นุ๊ก–กฤติน สุขแก้ว คือคนที่รู้รอบไม่น้อยไปกว่าใคร เขาเป็นบาริสต้าผู้ปลุกปั้นร้านกาแฟ VERTI-Q ในย่านวิภาวดีรังสิต ที่ใช้ความรู้การเป็นบาริสต้าผสมเข้ากับงานดีไซน์ และเซอร์วิสที่เน้นสร้างความเข้าใจในกาแฟให้ลูกค้า แถมเขายังมีเทคนิคสนุกๆ อย่างการพลิกแพลงเมนูค็อกเทลในแบบของบาร์เทนเดอร์มาใช้ในการออกแบบเมนูกาแฟอีกต่างหาก

ย้อนกลับไปสมัยเรียน นุ๊กคือนักศึกษาดีไซน์ สาขาวิชาออกแบบนิเทศศิลป์ คณะสถาปัตยกรรมและการออกแบบ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ที่มีแพสชั่นแรงกล้าต่อกาแฟ แพสชั่นที่เริ่มต้นจากความช่างสงสัยของตัวเขาเอง

“เราอยากรู้ว่ากาแฟ specialty มันแตกต่างจากกาแฟแก้วละ 30-50 บาทที่เคยกินยังไงเลยตัดสินใจไปกินที่ร้านเลย เพื่อที่จะได้คุยกับเจ้าของร้านหรือบาริสต้า และขอให้เขาช่วยอธิบายว่าทำไมกาแฟแต่ละแก้วถึงรสชาติเป็นแบบนั้น” ความสงสัยทำให้นุ๊กค่อยๆ ศึกษากาแฟพิเศษอย่างลงลึกมากขึ้นเรื่อยๆ จนเข้าใจว่ากาแฟ specialty นั้นหมายถึงกาแฟที่ได้รับการทดสอบคุณภาพในกระบวนการผลิตโดยนักชิมกาแฟ (cupper) และผ่านเกณฑ์การประเมินที่ 80 คะแนนขึ้นไป

นุ๊ก กฤติน หลังเรียนจบ นุ๊กตัดสินใจเบนสายและสมัครงานในร้านกาแฟทันที โดยมีเป้าหมายในใจคือการเก็บประสบการณ์เพื่อที่สักวันเขาจะเริ่มต้นบริหารร้านกาแฟของตัวเอง

ถึงตอนนี้ที่นุ๊กปลุกปั้น VERTI-Q มาได้ร่วม 2 ปี ผ่านการทดลองและเรียนรู้มาแล้วหลากหลายแขนง ทั้งจากการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย ไปจนถึงการออกแบบระบบหลังบ้านและครีเอตเมนูเครื่องดื่มให้คาเฟ่หลายแห่ง เราจึงอยากชวนนุ๊กมานั่งคุยกันถึงเรื่องราวความละเอียดอ่อนที่ซ่อนอยู่ในกาแฟทุกแก้วของเขา

ย้อนกลับไปช่วงเรียนจบใหม่ๆ อะไรทำให้คนที่จบสายดีไซน์สนใจกาแฟ specialty ถึงขั้นไปสมัครงานร้านกาแฟ

ช่วงนั้นคนส่วนใหญ่จะรู้แค่ว่ากาแฟพิเศษคือกาแฟที่แพง แต่จริงๆ แล้วมันยังมีรายละเอียดมากกว่านั้น คือเรื่องของ scent และ note ของกาแฟแต่ละชนิดซึ่งขึ้นอยู่กับแหล่งปลูก วิธีการคั่ว และวิธีการนำเสนอของแต่ละร้าน อย่างเวลาที่เราพูดถึงกาแฟชนิดที่มีรสแบบฟรุตตี้ รสชาติมันจะมาจากความเปรี้ยวของเมล็ดกาแฟจริงๆ ซึ่งก็มีหลายเปรี้ยวนะ เราต้องแยกให้ออกว่านี่คือเปรี้ยวแบบไหน แบบมะเฟือง เนกทารีน เบอร์รี หรือลูกเกด ความรู้แบบนี้ทำให้เรายิ่งอยากเรียนรู้เกี่ยวกับกาแฟอย่างลงลึกยิ่งขึ้น จนถึงจุดหนึ่งที่มีความคิดอยากเปิดร้านเป็นของตัวเอง

อะไรคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้คุณอยากเปิดร้านกาแฟ

ในระหว่างที่เรียนมหา’ลัย เราได้เรียนครบทุกอย่างที่เพียงพอต่อการปั้นแบรนด์สักแบรนด์หนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเลย์เอาต์ แพ็กเกจจิ้ง แบรนด์ดิ้ง ถ่ายรูป หรือตัดต่อ เรารู้หมดเลยว่ามันต้องทำยังไง และทำเองได้ด้วย คำถามเหลือแค่ข้อเดียวคือ ‘แล้วเราอยากทำอะไร’ เพราะทีแรกเราไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เราอยากขาย กระทั่งเรามาเจอกาแฟ ชอบกาแฟ ได้ศึกษากาแฟอย่างลงลึก เราจึงตัดสินใจเลยว่างั้นทำร้านกาแฟ

หลังตัดสินใจได้แล้วคุณเดินหน้าต่อยังไง

พอเรียนจบเราไปสมัครงานที่ร้าน Kaizen ไปด้วยความคิดเดียวเลยคือเราฝันว่าสักวันเราจะได้เป็นบาริสต้า เราอยากรู้เรื่องกาแฟให้มากขึ้น แม้ว่างานที่ได้ทำส่วนใหญ่จะเป็นการจัดการหลังบ้านก็ไม่เป็นไร ในช่วงแรกงานบาริสต้ายังเป็นเรื่องรองเพราะเราไม่ใช่บาริสต้าหลักที่ยืนประจำบาร์

แต่พอย้ายมาทำงานที่ร้าน Sarnies เราก็เริ่มมีความรับผิดชอบมากขึ้น เรียกได้ว่าค่อนข้างดุเดือด เพราะว่าต้องยืนบาร์คนเดียวทั้งวัน จัดการหลังบ้าน สั่งของ ทำสต็อก หน้าร้านก็ต้องมาเปิด-ปิด ทำกาแฟ คิดเมนู รวมถึงเทรนน้องในทีม ซึ่งมันก็เหมือนเป็นการเทสต์ความเป็นเจ้าของร้านไปในตัวด้วย

แต่สิ่งสำคัญที่เราได้จากการทำงานทั้งสองร้านคือเราได้เปิดโลกกาแฟค่อนข้างมาก เพราะอย่างร้าน Sarnies เจ้าของเขาเป็นคนสิงคโปร์และมาเลเซีย ส่วน Kaizen เจ้าของก็มาจากออสเตรเลีย ดังนั้นคัลเจอร์ในการทำกาแฟ กินกาแฟ ก็อาจจะไม่ตรงกับที่เราเคยรู้จัก 

หลังเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากร้าน Kaizen และ Sarnies คุณเดินหน้าเปิดร้านของตัวเองเลยไหม

ยังครับ ตอนนั้นยังไม่ได้เปิดร้านในทันที แต่เน้นรับงานวางระบบหลังบ้านให้ร้านอื่นๆ ซึ่งก็ได้ฝึกสกิลหลายอย่าง เช่น การออกแบบเมนูเครื่องดื่มที่เหมาะกับเค้กหรือเบเกอรีแต่ละชนิด การบริหารพื้นที่ของบาร์กาแฟในร้านที่มีพื้นที่จำกัด เพราะบางร้านเขาก็ต้องแบ่งพื้นที่ให้ครัวร้อนหรือตู้เค้กด้วย

นอกจากนี้เราก็ยังไปสมัครเป็นบาร์เทนเดอร์เพราะอยากเรียนรู้การครีเอตเมนูของเขา บาร์เทนเดอร์ส่วนใหญ่จะเชี่ยวชาญเรื่องวัตถุดิบที่หลากหลายซึ่งมักนำมาผสมทำสูตรไซรัปของตัวเอง รวมถึงกรรมวิธีการหมัก เคี่ยว หรือทำซอสต่างๆ เช่น การเลือกว่ากรดในผลไม้ชนิดไหนที่จะเข้ากับรสชาติช็อกโกแลต พวกนี้เป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียด ถ้าเราไม่ได้ไปเรียนรู้จากตรงนั้นคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเข้าใจได้ขนาดนี้ เพราะการคิดสูตรด้วยตัวเองตั้งแต่ศูนย์นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

เราใช้เวลาเก็บประสบการณ์ประมาณ 3 ปีกว่าก่อนจะเริ่มต้นทำร้านของตัวเอง ระหว่างนั้นเราก็ไปศึกษาดูข้อดี-ข้อเสียของแต่ละร้าน แล้วลองหาบาลานซ์ที่พอดีและตอบโจทย์สำหรับร้านเรา

คุณต่อยอดความรู้หรือประสบการณ์จากตรงนั้นมาสู่ร้านของตัวเองยังไง

ตอนนั้นเรามองเห็นช่องว่างอย่างหนึ่งในตลาดกาแฟ คือการสื่อสารกับลูกค้า คุณจะทำยังไงให้ลูกค้าเข้าใจกาแฟที่เขากินอย่างปรุโปร่ง ในเมื่อเขาจ่ายเงินแก้วละตั้งแพง เขาก็ควรจะได้รู้ว่ารสชาตินี้คืออะไร เกิดขึ้นจากกรรมวิธีแบบไหน อุณหภูมิเท่าไหร่ที่ทำให้เกิดเป็นรสชาติที่เขาได้ชิม

เราเชื่อว่าเรื่องนี้กราฟิกดีไซน์ช่วยได้ เราจึงพยายามใช้กราฟิกอธิบายโดยการซอยออกมาเป็นนาทีต่อนาทีเพื่อให้ลูกค้าเห็นภาพว่าถ้าคุณสั่งกาแฟดริปของเรา เราใช้สัดส่วนกาแฟเท่านี้ต่อน้ำเท่านี้ คุณจะได้กลิ่นแบบไหนในช่วงนาทีที่เท่าไหร่ อุณหภูมิเท่าไหร่ ขณะเดียวกันเราก็อาศัยการอธิบายของบาริสต้าประกอบด้วยเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาที่ลูกค้าชิมแล้วฟีดแบ็กว่า ‘ไม่เห็นได้รสชาตินี้ กลิ่นนี้อย่างที่บอกเลย’ 

ท้ายที่สุดแล้วการกินกาแฟมันเป็นเรื่องของประสาทสัมผัส ตา จมูก ลิ้น การรับรส ทุกอย่างต้องทำงานพร้อมกัน เราต้องค่อยๆ อธิบายให้เขาเข้าใจโดยที่ไม่ใช่การยัดเยียด

สิ่งนี้สัมพันธ์กับคำว่า ‘นักสร้างบรรยากาศ’ ที่คุณใช้นิยามการทำงานของตัวเองด้วยหรือเปล่า

ส่วนหนึ่ง แต่จริงๆ คำนี้มันครอบคลุมแทบทุกอย่างในร้านกาแฟเลย ย้อนกลับไปสมัยที่เรายังเรียนอยู่และเกิดความสงสัยเกี่ยวกับกาแฟ specialty เราเริ่มนึกถึงคำว่า ‘นักสร้างบรรยากาศ’ เป็นครั้งแรกตอนที่ตัดสินใจไปลองชิมกาแฟราคาแก้วละ 400 บาทซึ่งถือว่าแพงมากสำหรับเราในตอนนั้น เราจึงตั้งคำถามว่านอกจากกาแฟแล้วมันยังมีองค์ประกอบอะไรอีกที่ทำให้กาแฟแก้วนี้มีราคาถึง 400 บาท

แน่นอนว่าบรรยากาศและการตกแต่งร้านก็เป็นส่วนหนึ่ง แต่เราพบว่าเซอร์วิสคือสิ่งที่สำคัญที่สุด หมายความว่าคุณต้องคุยกับเขา อธิบายเขาว่าทำไมมันถึงมีรสชาติแบบนี้ในตอนแรกและกลายเป็นอีกรสชาติในตอนท้าย เราคิดว่ารสชาติที่ซับซ้อนของกาแฟ specialty มันเหมือนการเดินทางจากประเทศหนึ่งไปอีกประเทศหนึ่งเลย

ดังนั้นหัวใจของมันจึงเป็นการพิสูจน์ให้ลูกค้าเข้าใจในรสชาตินั้นๆ มากกว่า

แปลว่าสิ่งที่ร้าน VERTI-Q ของคุณให้ความสำคัญมากที่สุดคือการสื่อสาร

ใช่ เพราะเรามองว่าเราไม่ได้ต้องการจะเปลี่ยนนิสัยการดื่มของใคร ทุกคนที่กินกาแฟย่อมเข้าใจเทสต์การกินกาแฟของตัวเองได้ดีที่สุด หน้าที่ของเราคือการพูดคุยและนำเสนอสิ่งใหม่ๆ ที่เขาน่าจะชอบมากกว่า อย่างพวกกาแฟดริปมันก็สามารถ custom ตอนเสิร์ฟได้ เราต้องคุยกับเขาจนเข้าใจความชอบของเขาก่อน จากนั้นเราถึงจะดึงคาแร็กเตอร์นั้นออกมาจากกาแฟ เราคิดว่าสิ่งที่สำคัญคือการใช้กาแฟเป็นสื่อกลางในการพูดคุยกับลูกค้า

ถึงตอนนี้คุณมีเมนูที่สร้างขึ้นมาเองสำหรับร้าน VERTI-Q โดยเฉพาะหรือยัง

ที่ภูมิใจมากคือ cold brew ของที่ร้าน มันอาจจะเป็นเมนูที่คลาสสิกมากๆ แต่ความตั้งใจของเราคือการปรับมุมมองที่คนส่วนใหญ่มีต่อเมนูนี้ เพราะด้วยความที่ร้านกาแฟส่วนใหญ่จะใช้เมล็ดกาแฟเก่าที่หมดอายุแล้วมาทำ cold brew ทำให้รสชาติมักจะออกไปทางทึมๆ แถมคนกินก็จะรู้สึกว่าเป็นกาแฟที่ไม่ได้มีคุณภาพที่ดีมาก เราจึงตัดสินใจลองใช้เมล็ดกาแฟใหม่ในการทำ โดยจะใช้การหมักแบบหัวร้อนซึ่งเป็นกรรมวิธีดั้งเดิม ทำให้รสชาติที่ออกมาค่อนข้างจัดจ้าน มีบอดี้ชัดเจน และอยู่ได้นานถ้าเทียบกับ cold brew ทั่วไปในท้องตลาด

ในฐานะบาริสต้า ขั้นตอนไหนในการทำกาแฟที่คุณต้องคราฟต์มากๆ ชนิดที่ปล่อยผ่านไม่ได้เลย

เราว่าส่วนที่สำคัญที่สุดคือคนทำต้องเข้าใจกาแฟ และสามารถส่งต่อความเข้าใจนั้นไปถึงลูกค้าให้ได้ ถ้าตั้งต้นจากตรงนี้แล้วเรื่องกระบวนการที่เหลือจะตามมาเอง เช่น ถ้าลูกค้าต้องการกาแฟแบบนี้ คุณจะต้องเลือกกาแฟเบอร์นี้ ในสัดส่วนเท่านี้ อุณหภูมิน้ำเท่านี้ เพราะมันไม่ใช่ว่าเราจะทำกาแฟเหมือนเดิมให้คนทุกคน 

ดังนั้นสิ่งที่ต้องคราฟต์ที่สุดคือการคราฟต์กาแฟตัวเดียวกันให้ตรงกับรสชาติที่ลูกค้าแต่ละคนต้องการ

เวลาที่ต้องคิดไอเดียสำหรับเมนูใหม่ คุณชอบเดินทางไปที่ไหนเพื่อหาแรงบันดาลใจ

ด้วยความที่เราเป็นคนชอบขี่มอเตอร์ไซค์ ขี่ไปไหนก็ได้เลย เพราะเราตั้งใจขี่เพื่อคิด แค่ใช้เวลากับความคิดเวลาที่อยู่บนมอเตอร์ไซค์ก็พอแล้ว อาจจะคล้ายๆ กับที่คนอื่นเขาบอกว่าขี่มอเตอร์ไซค์แล้วหัวจะโล่ง ก็ไม่รู้โล่งเหมือนกันหรือเปล่า แต่เราจะค่อนข้างมีสมาธิคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้เวลาที่อยู่บนมอเตอร์ไซค์

สำหรับมอเตอร์ไซค์ All New C125 รุ่นล่าสุด มีจุดไหนที่คุณรู้สึกรีเลตกับความเป็นตัวเองบ้าง

ก่อนอื่นเลยคือเราชอบวิธีการเลือกสีของเขามาก อย่างรุ่นสีดำก็เป็นดำที่ classy หรือสีอื่นๆ ก็จับคู่ออกมาได้โมเดิร์น ดูดี มีทั้งความคลาสสิกและความโมเดิร์นที่ผสมกันได้ดี ไม่ได้เป็นดีไซน์คลาสสิกเพียวๆ เหมือนกับสมัยก่อน ตรงนี้คือจุดแรกที่เราชอบ

อีกอย่างคือเรื่องฟังก์ชั่น ปกติแล้วมอเตอร์ไซค์ดีไซน์คลาสสิกเขาจะยังใช้ไฟที่เป็น daylight แต่อย่างรุ่นนี้เขาก็เปลี่ยนให้เป็น LED แล้ว ซึ่งนอกจากในแง่ความปลอดภัย ก็ยังเป็นดีไซน์ที่เข้ากับลุคปัจจุบันมากๆ ไฟหน้าและไฟท้ายดีไซน์โดดเด่นมาก เป็นจุดที่มองแล้วจะสังเกตก่อนเลย

ปกติเวลาเราพูดถึงมอเตอร์ไซค์ เรามักจะนึกถึงเรื่องสมรรถนะเครื่องยนต์เป็นอันดับแรก แต่ความจริงแล้วเรื่องของการออกแบบนั้นก็สำคัญไม่แพ้กันถูกไหม

แน่นอน ออกตัวก่อนว่าเราเองก็ไม่ใช่คนที่ขี่มอเตอร์ไซค์เพื่อความเร็วนะ คือถ้ามองในแง่ไลฟ์สไตล์ All New C125 มันก็เป็นหนึ่งในตัวเลือกที่ตอบโจทย์มากๆ อาจจะบอกว่าขี่เอาทรง ขี่เอาลุคก็ได้ (หัวเราะ) เพราะด้วยทรงของมอเตอร์ไซค์เขาก็คิดมาแล้วให้ท่าขี่มันดูดี ขี่แล้วมีบุคลิก

เพราะนอกจากมอเตอร์ไซค์จะเป็นพาหนะแล้ว มันยังเป็นเรื่องของไลฟ์สไตล์ด้วย

All New C125 คือมอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่ในตระกูล C ที่ถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่องตลอด 60 ปีที่ผ่านมา โดยโมเดลล่าสุดนี้เป็นการออกแบบใหม่อย่างประณีตภายใต้คอนเซปต์ ‘Craft Your Story’ ไม่ว่าจะเป็นเบาะหนังแบบสองตอนหรือโครงสร้างวัสดุเหล็กโครเมียมทั้งคัน ขณะเดียวกันก็เพิ่มเติมฟังก์ชั่นทันสมัยอย่างเครื่องยนต์ 125 ซีซี และกุญแจรีโมตอัจฉริยะที่มาพร้อมฟังก์ชั่นระบุตำแหน่งรถด้วย

#AllNewC125 #C125 #CraftYourStory #สะท้อนความคราฟต์ในตัวคุณ #CUBHouse

รับข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ bit.ly/3gMoZ8y

The post “กาแฟที่ดีต้องมาคู่กับดีไซน์” นุ๊ก กฤติน บาริสต้าที่คุยกับลูกค้าเพื่อหารสกาแฟที่ใช่ appeared first on a day magazine.

นอกจากนี้ ความรู้สึกว่าตลาดยังมีเสื้อผ้าผู้ชายไม่เพียงพอยังทำเอาเขาคันไม้คันมือ สร้างแบรนด์รองเท้า LUUI และแบรนด์เสื้อผ้า raccooneasywear ขึ้นมาเพิ่มด้วย

ย้อนกลับไปสมัยที่ยังเป็นนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์ เขาคือคนที่สนุกไปกับการปรับแต่งลุคในเครื่องแบบนิสิตของตัวเองให้สนุกสนาน ด้วยการสรรหาไอเทมใหม่ๆ ที่คนคาดไม่ถึงมาแมตช์เข้ากับชุดเรียบๆ ที่ทุกคนต้องใส่เหมือนกัน

เราจึงไม่แปลกใจนักเมื่อเขาเล่าถึงการเบนสายมาสู่แวดวงแฟชั่นทันทีที่เรียนจบ TaninS

“ตอนนั้นเราซื้อเสื้อผ้ากับร้าน JBB* จนสนิทกับพี่เจ้าของร้าน เลยมีโอกาสได้ไปถ่ายแบบแฟชั่น และเริ่มไปแคสต์โฆษณา ทำอยู่สักพักก็เริ่มอินมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายจึงตัดสินใจไปเรียนต่อ”

เป็นช่วงเวลาที่ไปเรียนต่อในหลักสูตร Entrepreneurship ที่ประเทศอังกฤษ​นั่นเองที่ธนินเริ่มมั่นใจในความชอบที่มีให้กับรองเท้า เขาจึงตัดสินใจกลับมาเรียนทำรองเท้าที่ประเทศไทยอย่างจริงจังต่ออีกหนึ่งปี แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองรู้ไม่พอ เขาจึงออกเดินทางอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายคือโรงเรียนทำรองเท้าในประเทศอิตาลีที่ธนินใช้เวลาเรียนรู้อยู่ราวครึ่งปี ก่อนจะกลับมาลุยกับแบรนด์ LUUI ของตัวเอง

เส้นทางที่ผ่านมาของธนินเต็มไปด้วยรายละเอียดมากมายไม่ต่างจากรองเท้าที่เขาหลงรัก เราจึงอยากชวนเขามาเล่าถึงชีวิตที่ผ่านมา ชีวิตที่เมื่อใช้ความชอบนำทาง มันก็ผลิดอกออกผลเป็นงานสนุกๆ มากมายอย่างทุกวันนี้

ในบรรดาไอเทมแฟชั่นทั้งหมด ทำไมคุณถึงติดใจรองเท้าเป็นพิเศษ

ส่วนตัวแล้วถ้าเทียบกับเสื้อยืดหรือเสื้อเชิ้ต รองเท้าเป็นไอเทมที่โดดเด่นออกมาจากชุดได้ง่ายกว่า เราเลยรู้สึกหลงใหลกับรองเท้าเป็นพิเศษ เวลาเจอใครก็ชอบแอบมองรองเท้าเขา อยากรู้ว่าเขาใส่รองเท้าอะไร

ด้วยความที่เราอินมาก เราเลยเริ่มศึกษาลึกขึ้นเรื่อยๆ จนพบว่ากระบวนการผลิตรองเท้ามันซับซ้อนและต้องใช้เวลามาก รายละเอียดของรองเท้าแต่ละคู่จึงบอกเล่าอะไรได้หลายอย่าง ใครที่เคยเรียนทำรองเท้าจะรู้เลยว่าในทุกขั้นตอนนั้นเราพลาดไม่ได้เลย ถ้าพลาดแปลว่าต้องกลับไปเริ่มใหม่ตั้งแต่ศูนย์ 

การไปเรียนที่อังกฤษเปิดมุมมองต่อรองเท้าให้คุณใช่ไหม

ใช่ ตอนนั้นเราไปเรียนคอร์สเกี่ยวกับ Entrepreneurship ซึ่งทำให้เราเริ่มเล็งเห็นช่องว่างในตลาดมากขึ้น บวกกับความชอบแฟชั่นและความอินรองเท้าของเรา ในระหว่างที่ไปเรียนเราได้เห็นหลายๆ แบรนด์ที่เป็นนักทำรองเท้าชื่อดังเก่าแก่ของอังกฤษ เราเลยมีความคิดที่อยากจะทำอะไรเป็นของตัวเองบ้าง

ใครที่เคยไปอังกฤษอาจจะเคยได้ยินชื่อ Jermyn Street เป็นถนนที่มีร้านรองเท้าเก่าแก่ตั้งอยู่เยอะมากจนได้ชื่อว่าเป็นย่านเครื่องแต่งกายสุภาพบุรุษประจำลอนดอน มันทำให้ผมได้รู้จักแบรนด์รองเท้าเก่าแก่ในอังกฤษหลายยี่ห้ออย่าง Edward Green หรือ John Lobb ที่ล่าสุดเพิ่งโดน Hermès เทคโอเวอร์ไป หรือ George Cleverley เป็นแบรนด์รองเท้าสไตล์เนี้ยบๆ ที่อยู่ในหนังเรื่อง Kingsman

เมื่อต้องสร้างแบรนด์รองเท้าของตัวเอง คุณนำแรงบันดาลใจเหล่านั้นมาต่อยอดยังไงบ้าง

พอสร้างแบรนด์ของตัวเอง ผมมองถึงการใช้งานเป็นหลักและอิงจากสไตล์ส่วนตัวค่อนข้างเยอะ ออกตัวเลยว่าผมไม่ชอบอะไรที่มันเนี้ยบมากเท่าไหร่ ถ้าเทียบกับแบรนด์ที่เล่าไปเมื่อกี้ ผมชอบอะไรที่มันดู casual เหมือนจะเรียบๆ แต่ก็มีดีเทล ดูผ่านๆ มันก็คือรองเท้าสวยๆ ธรรมดาคู่หนึ่งแหละ แต่ถ้ามองลึกๆ จะเห็นว่ารองเท้าคู่นี้มีดีเทล มีความคราฟต์ และใส่ใจรายละเอียดนะ

เป็นเพราะภูมิอากาศบ้านเราด้วยหรือเปล่าที่ทำให้คุณดีไซน์รองเท้าสไตล์ casual 

ใช่ครับ เพราะผมอยากให้ทั้งรองเท้าและเสื้อผ้าเป็นสิ่งที่ใส่สบาย การที่ประเทศไทยมีอากาศร้อนตลอดปีก็เป็นหนึ่งปัจจัยหลักที่ส่งผลต่อการเลือกใช้วัสดุ อย่างตอนที่จะตัดกางเกงผมก็เลือกใช้ผ้าลินินซึ่งระบายอากาศได้ดี

รองเท้าก็เหมือนกัน ผมใช้ทรง loafer แบบไม่มีโครงที่ยังดูเนี้ยบอยู่แต่ก็ย้วยนิดๆ บิดงอได้ ใส่แล้วไม่กัด พกใส่กระเป๋าไปเที่ยวก็ได้ ที่สำคัญคือถอดเข้าถอดออกได้ง่าย เพราะด้วยวัฒนธรรมคนไทยที่ต้องถอดรองเท้าบ่อยๆ นอกจากจะใช้หนังกลับที่ใส่สบายแล้ว เรื่องของทรงก็ต้องออกแบบให้ตอบโจทย์ด้วย รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้คือส่วนสำคัญที่เราต้องเก็บมาคิดทั้งหมดตอนดีไซน์

ในฐานะคนทำรองเท้า ขั้นตอนไหนที่คุณจำเป็นต้องคราฟต์มากๆ ปล่อยผ่านไม่ได้เลย

รองเท้าคู่หนึ่งจะดีและสวยได้ผมคิดว่าการตัดเย็บต้องเนี้ยบ คุณภาพหนังต้องดี สองอย่างนี้คือสิ่งสำคัญ ส่วนเรื่องของทรงหรือดีไซน์ ผมว่ามันค่อนข้างเป็นเรื่องนามธรรมและขึ้นอยู่กับรสนิยม

หนังที่จะเอามาทำรองเท้าดีๆ ข้อสำคัญเลยคือมันจะต้องบางแต่แน่น ส่วนจักรที่ใช้เย็บจะต้องเป็นจักรเย็บหนังโดยเฉพาะ และใช้หัวแป้นจักรสำหรับเย็บหนังด้วยเช่นกัน คือมันสำคัญทั้งการเลือกหนังและการเลือกเครื่องจักรเลยที่จะทำให้หนังออกมาเนี้ยบ (เน้นเสียง) แบบเนี้ยบที่สุด

อย่างรองเท้าของ LUUI เราเลือกใช้หนังกลับ lambskin suede เกรดนำเข้า ที่เลือกใช้หนังแกะเพราะว่ามันนิ่มและละเอียดกว่าหนังวัว เวลาใส่เราจะได้ความรู้สึกของรูขุมขนที่เล็กมากๆ เมื่อเปรียบเทียบกัน แล้วก็ยืดหยุ่นได้ดีกว่าด้วย แต่ก็จะมีความยากในการตัดเย็บเพราะหนังที่นิ่มจะดิ้นง่าย ถ้าควบคุมไม่ดีมันอาจจะยืดออก ไม่เป็นไปตามทรงที่ออกแบบไว้

แล้วกับแบรนด์เสื้อผ้า raccooneasywear คุณใส่ความคราฟต์ลงไปในความ casual เหมือนกันไหม

ถึงแม้ว่าเราจะทำเสื้อผ้า ready-to-wear แต่พวกเรื่องทรงมันก็จะมีกลิ่นอายของซาร์โทเรียล (เสื้อผ้าที่ตัดอย่างพอดีตัว) อยู่

บางคนอาจจะเข้าใจคำว่าซาร์โทเรียลว่าเป็นสูทที่ตัดเนี้ยบๆ เลย แต่ความจริงแล้วซาร์โทเรียลมันคือเสื้อผ้าอะไรก็ได้ที่วัดตัดอย่างพอดีตัว ผมก็เลยนำคอนเซปต์นี้ที่ผมชอบมาตีความใหม่และใช้กับแบรนด์ของตัวเอง นั่นคือทำเสื้อผ้าที่ใส่แล้วสวย พอดีตัว โดยที่เขาไม่ต้องไปวัดตัด เพราะเราหยิบเอาดีเทลเรื่องคัตติ้งหรือแพตเทิร์นมาจากความคราฟต์แบบซาร์โทเรียลแต่ทำให้ casual มากขึ้น

จากคนที่ชอบแฟชั่น การผันตัวมาสร้างแบรนด์รองเท้าและเสื้อผ้าของตัวเองท้าทายคุณยังไง

ย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นของแบรนด์เสื้อผ้า raccooneasywear ผมทำเพราะว่าผมชอบและไม่ได้คิดว่าจะทำเป็นธุรกิจอย่างจริงจังขนาดนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราก็ตั้งเป้าหมายใหม่ว่า raccooneasywear จะต้องโตและเลี้ยงตัวเองได้ มีเงินหมุนทุกเดือนเพราะเราต้องจ้างพนักงาน ดังนั้นเราจึงต้องปรับตัวเยอะ

ต้องยอมรับก่อนว่าทุกวันนี้ผมก็ยังทำธุรกิจไม่เก่งเลย คือในมุมของคนที่ชอบจนตัดสินใจไปเรียนทำรองเท้าด้วยตัวเอง ผมก็อยากทำเองตั้งแต่ต้นจนจบเพราะเราอยากเน้นความเนี้ยบ แต่มันเป็นไปได้ยากในแง่ธุรกิจ เราไม่สามารถหมกมุ่นกับรายละเอียดในบางจุดได้มากขนาดนั้น

มีหลายครั้งที่เราต้องยอมลดทอนบางอย่างเพื่อให้ต้นทุนอยู่ในระดับที่ควบคุมได้ และปล่อยให้ธุรกิจเดินต่อ ซึ่งทุกวันนี้ผมก็ยังต้องปรับตัวอยู่เลย ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะกับการทำธุรกิจ

พูดถึงความยากไปแล้ว คุณว่าตัวเองมีข้อได้เปรียบบ้างไหม

หลักๆ เลยคือเราได้เห็นอะไรมาเยอะ ลองผิดลองถูกมาเยอะระหว่างที่เรียน โดยเฉพาะตอนที่ไปเรียนต่างประเทศที่เรามีโอกาสได้เห็นวัสดุแปลกๆ หลายอย่างซึ่งเปิดโลกของเรามาก ทำให้รู้ว่าท้ายที่สุดแล้วอะไรก็เกิดขึ้นได้ ต่อให้ไม่ใช่วัสดุสำหรับตัดเย็บเสื้อผ้าหรือรองเท้าก็อาจจะหยิบมาสร้างสรรค์ได้เช่นกัน

อีกอย่างที่เป็นข้อได้เปรียบของผมคือเรื่องฐานคนดูของแชนแนลยูทูบด้วย คนที่ติดตามเราทุกวันนี้เป็นเหมือนสินทรัพย์เลยนะ เราสามารถเก็บฟีดแบ็กจากเขาได้เรื่อยๆ ว่าสิ่งที่เราทำมันถูกใจเขามากน้อยแค่ไหน ผมเองเก็บมาเป็นสถิติเพื่อตัดสินใจทิศทางของเราในอนาคต ขณะเดียวกันเราก็ให้ความรู้คนดูด้วย ช่วยแบ่งปันไอเดียในการแต่งตัว อันนี้เป็นจุดประสงค์หลักในการทำยูทูบของผมเลย คือเราอยากเห็นผู้ชายไทยแต่งตัวกันมากขึ้น

คุณมองว่าอะไรคืออุปสรรคที่ทำให้ผู้ชายไทยแต่งตัวค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับต่างประเทศ

ผมว่าเป็นเรื่องของตัวเลือกด้วย คิดง่ายๆ เวลาเราเดินเข้าห้าง เสื้อผ้าผู้ชายที่สวยๆ เน้นดีเทล เน้นแฟชั่นอาจจะไม่ค่อยเยอะเพราะด้วยความต้องการของคน ห้างหรือแบรนด์ต่างๆ เขาก็ต้องทำตามความต้องการของตลาด ถ้าจะเปรีบยเทียบให้เห็นชัดๆ ลองดูเสื้อผ้าผู้ชายในเกาหลีหรือญี่ปุ่นก็ได้ สังเกตว่าเขาจะมีหลายเฉดสีและหลายสไตล์เพราะคนส่วนใหญ่โดนปลูกฝังเรื่องการแต่งตัวมาตั้งแต่เด็ก สังคมเขาค่อนข้างหล่อหลอมให้ผู้ชายแต่งตัว

แต่ถ้าวันหนึ่งคนไทยได้รับความรู้หรือได้รับการแนะนำเรื่องการเลือกใช้สี สไตล์เสื้อผ้า รวมถึงเรื่องสไตล์ที่ส่งเสริมบุคลิกภาพมากขึ้น เมื่อถึงตอนนั้นเขาก็น่าจะเลือกซื้อเสื้อผ้ากันหลากหลายมากขึ้นนะ แล้วก็น่าจะเริ่มมีผลต่อตัวเลือกสินค้าในตลาดแฟชั่นด้วย คือน่าจะมีให้เลือกเยอะขึ้น

ดูเหมือนคุณค่อนข้างให้ความสำคัญกับการจับคู่สี

ใช่ๆ เราสนุกกับการจับคู่สีต่างๆ อาจจะเป็นสิ่งที่ได้รับอิทธิพลมาจากช่วงที่ไปเรียนต่อเหมือนกัน อย่างสมัยที่ไปเรียนที่อิตาลีผมไปอยู่เมืองฟลอเรนซ์ ผมชอบวิธีการใช้สีของตึกที่นั่น มีหน้าต่างสีเขียว มีผนังตึกเหลืองๆ ส้มๆ มันทำให้เราเข้าใจที่คนเขาบอกว่าไปเที่ยวแล้วเขาได้แรงบันดาลใจ เฮ้ย! มันมาจากเรื่องประมาณนี้นี่เอง มันมาจากการได้เห็นการใช้สี จับคู่สีต่างๆ เราก็เอามามิกซ์แอนด์แมตช์ในการแต่งตัวของเรา หรือในชิ้นงานที่เราออกแบบได้ด้วย

ทำไมคุณจึงอยากผลักดันให้ผู้ชายไทยแต่งตัวมากขึ้น

เพราะผมก็เป็นหนึ่งคนที่ชอบแต่งตัว และด้วยความรู้ที่มีเราก็อยากส่งต่อให้คนอื่นเท่าที่จะทำได้ พูดไปมันอาจจะฟังดูแอบน้ำเน่านิดหนึ่ง (หัวเราะ) แต่มันก็เป็นเหมือนอาชีพในฝันเหมือนกันนะ การที่เราได้ทำในสิ่งที่เราชอบแล้วเราก็เลี้ยงตัวเองได้จากตรงนี้

การทำยูทูบมันก็เปิดโลกผมด้วย คือหลังจากที่เราทำคลิปเรื่องรองเท้ามากขึ้น เราก็ถูกเชิญไปดูโรงงานรองเท้า ไปดูการผลิตรองเท้า ทำให้เราได้เห็นกระบวนการผลิตในสเกลใหญ่ๆ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่แค่ผมให้ความรู้คนดูอย่างเดียว ผมเองก็ได้รับอะไรกลับมาเยอะมากเช่นกัน

ถ้าให้เปรียบตัวเองเป็นเสื้อผ้า คุณเห็นตัวเองเป็นเสื้อผ้าแบบไหน เพราะอะไร

น่าจะเป็นเสื้อผ้าที่เพลนๆ ดูเรียบๆ แต่ถ้ามองดีๆ แล้วจะเห็นรายละเอียดที่ซ่อนไว้ เป็นดีเทลที่แสดงถึงความใส่ใจและไม่เหมือนใคร ยกตัวอย่างเช่นเสื้อยืดตัวหนึ่งของผมเอง ความพิเศษของเสื้อตัวนี้คือมันไม่มีตะเข็บด้านข้าง ปกติเสื้อยืดจะมีรอยเย็บที่ด้านซ้ายกับขวาใช่ไหม แต่เสื้อตัวนี้ใช้เทคนิคการทอทีเดียวทั้งตัว ดังนั้นมันจะเป็นผืนผ้ากลมๆ ไม่มีรอยต่อเลย เราชอบรายละเอียดเล็กๆ พวกนี้ แม้ว่ามันจะมีแค่เราเท่านั้นที่รู้ แต่เราก็มีความสุขเพราะเราชอบไง (หัวเราะ)

ถ้าเปรียบเทียบกับมอเตอร์ไซค์ All New C125 อะไรคือดีเทลที่เชื่อมโยงกับตัวตนของคุณ

ความประณีต คือถึงแม้ว่าผมจะไม่ใช่คนที่อินกับรถและมอเตอร์ไซค์เป็นพิเศษ แต่พอเห็นภาพ All New C125 ปุ๊บ แวบแรกคือรู้สึกว่าสวย เพราะเขาออกแบบส่วนโค้งตรงหัวรถ มือจับ และคอนโซลหน้าได้ลงตัวมากๆ รู้สึกว่าเขาใส่ใจทุกรายละเอียดจริงๆ นะ 

อีกอย่างคือเขาจับคู่สีมาดี สีน้ำเงินกับแดงมันเป็นคู่ตรงข้ามที่ขับกันอยู่แล้ว และมันยิ่งทำให้โค้งของมอเตอร์ไซค์เด่นยิ่งขึ้นไปอีก เหมือนกับว่าพอจับคู่สีถูก สีก็ช่วยชูรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ออกมาได้ทั้งหมดเลย มันก็เห็นต่อไปถึงความใส่ใจ ความเนี้ยบ 

ผมว่าจริงๆ คำที่นิยาม All New C125 ได้ดีที่สุดคือเรื่องของความคราฟต์ในดีเทลนี่แหละ

ในความคิดของคุณ ทำไมเราจึงต้องให้ความสำคัญกับเรื่องดีไซน์ของมอเตอร์ไซค์พอๆ กับเรื่องสมรรถภาพของเครื่องยนต์

ผมว่าพาหนะที่เราใช้มันก็เป็นเหมือนเสื้อผ้าอีกชิ้นหนึ่งนะ ผมขอเทียบกับเสื้อผ้าซึ่งเป็นความชอบส่วนตัวก็แล้วกัน ​ทุกอย่างที่เราเลือกมันจะสะท้อนสไตล์ของเรา สะท้อนบุคลิกของเราว่าเราเป็นคนแบบไหน เราเป็นคนชอบแต่งตัวประมาณนี้ เราเลือกใช้รถประมาณนี้ นี่คือตัวตนของเรา

สมมติว่าผมเลือก All New C125 คันนี้เพราะผมคิดว่าโค้งมันสวย มันก็สะท้อนให้เห็นว่าเราเป็นคนประณีตและใส่ใจกับรายละเอียด เพราะนี่คือสิ่งที่เขาเลือกใช้ ผมว่ามันสะท้อนเยอะเลย

All New C125 คือมอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่ในตระกูล C ที่ถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่องตลอด 60 ปีที่ผ่านมา โดยโมเดลล่าสุดนี้เป็นการออกแบบใหม่อย่างประณีตภายใต้คอนเซปต์ ‘Craft Your Story’ ไม่ว่าจะเป็นเบาะหนังแบบสองตอนหรือโครงสร้างวัสดุเหล็กโครเมียมทั้งคัน ขณะเดียวกันก็เพิ่มเติมฟังก์ชั่นทันสมัยอย่างเครื่องยนต์ 125 ซีซี และกุญแจรีโมตอัจฉริยะที่มาพร้อมฟังก์ชั่นระบุตำแหน่งรถด้วย

#AllNewC125 #C125 #CraftYourStory #สะท้อนความคราฟต์ในตัวคุณ #CUBHouse

รับข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ bit.ly/3gMoZ8y

The post ธนิน TaninS ยูทูบเบอร์สายแฟชั่นผู้อยากผลักดันให้ผู้ชายไทยสนุกกับการแต่งตัวมากขึ้น appeared first on a day magazine.

ไม่ไกลจากสถานี BTS ทองหล่อ ท่ามกลางย่านคนจีน ตึกแถวสูง และหน้าต่างเหล็กดัดที่เห็นจนชินตา มีสตูดิโอออกแบบที่ชื่อ Studio Act of Kindness ตั้งอยู่

จะว่าแนบเนียนก็ใช่ ที่นี่ไม่ได้ดัดแปลงโครงสร้างอะไรใหญ่โตจนเรียกร้องความสนใจจากคนที่เดินผ่านไปมา แต่จะว่าโดดเด่นก็ได้ เพราะเจ้าของตกแต่งด้านหน้าด้วยปูนเปลือย แต่งเติมกระจกใส ประตู และกรอบหน้าต่างสีดำสนิท จากดีเทลเล็กๆ น้อยๆ แต่ด้วยความพิถีพิถันในการออกแบบทำให้เก็บเสน่ห์ของตึกแถวเก่า และปลุกชีวิตอาคารให้โมเดิร์นขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

ผู้ที่ตกแต่งสตูดิโอให้กลมกลืนแต่โดดเด่นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ชารีฟ ลอนา ดีไซเนอร์และเจ้าของ Studio Act of Kindness สตูดิโอที่เชื่อในการผสมผสานศาสตร์ที่หลากหลายจนเกิดเป็นงานหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็นงานโปรดักต์ เฟอร์นิเจอร์ งานออกแบบภายใน และสถาปัตยกรรม เช่น งานออกแบบตกแต่งธนาคารเกียรตินาคินภัทร สาขาทองหล่อ ที่ตีความธนาคารให้ไม่เคร่งขรึมน่าเบื่อ หรือมีส่วนร่วมกับโปรเจกต์ Sretsis Parlour คาเฟ่สีชมพูแสนแฟนตาซีบนชั้น 2 ในศูนย์การค้าเซ็นทรัล เอ็มบาสซี

พ้นไปจากงานดีไซน์สถานที่ เรายังแอบเห็นม้วนผ้าและตัวอย่างกระเป๋าในสตูดิโอของเขา รอที่จะเป็นส่วนหนึ่งของงานชิ้นใหม่ที่คาดว่าจะเป็นสินค้าในแบรนด์เสื้อผ้าผู้ชายที่ชื่อ One’s Essentials ด้วย

สารภาพตามตรงว่าก่อนมาถึง เราตั้งใจจะคุยกับชารีฟถึงวิธีคิดงานออกแบบภายในของเขาเท่านั้น แต่หลังจากนั่งบนโซฟาสีขาวนุ่มฟูบนชั้น 3 บทสนทนากลับยาวไปถึงชีวิตที่ตั้งอยู่บนการพิสูจน์ตัวเองอยู่ตลอดเวลา เส้นทางการเรียนด้านออกแบบ ไปจนถึงความสนใจในพื้นที่ที่ไม่ใช่แค่งานสถาปัตยกรรม แต่ยังรวมไปถึงเมืองที่ประกอบสร้างเขาขึ้นมา

เริ่มสนใจในงานดีไซน์ตั้งแต่เมื่อไหร่

ผมโชคดีที่รู้ตัวตั้งแต่เด็กๆ เลยว่าชอบศิลปะ แต่มันอาจจะยังไม่ชัดเจนว่าเป็นดีไซน์หรือเป็นอะไร

ผมโตมาในจังหวัดยะลา ยุคที่ผมโตผงขาว (ยาเสพติด) กำลังเข้ามาในสามจังหวัด ด้วยความที่คุณพ่อคุณแม่เป็นคุณครูเขาก็พยายามจะเอาลูกออกไปจากอันตราย แกก็ออกไปสร้างบ้านใหม่อยู่ในหมู่บ้านนี่แหละ แต่ไม่มีใครเลยรอบๆ บ้านเรา ข้างหลังเป็นภูเขา ข้างหน้าเป็นคลอง มีสวนมะพร้าว กลายเป็นว่าชีวิตวัยเด็กเรามีเพื่อนน้อย เท่าที่จำได้คือผมโตมากับการวาดรูป เป็นเด็กที่ค่อนข้างเก็บตัวและชอบศิลปะ พอเข้าประถมก็เริ่มแข่งขัน ประกวดทุกอย่างที่เป็นศิลปะ ร้องเพลง ดนตรี แต่ด้วยความที่เราเป็นเด็กต่างจังหวัด ไม่ได้มีทุนมากพอที่จะไปติว ก็อาศัยลักษณะการทำซ้ำๆ ซึ่งเราไม่รู้หรอกว่าถูกหรือผิด พอมาถึงจุดหนึ่งเราก็รู้สึกว่าเราวาดได้ วาดคนเหมือนตั้งแต่ประถมฯ

พอถึงมัธยมฯ ทั้งๆ ที่ที่บ้านเห็นว่าเรามีความสามารถทางศิลปะแต่เขาก็อยากให้เข้าสายวิทย์และเรียนหมอ เพราะคนต่างจังหวัดไม่ได้รับรู้ว่าอาชีพดีไซน์มันจะมีทางรอดไหมในประเทศนี้ แต่ใจผมคือรู้ตั้งแต่แรกว่าอยากเรียนดีไซน์

พอ ม.ปลายผมก็ได้โควตามาเรียนโรงเรียนในตัวเมืองและออกจากบ้านมาอยู่กับน้าซึ่งเป็นสถาปนิกมาก่อน แต่เจอวิกฤตต้มยำกุ้งเลยต้องกลับมาเป็นอาจารย์อยู่ต่างจังหวัด เราก็ได้แอบอ่านหนังสือที่เขาขนกลับมาจากกรุงเทพฯ เห็นหนังสือดีไซน์ อารมณ์เหมือนครูพักลักจำ​ เป็นช่วงที่เราได้โลดแล่น ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นมากๆ อยู่นอกสายตาของพ่อแม่ (หัวเราะ)

การอยู่ในสามจังหวัดส่งผลกับงานดีไซน์ไหม

ส่งผล เหมือนว่าการเกิดมาเป็นกลุ่มคนชายขอบ (minority) ที่โดนกดทับด้วยอะไรบางอย่าง มันทำให้เรารู้สึกคาดหวังสิ่งที่ดีให้กับตัวเอง อยากจะดีกว่าเดิม และพอเราอยู่ในจุดนั้นมันทำให้เราเปิดรับวัฒนธรรมอื่นๆ หรืองานอื่นๆ ได้กว้าง เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่เหนือใคร เราเป็นนักฟังมากกว่าเพราะเราอยู่ในฐานะที่พูดอะไรได้น้อย มันทำให้เรามองคนได้ขาดขึ้น

การโตในยะลาตอนนั้นสนุกมาก ผมมีความทรงจำที่ดีมากเพราะว่ายะลาติดมาเลเซีย ซึ่งเคยเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ ผมโตมากับเพลงฝรั่ง ละครฝรั่ง ไม่ฟังเพลงไทยเลย คนในหมู่บ้านพูดไทยกลางยังไม่ชัดเลยแต่ฟังเพลงฝรั่ง ลุงฟัง Bee Gees กินข้าวหมกไก่ ป้าที่กลับจากตัดยางมาเปิดเพลงของ Celine Dion ฟัง เพื่อนๆ ผมโตมากับวง Nevada ทุกคนไว้ผมยาว ใส่เสื้อหนังเป็นพู่ๆ นี่มันแคลิฟอร์เนียหรือว่าอะไร

ด้วยความที่พ่อแม่ส่งผมไปเรียนโรงเรียนคริสต์ตั้งแต่เด็กเพราะอยากให้ผมได้ภาษาอังกฤษ เสาร์-อาทิตย์ผมก็มาเรียนโรงเรียนสอนศาสนาอิสลาม ต้องเรียนภาษาอาหรับด้วย มันทำให้ผมเปิดกว้าง มันอาจจะทำให้เราทนกับความต่าง เข้าได้กับทุกคน และทำให้เราเข้าใจว่าเราไม่จำเป็นต้องไปอยู่เหนือใคร ต้องเป็นคนที่กำหนดให้คนอื่นทำตามไม่ว่าเรื่องดีไซน์หรือความคิด ดีไซน์เราเลยเปิดกว้างกับสิ่งต่างๆ มาโดยตลอด

ทำยังไงถึงได้เรียนด้านดีไซน์ในระดับมหาวิทยาลัย

พอต้องไปสอบเอนทรานซ์ผมได้คะแนนดีไซน์ดี แทบจะติดคณะสถาปัตย์ทุกมหาวิทยาลัยเลย แต่ว่าพ่อกับแม่ไม่ให้เรียน สุดท้ายถึงจะซิ่วผมก็ไม่ติดหมออยู่ดี แล้วก็รู้สึกว่าไม่ไหวจริงๆ จนทะเลาะกันถึงขั้นผิดใจ บ้านผมค่อนข้างจะเคร่งศาสนานิดหนึ่ง พี่สาวกับพี่เขยที่เป็นหมอก็เลยพูดกับพ่อแม่ว่าน้องน่าจะมีพรสวรรค์ที่พระเจ้าให้มา พ่อแม่ก็เลยให้ลองดู เลยได้เรียนอินทีเรียร์ที่ ม.กรุงเทพ

ได้ยินว่าคุณไม่ได้มีแค่ความขบถต่อพ่อแม่ แต่ตอนที่ทำทีสิสระดับมหาวิทยาลัยก็ขบถกับงานดีไซน์จนโดนวิจารณ์หนัก ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม

ผมอาจจะเรียกความขบถของตัวเองตอนนั้นว่าความครีเอทีฟก็ได้มั้ง ตอนเรียนผมมีความคิดว่าทำไมงานดีไซน์บ้านเราถึงถูกจำกัดอยู่แค่นิยามไม่กี่อย่าง ผมเลยทำหัวข้อทีสิสที่สเกลใหญ่และยากสำหรับเด็กปริญญาตรีมาก เพราะเหมือนมันเปลี่ยนแปลงบริบทของประวัติศาสตร์ผ่านงานอินทีเรียร์ผสมกับแลนด์สเคป

ทีสิสของผมชื่อ The Block Six Contemporary Performing Arts Center and Workshop Studio ผมศึกษาว่าโรงละคร ศูนย์การแสดง ศูนย์วัฒนธรรมแห่งชาติมักจะเป็นสถานที่ที่ศิลปะชั้นสูงหรือออร์เคสตราจะไปเล่นโชว์เท่านั้น ขณะเดียวกันเด็กที่เรียนการแสดงหรือนักแสดงอิสระไม่มีพื้นที่ให้โชว์เลย

เพราะโรงละครเหมือนมีการจำกัดชนชั้น เราเลยทลายกำแพงโรงละครด้วยการใช้คอนเซปต์ความถ่อมตนแบบไทยๆ ตีความคำนี้ออกมาในรูปแบบของสถาปัตยกรรมที่จับต้องได้มากขึ้น โดยใช้โรงงานยาสูบเก่ามาดัดแปลง ลดระดับอาคารลง ดึงเอาธรรมชาติอย่างแม่น้ำเข้ามาอยู่ในโรงละคร หรือแม้แต่เปลี่ยนบันไดเป็นสโลปเพื่อไม่ให้เกิดเสียงเวลาเดินเพื่อให้เข้ากับบริบทคนไทยที่ชอบมาสาย หลายคนที่ได้เห็นงานของเราเขาก็เกิดคำถามว่าทำอะไรวะ ในขณะที่เรารู้สึกว่าสิ่งที่เราทำคือการเปลี่ยนความหมายสเปซกับฟังก์ชั่นของอินทีเรียร์ของโรงละครเลยนะ ทำไมไม่มีใครเก็ตเรา โชคดีที่อาจารย์และมหาวิทยาลัยซัพพอร์ตเราเต็มที่ คนที่ชอบก็ชอบ แต่คนที่ไม่ชอบก็คือด่าเลย

คนที่วิจารณ์ในแง่ลบ เขาวิจารณ์ว่ายังไงบ้าง

ทำไมทำตัวแบบนี้ คิดว่าเจ๋งเหรอ ความคิดที่อยากจะเปลี่ยนอะไรแบบนี้มันเป็นไปได้ยากนะ คุณจะทำงานกับคนอื่นยาก คนอย่างคุณไปทำงานบริษัทไหนก็ไม่มีใครรับหรอก เราเฟลนะ เพราะเราเชื่อในสิ่งที่ทำว่าเรามีเหตุผลซัพพอร์ตมากพอ

งานนี้เป็นเหมือนแรงผลักดันที่ทำให้ผมสงสัยว่าทำไมประเทศอื่นถึงทำอะไรเจ๋งๆ นอกกรอบได้ ทำไมทุกคนถึงยังจำกัดกับฟอร์ม ระเบียบ ทั้งๆ ที่เราทำอาชีพที่กำลังนำพาสังคมไปสู่อะไรที่มันสร้างสรรค์มากๆ ผมเลยไปเรียนต่อที่ The Glasgow School of Art เพราะชอบวิสัยทัศน์ของมหาวิทยาลัยที่ให้สองคณะอย่างดีไซน์และสถาปัตย์มาเรียนแลกเปลี่ยนกัน เพราะเขาเชื่อว่าการมีความรู้รอบตัวทำให้เราถือไพ่เหนือกว่า เขาอยากจะผลิตเด็กที่ไปท้าทายอุตสาหกรรมดีไซน์ ไม่ได้อยากจะผลิตสถาปนิกที่เป็นงานสถาปัตย์อย่างเดียว

การเรียนที่นั่นเปลี่ยนมุมมองต่องานดีไซน์ของคุณไหม

เปลี่ยนเยอะเลย มันเป็นช่วงชีวิตที่เปลี่ยนเราเป็นคนละคน จากเดิมที่ไม่มั่นใจในตัวเองเพราะไม่มีทุนที่จะเสพงานดีไซน์ที่ดีเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ ต้องอาศัยครูพักลักจำเอา แต่พอเราไปอยู่ที่นั่น อันดับแรกคือมันทำให้ผมรู้สึกว่าดีไซน์เป็นเรื่องของทุกคนที่เท่าเทียมกัน ทุกคนเข้าถึงได้ เขามีมิวเซียมที่เข้าได้ฟรีเยอะมาก ยิ่งเด็กนักเรียนจะเข้าไปไหนก็ได้ ผมถือบัตรนักศึกษาเข้าไปค้น archive ของเมือง เอาแบบตึกในยุควิกตอเรียนออกมาอ่านได้เลย เรารู้สึกว่าการศึกษาที่ดีมันต้องเป็นแบบนี้สิวะ (หัวเราะ) การได้เรียนดีไซน์ที่ดีในเมืองที่มันมีพร้อมทุกอย่างมันเป็นอย่างนี้นี่เอง

เขาสอนเราตั้งแต่วันแรกๆ ว่าพอมาอยู่ที่โรงเรียนต้องทำตัวเหมือนน้ำไม่เต็มแก้ว ทิ้งอีโก้ของตัวเองออกไป และสอนให้เราตั้งคำถาม ดีไซน์ที่ดีในโลกนี้มันเกิดจากการตั้งคำถาม เช่น เราไม่เคยมองเห็นพระเจ้าแต่เราจะทำให้พระเจ้าอยู่ในสถานะอาคารได้ยังไงในเชิงสถาปัตยกรรมและอินทีเรียร์ มันเลยเกิดเป็นโบสถ์ มีแสงที่เข้ามาจากทิศเหนือ ซึ่งมันเกิดจากคำถามทั้งหมด

แต่ว่าในบ้านเรา สมัยก่อนเราอาจจะโฟกัสกับความงามแบบเดียว แบบวิถีช่างศิลป์ คุณต้องวาดรูป ต้องปั้นรูปให้เหมือน พอไปเรียนเรารู้เลยว่าที่เราเรียนมามันไม่เหมือนกับที่คนอื่นเขาเรียน ที่ทุกคนมานั่งเถียงกันว่าทำไมงานนี้สวยหรือไม่สวยซึ่งเรางง นอกจากนี้มหาวิทยาลัยเขาก็สั่งให้เลือกวิชาเลือกที่เป็น fine art ผมก็ไปลงเรียนป๊อปคัลเจอร์ อาจารย์ที่สอนเป็นคนทำนิตยสาร ArtReview เขาก็มาสอนวิจารณ์หนัง ผมต้องไปเรียนวิจารณ์เพลงด้วย ซึ่งมันทำให้เรามองเห็นตลาดกว้างขึ้น เพราะเราปฏิเสธไม่ได้ว่าถ้าวันหนึ่งเราเป็นสถาปนิกเราอาจจะต้องมีลูกค้าที่เป็นนักร้อง

มีงานชิ้นไหนที่เปลี่ยนตัวคุณไหม

งานทีสิสที่นั่นเปลี่ยนผมเหมือนกัน เราตั้งคำถามกับสังคมยุโรป พูดถึงเมืองกลาสโกว์ในสกอตแลนด์ที่ประสบความสำเร็จเรื่องการเงินแต่ทำไมคนถึงติดเหล้าและฆ่าตัวตาย แปลว่าค่า GDP ไม่ได้แปรผันตรงกับความสุขของคนในเมือง ดังนั้นในฐานะสถาปนิกผังเมือง คุณสามารถแก้ปัญหาเมืองนี้ได้ยังไงบ้าง

คำถามนี้ทำให้เกิดเป็นโปรเจกต์ที่ชื่อว่า Fun Factory กลาสโกว์เป็นเมืองอุตสาหกรรมมาก่อน คนไม่ได้ใช้พื้นที่สาธารณะเพราะอากาศหนาวมาก ฝนตกทั้งวัน คนเลยต้องเข้าไปอยู่ในอาคารและกินเหล้า ผมเลยออกแบบโรงงานที่เริ่มผลิตโปรดักต์ตอนห้าโมงจนถึงสามทุ่มเล่นกับช่วงเวลาหลังเลิกงาน ด้านในโรงงานมีอาร์ตแกลเลอรี มีลานกีฬา มีสระว่ายน้ำอุ่น หรือกิจกรรมที่ให้คนทุกเจเนอเรชั่นเข้าไปทลายกำแพงกันได้

ภาพงาน 3D design ของโรงงานจะดูหดหู่มาก เป็นการส่อเสียดเมืองอุตสาหกรรมว่ามันใช้มนุษย์เป็นเครื่องมือ เครื่องจักร จนเหมือนลืมไปว่าทุกคนไม่มีความสุขเลย แต่คนที่ดูงานแฮปปี้มาก คนที่นั่นชอบกันแบบปรบมือให้

จำได้ว่าวันที่เราจะเรียนจบ อาจารย์กับสภาสถาปนิกที่สกอตแลนด์เขาก็พูดว่า เขามองว่าเด็กเอเชียถือไพ่เหนือกว่าคนยุโรปตรงที่ว่าเรามีฝีมือในการวาด เพราะเราโดนเทรนมาแบบนั้น พอวันหนึ่งเรามีความคิดเป็นของตัวเอง เราก็คือลูกผสมระหว่างสองวัฒนธรรมและจะอยู่รอดในทุกๆ ที่ มันเป็นคำชมที่ดีที่สุดสำหรับผมเลย

หลังเรียนจบคุณทำงานในลอนดอนต่อก่อนจะกลับมาเปิดสตูดิโอที่เมืองไทย ตอนนั้นทำงานอะไร

ผมทำหลายอย่าง มีงานฟื้นฟู (revamp) Portobello Market ที่ Notting Hill เพราะจริงๆ ผมจบสถาปัตยกรรมผังเมืองเชิงสร้างสรรค์ มันเป็นคณะใหม่ที่ไม่ได้ศึกษาแค่ผังเมืองแต่ยังรวมถึงการเอาเมืองเก่ามาทำนู่นนี่ งานของผมทำงานร่วมกับนักลงทุนและรัฐบาล ทำอยู่ประมาณเกือบๆ 2 ปีเจ้านายก็บอกว่ามาเป็นหุ้นส่วนไหม ถ้าเป็นหุ้นส่วนต้องเป็นประชากรของที่นี่ ผมเลยกลับไทยมาขอคุยกับพ่อแม่ก่อน

จริงๆ ใจอยากอยู่ที่นั่นเกินร้อย เรารู้สึกว่ามันเป็นที่ของเราและเป็นโอกาสที่ดีมาก แต่อยู่ๆ ก็ได้งานฟรีแลนซ์ที่ไทย ลูกค้าก็เข้ามาเรื่อยๆ จนผมเห็นโอกาสความเป็นไปได้ที่นี่ที่สูงเหมือนกัน ตอนนั้นอังกฤษกำลังอยู่ในช่วง Brexit พอดี ซึ่งไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ ผมเลยตัดสินใจอยู่เมืองไทยและเปิดสตูดิโอ Studio Act of Kindness ขึ้นมา

การทำงานที่ลอนดอนกับที่นี่เหมือนหรือต่างกันยังไง

ตอนผมทำงานที่นั่นกับทำงานที่นี่เรามีวิถีเดียวกันคือเอาความเป็น fine art มาผสมกับความคราฟต์ ทำอะไรใหม่ๆ ที่ไม่ใช่แค่งานดีไซน์ที่คนส่วนใหญ่เห็นว่าสวย เป็นพิมพ์นิยม เป็นกระแส ถ้านิยามเราคงเป็นสตูดิโอแบบอินดี้ หมายถึงว่าไม่ได้ขึ้นกับใคร ไม่ได้ขึ้นกับว่าต้องทำแบบนี้ แต่ขึ้นอยู่กับความสามารถและอาวุธที่เรามีในมือ และเราจะเสนออะไรให้ลูกค้าได้บ้าง

Studio Act of Kindness ทำอะไรบ้าง

หลักๆ ก็คือทำงานออกแบบภายในกับสถาปัตยกรรมที่ไม่ได้เป็นสเกลใหญ่ เช่น งานรีโนเวชั่นบ้าน อาคาร แต่ในทุกๆ งานมีการใช้แนวทางอย่างอื่นนอกจากสถาปัตยกรรม เราเลยเรียกตัวเองว่าเป็น multidisciplinary design คือเราไม่ได้เป็นอินทีเรียร์ดีไซเนอร์อย่างเดียว เรามีแบ็กกราวนด์อย่างอื่น เรามีคนในทีมที่เคยทำงานกับบริษัทโฆษณา Ogilvy มาก่อน เขาจะดูเรื่องแบรนด์ดิ้ง ดังนั้นทุกๆ โปรเจกต์มันเลยมีดีเทลครบ มาหาเราที่เดียวแล้วจบ

เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของ Studio Act of Kindness คือการเล่นกับเทกซ์เจอร์ สี เป็นส่วนผสมของ fine art หรือเปล่า

ใช่ๆ มันอาจจะเป็นสิ่งที่ผมเสพมาโดยตลอดด้วย ด้วยความโชคดีที่เราเป็นคนเข้ากับคนง่าย เรามีเพื่อนจากหลายๆ ที่ ทำให้เราเข้าใจส่วนผสมในสังคมนี้ ผมรู้สึกว่าความหลากหลายมีอิทธิพลกับงานผม ทั้งในเชิงวัสดุ เทคนิค ผมเป็นเพื่อนกับช่างภาพ ผมก็จะไปเรียนรู้วิธีถ่ายภาพเพื่อเอามาเช็กแสงเงาในสเปซเรา หรือเราชอบ fine art ตั้งแต่เด็กก็นำวิธีการเพนต์มาใช้กับการเพนต์ผนัง

เวลาทำงานแต่ละงานผมก็จะเปิดเพลงไม่เหมือนกัน มันช่วยทำให้เราเข้าใจและมองเห็นสิ่งที่มองไม่เห็น และสุดท้ายผมจะสวมบทบาทเป็นลูกค้าเสมอ เพราะลูกค้าที่มาหาเราเขาอยากได้การที่เราตีความโจทย์ของเขา ไม่ใช่เรื่องที่เรายัดเยียดดีไซน์ที่เราชอบไปให้ลูกค้า

จากงานที่ผ่านๆ มา เหมือนว่าคุณจะคำนึงถึงเรื่องแสงเยอะด้วย

คำนึงเยอะ ถ้างานนั้นเป็นบ้านหรือเป็นออฟฟิศ แสงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ตอนที่ผมไปเรียนกลาสโกว์ก็ไม่มีแสงเลย แต่ความดีงามของโรงเรียนคือมันถูกตั้งโดยสถาปนิกชื่อดังอย่าง Charles Rennie Mackintosh เขาเป็นคนละเอียดอ่อนเรื่องการจัดการพื้นที่ด้วยแสงจนเกิดห้องเรียนที่ใช้แสงจากทิศเหนือเข้ามาทำให้ไม่เกิดเงาสะเปะสะปะในสตูดิโอ เวลาเรียนวาดหรือปั้นเลยเห็นวัตถุชัด การไปเรียนทำให้เรารู้สึกละเอียดอ่อนกับการจัดการแสงมากขึ้น เราจัดการกับแสงให้มันเกิดเป็นการเคลื่อนไหวที่แตกต่างกันในสเปซเราได้ แสงที่ลอดผ่านวัตถุเข้ามาแล้วถูกย้อมให้ดูเย็นๆ เราก็ทำได้ เราลองเรื่องแสงกันเยอะเหมือนกัน

คุณคิดถึงอะไรบ้างเวลาทำงานอินทีเรียร์

ปัจจัยสำคัญที่สุดขึ้นอยู่กับแต่ละโปรเจกต์ ยกตัวอย่างง่ายๆ ตอนออกแบบสตูดิโอของออฟฟิศผม ปัจจัยหลักคือต้องพรีเซนต์ความเป็นตัวเอง ผ่านรูปทรงของอาคาร บรรยากาศ เทกซ์เจอร์ มู้ด แม้แต่ห้องโถงชั้นล่างตรงทางเข้า ถ้าเป็นคนอื่นเขาก็คงทำเป็นล็อบบี้โชว์โมเดลสถาปัตยกรรม แต่เราอยากให้คนรับรู้ว่าเราทำอย่างอื่นนอกจากอินทีเรียร์ได้ด้วยก็เลยจัดวางแจกัน เฟอร์นิเจอร์ เสื้อผ้า กระเป๋า ชั้น 2 เป็นออฟฟิศที่ทุกคนทำงานด้วยกัน สามารถเดินทะลุผ่านได้ ผมก็เดินไปเจอลูกน้องแล้วค่อยเดินมาข้างบนชั้น 3

นี่คือการคิดจากโจทย์ว่าออฟฟิศต้องสะท้อนตัวผม สะท้อนวิธีการทำงาน คาแร็กเตอร์ โชว์คราฟต์สกิล โชว์เทคนิคที่เราอาจไม่ได้ทำในงานลูกค้า แต่พอเป็นโปรเจกต์อื่นๆ เราก็ต้องอ้างอิงลูกค้า เช่น บ้านนี้ทำให้ลูกค้าอยู่ในบ้านแล้วรู้สึกสงบ หรือทำร้านอาหารที่เราต้องใช้ดีไซน์เป็นเครื่องมือทำให้ธุรกิจเขาเติบโตได้ มันมีไม่กี่ปัจจัยหรอก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดจะขึ้นอยู่กับโจทย์ของแต่ละโปรเจกต์

คุณได้แรงบันดาลใจจากไหน

ผมชอบดูวิถีชีวิตของคนนะ แต่ก่อนตอนเรียนที่ยะลา การนั่งมอเตอร์ไซค์คือการอยู่กับความคิดตัวเอง ในหูมีซาวนด์อะเบาต์ ฟังเพลง ลมตี เราเห็นทิวทัศน์วิวภูเขา เห็นทุ่งนา ก่อนจะเข้าไปในเมืองก็จะเห็นความเป็นไปของคนทุกๆ วันที่ออกมาทำงานตอนเช้า ถ้าให้ผมขับมอเตอร์ไซค์ผมก็คงจะได้รับแรงบันดาลใจกับการเห็นคนในเมือง ถ้าสถานการณ์ดีขึ้นผมคงเอามอเตอร์ไซค์ออกไปขับในต่างจังหวัดริมทะเลที่มองเห็นอะไรอย่างอื่นที่เราคว้ามันไม่ได้บ้าง ไม่เข้าใจมันบ้าง ไม่ต้องคิดถึงมันบ้าง ผมว่าฟีลมันดีกว่ารถยนต์นะ เหมือนเราไม่มีขอบเขต และมองความเป็นไปในสปีดที่มันต่ำๆ เห็นคน ได้กลิ่นทะเล ได้กลิ่นถนน ได้ยินเสียงบรรยากาศรอบข้าง

มีงานคราฟต์ไหนที่คุณกำลังสนใจไหม

ผมกำลังสนใจฮอนด้าที่เอาโมเดลรถเก่ากลับมาคราฟต์ใหม่เป็น All New C125 ผมรู้สึกว่านี่คือวิธีการที่ผมทำงานมาโดยตลอด แต่เราทำงานกับสเปซ กับโปรดักต์ ยานพาหนะที่ถูกเอามา redesign ใหม่มันตอบโจทย์กลุ่มคนที่ชอบงานคราฟต์หรือภาพจำในอดีต แต่จะให้ไปขับรถเก่าก็คงไม่ได้ ผมชอบตรงที่ใช้วัสดุเดิม สีที่แมตช์ ผมว่ามันโชว์ได้ด้วย เป็นงานศิลปะที่เข้าถึงได้ เอาออกไปใช้ได้ด้วย

All New C125 คือมอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่ในตระกูล C ที่ถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่องตลอด 60 ปีที่ผ่านมา โดยโมเดลล่าสุดนี้เป็นการออกแบบใหม่อย่างประณีตภายใต้คอนเซปต์ ‘Craft Your Story’ ไม่ว่าจะเป็นเบาะหนังแบบสองตอนหรือโครงสร้างวัสดุเหล็กโครเมียมทั้งคัน ขณะเดียวกันก็เพิ่มเติมฟังก์ชั่นทันสมัยอย่างเครื่องยนต์ 125 ซีซี และกุญแจรีโมตอัจฉริยะที่มาพร้อมฟังก์ชั่นระบุตำแหน่งรถด้วย

#AllNewC125 #C125 #CraftYourStory #สะท้อนความคราฟต์ในตัวคุณ #CUBHouse

รับข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ bit.ly/3gMoZ8y

The post ชีวิตของชารีฟ ลอนา นักออกแบบที่เชื่อในการผสมจักรวาลความคราฟต์กับงานสถาปัตย์ appeared first on a day magazine.

ในบรรดาลุคต่างๆ ของแฟชั่นนิสต้าอย่างพิชญ์ มีเสื้อผ้าประเภทหนึ่งที่เขาใส่บ่อยจนเป็นภาพจำ นั่นคือชุดสูท ซึ่งไม่ใช่สูทธรรมดาๆ หาได้ทั่วไป แต่ต้องเป็นสูทที่ปกกว้างแบบวินเทจ มีกระดุมสองแถว และเสริมสัดส่วนให้ดูสง่าราวกับว่าตัดมาเพื่อเขาคนเดียวเท่านั้น

แน่นอน เพราะสูทส่วนใหญ่ที่เขาสวมมาจากร้านสูท tailor-made 612sixtwelve ของเขาเองที่ทำอย่างจริงจังแม้จะไม่เคยเรียนแฟชั่นมาก่อนเลยก็ตาม ในวันที่ร้านสูทของเขาเดินหน้ามากว่า 6 ปีจนขยายร้านได้ถึง 2 สาขา บทสนทนาต่อจากนี้เราจึงอยากชวนอดีตบอยแบนด์มาขุดคุ้ยถึงความชื่นชอบในการแต่งตัว จนถึงความจริงจัง ความอิน ความหมกมุ่นในการทำสูทและสิ่งที่รักจนถึงทุกวันนี้

พิชญ์ กาไชย

พิชญ์ กาไชย

ความสนใจเรื่องการแต่งตัวเกิดขึ้นตอนไหน ใช่ช่วงที่ไปเริ่มต้นใช้ชีวิตไฮสกูลที่อเมริกาหรือเปล่า

เราชอบอยู่แล้วตั้งแต่ก่อนจะไปอเมริกา มันถูกปลูกฝังมาอย่างนั้นเองมั้ง หรืออาจจะเป็นเพราะแม่ ตอนเด็กๆ เราจะชอบใส่รองเท้าแตะ พอจะใส่รองเท้าแตะออกจากบ้านแม่ก็จะไม่ให้ออก บอกตลอดว่าถ้าจะเปิดเท้าอย่างน้อยๆ ก็ไปใส่รองเท้ารัดส้น มันก็ติดนิสัย

เข้าใจวิธีการแต่งตัวตั้งแต่ตอนนั้นเลยไหม

สมัยก่อนไม่เข้าใจอะไรเลย แค่รู้สึกว่าวันนี้อยากใส่อะไรเราก็จะตั้งไว้เป็น key piece เช่น วันนี้อยากใส่รองเท้าคู่นี้ วันนี้อยากใส่กางเกงตัวนี้ ที่เหลือก็ไปจัดให้มันลงตัว ตอนเด็กๆ ยังไม่รู้เรื่องก็เล่นสีไปก่อน เช่น หยิบเสื้อสีฟ้าใส่กับกางเกงสีครีมบ้าง ซึ่งเป็นสิ่งที่เด็กๆ คนอื่นอาจจะไม่ได้ทำกัน พอเริ่มเป็นมากขึ้นก็ใส่ดีเทล เพิ่มแอ็กเซสซอรีตามเทรนด์ เลือกสีตามเทรนด์ เลือกฟอร์ม ผสมหลายๆ อย่างรวมกัน เช่น เอาเชิ้ตแขนยาวมาใส่กับขาสั้น ใส่รองเท้าผ้าใบแทนรองเท้าหนัง สมัยก่อนตอนตกดึกเราจะเอาเสื้อผ้ามาวางคู่กัน โยนแอ็กเซสซอรี แล้วจดสิ่งที่เราจะใส่ไว้ในกระดาษใบใหญ่ๆ สำหรับใส่ 2 อาทิตย์ แล้วก็ไล่ใส่ตามนั้น เพื่อที่หนึ่ง–จะได้ไม่จับคู่ซ้ำ สอง–เรามีเสื้อผ้าเยอะ จะได้ใส่ครบทุกตัว แต่วันที่ไม่ได้ออกไปไหนผมก็จะไม่ใส่เสื้อผ้าที่จดไว้ ทำแบบนี้ตั้งแต่ก่อนไปอเมริกาแล้ว

ช่วงที่หันมาแต่งตัว คุณเริ่มสนใจเสื้อผ้าแบบไหน

เริ่มจากเสื้อผ้าวินเทจก่อน เพราะเรารู้สึกว่าเสื้อผ้าสมัยก่อนสวยกว่าสมัยนี้ เราเริ่มเดินจตุจักร เริ่มซื้อคอนเวิร์สก่อน อย่างพวกคอนเวิร์ส made in USA ที่เขาเลิกทำไปแล้ว เราเริ่มรู้ว่าต้องดูยังไง ดูเส้นข้างหลัง ไส้ตะเกียง รู้มากขึ้นเรื่อยๆ ต่อมาก็ซื้อเสื้อยืดมือสอง ซื้อเสื้อฮาร์เลย์ลาย 3D หรือเสื้อผ้าบางๆ คอตตอน 100% พอมีเงินเยอะขึ้นก็เริ่มซื้อแจ็กเก็ตหนัง ฯลฯ วันหนึ่งเราก็หยุดซื้อเสื้อผ้าวินเทจเพราะขี้เกียจไปเดิน มันร้อน เริ่มเอาที่ตัวเองสบาย ก็มาซื้อของแบรนด์เนม พอซื้อแบรนด์เนมก็รู้สึกว่าเราเริ่มโตแล้ว ก็เริ่มซื้อสูท ทุกอย่างจะคิดเอาเอง ฟอร์มตัวเองให้เป็นอย่างนั้น พอเราต้องซื้อสูทเราก็เริ่มซื้อสูทแพงๆ พอซื้อไม่ไหวก็เริ่มทำเอง ศึกษา ลองตัดจนเปิดร้านสูท แล้วก็ใส่สูทร้านตัวเอง

จากคนชอบแต่งตัว ใช้เวลานานไหมกว่าจะเป็นเจ้าของแบรนด์สูท 612sixtwelve

ปีครึ่ง เป็นปีครึ่งที่ซื้อผ้าจากสำเพ็งแล้วก็เอากลับบ้านมาตัดแบ่ง นั่งมอเตอร์ไซค์ไปร้านตัดเสื้อสูท นั่งมอเตอร์ไซค์ไปร้านคนตัดกางเกง เขียนใบงาน ทำทุกอย่าง ไปรับของ ฟิตติ้งลูกค้า วัดตัวเอง ทำอย่างนี้ก่อนแล้วค่อยเริ่มมีลูกน้อง

เวลาออกแบบสูทให้คนอื่น คุณคิดถึงอะไรบ้าง

คิดถึงความต้องการของเขาก่อนและปรับจากมัน ยังไงเขาก็จ่ายเงินมาให้เรา เพราะฉะนั้นเขาต้องได้ของที่เขาอยากได้ ถ้าเขามีแบบในหัวแล้วเราค่อยเพิ่ม-ลดรายละเอียดให้เขา เราจะไม่บอกว่าตัดอันนี้นะ อันนี้เจ๋ง นอกจากเพื่อนๆ ที่ผมจะบอกว่าเริ่มตัดจากสูททรงนี้ก่อน แล้วถ้าอยากตัดเพิ่มค่อยตัดสูททรงนี้ต่อ

เอกลักษณ์ของสูทของ 612sixtwelve คืออะไร

ผมใช้ทุกอย่างที่ตัวเองชอบ ร้านสูทถ้า traditional มากๆ ก็จะใช้ฟอร์มของอังกฤษ อิตาเลียน และเยอรมัน ผมเคยศึกษาและลองตัดแล้วทุกแบบและดึงรายละเอียดของสูทแต่ละอย่างมารวมกันก็จะได้ identity ของร้าน เวลาผมเดินไปงานแต่งงาน ต่อให้จำลูกค้าไม่ได้แต่ผมรู้เลยว่านี่สูทร้านผม ทั้งปก ทรง หรือ silhouette ของสูท ยิ่งกางเกงยิ่งดูออกง่ายเลย ผมจะดูออกว่านี่คือกางเกงร้านเราจากไซส์ ขากางเกง ทรงขากางเกง และเอว

สูทจากทางร้านก็มีการหยิบจับความวินเทจเข้ามาใช้เหมือนกัน

ใช่ สูทมันก็เหมือนเสื้อผ้าอื่นๆ ที่มีดีเทลในแต่ละยุคของมัน แค่เรารู้สึกว่าสูทยุค 30s-40s ฟอร์มมันสวย ยุคนั้นปกเสื้อสูทจะใหญ่ ตัวจะโคร่งหน่อย แล้วก็เป็นสูท (กระดุม) สองแถวเสียเยอะ มีสปอร์ตแจ็กเก็ต คนยังใส่สูทไปออกกำลังกายอยู่ ถ้ายุคก่อนหน้านั้นคนจะใส่เสื้อกั๊ก มีเสื้อกั๊ก (กระดุม) สองแถว เสื้อกั๊ก (กระดุม) แถวเดียว ผมว่าดีเทลของมันเยอะกว่าสูทสมัยนี้ ณ วันนี้คนก็เริ่มมาใส่สูทปกใหญ่กันเยอะ แต่จริงๆ แล้วฟอร์มของมันก็เริ่มมาจากสมัยก่อน เวลาผมขึ้นสูท ถ้าลูกค้าไม่พูดอะไรเกี่ยวกับปกผมจะขึ้นปกกว้าง 4 นิ้วทุกคน แต่ถ้าเกิดเขาพูดว่าไม่ชอบปกใหญ่ ผมลดจะให้มากที่สุดคือ 3 นิ้ว ที่ไม่ใช้ต่ำกว่านี้เพราะมันจะดูโมเดิร์นมาก ถ้าปกกว้างสองนิ้วเราไปซื้อสูทสำเร็จรูปได้เพียบเลย ผมเคยปฏิเสธลูกค้าให้ไปตัดร้านเพื่อนเพราะว่าเรื่องปกเสื้อนี่แหละ ถามว่าเราทำได้ไหม ทำได้ แต่มันเสีย identity ของร้านเรา

ดูเหมือนคุณให้ความสำคัญกับปกมาก

ผมว่าสูทที่ดี first impression แรกคือปก เราดูดีเทลของปกว่าเป็นทรงไหน เย็บแบบไหน ปกบางหรือไม่บาง แนบไม่แนบ ใช้ผ้าประมาณไหน แค่ปกอย่างเดียวก็ดูได้แล้วว่าสูทนี้แพงหรือถูก สิ่งที่สำคัญในการนิยามว่าสูทสวยไม่สวยก็คือปก

รายละเอียดตรงไหนที่จะไม่ปล่อยผ่าน

ทุกส่วนสำคัญหมด อย่างกระดุมเราก็คิดเยอะ ร้านสูททั่วไปมักจะใช้กระดุมพลาสติกหรือไม่ก็วัสดุสังเคราะห์ แต่ร้านที่มีเอกลักษณ์จะใช้กระดุมเขาสัตว์หรือพวกเปลือกหอยที่มาจากธรรมชาติ นั่นแปลว่ากระดุมแต่ละเม็ดจะมีดีเทลอย่างละนิดละหน่อยที่แตกต่างกันซึ่งเป็นเสน่ห์ ผมไม่สามารถปล่อยรายละเอียดตรงไหนผ่านไปได้ อย่างตอนวัดตัวลูกค้าผมก็วัดเองจนชำนาญแล้วค่อยสอนให้น้องวัด และผมยอมตัดสูทให้ลูกค้าใหม่บ่อยมาก คือบางคนสรีระของเขาทำให้ตัดชุดยากจริงๆ มันไม่ใช่แบบอ้วน-ผอม สูง-เตี้ย แขน-ขายาว แต่บางคนยืนเฉยๆ ไหล่ก็ไม่เท่ากัน เราก็ต้องรองบ่าด้านหนึ่งเยอะขึ้น ส่วนอีกข้างรองต่ำลงเพื่อให้ฟอร์มสวย หรือบางคนตัวหนา ใส่สูทแล้วปกอ้า ไม่แนบตัว ถ้าเราแก้สูทเกิน 2-3 ครั้งจนทรงสูทผิดไปหมดผมจะบอกว่าตัดใหม่ดีกว่าไหมครับ ขอโทษจริงๆ ที่เสียเวลาหน่อย ผมยอมโดนด่าว่าร้านนี้ตัดช้า ร้านนี้แก้เยอะ แต่ผมคิดว่าตัดใหม่มันสบายใจกว่า

ได้ยินว่ากับเพื่อนๆ คุณก็ตัดสูทให้เองด้วย

สำหรับเพื่อนผมจะมีแค็ตตาล็อกผ้าประมาณ 2 เล่มอยู่ที่ห้อง เวลาเพื่อนขี้เกียจไปที่ร้านผมจะให้มาหาที่บ้านได้ แต่ต้องบอกว่าเรามีผ้าแค่เซตนี้นะ ซึ่งเป็นเซตที่ไม่ได้แพง ถ้าอยากได้เซตแพงๆ ต้องไปที่ร้าน บางคนบอกว่าตัดไปงานแป๊บเดียว ไม่ต้องเอาแพงมากก็ได้ ผมก็ให้มาวัดตัว เลือกผ้า บอกดีเทลว่าอยากได้ทรง ปก กระเป๋าแบบไหน เอากระดุมสีอะไร จบ กลับบ้าน แล้วผมก็จะส่งต่อให้น้องที่ร้าน ประมาณ 3 อาทิตย์หรือเกือบเดือนค่อยโทรหาเพื่อนอีกทีให้มาลองชุด ทีนี้ผมค่อยมาแก้ ถ่ายรูป ขีดชอล์ก

จำเป็นแค่ไหนที่เจ้าของแบรนด์จะต้องรู้รายละเอียดเรื่องสูทขนาดนี้

สำคัญมาก เจ้าของร้านสูทควรรู้พื้นฐานของสูทเยอะๆ รู้ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนั้นแบบนี้ รู้ว่าสูทกระดุมแถวเดียวใช้ปกได้กี่แบบ สูททักซิโดผ่าตรงไหน หรือถ้าไม่ผ่า ทำไมถึงไม่ผ่า สูทกระดุมสองแถวมีกี่แบบ ใช้ปกอันนี้ได้ไหม ดีเทลพวกนี้ผมคิดว่าควรจะต้องรู้ไว้เพื่อคุยกับลูกค้าหรือเอาไว้แก้งาน อย่างน้อยเราเป็นเจ้าของแบรนด์ก็ต้องใส่ใจเรื่องดีเทล ละเอียดกับมันให้มากที่สุด ถ้าผมเห็นน้องทำหลุดไปผมจะให้น้องโทรหาลูกค้าเลย แล้วบอกว่าให้เอาสูทกลับมาแก้

ทุกวันนี้จำกัดความการแต่งตัวของตัวเองยังไง

สมัยก่อนผมตัดแต่สูทสองแถวอย่างเดียวเลย คนจะเห็นผมใส่สูทที่ดูวินเทจตลอดเวลา ผมรู้สึกว่าสมัยนี้คนมองว่าสูทสองแถวเป็นแฟชั่น ทั้งๆ ที่มันเป็นสูทสมัยก่อนที่คนสมัยนี้เอามาใส่เป็นแฟชั่นเฉยๆ เดี๋ยวนี้ผมเลยหันมาใส่สูทคลาสสิกของคนไทยก็คือสูทแถวเดียว ใส่อะไรที่มันค่อนข้างเรียบง่ายมากที่สุด ไม่ค่อยอยากใส่อะไรหวือหวา

ตอนเด็กๆ ที่เราแต่งตัวจัด เวลาไปแฟชั่นโชว์เราจะเห็นเจ้าของแบรนด์เดินออกมา น้อยมากที่จะเห็นคนแต่งตัวเยอะ ส่วนใหญ่ใส่เสื้อดำ กางเกงดำหมดเลย แต่เขาทำเสื้อผ้าสวยมาก ตอนนั้นเราไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่แต่งตัว แต่ตอนนี้เราเริ่มเข้าใจแล้วว่า อ๋อ ในเสื้อดำ กางเกงดำมันก็มีดีเทลของเขาอยู่ แต่เขาแค่ขี้เกียจมานั่งใส่ลายเยอะๆ แต่งตัวเยอะๆ แล้ววันหนึ่งที่เรากลายเป็นคนแต่งตัวเรียบ เราก็รู้เลยว่าเราผ่านอะไรมา เหมือนกลับมาอยู่กับสิ่งที่มันสงบมากๆ 

เราผ่านมาหมดทุกอย่างแล้ว ผ่านการแต่งลายชนลาย แต่งตัวเยอะๆ แต่งทุกชิ้น ใส่แหวน 4-5 นิ้ว ใส่สร้อย ใส่ต่างหู ใส่รองเท้าสีหนึ่งถุงเท้าอีกสีหนึ่ง ใส่เสื้อลายเสือ กางเกงหนัง บูต แต่งตัวให้เหมือนร็อกเกอร์ เหมือนดิสโก้ ใส่ขาม้า จนเราเหนื่อย เหนื่อยกับการแต่งตัว ทุกวันนี้ผมไม่ได้จดชุดที่จะใส่ล่วงหน้าแล้ว ผมสงบและแต่งตัวสบายมากขึ้น แต่ก็ยังติดแต่งตัวอยู่ทุกวัน กางเกงยีนส์ที่รักมากๆ ที่เคยใส่ ลีวายวินเทจปีต่างๆ ที่ซื้อมาผมก็เลิกใส่แล้วเอาไปขาย ตอนนี้ส่วนใหญ่ผมใส่กางเกงผ้า ใส่กางเกงขาใหญ่ ใส่เสื้อดำ ขาว เทา ถ้าอยากให้มากขึ้นก็หยิบแจ็กเก็ตมาใส่ตัวหนึ่ง วันไหนไม่อยากใส่กางเกงขาใหญ่ก็ใส่ที่ขาเล็กลง ผมเล่นทรงของมันมากกว่า เน้นสบายเป็นหลัก

ตอนทำอาหารก็แทบจะไม่แต่งตัว แต่เราก็จะมีภาพในหัวว่าถ้าใส่ผ้ากันเปื้อนสีนี้ เสื้อข้างในต้องใส่สีไหน ยังมีนิดหนึ่ง มันเลิกไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวต้องเดินไปเดินมา ใส่รองเท้าหนังไม่ได้ งั้นใส่รองเท้าผ้าใบคู่นี้ ใส่เสื้อตัวนี้ เผื่อใครมาขอถ่ายรูป ยังคิดเรื่องการแต่งตัวอยู่นิดหนึ่ง

คิดว่าการเป็นคนใส่ใจในรายละเอียดให้อะไรกับคุณบ้าง

มันสร้างชีวิตได้นะ สร้างธุรกิจได้ ถ้าเราอินกับมันมากพอ อย่างผมก็เริ่มจากสิ่งที่ชอบ เราชอบกินเราก็ฝึกทำอาหาร ชอบแต่งตัวก็เริ่มซื้อเสื้อผ้าวินเทจ ซื้อของใหม่ๆ ทุกอย่างเริ่มจากสิ่งที่เราชอบ สิ่งที่เราพอทำได้ดี คือเราทำงานก็อยากได้เงิน แต่ไม่ได้เอาเงินเป็นที่ตั้งว่าจะต้องรวยล้นฟ้า เราอยากสนุกกับมันด้วย

ทุกวันนี้คุณได้แรงบันดาลใจมาจากไหนบ้าง

จากหลายที่นะ มันอาจจะอยู่ในหนัง ในทีวี หรือในทีเซอร์ สำหรับการแต่งตัว เวลาออกไปข้างนอกก็ได้แรงบันดาลใจ มันทำให้เราคิดว่าตรงนี้สวยจังเลย ชอบจังเลย หรือเราอาจจะได้เห็นโปสเตอร์ เห็นสิ่งใหม่ๆ ที่ทำให้รู้สึกว่า เฮ้ย เดี๋ยวกลับมาลองทำสูทแบบนี้ดีกว่า ฟอร์มมันสวย เท่ดี

เวลาออกไปหาแรงบันดาลใจข้างนอก คุณมักจะไปยังไง

ปกติเวลาขับรถเองหรือนั่งรถตู้ผมจะไม่ค่อยได้ดูข้างทางสักเท่าไหร่ ไปถึงที่หมายแล้วก็จอดรถ กระโดดลง แต่เวลาขี่มอเตอร์ไซค์ผมจะชอบขับไปวนแถวๆ สุขุมวิทเพราะมันไม่ค่อยมีอะไรมากั้นสายตา บ้านหลังนี้สวยจังเลย ตรงนี้มีที่ให้เช่าอยู่ ตรงนี้ขาย ยิ่งขี่มอเตอร์ไซค์ที่เปิดมากกว่าการนั่งรถมันทำให้เราได้สำรวจ ได้เห็นสิ่งต่างๆ ได้เห็นคน แบบคนนี้แต่งตัวเท่จังเลย

มีมอเตอร์ไซค์คันไหนที่รู้สึกว่าเหมาะกับคุณเป็นพิเศษไหม

ผมว่า All New C125 มีลักษณะคล้ายกับผมเยอะมาก มันเหมือนไม่มีอะไรเลยแต่ถ้าเราไปนั่งส่องมันจริงๆ แล้ว โห เขาคิดเยอะมากๆ แต่งทุกชิ้นส่วนเลย ทั้งเปลี่ยนท่อเป็นท่อวินเทจแบบสมัยก่อน มีบังไฟ ที่พักเท้า คือแม้แต่ของที่มองไม่เห็นก็มีดีเทลอยู่ในนั้น ผมว่ามันเหมือนเราหยิบเสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้าผ้าใบ และนาฬิกามาใส่รวมกัน เหมือนจะธรรมดาแต่ทำไมกลายเป็นว่าคนนี้แต่งตัวแฟชั่น มันเป็นเพราะเขารู้ว่ากางเกงควรยาวเท่านี้ ฟอร์มแบบนี้ รองเท้าควรจะสีนี้ ผมว่า All New C125 ก็เป็นแบบนั้นที่เหมือนจะไม่มีอะไรแหวกแนวแต่ทำไมมันสวย นั่นเพราะเขาก็คิดมาแล้วแหละ ซึ่งมันเหมาะมากกับคนติดรายละเอียด ติดแฟชั่น ชอบถ่ายรูปกับรถให้ดูแฟชั่น

All New C125 คือมอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่ในตระกูล C ที่ถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่องตลอด 60 ปีที่ผ่านมา โดยโมเดลล่าสุดนี้เป็นการออกแบบใหม่อย่างประณีตภายใต้คอนเซปต์ ‘Craft Your Story’ ไม่ว่าจะเป็นเบาะหนังแบบสองตอนหรือโครงสร้างวัสดุเหล็กโครเมียมทั้งคัน ขณะเดียวกันก็เพิ่มเติมฟังก์ชั่นทันสมัยอย่างเครื่องยนต์ 125 ซีซี และกุญแจรีโมตอัจฉริยะที่มาพร้อมฟังก์ชั่นระบุตำแหน่งรถด้วย

#AllNewC125 #C125 #CraftYourStory #สะท้อนความคราฟต์ในตัวคุณ #CUBHouse

รับข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ bit.ly/3gMoZ8y

The post จากแพสชั่นของคนช่างแต่งตัว สู่ความจริงจังในการทำแบรนด์สูทสุดเนี้ยบของพิชญ์ กาไชย appeared first on a day magazine.

โต้–วิรุนันท์ ชิตเดชะ คือช่างภาพผู้เป็นที่รู้จักในหลายบทบาท บางคนอาจรู้จักเขาในฐานะ ‘โต้ เลอโฟฯ’ เจ้าของสตูดิโอและโปรดักชั่นเฮาส์ Le Photographe ที่มีดีกรีรางวัลจาก Cannes Lions สองปีซ้อนด้วยงาน Loving The Night (2016) และ Loving Bangkok Night (2017) ของ McDonald’s

บางคนอาจรู้จักเขาในฐานะ ‘อาจารย์โต้’ แห่งสาขาวิชาการถ่ายภาพ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง และหนึ่งในผู้ก่อตั้ง ‘โรงเรียนสังเคราะห์แสง’ โรงเรียนสอนถ่ายภาพที่ขยันผลิตโปรเจกต์ภาพถ่ายสนุกๆ อย่าง Portrait of Charoenkrung ในเทศกาล Bangkok Design Week 2020 รวมถึงอีกหนึ่งโปรเจกต์ที่ต่อยอดไปไกลถึงภาคใต้อย่าง Portrait of Songkhla

ส่วนบทบาทใหม่ล่าสุดของเขาคือ ‘โต้ D1839’ ผู้ริเริ่มนิตยสารรายไตรมาส D1839 และสื่อออนไลน์สำหรับแวดวงช่างภาพในประเทศไทยที่กำลังจะปล่อยฉบับแรกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าโต้ วิรุนันท์ ชิตเดชะ

หน้าที่การงานในบทบาทต่างๆ ของโต้ทำให้เราเข้าใจประโยคด้านบนของเขาได้อย่างไม่ยากนัก จากคนที่ครั้งหนึ่งเคยรักในการถ่ายภาพมากกว่าสิ่งใดทั้งหมด มาวันนี้เขาเติบโตจนกลายเป็นคนที่หลงใหลในทุกแง่มุมของภาพถ่าย ไม่เพียงแต่การได้ถ่ายภาพของตัวเอง แต่ยังรวมถึงการถ่ายทอดความรู้ ส่งต่อเรื่องราวเกี่ยวกับภาพถ่ายไปสู่ผู้คนทั้งในและนอกวงการช่างภาพ และสร้างความเป็นไปได้ใหม่ๆ ให้ภาพถ่ายอีกด้วย

ต่อไปนี้คือเรื่องราวการเปลี่ยนผ่านของโต้ที่ค่อยๆ สั่งสมประสบการณ์กับภาพถ่าย กระทั่งแตกยอดกลายเป็นบทบาทการงานมากมายของเขาอย่างในปัจจุบัน

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณรู้ตัวว่าอยากเอาจริงเอาจังกับการถ่ายภาพ

เราตอบไม่ได้ว่าช่วงเวลาไหนที่เป็นจุดเปลี่ยนอย่างชัดเจนว่าเราจะมาทางภาพนิ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เรารู้สึกว่ามันค่อยๆ พัฒนามาทีละนิดมากกว่า

ย้อนไปสมัยเรียนเราอยู่ในกลุ่มเพื่อนที่ทำหนัง อย่างไก่ (ณฐพล บุญประกอบ) หรือเยเมน (ศิววุฒิ เสวตานนท์) ทุกวันนี้ก็อยู่ในแวดวงหนังกันหมด ซึ่งเราก็ชอบหนังนะ แต่ถึงจุดหนึ่งเรารู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นและเป็น introvert มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อต้องไปอยู่ในกองถ่ายขนาดใหญ่ แม้ว่าเราจะยังเอนจอยกับตัวงานแต่เราไม่ได้เอนจอยกับสภาพแวดล้อมที่ต้องสื่อสารกับมนุษย์เยอะแยะเต็มไปหมด เราจึงรู้สึกว่างานโฟโต้เป็นงานที่ทำให้เราได้อยู่กับตัวเองมากกว่า อันนี้หมายถึงช่วงแรกๆ นะ เพราะเอาเข้าจริงทุกวันนี้เวลาออกกองเราก็มีทีมงานเยอะแยะมากมายเต็มไปหมดเหมือนกัน (หัวเราะ)

อีกอย่างคือเราหลงเสน่ห์การถ่ายรูป เพราะการถ่ายรูปเป็นนวัตกรรมเดียวในโลกใบนี้ที่เราจะสามารถหยุดเวลาได้ มันเป็นเมจิกมากๆ เพราะแม้กระทั่งตาเราก็ยังเห็นทุกอย่างเป็นภาพเคลื่อนไหวตลอดเวลาเลย เราเลยอยากจริงจังกับมัน

เมื่อตัดสินใจได้แล้วคุณเดินหน้าต่อยังไง

ตอนปี 3 เราได้ไปฝึกงานสำนักข่าว European Pressphoto Agency (EPA) ในตำแหน่ง Photo Reportage การฝึกงานที่นั่นทำให้เราชอบถ่ายรูปมากขึ้น เรารู้สึกว่าเราต้องออกไปเก็บภาพมาให้ได้เพื่อจะเล่าว่าใคร ทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ซึ่งมันช่วยตอกย้ำว่าเราจะเอาดีในสายงานนี้แหละ

เป็นสาเหตุที่คุณตัดสินใจไปเรียนต่อ

หลังจบมาเราทำงานเป็นฟรีแลนซ์ได้สักปีหนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจไปเรียนต่อด้านการถ่ายภาพโดยตรงที่ฝรั่งเศส เพราะคิดว่าถ้าเราชัดเจนในสิ่งที่ชอบแล้ว การเรียนต่อน่าจะช่วยให้เราได้เห็นงานในประเทศที่เขาให้คุณค่าและความสำคัญกับโฟโต้มากๆ ได้

การไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คนให้ความสำคัญกับภาพถ่ายเปลี่ยนมุมมองของคุณต่อการถ่ายภาพไหม

มันทำให้เราเห็นว่าจริงๆ แล้ววัตถุประสงค์ของภาพถ่ายมันเหมือนกันแทบทุกประเภท แต่เป็นคนเราต่างหากที่พยายามไขว่คว้าหาคำนิยาม หรือพยายามจำกัดความมันมากเกินไป

สมมติเราพูดถึงงาน commercial ภาพจำของงานแนวนี้คือจะต้องดูชัดๆ เคลียร์ๆ เป็นรูปธรรม เหมือนที่เราเห็นตามบิลบอร์ดใช่ไหม แต่พอไปเรียนมันทำให้เราได้เห็นว่ายังมีอีกหลายคนที่ใช้เทคนิคแบบนั้นมาทำงาน fine art อย่าง Gregory Crewdson หรือ David LaChapelle คืองานเขาจะมีวิชวลที่ชัดเจนมาก แต่เขาเล่นกับการใส่สัญญะเข้าไปในภาพ 

สุดท้ายแล้วเราจึงรู้สึกว่าทุกอย่างมันคือศาสตร์เดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นงานประเภทไหน มันต่างกันแค่นิดเดียวคือจุดประสงค์ของงาน เราทำงานนี้ไปเพื่อสนองใคร อย่างงาน commercial เราทำเพื่อสนองลูกค้า ส่วนงาน fine art เราอาจจะสนองไอเดียหรือความรู้สึกของตัวเองที่อยากสร้างสรรค์งานขึ้นมา

แต่งานประจำงานแรกหลังเรียนจบของคุณกลับเป็นบรรณาธิการนิตยสาร

ใช่ หลังเรียนจบเราย้ายไปทำงานที่อังกฤษ เป็นบรรณาธิการนิตยสารไทยเล่มหนึ่งชื่อ Thaismile ของคอมมิวนิตี้คนไทยในอังกฤษ มันก็เป็นสิ่งที่เราชอบนะเพราะเราชอบอ่านหนังสือ ชอบเขียนอยู่แล้ว ในขณะเดียวกันเราก็รับจ็อบสอนถ่ายภาพ เป็นวิทยากรให้กับมหาวิทยาลัยที่เราเรียนจบมา ซึ่งตอนนั้นเขาเพิ่งไปเปิดแคมปัสใหม่ที่อังกฤษพอดี 

ในระหว่างนั้นแม้ว่าเราจะยังรับงานถ่ายรูปอยู่บ้าง แต่ด้วยความที่เรามีงานประจำ ทำให้เวลาในการถ่ายรูปของเรามีน้อยลงกว่าเดิม ถึงจุดหนึ่งเราจึงตัดสินใจกลับไทย เพราะอยากทุ่มเททั้งชีวิตและจิตวิญญาณของเรากับการถ่ายรูปมากกว่านี้

หลังกลับมาทำงานเป็นตากล้องเต็มตัว ต่อยอดมาสู่ Le Photographe ได้ยังไง

ช่วงแรกเรารับถ่ายงาน commercial มาเรื่อยๆ จนสเกลมันเริ่มใหญ่ขึ้น เราต้องการทีมงานเพิ่มเพื่อซัพพอร์ตการทำงาน เลยตัดสินใจทำโปรดักชั่นเฮาส์ขึ้นมา

ตรงนี้ก็มีความสำคัญคือทำให้เราสามารถรับงานได้หลากหลายมากขึ้นด้วย เพราะส่วนตัวเราเป็นช่างภาพที่ชอบถ่ายคนมากที่สุด แต่บางครั้งมีงานถ่ายประเภทอื่นเข้ามาซึ่งเราเชื่อว่ามีคนที่ถนัดในการถ่ายประเภทนั้นๆ มากกว่าเรา การมีโปรดักชั่นเฮาส์จึงทำให้เราสามารถไปชวนช่างภาพคนอื่นเข้ามาทำงานด้วยกันได้

แล้วจากคนที่ทุ่มเททุกอย่างให้การถ่ายภาพ คุณพลิกบทบาทมาสู่งานสอนและงานคอนเทนต์ได้ยังไง

เรามองว่ามันเป็นโอกาส ประกอบกับที่เราเป็นคนคิดแล้วทำเลย มันอาจจะฟังดูสายลมแสงแดดมากนะ แต่เราเป็นคนที่รู้สึกว่าการได้ทำในสิ่งที่ชอบ สิ่งที่ทำแล้วรู้สึกดีกับตัวเอง นั่นคือกำไรของมันในแบบที่ไม่ใช่ตัวเงิน ดังนั้นอะไรที่เราคิดว่าทำแล้วได้กำไร เราก็จะกระโจนเข้าไปหาเลย 

แน่นอนว่ามันก็มีข้อดีและข้อเสียแหละ บางครั้งเรากระโจนไปโดยที่ไม่ได้เตรียมตัวให้ดีมันก็ลื่นหัวฟาดพื้นบ้างก็มี แต่ก็ดีกว่าการที่เราไม่ได้ทำ

ส่วน D1839 นี่จริงๆ เป็นสิ่งที่เราคิดว่าอยากให้มีมาโดยตลอดตั้งแต่สมัยที่ไปเรียนต่อ คือไม่จำเป็นต้องเป็นเราก็ได้ที่ทำสิ่งนี้ เพราะก่อนหน้านี้เราเองก็ยังไม่พร้อมด้วยปัจจัยหลายๆ อย่าง ทั้งเงินทุนไม่ถึง บารมีไม่ถึง เราต้องการเวลาเพื่อพิสูจน์ตัวเองในฐานะช่างภาพด้วย มันมีอะไรอีกมากมายก่ายกองที่จะต้องโฟกัส แต่พอผ่านมาหลายปีก็ยังไม่มีใครทำสักที เมื่อวันหนึ่งที่เราพร้อมเราจึงตัดสินใจทำ

สุดท้ายแล้วจุดร่วมของทุกอย่างที่เราทำมันคือความชอบในภาพถ่ายนั่นแหละ พอทำงานมาถึงจุดหนึ่ง เราชอบภาพถ่ายมากกว่าการเป็นช่างภาพด้วยซ้ำ ที่บอกว่าชอบภาพถ่ายคือบางครั้งเราไม่จำเป็นต้องถ่ายเองก็ได้ แต่เรารู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่ในอุตสาหกรรมนี้และเห็นมันเติบโต เห็นลูกศิษย์ที่เราสอนจบออกไปแล้วสร้างสรรค์งานดีๆ ออกมา เพราะในการทำงานวิชวลอาร์ต การได้เผยแพร่งานตัวเองมันสำคัญนะ มันเป็นกำลังใจ เวลาคนอื่นเห็นงานของเรามันก็ช่วยสะท้อนกลับมาในงานของเราด้วย

แต่ในขณะเดียวกันเราก็เอนจอยกับการถ่ายรูปของเราเองด้วยนะ แต่ก็ไม่ได้มากเท่ากับที่เราเอนจอยภาพรวมของมัน

คุณริเริ่ม D1839 ขึ้นเพราะเชื่อในความสำคัญของการเผยแพร่งานหรือเปล่า

อย่างที่บอกว่าเรามักจะบอกกับคนอื่นๆ ในแวดวงอยู่เสมอว่า เราอยากให้มี photographic magazine ขึ้นมาในประเทศไทย เพราะเรารู้ว่าคนไทยชอบถ่ายรูปมากและงานคนไทยที่น่าสนใจก็มีเยอะมากๆ แต่มันกลับไม่ถูกเก็บบันทึกอย่างจริงจังและไม่ถูกเผยแพร่ในวงกว้าง อย่างที่อังกฤษจะมีนิตยสาร British Journal of Photography และ Aperture หรือที่ญี่ปุ่นก็มี IMA

ทุกวันนี้ช่างภาพไทยและหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เหมือนอยู่ในหลืบ เราไม่ค่อยเป็นที่รู้จักมากนักในเวทีโลก ทั้งที่ช่างภาพไทยแต่ละคนมีผลงานระดับสากลเยอะแยะมากมาย อย่างภาพถ่ายสารคดีของพี่ชุม (อธิษฐ์ พีระวงศ์เมธา) ก็เพิ่งได้รางวัล Pulitzer มา ช่างภาพไทยสายโฆษณาเราก็ได้รางวัลจาก Cannes Lions กันแทบทุกปี สายสตรีทโฟโต้ก็เช่นกัน

เวลาที่สอนเด็กมหาวิทยาลัยเราจะเห็นเลยว่าเรเฟอเรนซ์ที่เด็กหามาส่วนใหญ่จะเป็นช่างภาพต่างประเทศหมด ซึ่งเขาไม่ผิดนะ เพราะแม้กระทั่งตัวเราเองถ้าจะให้นึกถึงงานของช่างภาพคนไทยเราก็ยังนึกออกน้อยมากเมื่อเทียบกับช่างภาพตะวันตกที่เรารู้จัก เราว่ามันเป็นเพราะวงการโฟโต้ไทยไม่ค่อยมีการทำ archive มากกว่า

ในฐานะคนที่เติบโตจากการเป็นช่างภาพไปสู่บทบาทมากมาย ทุกวันนี้การถ่ายภาพกลายเป็นเรื่องง่ายของคุณหรือยัง

แน่นอนว่ามันยังยากอยู่ แต่มันก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น เรารู้สึกว่าทุกงาน ทุกอาชีพ ทุกองค์ประกอบมันมีความยากและความง่ายในแบบของมันเอง 

ถึงอย่างนั้นเราก็ยังตื่นเต้นทุกครั้งที่ถ่ายงาน ยังอยากท้าทายตัวเองไปเรื่อยๆ เพราะเราไม่ชอบอะไรที่อยู่กับที่ ถ้ามีสิ่งที่เราทำได้แล้วก็แปลว่ามันจบไปแล้ว เราไม่อยากเหยียบย่ำอยู่กับความสำเร็จเดิมๆ ของตัวเอง หลายครั้งที่ถ่ายงานเราจึงตัดสินใจระเบิดไอเดีย ลองทำอะไรที่แหวกสุดๆ ไปเลย ซึ่งก็เวิร์กบ้างไม่เวิร์กบ้าง บางงานลูกค้าเหวอก็มี (หัวเราะ) แต่มันก็ทำให้ได้เรียนรู้ว่าสิ่งที่เราคิดอาจจะไม่เวิร์กกับโจทย์ที่ได้รับ

อย่างภาพถ่ายในโปรเจกต์ล่าสุด Craft Your Story ของ All New C125 ที่คุณเลือกใช้เทคนิค photo montage กับ contact sheet ก็ถือเป็นความท้าทายหนึ่งถูกไหม

ใช่ คือถ้าย้อนกลับไปที่โจทย์ของงานนี้คือ ‘Craft Your Story’ มันทำให้เรานึกถึง 2 อย่างคือ งานคอลลาจกับกล้องฟิล์ม อย่างช่างภาพ commercial ในสมัยก่อนเขาจะทำ contact sheet แบบนี้ขึ้นมาเพื่อใช้มาร์กรูป เราเลยคิดจะหยิบตรงนี้มาเป็นเทคนิคการถ่ายแบบ alternative ดู และส่วนตัวเราก็ทำงานฟิล์มควบคู่กับดิจิทัลมาตลอด เราใช้ contact sheet ทำงานอยู่แล้ว

ทีนี้โจทย์ถัดมาคือเราจะเอางานโฟโต้ไปรวมกับงานคอลลาจได้ยังไง คิดไปคิดมาก็ปิ๊งไอเดีย photo montage เลยลองรีเสิร์ชดูและพบว่าจริงๆ เคยมีคนทำงานประมาณนี้มาบ้างแล้ว ออกตัวก่อนเลยว่าเราไม่ใช่ผู้ริเริ่มนะ แต่พอหยิบมาต่อยอด ลองสเกตช์ดู แล้วก็คิดว่าน่าจะเวิร์ก เลยตัดสินใจว่า เอาวะ! ลุยเลย

ความท้าทายที่ว่าคือเรื่องเทคนิคล้วนๆ เลยหรือเปล่า

เวลาทำงานเราไม่ได้เอาเทคนิคนำขนาดนั้น เพราะเราคิดว่าคอนเซปต์คือส่วนที่สำคัญ ถ้าเปรียบเป็นการสร้างบ้าน คอนเซปต์ก็คือเสาเข็มที่ทำให้บ้านแข็งแรง 

เรารู้สึกว่าคนทำงานสายวิชวลอาร์ตทุกคนมักจะยึดติดอยู่กับความสวยงาม แต่ความสวยงามมันเป็นอะไรที่โคตรนามธรรมเลย เราไม่สามารถบังคับให้ทุกคนเห็นความสวยงามแบบเดียวกันได้ มันเผด็จการเกินไป แต่สิ่งที่จะทำให้คนเข้าใจและ appreciate งานเราได้โดยไม่ต้องพึ่งเรื่องความสวยงามก็คือคอนเซปต์ 

เมื่อนำคอนเซปต์ที่แข็งแรงมารวมกับเทคนิคดีๆ ก็จะกลายเป็น execution ที่ทำให้คนว้าว สมมติจะถ่ายภาพขาว-ดำขึ้นมาสักงาน ถ้าเรามีคอนเซปต์ที่แข็งแรง คนดูก็จะเข้าใจงานในแบบที่เราต้องการจะสื่อสารได้ แม้ว่าเขาอาจจะไม่ชอบภาพถ่ายขาว-ดำก็ตาม

ทำไมคุณถึงจับกล้องฟิล์มมาอยู่กับมอเตอร์ไซค์ All New C125

มอเตอร์ไซค์รุ่นนี้มีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานไม่ต่างกับกล้องฟิล์ม เราจึงอยากใช้ภาพถ่ายฟิล์มขาว-ดำเพื่อเล่าเรื่องราวการเดินทางของมอเตอร์ไซค์รุ่นนี้ คือถ้าไม่มีแบ็กกราวนด์สตอรีต่างๆ มันก็จะเป็นแค่มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งใช่ไหม แต่เพราะมันมีเรื่องราวต่างๆ ในอดีตที่ปะติดปะต่อกันจนกลายเป็นภาพใหญ่ เราเลยใช้เทคนิค photo montage และ contact sheet เป็นตัวนำเสนอ

การท้าทายตัวเองด้วยเทคนิคใหม่สร้างความยากในการทำงานไหม

ยากกว่าที่คิด คือเราจะต้องตีตาราง 36 ช่องแล้วสเกตช์มือไปก่อนว่าอยากได้ช็อตอย่างนี้ รูปนี้ต้องอยู่ตรงนี้นะ ในขณะที่ตอนถ่ายจริง ถ้าเราถ่ายตามที่มาร์กไว้เป๊ะๆ มันก็อาจจะเป๊ะเกินไปจนไม่ต่างอะไรกับการใช้ Photoshop ดังนั้นมันต้องมีจังหวะการเหลื่อม การเดินทางปะติดปะต่อ ซึ่งเป็นเสน่ห์ของเทคนิคนี้ที่จะต้องเห็น human error บ้างในบางจุด

วันที่ออกกองเราต้องจ้าง Darkroom Technician มาสแตนด์บายเพื่อ process ทันทีที่ถ่ายเสร็จ มันจึงเป็นเหมือนการจำลองวิธีการทำงานในแบบยุคฟิล์มร้อยเปอร์เซ็นต์เลย คือเราอาจจะโกงนิดหนึ่งตรงที่มีการถ่ายดิจิทัลเทสต์ก่อน แต่ก็ไม่ใช่ถ่ายเพื่อเก็บไว้เป็นไฟล์สำรองนะ คือถ่ายเพื่อเทสต์แค่นั้น ถ้าลูกค้าขอไฟล์ดิจิทัลก็ไม่มีให้เหมือนกัน (หัวเราะ)

เสน่ห์ของ All New C125 คือเรื่องความคราฟต์ในดีไซน์ คุณคิดว่าทำไมเราจึงต้องให้ความสำคัญกับเรื่องนี้

ส่วนตัวเรามักจะหลงเสน่ห์กับอะไรที่มันมีประวัติศาสตร์ มีความเป็นมาที่ไม่ฉาบฉวย ค่อยๆ เติบโตตามยุคสมัย ซึ่ง All New C125 เป็นแบบนั้น คือถ้าจะขี่แค่มอเตอร์ไซค์เราจะไปขี่อะไรก็ได้ แต่การขี่ All New C125 เหมือนกับเราได้มีประวัติศาสตร์นั่งซ้อนไปด้วยกันตลอดทาง

เสน่ห์เหล่านี้มันอาจจะเป็นสิ่งนามธรรม แต่เวลาที่เราใช้สิ่งของที่มีประวัติศาสตร์ความเป็นมา แล้วเราก็ตั้งใจศึกษาที่มาของสิ่งเหล่านั้นด้วย ก็น่าจะทำให้เรา appreciate คุณค่าของสิ่งนั้นๆ มากขึ้นว่ามันถูกพัฒนามาได้ยังไง เพื่ออะไร เราจึงไม่ได้ขี่แค่มอเตอร์ไซค์ที่มีสมรรถนะที่ดี แต่เราขี่ประวัติศาสตร์ของมันทั้งหมด

All New C125 คือมอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่ในตระกูล C ที่ถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่องตลอด 60 ปีที่ผ่านมา โดยโมเดลล่าสุดนี้เป็นการออกแบบใหม่อย่างประณีตภายใต้คอนเซปต์ ‘Craft Your Story’ ไม่ว่าจะเป็นเบาะหนังแบบสองตอนหรือโครงสร้างวัสดุเหล็กโครเมียมทั้งคัน ขณะเดียวกันก็เพิ่มเติมฟังก์ชั่นทันสมัยอย่างเครื่องยนต์ 125 ซีซี และกุญแจรีโมตอัจฉริยะที่มาพร้อมฟังก์ชั่นระบุตำแหน่งรถด้วย

#AllNewC125 #C125 #CraftYourStory #สะท้อนความคราฟต์ในตัวคุณ #CUBHouse

รับข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ bit.ly/3gMoZ8y

The post โต้ วิรุนันท์ ช่างภาพผู้ก่อตั้งนิตยสารภาพถ่าย เพื่อคราฟต์วงการช่างภาพไทยให้แข็งแรง appeared first on a day magazine.