวะมานั่งพักที่ร้านกาแฟ Fujin Tree 353 CAFE
พร้อมสั่งกาแฟลาเต้กล้วยกับเค้กนิ่มรสน้ำผึ้งมาลอง เนื้อเค้กเนียนละเอียดผสมกับน้ำผึ้งหวานหอมกลมกล่อมที่ค่อยๆ
ละลายในปากทำเอาเราติดอกติดใจเป็นการใหญ่ เติมพลังให้รู้สึกสดชื่นได้เป็นอย่างดี เมนูที่นี่มีอะไรน่าอร่อยหลายอย่างทีเดียว
ต้องมาลองด้วยตัวเองนะ

ฝั่งตรงข้ามกับคาเฟ่เป็นร้านในเครือที่ขายสินค้าตกแต่งบ้านชื่อ
Fujin Tree 352 สินค้าภายในร้านมีทั้งจานชาม
ภาชนะที่ทำจากเซรามิก แก้ว และไม้ ทั้งสไตล์เอเชียและสแกนดิเนเวียผสมผสานกัน
มุมหน้าร้านดูจะเป็นมุมโดดเด่นที่สุดที่โชว์ผ้าและพรมผืนใหญ่สีสันสดใส
เป็นงานถักผสมกับ Patch Work ที่ดูมีเอกลักษณ์

เดินเล่นมาเรื่อยๆ จะผ่านร้าน GREENDAYS by Fujin Tree ร้านดอกไม้ที่ดูน่าค้นหา
ก่อนจะพบ Have a Nice 479 ร้านขายเครื่องเขียนและของใช้ดีไซน์สวยที่เราโปรดปรานมากที่สุดในย่านนี้
ตัวร้านสีขาวกับไฟสีส้มอุ่นภายในร้าน
บวกกับความเป็นมิตรของพนักงานทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายในการหยิบนั่นดูนี่อย่างไม่เคอะเขิน
โซนทำสมุดที่มีชั้นใส่กระดาษนานาชนิดภายในร้านดึงดูดตาเราเป็นอย่างแรก เราสามารถเลือกกระดาษปก
ไส้ใน และอุปกรณ์สำหรับเข้าเล่ม แล้วให้พนักงานประกอบรวมเป็นเล่มเฉพาะของเราได้
โซนตัวปั๊มบริเวณหน้าร้านก็ชวนให้เราเข้าไปสร้างสรรค์ลวดลายการ์ดจากตัวปั๊มอย่างสนุกสนาน
ในขณะที่มุมอื่นของร้านก็นำเสนอสินค้าแบรนด์ดีไซน์ญี่ปุ่นที่ดูน่าสนใจ เช่น
ธูปหอมหรือกระดาษหอมจาก TRUNK DESIGN

ที่เราเล่ามาทั้งหมดนี้ยังเป็นแค่ส่วนหนึ่ง
เพราะละแวกถนน Fujin ยังมีร้านที่น่าไปเยี่ยมเยือนอีกมากมาย
เช่น ร้านน้ำแข็งไส Fujin Tree Ice ที่เพิ่งเปิดหมาดๆ
ร้านอาหาร CURRY & Coffee หรือแม้แต่ร้านนอกเครือ Fujin
ที่น่าสนใจไม่แพ้กัน บอกได้คำเดียวว่าเป็นย่านที่เหมาะแก่การเดินเล่นที่สุดย่านหนึ่งเพราะมีร้านค้าสวยๆ
แปลกๆ ที่ชวนให้เข้าไปสอดส่องตลอดทาง
แถมยังเดินไม่เหนื่อยเพราะมีต้นไม้และสวนข้างทางไว้แวะนั่งเล่นอีกด้วย เวลาแวะตามร้านไหนก็สอดส่องหาแผนที่ย่านหรือขอคำแนะนำจากพนักงานได้เหมือนกัน

เราจากลาถนน Fujin พร้อมของติดไม้ติดมือมาจำนวนหนึ่ง
แต่สิ่งที่ติดอยู่ในใจนั้นคือความอิ่มเอมใจในความน่ารักเขียวขจีของย่านนี้

The post Fujin Street : ถนนสายเก๋อุดมงานดีไซน์แสนร่มรื่น appeared first on a day magazine.

Military
Village หรือหมู่บ้านทหารสร้างขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1940 – 1950
เพื่อเป็นที่อยู่ของทหารจากจีนแผ่นดินใหญ่ที่เข้ามาในไต้หวัน
ในหลายเมืองใหญ่ของไต้หวันจึงมีหมู่บ้านทหารหลายแห่งกระจายตัวอยู่
ในปัจจุบันได้มีการรื้อถอนหมู่บ้านเหล่านี้ออกไปเป็นส่วนมาก
แต่ยังมีบางแห่งที่ได้รับอนุรักษ์ไว้ในฐานะสถานที่ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
หมู่บ้านทหารที่เรามาเยี่ยมเยือนแห่งนี้เป็นหมู่บ้านทหารแห่งแรกในไทเป
มีชื่อภาษาอังกฤษว่า 44 South Village
แม้จะถูกรื้อถอนบ้านบางส่วนไปแล้วแต่ก็ยังเหลือส่วนสำคัญๆ
เอาไว้ให้คนได้มาสัมผัสบรรยากาศความเป็นอยู่ของทหารเมื่อ 60 ปีก่อน

ชื่อหมู่บ้านทหารอาจฟังดูขึงขัง ในยุคที่ผู้คนหันมาสนใจการดูแลตัวเองมากขึ้น
ที่แห่งนี้ก็ได้รับการปรับปรุงให้กลายเป็นพื้นที่สาธารณะและใส่คอนเซปต์ ‘Simple Life’ เพื่อให้ตรงกับความต้องการในการใช้ชีวิตของคนเมืองยุคปัจจุบันตั้งแต่ปี
2006 กลายเป็นสถานที่ประวัติศาสตร์บรรยากาศเป็นมิตรที่แวะมาหย่อนใจได้ในวันหยุด

พาเที่ยวข้างนอกกันก่อน ถึงจะมีขนาดเล็กกระทัดรัด
แต่ที่นี่ก็มีมุมถ่ายรูปให้เราได้เดินค้นหาอยู่หลายมุม
ทั้งมุมยอดฮิตอย่างเนินหญ้าสีเขียวรูปทรงคล้ายหลังคาที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินโดยมีฉากหลังเป็นตึกไทเป 101 ผู้คนทั้งวัยรุ่น
พ่อแม่และลูกๆ หรือแม้แต่สาวที่พาหมามาเดินเล่นจะพากันขึ้นไปนั่งเล่นกินลมชมวิวบนเนิน
กลายเป็นจุดพักผ่อนหย่อนใจกลางเมืองที่เราแสนอิจฉา
ติดกับเนินหญ้าคือเขตบ้านย้อนยุคผนังปูนเปลือยที่มีประตูและหน้าต่างสีสันสดใสโดดเด่น
แซมด้วยรูปวาดตัวการ์ตูนกุ๊กกิ๊กบนผนัง

วันอาทิตย์คือวันที่ควรค่าแก่การมาเที่ยวที่นี่ที่สุด
เนื่องจากจะมีตลาดขนาดเล็กที่ใช้ชื่อว่า Simple Market มาเปิดตรงลานกว้างกลางเขตบ้าน ตลาดนี้ขายอาหารโฮมเมดท้องถิ่นและสินค้าทำมือน่ารักๆ
สไตล์ไต้หวัน
เราเดินเล่นพร้อมชิมขนมเบเกอรี่ที่เจ้าของร้านหยิบยื่นให้อย่างเป็นมิตร
ร้านที่มีความเป็นไต้หวันท้องถิ่นที่เราชอบคือร้านขายน้ำผึ้งที่ใส่ขวดวางเรียงรายอยู่
สีของน้ำผึ้งบ่งบอกถึงชนิดดอกไม้ที่หลากหลาย
เหล่าคุณลุงเจ้าของร้านกำลังยืนสนทนากันอย่างออกรส พร้อมกับยิ้มกว้างต้อนรับขณะที่เรากำลังเดินเข้าไปถ่ายรูป

นอกจากตลาด
หมุดหมายสำคัญของที่นี่คือร้าน Good Cho’s ที่เป็นทั้งแกลเลอรี่ ร้านขายของ และคาเฟ่ ตั้งอยู่ภายในบ้านคอนกรีตเปลือยหลังหนึ่ง
นำเสนอสินค้าท้องถิ่นคุณภาพดี ร้านนี้เป็นร้านที่ดึงดูดเราให้เดินดูนั่นดูนี่อยู่กว่าชั่วโมง
เราหลงใหลในผลิตภัณฑ์ภูมิปัญญาของไต้หวันที่มาพร้อมไอเดียและแพ็กเกจที่สวยงาม
ถึงจะเป็นสินค้าท้องถิ่นอย่าง น้ำผึ้ง ผักผลไม้อบแห้ง แยมโฮมเมด ซอสปรุงรส ชา ธัญพืช สบู่ออร์แกนิก
หรือถ้วยชามเซรามิก ทุกอย่างยังถูกออกแบบให้มีความทันสมัยและแฝงไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นไต้หวันได้อย่างลงตัว

พื้นที่บางส่วนถูกแบ่งเป็นห้องเล็กๆ
บางห้องจัดแสดงสินค้าแต่ละชนิดที่วางขายไว้อย่างเก๋ (แน่นอนว่ามันชวนให้เราอยากซื้อมากขึ้นไปอีก) บางห้องก็ยังมีโซนเล่าเรื่องประวัติศาสตร์ของที่แห่งนี้ผ่านรูปเก่าและข้อความ
ทำให้เดินเพลินไม่เบื่อ

โซนคาเฟ่ค่อนข้างกว้างขวาง
บรรยากาศชวนให้นั่งพักผ่อนอ่านหนังสือไปพลางอย่างมาก
นอกจากจะมีชากาแฟไว้บริการแล้ว
ที่นี่ยังมีเบเกิ้ลที่ขึ้นชื่อเรื่องความสดอร่อยไว้ให้ทานคู่กัน มีหลากรสให้เลือก
เช่น Banana Chocolate, Wild Mulberry, Cream Cheese & Sweet
Potato, Tomato with Chili & Basil แต่เสียดายที่วันนั้นพวกเรามาถึงค่ำไปนิด
ไม่อย่างนั้นคงได้นั่งจิบกาแฟแกล้มเบเกิ้ลชิวๆ
ในคาเฟ่ที่ขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยบรรยากาศความน่ารักของการตกแต่งร้านสไตล์ร่วมสมัยแบบไต้หวัน ถ้าแวะมาที่นี่กันก็อย่าลืมเที่ยวเผื่อเราด้วยนะ

ป.ล. ถ้าอดกินเบเกิ้ล ลองทดแทนด้วยไอศครีมโยเกิร์ตในร้าน Midori ที่อยู่ใกล้กัน รสสับปะรดโยเกิร์ตก็อร่อยใช้ได้ทีเดียว

ภาพ เบญญา สิงห์อุสาหะ และ นวลตา วงศ์เจริญ

The post Military Village : ความน่ารักของอดีตหมู่บ้านทหาร appeared first on a day magazine.

บ้านเราคงไม่คุ้นกับคำว่า ‘สวนศิลปะ’ กันสักเท่าไหร่
แต่ในไทเปนั้นมีสวนศิลปะอยู่หลายแห่ง Huashan 1914 Creative Park แห่งนี้เป็นทั้งพื้นที่จัดแสดงงานศิลปะและสวนพักผ่อนหย่อนใจ
ร่มรื่นไปด้วยบรรดาต้นไม้น้อยใหญ่ที่แทรกตัวอยู่ท่ามกลางอาคารเก่า ที่นี่เคยเป็นหนึ่งในโรงงานผลิตไวน์ที่ใหญ่ที่สุดในไต้หวัน
สร้างขึ้นในปี 1914 แต่เมื่อเมืองเริ่มใหญ่ขึ้น
ค่าที่ดินพุ่งสูง รวมทั้งเกิดปัญหามลพิษจากกระบวนการผลิต
โรงงานไวน์จึงย้ายออกไปอยู่นอกเมือง โกดังเก่าแห่งนี้ถูกทิ้งร้างเป็นสิบปีแต่ยังมีสภาพตึกค่อนข้างสมบูรณ์
สภาพแวดล้อมที่สวยงามดึงดูดให้กลุ่มศิลปินอิสระเริ่มเข้าไปใช้งานและแสดงละครเวที
เมื่อได้รับความสนใจมากขึ้นในวงกว้าง มันถูกเปลี่ยนชื่อและปรับเป็นพื้นที่จัดแสดงงานศิลปะและกิจกรรมสร้างสรรค์ขนาดใหญ่ที่ว่ากันว่าดีที่สุดในไทเป

ช่วงที่เราไปมีนิทรรศการแอนิเมชันและการ์ตูนมาจัดแสดงหลายนิทรรศการเพื่อเอาใจเด็กๆ
งานใหญ่ที่เป็นไฮไลต์คือนิทรรศการของ Studio Ghibli
ตั้งแต่ทางเข้าก็เลยมีหุ่นจากการ์ตูนเรื่อง Ponyo มาตั้งโดดเด่น
ใกล้กับลานกิจกรรมและสนามหญ้าขนาดใหญ่ด้านหน้า เมื่อเดินเข้าไปข้างในจะเจอโกดังขนาดใหญ่หลายหลังซึ่งมีไม้เลื้อยสีเขียวขจีปกคลุมอยู่ทั่วทั้งอาคารจนเป็นเอกลักษณ์
โกดังเหล่านี้ใช้สำหรับจัดแสดงงานนิทรรศการ
เราเดินซอกแซกตามทางเดินเก่าสำรวจร้านต่างๆ อย่างสนุกสนานและพบว่าสถานที่แห่งนี้ยังคงรักษาเสน่ห์ความดิบสไตล์โรงงานอุตสาหกรรมและโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมสมัยโบราณไว้
รวมถึงยังมีต้นไม้เก่าแก่ลำต้นใหญ่โต แสดงถึงการอนุรักษ์ดูแลรักษาอย่างดี

นิทรรศการแรกที่เราได้เข้าไปชมคือ WHERE IS WALLY? นิทรรศการเกี่ยวกับตัวการ์ตูนผู้ชายสูงโปร่งใส่แว่นทรงกลม
สวมชุดลายขาวแดง ที่ซ่อนตัวอยู่ในหน้าหนังสือให้พวกเราหากันสมัยเด็กๆ
แอบสารภาพว่าตอนเด็กชอบเล่นมาก แข่งกันหากับเพื่อน เป็นเกมที่ฝึกความตาไวได้ดีทีเดียว
นิทรรศการโซนแรกมีการจัดแสดงหุ่นเจ้าวอลลี่และผองเพื่อนในท่าทางต่างๆ
โซนที่สองเป็นการแสดงประวัติและผลงานการวาดหนังสือวอลลี่ตั้งแต่สมัยแรกจนถึงเล่มล่าสุด
มีหนังสือให้ลองพลิกฝึกสายตาตามหาวอลลี่ แต่หาไปสักพักก็เกิดอาการตาลายเลยขอยอมแพ้ไปโซนสุดท้ายต่อ
ก่อนเข้าโซนนี้เราจะได้หยิบการ์ด 1 ใบเพื่อไปตามหารูปที่อยู่ในการ์ดตอนเดินชมงานด้วย
ก่อนถึงทางออกจึงเป็นร้านขายของที่ระลึกสุดน่ารัก

ระหว่างที่รอคิวมหาศาลเพื่อเข้าชมนิทรรศการ
Studio Ghibli เราก็เดินเล่นไปทั่วบริเวณ
ไปเจอคาเฟ่สุดเก๋ที่สร้างเป็นรูปบ้านกลับหัวสีสันสดใส พอเดินลัดเลาะไปในอาคารเก่าก็เจอร้านค้าสุดกรี๊ดหลายร้าน
ร้านหนึ่งเป็นร้านขายกล่องเพลงไขลานซึ่งมีตุ๊กตาไม้หลากหลายแบบไว้เลือกประกอบเองได้
อีกร้านที่เราโปรดปรานไม่แพ้กันคือร้านขายของดีไซน์คัดสรรจากญี่ปุ่น
เรารู้สึกว่าที่นี่บรรจงคัดเลือกของที่มีทั้งความสวยงาม ความประณีตในการผลิต มีกลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่นผสมผสานอยู่
ของที่ขายมีหลายอย่างทั้งเครื่องใช้จานชาม ผ้าลินินเนื้อดี สมุด
รวมทั้งกระดาษลายแปลกตาจากญี่ปุ่น
เราได้ไม้แขวนเสื้ออันบางที่ทำจากทองเหลืองมาสองอัน และกระดาษอีกหลายแผ่น

และแล้วการรอคอยกว่า 2 ชั่วโมงก็สิ้นสุดลง
เราได้เข้าไปชมนิทรรศการจิบลิซึ่งภายในมีการจัดแสดงหุ่นจำลองและงานศิลปะของแอนิเมชันหลายเรื่องที่คัดสรรมาแล้ว
แต่ละเรื่องมีการใช้เทคนิคจัดแสดงแตกต่างกันไป เหมาะกับคนชอบถ่ายรูปเป็นพิเศษ เช่น
เรื่อง Kiki’s Delivery มีการจำลองฉากบรรยากาศร้านขนมปัง
มีหุ่น Kiki ขี่ไม้กวาดลอยอยู่กลางห้อง อีกเทคนิคหนึ่งที่น่าสนใจคือการสร้างห้องกระจกสะท้อนฉากทุ่งดอกไม้ในเรื่อง
Howl’s Moving Castle พร้อมกับมีหุ่นจำลองเจ้าปราสาทเคลื่อนที่ขนาดใหญ่
(มันขยับได้ด้วยนะ!)

การจัดแสดงที่น่ารักที่สุดในความเห็นเราคือ
My Neighbor Totoro ซึ่งจำลองถ้ำขนาดใหญ่ของเจ้าโตโตโร่และมีรูเล็กๆ
ให้เราส่องจากข้างนอก มองเข้าไปจะเห็นเจ้าโตโตโร่กำลังนอนหลับพุงกระเพื่อมอยู่ นอกจากนี้ยังมีการแสดงฉากรายละเอียดเล็กๆ
น้อยๆ ในเรื่องผ่านกรอบรูปภาพภาพสามมิติ ทั้งจดหมายและวอลนัทห่อใบไม้อันเป็นอาหารโปรดของเจ้าโตโตโร่

เรื่องโปรดของเราคงหนีไม่พ้นเรื่อง Spirited Away ที่ได้รับรางวัสออสก้าสาขาแอนิเมชันในปี
2003 และเป็นเรื่องแรกที่จุดประกายทำให้เราเริ่มดูแอนิเมชันของค่ายนี้
ภายในมีการแสดงฉากเด็กหญิงตัวเอกของเรื่อง หรือ Chihiro กำลังยืนอยู่หน้าทางเข้าโรงอาบน้ำหลังใหญ่ในโลก
Spirit World ซึ่งเป็นภาพจำของหนังเรื่องนี้ ที่ฮิตสุดๆ คือฉากเจ้าผีไร้หน้ากำลังนั่งอยู่บนรถไฟซึ่งมีที่ว่างข้างๆ
ให้ผู้ชมเข้าไปนั่งถ่ายรูปคู่กันได้ แต่ด้วยคิวอันยาวเหยียดเราเลยขอยอมแพ้

โซนสุดท้ายที่เราชอบคือการจัดแสดงภาพลายเส้นสเกตช์มือลงสีน้ำของจริงจากเรื่อง
The Tale of Princess Kaguya ภาพมีความฟุ้งกระจายและนุ่มนวล เป็นเอกลักษณ์ที่แตกต่างจากเรื่องอื่นๆ
แต่ยังคงไว้ซึ่งความแฟนตาซีและความคิดสร้างสรรค์ที่ล้ำลึกของแอนิเมชันค่ายนี้
เมื่อสิ้นสุดนิทรรศการ เราเดินออกมาด้วยความอิ่มเอมใจ รู้สึกเหมือนได้กลับไปอยู่ในโลกของเด็กที่เต็มเปี่ยมไปด้วยจินตนาการอีกครั้ง
ท่ามกลางสายฝนอันเย็นฉ่ำที่ตกลงมาปกคลุมทั่วทั้งไทเป

ภาพ เบญญา
สิงห์อุสาหะ และ นวลตา วงศ์เจริญ

The post Huashan 1914 Creative Park : โรงงานไวน์เก่าที่แปลงร่างเป็นพื้นที่งานศิลปะสุดเจ๋ง appeared first on a day magazine.