The Beach คืออะไร

The
Beach คือผลงาน Interactive Installation ที่เนรมิตพื้นที่โล่งธรรมดาให้กลายเป็นชายหาดจำลองด้วยลูกบอลพลาสติกรีไซเคิล ห้องสีขาวที่อัดแน่นด้วยลูกบอลกว่าหนึ่งล้านลูก ถูกออกแบบให้เป็นตัวแทนของน้ำทะเลที่ดึงดูดให้คนทุกเพศทุกวัยเข้ามามีปฏิสัมพันธ์กับงานได้เป็นอย่างดี
ผลงานนี้จัดแสดงขึ้นเป็นครั้งแรกในปี 2015 เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ
Summer Block Party ของ National Building Museum พิพิธภัณฑ์ด้านสถาปัตยกรรมและการออกแบบในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และถูกนำไปแสดงตามเมืองใหญ่ต่างๆ อย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็น ฟลอริดา
ซิดนีย์ ปารีส และล่าสุดก็มาถึงคิวของเมืองไทยที่จะได้สัมผัสกับชายหาดจำลองเป็นประเทศแรกในเอเชีย

Snarkitecture คือใคร

Snarkitecture คือสตูดิโอออกแบบจากนิวยอร์กที่ทำงานระหว่างศิลปะกับสถาปัตยกรรม
ชื่อของพวกเขาได้แรงบันดาลใจมาจากบทกวี The Hunting of the Snark ของ Lewis Carroll ที่พูดถึงการออกเดินทางเพื่อค้นหาสิ่งที่แปลกใหม่
การเดินทางของลูกเรือก็เหมือนกับงานของ Snarkitecture ที่ค้นหาแนวทางของตัวเองและสร้างสรรค์งานสถาปัตยรรมที่แปลกใหม่อยู่เสมอ
พวกเขาหยิบจับวัสดุรอบตัวที่เราทุกคนคุ้นเคยกันดีในชีวิตประจำวันมาสร้างสรรค์ให้เป็นงานศิลปะ
ผลงานของพวกเขานอกจากจะสร้างมุมมองใหม่ให้กับงานออกแบบแล้ว
ยังเชิญชวนให้ผู้คนมาสัมผัสประสบการณ์ใหม่ในการใช้พื้นที่และมีส่วนร่วมกับสภาพแวดล้อมได้อย่างน่าทึ่ง

The Beach เกิดขึ้นได้ยังไง

นิทรรศการนี้ไม่ได้นำเข้ามาแค่ผลงานเพียงอย่างเดียว แต่ Benjamin Porto หนึ่งในสถาปนิกทีมออกแบบของ Snarkitecture ยังได้มาร่วมบอกเล่าถึงแรงบันดาลใจในการทำงานของเขาในงานเสวนา Design & Architecture Talk
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งจากหลากหลายเวิร์กช็อปที่ Open House
จัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองความเสร็จสมบูรณ์ของเซ็นทรัล เอ็มบาสซี เมื่อวันศุกร์ที่
19 พฤษภาคม 2560 ที่ผ่านมาอีกด้วย

“ก่อนจะมาเป็นโปรเจกต์นี้ได้ เรามีไอเดียที่อยากทำงานกับพื้นที่และอยากเห็นคนมีประสบการณ์ร่วมกับงานของเรา
ในช่วงที่เราต้องเตรียมงานสำหรับจัดแสดงใน National
Building Museum ที่วอชิงตัน ดี.ซี. เป็นฤดูร้อนพอดี เราก็มาคิดกันว่าฤดูร้อนแบบนี้คนอยากไปแฮงก์เอาต์หรือไปใช้เวลาที่ไหนกันบ้าง
เราเลยนึกถึงชายหาดและเกิดเป็นงาน ‘The Beach’ ขึ้นมา ดึงองค์ประกอบต่างๆ
ที่ทุกคนเคยเห็นบนชายหาดมาไว้ในงาน แทนที่น้ำทะเลให้เป็นลูกบอลพลาสติกและเปลี่ยนทุกอย่างเป็นสีขาวทั้งหมด
เราจำลองทุกอย่างให้เหมือนชายหาดเพื่อดึงทุกคนมาใช้เวลาร่วมกันที่นี่ เสมือนพวกเขาได้ไปชายหาดกันจริงๆ
เป็นการทำงานในแบบที่เราถนัดคือชวนคนออกมาเล่นกับพื้นที่และสนุกไปกับสถาปัตยกรรมให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”

เบนจามินบอกว่า ในฐานะสถาปนิก เขามีความสุขที่ได้สร้างสถาปัตยกรรมที่ผู้คนสามารถสนุกกับมันได้
และชอบที่ได้เห็นผู้คนได้ประสบการณ์ใหม่ๆ จากงานของเขา

“ในแต่ละประเทศที่เรานำ The Beach ไปจัดแสดง ผู้คนมีการตอบสนองกับงานของเราไม่เหมือนกัน
เพราะในแต่ละพื้นที่ก็มีวัฒนธรรมและวิถีชีวิตที่แตกต่างกัน
เราปรับเปลี่ยนองค์ประกอบเพียงเล็กน้อยให้สอดคล้องกับทุกสถานที่ที่เราไป
แต่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนมีเหมือนกันคือความสนุกที่เคยใช้เวลาบนชายหาด
มันจึงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่พวกเขาจะสนุกกับงานของเราได้”

The Beach สนุกยังไง

นงนภัส วัชโรทยาน อายุ 35 ปี หนึ่งในผู้เข้าร่วมนิทรรศการมาร่วมแชร์ประสบการณ์ที่เธอได้จาก
The Beach “เรารู้จักงานนี้เพราะว่าเพื่อนทำงานอยู่ที่นี่ เห็นเขาโพสต์รูปตั้งแต่เริ่มเตรียมงานแล้ว
พอดีมีเวลาว่างและลูกยังไม่เปิดเทอมก็เลยแวะพาเขามาเล่น เราชอบงานแบบนี้อยู่แล้วและคิดว่าลูกก็น่าจะแฮปปี้ด้วย
ปกติเราจะเคยเห็นแต่นิทรรศการอินเตอร์แอ็กทีฟในพิพิธภัณฑ์ แต่ที่เป็นงานศิลปะแบบนี้ไม่เคยเจอเหมือนกัน
คนส่วนมากเขาเข้ามาก็ถ่ายรูปกัน แต่ถ้าบ้านไหนมากับเด็กๆ จะเห็นว่าอยู่นานเป็นพิเศษ
เราอยู่ในนี้มาเกือบชั่วโมงแล้ว สำหรับเด็กๆ เขาคงคิดว่าที่นี่เป็นบ้านบอลสำหรับเด็ก
มาถึงก็กระโดดลงเลย งานนี้ถึงเราไม่เคยรู้จักศิลปินมาก่อนแต่ก็สนุกกับงานของเขาได้”

เกตุแก้ว แผ่นทอง และ อนินทิตา แวอาแซ อายุ 18 ปี
คู่หูที่มาด้วยกันบอกว่า ได้เห็นภาพ The
Beach จากรีวิวทางทวิตเตอร์ของคนที่มาตั้งแต่วันแรกที่เปิดนิทรรศการ
วันถัดมาก็อยากมาพิสูจน์ด้วยตัวเองว่างานจะสนุกขนาดไหน
แม้ว่าตัวเองจะไม่ใช่ขาประจำงานศิลปะหรืองานนิทรรศการแต่พอได้ลองมาสัมผัสแล้วก็ทั้งเล่นและถ่ายรูปเพลินจนกินเวลาไปร่วม
2 ชั่วโมง!

The Beach อยู่ที่ไหน

ใครที่อยากหนีร้อนมาทิ้งตัวที่ชายหาด นิทรรศการนี้จัดแสดงอยู่ที่บริเวณชั้น G ศูนย์การค้า Central Embassy งานยังมีอยู่เรื่อยๆ ตั้งแต่วันนี้ไปจนถึง
18 มิถุนายน 2560
เปิดให้บริการระหว่าง 10.00 – 22.00 น. เข้าเล่นรอบสุดท้ายได้ในเวลา 21.00 น.

* อย่าลืมลงทะเบียนที่เคาน์เตอร์
The Beach และชำระเงินค่าถุงเท้าและรับกุญแจล็อกเกอร์มูลค่า 50 บาท ก่อนเข้านิทรรศการด้วยนะ

นอกจากนิทรรศการสนุกๆ แล้วที่ Open House ชั้น 6 ยังมีกิจกรรมดีๆ จากงาน Open House – 7 Weeks Celebrations ให้ติดตามตลอดทั้งเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน มีเวิร์กช็อปศิลปะและการออกแบบเจ๋งๆ
จากศิลปินและนักออกแบบชั้นนำอีกหลายคน เช่น Sundae Kids, ปัณพัท
เตชเมธากุล, Oneday Wallflowers, LikayBindery, ปอม-ธัชมาพรรณ
จันทร์จำรัสแสง และ เต๋อ-นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ถ้าไม่อยากพลาดงานดีๆ แบบนี้ติดตามกิจกรรมได้ที่ Facebook | Open House at Central Embassy และ CENTRAL EMBASSY นะ

ภาพ ณัฐปคัลภ์ ทัศนวิริยกุล

The post ‘The Beach’ brings me here! : ตามไปตะลุยทะเลบอลสีขาวจาก Snarkitecture Studio appeared first on a day magazine.

เรียนรู้อาหารจากวัฒนธรรม

หนุ่มเล่าถึงจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาได้เรียนรู้ศาสตร์และศิลป์ของการทำอาหารตอนอยู่ที่สหรัฐอเมริกา
ระหว่างการเรียนภาพยนตร์กับเรียนอาหาร เขาตัดสินใจเลือกอย่างหลังเพราะค่าเล่าเรียนที่ถูกกว่า
การทำอาหารกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เขาค้นพบแพสชันที่ตรงกับวิธีคิดและความสนใจของตัวเอง
และเป็นแรงผลักให้เขาขวนขวายเพื่อให้ได้มามากกว่าความรู้ที่อยู่ในห้องเรียน

“หลังจากเรียนจบผมทำงานในรัฐแคลิฟอร์เนีย วัฒนธรรมการกินที่นั่นเรียกว่า California Cuisine มีทั้งส่วนผสมของวัฒนธรรมจีน
ญี่ปุ่น เกาหลี อิตาลี ฝรั่งเศส ฯลฯ ผมเลยได้เห็นกรรมวิธีการทำอาหารที่หลากหลาย
มีโอกาสได้ทำงานในร้านอาหารที่ให้ความสำคัญเรื่องวัตถุดิบและได้ซึมซับแนวคิดเรื่องออร์แกนิกเข้ามาเต็มๆ
พอกลับมาเมืองไทยสิ่งที่ได้กลับมาด้วยคือปรัชญาและแนวคิดในการทำอาหารแบบนั้นมาด้วย
ผมมองว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือวัตถุดิบ และพยายามหาวิธีทำให้มันออกมาเป็นตัวเรามากที่สุด”

เรียนต่อนอกห้องเรียน

หลังจากกลับมาอยู่กับครอบครัวที่ประเทศไทย
ความรู้ด้านอาหารไทยของหนุ่มเป็นศูนย์ สิ่งแรกที่เขาทำจึงไม่ใช่การเปิดร้านของตัวเอง
แต่เขาเลือกที่จะเรียนรู้จากการเข้าไปศึกษากับผู้มีประสบการณ์ตรง หนุ่มเข้าไปทำงานที่ โบ.ลาน ร้านอาหารไทยพรีเมี่ยมของเชฟโบ-ดวงพร ทรงวิศวะ และเชฟดิลลัน โจนส์ อยู่ประมาณ
4 เดือน นอกจากการลงมือทำ
หนุ่มยังหาเวลาว่างมาศึกษาตำราอาหารโบราณ ก่อนจะออกมาก่อร่างสร้างฝันของตัวเอง

“พอกลับมาอยู่อุดรว่างๆ ผมก็อยากได้ข้อมูลและรู้จักกรรมวิธีต่างๆ
ที่มันอินไซต์มากขึ้น ผมเข้าป่า เดินตลาด เดินคุยกับชาวบ้านเพื่อทำความรู้จักกับวัตถุดิบในท้องถิ่น
เป็นช่วงเวลาที่ได้เก็บเกี่ยวความรู้ให้ตัวเอง พอถึงวันที่มันตกผลึกก็หยิบจับองค์ความรู้เหล่านั้นมาใช้ประกอบอาหารในแนวทางของตัวเองได้
และได้เป็นคอนเซปต์ของซาหมวยแอนด์ซันส์ขึ้นมา ผมอยากเอาความโมเดิร์นในแบบต่างๆ มาสร้างสรรค์อาหาร
โดยที่ทุกอย่างต้องมาจากวิถีพื้นบ้าน แต่เราทวิสต์ให้มันดีขึ้น และหาจุดเด่นจุดด้อยของมันเพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่น”

รสชาติใหม่จากวัตถุดิบดั้งเดิม

หนุ่มเชื่อว่าธรรมชาติยังคงคัดเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับมนุษย์เสมอ
ผักที่เป็นส่วนประกอบของอาหารในอาหารไทยในสไตล์ซาหมวยแอนซันส์จึงกลายเป็นพระเอกของจานและสร้างเอกลักษณ์ให้อาหารในแนวทางของตัวเองได้

“เวลาออกไปจ่ายตลาดเองเราจะได้คุยกับชาวบ้านที่เขาเอาพืชผักท้องถิ่นมาขาย
เขาอธิบายเสมอว่าผักชนิดนี้กินกับอะไรได้บ้าง ผมคิดว่าคนสมัยนี้มีพฤติกรรมการกินเปลี่ยนไป
นอกจากจะกินผักน้อยลงกว่าเมื่อก่อนแล้วยังนิยมพืชผักที่มาจากต่างประเทศและผักออร์แกนิกมากขึ้น
คนขายเองก็หยิบเอาคำว่าออร์แกนิกมาปั่นราคาให้มันสูงขึ้น กลายเป็นว่าผักออร์แกนิกเป็นผักที่แพง
ต้องเป็นคนมีฐานะเท่านั้นจึงจะซื้อมากินได้ แต่สำหรับผมผักริมรั้วเราไปเด็ดกินได้เลย
เพราะธรรมชาติเลือกให้ผักเหล่านี้อยู่รอดได้ในระบบนิเวศนั้นแล้ว”

อาหารที่เดินทางตามยุคสมัย

เมื่อถามถึงแนวทางของอาหาร
เขาปฏิเสธว่านี่ไม่ใช่อาหารฟิวชันเพราะไม่เชื่อในความเป็นไทยแท้แต่ดั้งเดิม แต่เชื่อว่าอาหารคือการเดินทางและไม่เคยหยุดวิวัฒนาการไปตามยุคสมัย
วัฒนธรรมอาหารต้องวิวัฒนาการไปข้างหน้า หากไม่มีพื้นที่ให้ขยับหรือดิ้นได้
สักวันก็คงต้องตายเช่นเดียวกับวัฒนธรรมโบราณอื่นๆ

“ถ้าลองถอดภาพอาหารไทยในหัวออกทีละส่วน
พยายามดูไปให้ถึงรากว่าอะไรมาจากไหน เราจะเห็นว่ามันไม่มีอาหารไทยแท้ๆ เลย
เพราะทุกอย่างมันถูกหล่อหลอมมาจากสิ่งแวดล้อมในแต่ละยุคสมัยทั้งสิ้น
วัฒนธรรมไม่ได้ถูกสร้างภายในระยะเวลาไม่กี่สิบปี แต่มันถูกทับถมกันมาเรื่อยๆ จนกลายมาเป็นเรา
สำหรับผมอาหารไทยจึงเป็นเหมือนหม้อหลอมวัฒนธรรม และแทบไม่มีอาหารใดในโลกที่จะผสมผสานได้มากเท่านี้อีกแล้ว”

กินตามฤดูกาล

หนุ่มเชื่อว่ามนุษย์เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ
การกินอาหารที่สอดคล้องกับฤดูกาลจึงให้คุณค่าแก่ร่างกายมากกว่าสารอาหารที่ได้จากการกินตามปกติ
อาหารตามฤดูกาลของซาหมวยแอนซันส์จึงเกิดขึ้นเพื่อให้คนกินอาหารได้ลิ้มรสชาติของความสดใหม่และได้ประโยชน์ที่เป็นยาแก่ร่างกาย
พยายามหาไอเดียจากสิ่งที่ประสบมาและหยิบจับทุกอย่างที่คิดว่าเป็นไอเดียที่ดีในการทำเมนูใหม่มาผสมผสานเข้าด้วยกัน

“เมื่อเข้าสู่ฤดูกาลใหม่ ร่างกายก็ต้องมีการปรับสภาพ
ธาตุต่างๆ ก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลง ลม อากาศ
เปลี่ยนความสมดุลก็อาจจะต้องเปลี่ยนด้วย คนเราต้องรู้ด้วยว่ากินสิ่งนี้เข้าไปแล้วมันบำรุงร่างกายเราอย่างไร
ตอนนี้อากาศร้อนเราก็ควรกินอาหารที่มีสีเขียว มีรสขมหรือรสเปรี้ยวหน่อยๆ
เพื่อลดความร้อนในร่างกาย หรือจะกินพริกสดเพื่อให้ขับเหงื่อและร่างกายระบาย แต่ถ้าเรากินอาหารที่มันก็จะเข้าไปทำให้ข้างในร่างกายร้อนยิ่งขึ้น
เราต้องเลือกกินให้เหมาะเพื่อปรับสมดุลร่างกายจะได้ไม่ร้อนเกินไป
พอเข้าหน้าฝนมีความชื้นในอากาศสูงก็มีโอกาสเป็นหวัดได้ง่าย เราก็ควรกินอะไรที่สามารถฆ่าเชื้อได้
เช่น ขมิ้น พริกไทยดำ หรือกินสิ่งที่ทำให้ร่างกายอบอุ่น พอเข้าหน้าหนาวเราก็กินแกงกะทิหรืออาหารที่มีไขมันเพื่อให้ร่างกายเราอบอุ่น
การกินอาหารตามฤดูกาลจึงเป็นการกินเพื่อให้ร่างกายรักษาระบบภูมิคุ้มกันของเขาได้เอง
เรียกง่ายๆ คือกินเป็นยา
เพราะว่าจริงๆ แล้วร่างกายเราถ้าภูมิคุ้มกันดีและแข็งแรงอยู่แล้วเราแทบไม่ต้องไปทำอะไรเลย”

3
รสชาติในจานเดียว

นอกจากพิถีพิถันในทุกขั้นตอนการทำ
อาหารแต่ละจานของซาหมวยแอนด์ซันส์ยังมีเรื่องราวที่ผ่านการคิดมาอย่างละเอียด หลนกลมกล่อม
หมกหน่อไม้บุ๋มบิ๋ม และหมูดึ๋งเป็นอาหารที่เชฟหนุ่มเสิร์ฟให้เราได้ลอง รสครีมมี่ของหลนที่มีส่วนผสมของกะทิ
กุ้งแชบ๊วยสับ หมูสับและปรุงรสด้วยของหมักดองของอีสานทั้งหมด
ไม่ว่าจะเป็นความนัวของเค็มบักนัด กุ้งจ่อม และปลาร้าสับ กินกับหมูดึ๋งที่ถูกทำเป็นแผ่นคล้ายกับเบอร์เกอร์และวางทับด้วยหมกหน่อไม้ป่าสไตล์ภูไท
กินเคียงผักพื้นบ้านอย่างผักซะแงะและผักหนามเข้ากันดีทีเดียว

“ลักษณะเด่นของอาหารไทยคือมีทุกรสชาติในจานเดียว
หลักในการออกแบบเมนูอาหารของผมจะอยากทำให้อาหารหนึ่งจานมีรสชาติเหมือนเป็นหนึ่งสำรับไปเลย
ผมจะพยายามตั้งโจทย์ประมาณนี้เพื่อให้ได้อาหาร 3 รสชาติใน 1
จาน”

สื่อสารเรื่องราวของอาหาร

“ผมว่าในการทำอาหารผมเป็นแค่ผู้ส่งสารเท่านั้นนะ คนที่ผมต้องให้เครดิตจริงๆ
คือผู้ผลิต เพราะเขาเหนื่อยกว่าเรา
ผมเห็นคนพูดกันมานานว่าชาวนาเป็นกระดูกสันหลังของชาติ
แต่ผมไม่เคยเห็นใครให้เครดิตหรือพยายามทำให้มันดีขึ้นจริงๆ เลย
ผมไม่ได้มีความคาดหวังว่าจะสามารถเปลี่ยนทัศนคติของคนในสังคมหมู่มากได้
แต่ว่าอย่างน้อยเราเป็นหนึ่งในฟันเฟืองเล็กๆ ที่จะบอกว่าข้าวมาจากไหน
เขาปลูกแบบไหน ใช้น้ำอะไร หรือน้ำปลา กะปิ และวัตถุดิบอื่นๆ
ที่เราคัดสรรมาด้วยตัวเองมาจากที่ไหนบ้าง ผมคิดว่าผมมีความสำคัญเพียงแค่ 20 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นในการประกอบอาหาร
หรือแทบจะไม่มากขนาดนี้ด้วยซ้ำถ้าเราได้วัตถุดิบมาดีจริงๆ” หนุ่มทิ้งท้ายด้วยความเชื่อที่ทำให้เขายังคงยึดมั่นในความใส่ใจในการเลือกวัตถุดิบเพื่อให้คนกินอาหารได้รับสิ่งที่ดีมาตลอด

Facebook l ซาหมวย & Sons

ภาพ ชนพัฒน์ เศรษฐโสรัถ

The post ซาหมวย & Sons : ร้านอาหารไทยเมืองอุดรที่ใช้ความสร้างสรรค์มาส่งเสริมภูมิปัญญาไทย appeared first on a day magazine.

แต่สำหรับ Moreover แบรนด์ของตกแต่งบ้านสัญชาติไทยของ
ปุ้ม-นวัต ศักดิ์ศิริศิลป์ และ ตี้-กรวุฒิ กาญจนาบุญมาเลิศ พวกเขามองเห็นความอ่อนช้อยที่ซ่อนอยู่ภายใต้สัมผัสที่แข็งกระด้าง ส่วนผสมของจินตนาการและความคิดสร้างสรรค์ของพวกเขาเปลี่ยนเหล็กให้กลายเป็นของใช้ในบ้านที่ไม่ได้ดูดีแค่หน้าตา
แต่ยังเปิดโอกาสให้ผู้ใช้ได้ออกแบบฟังก์ชันการใช้งานด้วยตัวเอง

แบรนด์ที่เชื่อในความคิดสร้างสรรค์

ปุ้ม: ผมเริ่มทำแบรนด์หลังจากเรียนจบด้านออกแบบมาไม่นาน
เพราะผมอยากรู้ว่าไอเดียของตัวเองจะมีคนสนใจมากน้อยแค่ไหน ก็เลยไปจ้างโรงงานผลิตของชิ้นแรกแบบไม่รู้เรื่องอะไรเลย
และไปฝากขายตามร้านต่างๆ ที่ขายได้ ฟีดแบ็กที่ได้กลับมาตอนนั้นก็โอเค แต่ผมต้องไปเรียนต่อด้าน
Entrepreneur ที่ลอนดอนพอดีเลยต้องหยุดไว้
หลังจากเรียนจบก็เราก็บอกพี่ตี้ว่าเราอยากทำให้มันเต็มที่และคุยกันเรื่องการขาย การส่งออกให้มันจริงจังมากขึ้น

ตี้: ในช่วงที่ปุ้มไปเรียนต่อผมก็ไปออสเตรเลียมา
ก่อนหน้านี้ผมทำงานด้านครีเอทีฟมาตลอด ไม่ได้เป็นคนที่อยุ่ในอุตสาหกรรม Product Design มาก่อนเลย มีช่วงหนึ่งที่ผมชอบแต่งบ้านมากและไปเรียน Interior
Design เพิ่มเติม พอได้คุยกับปุ้มเรื่องทำแบรนด์ของตัวเองก็เกิดไอเดียขึ้นมาอีก
เราอยากลองทำให้มันเป็นคอลเลกชัน อยากใช้ความคิดสร้างสรรค์จากงานที่เราเคยทำมาใช้กับงานด้านนี้บ้าง
เราก็เลยตัดสินใจร่วมมือกันทำ Moreover ขึ้นมา

สินค้าที่ฝึกให้คนได้ปล่อยพลังความสร้างสรรค์

ตี้:
แบรนด์ของเราเกิดจากความเชื่อว่า ‘Creative is more’ เพราะเราเชื่อมั่นในพลังของความคิดสร้างสรรค์
คนเราถูกสอนให้คิดว่าความคิดสร้างสรรค์เอาไว้ใช้กับการทำงานเท่านั้น
แต่จริงๆ แล้วความคิดสร้างสรรค์มันอยู่ในทุกวินาทีของชีวิตเลย ตั้งแต่คุณตื่นขึ้นมา
ออกจากบ้านไปทำงาน จนกระทั่งเข้านอน ทุกขั้นตอนในชีวิตเราสามารถเอาความคิดสร้างสรรค์เข้าไปเติมได้หมด
เราเชื่อว่ามันจะทำให้ชีวิตเราสนุกและมีสุนทรียะมากขึ้น มันเลยนำมาสู่แรงบันดาลใจการออกแบบสินค้าของเรา

ปุ้ม: เราอยากให้เขาฝึกใช้ความคิดสร้างสรรค์ทั้งวันเลย เวลาที่เขาใช้ความคิดสร้างสรรค์จริงๆ
จะได้ง่ายขึ้น อีกอย่างที่เราเห็นคืองานดีไซน์สมัยนี้ส่วนใหญ่จะสวยอย่างเดียวและกำหนดวิธีใช้มาตายตัว
แต่งานของเราจะมีช่องว่างประมาณหนึ่งให้เขาสามารถปรับใช้ได้หลากหลาย เราเรียกงานแบบนี้ว่า
Creative
Function เราตั้งใจให้มันเป็นดีไซน์ปลายเปิด เพื่อให้เขาได้จินตนาการและเอาตัวตนของเขาไปเสริมกับของชิ้นนั้นได้
มีกิมมิกให้เขาทำอะไรกับมันได้เพื่อให้ตอบสนองความต้องการของตัวเอง

ตี้: อย่าง Early
bird คอนเซปต์ของมันคือ ‘Ready to begin a new day’ มาจากแนวคิดที่คนเราชอบทิ้งกุญแจบ้าน กุญแจรถ มาถึงก็วางไว้บนโต๊ะ
จะออกไปทีไรก็ลืมทุกทีไม่รู้ว่าวางไว้ไหน เราก็เลยทำเป็นที่แขวนกุญแจ แขวนกระเป๋า
ที่สำคัญตรงปีกมันยังเอาไว้ใส่จดหมาย บิลค่าน้ำไฟต่างๆ ได้ด้วย
นกตัวนี้มันใช้ประโยนชน์ได้หลายอย่าง
นอกจากฟังก์ชันตามที่บอกแล้วยังใช้ตกแต่งผนังได้ด้วย บางคนเขาก็ซื้อไปติดหลายๆ ตัว
ให้มันเหมือนนกบินเป็นฝูง
ลูกค้าบางคนก็ซื้อไปตกแต่งร้านอาหารและใช้เป็นที่แขวนร่มด้วย

มองเหล็กในมุมใหม่

ปุ้ม: ปัจจุบันผู้บริโภคมีความใส่ใจเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม และจะมองหาของแต่งบ้านที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากยิ่งขึ้น คนส่วนใหญ่จะมองข้ามเหล็ก เพราะคิดว่าไม่อีโค แต่จริงๆ แล้วเหล็กถือว่าเป็นวัสดุที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมสูงเพราะนำมารีไซเคิลได้ 100% เมื่อหมดอายุการใช้งานแล้ว กระบวนการรีไซเคิลเหล็กจะทำได้ง่ายที่สุด เพราะมันนำไปหลอมได้ และนำไปขายต่อเพื่อรีไซเคิลได้ราคาดี

ตี้: อีกข้อดีของเหล็กคือมีอายุเฉลี่ยในการใช้งานนาน ทำให้ของแต่งบ้านที่ทำจากเหล็กอยู่คู่กับบ้านของคุณไปอย่างยาวนานมากกว่าวัสดุชนิดอื่น เราจึงพยายามออกแบบให้ของแต่งบ้านของเรามีความมินิมอล เข้าได้กับทุกยุคทุกสมัย เข้ากับบ้านได้ทุกสไตล์ รวมถึงพยายามใช้ความคิดสร้างสรรค์เข้ามากลบข้อด้อยของเหล็กที่อาจจะดูไม่เป็นมิตรกับบ้านให้ได้มากที่สุด

พับเหล็กให้เป็นกระดาษ

ปุ้ม: Origami Collection เกิดจากเราสงสัยว่ารูปทรงการพับกระดาษของญี่ปุ่นที่เราคุ้นเคยมาจากไหน
แล้วก็พบว่าจริงๆ แล้วมันมาจากสิ่งรอบตัว แรงบันดาลใจและวัสดุที่เราใช้ในแต่ละคอลเลกชันจึงไม่ได้ยึดติดกับอะไรเป็นพิเศษ
เราทำความเข้าใจก่อนว่าจุดเด่นมันคืออะไร
เอาแรงบันดาลใจนั้นมาออกแบบให้มันเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น เลือกใช้เหล็กเป็นวัสดุ
และแสดงให้ลูกค้าเห็นว่า Creative function ของสินค้าแต่ละชิ้นเป็นอย่างไร

ปุ้ม: ผมเป็น Product Designer มาก่อน ผมค่อนข้างคุ้นเคยกับการทำแพกเกจจิ้งและกระดาษให้เป็นรูปทรงแปลกๆ ชำนาญในการทำของสองมิติให้กลายเป็นสามมิติ พอหันมาทำงานเหล็กบ้างก็ไม่ได้คิดว่ามันจำเป็นต้องพับแค่แกน x และแกน y เท่านั้น แต่เราพับให้มันมีมิติอื่นๆ ได้อีก ผมไปหาช่างฝีมือดีๆ แล้วช่วยกันคิดว่าพับแบบไหนใช้เครื่องมืออะไรบ้างมันถึงจะออกมาดี ภายนอกอาจจะดูเหมือนมันพับง่ายนะ แต่ถ้ารู้ว่ามันเป็นเหล็กแล้วจะเห็นว่ามันพับยากมากกว่าจะออกมาเป็นแบบนี้

ตี้: เราพยายามจะยกระดับงานดีไซน์ในเมืองไทยขึ้นด้วย เราไม่ต้องการให้ทุกคนมองว่าเหล็กมันเอาไปใช้ได้กับแค่อุตสาหกรรมหนักหรือของแต่งบ้านทั่วไปง่ายๆ
เท่านั้น แต่ทำให้ซับซ้อนและเพิ่มมูลค่าให้กับงานของช่างเหล็กได้ มันน่าเสียดายที่ช่างเหล็กหลายคนเก่งมาก
แต่ว่าเขาได้ทำแต่งานพื้นๆ และได้เงินน้อย เมื่อเราเพิ่มดีไซน์เข้าไปคนที่เขามีความสามารถอยู่แล้วเขาก็ทำได้
เขาเกิดการเรียนรู้และสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับผลงานของตัวเองได้มากขึ้น

จาก London design
week สู่การขายจริง

ปุ้ม: ระหว่างเรียนผมได้เอางานไปโชว์ที่
London Design Week ด้วย เรารับฟีดแบ็กมาแล้วก็เอามาพัฒนาแบรนด์เราเพิ่มเติมเพื่อเพิ่มความมั่นใจว่ามันเหมาะกับคนต่างชาติด้วย
เพราะของแต่ละประเทศเขาก็ชอบไม่เหมือนกัน กลุ่มเป้าหมายเราคือยุโรปกับเอเชียที่อยู่ในหัวเมืองใหญ่
เราพยายามเก็บฟีดแบ็กจากคนต่างชาติในมหาวิทยาลัย เราอยากรู้ว่าในประเทศเขาใช้งานของแต่งบ้านยังไงแล้วค่อยเอามาพัฒนาแบรนด์ของเราต่อ
เราพยายามทำให้มันเป็น Universal design และครอบคลุมการใช้งานมากที่สุด
ตอนนี้เรามีฝากขายที่ร้าน multi-lifestyle shop ส่วนออนไลน์ก็จะมีขายในแฟนเพจของเรา
มีตัวแทนจำหน่าย
และในอนาคตที่กำลังอยู่ในกระบวนการอยู่คือจะมีเว็บฝากขายที่ส่งออกไปต่างประเทศด้วย

ตี้: ของแต่งบ้านมันก็เป็นความสุขของคนรักบ้าน บางทีเรามีบ้าน บ้านเราไม่จำเป็นต้องใหญ่ ไม่ว่าคุณจะมีสเปซขนาดไหน บ้านก็เป็นหัวใจของชีวิต ทุกคนอยากกลับบ้านแล้วเจอบ้านสวยๆ อยากอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี การมีของแต่งบ้านดีๆ สักชิ้นมันก็เป็นแรงบันดาลใจที่ดี ทำให้เราจัดสภาพแวดล้อมในบ้านของเราให้สวยขึ้น และที่สำคัญมันไม่ได้ดีแค่กับเราคนเดียว แต่มันดีกับคนที่อาศัยอยู่ร่วมกับเราในบ้านและในครอบครัวของเราด้วย เราเลยคิดว่าของแต่งบ้านมันก็เป็นหัวใจของบ้านได้เหมือนกัน

“ทุกคนอยากกลับบ้านแล้วเจอบ้านสวยๆ
อยากอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี การมีของแต่งบ้านดีๆ สักชิ้นมันก็เป็นแรงบันดาลใจที่ดี
ทำให้เราจัดสภาพแวดล้อมในบ้านของเราให้สวยขึ้น และที่สำคัญมันไม่ได้ดีแค่กับเราคนเดียว
แต่มันดีกับคนที่อาศัยอยู่ร่วมกับเราในบ้านและในครอบครัวของเราด้วย
เราเลยคิดว่าของแต่งบ้านมันก็เป็นหัวใจของบ้านได้เหมือนกัน”
– กรวุฒิ กาญจนาบุญมาเลิศ

Moreover

ประเภทธุรกิจ: แบรนด์ของตกแต่งบ้าน
คอนเซปต์: แบรนด์ของแต่งบ้านโดยดีไซเนอร์ไทย เปิดตัวคอลเลกชันใหม่ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการพับกระดาษสไตล์ญี่ปุ่น
เจ้าของ: นวัต ศักดิ์ศิริศิลป์ (ปุ้ม) อายุ 27 ปี และ กรวุฒิ กาญจนาบุญมาเลิศ (ตี้) อายุ 30 ปี
เว็บไซต์: www.moreoverdesign.com
Facebook | Moreover

ภาพ Moreover และ ยศธร เอี่ยมพรชัย

The post Moreover : ของแต่งบ้านสุดสร้างสรรค์ที่ให้ผู้ใช้ได้ออกแบบการใช้งานได้ด้วยตัวเอง appeared first on a day magazine.

พรพจน์ได้คัดสรร 10 ช่างภาพรุ่นใหม่ที่มีใจรักในการถ่ายภาพโดยดูจากผลงานที่โดดเด่นและความเป็นตัวเองที่อยู่ในงาน เขาอยากเห็นแนวทางใหม่ๆ ในวงการถ่ายภาพและอยากให้ ‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’ เป็นเวิร์กช็อปที่ให้ช่างภาพรุ่นใหม่ได้ลงมือทำ ได้สัมผัสการทำงานกับช่างภาพมืออาชีพในทุกกระบวนการและที่สำคัญยังได้แรงบันดาลใจกลับไปพัฒนางานของตัวเอง

“แคมป์ภาพที่มีชีวิตจะทำให้คุณเห็นอีกโลกที่คุณไม่เคยเห็น
และค้นพบตัวตนที่คุณอาจจะคาดไม่ถึง เราเตรียมวิธีการทำงานทุกสเต็ปให้เห็นว่าจาก 1 – 100 ต้องทำงานยังไง ทำให้ดูหมดตั้งแต่การเตรียมตัว การถ่ายในโลเคชันจริง การพูดคุยกับนางแบบ
รวมถึงการเตรียมพรีเซนเทชันด้วย การเวิร์กช็อปถ่ายภาพควรได้เห็นทุกกระบวนการทำงานจริง
ได้ทดลองอยู่ใน work flow แบบนี้มันถึงจะสนุก เราไปเวิร์กช็อปกันถึงเกาะสีชังซึ่งเป็นโลเคชันที่เราเคยมาถ่ายแล้วชอบมาก
เพราะที่นี่มีความหลากหลาย มีทั้งทุ่งหญ้า ภูเขา ลานหิน ป่า และทะเล แต่จะถ่ายยังไงก็แล้วแต่คุณเลย
ค้นหาตัวเองให้มากที่สุด เราอยากเห็นคนรุ่นใหม่ที่มีความตั้งใจมาร่วมแชร์ประสบการณ์ด้วยกัน”
พรพจน์บอกเล่าถึงความพิเศษของเวิร์กช็อปในครั้งนี้

2
วัน 1 คืน และ 4 โลเคชันบนเกาะสีชัง
จึงเป็นงานที่ท้าทายผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปอยู่ไม่น้อย แต่หลังจากลุยถ่ายภาพกันมาทั้งวันและได้แชร์มุมมองกัน
‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’
ก็ได้จุดประกายความคิดและให้แรงบันดาลใจให้กับผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปทั้ง
10 คนได้ดีทีเดียว

ไพลิน
คงพันธ์ศรี เทคนิคอลซัพพอร์ตที่หลงใหลในการถ่ายภาพบอกว่า
เธอเริ่มต้นจับกล้องด้วยความรักและอยากเก็บแสงสวยๆ ในช่วงเวลาที่เธอประทับใจไว้ให้ทัน
เธอจึงฝึกฝนตัวเองอยู่เรื่อยๆ เพื่อให้ภาพถ่ายคล้ายกับความสวยงามที่ตาเห็นมากที่สุด

“เราติดตามผลงานพี่พจน์อยู่แล้วเพราะชอบอารมณ์และความรู้สึกที่เป็นเอกลักษณ์ในงานของเขา
เลยอยากลองมางานนี้เพราะเราไม่เคยไปเวิร์กช็อปที่ไหนมาก่อน บวกกับที่เราชอบธีมงามและแนวคิดของแสงโสมอยู่แล้วด้วย
เราไม่เคยเจอช่างภาพมืออาชีพหรือคนที่ทำงานในระดับนี้มาก่อน ไม่คิดว่าพี่พจน์จะลงดีเทลในงานมากขนาดนี้
เราประทับใจมุมมองและวิธีการสอนของเขามาก เพราะเขาเชื่อว่าการถ่ายภาพไม่ได้ให้ยึดติดกับแบรนด์และอุปกรณ์
อยากให้มองเป็นเรื่องของศิลปะ ไม่มีอะไรที่ตายตัว เขาแนะนำได้ตรงจุดว่าทำไมถึงเลือกเอาอุปกรณ์แบบนี้มาใช้
บอกคุณสมบัติว่ามันดีอย่างไร แต่ถ้าเราไม่มีก็ไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้
แค่มีเลนส์ที่ถูกกว่านี้ก็ใช้ถ่ายได้เหมือนกัน อีกอย่างคือเวิร์กช็อปนี้ค่อนข้างจะใกล้ชิดกัน
ทำให้เรามีโอกาสได้คำแนะนำและเทคนิคดีๆ จากพี่พจน์อยู่ตลอด”

จักรรินทร์
มูลมานัส เล่าถึงแรงบันดาลใจในการถ่ายภาพของตัวเองว่าเขาเริ่มจากการถ่ายภาพเล่นๆ
ไปเรื่อย ไม่รู้ว่าตัวเองชอบถ่ายอะไร แต่เมื่อมาถึงจุดที่ถ่ายภาพไปสักพักและรู้ตัวเองว่าชอบถ่ายในแนวไหนก็เริ่มพัฒนาตัวเองไปในแนวทางนั้น
เวิร์กช็อปในครั้งนี้จึงเป็นอีกประสบการณ์หนึ่งที่ทำให้เขาอยากพัฒนาตัวเองต่อไป

“ผมเคยเข้าเวิร์กช็อปกับที่อื่นเหมือนกันนะ
แต่มันจะเป็นการบรรยายมากกว่า ไม่เคยออกนอกสถานที่ ไม่ได้มีเวิร์กช็อปหรือสอนกันอย่างใกล้ชิดแบบนี้
พอได้มาเห็นการทำงานของพี่พจน์แล้วก็เห็นว่าตัวเองวางแผนก่อนที่จะถ่ายงานน้อยไป ผมได้เห็นมุมมองของเขา
ได้เห็นวิธีการทำงาน การเตรียมตัว และการวางแผนก่อนที่จะมาถ่าย
ไม่ใช่มาถึงที่แล้วจะถ่ายได้เลย สิ่งเหล่านี้ผมเอาไปพัฒนาตัวเองได้หมดเลย
รวมถึงเทคนิคและการเลือกโลเคชันด้วย ผมชอบการใช้ควันของพี่พจน์ที่ทำให้เห็นแสงลอดผ่านต้นไม้
รู้สึกประทับใจเทคนิคนั้นมาก จากทั้งหมด 4 ที่ผมชอบริมทะเลที่มีหน้าผามากที่สุดเลยนะ
เพราะมันเป็นสถานที่สุดท้ายและเป็นเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ผมชอบแสงในช่วงเวลานั้น”

ธนกร
ไกรลลาสสุวรรณ
ผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปที่ชื่นชอบการเล่าเรื่องด้วยภาพ เล่าให้เราฟังว่า
สำหรับคนที่พูดไม่เก่งอย่างเขา ภาพคือสารชั้นดีที่ใช้เล่าเรื่องได้แทนคำเป็นพันคำ
เมื่อได้เห็นภาพสวยๆ ของคนอื่นมากขึ้น เขาก็ยิ่งอยากถ่ายภาพให้ได้อย่างนั้น
บวกกับเมื่อเรียนมหาวิทยาลัยก็เลือกเรียนสาขาภาพยนตร์ด้วย เขาจึงอยากเรียนรู้และพัฒนาตัวเองเพื่อให้เล่าเรื่องได้ดีขึ้นและถ่ายภาพได้สวยขึ้นไปพร้อมๆ
กัน
‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’ จึงเป็นจุดหนึ่งที่นำไปต่อยอดกับงานของเขาได้

“เรารู้สึกว่าเวิร์กช็อปถ่ายภาพในประเทศไทยมันไม่ได้เป็นเวิร์กช็อปที่ได้ลงมือทำ
ปกติเขาจะให้มานั่งฟังบรรยาย แต่ครั้งนี้เราได้ลงมือทำในสถานที่จริงเลย
มีการมานั่งคุยมานั่งถกปัญหากัน คุณถ่ายไปแบบนี้แล้วมีปัญหายังไง แก้ไขยังไง
เอาไปต่อยอดยังไงได้บ้าง มันดีกว่าการที่เขาบอกว่าสวยไม่สวยอย่างเดียว เพราะเขาให้แนวทางเราพัฒนาต่อ
ส่วนตัวเราติดตามผลงานพี่พจน์มานานแล้ว เราชอบสไตล์ภาพ ชอบสไตล์การทำงานของเขาด้วย เวิร์กช็อปในครั้งนี้ทำให้เราได้รู้ว่าเขาเห็นอะไร
แล้วเราไม่เห็นอะไรบ้าง แล้วเราก็เลือกเอาไปปรับใช้กับงานของตัวเองได้ รวมถึงได้เห็นมุมมองของคนอื่นๆ
ที่ร่วมเวิร์กช็อปด้วย”

ไหมไท คุณาวงศ์ บัณฑิตจากคณะสถาปัตย์ผู้หลงใหลในการถ่ายภาพขาวดำบอกว่า บทสัมภาษณ์ของพรพจน์ใน
a
day คือส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอได้รู้จักกับ ‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’
และตัดสินใจลองสมัครเข้าร่วมเวิร์กช็อปในครั้งนี้
เธอออกตัวว่าไม่รู้ว่าตัวเองชอบถ่ายภาพเพราะอะไร แต่ที่แน่ๆ การถ่ายภาพทำให้เธอเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นและบางครั้งก็มองข้ามไป
ภาพถ่ายจึงเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอเคยเก็บช่วงเวลาสำคัญนั้นไว้

“เราไม่เคยไปเวิร์กช็อปถ่ายภาพมาก่อน
และไม่ได้รู้จักคนในวงการถ่ายภาพเลย ตอนแรกเลยคิดว่าตอนเวิร์กช็อปจะต้องกดดันมากเพราะว่าเราเป็นคนที่ไม่ได้ถ่ายภาพจริงจังและไม่รู้เรื่องเทคนิคมาก
เราแค่ชอบถ่ายสิ่งที่เราสนใจ พอมาทำจริงๆ เวิร์กช็อปนี้กลับเป็นเหมือนอีกส่วนหนึ่งที่มาเติมเต็มสิ่งที่เรามี
พอจบแล้วเราเปิดกว้างกับการถ่ายภาพมาก อยากเรียนรู้อะไรต่ออีกเยอะแยะเพราะว่าเราได้รับพลังจากคนอื่นๆ
ที่มาเวิร์กช็อป อย่างตอนที่พี่พจน์เปิดภาพจากนิตยสารให้ดู เราไม่รู้เลยว่ากระบวนการทำงานก่อนหน้านี้มันเป็นยังไง
เขาก็ทำให้เห็นตั้งแต่เริ่มแรก คุยกับนางแบบจนถึงถ่ายจริงที่โลเคชันและต้องกลับมา
process
รูปต่อ เราประทับใจตรงนี้มาก พอถึงช่วงคอมเมนต์เขาก็สามารถแนะนำลงลึกตามความสนใจของแต่ละคนและชี้ให้เห็นจุดที่ควรพัฒนาได้”

จันทนา พลายมูล เล่าถึงความประทับใน
‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’ ตลอด 2 วัน 1 คืนที่เกาะสีชังว่า
“เวิร์กช็อปนี้ทำให้เราได้แชร์มุมมองการถ่ายภาพกับคนอื่นๆ
และเห็นวิธีการทำงานของช่างภาพมืออาชีพ ปกติเวลาเราถ่ายเล่นอยู่คนเดียวเราก็จะอยู่แต่กับความชอบเดิมของเรา
แต่มาตรงนี้เราได้เห็นการทำงานอีกสเต็ปหนึ่ง นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เรามาถ่ายรูปแบบมีเวลาจำกัด
มีหัวข้อ และไปหลายสถานที่ในวันเดียว แต่เราไม่กดดันเลยนะ เรารู้สึกว่าคุณพจน์เขามีมุมที่คล้ายๆ
เราอยู่ เขาไม่ได้เน้นเรื่องอุปกรณ์มากเพราะทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับความสามารถในการพลิกแพลงของเรา
เขาเองก็มาจากกล้องตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งเหมือนกัน เราเห็นช่างภาพมืออาชีพบางคนแล้วเราก็คิดว่าเราไม่สามารถเป็นแบบเขาได้
แต่คุณพจน์เขาถ่ายเพราะเขาชอบ และเราเองก็สุขจากการถ่ายภาพเช่นกัน เราเลยคิดว่ามุมนี้มันทำให้เราเข้ากันได้
นอกจากจะไม่ใช่ช่างภาพที่เน้นทฤษฎีหรือมีกรอบในการทำงาน เขายังเปิดกว้างให้เราทำงานที่เป็นตัวเราได้อีกด้วย”

‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’ จึงไม่ได้สร้างแรงบันดาลใจแค่การถ่ายภาพ แต่ใจยังบันดาลแรงให้ทุกๆ
คนได้ทำตามความฝันและสิ่งที่ตัวเองรักต่อไป

ติดตามงาน exhibition
ที่รวบรวมผลงานจากผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปทั้ง 3 กิจกรรม กับ 3 ศิลปินบันดาลใจ ในงาน ‘SangSom คนไทย…
ตั้งใจทำอะไรไม่แพ้ชาติใดในโลก The Inspirers’ เพื่อให้ทุกคนที่มีฝันจากทั้ง
3 เส้นทางได้มาบรรจบกันที่ ‘แรงบันดาลใจ’ และเดินทางสู่เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต

พบกับนิทรรศการ Creative
Media
‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’ โดย POJ Sixtysix
Visual, Art งานศิลปะรูปยานอวกาศที่จะพาไปสู่ดวงจันทร์
โดย โลเล-ทวีศักดิ์ ศรีทองดี, Music บทเพลงแห่งชีวิตที่มีทํานอง
โดย เล็ก-อภิชัย ตระกูลเผด็จไกร ในงาน Deksaisilp ที่จะจัดขึ้นในวันเสาร์ที่ 18 มีนาคม 2560 ณ สนามกีฬาจรัญบุรพรัตน์ พระราม 9 และพบกับแบรนด์ ‘ตัวจริง’ ที่สร้างแรงบันดาลใจแบบไม่มีหยุด กับ ‘SangSom
คนไทย…ตั้งใจทำอะไรไม่แพ้ชาติใดในโลก The
Inspirers’ เข้าไปติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ www.facebook.com/sangsomexperience #SangSomTheInspirers

ภาพ: ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

The post ตามไปดูเวิร์กช็อปถ่ายภาพของช่างภาพมืออาชีพ พรพจน์ กาญจนหัตถกิจ appeared first on a day magazine.

01

ชิมชามีตำนานที่ห้างใบชาลิ้มเมี่ยกี่

ห้องแถวขนาด 1 คูหาต้นซอยเท็กซัสคือที่ตั้งของห้างใบชาลิ้มเมี่ยกี่ เจ้าของต้นตำรับชาตราสิงห์ม้าที่อยู่คู่กับถนนเยาวราชมานานกว่า 102 ปี และครองใจคนรักชาจีนมาอย่างยาวนาน จากห้องแถวขนาดกะทัดรัดในย่านเสือป่าได้ถูกพัฒนามาจนกลายเป็นห้างที่นักดื่มชารู้จักกันเป็นอย่างดี แม้เวลาจะผ่านมานานแต่ชาตราสิงห์ม้าก็ยังคงยึดมั่นในการรักษาคุณภาพให้คงที่และค้นหารสชาติที่ถูกใจคนดื่มชาอยู่เสมอ ชาของที่นี่จึงมีให้เลือกหลากหลาย ทั้งชาแผ่นสำหรับชงร้อน ชาผงสำหรับชงเย็น และชาจีนอย่างชาสุ่ยเซียนและชาทิกวนอิม อีกทั้งยังมีอุปกรณ์ชงชาหลากชนิดให้นักดื่มได้เลือกสรร สำหรับใครที่หาของฝากในช่วงเทศกาลตรุษจีน ชาคุณภาพดีจากที่นี่ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่น่าสนใจ นอกจากจะทำให้สุขภาพดีแล้วก็ยังใช้เป็นตัวแทนของการแสดงความเคารพและความใส่ใจได้อีกด้วย

ห้างใบชาลิ้มเมี่ยกี่ เปิดจันทร์-ศุกร์ เวลา 09.00 – 19.00 น. / โทร 0-2222-8894

02

ลิ้มรสขนมเปี๊ยะต้นตำรับจากร้านอายุกว่าร้อยปีที่ร้านแต้เล่าจิ้นเส็ง

มาถึงย่านเยาวราชในช่วงตรุษจีนทั้งที ถ้าไม่มีขนมเปี๊ยะติดมือกลับไปก็คงเหมือนมาไม่ถึง ที่ร้านแต้เล่าจิ้นเส็ง บริเวณปากซอยเยาวพานิช คือร้านขนมเปี๊ยะชื่อดังต้นตำรับจากเมืองจีน เปิดกิจการมามากกว่า 100 ปี แต่ยังคงความอร่อยไว้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะช่วงเทศกาลจะขายดิบขายดีจนลูกค้าแวะเวียนกันมาไม่ขาด ขนมเปี๊ยะสูตรดั้งเดิมของที่นี่มีให้เลือกทั้งไส้ถั่ว ถั่วฟัก ไส้เค็ม ไส้โหงวยิ้ง มีทั้งชิ้นเล็กและชิ้นใหญ่ รับรองว่าราคาที่จ่ายคุ้มค่าเกินคุณภาพและรสชาติที่ได้อย่างแน่นอน นัยนา เมธาเศรษฐ เจ้าของร้านแต้เล่าจิ้นเส็งบอกกับเราว่า สูตรลับความอร่อยของที่นี่คือความสดใหม่และความใส่ใจในการเลือกวัตถุดิบ ขนมของที่นี่จึงไม่ใส่สารกันบูดและได้รสชาติของไส้ที่อยู่ข้างในมากกว่าที่อื่น นอกจากความอร่อยที่ทุกคนจะลิ้มรสแล้ว ความฟูของขนมเปี๊ยะยังหมายถึงความเจริญรุ่งเรื่องและเฟื่องฟูในชีวิต ไม่ว่าจะซื้อไปเป็นของฝากหรือของไหว้ก็เป็นขนมที่ให้ความหมายดีและเป็นมงคลกับชีวิตในปีใหม่ทั้งนั้น

แต้เล่าจิ้นเส็ง เปิดทุกวัน เวลา 09.00 – 19.30 น. / โทร 0-2224-2142

03

เตรียมสำรับอาหารและของไหว้ต้นตำรับกว้างตุ้งที่ร้านก้วงห่างเซ่ง

ของไหว้และสำรับอาหารในวันตรุษจีนของคนจีนแต่ละเชื้อสายมีเอกลักษณ์และใช้วัตถุดิบที่ต่างกัน จะทำอาหารให้ถูกต้องตามสูตรของบรรพบุรุษและเป็นมงคลแก่ชีวิตในวันปีใหม่นั้นก็ต้องเลือกวัตถุดิบให้เหมาะสม ก้วงห่างเซ่งคือร้านชำสำหรับครัวจีนที่ซุกซ่อนตัวอยู่ในตลาดเก่าเยาวราช จำหน่ายวัตถุดิบอาหารตำรับกว้างตุ้ง เจ้าของร้านซึ่งเป็นลูกหลานชาวจีนกวางตุ้งบอกว่าร้านเปิดมาตั้งแต่ก่อนที่รัฐบาลไทยจะเริ่มให้มีการจดทะเบียนการค้าใน พ.ศ. 2489 รับประกันความเชี่ยวชาญเรื่องครัวจีนที่สืบต่อกันมากว่าร้อยปี ที่นี่มีวัตถุดิบทำอาหารจีนให้เลือกหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นกุนเชียงสูตรกวางตุ้ง สาหร่ายเส้นผม หอยนางรมสดตากแห้ง ของหวานสำหรับไหว้ 8 อย่าง หรือแม้แต่เครื่องครัวจีนคุณภาพสูงที่นำเข้ามาจากฮ่องกง รับรองว่าของเหล่านี้หาไม่ได้ในห้างสรรพสินค้าอย่างแน่นอน

ก้วงห่างเซ่ง เปิดทุกวัน เวลา 08.00 – 18.00 น. / โทร 0-2224-5241

04

ตื่นตาตื่นใจกับอาณาจักรกระดาษที่ร้านนิวซำเอี๊ยะ

ตึกแถวเล็กๆ ในซอยแปลงนามที่แน่นขนัดไปด้วยห่อกระดาษสูงหลายชั้นจนเกือบถึงเพดาน พื้นที่ในร้านมีจำกัดและถูกแบ่งให้กระดาษไปหมดแล้ว ภายในร้านนิวซำเอี๊ยะจึงมีพื้นที่เพียงพอแค่สำหรับพนักงาน 1 คนเพื่อทำหน้าที่ในการค้นหากระดาษตามความต้องการของลูกค้า จากประสบการณ์ในการทำงานที่นี่กว่า 16 ปี ไม่ว่าจะเก็บกระดาษไว้ตรงไหนก็หาเจอ ร้านนี้เปิดกิจการมานานกว่าร้อยปี สืบทอดมากันถึงรุ่นที่ 3 ในปัจจุบัน ตึกแถวห้องนี้สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 เคยเป็นบ้านเก่าของข้าราชการ เสาต้นหนึ่งที่หน้าร้านยังคงมีตราประทับจากสมัยก่อนจารึกไว้อยู่ นอกจากความแน่นของกระดาษยังมีความนานมาการันตีความเก๋า แม้ว่าความต้องการใช้กระดาษจะน้อยลงกว่าแต่ก่อน แต่นิวซำเอี๊ยะก็ยังมีลูกค้าแวะเวียนมาไม่ขาดสาย โดยเฉพาะร้านเบเกอรี่และร้านขายกระดาษจีนที่ฝากตัวเป็นลูกค้าขาประจำมาเนิ่นนาน ถ้าผ่านไปแถวซอยแปลงนามก็ลองแวะมาดูให้เห็นกับตานะว่าของจริงแน่นขนาดไหน

นิวซำเอี๊ยะ เปิดทุกวันจันทร์-เสาร์ เวลา 08.00 – 17.00 น. / โทร 0-2222-9680, 0-2623-0438

05

ชิมกุนเชียงสูตรกวางตุ้งที่อร่อยจนภัตตาคารเลือกใช้ที่ร้านตั้งกวงคี่เฮียง

ใครมองหาของอร่อยก่อนกลับบ้าน ลองแวะไปที่ตึกแถวหนึ่งคูหาบนถนนเยาวราช ซึ่งมีตู้ไม้โบราณสีน้ำตาลบรรจุกุนเชียงสีแดงเข้มห้อยระย้าคล้ายโมบายต่อเป็นชั้นๆ อย่างโดดเด่นอยู่ข้างกัน ที่นี่คือ ตั้งกวงคี่เฮียง เจ้าของกุนเชียงสูตรกวางตุ้งที่เชฟระดับภัตตาคารเลือกไปทำข้าวอบกุนเชียง ด้วยเอกลักษณ์รสชาติหวานน้อยผสมเค็มหน่อยๆ จึงนิยมนำไปหุงกับข้าวพร้อมผสมเหล้าจีนอีกนิดเพื่อเพิ่มกลิ่นหอม รอเวลาสุกจะได้ข้าวอบกุนเชียงรสดีกลิ่นหอมมารับประทาน ไม่แนะนำให้เอาไปทอดเพราะเนื้อกุนเชียงจะแข็งและไม่อร่อย ทางที่ดีควรเอาไปนึ่งหรืออบจะเหมาะกว่า ที่สำคัญ กุนเชียงร้านนี้ไม่ผสมแป้งและมีให้เลือกหลายแบบทั้งหมู ตับหมู ตับเป็ด และเป็ดแผ่น คนชอบกุนเชียงผ่านมาแถวเยาวราชก็มองหาร้านที่มีตู้ไม้อยู่ด้านหน้าแล้วแวะเข้ามาซื้อหาไปลิ้มลองกันได้เลย

ตั้งกวงคี่เฮียง เปิดทุกวันตั้งแต่ 07.00 – 19.00 / โทร 0-2224-7065

The post ตะลุย 5 ร้านห้ามพลาดในเยาวราชรับตรุษจีน appeared first on a day magazine.

มอร์ไม่ใช่แค่คนหนุ่มที่ทำงานเก่ง
แต่เขายังบ้าพลังทำงานจนเราทึ่งในความขยัน ปีที่ผ่านมามอร์มีผลงานกำกับโฆษณาไปกว่า
20 ชิ้น
และยังคงผลิตผลงานเพลงในฐานะนักร้องและนักแต่งเพลงของวง Ten To Twelve อย่างต่อเนื่อง
เมื่อสะสางการงานที่คั่งค้างกันจนหมดปี
เราจึงมีโอกาสได้ชวนเขามาพูดคุยกันถึงเส้นทางการทำงานของตัวเอง

หลายคนอาจคุ้นกับภาพคุณเป็นนักร้อง
เล่าหน่อยว่าเส้นทางสายผู้กำกับของคุณเริ่มต้นตอนไหน
เราได้เป็นผู้กำกับแบบงงๆ ตอนเรียนจบ เรามาทำงานประจำเป็นผู้ช่วยผู้กำกับสองปีครึ่ง แล้วลาออกไปออกเทป (หัวเราะ) พอทำอัลบั้มเสร็จ งบเอ็มวีมันเหลือไม่เยอะแล้วไงเพราะเราเคยปล่อยเอ็มวีไปหลายตัวแล้ว ก็เลยคิดว่าถ้างบเท่านี้ทำเองแล้วกัน เราจะได้เอางบทั้งหมดไปทุ่มกับเอ็มวีเลย
เราก็เลยเริ่มกำกับเอ็มวีวงตัวเอง แล้วที่ค่ายดันชอบ ก็เลยได้กำกับเอ็มวี Dancing ของ Musketeers จนลามปามไปกำกับเอ็มวีให้ค่ายอื่น จนเริ่มได้ทำโฆษณาและกำกับเรื่อยมา เห็นไหมครับ ได้เป็นผู้กำกับแบบงงๆ ซึ่งตอนแรกๆ นั้นจนมาก เข้าเนื้อเกือบทุกตัว
เป็นช่วงทำงานสนุกและหิวข้าวมากไปพร้อมกัน

ช่วงที่ทำงานฟรีทุกข์ใจบ้างมั้ย
ทุกข์สิ
แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก
แค่อยากทำงานให้มันดีที่สุดเท่าที่ความสามารถเราจะมีในทุกงาน เราเชื่อว่างานที่ตั้งใจทำถึงแม้จะขาดทุน
มันจะพาเราไปสู่งานต่อๆ ไปที่ดีกว่าเดิม และงบเยอะกว่าเดิมด้วยล่ะมั้ง

วิธีสร้างสรรค์งานในแบบของมอร์เป็นยังไง
เราได้วิธีคิดมาจากตอนที่เราเป็นผู้ช่วยผู้กำกับให้พี่ต่อ
ธนญชัย นะ

เราจะแบ่งเป็น 2 โหมด
โหมดแรกเรียกว่าช่วง ‘กวี’ คือฟุ้งเลย หาความเป็นไปได้ว่า ไอเดียนี้เป็นอะไรได้บ้าง คิดอะไรออก มีอะไรสาดมาเลย เวลาคิดงานกับผู้ช่วยเรา ก็จะพยายามไม่ขัดกัน
โหมดที่ 2 เรียกว่าช่วง ‘ผู้พิพากษา’ คือมาดูว่าอันไหนเหมาะกับหนัง อันไหนนอกประเด็น
อันไหนรับใช้ไอเดียสุด เพราะความสนุกที่สุดบางครั้งก็ไม่รับใช้ไอเดีย อันไหนควรผสมกันอันไหน
ตัดอันไหนเท่าไหร่แล้วงานน่าจะออกมากลมกล่อมมากสุดในทัศนคติและรสนิยมของเรา

พัฒนาไอเดียออกมาเป็นรูปธรรมได้ยังไง
เวลาทำงาน
เราไม่ได้คิดว่าตัวเองทำงานรับใช้ลูกค้านะ เราทำงานรับใช้ไอเดีย
คือในไอเดียนี้แบบไหนมันสนุกที่สุด แบบไหนที่คนดูน่าจะอินที่สุด และแบบไหนที่ยังไม่ค่อยมีคนทำ
นอกจากนี้ในยุคนี้งานเราต้องเหมาะกับแพลตฟอร์มที่ไปออนแอร์ด้วย
เราจะพยายามพัฒนาโจทย์ให้เป็นแบบที่ตัวเองชอบและยังรับใช้ไอเดียด้วย
แต่ซึ่งบางครั้งลูกค้าบางคนก็ไม่ซื้อ ก็ไม่ได้ทำงานนั้น
แต่นั่นแหละ ดันเลือกทางไม่ง่ายแล้วก็ต้องยอมรับผลลัพธ์ของมันด้วย

ได้คิดถึงเรื่องการพัฒนาตัวเองบ้างหรือเปล่า
ที่คิดอยู่เสมอคือ
ทำยังไงให้งานกูดีกว่านี้วะ ทำยังไงให้งานกูดีกว่านี้วะ

เวลาดูงานคนอื่นแล้วคิดยังไง
เวลาเจองานที่เจ๋งๆไม่ว่าจะงานเมืองนอก
หรืองานพี่ๆ เพื่อนๆ เราจะขี้อิจฉามาก ไม่ใช่พวกอิจฉาเงียบๆ ด้วย เราอิจฉาดังๆ เลย
โดยเฉพาะกับเพื่อนตัวเองที่แม่งเก่งอย่าง พงศ์-ฐิติพงศ์ เกิดทองทวี, ไก่-ณฐพล บุญประกอบ, เบนซ์-ธนชาติ ศิริภัทราชัย หรือ Eyedropper Fill ทำไมมึงเก่งจังวะ แต่เราไม่ริษยาที่หมายถึงกูจะทำให้มึงไม่ได้ดีเลยนะ ดีใจซะอีกที่มีพวกมันอยู่ใกล้ๆ ทำให้เราต้องพยายามทำให้ตัวเองเก่งขึ้นอีกจะได้ตามทัน เปลี่ยนความอิจฉาให้เป็นพลัง

เรียนรู้อะไรจากการดูงานของคนอื่น
เวลาดูงานชิ้นนึงเราจะชอบเอามาวิเคราะห์
แยกว่าอันไหนคือเนื้อหา อันไหนคือรูปแบบ เช่น เออ อันนี้วิธีพูด ไอเดียมันน่าสนใจ ส่วนอันนี้ช็อตนี้ดีจังกำกับยังไงเนี่ย อันไหนขโมยมาใช้ในงานเราได้ไหม แล้วนอกเหนือจากงานโฆษณาและหนัง ความสนใจเรายังลามปามไปแขนงอื่นด้วย เช่น เพลงที่ฟังกวาดเกือบทุกแนว
อีกทั้ง Typography, Graphic Design หรือ Contemporary Art สายป๊อบๆ คือเราอยากมีความรู้เรื่องอื่นด้วย
สิ่งที่คนเราเสพจะถูกคัดเลือกโดยรสนิยมของตัวเราแล้วหมักเก็บไว้
ซึ่งเราเชื่อว่าการศึกษาความรู้หลากหลายแขนงจะทำให้งานเรามีกลิ่นเฉพาะตัว
ดูเหม็นเนอะ

งานแบบไหนคืองานที่เราอยากทำ
แต่ยังไม่มีโอกาส
เราอยากทำหนังสั้นที่เล่าเรื่องซึ่งมาจากไอเดียของแบรนด์แต่ไม่ใช่ของสินค้า น่าจะสนุกและตื่นเต้นดี

คิดว่าโฆษณายุคนี้ยังสามารถหลอกให้ผู้บริโภคมาซื้อสินค้าได้จริงหรือเปล่า
เราว่าโฆษณากำลังเข้าสู่ยุคที่สินค้าต้องจริงใจกับผู้บริโภคมากๆ เพราะผู้บริโภคยุคใหม่ฉลาดไง
ถ้าทำโฆษณาที่ตั้งใจหลอกลวงผู้บริโภคแต่แรก ไม่นานสินค้าชนิดนั้นก็อาจเจ๊ง
เพราะเมื่อคนเกิดความสงสัยแล้ว อย่าลืมสิว่าเค้าเสิร์ชได้เลย

ในด้านคนทำงานโฆษณาทำงานยากขึ้นไหม
ยากแต่สนุกนะ
เราไม่เคยสนุกเท่านี้มาก่อนด้วยซ้ำ เราว่าการจริงใจต่อคนดูเป็นสิ่งที่ดีออก
เราจะได้ไม่รู้สึกผิดบาปที่ทำโฆษณาตัวนั้นออกไป

ผลงานชิ้นไหนที่ทำแล้วชอบมากที่สุด
ปีที่แล้วงานกำกับที่เราชอบมากที่สุดคือ
Tiger Beer นะ ถ้าดูเผินๆ โฆษณาชิ้นนี้เหมือนเราใช้อารมณ์ทำล้วนๆ แต่ในความเป็นจริงเราวางกระดูกสันหลังของมันโดยใช้เหตุผลมากๆ

Strategy ที่เอเจนซี่ให้มาคือ Risk today เพราะวันนี้มีครั้งเดียว ธีมของเขาคือ ‘Epic night’ ซึ่งเป็นค่ำคืนที่เราจะจดจำไปตลอดชีวิต
เพราะวันนี้มีแค่ครั้งเดียว งานนั้นเราตั้งโจทย์กับตัวเองว่า 1. จะทำยังไงให้คนดูรู้สึกร่วมมากที่สุด 2. อยากทำหนังวัยรุ่นที่ฝรั่งก็ทำแบบเราไม่ได้
เราเลยพยายามคิดส่วนผสมที่จะกลับไปตอบสองอย่างนี้ให้ได้ มันเลยออกมาเป็น ‘one night, one group’ เรื่องของเพื่อนสนิทกลุ่มหนึ่งที่เริ่มสนุกด้วยกันตั้งแต่เย็นจนมาจบตอนเช้าด้วยกันที่ทะเล
ผ่านค่ำคืนที่สุข เศร้า เหงา ซึ้ง จนทำให้มันเป็นคืนที่เราจะจดจำตลอดไป โดยมีความเวรี่ไทยรวมอยู่ด้วย คือรายละเอียดความเป็นกรุงเทพฯ แบบที่เราเติบโตขึ้นมาจริงๆ เราเดาว่าสาเหตุที่หนังโฆษณาเรื่องนี้ได้รับความสนใจจากคนดูมากๆ
นอกจากธีมที่แข็งแรงแล้ว ส่วนหนึ่งมันน่าจะมาจากความไทยร่วมสมัยที่แทรกอยู่ในนั้น
เช่น ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าตัวละครเล่นโอฬารเรียกชื่อกันด้วยนะ หรือฉากจบที่ทะเลตอนเช้า
หลายคนน่าจะมีประสบการณ์ร่วม
เราพยายามคราฟต์ทุกรายละเอียดให้มันมีที่มาที่ไป เราเชื่อว่าถ้ารายละเอียดมันสมจริง
คนดูก็จะรู้สึกว่า โห โดนว่ะ มันโคตรเหมือนพวกเราเลย

ตัวตนของเราที่อยู่ในผลงานเป็นแบบไหน
เราว่ามันก็อยู่ในงานทั้งสองด้านของเราแหละ
เพลงและหนังสะท้อนความคิด ทัศนคติ ความรู้สึกในช่วงเวลานั้นๆ เพลงที่เราเขียนหลังๆ ค่อนข้างเป็นเรื่องส่วนตัว โลกยังไม่แตก ก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ตลกดีที่คนฟังกลับอินกับมันมากขึ้น
ส่วนหนังโฆษณาโดยมากเราจะทำหนังค่อนข้างวัยรุ่น เราทำอยู่ 2 แบบคือ
หนังวัยรุ่นซีเรียส กำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่างกับชีวิต
หรืออีกแบบคือหนังวัยรุ่นพังๆ กวนตีน ตลกแห้งๆ เดดแอร์ ความพังก็เอาชีวิตจริงของเราและเพื่อนๆ น้องๆ มาล้อเล่นทั้งนั้นแหละ

วางแผนปีนี้ไว้ยังไง
ปีนี้อยากกล้ากว่าเดิมทั้งใน 2 อาชีพของตัวเอง
ด้านเพลงเราก็อยากจะทำอัลบั้มที่ 2 ให้เสร็จ จะขยันซ้อมร้องเพลงมากขึ้น
คิดโชว์ให้แปลกใหม่กว่าเดิม ทัวร์ให้เยอะขึ้น ส่วนทางกำกับ ปีนี้จะลองใช้เซนส์ในการทำงานเยอะๆ
กล้าขึ้น คลั่งขึ้น ขยันขึ้น น่าจะพางานเราไปในที่ที่ไม่เคยไป
ไม่รู้ว่ามันจะก้าวไปข้างหน้าหรือถอยหลังนะ แต่อย่างน้อยจะได้ไม่อยู่ที่เดิม
ตอบหล่อเชียว

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

ขอบคุณสถานที่ ร้าน Hello strangers cafe

Facebook l Morvasu

The post วิธีคิดหนังโฆษณาให้วัยรุ่นกดเลิฟของ มอร์ วสุพล นักร้องนำวง Ten To Twelve appeared first on a day magazine.

ขอเชิญคุณเปิดประตูโรงพิมพ์ที่กลายเป็นร้านไอศครีมแห่งนี้ รับฟังแนวคิดเบื้องหลังร้านไปพร้อมกัน

สร้างคอนเซปต์จากเรื่องราว

สมเกียรติ: ก่อนจะมาเป็นเชฟผมเคยขายอะไหล่รถแทรกเตอร์สิบล้อกับครอบครัว สมัยแรกๆ ที่มาจับธุรกิจนี้ ผมเริ่มจากการทำร้านเหล้ามาก่อนและเคยทำผับมาบ้าง แล้วค่อยเปลี่ยนมาทำร้านอาหารที่มีเหล้าขายอย่างร้าน Seven Spoons และ Sheepshank Public House

ร้านนี้มันเกิดขึ้นในช่วงที่ผมเบื่อทำอาหารพอดี ผมเดินผ่านตรงนี้ทุกวันก่อนไปร้าน Seven Spoons แล้วเห็นเขาแปะป้ายด้านหน้าตึกว่าขายเครื่องพิมพ์ มีวันหนึ่งเขาเปิดประตูพอดี ผมก็เลยขอดูเครื่องพิมพ์ข้างใน ผมชอบของเก่าอยู่แล้ว กะจะซื้อไปไว้ที่ Seven Spoons แต่พอไปดูแล้วก็ไม่รู้ว่าจะวางไว้ที่ไหนของร้าน เลยกลับไปคุยกับเจ้าของตึกว่าอยากเช่าตึกไปด้วย ถ้าให้เช่าผมจะซื้อเครื่องพิมพ์เลย เขาก็บอกว่าขอคิดดูก่อน ช่วงที่เขาคิดอยู่ผมก็เริ่มคิดแล้วว่าถ้าได้ตึกนี้มาจริงๆ จะเอาไปทำอะไรได้บ้าง ผมเลยลองดูว่าเครื่องพิมพ์ Original Heidelberg เครื่องนี้ผลิตปีอะไร พอรู้ว่าเป็นปี 1920 เราก็ไปดูว่าในช่วงนั้นเขาทำอะไรกัน

ช่วงนั้นมันเป็นยุค Prohibition Era ห้ามขายเหล้าเพื่อความบันเทิงเพราะเชื่อว่าเป็นเรื่องบาป แต่อนุญาตให้ขายเป็นยาได้ มันจึงเกิดบาร์เหล้าในร้านขายยา ในยุคนั้นร้านขายยาจึงแบ่งเป็น 2 ส่วน ส่วนหนึ่งไว้ขายยาและอีกส่วนหนึ่งขายไอศกรีม เขาขายพวก Soda float ซึ่งคนสมัยนั้นฮิตกันมาก แล้วเผอิญผมก็มีบาร์อยู่หลายที่ เราเลยหาคอนเซปต์ให้ร้านนี้ด้วยการเอาเรื่องราวในยุคนั้นมาเป็นแรงบันดาลใจ

ไอศครีมผสมแอลกอฮอล์ที่แปลกและแตกต่าง

สมเกียรติ: ผมคิดรสชาติไอศครีมด้วยตัวเองเพราะเคยทำอาหารมาก่อน และเป็นคนชอบทดลองอะไรไปเรื่อยๆ ผมเริ่มอ่านหนังสือเกี่ยวกับไอศครีมเพื่อดูว่าคนอื่นเขาทำอะไรกันบ้าง แต่รสชาติหลักจะเป็นรสที่ผมชอบอยู่แล้ว และเวลาทำขนมหวานหรือทำอาหาร ผมชอบทำรสที่มันแมตช์กันได้ พอมาทดลองทำไอศครีมก็สนุกมากขึ้นเพราะใช้ของหวานอื่นๆ มาเป็นส่วนประกอบได้เยอะ โดยเฉพาะการใช้สมุนไพรเป็นส่วนผสม ส่วนเรื่องแอลกอฮอล์ในไอศครีม ผมเองก็เป็นคนชอบดื่ม เหล้าที่มีก็มีทั้งหามาดื่มเองและเก็บสะสมไว้บ้าง ความรู้ใหม่ๆ บางครั้งก็ได้มาจากแขกที่มาร้านและจากประสบการณ์ทำร้านที่ผ่านมา หรืออ่านหนังสือหาความรู้เพิ่มเติมดูบ้าง และก่อนจะเลือกวัตถุดิบสักอย่าง เราต้องดูเทรนด์ก่อนด้วย และต้องนำเทรนด์ไปก่อนอีกก้าวหนึ่ง ผมไม่ชอบเป็นผู้ตาม ถ้าเราตามอย่างเดียวทุกอย่างมันก็ไม่สนุก

นอกจากนี้ ถึงเราจะคิดรสชาติใหม่ๆ แต่ก็อยากรักษาประวัติศาสตร์ไอศครีมและความคลาสสิกไว้ ไอศครีมของร้านนี้เลยผสมผสานระหว่างความคลาสสิกกับความเป็นสมัยใหม่ เป็นการ twist หรือบิดเล็กน้อย ไม่ใช่ fusion เช่น เราใช้ไอศครีมรส Vanilla classic เป็นเบสแล้วใส่วิสกี้ Bourbon ให้รสชาติมีจุดเด่นขึ้นมา ใส่ Marmalade หรือแยมส้ม แล้วก็อาจจะใส่ท็อปด้วยส้มโออบแห้งที่เข้ากัน ตอนนี้ไอศครีมที่ผมออกแบบไว้มีประมาณ 3 – 5 รส แต่ค่อยๆ ผลิตออกมาสัปดาห์ละ 1 รสเพราะเพื่อนเป็นคนช่วยทำไอศครีมให้ ความพิเศษอีกอย่างของไอศครีมของร้านเราคือ เป็น Artisanal Ice Cream หรือไอศครีมโฮมเมดที่ยังใช้วิธีการผลิตแบบคลาสสิก ไม่ได้ใช้เครื่องทำเหมือนร้านอื่นๆ

ไอศครีม ‘สำหรับผู้ใหญ่’

สมเกียรติ: กลุ่มเป้าหมายของร้านคือผู้ใหญ่ ไอศครีมจึงต้องมีหน้าตา รสชาติที่เป็นผู้ใหญ่ไปด้วย ผมต้องมาดูก่อนว่าผู้ใหญ่ชอบกินอะไร เช่น ไม่กินหวานมาก หรือชอบอะไรที่ดูเท่ ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนทำอาหารที่ดีอย่างหนึ่งคือไม่มีจุดยืนตายตัว ผมเป็นคนที่ยืดหยุ่นตามลูกค้า เชฟบางคนบอกว่าต้องกินอย่างนั้น อย่างนี้ แต่ผมไม่ใช่

ร้านที่ตอบโจทย์คนยุคใหม่

สมเกียรติ: ผมคิดว่าสมัยนี้ทำร้านให้เป็นที่รู้จักง่ายกว่าสมัยก่อนนะ สมัยก่อนการทำร้านต้องใช้พลังเยอะมากในการโปรโมต แต่สมัยนี้แค่เราทำร้านให้มีจุดเด่น มีคอนเซปต์ มันก็ขายได้ด้วยตัวเองแล้ว เพราะคนเราชอบถ่ายรูป ถ้าเราทำร้านสวยคนก็เข้า ผมทำมาหลายร้านและอยากทำให้มันสวยทุกร้าน ถึงแม้จะมีแต่คนว่าเราบ้าที่ไปเช่าตึกเขาแล้วปรับให้เขาจนดูดีเลยก็ตาม

โฟกัสที่ตัวเอง

สมเกียรติ: ถึงแม้ว่าปัจจุบันนี้จะมีร้านไอศครีมอยู่เยอะแต่ผมว่าเราไม่ได้แข่งกับเขาเลย เหมือนเรามีจุดยืนที่แข็งแรงอยู่แล้ว ต่อให้เขาขายดีเราก็ไม่ได้ไปสนใจจุดนั้น เราสนใจว่าตัวเองอยู่ได้หรือเปล่า แต่สิ่งที่ยากในการทำงานนี้คือเรื่องคน การทำคอนเซปต์ร้านไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่ปัญหาคือเราคุมบุคลากรของเราให้เป็นไปในทางที่ต้องการได้มั้ยมากกว่า

ก่อนจะหยิบวัตถุดิบสักอย่างขึ้นมาทำเราจึงต้องดูเทรนด์ก่อนด้วย
และเราต้องนำเทรนด์ไปก่อนอีกก้าวหนึ่ง เราดูว่าปีนี้เขาทำอะไรกันและคิดไปเลยว่าเราจะทำอะไรในปีหน้า
คือเราต้องเป็นผู้นำเสมอ เพราะผมไม่ชอบเป็นผู้ตาม ถ้าเราตามอย่างเดียวทุกอย่างมันก็ไม่สนุก

Hazel’s Ice Cream Parlor and Fine Drinks

ประเภทธุรกิจ: ร้านไอศครีม
คอนเซปต์: ร้านไอศครีมย้อนยุคในปี 1920 ของสหรัฐอเมริกาในบรรยากาศโรงพิมพ์เก่า
เจ้าของ: สมเกียรติ ไพโรจน์มหกิจ (38 ปี)
Facebook | Hazel’s Ice Cream Parlor and Fine Drinks

The post Hazel’s Ice Cream Parlor and Fine Drinks : ร้านไอศครีมผสมแอลกอฮอล์ในโรงพิมพ์เก่าที่โดดเด่นทั้งคอนเซปต์และสถานที่ appeared first on a day magazine.

เรานัดตูนออกมาพูดคุย ณ Peace-Oriental Teahouse ร้านน้ำชาย่านเอกมัยที่เป็นอีกหนึ่งผลงานออกแบบของเขาซึ่งสวยเรียบง่ายไม่แพ้ไม้กวาด แล้วเมื่อบทสนทนาเริ่มต้น เราก็พบว่าสะอาดใจไม่ใช่แค่ไม้กวาดด้ามสวย แต่คืองานออกแบบอย่างใส่ใจโดยสถาปนิกผู้เชื่อในพลังงานออกแบบที่ดีและพลังความสะอาดที่ส่งผลต่อใจมนุษย์

งานออกแบบที่ไร้กาลเวลา

ตูนเริ่มต้นเล่าว่า เขาเป็นคนที่ได้รับการหล่อหลอมจากวัฒนธรรม ภูมิปัญญา ทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตก ตอนเด็กๆ เขาเรียนโรงเรียนฝรั่งเศสในเมืองไทย พออายุ 14 ปี ก็ย้ายไปอยู่ฝรั่งเศสอีก 3 ปีเพื่อเรียนต่อในระดับมัธยมปลาย แล้วก็ตัดสินใจเข้าเรียนต่อที่ University of Michigan ทางด้านสถาปัตยกรรม ที่นั่นทำให้ตูนค้นพบว่าอาชีพเดียวที่เขาอยากทำคือ นักออกแบบ

แน่นอนว่าสถาปนิกหนุ่มได้พบแนวคิดเรื่องการออกแบบมากมาย แต่ถ้าถามถึงแนวทางการออกแบบที่ชื่นชอบ คำตอบของเขาคือ งานออกแบบที่ไร้กาลเวลา

“ผมไม่ได้อยากสร้างงานที่เป็นแฟชั่นอย่างเดียว ผมอยากให้สิ่งที่ออกแบบมันอยู่ได้นานกว่านั้น ผมชอบงานออกแบบที่อยู่เหนือกาลเวลา แม้ว่าจะผ่านไป 50 – 60 ปี งานออกแบบนั้นก็ยังดูสดใหม่เสมอ ผมจึงชอบงานออกแบบแนว Modern และ Mid-century Modern งานสองแนวนี้จะอยู่ได้นาน ไม่ใช่แข็งแรงจนทื่อ แต่หมายถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังดูดีอยู่ ร้านชาหรืองานออกแบบอื่นๆ ของผมก็ใช้แนวคิดนี้” สถาปนิกหนุ่มอธิบาย

ไม้กวาดที่เริ่มต้นจากศาสนา

นอกจากงานออกแบบ ตูนบอกว่าสิ่งที่เขาสนใจคือเรื่องของพุทธศาสนาและการพัฒนาจิต ซึ่งส่งผลให้งานออกแบบของเขามักเรียบง่ายมีเอกลักษณ์เสมอ เมื่อสถาปนิกหนุ่มกลับเมืองไทยเพื่อมาสร้างบ้านให้พ่อแม่หลังเรียนจบและทำงานต่างแดนอยู่พักหนึ่ง ความสนใจนี้ก็ยังคงอยู่ หลังสร้างบ้านเสร็จ เขาจึงตัดสินใจบวชที่วัดญาณเวศกวัน สำนักของสมเด็จพระพุฒโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต) เป็นเวลา 3 เดือน นอกจากได้ฝึกตน วัตรปฏิบัติของสงฆ์ที่ต้องกวาดลานวัดทำให้เขาสนใจเรื่องความสะอาด

“แต่เดิมตอนเช้าก็ต้องกวาดวัดอยู่แล้ว แต่ประมาณสักบ่ายสามโมงพระท่านก็จะออกมากวาดลานวัดอีกครั้งหนึ่งจากกุฏิไปถึงศาลาใหญ่ การกวาดมันไม่ได้มีประโยชน์แค่ในวัดอย่างเดียว ถ้าวัดสะอาด ญาติโยมที่เข้ามาก็รู้สึกสดชื่น เหมือนกับที่ถ้าบ้านเราสะอาด แขกที่เข้ามาก็จะรู้สึกดีเหมือนกับเรายินดีต้อนรับ”

ไม่เพียงเท่านั้น ระหว่างการครองผ้าเหลือง สถาปนิกหนุ่มยังได้เรียนทำไม้กวาดจากคุณลุงประสานซึ่งได้พบกันในวัด และเริ่มมองสิ่งประดิษฐ์ธรรมดาชิ้นนี้ด้วยสายตานักออกแบบ

“ไม้กวาดที่คุณลุงทำในตอนนั้นใช้วัสดุที่เป็นเชิงอุตสาหกรรม เช่น ท่อ PVC และเชือกเอ็น” ตูนย้อนเล่า “สิ่งที่เขาทำเอาไว้มันทำประโยชน์ให้ใครหลายๆ คนได้ แต่ปัญหาอยู่ที่ไม้กวาดแบบนี้ทำยากมาก คุณลุงบอกว่ากว่าจะได้ไม้กวาด 1 ด้าม การหาเงินล้านอาจจะง่ายกว่า แต่ผมไม่ค่อยเชื่ออย่างนั้นเพราะผมเป็นนักออกแบบ ผมคิดว่าถ้าเห็นภาพของผลิตภัณฑ์แล้วมันก็เหมือนกับการต่อโมเดล เป็นการหาของ หาชิ้นส่วน มาเติมในสัดส่วนที่เหมาะและใช้วัสดุที่เหมาะสม เราเพียงแค่ต้องใช้เวลาทดลองและพัฒนาให้มันเหมาะกับไลฟ์สไตล์ของคน”

จากไม้กวาดสู่งานออกแบบ

3 เดือนผ่านไป สถาปนิกหนุ่มก้าวออกจากวัดด้วยใจสะอาด และไอเดียการทำ ‘สะอาดใจ’ แบรนด์ไม้กวาดแฮนด์เมดที่เป็นงานออกแบบดีๆ ซึ่งช่วยให้บ้าน ช่วยให้ใจผู้คนสะอาดขึ้น และจะเป็นธุรกิจครอบครัวได้ เพราะพ่อแม่ของเขาก็อยากทำงานที่เป็นประโยชน์แก่ผู้อื่น

“ผมอยากทำไม้กวาดให้ดีขึ้นเพราะเชื่อว่าความสะอาดเป็นสิ่งที่สำคัญในชีวิต การทำงานหรือใช้ชีวิตได้ดี เราต้องทำความสะอาดอยู่เสมอ มันจะช่วยให้จิตใจสบายขึ้น สงบขึ้น และทำงานได้ดีขึ้น ถ้าผมพัฒนาผลิตภัณฑ์ตัวนี้ได้ ก็อาจทำให้คนสนใจเรื่องการทำความสะอาดหรือสนใจสิ่งแวดล้อมของตัวเองมากขึ้น”

หลังจากค้นคว้า ทดลองออกแบบ ในที่สุดไม้กวาดสะอาดใจก็ถือกำเนิด เป็นไม้กวาดสวยสะอาดตาที่บรรจงทำด้วยมือทุกด้าม ไม่ทำร้ายสิ่งแวดล้อมเพราะใช้วัสดุธรรมชาติให้มากที่สุด มีหัวใจหลักคือดอกหญ้า เป็นมิตรกับผู้คนเพราะออกแบบมาให้เหมาะสมกับรูปลักษณ์ของผู้ใช้ ลดท่าก้มและการบิดมือมากเกินความจำเป็นเพื่อลดอาการเมื่อยล้าจากการทำความสะอาดบ้าน นอกจากนี้ ไม้กวาดสะอาดใจยังแข็งแรงทนนาน ใช้ดีๆ อยู่ได้นานเป็นปี ที่สำคัญคือราคาจับต้องได้ เพราะสถาปนิกหนุ่มอยากให้ไม้กวาดของเขาเข้าถึงผู้คน

“ผมพยายามใช้วัสดุที่ต้นทุนไม่สูงเกินไป เพราะอยากทำให้มันเป็นทั้งงานศิลปะที่ดีได้และก็คนทั่วไปใช้ได้ ผมไม่อยากให้มันเป็นงานศิลปะที่แพงเกินกว่าฟังก์ชันของมัน เพราะสุดท้ายแล้วมันก็คือไม้กวาด”

ทุกวันนี้นอกจากไม้กวาดทั่วไป เราจึงยังมีอีกทางเลือกคือแบรนด์สะอาดใจที่ตอนนี้อายุครบ 1 ขวบแล้ว เป็นงานออกแบบสวยและดีซึ่งเป็นมิตรต่อโลก ตัวเรา และต่อใจเรา วางขายอยู่ในสถานที่ธรรมดา เช่น Isetan, โรบินสัน, O.D.S, Index Living Mall, และศูนย์วัสดุแต่งบ้านอย่างบุญถาวร ในราคาหลักร้อยบาทเท่านั้น

“ผมมองว่าการออกแบบเป็นเรื่องของความใส่ใจ เราไม่ต้องใส่ใจทุกสิ่งทุกอย่างก็ได้ แต่ถ้ามีบางสิ่งที่ใส่ใจกับมันได้ก็น่าจะดีเหมือนกัน” ตูนเอ่ยทิ้งท้าย

และเชื่อเถอะ-ไม้กวาดของเขาก็บอกกับเราอย่างนั้น

Facebook l Sa-ard Jai Household essentials
www.sa-ardjai.com
www.spacy.co.th

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post สะอาดใจ : แบรนด์ที่เปลี่ยนไม้กวาดให้เป็นงานออกแบบที่สวย รักษ์โลก และใส่ใจผู้ใช้ทุกคน appeared first on a day magazine.

เริ่มแรกฝนไม่ได้คิดถึงเรื่องธุรกิจ
เธอแค่อยากทำให้บ้านหลังนี้เป็นพื้นที่แบ่งปันการอ่านและเป็นงานที่ทำหลังเกษียณอายุราชการเท่านั้น
แต่เมื่อหน้าที่การงานและสุขภาพเปลี่ยนไป
เธอต้องลาออกจากการเป็นอาจารย์มานั่งทำงานแปลอยู่บ้าน
ความฝันที่จะทำห้องสมุดให้มีชีวิตขึ้นมาจึงเป็นจริงเร็วกว่าที่คิด

เมื่อก้าวพ้นรั้วไม้ที่หน้าบ้านเข้ามาจะเห็นเปลและเก้าอี้หลายขนาดถูกวางไว้ใต้ร่มไม้ระหว่างทางก่อนถึงตัวบ้าน
ความร่มรื่นของต้นไม้น้อยใหญ่เชิญชวนให้เอนหลังนอนฟังเสียงธรรมชาติตั้งแต่ก่อนที่จะหยิบหนังสือติดมือมาอ่าน
บรรยากาศชวนงีบหลับและพักสมองในวันหยุด แม้แต่สุนัขสีขาวที่แต้มด้วยจุดน้ำตาลก็ยังนอนรับลมหน้าบ้านอย่างสบายใจ

ชื่อของ em space มาจากเครื่องหมายเว้นวรรคในการออกแบบสิ่งพิมพ์ และในนิยามของฝน ที่นี่คือพื้นที่เล็กๆ
ที่เว้นวรรคจากโลกข้างนอก จากผู้คน
และจากปัญหาให้หยุดเร่งเร้าชีวิตคนเมืองชั่วคราว ในภาษาไทยคำว่า เอม ยังแปลว่าหวานหรือชื่นใจ
เมื่อนำมาต่อท้ายหรือหน้าคำก็มักจะแปลว่าเป็นที่พึงใจ
เธอจึงอยากให้คนที่มาที่นี่ได้อิ่มเอมไปกับบรรยากาศในบ้านหลังนี้ด้วย นอกจากจะมีหนังสือหลากหลายให้อิ่มเอมกับการอ่าน
ยังอิ่มท้องด้วยของอร่อยจากสูตรอาหารก้นครัวเมฆไพบูลย์อีกด้วย

เมื่อเข้ามาในตัวบ้านจะพบห้องโถงเล็กๆ
ที่เป็นศูนย์อำนวยการอาหารท้องก่อนเข้าถึงอาหารสมองในห้องสมุด รายการอาหารถูกเขียนไว้ง่ายๆ
ด้วยชอล์กหลากสีบนกระดาษดำ แต่ละอย่างราคากำลังน่ารักน่าอุดหนุนเหมาะที่จะเป็นการแลกเปลี่ยนกับค่าเข้าห้องสมุด
แม้ที่นี่จะตั้งตัวเป็นห้องสมุด แต่ฝนก็เห็นว่าหากมีขนมหรืออาหารไว้บริการให้กับแขกที่มานั่งอ่านหนังสือหรือทำงานในบ้านก็จะช่วยอำนวยความสะดวกได้ไม่น้อย
หากอ่านหนังสือจนล้าและอยากพักสายตามาหาของกินก็สามารถกินที่นี่แล้วกลับไปอ่านต่อได้
แม้อาหารที่นี่จะมีตัวเลือกเพียงไม่กี่อย่างแต่รับประกันได้ว่าถ้าได้ลองจะต้องติดใจ
โดยเฉพาะเค้กอัลมอนด์อบใหม่ๆ ที่โรยด้วยเม็ดอัลมอนด์จากฝีมือการคั่วและอบเค้กของน้องชาย
และก๋วยเตี๋ยวต้มยำสูตรเข้มข้นที่สมาชิกทุกคนในบ้านโปรดปราน บางวันอาจมีเมนูพิเศษให้ลิ้มลองโดยไม่บอกล่วงหน้า
บรรยากาศจึงเหมือนแวะมาพักผ่อนบ้านเพื่อนในวันหยุดมากกว่ามาร้านอาหารที่บริการแบบปกติ

ด้านในห้องสมุดเป็นพื้นที่ห้องนั่งเล่นเดิมของบ้านที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นที่นั่งอ่านหนังสือ
มีมุมเด็กที่มีของเล่นฝึกทักษะและหมอนใบยักษ์ให้พิงหลังอ่านหนังสือ
และมีมุมนั่งทำงานสำหรับคนที่ต้องการความสงบ ด้วยความรักการอ่านมาตั้งแต่เด็กและการงานที่ต้องข้องเกี่ยวกับวงการสิ่งพิมพ์
ที่นี่จึงเป็นห้องสมุดที่รวบรวมหนังสือของทุกคนในครอบครัวเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นนิยายแปล Non-fiction ประวัติศาสตร์
หรือหมวดท่องเที่ยวที่ฝนชอบ นิยายไทยของแม่
นิยายจีนของพ่อและน้องชาย หรือหนังสืออื่นๆ
ที่มาจากการฝากเก็บของเพื่อนรักนักอ่านด้วยกัน
แต่เดิมที่เคยมีจำนวนหนึ่งก็ถูกซื้อมาเพิ่มเพื่อเติมความเป็นห้องสมุด ปริมาณและความหลากหลายของหนังสือที่อยู่ข้างในจึงเป็นเหมือนภาพฝันที่นักอ่านหลายๆ
คนอยากมี

ด้านนอกของห้องสมุดเป็นลานกว้างใต้ร่มมะขามตรงกลางบ้าน
แต่เดิมพื้นที่ตรงนี้เคยเป็นลานไม้ทั้งหมดแต่เมื่อน้ำท่วมปี 2554 ทำให้ไม้ที่มีเคยผุพังไปเกือบหมด น้องสาวของฝนซึ่งเป็นสถาปนิกจึงออกแบบใหม่ให้ยกพื้นไม้ที่เหลืออยู่ให้สูงขึ้นและปูกระเบื้องทดแทนในส่วนที่เสียหาย
พื้นที่ตรงนี้จึงใช้สำหรับนั่งกินอาหารหรือนั่งคุยงานกันได้
แถมยังมีห่วงยางของหลานๆ ไว้ให้เด็กๆ ที่มาได้ห้อยโหนกันเพลินๆ

ที่นี่ไม่ได้โฮมเมดแค่อาหารและการบริการเท่านั้น
แต่ยังอาศัยความร่วมมือของคนในครอบครัวทำข้าวของเครื่องใช้และเฟอร์นิเจอร์กันด้วยตัวเอง
น้องสาวเป็นคนออกแบบโต๊ะไม้ทุกตัวในลานกลางบ้าน ส่วนแรงในการขัดไม้และทายูรีเทนต้องยกให้เป็นหน้าที่ของทุกคน
หมอนใบใหญ่และผ้าคลุมโซฟาในห้องสมุดเกิดจากฝีมือของฝน แม้หลายอย่างจะสามารถหาซื้อได้ทั่วไป
แต่เธอก็อยากให้ทุกอย่างในห้องสมุดแห่งนี้เหมาะกับบรรยากาศและการใช้งานจริงๆ

ความตั้งใจของฝนคืออยากเห็นคอมมูนิตี้ดีๆ
ที่ให้คนได้เข้ามาใช้พื้นที่ร่วมกันทำกิจกรรมดีๆ บ้าง เพราะร้านกาแฟสวยๆ
ห้องสมุดใหญ่ๆ หรือร้านหนังสือเก๋ๆ เหล่านั้นมักจะอยู่ในเมืองเสมอ em space จึงอยากเป็นตัวเลือกสำหรับคนที่อยู่ในเขตปริมณฑล (เช่น ดอนเมือง ลำลูกกา
รังสิต คลองหลวง) ได้มีพื้นที่สีเขียวไว้พักผ่อนช่วงสุดสัปดาห์
จะใช้เวลาไปกับการอ่าน คุยงาน นัดเพื่อน ทำรายงาน หรืออ่านหนังสือสอบก็ได้
ขอเพียงแค่ให้พื้นที่แห่งนี้ได้เป็นพื้นที่ที่ทุกคนได้ใช้เวลาร่วมกันในบรรยากาศสบายๆ

“สิ่งที่เราไม่เคยคิดเลยคือคนจำนวนหนึ่งโหยหาสถานที่แบบนี้แล้วไม่อยากเข้าเมือง
คนที่อยากพักผ่อน อยากหากิจกรรมทำในวันหยุด ต้องเสียทั้งค่ารถและเสียเวลาเดินทางกว่าจะไปถึงที่หมาย
เราเคยคิดว่าที่แถวบ้านเราไม่มีเพราะมันไม่มีคนมา และมันเป็นเหตุผลที่พลอยทำให้เราไม่กล้าทำไปด้วย
แต่พอดีมันมีคนที่คิดแบบนี้เหมือนกัน แล้วเขามาบอกเราว่าขอบคุณมากที่ทำบ้านแบบนี้
ขอบคุณที่ยอมเปิดบ้านให้เขาเข้ามา เรารู้สึกว่ามันเป็นมุมที่เราไม่เคยเห็นเลย”
ฝนเล่าถึงผลตอบรับเมื่อเธอเปิดให้คนแปลกหน้าเข้ามาเยี่ยมบ้าน กำลังใจจากคนที่เห็นค่าในสิ่งเดียวกันทำให้เธอมีกำลังใจที่จะทำให้ที่นี่มีลมหายใจต่อไป

Facebook l Em space

The post em space : ห้องสมุดโฮมเมดที่อยากชวนมาอิ่มเอมใจ appeared first on a day magazine.

1.
แม่เจ้าพระยากว้างโดยเฉลี่ย 200 เมตร
ตลอดเส้นทางมีความคดเคี้ยวและแคบกว้างไม่เท่ากันขึ้นกับการกัดเซาะจากการทับถมของตะกอนแม่น้ำ
การก่อสร้างทางเลียบแม่น้ำเจ้าพระยามีความกว้างประมาณ 15 เมตร
(รวมระยะห่างจากชายฝั่งและทางเดิน) สองฝั่งแม่น้ำเท่ากับ 30 เมตร
ท่าเรือที่สร้างยื่นลงไปในแม่น้ำใช้ระยะอีก 30 เมตร สองฝั่งเท่ากับ 60 เมตร โครงการนี้ทำให้พื้นที่ในการใช้ประโยชน์จากแม่น้ำลดลง
ส่วนการจราจรทางน้ำจากเดิมที่เคยคับคั่งอยู่แล้วก็จะแออัดมากขึ้น

2.
เมื่อแม่น้ำแคบลง ระดับน้ำจะยกตัวสูงขึ้น 15 – 20 เซนติเมตร เนื่องจากการที่น้ำทะเลหนุนและน้ำเหนือที่ปล่อยลงมา
เมื่อมีสิ่งกีดขวางขนาดใหญ่ในลำน้ำจะลดความสามารถในการรับน้ำและระบายน้ำโดยเฉพาะในฤดูน้ำหลาก
โอกาสที่น้ำจะทะลักตามแนวเขื่อนและล้นตลิ่งเข้าท่วมบ้านเรือนก็มีมากขึ้น

3. เมื่อแม่น้ำแคบลงจะทำให้ความเร็วของกระแสน้ำเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะฤดูน้ำหลาก คนเรือจะต้องเดินเครื่องยนต์แรงขึ้น
ความสึกหรอจึงมากขึ้น โดยเฉพาะเรือเล็กที่ต้องรับแรงปะทะจากคลื่นที่แรงขึ้น
และรับแรงกระแทกจากเศษวัสดุที่พัดพามากับกระแสน้ำ ส่วนกลุ่มเรือขนส่งหรือเรือโยงปัจจุบันใช้เรือลากจูงมากถึง
5 ลำในฤดูน้ำหลาก หากในอนาคต กระแสน้ำมีความเร็วเพิ่มขึ้น คนเรือก็จะต้องเพิ่มจำนวนเรือลากจูงเพื่อเพิ่มขีดความสามารถของเรือให้แรงขึ้นไปอีก

4. การเพิ่มเรือลากจูง 1 ลำ หมายถึงต้นทุนที่เพิ่มขึ้น เมื่อบวกเพิ่มในค่าขนส่งสินค้าอาจทำให้ผู้ประกอบการหันไปใช้บริการขนส่งทางบกแทนเนื่องจากต้นทุนต่ำกว่า
ส่วนกลุ่มเรือเล็กอย่างเรือโดยสารหรือเรือด่วนเจ้าพระยาจะมีต้นทุนเชื้อเพลิงและค่าซ่อมบำรุงสูงขึ้นซึ่งจะกระทบกับค่าโดยสาร
หากผู้ประกอบการไม่สามารถผลักภาระให้กับผู้บริโภคได้อย่างที่คิดอาจทำให้ผู้ประกอบการเรือท่องเที่ยวและเรือหางยาวเลิกกิจการเพราะการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็ว โครงการนี้จึงมีแนวโน้มกีดกันเรือเล็กให้หายไปจากแม่น้ำเจ้าพระยา

5. เรือท่องเที่ยวแต่ละชนิดเหมาะกับการใช้งานในพื้นที่ที่ต่างกัน กลุ่มเรือเล็กที่อาจหายไปมีผลต่อลมหายใจของการท่องเที่ยววิถีชุมชน
เพราะเรือเล็กเหล่านี้ลัดเลาะเข้าไปได้ทุกคลองที่เชื่อมต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา
ช่วยเชื่อมโยงชุมชนและแม่น้ำให้รักษาความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเอาไว้ การพัฒนาจึงต้องคำนึงถึงผู้ประกอบการที่ทำงานร่วมกับชุมชนด้วย
หากเรือเข้าไม่ถึง คลองก็จะกลายเป็นพื้นที่ปิดและแม่น้ำจะเป็นเพียงหลังบ้านที่ถูกทิ้งร้างไม่มีคนสนใจ
กลายเป็นที่ทิ้งขยะหรือคลองระบายน้ำเหมือนคลองอื่นๆ ที่กระจายอยู่ทั่วกรุงเทพมหานคร

6.
ความกว้างของแม่น้ำเจ้าพระยาที่แคบลงกระทบการเดินเรือและการกลับเรือโดยตรง
แม้ว่าสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
(สจล.) ผู้ออกแบบและจัดทำแผนแม่บทเพื่อพัฒนาริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาเคยให้คำตอบต่อปัญหานี้ด้วยการกำหนดจุดกลับลำเอาไว้
แต่ในสภาพการจราจรจริงไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ เพราะการเดินเรือต้องคำนึงถึงคลื่น
ลม และกระแสน้ำที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
การตัดสินใจกลับเรือจึงเป็นหน้าที่ของคนเรือที่เผชิญหน้ากับธรรมชาติในขณะนั้น
ซึ่งต่างจากการกลับรถบนท้องถนนที่สามารถกำหนดจุดกลับไว้ได้โดยเบ็ดเสร็จ

7. แต่ละวันแม่น้ำเจ้าพระยามีนักท่องเที่ยวหมุนเวียนกว่า 10,000 คน และมีจำนวนเรือท่องเที่ยวมากถึง
556 เที่ยว
สิ่งที่ดึงดูดให้คนมาเที่ยวแม่น้ำเจ้าพระยาซ้ำแล้วซ้ำเล่าคือวิถีชีวิตและวัฒนธรรมสองฝั่งแม่น้ำ แต่การสร้างทางเดินริมแม่น้ำคือตัวการสำคัญที่ทำลายทัศนียภาพและการท่องเที่ยวทางเรือ
เมื่อระดับน้ำในแม่น้ำต่ำลงจะมองเห็นเสาตอม่อเรียงรายตลอดระยะทาง 14 กิโลเมตร และมีขยะเข้าไปติดใต้ตอม่อ แม้ว่าทางผู้ดูแลจะเสนอแนวทางแก้ปัญหาด้วยการติดตะแกรงกั้นขยะเพิ่มเติม
แต่สิ่งที่ไม่สามารถคืนให้กับแม่น้ำเจ้าพระยาได้คือทัศนียภาพอันสวยงามที่ถูกบดบังจากตอม่อคอนกรีตจากทั้งสองของฝั่งแม่น้ำ

8. แม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นทางการค้าหลักของประเทศไทยเพราะเป็นทางผ่านจากทะเลไปยังแม่น้ำสายอื่นๆ
อีกทั้งยังเป็นทางเลือกที่คุ้มค่าสำหรับอุตสาหกรรมที่ต้องขนส่งวัตถุดิบในปริมาณมาก
เช่น ข้าว ไม้แปรรูป โลหะ หิน ดิน ปูนซีเมนต์ ฯลฯ เรือโยง 1 ลำขนส่งสินค้าได้มากถึง 250 ตัน แต่ละวันมีเรือขนส่งสินค้ามากถึง 1,200 เที่ยว การสร้างทางเดินริมน้ำทำให้เรือขนส่งขนาดใหญ่ที่พ่วงต่อกัน
3 – 4 ลำต้องเผชิญกับปัญหาแม่น้ำแคบ การจราจรแออัด
และกระแสน้ำที่เร็วขึ้น ทำให้คนเรือควบคุมเรือได้ยาก มีโอกาสเกิดอุบัติเหตุสูง และกระทบต่อจำนวนเที่ยวในการขนส่งสินค้าอีกด้วย

9. เมื่อกายภาพของแม่น้ำเปลี่ยนไป
ต้องรื้อระบบเวลาในการเดินเรือใหม่ทั้งหมดและอาจกระทบไปถึงจำนวนเที่ยวที่เคยวิ่งได้ต่อวัน เพราะแม่น้ำเจ้าพระยาประกอบด้วยกลุ่มเรือขนส่ง
กลุ่มเรือโดยสาร และกลุ่มเรือเล็กที่ใช้แม่น้ำร่วมกัน เรือแต่ละประเภทมีลักษณะการใช้งานและช่วงเวลาเดินเรือต่างกัน ที่ผ่านมาจึงมีการจัดสรรทั้งเส้นทางและระยะเวลาในการเดินเรือเพื่อให้ทุกกลุ่มได้ใช้แม่น้ำร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพ โครงการทางเลียบแม่น้ำเจ้าพระยาจึงกระทบกับคนเดินเรือทั้งหมดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

10.
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับแม่น้ำเจ้าพระยายังกระทบถึงประชาชนผู้โดยสารเรือซึ่งมากถึง
40,000
คนต่อวัน เพราะรื้อถอนท่าเรือกว่า 36 ท่า ออกทั้งหมด
เพื่อวางตอม่อทางเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา แล้วสร้างท่าเรือใหม่หลังจากทำทางเสร็จ
นอกจากใช้งบประมาณมหาศาลแล้ว ประชาชนจำนวนมากยังได้รับผลกระทบในช่วงก่อสร้างซึ่งเรือจำเป็นต้องหยุดให้บริการแล้ว ในภาพรวม ระบบการขนส่งทางน้ำที่เชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนอื่นๆ
ต้องหยุดชะงักลง โครงการทางเลียบแม่น้ำเจ้าพระยาจึงเพิ่มปัญหาใหญ่อันแสนยุ่งเหยิงให้กับผู้คนจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับแม่น้ำเจ้าพระยาทั้งทางตรงและทางอ้อม

ร่วมลงชื่อยับยั้งการสร้างโครงการทางเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา : chn.ge/1tlD153

ภาพ
ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post 10 เหตุผลที่ทางเลียบแม่น้ำเจ้าพระยาจะทำลายระบบการเดินเรือในแม่น้ำ appeared first on a day magazine.