แต่กลับไม่ใช่ 

ย้อนไปสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เราคนหนึ่งชอบนักหนากับการขลุกตัวอยู่ในห้องสมุด คราวที่อาจารย์มอบหมายงานหรือต้องการยืมหนังสือไว้อ่านเล่น จุดมุ่งหมายแรกของเราก็คือ ‘ห้องสมุด’ เพราะสำหรับเรา ห้องสมุดคือพื้นที่ที่มีไว้ค้นหาคำตอบและเปรียบเสมือน supporter ตัวยงคอยแก้ปัญหาให้เราทุกเมื่อ เราจึงหลงรักการเข้าห้องสมุดเอามากๆ ที่สำคัญคือ ‘ความเงียบ’ อัตลักษณ์ประจำห้องสมุดคล้ายเป็นหลุมหลบภัยชั่วคราวจากภายนอกชั้นดีทีเดียว

ส่วนห้องสมุดประจำเมืองสงขลาอย่าง ‘ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย’ ที่เปิดให้บริการเป็นทางการไปเมื่อปลายเดือนกันยายน เรียกได้ว่าเป็นห้องสมุดที่ไม่เหมือนห้องสมุด ไม่ว่าจะสถานที่ตั้งในย่านเมืองเก่า ตัวอาคารที่คงเอกลักษณ์ หนังสือน้อยแต่คัดสรร บรรยากาศริมทะเลสาบเหมาะแก่การอ่านหนังสือ การจัดกิจกรรมซึ่งจะเริ่มขึ้นในปีหน้า เป็นสถานีสำหรับนักเดินทางต่างถิ่นต่างแดน กระทั่งบรรณารักษ์หญิงที่เพิ่งพ้นขอบรั้วมหา’ลัยหมาดๆ นั้นเหมาะจะเป็นสถานที่นัดพบหรือห้องสมุดทางวัฒนธรรมในอนาคตก็ว่าได้

จากข้อมูลบางส่วนในสูจิบัตร ‘ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย’ คือห้องสมุดประจำเมืองในโครงการพัฒนาระบบหนังสือต้นแบบ โดยกรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ร่วมกับมูลนิธิวิชาหนังสือ ที่ดำเนินงานสนับสนุนจัดตั้งห้องสมุดประจำเมืองร่วมกันกับภาคเอกชน เพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมหนังสือท้องถิ่นทั่วประเทศ ทั้งนี้ โครงการพัฒนาระบบหนังสือนี้เริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2561 โดย ‘ชาย นครชัย’ อธิบดีกรมส่งเสริมวัฒนธรรม ร่วมหารือกับ ‘มกุฏ อรฤดี’ เลขานุการมูลนิธิวิชาหนังสือ ต่อมา ‘อิทธิพล คุณปลื้ม’ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ชาย นครชัย และอาจารย์มกุฏ ร่วมหารือแนวทางความเป็นไปได้ต่างๆ ให้เกิดขึ้น ทั้งแนวทางส่งเสริม พัฒนา และสร้างความร่วมมือด้านวัฒนธรรมหนังสือ เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2562 ณ ห้องดอกไม้สด หอสมุดแห่งชาติ กรุงเทพฯ 

หนึ่งเดือนให้หลัง วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 ‘เกล้ามาศ ยิบอินซอย’ เจ้าของโกดังข้าวเก่าบนถนนนครนอก สงขลา ได้ยกพื้นที่ส่วนตัวและอาคารให้กับโครงการพัฒนาระบบหนังสือต้นแบบ เพื่อปรับปรุงเป็นห้องสมุดสำหรับโครงการห้องสมุดประจำเมืองสงขลา ซึ่ง ชาย นครชัย อาจารย์มกุฏ และคณะได้เริ่มสำรวจพื้นที่ดังกล่าว สามปีต่อมา (พ.ศ. 2565) โกดังข้าวจึงกลายโฉมเป็นห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย ต้นแบบโครงการห้องสมุดประจำเมืองแห่งแรกของจังหวัดสงขลาและแห่งแรกในประเทศไทย 

“ ‘ยับ เอี่ยน ฉ่อย’ มาจาก ‘ยิบ อิน ซอย’ ชื่อ-สกุลผู้ก่อตั้งบริษัท บรรพบุรุษของคุณเกล้ามาศ ยิบอินซอย เจ้าของอาคารซึ่งอนุญาตให้โครงการฯ ดำเนินกิจการห้องสมุด ที่นี่จะเป็นแหล่งรวมของกิจกรรมด้านวัฒนธรรมต่างๆ เช่น ทำร่วมกับมหาวิทยาลัยที่สอนศิลปะ การแสดง ดนตรี จะมีกิจกรรมเวที ดนตรี แสดงภาพ และศิลปะแขนงอื่น โดยกิจกรรมเหล่านี้จะมีปฏิทินศิลปวัฒนธรรมในเดือนมกราคม ปี 2566 นอกจากนั้น เราจะเป็นศูนย์กลางสำหรับข้อมูลท่องเที่ยวสงขลา ทั้งในอำเภอเมืองและอำเภอต่างๆ ตลอดจนเมืองใกล้เคียง เป็นสื่อกลางประสานระหว่างนักท่องเที่ยวกับชุมชนและชาวบ้าน” อาจารย์มกุฏอธิบาย 

ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย เดิมเป็นโกดังฝากข้าวสาร ‘กิมฮ่วนฮวด’ หรือ ‘โกดังโกเซ่ง’ รับฝากข้าวสารจากที่ต่างๆ เพื่อส่งขายทั้งทางบกและทางน้ำและเป็นศูนย์กลางค้าข้าว โกดังแห่งนี้สร้างมาตั้งแต่ต้นรัชกาลที่ 7 สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 
ซึ่งเราสัมผัสถึงความขลังในรูปรอยของตะไคร่น้ำที่เกาะตามผิวผนัง ห้อมล้อมด้วยบรรดาโต๊ะ เก้าอี้ ตู้เก็บหนังสือสไตล์วินเทจ บนขื่อเพดานประดับด้วยหลอดไฟห้อยระย้าให้แสงส้มระเรื่อดูแล้วไปด้วยกันได้ไม่ขัดตา อีกทั้งอาคารของห้องสมุดแห่งนี้ 
เกล้ามาศ ยิบอินซอย กล่าวไว้ว่าเป็นหนึ่งใน 6 อาคารของเมืองเก่าสงขลาที่ซื้อและอนุรักษ์รูปแบบเดิมไว้และได้รับรางวัล
อนุรักษ์ศิลปสถาปัตยกรรมดีเด่น จากสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์  

นอกเหนือจากนี้ บรรยากาศในห้องสมุดยังชวนให้ (อยาก) นั่งอ่านหนังสือหรือนั่งเล่นได้เพลินๆ ที่แยกออกเป็นสองโซน ทั้งโซนด้านหน้าจะเห็น ‘เสาหนังสือ’ ตั้งเด่น อยากนึกสนุกให้ลองกวาดตาดูหนังสือบนเสาที่พบว่าส่วนใหญ่เป็นหมวด
นวนิยาย-ความเรียงแถบเอเชียอย่างเกาหลีและยุโรป ทั้งหนังสือไทยวางเรียงประปรายสลับกันไป ส่วนโซนด้านหลังเป็นพื้นที่โล่งกว้างติดริมทะเลสาบ มีเรือนไม้แยกต่างหากให้เลือกนั่งเป็นมุมส่วนตัว แนะนำว่าในช่วงบ่ายแก่บรรยากาศบริเวณรอบๆ นี้ถือว่าสวยเอาเรื่อง และแน่นอน ที่นี่มีบรรณารักษ์สาวซึ่งอยู่ประจำการห้องสมุดชื่อ ‘ใบเตย’ รอต้อนรับผู้ใช้บริการทุกคน  

            บรรณารักษ์ใบเตยเล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงสดใสว่า สมัยที่เธอเรียนชั้นมัธยมในตัวเมืองสงขลา เธอขับรถผ่านหน้าห้องสมุดเป็นประจำแล้วพูดกับตัวเองว่าที่ตรงนี้ดูทึบทึมแถมยังน่ากลัว แต่ก็ไม่นึกว่าวันหนึ่งจะเข้ามาเป็นบรรณารักษ์ที่นี่ ‘ช่างบังเอิญ’ เราพูดกับเธอ ขนาดเราเองยังไม่เคยสังเกตที่ตรงนี้มาก่อนเลย แล้วก็พากันหัวเราะร่วน

ที่ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย ใบเตยมีความสุขกับการได้เจอผู้คนหลากหลายและสนุกที่จะรับมือกับเหตุการณ์ต่างๆ จนทำให้เธอกลายเป็นคนกล้าตัดสินใจ จากคนที่ไม่กล้าตัดสินใจอะไรเลย และเป็นคนกล้าที่จะพูดมากขึ้น

เธออธิบายความหมายของบรรณารักษ์ในมุมมองของเธอให้เราฟังว่า สิ่งแรกของการเป็นบรรณารักษ์ที่ต้องคำนึงถึงคือ ‘การบริการ’ ในห้องสมุดอย่างไรเพื่อให้คนกลับมาใช้บริการอีก ทั้งการจัดทรัพยากร การดูแลสิ่งแวดล้อมก็สำคัญ และต้องสร้างห้องสมุดให้น่าดึงดูด “แปลกใจมากว่าจริงๆ แล้วคนอ่านหนังสือเยอะ (เน้นเสียง) จะมีขาประจำเยอะมาก อย่างช่วงนี้ขาประจำคือน้องหัวหอม อายุประมาณสองสามขวบ ตอนแรกคิดว่าน้องคงแค่แวะมาถ่ายรูป แต่น้องจะให้พ่อแม่อ่านหนังสือให้ฟังที่ห้องสมุดทุกวันจนตอนนี้สนิทกันไปแล้ว มารู้ทีหลังว่าที่น้องมาทุกวันเพราะน้องบอกพ่อกับแม่ว่าคิดถึงบรรณารักษ์ (หัวเราะ)”

เธอเล่าเสริมอย่างออกรสไปถึงเรื่องการอ่านว่าชอบอ่านนิยายสำนักพิมพ์แจ่มใสเข้าขั้น ถ้าวันไหนไม่อ่านจะเกิดอาการกระสับกระส่าย “ตั้งแต่ ม.ปลาย หนูเห็นเพื่อนอ่านนิยายแล้วเห็นเพื่อนนั่งยิ้มไปด้วย ลองขอยืมเพื่อนมาอ่านดู พออ่านเท่านั้นแหละ…ฟินเลย (หัวเราะ)” เมื่อใบเตยอ่านนิยายจนติดเป็นนิสัย เธอบอกว่าความจำก็ดีขึ้นตามไปด้วย สมัยเรียนเธอจะอ่านหนังสือสอบช่วงก่อนนอนเพื่อที่จะไปสอบในวันรุ่งขึ้น ซึ่งเป็นทริกที่เธอลองแล้วพบว่าจำเนื้อหาที่จะไปสอบได้ดีด้วย  

แล้วใบเตยก็แนะนำหนังสือที่ชอบในห้องสมุดอย่าง ‘4 ปี นรกในเขมร’ ของสำนักพิมพ์ผีเสื้อ ว่าด้วยเรื่องราวประวัติศาสตร์ช่วงสงครามโลก ดำเนินเรื่องโดยหญิงชาวญี่ปุ่นซึ่งแต่งงานกับสามีชาวเขมรที่ถูกข่มขืนรังแกและตกเป็นเบี้ยล่างของทหารอยู่เสมอ เธอเล่าตามความเข้าใจแบบนั้น

นอกจาก 4 ปี นรกในเขมร แล้ว บรรณารักษ์ใบเตยบอกอีกว่าหนังสือที่ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย เป็นแนวประวัติศาสตร์-ศิลปวัฒนธรรม ซึ่งในตู้หนังสือมีทั้งนิตยสารและพ็อกเก็ตบุ๊กของสำนักพิมพ์สารคดี คู่มือต่างๆ ของราชบัณฑิตสถาน สารานุกรมไทย หนังสือของสำนักพิมพ์ผีเสื้อที่บรรณารักษ์ใบเตยนำเสนอว่าหาอ่านได้ยากอย่าง ‘จินดามณี เล่ม ๑’ และ ‘จินดามณี ฉบับความแปลก’ แบบเรียนเล่มแรกของไทยสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย บางคนถึงกับประทับใจเมื่อได้เห็น หรือ ‘เอนไซโคลพิเดีย’ ซึ่งอาจารย์มกุฏสรุปมาให้ว่า จะมีของสำนักพิมพ์ต่างๆ จำหน่ายไปทั่วโลก เล่มนี้เป็นของบริตานิก้า คือฉบับตัวอักษร M-N ถ้าเทียบกับหนังสือไทยก็คือ สารานุกรมไทย 

หนังสือน่าสนใจในห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย ยังมีหนังสือว่าด้วยมรดกของงานเย็บปักถักร้อยในประเทศอินโดนีเซียที่ชื่อ ‘Adikriya Sulam Indonesia’ คืองานฝีมือสุดประณีตที่ใช้วิธีการปักลวดลายลงบนชุดหรือผืนผ้า เชื่อว่าคนรักงานคราฟต์ต้องกรี๊ดแน่ ส่วนหนังสืออีกตู้เต็มไปด้วยหนังสือบริจาคของ ‘เอนก นาวิกมูล’ ผู้ก่อตั้งบ้านพิพิธภัณฑ์และศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ประจำปี พ.ศ. 2563 อย่างเช่น ‘แม่นาก’ (Mae Nak Classical Ghost of Siam) เล่าถึงความประทับใจของผู้เขียนที่มีต่อภาพยนตร์เรื่องนี้ถึงขั้นตามรอยแม่นากอย่างจริงจัง

และเซตหนังสือของ ‘จ่าง แซ่ตั้ง’ มีทั้งกวีนิพนธ์เรื่อง ‘แม่กับลูก’ รวมถึง ‘เวลาอันยาวนาน’ ที่ ดร.วอลเดมาร์ ซี. ไซเลอร์ ให้คำนิยมเปรียบเปรยถึง จ่าง แซ่ตั้ง ว่าเขาคือคนเขียนหนังสือผู้มีความคิดสร้างสรรค์ในไทย เป็นนักสร้างบทกวีรูปธรรมที่สะท้อนให้เป็นวัฒนธรรมตะวันออก ซึ่งจ่างคือพลังสร้างสรรค์อันปรากฏชัดอยู่ในวงการวรรณศิลป์  

เราเพิ่งทราบเดี๋ยวนั้นเลยว่าเขาคือศิลปินน่าจับตาท่านหนึ่ง พร้อมกันยังมีหนังสือ ‘Mitfits Pages from a loose-leaf modernity Tang Chang, Rox Lee, and Bagyi Aung Soe’ หนังสือรวบรวมผลงานของศิลปินสามท่าน ได้แก่ จ่าง แซ่ตั้ง, ร็อกซ์ ลี และอองโซ ในนิทรรศการศิลปะร่วมสมัยของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยผลงานของจ่างมีชื่อว่า ‘Untitled (1963)’ โดยเขาใช้เทคนิคการวาดสีน้ำมันลงบนผืนผ้าแคนวาส กับผลงานที่สื่อถึงความเป็น Outsider ชัดเจน  

นั่นคือส่วนหนึ่งของหนังสือในห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย ที่ ‘นักจัดการหนังสือ’ คัดสรรมาวางไว้ ทราบมาว่า ตั้งแต่วันนี้ หนังสือทุกเล่มในห้องสมุดมีไว้ให้ผู้เข้าใช้บริการยืมกลับไปอ่านที่บ้านได้แล้ว

ทิศทางของห้องสมุดประจำเมืองสงขลาอาจจะเห็นคนสัญจรทั้งขาประจำ นักท่องเที่ยวแวะเวียนเข้ามาเยี่ยมห้องสมุดจนเป็นที่รู้จักเพิ่มขึ้นในรูปแบบของบ้านอีกหลังสำหรับใครหลายคน อย่างที่บรรณารักษ์ใบเตยคาดหวังไว้  

อ้างอิง > สูจิบัตรห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย

ขอขอบคุณ  > อาจารย์มกุฏ อรฤดี, บรรณารักษ์ใบเตย สำหรับข้อมูล 

รูปภาพ > บรรณารักษ์ใบเตยและอาจารย์มกุฏ 

            ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย > โกดังข้าว ถนนนครนอก สงขลา เปิดให้บริการทุกวันพฤหัสบดี-วันอาทิตย์ เวลา 09.00-17.00 น. (ในปีหน้าเริ่มเปิดให้บริการเป็นวันพุธ-วันอาทิตย์)  

            ติดตามความเคลื่อนไหวของห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย ได้ที่เฟซบุ๊ก >www.facebook.com/YipInTsoiLibrary และ www.facebook.com/makutonrudee

The post ยับ เอี่ยน ฉ่อย : ห้องสมุดแห่งแรกในสงขลา เนรมิตโกดังฝากข้าวสมัยสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อเป็นแหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรม appeared first on a day magazine.

ฝีเท้าหยุดกึกตรงหน้าตึกแถวพาณิชย์หลายชั้น จากชั้นล่างสุดระดับเสมอสายตาเรามองเห็นผลิตภัณฑ์ของแบรนด์ Aviva Spirit วางเรียงขนานไปกับออฟฟิศที่จัดสรรปันส่วนกันชัดเจน แล้วทายาทคนโตของครอบครัวรีบเดินมาเปิดประตูร้านต้อนรับด้วยสีหน้าเชื้อเชิญเป็นมิตร

อย่างที่รู้กัน ธุรกิจตี่จู้เอี๊ยะ-ศาลเจ้าของครอบครัววิวัฒนะประเสริฐเริ่มต้นจาก อาจารย์สุภชัย วิวัฒนะประเสริฐ เป็นผู้ก่อตั้ง ด้านภรรยาคือ ธนพร พิชญาจิตติพงษ์ บริการลูกค้าและฝ่ายขาย ส่วนแมค-ณัฐพงศ์ วิวัฒนะประเสริฐ ดูภาพรวมแบรนดิ้งและการตลาด พวกเขามีจุดยืนเรื่องการบริการลูกค้าด้วยหัวใจจนเป็นที่ยอมรับ และเชื่อว่าลูกค้าต้องเป็นที่หนึ่งพร้อมผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพ ที่สำคัญยังเจาะกลุ่มคนรุ่นใหม่ด้วยภาพลักษณ์ดีไซน์ทันสมัย เห็นได้จากที่ Aviva Spirit เข้าร่วมจัดแสดงในงาน Creative Design and Showcase กับธีม ‘มูเตลู ฤกษ์งามยามดี’ ที่ TCDC กรุงเทพฯ เมื่อต้นเดือนกรกฎาคม นับเป็นเรื่องราวน่าสนใจอยู่มากทีเดียว

ครบรอบ 10 ปีของแบรนด์ Aviva เราชวนครอบครัววิวัฒนะประเสริฐย้อนคุยถึงเรื่องราวความเชื่อที่หลายคนคุ้นเคยอย่าง ตี่จู้เอี๊ยะ ศาลพระภูมิ ศาลตายาย กับการดีไซน์รูปลักษณ์ให้กลายเป็นของตกแต่งบ้าน อิงความเชื่อตามหลักฮวงจุ้ย และอยู่ร่วมกับคนเมืองตามยุคสมัยได้อย่างสง่างาม

หมายเหตุ : ศาสตร์ ‘ฮวงจุ้ย’ กับการตั้งวางเจ้าที่ในอาคารบ้านเรือนขึ้นกับ ‘ความเชื่อส่วนบุคคล’

ฮวงจุ้ยและเจ้าที่ สองสิ่งนี้ ‘จำเป็น’ แค่ไหน

“คนไทยเชื้อสายจีนจะตั้งเจ้าที่กันเกือบหมด สะใภ้คนไทยที่แต่งเข้าบ้านคนจีนนั่นก็ใช่” คำพูดของธนพรระหว่างให้สัมภาษณ์ในช่วงหนึ่ง

“ถ้าคนจีนในประเทศไทยส่วนใหญ่ เน้นคำว่า ‘ส่วนใหญ่’ เขาจะนิยมตั้งตี่จู้กันทั้งนั้น แต่คนรุ่นใหม่ติดภาพลักษณ์ตรงสีมันเด่น เข้ากับดีไซน์บ้านยาก” อ.สุภชัยเสริม

“เพราะดีไซน์บ้านสมัยใหม่เป็นแบบเรียบง่าย โมเดิร์น หรือลอฟต์” แมคช่วยอธิบาย

เราพยักหน้าคล้อยตามกับที่มาของคำถามว่า ทำไมบ้านคนไทยเชื้อสายจีนจึงต้องมีตี่จู้เอี๊ยะหรือเจ้าที่

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ราวสี่ห้าขวบเราก็เห็นตี่จู้เรือนสีแดงวางตั้งหราอยู่กลางบ้านแล้ว ภาพที่แม่คอยถวายน้ำชา จุดธูปไหว้ จัดหาเครื่องไหว้ในวันสำคัญตามปฏิทินจีนเรายังพอจำมันได้ แต่ก็อดนึกสงสัยไม่ได้ว่าทำไมที่บ้านต้องมีตี่จู้ คำตอบจากครอบครัววิวัฒนะประเสริฐในวันนั้นช่วยเปิดโลกได้ดี

พูดถึง ‘ตี่จู้’ นั่นคือ ‘เทพแห่งดิน’ หรือเจ้าที่ปกปักคุ้มครองอาคารบ้านเรือน เพราะคนจีนหรือคนไทยเชื่อกันว่าเจ้าที่มีอยู่ทุกแห่ง คนที่มีบ้าน มีร้านค้าจึงต้องหาหลักแหล่งเป็นที่เป็นทางให้เจ้าที่ได้อาศัย ตัวเรือนตี่จู้เลยเปรียบเป็นบ้านให้กับเจ้าที่ ถ้ามอบบ้านที่ดีแถมถูกหลักฮวงจุ้ย คล้ายเป็นการแสดงความเคารพและขอบคุณที่ช่วยสอดส่องดูแลที่พักอาศัยให้กับเจ้าของ ง่ายๆ คือ ตี่จู้เอี๊ยะมีไว้สำหรับบูชาเจ้าที่ แต่ถ้าถามว่า หากบ้านใครไม่ตั้งตี่จู้-เจ้าที่จะเป็นไรหรือไม่ ครอบครัววิวัฒนะประเสริฐตอบตรงๆ ว่า ตามหลักฮวงจุ้ยแล้ว…ควรมีจะดีกว่า

อ.สุภชัยเล่าว่า ตี่จู้พัฒนาตัวเรือนมาเรื่อยๆ จากที่ใช้แค่กระป๋องนม ก็เริ่มกลายเป็นเรือนไม้หรือไม้สัก เรือนสีแดง และทุกวันนี้เป็นแบบมินิมัลหรือโมเดิร์น

ถัดมาคือ ‘ศาล’ ที่ตั้งบริเวณด้านนอกอาคาร ธนพรและอ.สุภชัยอธิบายโดยรวมว่า ศาลมีอยู่สองรูปแบบ คือศาลพระภูมิและศาลตายาย ศาลพระภูมิคือพระภูมิชัยมงคล (เทพชั้นสูง) ศาลตายายคือเจ้าที่ ซึ่งคนไทยนิยมวางศาลตายายก่อน หากมีบริเวณกว้างก็จะวางศาลพระภูมิด้วย

สำหรับการวางเจ้าที่ตามหลักฮวงจุ้ย อ.สุภชัยยกตัวอย่างตี่จู้ ถ้าตามหลักฮวงจุ้ยคือ ‘ไม่จำเป็น’ ต้องวางตี่จู้ให้ตรงกับประตูหน้าบ้านอย่างที่เคยเห็น หมายความว่าควรเน้นเรื่องการกำหนดขนาดพื้นที่หรือองศาของบ้านในการตั้งตี่จู้และตั้งศาลตามความเหมาะสมมากกว่า โดยตี่จู้ควรตั้งแนบสนิทกับผนังนิ่งทึบ ศาลพระภูมิ-ศาลตายายก็ไม่ควรมีกลิ่นเหม็นอับหรือมีสิ่งรบกวนในระยะหนึ่งถึงสองเมตรถึงจะดี

เชี่ยวชาญฮวงจุ้ยคืองานหลัก

เดิมที อ.สุภชัยจบคณะเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ บินไปเรียนต่อปริญญาโท บริหารธุรกิจ (MBA) ที่สหรัฐฯ แล้วกลับมาสืบทอดกิจการค้าส่งสเตนเลส-ลวดเพลาที่บ้านเมื่อ 15 ปีก่อนจนปัจจุบัน

จุดเปลี่ยนที่ทำให้ อ.สุภชัยกลายเป็นซินแสมืออาชีพ แม้ตอนแรกไม่เชื่อในศาสตร์ฮวงจุ้ยมากนักคงเป็นช่วงที่ได้ไปดูโครงการบ้านจัดสรรหลังแต่งงาน พนักงานเซลส์ที่เสนอขายโครงการบ้านแนะนำให้ดูฮวงจุ้ยบ้านกับซินแสท่านหนึ่ง ซินแสท่านนั้นมักเรียกกันในหมู่ลูกศิษย์ว่าปรมาจารย์ด้านฮวงจุ้ย นั่นคือ ‘อาจารย์เกรียงไกร บุญธกานนท์’ จากคำพูดของเซลส์ อ.สุภชัยเริ่มสะกิดใจแล้วเริ่มต้นเรียนศาสตร์ด้านฮวงจุ้ยกับอาจารย์เกรียงไกรอย่างจริงจัง อีกทั้งศึกษาเพิ่มเติมด้วยตัวเองจนได้เป็นผู้ช่วยสอนลูกศิษย์ของอาจารย์เกรียงไกร จากนั้นเริ่มเปิดเฟซบุ๊กเพจ ‘Fengshui Balance – ฮวงจุ้ย สมดุลแห่งธรรมชาติ’ ตามคำเรียกร้องของลูกศิษย์

ประสบการณ์กว่า 30 ปีกับอาชีพซินแส งานหลักของ อ.สุภชัยคือการจัดฮวงจุ้ยให้เหมาะสมกับพื้นที่ทั้งภายในและภายนอกตัวบ้านหรือโครงการต่างๆ เชื่อว่าจะช่วยเรื่องของโชคลาภหรือส่งเสริมบารมีแก่เจ้าของ นอกจากการจัดฮวงจุ้ยบ้านแล้ว เมื่อเดินทางไปดูดวงให้ลูกค้าครั้งไหนมักจะมีลูกค้าที่เข้ามาปรึกษาเพื่อขอคำแนะนำเรื่องตี่จู้ที่ไม่ใช่ตัวเรือนสีแดง เพราะอาจไม่เหมาะกับบ้านหรืออาคารร้านค้าแนวโมเดิร์นอย่างปัจจุบัน เลยได้ทีปรึกษาอาจารย์เกรียงไกรและเริ่มวางแผนคิดค้นรูปลักษณ์ตี่จู้ขึ้นใหม่ ซึ่งต้องเข้าทางความเป็นโมเดิร์นลักชัวรี่และเข้ากันได้กับบ้านของคนรุ่นใหม่ด้วย

ความเชื่อกับโปรดักต์ที่ไม่ได้มาเล่นๆ

หลังรับคำปรึกษามาจากลูกค้า อ.สุภชัยก็ได้ลองวางโมเดลของเรือนตี่จู้ในรูปแบบโมเดิร์น ใช้เวลาปรับปรุงพัฒนาดีไซน์จนลงเอยด้วยวัสดุหินอ่อนที่ตรงตามคอนเซปต์ตี่จู้คือเทพแห่งดิน ในชื่อแบรนด์ ‘Aviva’ มาจากคำว่า ‘Viva’ ที่แปลว่า ชัยชนะ แต่เพิ่มพยัญชนะตัว ‘A’ นำหน้าดูเป็นลูกเล่นเมื่อเสิร์ชชื่อบนอินเทอร์เน็ตก็จะเจอเป็นอันดับต้นๆ นั่นเอง และ ‘Spirit’ ที่มาจาก ‘Spiritual’ แปลว่า จิตวิญญาณ รวมๆ แล้วแปลได้ว่า จิตวิญญาณแห่งชัยชนะ

Aviva Spirit เริ่มวางจำหน่ายโปรดักต์เมื่อปี 2555 พร้อมจดลิขสิทธิ์และสิทธิบัตรสำเร็จในปี 2562 แม้ในทีแรก การปลุกปั้นแบรนด์กับธนพรผู้เป็นภรรยานั้นไม่ง่าย เพราะขึ้นชื่อว่าเป็นโปรดักต์ซึ่งเกี่ยวข้องกับความเชื่อย่อมเข้าไปขัดกับความเชื่อเดิมของใครไม่ได้เสียทีเดียว แต่ อ.สุภชัยเลือกแนวทางต่อยอดธุรกิจโดยหาจุดศูนย์กลางของกันและกันที่ยึดหลักความเชื่อเดิมตามหลักฮวงจุ้ยไว้ จนมาช่วงหลัง อ.สุภชัยเริ่มวางมือจากแบรนด์ Aviva ไปบ้างเพราะงานรัดตัว แล้วเปิดทางให้ทายาทคนโตอย่างแมคเข้ามาช่วยสานกิจการแทน

แมคเรียนจบบริหารธุรกิจจากจุฬาฯ เคยทำงานที่แบรนด์เฟอร์นิเจอร์ไม้สัก ‘WoodDen’ ฝ่ายพัฒนาธุรกิจกับรุ่นพี่ที่จุฬาฯ ได้เข้าไปเรียนรู้วัฒนธรรมองค์กร การวางกลยุทธ์สินค้า และกระบวนการทำงานตั้งแต่เพิ่งเริ่มกิจการจนขยับขยายขึ้น แต่ความที่ตัวเขาอยากเป็นผู้ประกอบการ ฝึกฝนการทำงานกับรุ่นพี่ราว 1 ปีก็ออกมาช่วยกิจการต่อที่บ้าน พอกลับมาเลยได้แรงบันดาลใจมาจาก WoodDen ว่าถ้ามองตี่จู้ไปไกลกว่านั้นก็น่าจะเป็นโปรดักต์ของแบรนด์เฟอร์นิเจอร์หรือแบรนด์ Home Decoration ได้ ซึ่งเป็น Home Décor ที่ดึงเอาความเชื่อมาดีไซน์ให้เป็นโมเดิร์น แต่อุปสรรคอยู่ที่ ‘ความเชื่อ’ ของคนไทยแตกแขนงออกกว้าง ดังนั้น โจทย์มีอยู่ว่าจะทำอย่างไรได้บ้างกับโปรดักต์ที่มีอยู่ โดยหลักๆ คือเข้ามาพัฒนาเว็บไซต์ โซเชียลมีเดีย เพิ่มการดีไซน์แบรนดิ้งให้ดูมีเอกลักษณ์ขึ้น และเข้าไปปิดช่องโหว่ของ Business Development (โอกาสทางธุรกิจ) เพื่อเข้าถึงกลุ่มคนรุ่นใหม่ให้มากที่สุด

กลับมาที่โปรดักต์ของ Aviva Spirit ออกแบบให้ดูแตกต่างจากตี่จู้หรือศาลเจ้าทั่วไปคือ หนึ่ง ใช้วัสดุหินอ่อนสังเคราะห์นำเข้าทั้งกับตัวเรือนตี่จู้และศาล ซึ่งมีคุณสมบัติที่ดีกว่าหินอ่อนตามธรรมชาติ ทนทานต่อการแตกหัก ตามหลักฮวงจุ้ยจะสื่อพลังได้ดีกว่าไม้ สอง ทำความสะอาดง่าย เหมาะกับคนมีเวลาน้อย สาม ใช้ระบบไฟ LED สำหรับตัวเรือนจะกำหนดเวลาเปิด-ปิดประมาณ 8 ชั่วโมง ส่วนกระถางธูปไฟฟ้าใช้เวลา 18 นาทีไฟจะปิดเองโดยอัตโนมัติ เพื่อแก้ปัญหาไฟชอร์ต ขี้เถ้าธูปหกเกลื่อน สี่ ภาพลักษณ์ที่ดูเรียบง่ายทันสมัยที่กลมกลืนและสมูทกับตัวบ้านหรือเฟอร์นิเจอร์ภายในบ้านได้

ธนพรเล่าว่า เมื่อ 10 ปีก่อนโปรดักต์อย่างตี่จู้เอี๊ยะจะมีทั้งสีขาวและสีเบจ เริ่มต้นจาก 2 ไซส์คือ 18.5 นิ้ว และ 24 นิ้ว จนพัฒนาโปรดักต์เป็น 27 นิ้ว (รุ่นยอดนิยมของร้านทั้งสีขาวและสีเบจ) ต่อมาคือ 35 นิ้ว และไซส์ใหญ่สุดคือ 42 นิ้ว โดยพัฒนาไซส์ของเรือนตี่จู้ตามขนาดที่อยู่อาศัยของลูกค้า แล้วเริ่มผลิตโปรดักต์จากความต้องการของลูกค้าคือโต๊ะหรือตู้ครอบตี่จู้หินอ่อนเพื่อวางตี่จู้โดยลูกค้าไม่ต้องบิวด์-อินผนังบ้านเพิ่ม

ข้อสำคัญคือ สัดส่วนของตัวเรือนตี่จู้ใช้ความกว้าง ยาว สูงตรงตามหลักฮวงจุ้ยที่เรียกว่า ‘มิติหลู่ปัง’ ตรงกลางตัวเรือนมีคำว่า ‘ตี่ซิ้ง’ แปลว่า เจ้าที่ เขียนด้วยลายมือของอาจารย์เกรียงไกรที่ใช้แทนรูปหรือตุ๊กตาอากง ส่วนเสาไฟที่ตัวเรือนเป็นตัวอักษรจีนมงคลเรืองแสงทั้งสองด้าน เขียนแถวละ 5 ตัว จะมีเฉพาะตี่จู้รุ่น 27, 35 และ 42 นิ้ว

สิบปีที่ผ่านมา โปรดักต์ที่ขายดีที่สุดยกให้ ‘ตี่จู้เอี๊ยะ’ รองลงมาเป็นชุดเครื่องไหว้ทั้งสีทองและสีโรสโกลด์หลากรูปทรง และศาลพระภูมิกับศาลตายาย

แมคเล่าต่อว่า โปรดักต์ในอนาคตของ Aviva Spirit คือการทำหิ้งพระจากไม้สักพม่าที่เน้นรายละเอียดตามหลักสัดส่วนจริง คือความกว้าง ยาว สูง ให้ตกที่ตัวเลขมงคลตามหลักฮวงจุ้ย และดีไซน์ความเป็นโมเดิร์นให้เข้ากันได้กับทุกบ้านโดยเฉพาะคอนโดมิเนียม รวมถึงตู้พระและเรือสำเภาแบบโมเดิร์น

เราชะโงกหน้าดูตัวอย่างโปรดักต์ซึ่งจะออกวางจำหน่ายเร็วๆ นี้ นั่นคือหิ้งพระที่วางรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมสีออกโทนส้มน้ำตาล ส่วนตัวประหลาดใจเล็กน้อยเพราะคุ้นเคยกับเจ้าแม่กวนอิมองค์หยก แต่ธนพรและอ.สุภชัยอธิบายว่าบางองค์ก็เป็นเรือนหินอ่อน ไม้ เรซิ่น ฯลฯ “บางทีทำออกมาเป็น Toys and Decorations ก็มีนะ (หัวเราะ)” อ.สุภชัยเล่า

Aviva Spirit เปรียบลูกค้าเหมือนเพื่อน-ญาติพี่น้อง

ปัจจุบัน  Aviva Spirit นอกจากมีฐานลูกค้าที่ไทยแล้ว ยังมีลูกค้าชาวสิงคโปร์ เวียดนาม กัมพูชา และญี่ปุ่น ครอบคลุมตั้งแต่เจ้าของบ้าน โชว์รูมรถหรู เวดดิ้งสตูดิโอช่างแต่งหน้ามือหนึ่งของไทย บล็อกเกอร์บิวตี้ชื่อดัง ดารานักแสดง ไปจนถึงร้านอาหาร คาเฟ่ เซเว่น-อีเลฟเว่น มินิมาร์ต แม้กระทั่งคลินิกเสริมความงาม

“เมื่อก่อนลูกค้า 80-90% จะเป็นเจ้าของบ้าน แต่ปัจจุบันเจ้าของบ้าน 60% อีก 40% คือร้านค้าอย่างออฟฟิศหรือโรงงาน ลูกค้าร้านอาหาร ร้านคาเฟ่ก็เยอะ แต่แปลกใจตรงที่มีลูกค้ากลุ่มใหม่อย่างคลินิกเสริมความงาม และล่าสุดร้านขายเครื่องสำอางก็เป็นลูกค้าเพิ่ม เราเลยมองว่าตลาดนี้มันขยายได้อีกเยอะ ต่อไปคงมองหาพาร์ตเนอร์หลายๆ พาร์ต เช่น สถาปนิก ซึ่งตอนนี้เราก็เป็นพาร์ตเนอร์ที่ดีกับ WoodDen หรือการมองหาดีลเลอร์ก็สำคัญ เพราะเราเจอปัญหาอย่างลูกค้าผู้สูงอายุที่อยู่ต่างจังหวัดอาจจะเดินทางมาดูสินค้าลำบาก ถ้าได้ดีลเลอร์ที่โอเคก็จะดีมาก” แมคแจงให้เห็นภาพ

“สำหรับเราที่ขายมาเป็นเวลาสิบปี เพราะเราวาง positioning ของแบรนด์ไว้ค่อนข้างสูง คอนเซปต์ของเราคือ ลูกค้าคือเพื่อน คือญาติ จะสอนลูกน้องทุกครั้งว่า การเตรียมงานก่อนส่งถึงมือลูกค้าทุกครั้งสินค้าต้องสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ และต้องผ่านขั้นตอนการตรวจจากแม่ทุกจุด ทุกซอก ทุกมุม ในขั้นสุดท้ายจึงจะส่งให้ลูกค้าได้ เพราะถ้าเรือนตี่จู้บิ่นหรือแตกร้าวคนจีนจะถือว่าไม่เป็นมงคล พอวาง positioning แบบนี้ลูกค้าประมาณ 80% ก็กลับมาซื้อกับเรา อีกอย่างหนึ่งคิดว่าธุรกิจเติบโตไปได้เพราะกลุ่มคนรุ่นใหม่ในช่วงอายุ 35-45 ปีที่เพิ่งเริ่มสร้างครอบครัวเขากลับมาซื้อซ้ำ” ธนพรเล่าอย่างภูมิใจ

“เราบอกลูกน้องกับลูกเสมอว่า ต้องดูแลลูกค้าให้เหมือนกันหมดทุกคน เพราะเชื่อเสมอว่าลูกค้าที่มาอุดหนุนเราเขาต้องเชื่อมั่นและไว้วางใจสินค้าเราแล้วจริงๆ ถ้าเราไม่มีลูกค้าก็ไม่สามารถมาไกลขนาดนี้ พวกเขาทำให้เราเดินต่อไปได้” ธนพรย้ำ

เหมือนกับต้นทุนธุรกิจแรกเริ่ม คือเน้นสินค้าคุณภาพ บริการด้วยหัวใจ ตอบโจทย์ความเชื่อความศรัทธา เน้นศาสตร์ฮวงจุ้ย เหล่านี้คือหัวใจสำคัญของ Aviva Spirit

ขอขอบคุณ : ครอบครัววิวัฒนะประเสริฐสำหรับข้อมูล  

Aviva Spirit โทร. 08-1448-4648 (คุณธนพร)

ไลน์ > @avivaspirit (มี @ นำหน้า)

เฟซบุ๊ก > Aviva Spirit

อินสตาแกรม > @avivaspirit.th

และเว็บไซต์ > www.avivaspirit.com

The post นับหนึ่งถึงสิบกับ Aviva Spirit ธุรกิจตี่จู้เอี๊ยะ-ศาลเจ้าแบบ Spiritual Home Decorations ที่ดึงความเชื่อมาดีไซน์ในรูปแบบ Modern Luxury appeared first on a day magazine.

แท้จริงแล้ว งาน Pattani Decoded ที่จัดขึ้นครั้งแรก ราชิตได้ชวน หมู–นนทวัฒน์ เจริญราศรี ผู้ก่อตั้ง DUCKSTORE Design Agency มาร่วมออกแบบงาน แม้ในตอนแรกหมูมองภาพกว้างและเสนอว่าปัตตานีควรจัด Design Week เหมือนอย่างกรุงเทพฯ แต่ด้านราชิตกังวลว่าคนอาจจะเข้าไม่ถึง เขาจึงเลือกนำหลักเศรษฐกิจสร้างสรรค์ 12 แขนงมาโปรยทาง เช่น งานฝีมือและหัตถกรรม ศิลปะการแสดง ดนตรี เป็นต้น ที่โดยส่วนมากเชิดชูบุคคลกลุ่มน้อยในสามจังหวัดอย่างนักออกแบบ ศิลปิน ช่างภาพ ซึ่งผลตอบรับออกมาอย่างที่ทราบกันดีว่าถึงขั้นเรียกร้องให้จัดงานขึ้นอีกครั้ง

แล้วเวลาก็ล่วงเลยมาถึงงาน Pattani Decoded 2022: Deep Salt หรือเทศกาลถอดรหัส (เกลือหวาน) ปัตตานี มลายูลิฟวิ่ง ในฐานะเจ้าภาพหลักอย่างราชิต ประธานฝ่ายออกแบบงาน และ ฮาดีย์ หะมิดง ประธานจัดงาน สองหัวเรือหลักเลือกจุดประเด็นด้วยการนำเสนอเกลือหวานปัตตานี หรือ Garam Manis ต้นทุนทางเศรษฐกิจที่สำคัญของจังหวัดปัตตานี ซึ่งเป็นผลผลิตจากเกษตรกรชาวนาเกลือตั้งแต่รุ่นเก๋าที่ทำกันต่อเนื่องยาวนานนับร้อยปี

งานนี้ได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (CEA) สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ (NIA) และการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ด้วยการเชิญนักออกแบบและนักสร้างสรรค์ทั้งในและนอกพื้นที่มาร่วมตีความเกลือหวานปัตตานีด้วยแนวคิดใหม่ เพราะเกลือหวานปัตตานีกำลังประสบปัญหาด้านราคาและได้รับความนิยมลดน้อยถอยลง ดังนั้น เป้าหมายของงานคือให้ผู้คนได้ตระหนักถึงสถานการณ์และร่วมกันหาทางออก เพื่อไม่ให้เกลือหวานซึ่งเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของจังหวัดปัตตานีสูญหายไปตามกาลเวลา

ทำไมถึงเป็น ‘เกลือหวาน’ ปัตตานี

“เอาตรงๆ นะ เกลือไม่พอต่อความต้องการแล้ว”

“ปีนี้ได้เกลือแค่ 10 กระสอบจากที่เคยได้ 500-600 กระสอบในระยะเวลาครึ่งปีเท่ากัน ลองคิดดู…”

–เสียงส่วนหนึ่งของเกษตรกรชาวนาเกลือที่ยึดถืออาชีพนี้มายาวนาน

ฮาดีย์เล่าว่า ด้วยความที่ตัวเขาเองเห็นนาเกลือปัตตานีมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งเป็นแหล่งผลิตเกลือที่มีเรื่องเล่าในตัวเอง เพราะนอกจากนาเกลือจังหวัดเพชรบุรีหรือสมุทรสาครแล้ว แหล่งผลิตเกลือตามแบบฉบับของจังหวัดปัตตานีเมืองเดียวในคาบสมุทรมลายูนั้นแทบหาไม่ได้เลย

เขาจึงเริ่มคุยกับทีมว่าจะเลือกหยิบประเด็นเรื่อง ‘เกลือหวาน’ ปัตตานี มาเป็นคอนเซปต์ของงานปีนี้ ซึ่งเมื่อลงมือทำจริงจังเขาพบว่ายังไม่รู้อะไรอีกหลายอย่างเกี่ยวกับเกลือ ทั้งที่เกลือปัตตานีเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญ ปัญหาแรกของการทำนาเกลือที่ฟังจากชาวบ้านคือฤดูกาลเปลี่ยน ความสามารถในการผลิตเกลือก็เปลี่ยนตาม เพราะการผลิตเกลือตามธรรมชาตินั้นจำเป็นต้องอาศัย ‘ดิน-น้ำ-แสงแดด’ เป็นตัวตั้งตัวตี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ‘แสงแดด’ เพื่อใช้ในการตกผลึกเป็นเม็ดเกลือ อีกทั้งชาวนาเกลือบอกว่าการทำอาชีพนาเกลือเป็นงานหนัก ต้องอดทนสู้แดดจึงอาจทำให้ ‘คนรุ่นใหม่’ ไม่สนใจจะสานต่อการทำนาเกลือต่อไป

สำหรับ ‘เกลือหวานปัตตานี’ เรียกเป็นภาษามลายูท้องถิ่นได้อีกว่า ‘ฆาแฆ ตานิง มานิฮฺ’ (คา-แร-ตา-นิง-มา-นิส) เป็นคำเปรียบเปรยยกย่องเกลือปัตตานีว่าเป็นเกลือที่ให้รสเค็มแตกต่างจากเกลือแหล่งอื่น มักนำไปหมักปลาทำน้ำบูดู ทำปลาแห้ง ดองผักผลไม้ หรือดองสะตอ ให้รสชาติกลมกล่อมและไม่ออกรสเค็มขม หรือกินไปได้ไม่นานความเค็มจะระเหิดไป นอกจากนี้ เกลือหวานปัตตานียังเป็น ‘สินค้าเศรษฐกิจ’ ที่กลุ่มชาวบ้านนำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์หลากรูปแบบ อย่างเช่น สบู่เกลือ เกลือบานาสปาขัดผิว เกลือขมิ้นบานา

นาเกลือปัตตานีในปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ริมทะเลเขตตำบลบานา ตันหยงลุโละ และบาราโหม อำเภอเมืองปัตตานี การทำนาเกลือปัตตานีจะเริ่มทำช่วงฤดูแล้งตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเมษายนจึงจะเก็บผลผลิตเกลือไปจำหน่ายได้ แต่ช่วงหลังผลผลิตเกลือวูบลงเพราะฤดูกาลและสภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลง ซึ่งส่งผลต่อ ‘รายได้หลัก’ ของเกษตรกรหดหายไปด้วย

เพราะฉะนั้น โจทย์สำคัญของงาน Pattani Decoded 2022: Deep Salt คือการถอดรหัส ‘เกลือหวาน’ ปัตตานีออกมาเป็นงานศิลปะหรืองานออกแบบได้อย่างสร้างสรรค์เพื่อให้คนรุ่นใหม่เล็งเห็นถึงความสำคัญโดยศิลปินนักออกแบบกว่า 30 คน และชวนมองถึงอนาคตของเกลือหวานไปพร้อมกัน

เกลือหวานที่ถูก ‘ตีความ’ โดยเหล่าศิลปินนักออกแบบ

ฮาดีย์อธิบายในงานแถลงข่าว Pattani Decoded 2022 ว่า การจัดงานจะอยู่ในพื้นที่หลักคือย่านเมืองเก่าปัตตานี บริเวณถนนอาเนาะรู ถนนปัตตานีภิรมย์ และถนนฤาดี อีกส่วนคือบริเวณนาเกลือบานา (แหลมนก) และนาเกลือบ้านตันหยงลุโละ

ภายในงานประกอบไปด้วย 5 กิจกรรมหลัก อย่างแรกคือ ‘นิทรรศการและงานแสดง’ แถบย่านเมืองเก่าและนาเกลือบานา (แหลมนก) ‘การจัดเวิร์กช็อป’ โดยศิลปิน นักสร้างสรรค์ ไม่ว่าจะเวิร์กช็อปการย้อมผ้า การทำบล็อกไม้ ฯลฯ อย่างที่สองคือการจัด ‘วันเดย์ทริป’ ด้วยการเชิญชวนคนที่สนใจเข้าร่วมสัมผัสชุมชนที่ทำนาเกลือ ซึ่งไม่ได้มีแค่ ‘เกลือ’ อย่างที่หลายคนเข้าใจ แต่ยังมีขนมพื้นถิ่นโบราณของชาวมุสลิมที่เต็มไปด้วยสตอรี่แฝงอยู่ด้วย

หรือสาม กิจกรรมชวนท้องร้องอย่าง ‘Chef’s Table’ ด้วยการนำเมนูพื้นถิ่นของปัตตานีมาดัดแปลงเป็นเมนูสุดพิเศษ ตามด้วยกิจกรรมที่สี่คือการจัดเวทีเสวนาอย่างการเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์หรือบุคคลสำคัญของจังหวัดปัตตานีมาร่วมแลกเปลี่ยนในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับความทรงจำของเกลือ และสุดท้ายคือการจัด ‘Salt Market’ หรือ ‘ตลาดเกลือ’ ที่เชิญชวนให้ผู้คนนำสินค้ามาวางขาย โดยเฉพาะสินค้าแฟชั่นเพื่อดึงกลุ่มคนรุ่นใหม่เข้ามาเรียนรู้เรื่องเกลือหวานปัตตานีด้วย

ทางด้านราชิตอธิบายอย่างรวบรัดว่า สำหรับงานในครั้งต่อไปอาจจัดขึ้นอีกในปี 2024 หรือเป็นการจัดปีเว้นปี ติดตามความเคลื่อนไหวของงาน Pattani Decoded ได้ทางเฟซบุ๊กเพจเช่นเคย

และแน่นอนว่า การเล่าเรื่อง ‘เกลือหวาน’ ก็ต้องเล่าผ่านการตีความไปกับ Exhibition และ Showcase ซึ่งฮาดีย์ลิสต์ชื่องานที่ไม่ควรพลาดมาให้เรียบร้อยแล้ว

“Field Work” Land Art Installation โดย ปัว–ศาวินี บูรณศิลปิน / Thingsmatter
จัดแสดงที่ นาเกลือแหลมนก วันที่ 2-4 กันยายน เวลา 09.00-21.00 น.

‘ปัว–ศาวินี บูรณศิลปิน’ คือศิลปินจาก Thingsmatter ที่ทำงานเกี่ยวกับ Land Art หรือ Lant เป็นกระแสเคลื่อนไหวทางสิ่งแวดล้อม ที่ศิลปินสร้างผลงานบนพื้นที่หรือภูมิทัศน์ธรรมชาติ ผลงาน ‘Field Work’ ปัวได้แรงบันดาลใจมาจากในอดีตที่พ่อค้าแม่ขายเดินเรือเข้ามาค้าขายในจังหวัดปัตตานี จนเมื่อเรือเทียบเข้าฝั่งก็จะมองเห็นแสงระยิบระยับ เธอจึงสร้างงานศิลปะเพื่อสะท้อนอดีตเหล่านั้นด้วยการนำเสาที่มีกระจกเงาบานกลมเล็กจำนวน 600 ต้นปักลงบนนาเกลือของตำบลบานา อำเภอเมืองปัตตานี ขณะผู้ชมเดินชมชิ้นงานจะสัมผัสถึงความระยิบระยับสวยงามของแสงอาทิตย์ที่ทำมุมสะท้อนเข้ากับกระจกเงาในองศาต่างๆ

Le Sel de La Vie เกลือแห่งชีวิต โดย เอ็มโซเฟียน เบญจเมธา
จัดแสดงที่ มอ.ปัตตานีภิรมย์ วันที่ 2-4 กันยายน เวลา 09.00-21.00 น.

‘เอ็มโซเฟียน เบญจเมธา’ คือเจ้าของโรงงานเบญจเมธาเซรามิก จังหวัดปัตตานี ที่ทำงานคราฟต์ ปั้นถ้วยชามเซรามิก งานปีนี้ร่วมมือกับเพื่อนต่างพื้นที่ในนาม ‘เกลอเกลือ’ อย่าง กรกต อารมย์ดี, ศุภชัย แกล้วทนงค์ และ วลงค์กร เทียนเพิ่มพูล ซึ่งงาน Le Sel de La Vie หรือเกลือแห่งชีวิตนั้นเอ็มโซเฟียนได้ไปสืบเสาะเรื่องราวของ ‘เกลือ’ แล้วนำเกลือเหล่านั้นเป็นแรงบันดาลใจในการรังสรรค์ผลิตภัณฑ์โดยใช้เกลือแปรรูปเป็นสินค้าแขนงต่างๆ เพื่อต่อยอดผลิตภัณฑ์สู่นวัตกรรมของจังหวัดปัตตานี

Salted Space โดย อ.อนุสรณ์ ติปยานนท์ และ อ.นราวดี โลหะจินดา
จัดแสดงที่ Melayu Living วันที่ 2-4 กันยายน เวลา 09.00-21.00 น.

ทราบกันดีว่า ‘อ.อนุสรณ์ ติปยานนท์’ คือนักเขียน นักแปล อาจารย์ เจ้าของผลงานหนังสือหลายเล่ม บางคราวรับบทเป็นเชฟ เป็นบุคคลที่สนใจเรื่องราวอาหารพื้นถิ่น เรื่องเกษตรอินทรีย์อย่างข้าวหรือเกลือ เราในฐานะคนที่ติดตามเรื่องราวของอาจารย์อนุสรณ์หรืออาจารย์ต้นอย่างสม่ำเสมอก็มักจะเห็นอาจารย์ต้นแชร์เรื่องราวเกี่ยวกับเกลืออยู่มากครั้ง

Salted Space หรือพื้นที่แห่งเกลือ จะพาทุกคนไปสัมผัสกับประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องกับเกลือว่ามีที่ไหนบ้าง ใครที่สนใจเรื่องเกลืออยู่แล้วเป็นทุนเดิม มาร่วมตีความหรือแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องเกลือผ่านนิทรรศการนี้กันได้

Canal Strollin ร่วมกับ Trash Hero Pattani
จัดแสดงที่ หอประวัติชูเกียรติฯ วันที่ 2-4 กันยายน เวลา 09.00-21.00 น.

กลุ่ม ‘Trash Hero Pattani’ คือกลุ่มคนที่เห็นความสำคัญของธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมในปัตตานี ก่อนหน้านี้พวกเขาจัดกิจกรรมโดยการชวนเด็กๆ เดินเส้นคลอง ส่องแม่น้ำ สำรวจระบบนิเวศให้เห็นจุดเชื่อมต่อของคลองน้ำใสและแม่น้ำปัตตานี ซึ่งตั้งต้นจากคลองลงสู่แม่น้ำ จากแม่น้ำลงสู่ทะเล และจากน้ำทะเลลงสู่นาเกลือ สุดท้ายกลายเป็นผลึกเกลือ จากนั้นกลุ่ม Trash Hero Pattani ก็พาเด็กๆ ไปวาดรูปที่ TK Park Pattani กับหัวข้อ ‘อนาคต เส้นคลอง แม่น้ำ ปัตตานี’ และนำภาพวาดทั้งหมดไปจัดนิทรรศการที่มีชื่อว่า ‘Canal Strollin’ ที่หอประวัติชูเกียรติฯ

อย่างไรก็ตาม ยังมีทริปที่อยากไปลัดเลาะผจญภัยด้วยเลยอย่าง ‘Special Trip เกลือหวาน…วันวาน’ โดยจะเริ่มต้นเดินทางที่ ‘บ้านหะยีสุหลง’ หนึ่งในผู้ทำธุรกิจค้าขายเกลือจนเป็นสินค้าที่ถูกส่งออกไปจำหน่ายยังประเทศต่างๆ ต่อด้วย ‘ชุมชนตันหยงลุโละ’ นำเที่ยวโดยเยาวชนตันหยงลุโละด้วยรถโชเล่หรือมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างเดินทางเข้าไปยังชุมชน ลัดเลาะตามตรอกซอกซอย สัมผัสวิถีชุมชนและลิ้มลองขนมโบราณที่ใช้เกลือหวานเป็นส่วนประกอบ แล้วพาล่องเรือสัมผัสเส้นทางวัฒนธรรมและระบบนิเวศอ่าวปัตตานี พาไปชมผลงาน ‘Field Work’ โดย คุณปัว–ศาวินี บูรณศิลปิน แห่ง Thingsmatter ร่วมกับทีม Subper

‘Special Trip เกลือหวาน…วันวาน’ เปิดจองทริปพร้อมลุยไปด้วยกันในวันอาทิตย์ที่ 4 กันยายน ทางเฟซบุ๊กเพจ Pattani Decoded

หมายเหตุ : หลังจากงาน Pattani Decoded : Deep Salt 2022 จบลงในวันที่ 4 กันยายนนี้ ยังมีนิทรรศการและงานแสดงบางส่วนที่ขยายเวลาจัดแสดง นั่นคือ ‘Le Sel de La Vie เกลือแห่งชีวิต’ จะขยายเวลาจัดแสดงอีกประมาณสองอาทิตย์ และ ‘Field Work’, ‘Salted Space’, ‘Flower of Salt Pavilion’ และ ‘The Old Man and the Sea’ จะขยายเวลาจัดแสดงอีกประมาณหนึ่งเดือน

หรือติดตามรายละเอียดและการสมัครเข้าร่วมเวิร์กช็อปทั้งหมดภายในงานได้ที่ เฟซบุ๊กเพจ : Pattani Decoded

ภาพ > Pattani Decoded 2022

ขอขอบคุณข้อมูล : คุณก้อย–สมอุษา บัวพันธ์ ทีมประสานงาน Pattani Decoded 2022, คุณราชิต ระเด่นอาหมัด จาก Melayu Living

อ้างอิง : facebook.com/pattanidecoded, https://www.pattanicity.go.th/otop/detail/4/data.html, https://bit.ly/3earKSu, https://www.baanlaesuan.com/165818/arts/pattani-decoded, https://bit.ly/3CLlCu8, https://themomentum.co/land-art, www.facebook.com/trashheropattani

The post Pattani Decoded : Deep Salt 2022 ชวนรู้จัก ‘เกลือหวาน’ ปัตตานี มรดกทางวัฒนธรรมนับร้อยปีที่ตีความใหม่โดยนักออกแบบกว่า 30 คน appeared first on a day magazine.

เราทดไว้ในใจว่าอยากมาคุยกับเจ้าของร้านลูน่าเรย์สักครั้ง แล้ววันนั้นก็มาถึง

ลูน่าเรย์ คือร้านขนมหวานประยุกต์ใหม่ของ ‘ปุ่น–ธัญจิรา วงศ์หิรัญเดชา’ นักสร้างสรรค์และเชฟรุ่นใหม่ด้านขนมหวาน การเป็นเชฟด้านขนมหวานแน่นอนว่าเธอถนัดการคิดค้นเมนูของหวานเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเมนูบัวลอยและสเปเชียลเมนูด้วยการเลือกวัตถุดิบอย่างผลไม้ตามฤดูกาลหรือวัตถุดิบหาง่ายใกล้ตัวมาปรุงแต่งเป็นเมนูร่วมสมัยได้กลมกลืนและแตกต่าง แต่คนส่วนใหญ่เข้าใจกันว่าลูน่าเรย์คือร้านกาแฟ แท้จริงแล้วลูน่าเรย์โฟกัสไปยัง ‘ขนมหวาน’ อย่างที่ปุ่นถนัดมากกว่า

ชื่อร้าน Lunaray มาจาก 3 คำผสมกัน

Luna (ลูน่า) คือพระจันทร์

Ray (เรย์) คือแสง

Lunaray (ลูน่าเรย์) คือแสงแห่งพระจันทร์ 

หากพูดถึงภาพรวมของร้านลูน่าเรย์ ความตั้งใจแรกของปุ่นคืออยากคุมโทนร้านให้ลูกค้าเข้ามานั่งแล้วรู้สึกดี โดยงานรีโนเวตจากบ้านเก่าแล้วคงสภาพผนังเดิมไว้ เผยให้เห็นอิฐแดงสลับกับการทาทับคอนกรีตบนผนังในแบบลอฟต์ พื้นที่ภายในร้านตกแต่งเรียบง่ายสบายตา หนังสือแนว fiction บนชั้นวางหยิบอ่านได้ตามอัธยาศัย ยังมีมุมเครื่องเล่นแผ่นเสียงไวนิลอีกต่างหาก ทั้งหมดดูเข้ากับแสงไฟสีส้มนวล เสริมให้ชื่อร้านอย่างลูน่าเรย์หรือแสงแห่งพระจันทร์ชัดเจนขึ้นอีกเท่าตัว  

เมื่อก่อนปุ่นเรียนจบด้านการตลาด จนมีโอกาสไปเปิดร้านอาหารกับเพื่อนที่กรุงเทพฯ สี่ถึงห้าปี พอถึงจุดหนึ่งปุ่นจำเป็นต้องเดินทางกลับมาสานต่อกิจการที่หาดใหญ่ แต่ทำไปทำมาเริ่มไม่ใช่ทาง ในที่สุดตัดสินใจเปิดร้านขายขนมหวาน ซึ่งขนมหวานทำขายที่ร้านช่วงแรกๆ ก็คือ ‘บัวลอย’ เพราะบัวลอยมาจากความทรงจำในช่วงเทศกาลไหว้ขนมบัวลอยของจีนทุกๆ ปี  (เรียกอีกชื่อว่า ขนมอี๋–แป้งข้าวเจ้าปั้นเป็นลูกกลมเล็กต้มในน้ำเชื่อม บางบ้านอาจใส่ขิงลงไปด้วย) ปุ่นเล่าว่า เมื่อถึงช่วงเทศกาลไหว้ขนมบัวลอยทีไร คนที่บ้านจะร่วมมือกันปั้นขนมบัวลอยทุกครั้ง ระหว่างเธอปั้นแป้งก็เกิดความคิดว่าขนมบัวลอยน่าจะมีมากกว่าไส้งาดำเลยทดลองทำบัวลอยไส้อื่นๆ ดูบ้าง ปรากฏว่าทำไม่ยาก ถึงขนาดคิดจะทำขายด้วย อีกอย่างคือปุ่นเห็นว่าในตัวเมืองหาดใหญ่ขายแค่บัวลอยงาดำ หลังจากนั้นเธอเริ่มครีเอตไส้บัวลอยด้วยตัวเองเพิ่มที่ลูน่าเรย์เป็นที่แรก  

บัวลอยของลูน่าเรย์จะมีลักษณะเม็ดใหญ่คล้ายสาคูไส้หมู ไล่เรียงตั้งแต่ไส้คัสตาร์ดไข่เค็ม เผือก มะพร้าว งาดำ กล้วยบวดชี ทุเรียนหมอนทอง แต่ถ้ามาครั้งแรกปุ่นแนะนำให้ลอง ‘บัวลอยสามสหาย’ มีทั้งไส้งาดำ เผือก–มะพร้าวอ่อน และคัสตาร์ดไข่เค็ม เลือกได้ว่าจะราดกะทิ นมสด น้ำขิง แบบร้อนหรือแบบเย็น ครั้งนั้นปุ่นเปิดโอกาสให้เราชิมบัวลอยสามสหายราดนมสดร้อน ทุกอย่างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เราใช้สูตรตักบัวลอยกินก่อนต่อด้วยซดนมร้อนๆ ตาม นาทีนั้นเอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม  

นอกจากบัวลอยแล้ว ลูน่าเรย์ยังเสิร์ฟสเปเชียลเมนูหมุนเปลี่ยนไปเรื่อย อย่างเช่น มะม่วง ปุ่นนำเสนอเมนูด้วย ‘บิงซูข้าวเหนียวมะม่วง’, ‘พายมะม่วง’ หรือหากถึงกาลของฤดู ‘ทุเรียน’, ‘มะพร้าวอ่อน’ ปุ่นมักนำไปทำเป็นชีสพายเสียส่วนใหญ่

อีกความน่าสนใจเห็นจะเป็น ‘ชีสเค้กเห็ดทรัฟเฟิล’ ความเข้ากันของเห็ดทรัฟเฟิลกับชีสเค้กแน่นๆ หาได้ไม่ง่าย หรือสายช็อกโกแลตที่ร้านมีเค้กดาร์กช็อกโกแลตกับซอสพริกศรีราชามาให้ลองนานครั้ง ความพิเศษคือใช้ซอสพริกศรีราชาซึ่งเป็นตัวเอกผสมเข้ากับครีมช็อกโกแลตให้ความเผ็ดกับความหวานได้บาลานซ์กัน ยังมีกิมมิกของร้านคือ ‘พุดดิ้ง’ กับ ‘พันนาคอตต้า’ ทั้งพุดดิ้งชาเอิร์ลเกรย์ และล่าสุดอย่างพันนาคอตต้ามะม่วงก็มีให้เห็นค่อนข้างบ่อย นอกจากนี้ ยังมีน้ำมังคุดสกัดเย็น น้ำแข็งไสเอกลักษณ์เฉพาะจากลูน่าเรย์ให้ได้ลองชิม 

เห็นอย่างนี้แม้ปุ่นจะถนัดการสรรค์สร้างขนมหวาน แต่เธอให้ความสำคัญกับการชั่งตวงจุดแข็งจุดด้อยด้านการตลาด นั่นเป็นสิ่งจำเป็นคู่กับการทำธุรกิจเลยทีเดียว ปุ่นบอกว่าการวิเคราะห์จุดแข็ง–จุดอ่อนจะช่วยให้โปรดักต์ออกมามีคุณภาพที่ดี ควรรู้ว่ามีอะไร ขาดอะไร ร้านลูน่าเรย์ก็เช่นกัน ก่อนจะลงมือทำต้องวิเคราะห์ก่อนเสมอ 

ในงาน  ‘Made in Songkhla 2021’ ปุ่นคือนักสร้างสรรค์รุ่นใหม่ที่เข้าไปพัฒนาภาพลักษณ์แบรนด์ของร้านไอศกรีมบันหลีเฮงในย่านเมืองเก่าสงขลาให้ติดตาคนรุ่นใหม่มากขึ้น เพราะจุดแข็งเดิมของร้านคือได้รับการยอมรับเรื่องความเอร็ดอร่อยของไอศกรีมจากนักท่องเที่ยวและคนในพื้นที่ แต่จุดที่ควรทำให้ดีขึ้นคือชูภาพลักษณ์แบรนด์โดยเฉพาะช่องทางโซเชียลมีเดียด้วยการทำแพ็กเกจจิ้งใหม่ เสริมคุณค่าของแบรนด์เพื่อให้คนรุ่นใหม่มีภาพจำมากขึ้น ความสำเร็จของโปรเจกต์ในงานนี้ทำให้ร้านไอศกรีมบันหลีเฮงเริ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้างขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า  

เพราะฉะนั้น การตีโจทย์ผลิตภันฑ์ให้ออกนอกกรอบ ตั้งเป้าหมายและหาพวกเขาให้เจอ ล้วนนำไปสู่การคงไว้ซึ่งภาพลักษณ์หรือธุรกิจให้เติบโตได้ 

สำหรับเป้าหมายต่อไปของปุ่นคือเข้าร่วมเป็นพาร์ตเนอร์ร้านกาแฟ ‘Corner dessert’ ด้วยกันกับเพื่อนที่เชียงใหม่ น่าจะได้เห็นโปรเจกต์ใหม่รออยู่เร็วๆ นี้ 

ร้าน Lunaray (ลูน่าเรย์)

ที่ตั้ง : เลขที่ 188/3 (หน้าโรงพยาบาลหาดใหญ่) ถ.รัถการ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา 

เปิดทุกวัน เวลา 12.00– 20.00 น. 

โทรศัพท์: 08–3185– 7661

Facebook : Lunaray 

Instagram : lunaray.hdy

ภาพ > ปุ่น–ธัญจิรา วงศ์หิรัญเดชา

อ้างอิง

www.cea.or.th/en/news/made-in-songkhla

The post Lunaray ร้านขนมหวานร่วมสมัยในหาดใหญ่ที่สร้างสรรค์จากผลไม้ตามฤดูกาลและวัตถุดิบในความทรงจำ appeared first on a day magazine.

แต่ยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่สนใจและมีแพสชั่นในเรื่องอวกาศเหมือนๆ กัน หนึ่งในนั้นคือ KEETA หรือ กีฏะ พวกเขาคือตัวแทนจากประเทศไทยและเป็นหนึ่งในสิบทีมจากนานาชาติที่ได้รับคัดเลือกให้ผ่านเข้าสู่เฟสที่ 1 ในโครงการ ‘Deep Space Food Challenge’ ขององค์การอวกาศสหรัฐอเมริกา (NASA) ที่ร่วมมือกับ Canadian Space Agency (CSA) และได้ประกาศผลไปเมื่อวันที่ 15 ตุลาคมในปีที่ผ่านมา  

โครงการ Deep Space Food Challenge เป็นการแข่งขันที่ผลักดันการสร้างเทคโนโลยีหรือระบบการผลิตอาหารรูปแบบใหม่โดยพึ่งพาปัจจัยการผลิตให้น้อยที่สุดและเพิ่มผลผลิตด้านอาหารที่ปลอดภัย มีคุณค่าทางโภชนาการ และน่ารับประทานให้มากที่สุดสำหรับนักสำรวจอวกาศเพื่อภารกิจอวกาศในระยะยาว และมีศักยภาพเพียงพอที่จะเป็นประโยชน์ต่อผู้คนบนโลกด้วย รวมถึงโครงการนี้ยังเป็นอีกหนึ่งความท้าทายในรอบ 100 ปีของ NASA Centennial Challenges (การแข่งขันด้านอวกาศของนาซ่า) โดยมีเป้าหมายคือกระตุ้นนวัตกรรมการวิจัยทั้งพื้นฐานและประยุกต์ การพัฒนาเทคโนโลยี หรือการสร้างธุรกิจใหม่ๆ ขึ้น 

อย่างไรก็ตาม ผู้เข้าแข่งขันจะต้องผลิตอาหารสำหรับภารกิจทางอวกาศเป็นระยะเวลา 3 ปีเพื่อเพียงพอต่อนักบินอวกาศ 4 คนโดยไม่มีเสบียงเพิ่ม ที่สำคัญคือใช้เวลาการเตรียมอาหารให้ ‘น้อย’ ที่สุด มีความปลอดภัย มีโภชนาการสูง เป็นมิตรกับอวกาศและบนโลกอย่างเสมอภาคกัน 

สำหรับทีมกีฏะประกอบด้วยสมาชิกอย่าง ดร.วเรศ จันทร์เจริญ หรือกอล์ฟ อาจารย์และผู้ก่อตั้งบริษัท Space Zab, ตุลย์-สิทธิพล คูเสริมมิตร และ มินต์-นภัสธนันท์ พรพิมลโชค นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาอากาศยาน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝึกงานอยู่ที่บริษัท Space Zab, น็อต-วัชรินทร์ อันเวช นักศึกษาปริญญาโทชีวเคมีการแพทย์และชีววิทยาโมเลกุล และ นนท์-ประพันธ์พงศ์ ดำส่งแสง นักศึกษาปริญญาเอกที่ KTH Royal Institute of Technology สวีเดน ซึ่งช่วยกันคิดค้นไอเดียจากโจทย์ตั้งต้นของโครงการจนลงตัวในชื่อ ‘Bio Culture Foods’ ซึ่งก็คือการนำเอาวัฒนธรรมการกินอาหารดั้งเดิมของคนไทยอย่างแมลง สาหร่าย และมดแดง จากนั้นใช้เทคโนโลยีด้วยเครื่องพิมพ์ระบบสามมิติของบริษัท Space Zab เข้าไปตบแต่งให้ไอเดียดูมีมิติ  

ตุลย์เล่าว่า “ในงาน Deep Space Food Challenge มีโจทย์ให้เราคิดค้นเทคโนโลยีการผลิตอาหารให้มนุษย์อวกาศและคนบนโลก โชคดีที่สมาชิกในทีมมีความถนัดหลากหลายด้าน เช่น วิศวกร อาจารย์ นักชีววิทยา ซึ่งก่อนหน้าที่ทีม KEETA จะเข้าแข่งขันโครงการ Deep Space Food Challenge ทุกคนในทีมมีความคิดคล้ายกันว่าประเทศไทยค่อนข้างโดดเด่นทางด้านวัตถุดิบอาหาร เราเลยคิดว่าทีมมีศักยภาพ และอยากจะนำความโดดเด่นทางด้านวัตถุดิบอาหารนี้สู่อวกาศ เลยเข้าแข่งโครงการ Deep Space Food Challenge”  

“เริ่มแรกคือกฎของงานแข่งมันค่อนข้างเปิดกว้างมากว่าอยากให้เป็นเทคโนโลยีแบบไหน พอมันเป็นภาพกว้างเราเลยเบรนสตรอมกันในทีมว่าควรเป็นไอเดียอะไรบ้าง พอได้แนวทางที่แต่ละคนถนัดก็มุ่งไปทำรีเสิร์ช ซึ่งตัวโจทย์ก็เป็นความท้าทายอีกอย่างหนึ่ง อย่างเรื่องการจำกัดน้ำหนักของอาหาร สร้างสมดุลระหว่างคาแรกเตอร์ ไม่ว่าจะเป็นความปลอดภัย ความอร่อย ความหลากหลายทางโภชนาการ รวมถึงทีมเรานำเสนอเทคโนโลยีเพาะเลี้ยงแมลง เพาะเลี้ยงพืช เพราะฉะนั้นไม่ใช่แค่เครื่องมือที่เกี่ยวข้องกับวิศวกรรมอย่างเดียว แต่ต้องปรึกษาอาจารย์ที่เชี่ยวชาญทางด้านอื่นๆ เช่น ชีววิทยา แมลง ต้นไม้ เพื่อให้ทุกอย่างออกมาดีให้ได้” ตุลย์กับมินต์เล่า 

มินต์เล่าต่อว่า นักสำรวจอวกาศควรได้รับสารอาหารที่หลากหลายตามหลักโภชนาการที่ต่างกัน ดังนั้นเครื่องพิมพ์ระบบสามมิติจึงเข้ามาตอบโจทย์การผลิตอาหารได้หลายรูปแบบ ทั้งการออกแบบหน้าตา ขนาด หรือรูปร่างอาหาร และสามารถพรินต์ค่าดัชนีสารอาหารที่อยู่ในส่วนประกอบของอาหารออกมาเป็นสัดส่วนได้อย่างเหมาะสมต่อนักบินอวกาศแต่ละคนได้อีกด้วย  

ขณะเดียวกัน น็อต-หนึ่งในสมาชิกของทีมเสริมว่า “อีกประเด็นหนึ่งที่มีประโยชน์กับทีมมากคือทุกคนมีความสนใจและมีความเชี่ยวชาญในศาสตร์ของตัวเองอยู่แล้ว การเข้าแข่งขันครั้งนี้ทำให้ทีมได้เรียนรู้ในศาสตร์อื่นๆ ที่กว้างขึ้น อย่างด้านชีววิทยาหรือแมลง จึงส่งผลให้ทีมสร้างสรรค์ผลงานไปไกลกว่าสิ่งที่เคยได้เรียนรู้มา ซึ่งการเปลี่ยนแปลงตรงนี้สำคัญกับทีมมาก” 

นอกจากนี้ ทีมกีฏะยังมีการวางแผนจัดนิทรรศการที่เชื่อมโยงกับไอเดีย ‘Bio Culture Foods’ ด้วยหากพวกเขาแข่งขันจนจบเฟสที่สามได้ตรงตามเป้า แผนการจัดนิทรรศการนี้น็อตอธิบายอย่างเรียบง่ายว่า คอนเซปต์คร่าวๆ จะเป็นเทคโนโลยีของระบบย่อย เช่น เครื่องพิมพ์อาหารระบบสามมิติ ระบบกำจัดของเสีย ระบบเพาะเลี้ยงแมลง และจัดเวิร์กช็อปเพิ่มเติมด้วย อย่างเช่นระบบต้นไม้ด้วยการลงดีเทลให้เห็นว่าต้นไม้ที่อยู่ท่ามกลางสภาวะอวกาศและต้นไม้ที่อยู่บนผืนโลกแตกต่างกันยังไง นอกจากเวิร์กช็อปยังมีโชว์เคสเกี่ยวกับระบบ networking ในการสร้างเครือข่ายความร่วมมือกับหน่วยงานต่างๆ ที่เข้ามาร่วมเวิร์กช็อปด้วยกัน

อย่างไรก็ดี แม้สมาชิกในทีมกีฏะจะมีความภาคภูมิใจกับผลงานที่ได้ผ่านเข้ารอบในเฟสแรกแล้วก็ตาม แต่การได้ไปต่อในเฟสที่สองและสามนั้นจำเป็นอย่างมากที่จะต้องมีผู้ส่งเสริมหรือสปอนเซอร์มาช่วยซัพพอร์ตเพื่อให้พวกเขาไปต่อและทำให้ฝันครั้งใหญ่นี้เกิดขึ้นจริง โดยเป้าหมายหลักของทีมมีอยู่สองเป้าหมาย เป้าหมายแรกคือต้องการสร้างองค์ความรู้ในเรื่องอวกาศอย่าง ‘Space Economy’ ให้เข้าถึงและเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ส่วนอีกหนึ่งเป้าหมายคืออยากให้เรื่อง ‘อวกาศ’ เป็นเรื่อง ‘ใกล้ตัว’  

“ตอนนี้เรื่องการของบประมาณจากสปอนเซอร์มีที่ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ซึ่งเซ็นสัญญาแล้ว แต่งบประมาณค่อนข้างจำกัดมากเนื่องจากเป็นทุนจากรัฐบาล แต่ทั้งนี้ต้องพึ่งภาคเอกชน ซึ่งเอกชนที่มีความสนใจหรือมีความเป็นไปได้ที่จะเข้ามาลงทุนลงแรงด้วยกัน มีทั้ง in-kind และ in-cash หรือมีเครื่องมือด้านการผลิตอาหารให้ยืม ถือว่าในขั้นต้นเรายังเดินหน้ากันต่อได้แน่นอน แต่สุดท้ายปัญหาหลักตอนนี้ก็คือการหาสปอนเซอร์ เพราะเราวางแผนการทำงานไว้พร้อมหมดแล้วทั้งทีม ถึงแม้เรามีไอเดียดีขนาดไหน ถ้าไม่มีสปอนเซอร์นั่นแปลว่าเดินหน้าต่อไม่ได้แน่นอน” ดร.วเรศอธิบาย 

“แต่ถ้าถามถึงงบประมาณจากภาครัฐเรายื่นเรื่องช้าไป ซึ่งถ้าเราต้องการงบประมาณจากภาครัฐต้องยื่นเรื่องประมาณช่วงเดือนกันยายน 2563 เพื่อใช้เงินในปี 2565 ซึ่งถ้าไม่ใช่เรื่องฉุกเฉินจริงๆ โอกาสที่จะได้เงินจากภาครัฐมีน้อยมาก เพราะฉะนั้นเลยไม่ได้มองว่าภาครัฐเป็นวิธีการแก้ปัญหา

“ส่วนการวางแผนรับมือในเฟสต่อไป เราวางแผนไว้แล้วว่าจะหงายไพ่ใบสุดท้ายอย่างไร แต่เราจะพยายามไม่ให้เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น อีกทั้งทีมจะไปคุยกับภาคเอกชนในมุมของเทคโนโลยีในลักษณะ Commercialize เรื่องการใช้เทคโนโลยีให้เป็นธุรกิจ เพราะทีมเราไม่ได้ไปแข่งขันเพื่อชนะ เราไม่ได้สนใจ ไม่ได้สนใจนาซ่าด้วยซ้ำ แต่เรามองว่ามันคือผลพลอยได้ เพราะสิ่งที่เราสร้างคือเทคโนโลยีทางอวกาศ ซึ่งมันกินได้ กินได้ในที่นี้ไม่ได้กินเป็นอาหาร แต่สามารถสร้างรายได้ ทำให้เกิดธุรกิจต่อประเทศ หรือทำให้เกิด Space Economy หรือ Space Business นั่นคือความตั้งใจหลักของทีมเรา ซึ่งจะเป็นอีกหนึ่งฟันเฟืองในการขับเคลื่อน Space Economy ในประเทศไทย เพื่อใช้กับภาคเกษตรกรรม ปศุสัตว์ และภาควิศวกรรมที่เกี่ยวข้อง และถ้าเราชนะในเฟสที่สามคนที่ได้ผลงานคือคนทั้งประเทศ ไม่ใช่แค่พวกเรา” ดร.วเรศเล่า 

ดร.วเรศเน้นว่า “เรื่อง Space Economy อยากให้เกิดในประเทศไทย ซึ่งไทยเองเพิ่งมาตื่นตัวเมื่อปลายปี 2020 เมื่อก่อนจะถูกปลูกฝังแนวคิดว่าอวกาศคือการสร้างยานอวกาศไปโคจรรอบดาวเคราะห์ แต่สิ่งหนึ่งที่เราอยากทำมาตลอดตั้งแต่ปี 2017 เกี่ยวกับด้านอวกาศคือ ‘Space’ หรือ ‘อวกาศ’ เกี่ยวข้องกับการสร้างเศรษฐกิจขึ้นมาใหม่เพราะประเทศไทยมีการเติบโตทางเศรษฐกิจค่อนข้างต่ำ เพราะฉะนั้นหากทำให้เกิดเศรษฐกิจใหม่ทางด้านอวกาศนี้ขึ้นมาได้ก็อาจจะเข้าไปช่วยด้านเศรษฐกิจบนโลก เพราะเม็ดเงินในอวกาศมีอยู่มหาศาลและถ้าเราดึงเม็ดเงินเหล่านี้จากต่างประเทศเข้ามาได้จะทำให้เรามีจุดยืนที่เรียกว่า ‘ธุรกิจ’ หรือ ‘เศรษฐกิจ’ ใหม่ในไทย 

“นอกเหนือจากเศรษกิจใหม่ถ้ามองในมุมของพวกเราก็อยากให้อุตสาหกรรมด้านอาหาร อุตสาหกรรมด้านเทคโนโลยีชีวภาพ และอุตสาหกรรมทางการแพทย์เกิดขึ้น ซึ่งยังเป็นกฎเกณฑ์ที่จับต้องได้ทางเทคโนโลยีอวกาศ อีกทั้งเราเคยลงพื้นที่ไปสอนเด็กและครูมัธยม สอนนิสิต-นักศึกษา เพื่อทำการทดลองร่วมกันว่าจริงๆ แล้ว ‘อวกาศ’ มีอะไรมากมายกว่าที่พวกเขาเห็น” ดร.วเรศเล่าจริงจัง

สุดท้าย ในฐานะตัวแทนของประเทศอย่างทีม KEETA แม้พวกเขาอาจไม่รู้ผลลัพธ์สุดท้ายเลยด้วยซ้ำว่าจะออกมาเป็นแบบไหน แต่อย่างน้อยเรารับรู้ได้ถึง ‘พลังงานดี’ ที่กระจายอยู่รอบตัวพวกเขา อีกทั้งยังพกความเชื่อมั่นและความกล้าหาญเพื่อเปลี่ยนแปลงสังคมให้เป็นไปในทางที่ดีกว่า แน่นอนแล้วว่า ตอนนี้ชื่อของ KEETA ก็ยิ่งใหญ่อยู่แล้วในตัวของมันเอง 

โปรดติดตามพวกเขาต่อได้ที่ Facebook : KEETA 

ขอขอบคุณทีม KEETA 

อ้างอิง : 

https://www.deepspacefoodchallenge.org

https://spaceth.co/success-of-thai-youth

https://thematter.co/uncategorized/158493/158493

The post เป้าหมายต่อไปของ KEETA กลุ่มเด็กไทยที่อยากผลักดัน Space Economy ให้เกิดขึ้นในประเทศ appeared first on a day magazine.

แค่พริบตาเดียว ‘แฮร์รี่ พอตเตอร์’ พ่อมดน้อยในโลกเวทมนตร์ก็เดินทางล่วงเข้าสู่ปีที่ 20 หากนับจนวินาทีเข้าสู่ 2 ทศวรรษนี้ถือว่าไม่ใช่เล่นๆ เลย ถ้าไม่มีเจ้าของผลงานนวนิยายแฟนตาซีก้องโลกเรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์ อย่าง  ‘เจ.เค. โรว์ลิ่ง’ หรือ ‘โจแอนน์ แคธลีน โรว์ลิ่ง’ นักเขียนนวนิยายชาวอังกฤษ ที่เป็นผู้สร้างเรื่องราวน่าค้นหาในโลกเวทมนตร์นี้ โดยเรื่องราวของ แฮร์รี่ พอตเตอร์ เกิดขึ้นจากความคิดชั่วแวบเดียวของเธอขณะโดยสารบนขบวนรถไฟที่มุ่งหน้าสู่กรุงลอนดอน จน 5 ปีต่อมาในปี 1995 ต้นฉบับ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ภาคแรกก็เสร็จสิ้น Harry Potter and the Sorcerer’s Stone (แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์) ได้ออกวางจำหน่ายเป็นวันแรก เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ปี 1997 

แฮร์รี่ พอตเตอร์ คือเรื่องราวการผจญภัยในโรงเรียนฮอกวอตส์ของพ่อมดน้อยแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเพื่อนรัก 2 คนคือ รอน วีสลีย์ และเฮอร์ไมโอนี เกรนเจอร์ เรื่องราวเต็มไปด้วยมิตรภาพ ความสัมพันธ์ โรแมนติกดราม่า และการต้องฝ่าฟันอุปสรรคหลุมใหญ่ โดยเฉพาะ ‘ลอร์ดโวลเดอมอร์’ พ่อมดศาสตร์มืดที่มีแฮร์รี่เป็นเป้าหมายเพื่อให้ตนมีชีวิตเป็นอมตะ 

ปัจจุบัน แฮร์รี่ พอตเตอร์ ทั้ง 7 ภาคซึ่งตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บลูมส์บิวรี่ในสหราชอาณาจักร ถูกซื้อลิขสิทธิ์นำไปแปลแล้วเกือบ 80 ภาษา แต่ในอีกแง่หนึ่ง เมื่อ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ถูกนำไปแปลหลายภาษาเกือบทั่วทุกมุมโลกแบบนี้ อิทธิพลของ แฮร์รี่ พอตเตอร์ จึงส่งผลต่อความเปลี่ยนแปลงโดยเฉพาะด้านสังคมและวัฒนธรรม เช่น ทำให้เกิด ’ศัพท์ใหม่’ ในพจนานุกรม เช่นคำว่า ‘มักเกิล’ ที่ได้รับการบัญญัติศัพท์ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับออกซ์ฟอร์ด (Oxford English Dictionary) เมื่อปี 2022 โดยมีความหมายนัยว่า บุคคลไร้ซึ่งทักษะเฉพาะตัว แต่ในหนังสือจะหมายความอีกแบบหนึ่งว่า คนธรรมดาผู้ไร้เวทมนตร์ ส่วนอิทธิพลหลักๆ อีกด้านหนึ่งคือทำให้เกิดภาพยนตร์ภาคต่อและละครเวทีตามมา จะเห็นได้จากภาพยนตร์เรื่อง สัตว์มหัศจรรย์และถิ่นที่อยู่ รวมถึง แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเด็กต้องคำสาป (Harry Potter and the Cursed Child) ที่ถูกนำไปสร้างเป็นละครเวทีในกรุงลอนดอนเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ปี 2016 มาแล้วด้วย

อีกฟากหนึ่งในเวลาไล่เลี่ยกัน ฉันเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้จัก แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์ เพราะพ่อเป็นคนที่ซื้อหามาให้อ่าน ภาพจำแรกที่เธอเห็นคือ แฮร์รี่กำลังขี่ไม้กวาดจับลูกสนิตช์อย่างแข็งขัน ถือได้ว่าช่วงเวลานั้นเธอเก็บเกี่ยวเรื่องราวของแฮร์รี่ พอตเตอร์ได้อย่างสนุกสนาน ถึงขนาดจริงจังกับการจดจำชื่อตัวละครในหนังสือเอามากๆ ทั้งบรรดาคาถาเวทมนตร์ที่มีคุณสมบัติสั่งการได้ด้วยไม้กายสิทธิ์ หรือการจินตนาการจากตัวหนังสือเพื่อให้เกิดภาพจำก็สนุกขึ้นไปอีก แฮร์รี่ พอตเตอร์ จึงได้ใจเด็กผู้หญิงคนนั้นไปเต็มๆ 

Harry Potter 20^th Anniversary : Return to Hogwarts คือรายการพิเศษที่ผลิตโดย Warner Bros. Unscripted Television ร่วมกับ Warner Horizon Warner Bros. Studio Tour London นำเสนอในรูปแบบ ‘สารคดี’ ด้วยการพูดคุยแบบเอ็กซ์คลูซีฟถึงเบื้องหลังการถ่ายทำภาพยนตร์ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ทั้งเจ็ดภาคไปพร้อมๆ กับฟุตเทจที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวของภาพยนตร์ซึ่งครอบคลุมมาจากหนังสือแฮร์รี่ พอตเตอร์ ทั้งเจ็ดเล่ม หลักๆ คือการฉายภาพให้เห็นว่ารายการครบรอบ 20 ปี แฮร์รี่ พอตเตอร์ นั้นได้มอบสิ่งใดไว้แก่พวกเขาบ้าง 

รายการนี้เป็นเหมือนวันที่คุณมีนัดไปเจอกลุ่มเพื่อนซึ่งไม่ได้เจอกันมานาน แน่นอนว่าทุกครั้งของการกลับมาเจอกันมักมีอะไรซ่อนอยู่ ทั้งความคิดถึง กลิ่นของอดีต หรือความทรงจำที่เคยมี จนเมื่อถึงเวลาแยกย้ายเพื่อนของคุณอาจกอบเก็บช่วงเวลาที่ผ่านไปเมื่อสักครู่มาถนอมเอาไว้ในวงกลมเล็กๆ ที่เดินไปพร้อมกับช่วงชีวิตตัวเอง 

ถ้ามีความสามารถมากพอวงกลมแห่งช่วงเวลานั้นก็อยู่ได้นานหน่อย บางคนอาจเผลอทำวงกลมหล่นหาย แต่คงตัดสินไม่ได้อยู่ดีว่าความสามารถของการเก็บช่วงเวลาให้คงอยู่ต่อไปขึ้นอยู่กับสิ่งไหน หรือว่าความจริงแล้วอาจขึ้นอยู่กับเวลาอยู่แล้วในตัวของมันเอง ซึ่งในรายการพิเศษแสดงให้เราเห็นแบบนั้น ว่า ‘เวลา’ ล้วนมีคุณค่าสำหรับพวกเขา 

รายการมีผู้ร่วมทริปที่ควรจะมีครบ ได้แก่ แดเนียล แรดคลิฟฟ์ (แฮร์รี่ พอตเตอร์) เป็นผู้ดำเนินรายการหลัก ผู้กำกับคริส โคลัมบัส, รูเพิร์ต กรินต์ (รอน วีสลีย์), เอ็มม่า วัตสัน (เฮอร์ไมโอนี เกรนเจอร์), ทอม เฟลตัน (เดรโก มัลฟอย), เจมส์-โอลิเวอร์ เฟล์ปส (เฟร็จ-จอร์จ), เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์ (เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์), แกรี โอลด์แมน (ซิเรียส แบล็ก) ทั้งนักแสดงที่มีบทบาทสำคัญต่อตัวละครแฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่เข้าร่วมในรายการพิเศษอย่าง ร็อบบี้ โคลเทรน (รูเบอัส แฮกริด), ราลฟ์ ไฟนส์ (ลอร์ดโวลเดอมอร์), บอนนี่ ไรต์ (จินนี่ วีสลีย์), อีวานนา ลินช์ (ลูน่า เลิฟกู๊ด), แมวธิว ลูอิส (เนวิลล์ ลองบัตท่อม), อัลเฟร็ด อีน็อค (ดีน โทมัส) ฯลฯ นอกจากนี้ ยังมีผู้กำกับอย่างอัลฟองโซ คัวรอน, ผู้กำกับไมค์ นิวเวลล์ และผู้กำกับเดวิด เยตส์ เข้าร่วมทริปครั้งนี้ พร้อมกับเดวิด เฮย์แมน โปรดิวเซอร์มือฉมังแห่งภาพยนตร์ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ผู้อยู่เบื้องหลังที่ทำให้การผจญภัยในโลกเวทมนตร์เป็นเรื่องวิเศษ 

จากเนื้อหาทำให้เรารู้จักทีมงาน แฮร์รี่ พอตเตอร์ ในด้านลึกมากขึ้น เราพบว่า คริส โคลัมบัส ผู้กำกับ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ภาคที่หนึ่งและสองดูจะผูกพันกับเหล่านักแสดงในภาพยนตร์เป็นพิเศษ ซึ่งเขาเคยให้สัมภาษณ์ใน Variety.com ไว้ว่า แม้ช่วงแรกเขาจะรู้สึกกดดันกับการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้มาก แต่เขาก็ได้พูดคุยกับ เจ.เค. โรว์ลิ่งถึงทิศทางของภาพยนตร์ว่าจะลงเอยในรูปแบบไหน ซึ่งถือเป็นข่าวดีที่ทั้งคู่เข้ากันได้และทุกอย่างผ่านไปด้วยดี อีกอย่างจะเห็นได้ชัดว่า คริส โคลัมบัส คือสัญญะของภาพยนตร์ แฮร์รี่ พอตเตอร์ นั่นเพราะเขาคล้ายกับคนปูทางให้ภาพยนตร์เรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์ ในภาคอื่นๆ ดำเนินต่อไป 

นอกจากนี้ในเวลาถ่ายทำภาพยนตร์เขายังเข้าไปขลุกกับนักแสดงรุ่นเด็กเพื่อละลายพฤติกรรม ซึ่งเด็กได้ชื่อว่าควบคุมค่อนข้างยาก แต่คริสมีวิธีการเข้าหานักแสดงเด็กได้ดีทีเดียว ขณะเดียวกัน ทอม เฟลตัน ก็ออกมาเล่าถึงความรู้สึกที่มีต่อคริส โคลัมบัส ว่าควบคุมสถานการณ์ยากๆ ได้ดี ทั้งที่เด็กอย่างพวกเขาก็ใช่ย่อย ความเป็นมิตรของคริสเห็นได้ชัดจากที่เขายังติดต่อกับแดเนียลและทอมอยู่เสมอ

ถัดมาในภาคที่สาม ผู้กำกับอัลฟองโซ คัวรอน เข้ามาทำหน้าที่กำกับภาพยนตร์เรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์ ต่อจากผู้กำกับคริส โคลัมบัสได้อย่างเหมาะเจาะ ด้วยบุคลิกของอัลฟองโซนั้นเหมาะกับเนื้อหาของภาพยนตร์ที่เริ่มจะหนักหน่วงขึ้น อีกทั้งนักแสดงเริ่มกระเถิบสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านของวัย จึงทำให้เห็นภาพชัดว่าจริงๆ แล้วพวกเขาเริ่มเติบโตขึ้น

ต่อจากภาคที่สามเรื่อยมาจนถึงภาคที่ห้า ถือเป็นช่วงที่สิ่งเร้าด้านลบคืบคลานเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของนักแสดงทั้งในภาพยนตร์และชีวิตจริง ตรงจุดนี้เองเลยทำให้หนึ่งในนักแสดงอย่างเอ็มม่า วัตสัน เคยคิดอยากถอนตัวจากการเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์ โดยเธอเล่าว่า การเป็นนักแสดงในภาพยนตร์ แฮร์รี่ พอตเตอร์ มันสร้างชื่อเสียงอันโด่งดังให้กับเธอก็จริงซึ่งเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ลึกๆ แล้วเธอมีความคิดอยากจะถอนตัวจากการเป็นนักแสดง สำหรับเราคิดว่าเหตุผลที่เธอยังเดินทางต่อไปในโลกเวทมนตร์น่าจะเดาได้จากภาพฟุตเทจในรายการที่ฉายชัดให้เห็น คือแดเนียล รูเพิร์ต และเธอต่างกำลังเดินกรุยกรายตรงไปยังบรรดาแฟนคลับที่มาปักหลักรอพวกเขาอยู่อย่างล้นหลาม 

เอาเข้าจริง พลังของแฟนคลับที่พวกเขามีต่อ แฮร์รี่ พอตเตอร์ คล้ายกับบุคคลผู้ที่คอยหนุนหลังแฮร์รี่ พอตเตอร์ อย่างเฮอร์ไมโอนี รอน ดัมเบิลดอร์ ฯลฯ แต่ในเมื่อมีคนคอยหนุนหลังและพร้อมจะช่วยเหลือแฮร์รี่อยู่ตลอด ภาพยนตร์อาจดูราบเรียบไป ดังนั้น นอกจากลอร์ดโวลเดอมอร์จึงจำเป็นต้องมีนักแสดงหนึ่งคนที่สวมบทบาทอันร้ายกาจพอๆ กับลอร์ดโวลเดอมอร์ นั่นคือ เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์ (เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์) 

เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ เป็นตัวละครที่ดำเนินในภาคที่หกไปจนถึงภาคสุดท้าย เธอคือทาสรับใช้คนสนิทของลอร์ดโวลเดอมอร์ โดยทาสรับใช้จะมีอีกหนึ่งความหมายคือผู้เสพความตาย การปรากฏตัวแต่ละครั้งของเบลลาทริกซ์จะฉายภาพให้เห็นถึงความมืดมนของสิ่งรอบๆ และพร้อมจะสูญสลายลงตรงหน้าได้ทุกเมื่อ อีกทั้งยังเป็นแม่มดผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้คำสาปกรีดแทง (คำสาปโทษผิดสถานเดียวที่ทำให้เหยื่อเหมือนถูกอาวุธแหลมกรีดแทง) เสียด้วย โดยบทบาทการแสดงของเฮเลนานี้ทำให้แดเนียลปลื้มอกปลื้มใจเธออย่างหนัก การกลับมาเจอกันในรายการพิเศษของทั้งคู่เลยดูสนุกสนานกว่าช่วงไหนๆ

ฉากท้ายๆ ของรายการพิเศษ แดเนียล รูเพิร์ต เอ็มม่า รวมไปถึงร็อบบี้ กล่าวถึงความประทับใจพร้อมน้ำตา นั่นทำให้ตอกย้ำได้ชัดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้แทรกซึมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของพวกเขาแค่ไหน ซึ่งฉากที่ทำงานกับความรู้สึกเราอย่างมาก คือช่วงท้ายของรายการ มันเป็นฉากที่ทั้งสามคนกล่าวถึงความประทับใจตลอดการเดินทางที่มีให้ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ตรงนี้เราพานไปนึกถึงคำถามช่วงต้นรายการ โดยแดเนียลเป็นฝ่ายถามเอ็มม่าและรูเพิร์ตว่ารู้สึกยังไงบ้างกับการกลับมาเจอกันครั้งนี้

เอ็มม่า : ตื้นตันใจมาก 

รูเพิร์ต : เหมือนฝันไปเลย รู้สึกเหมือนเวลาไม่ได้ผ่านไปนานเท่าไหร่

แดเนียล (เสริม) : ความทรงจำและเรื่องราวต่างๆ ที่มีร่วมกันเหมือนย้อนกลับไปวันก่อนๆ 

เอ็มม่า : ฉันรู้สึกได้เลยว่าเมื่อเราสามคนอยู่ด้วยกันทุกอย่างมันลงตัวมาก 

ในที่สุดงานเลี้ยงคืนสู่เหย้าถึงเวลาปิดฉาก ภาพของทั้งสามค่อยๆ รางเลือน แต่แล้วภาพแรกในวันวานของเด็กหญิงคนนั้นเริ่มฉายชัดขึ้นมาแทน มันคือภาพที่พ่อเธอยื่นหนังสือ แฮร์รี่ พอตเตอร์ มาให้ ทันใดเธอรีบกระโจนเข้าไปผจญภัยในโลกเวทมนตร์โดยไม่รู้จักเหนื่อย และไม่ว่านานแค่ไหน เด็กหญิงในวันนั้นยังคงเติบโตพร้อมกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ ต่อไปไม่มีหยุด

อ้างอิง : 

https://www.prachachat.net/spinoff/entertainment/news-805541

https://thepeople.co/bellatrix-lestrange

https://www.bbc.com/thai/international-40410968

https://www.muggle-v.com/29595

https://th.wikipedia.org

The post Harry Potter 20th Anniversary Return to Hogwarts : เวลา คือสิ่งที่มีเท่ากันทั้งในโลกเวทมนตร์และโลกแห่งความเป็นจริง appeared first on a day magazine.