ใครที่เคยฟังพ็อดแคสต์ Sex is More หรือเคยอ่านเรื่องสั้น ‘ยั่วยวนรัญจวนใจ’ ใน a day 246 ฉบับ sex is more คงคิดว่าแน่ล่ะสิ ลูกแก้วกับ a day ร่วมงานกันตลอด ถ้าไม่เคยคุยกันเลยสิแปลก ไหนจะบทสัมภาษณ์ในอดีตที่ชาว a team เคยชวนเธอคุยในหลายหัวข้อตั้งแต่หนังสือเปลี่ยนชีวิตไปจนถึงรอยสัก

อย่างที่บอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราได้สนทนากับ ลูกแก้ว โชติรส และอันที่จริงบทสนทนาของเราก็ไม่ได้หลุดจากหัวข้อเซ็กซ์ๆ เหมือนพ็อดแคสต์ที่เธอเป็นโฮสต์สักเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าการคุยกันครั้งนี้พิเศษกว่าครั้งไหนๆ เพราะมันเป็นการสนทนาที่เกิดจาก ‘บทสนทนา’

บทสนทนาจากนิยายแชตเรื่องแรกในชีวิตของเธอ 

แม้ลูกแก้วจะออกตัวว่านิยายแชตไม่ใช่สิ่งที่เธอสันทัด แต่หากใครเคยติดใจความลุ่มหลงที่ลุ่มลึกใน Black Cherry ความโหยหาเป็นชื่อของยาเสพติด หนังสือขายดีของเธอ เรื่องสั้นในโปรเจกต์ AFTER SEX CONVERSATION อย่าง ‘(IM) PERFECT MATCH’ จะยังอัดแน่นไปด้วยมวลอารมณ์ยั่วยวนที่คุกรุ่นไม่น้อยไปกว่ากัน อย่างน้อยก็สำหรับเรา

เล่าเรื่องย่อแบบรักษาอรรถรส (IM)PERFECT MATCH คือเรื่องราวของ ‘ข้าว’ สาววัยทำงานที่ผู้ชายมากมายต่างทักเข้ามาในแอพฯ เดตเพื่อนัดยิ้ม แต่คนแล้วคนเล่า ข้าวก็รู้สึกว่าไม่เจอคนที่ถูกใจสักที เธอจึงเอาเรื่องนี้ไปถกกับกลุ่มเพื่อนสนิท นำไปสู่บทสนทนากับ ‘คนในความลับ’ ผู้ซึ่งอาจจะแมตช์กับข้าวแบบสุดๆ หรืออาจจะจูนกันไม่ไหวจนไม่เผาผี

พ้นไปจากความปรารถนา นิยายแชตเรื่องนี้ยังสอดแทรกอีกหลายประเด็นให้ได้ขบคิด ทั้งตั้งคำถามกับสิทธิเหนือเรือนร่าง ชนชั้น และแน่นอนว่าต้องมีเรื่องการเมืองซ่อนในบทสนทนาสุดกวนบาทาที่เป็นดั่งลายเซ็นของลูกแก้ว 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราคุยกันก็จริง แต่เรื่องเหล่านี้แหละที่ทำให้เราอยากคุยกับเธออีกครั้ง

คำแนะนำในการอ่าน

1. ถ้าอ่านผ่านโทรศัพท์มือถือ แนะนำให้อ่านในแอพพลิเคชั่น readAwrite
2. เนื้อหาเหมาะสำหรับผู้มีอายุมากกว่า 18 ปี
3. อ่านเรื่องสั้นก่อนอ่านบทสัมภาษณ์ จะได้อรรถรสมากขึ้นนะ

After Sex Conversation หรือบทสนทนาจริงๆ หลังมีเซ็กซ์ของลูกแก้วเป็นยังไง

(นิ่งคิด) จะนอนนิ่งๆ มากกว่า ไม่คุย เหนื่อยแล้ว นอนพักสัก 5-10 นาทีก็อาจจะชวนคุยเรื่อยเปื่อย ชวนไปกินข้าว ก็ทั่วไป

แล้วความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวตอนได้ยินชื่อโปรเจกต์ After Sex Conversation เป็นยังไง

พอได้ยินชื่อโปรเจกต์ในหัวมีเรื่องเล่าเยอะมากแต่พอพูดว่านิยายแชต ฉิบหายแล้ว สิ่งที่เราคิดไว้ถูกปัดตกแทบหมดเลยเพราะปกติเราชอบเล่าเรื่องด้วยสถานการณ์ ด้วยฉาก แต่พอมีคำว่านิยายแชตมันก็เลยมีความท้าทาย เราก็ไปไล่อ่านของหลายๆ คนใน readAwrite มันก็จะมีทั้งคนที่ใช้ลักษณะแชตเป็นหลัก แต่บางคนก็จะมีบทบรรยายและใช้แชตแทนการพูดคุยกันของตัวละคร ซึ่งเรารู้สึกว่าเสียความเป็นนิยายแชตไปเลย อยากทำยังไงก็ได้ให้มันยังคงความเป็นแชตอยู่ เหมือนเราแอบอ่านแชตคนอื่นจริงๆ

ในนิยายแชตยังใส่ลายเซ็นของงานเขียนตัวเองลงไปได้ไหม

ต้องถามก่อนว่าลายเซ็นเราคืออะไร ไม่แน่ใจว่าคนอื่นมองว่ายังไง แต่ถ้าให้เราคิด มองรวมๆ เราพูดเรื่องเซ็กซ์ที่ว่าด้วยคอนเซนต์เป็นหลัก เป็นเซ็กซ์ที่ทุกคนบาลานซ์อำนาจกันและกันผสมกับเรื่องการเมืองและความกวนส้นตีน

ถ้านิยามประมาณนี้เราว่าเรื่องนี้ก็ยังมีกลิ่นอายแหละ แค่มันอาจจะไม่ได้มาในลักษณะที่หลายคนคุ้นชินด้วยความที่แพลตฟอร์มมันไม่ใช่แบบเดิม

สุดท้ายกลายเป็น (IM)PERFECT MATCH ได้ยังไง

ชื่อเรื่อง (IM)PERFECT MATCH มาทีหลัง ไอเดียแรกเริ่มเกิดจากการไปแฮงเอาต์กับพี่จุ๋ม (ปนิธิตา เกียรติ์สุพิมล เจ้าของสำนักพิมพ์ P.S. และนักเขียนนามปากกา เพณิญ) แล้วนั่งคุยเรื่องแอพฯ นัดเดตกันว่าทำไมผู้ชายบางคนทักมาน่าเบื่อจัง 

จริงๆ ประเด็นนี้มันเริ่มมาจากเรื่องของเพื่อนคนหนึ่งที่ได้แฟนจากทินเดอร์จนได้แต่งงานกัน เราก็สงสัยว่าทำไมเราถึงไม่เคยเจอเลยวะ มันอาจเป็นเพราะเรารู้สึกว่าบางคนทักมาแบบน่าเบื่อจนเราไม่อยากคุยหรือเปล่า คิดดูวันๆ ต้องเจอคนที่ทักแบบ ดีจ้า ชื่อไรอะ สักพักถามว่าอยู่แถวไหน ทำงานอะไร เป็นสิบรอบ คือมันเป็นแพตเทิร์น เขาก็ไม่ผิดหรอกแต่เราก็ไม่ผิดเหมือนกันที่เราไม่อยากคุย

มันเลยเป็นไอเดียให้หยิบเอามาเขียน สมมติสถานการณ์ว่าความจริงแล้วผู้ชายหรือแม้แต่ผู้หญิงที่ทักมาแบบน่าเบื่อเขาอาจจะไม่เคยรู้เลยก็ได้ว่าอีกคนเบื่อ เราก็เลยจำลองบทสนทนาการเมาท์มอยของกลุ่มเพื่อนเพื่อส่งเสียงออกไปว่า มึง มันมีวิธีทักแบบอื่นนะเว้ย บางทีที่มึงเคยสงสัยว่าทำไมแมตช์ตั้งหลายคนแต่ทักไปไม่มีใครตอบเลย มันเป็นเพราะอะไร 

ส่วนชื่อเรื่องมาจากเวลาคนแมตช์กันในแอพฯ เดตแล้วเป็นคู่ที่เพอร์เฟกต์มากแอพฯ จะเรียกว่า Perfect Match แต่เรารู้สึกว่าบางทีการแมตช์มันก็ไม่ได้เพอร์เฟกต์นะ ตลอดเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบจะเห็นเลยว่ากว่าคนเรามันจะนัดมีอะไรกันได้มันต้องเจออะไร แม้แต่คนที่รู้สึกถูกใจก็อาจจะเจอบางอย่างที่ไม่ถูกใจอยู่ดี เราอยากให้คนอ่านรู้สึกว่า Imperfect Match คือเรื่องธรรมดา

คุณออกแบบตัวละครยังไง

ตอนแรกคิดมา 5 ตัว แต่ไม่เอา เยอะไป (หัวเราะ) ที่แน่ๆ หนึ่งในนั้นคือเพลินจากเรื่องสั้น ‘ยั่วยวนรัญจวนใจ’ ใน a day เล่ม sex is more ที่ใส่มาเพราะเป็นโปรเจกต์ของ a day เหมือนกันและทำให้เพลินสามารถแชร์ประสบการณ์เรื่องเซ็กส์ที่ไม่ใส่ถุงยางจากเหตุการณ์ในเรื่องสั้นได้ด้วย เป็นการเน้นย้ำและขายของไปในตัว (หัวเราะ) 

เพลินจะมีความเฟมินิสต์ ศศิจะเป็นผู้หญิงที่มีแฟนแล้ว เป็นสายประนีประนอมหน่อย ในขณะที่ก้อยก็จะขี้สงสัย อยากเข้าใจไปหมด ส่วนข้าวก็เป็นสายที่กำลังทดลองอยู่กับชีวิต จริงๆ ทั้ง 5 ตัวละครมันจะมีเคมีคล้ายๆ กันประมาณหนึ่งแต่บุคลิกจะไม่ค่อยเหมือนกัน

พูดถึงเฟมินิสต์ ตัวละครหนึ่งพูดว่า “ทำไมพอเราเป็นเฟมินิสต์แล้วผู้ชายจะไม่ชอบเรา” คุณคิดว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น

อาจจะเป็นกระแสสังคมมั้ง เราเป็นคนที่ชอบเขียนสิ่งที่เกิดขึ้นในสังคม โดยเฉพาะสังคมรอบตัวเราเฟมินิสต์มักถูกมองว่าไม่ดีด้วยเหตุผลใดก็ตามแล้วจะมีกระแสที่บอกว่าถ้าเป็นเฟมินิสต์อย่าไปยุ่งกับมัน ประสาทแดก เราก็เลยเอาเรื่องนี้มาเขียนถึง เป็นประโยคว่า “เขาไม่ชอบหรอกมึง ถ้ามึงเป็นเฟมินิสต์อะ อย่าไปบอกผู้ชายนะ เดี๋ยวผู้ชายไม่เอา” อะไรประมาณนี้ 

แล้วคุณนับตัวเองเป็นเฟมินิสต์ไหม

ถ้าในสายตาของคนอื่นเขาก็ต้องบอกว่าเราเป็นอยู่แล้ว เราว่ามันก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณนิยามเฟมินิสต์ว่าอะไร ถ้าคุณนิยามเฟมินิสต์ว่าประสาทแดก เราก็อาจจะบอกว่าเราไม่ใช่คนประสาทแดก แต่ถ้านิยามว่าเฟมินิสต์คือคนที่ไม่โอเคกับความไม่เท่าเทียมอันเกิดจากเหตุแห่งเพศ เราเป็น เพราะฉะนั้นต้องคุยกันก่อนว่าเฟมินิสต์ของคุณคืออะไร

นอกจากเฟมินิสต์ บทสนทนาช่วงหนึ่งของแก๊งนี้ยังพูดถึงสิทธิเหนือเรือนร่างของผู้หญิงด้วย ทำไมคุณถึงใส่เรื่องนี้ลงไป

เพราะมันสำคัญ ไม่ใช่แค่กับผู้หญิง แต่กับทุกคนเลย เรื่องอำนาจเหนือเรือนร่างมันจำกัดตัวเราตั้งแต่ตอนเป็นนักเรียนเลยนะ อย่างการตัดผม เครื่องแบบ การเลือกทำอะไรกับเนื้อตัวร่างกายของเรา หรือแม้แต่การมีเซ็กซ์

ตอนนี้เนื้อตัวร่างกายของเราเหมือนไม่ใช่ของเรา ความสุขทางเพศของเรารัฐยังไม่ให้มีเซ็กซ์ทอยเลยเพราะผิดศีลธรรม ทั้งที่จริงๆ นี่มันจิ๋มฉันนะ ฉันควรจะมีความสุขกับตัวฉัน คำว่า my body, my choice มันสำคัญเพราะนี่คือสิทธิที่พื้นฐานที่สุด ถ้าเราไม่มีสิทธิแม้แต่จะเลือกอะไรให้ร่างกายตัวเองคุณจะไปถึงสิทธิไหนได้ก็เลยอยากให้ทุกคนตระหนักถึงสิทธิที่เรามี ที่ในกรณีนี้เล่าเรื่องผู้หญิงเป็นพิเศษก็เพราะว่าผู้หญิงหรือ LGBTQ+ มักจะเป็นกลุ่มที่โดนบอกว่าควรใส่หรือไม่ควรใส่บนร่างกายก็เลยรู้สึกว่าสิ่งนี้ควรทำให้เป็นปกติขึ้นไปเรื่อยๆ ว่าร่างกายเรา ทำอะไรก็ทำ

ในเรื่องมีช่วงหนึ่งที่ตัวละคร ‘ข้าว’ เอาเรื่องการทักในแอพฯ เดตไปตั้งสเตตัส แต่ในเรื่องไม่ได้เล่าว่าสเตตัสนั้นตั้งว่าอะไร สรุปแล้วข้าวตั้งสเตตัสว่าอะไร

ตอนแรกจะตั้งให้คนอ่านเห็นไปเลย แต่อีกใจก็คิดว่าอยากทำให้มันเป็นที่สงสัย ให้คนอ่านไปคิดเอาเองว่าตั้งอะไรดีกว่า บางคนอาจจะตีความว่าไปบ่น “โห ทักมาอย่างนี้น่าเบื่อจะตายใครจะไปทัก” หรืออาจจะไปไกด์ไลน์วิธีทักอย่างถูกต้องก็ได้ แต่รวมๆ น่าจะเป็นการบ่นนั่นแหละว่าทักมาแค่นี้แล้วหวังว่าจะตอบเหรอ ฝันไปเถอะ ทักมาให้น่าสนใจก่อนสิ อะไรแบบนี้ หลังจากนั้นข้าวก็เลยโดนรัวทักเรื่องที่น่าสนใจมาเลย เหมือนคนที่ทักตั้งมายด์เซตว่า “มา กูจะทำให้มึงสนใจที่สุด”

อยากรู้เรื่องโทนี่ พระเอก(?) ของเรื่อง คุณได้แรงบันดาลใจของตัวละครนี้มาจากไหน ลูกแก้ว โชติรส

หลายคนอาจเคยเจอคนที่ทำให้เรารู้สึก “รำคาญว่ะ คุยไม่รู้เรื่อง บล็อกหนีแม่งไปเลย อย่าให้มาเจออีกในชีวิต” แล้วมันก็จะมีคนที่ไม่ยอมแพ้ ตั้งเฟซบุ๊กขึ้นมาใหม่ เพื่อที่จะมาคอยส่อง คอยทัก ซึ่งตัวละครเบื้องหลังโทนี่ก็คือคนเหล่านั้น “มึงบล็อกกูใช่ไหม ได้ กูจะกลับมาอีก แล้วกูจะกลับมาแบบให้มึงสนใจที่สุด!” มันก็เลยออกมาในรูปแบบนี้ ต้องชื่อนี้แหละ ถ้าสังเกตใน 10 คน ข้าวไม่ตอบใครเลยนะ แต่พอเป็นโทนี่มา รูปคุณทักษิณมาปุ๊บตอบเลย ถ้าสังเกตดีๆ ข้าวทักไปก่อนด้วยเพราะชอบ

แล้วทำไมโทนี่ต้องเป็นตำรวจ ลูกแก้ว โชติรส

เราชอบเอาเรื่องเซ็กซ์หรือความสัมพันธ์มาเชื่อมโยงกับอำนาจทางการเมือง ซึ่งมันก็เชื่อมโยงกันอยู่จริง เพราะมันทำให้ได้เห็นบริบทที่หลากหลาย อยากให้โทนี่เป็นตำรวจเพราะตำรวจกำลังเป็นที่พูดถึง มีความขัดแย้งอยู่ เราก็คิดต่อว่าถ้าเขาจะมีความสัมพันธ์ ความสัมพันธ์ของเขาจะเป็นไปในรูปแบบไหนได้บ้าง 

เราเคยเรียนอยู่ในโรงเรียนนายร้อยตำรวจมาเกือบเทอม มีเพื่อนเป็นตำรวจ เราก็จะมีอินไซต์บางอย่างที่อยากพูดถึง เช่น มีคุณตำรวจที่ชอบสาวในม็อบอยู่จริงๆ นั่นเป็นพอยต์หนึ่งที่เขียนเรื่องนี้ อีกพอยต์คือเราอยากให้เกิดการตั้งคำถาม ในเรื่องจะมีการถกเถียงกันระหว่างตัวละครที่เป็นสองขั้ว เวลาตำรวจโดนด่า ชุดความคิดที่เขาใช้ปกป้องตัวเอง หรือชุดความคิดของคนที่คอยปกป้องเขาอยู่จะเป็นประมาณว่า ‘ตำรวจก็คน ต้องกินต้องใช้’ ส่วนฝ่ายประชาธิปไตยเองก็มองว่า ‘เขาเป็นคนตัวเล็ก’ ซึ่งเราว่าในสถานการณ์นี้ทุกคนเป็นคนตัวเล็กหมด คนไปม็อบก็มีครอบครัว ต้องกินต้องใช้ เราเลยเขียนบทที่ตัวละครถกเถียงกันแล้วให้คนอ่านมีสิทธิที่จะถกเถียงตาม จะเห็นด้วยกับตำรวจก็ได้ ข้าวก็ได้ หรือจะมีชุดความคิดใหม่ที่อยากจะถกเถียงกับคุณโทนี่อีกก็ได้ ให้มันเกิดการตั้งคำถามขึ้นมาหลังจากอ่านแชตของข้าวกับโทนี่

เห็นว่าโทนี่ก็มี fetish (ความชอบเฉพาะทาง) ด้วย ไอเดียนี้เกิดขึ้นได้ยังไง ลูกแก้ว โชติรส

จริงๆ อันนี้เราได้ยินมาเยอะ ประกอบกับตอนทำพ็อดแคสต์ sex is more มันจะมีหลาย EP มากที่เราได้คุยประเด็น fetish ไม่ว่าจะทั้งตอน BDSM หรือ FORFUN Bangkok คนที่เขาอยู่ในวงการนี้เขาบอกว่าอาชีพทหารหรือตำรวจเป็นหนึ่งในอาชีพที่มี fetish ส่วนตัวเยอะมาก ไม่รู้ทำไม อินไซต์อีกข้อที่เรารู้มาคือบางคนที่ทำอาชีพนี้เป็นคนที่มีความขัดแย้งในตัว คือถ้าเราเป็นคนธรรมดา เราชอบถุงน่องก็แค่ชอบถุงน่องเฉยๆ แต่การเป็นทหารหรือตำรวจ เขาจะมีความคิดแบบ เฮ้ย กูทำผิดอะไรอยู่หรือเปล่าวะ ชอบถุงน่องถือว่าผิดปกติหรือเปล่าวะ จะไม่กล้าทลายกรอบที่เป็นค่านิยมออกมาเพราะกลัวว่าจะดูไม่ดี 

ซึ่งกรณีคุณโทนี่จะสะท้อนภาพของตำรวจคนหนึ่งที่เข้าไปเรียนเตรียมทหารตั้งแต่เด็ก แล้วสุดท้ายมาเจอว่ากูไม่ได้แค่ชอบผู้หญิงใส่ถุงน่อง กูชอบฉีกแล้วเอามาใส่เองด้วย แต่ไม่กล้ายอมรับ ไม่เปิดเผย ซึ่งเผอิญข้าวมันชัดเจนมากว่ามันไม่เป็นไร มันแฮปปี้กับการที่จะให้โทนี่ใส่ถุงน่อง คุณโทนี่มันก็เลยมีความโหยหาข้าวตลอดเวลาเพราะคิดว่ามันน่าจะเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่เข้าใจเรื่องแบบนี้ อีข้าวมันก็เลยต้องสอนว่าไม่จริง คุณพี่คะ มันมีค่ะ แต่ขั้นแรกคุณพี่ต้องกล้าที่จะยอมรับตัวเองก่อน แล้วก็อาจจะพาตัวเองไปเจอคอมมิวนิตี้หรือเปิดเผยพอกับคู่นอนคนต่อไป หนูไม่ใช่คนเดียวของคุณพี่หรอกค่ะ เป็นการปลุกคุณโทนี่ให้ตื่น คือหนูชอบมีอะไรกับพี่ แต่ถ้าพี่ยังทำร้ายม็อบหนูก็ไม่ยุ่งกับพี่หรอก ไปเลย

ถามจริงๆ ตอนเขียนบทของโทนี่มีอคติไหม ลูกแก้ว โชติรส

มีสิ ก็ต้องมีอยู่แล้ว แต่ไม่ได้มีต่อตัวตำรวจหนึ่งคน เรามีต่อการที่คุณต้องไม่คุกคามประชาชน เพราะประชาชนทำอะไร กูมือเปล่า ไปดันโล่มึงเหรอ หรือต่อให้กูปาขวดพลาสติก ปาไข่ แล้วยังไงต่อ มันคนละเลเวลกับกระสุนยางที่ยิงมา มันคนละเลเวลกับแก๊สน้ำตากับน้ำที่ฉีดมา เพราะฉะนั้นก็มีไบแอสอยู่แล้ว 

ยิ่งกรณีคุณโทนี่คือการที่มึงเห็นรูปลงวันไปม็อบว่ามีแก๊สน้ำตา มึงไม่ทักมาเลย แต่พอกูโพสต์หาผู้ชายอื่นมามีอะไรกัน มึงทักมาเพราะว่ามึงหวงกู เนี่ย คือมันทุเรศไง มันก็คือไบแอสต่อโทนี่ตรงๆ สำหรับตัวละครข้าว อ๋อ มึงไม่ห่วงว่ากูจะตาย แต่มึงห่วงว่ากูจะไปมีอะไรกับคนอื่น

แล้วในมุมมองของคุณ เราสามารถคบคนที่เห็นต่างกับเราได้ไหม ลูกแก้ว โชติรส

แยกสองประเด็น หนึ่ง–ข้าวกับโทนี่ไม่ได้คบกันนะ แค่มีอะไรกัน ฉะนั้นถ้าคบกันขอตอบเลยว่าไม่แน่ใจ ต้องถามว่าต่างเลเวลไหน ถ้าต่างแค่ว่าอนุรักษนิยมกับลิเบอรัลมันอาจจะถกเถียงกันได้เนอะ แต่ถ้าต่างระดับเผด็จการ ถ้ามึงเป็นอีกฝั่งกูต้องฆ่ามึงให้ตาย ระดับนี้คงคบไม่ได้ ถ้าต่างแล้วตราบใดที่ยังเห็นคนเท่ากัน ไม่ละเมิดกัน เคารพความคิดของอีกฝั่งมันก็ไปกันได้ ส่วนเรื่องรายละเอียดในชีวิตมันก็ต้องไปดีลกัน เช่น ถ้าเกิดคนเราเชื่อเรื่องผู้หญิงต้องแต่งตัวเรียบร้อย แล้วถ้าเราเป็นคนแต่งตัวไม่เรียบร้อย โป๊เปลือยตลอดเวลา มันรับกันได้ไหม ไม่ได้มันก็คบกันไม่ได้ 

ประเด็นที่สอง–คิดต่างกันมีอะไรกันได้ไหม เราว่าทำได้ เพราะคนจะมีเซ็กซ์กันมันไม่ต้องมาผูกสัมพันธ์กันไง ถ้าวันไนต์สแตนด์ก็ทำๆ ไป แต่นอกจากเข้าห้องไปเจอนกหวีดแล้วหมดอารมณ์ มันก็เป็นเรื่องหมดอารมณ์

สุดท้ายแล้ว perfect match ในความหมายของลูกแก้วคืออะไร ลูกแก้ว โชติรส

ส่วนตัวไม่เชื่อว่ามีจริง เราเชื่อใน imperfect match มาตลอดอยู่แล้วเพราะเราเชื่อว่าต่อให้คนนี้เพอร์เฟกต์ในโมเมนต์นี้ ผ่านไปสองเดือนหรือหนึ่งปีอาจจะไม่ ทุกคนเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เราไม่ได้เปลี่ยนอยู่คนเดียว อีกฝ่ายเขาก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เหมือนกัน 

มันปกติมากที่เราจะรู้สึกว่าคนคนหนึ่งเพอร์เฟกต์มากในช่วงเวลาหนึ่ง จากนั้นเขาจะไม่เพอร์เฟกต์อีกแล้ว เฮ้ย มึงนอนกรน เฮ้ย มึงไม่เอากูแล้ว ทำไมมึงบีบยาสีฟันแบบนี้วะ สิ่งเหล่านี้สุดท้ายแล้วมันต้องสื่อสารกันถ้าอยากอยู่ด้วยกันนานๆ เพราะฉะนั้น perfect match มีจริงแต่ไม่ยาว เราล้วนแต่ต้องเจอความไม่เพอร์เฟกต์ในท้ายที่สุด

การนัดยิ้มก็เช่นกัน เขาดูเพอร์เฟกต์มากเลย แต่ถ้าไปถึงห้องแล้วห้องเหี้ยมาก แค่นี้ก็ไม่เพอร์เฟกต์แล้ว ถามว่าเราทำอะไรได้บ้าง สื่อสารกันไหม เธอ ไปโรงแรมเถอะถ้ายังอยากจะยิ้มกันอยู่ เราเลยรู้สึกว่าไม่ว่าการนัดยิ้มหรือการคบระยะยาวก็ตาม แรกๆ มันต้องถูกใจกันทั้งนั้นแหละ แต่สุดท้ายแล้วถ้าเจออะไรที่ไม่ถูกใจหรือถูกใจได้มากกว่านี้อีก มันควรต้องพูดกันอย่างตรงไปตรงมา

The post ‘(IM)PERFECT MATCH’ AFTER SEX CONVERSATION ของลูกแก้ว โชติรส appeared first on a day magazine.

อาจเพราะความสำเร็จของ Lunar Lunatic คุณคือดวงจันทร์ ฉันสิคนบ้า หนังสือรวมเรื่องสั้นที่ไม่ว่าจะพิมพ์ออกมากี่ครั้งก็ขายหมดเกลี้ยง แถมยังมีคนถ่ายภาพโควตเด็ดในเล่มลงโซเชียลมีเดียจนกลายเป็นไวรัลอยู่หลายครั้ง ไหนจะงานเขียนที่ผ่านมาอย่างหนังสือ 50 เรื่องทดลองเล่าขนาดสั้น LOST IN CONVERSATION, รวมเรื่องสั้น THE MONSTER PIECE ไม่มีใครครบ, บันทึกการเดินทางไปปารีส PARIS IS ALWAYS A GOOD IDEA รวมทั้งโปรเจกต์รวมเรื่องสั้นที่เธอมีส่วนร่วม ทำลาย, เธอกล่าว และ PAPER CUT รักกลายเป็นกระดาษ 

ด้วยความที่ปัจจุบันฉัตรรวีเป็นนักเขียน บรรณาธิการอิสระ และกองบรรณาธิการใน Rocket Media Lab เธอจึงไม่ค่อยมีเวลาขีดเขียนนัก แต่ถึงกระนั้น ฉัตรรวีก็ตกปากรับคำเมื่อเราชวนมาร่วมโปรเจกต์ AFTER SEX CONVERSATION ของ a day ใครที่คิดถึงฝีไม้ลายมือของนักเขียนคนนี้ เราแอบสปอยล์ความรู้สึกว่า ‘SEPARATED’ นั้นมอบความสดใหม่แตกต่างจากผลงานก่อนๆ ของเธอ และถึงจะไม่มีบทบรรยายซึ่งเป็นจุดเด่นในงานเขียนของฉัตรรวี แต่ก็ได้อรรถรสไม่แพ้กัน

‘SEPARATED’ คือบทสนทนาของคู่รักชาย-หญิงคู่หนึ่งที่มีชีวิตเซ็กซ์ไม่ลงตัว เมื่ออีกฝั่งมองว่าเซ็กซ์กับความรักหลอมรวมกันอย่างแยกไม่ออก แต่อีกฝั่งเห็นต่างโดยมองว่าทั้งสองสิ่งนี้แยกจากกันได้ และเพราะความไม่เข้าใจกันนี้อาจนำมาสู่ทางแยกของความสัมพันธ์ ซึ่งมีแต่พวกเขาเท่านั้นที่สามารถกำหนดทิศทาง

ในสภาพสังคมปัจจุบันที่เริ่มยอมรับความสัมพันธ์แบบเปิด แนวคิดที่มองว่าเซ็กซ์ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเพราะความรักกลายเป็นสิ่งที่หลายคนเชื่อมั่น ฉัตรรวีพาเราไปสำรวจถึงมุมนี้ผ่านการพูดคุยกันของคู่รักคู่หนึ่งซึ่งอาจจะเหมือนกับหลายคู่ในสังคมปัจจุบัน แค่อาจเป็นในบริบทที่ต่างออกไป

ส่วนเธอมองเรื่องนี้ยังไง ย่อหน้าต่อจากนี้บันทึกความคิดนั้นไว้แล้ว

คำแนะนำในการอ่าน

1. ถ้าอ่านผ่านโทรศัพท์มือถือ แนะนำให้อ่านในแอพพลิเคชั่น readAwrite
2. เนื้อหาเหมาะสำหรับผู้มีอายุมากกว่า 18 ปี
3. อ่านเรื่องสั้นก่อนอ่านบทสัมภาษณ์ จะได้อรรถรสมากขึ้นนะ

คุณเคยเขียนนิยายแชตมาก่อนไหม

ไม่เคย ทำให้บาลานซ์น้ำเสียงได้ยากมาก เราอยากให้มันยังมีฟีลแบบที่เราชอบและแชตก็สมจริงไปในเวลาเดียวกัน ความท้าทายคือต้องวางแผนว่าเราจะให้ข้อมูลผ่านภาษาแชตที่ดูเป็นธรรมชาติยังไง และการเลี่ยงใช้คำบรรยายก็ถือเป็นอีกหนึ่งความท้าทาย เพราะเรารู้สึกว่าการบรรยายคือจุดเด่น ไม่รู้ว่าเรียกว่าลายเซ็นได้หรือเปล่า แต่เป็นหนึ่งสิ่งที่เราชอบในงานเขียนของเรา ทำยังไงวะที่เราจะไม่บรรยายเลยแล้วให้ตัวละครแชตกัน แล้วคนอ่านก็พอจับเซนส์ได้ว่าความสัมพันธ์ของตัวละครที่ผ่านมาเป็นยังไง

ตอนได้รับโจทย์ว่า AFTER SEX CONVERSATION ความคิดแรกที่วิ่งเข้ามาในหัวคุณคืออะไร

ความคิดแรกคือเราจะไม่ทำ sexting เพราะส่วนตัวเราไม่ถนัดการช่วยกันทางไกล ไม่ว่าจะ sexting หรือ sex phone หรือ video call มันดูเป็นอีกโหมดหนึ่งของตัวเราที่แยกออกมาแล้วเราไม่เข้ากับโหมดนั้น ซึ่งมันปรากฏอยู่ในตัวละครนางเอกของเราเหมือนกัน และเราก็หยิบบางอินเนอร์ของเรามาสำรวจเพิ่มเติมผ่านเรื่องที่เขียนว่ามันจะดำเนินไปยังไง

แล้วกลายเป็นเรื่อง ‘SEPARATED’ ได้ยังไง

สิ่งที่เราอยากสำรวจคือเซ็กซ์กับความรักมันใช่เรื่องเดียวกันไหม เพราะเรารู้สึกว่ามันแยกขาด แม้ช่วงหนึ่งในความสัมพันธ์เราจะมองสองอย่างนี้เป็นเรื่องเดียวกัน แต่หลังจากนั้นมันจะแยกไปเลยสำหรับเรา ซึ่งเราก็อยากสำรวจว่าพอตัวละครที่เป็นคนแบบนี้ไปดำเนินความสัมพันธ์กับคนอื่นที่อาจมองเซ็กซ์และทรีตความสัมพันธ์ไม่เหมือนกัน ความสัมพันธ์จะเป็นรูปแบบไหน เขาจะใช้ชีวิตกับคนอื่นยังไงโดยไม่ต้องฝืน

ก่อนหน้านี้ เราทำแบบสอบถามเรื่องคอนเซนต์ของ Rocket Media Lab และพบว่ามีผู้หญิงเยอะมากที่ยอมมีเซ็กซ์เพื่อรักษาความสัมพันธ์ไว้ ซึ่งไม่ใช่จากเหตุผลที่ผู้ชายมาขู่ว่าถ้าไม่มีจะเลิกด้วยนะ แต่มันคือการถนอมน้ำใจกัน เป็นวิธีหนึ่งในการเอาใจใส่ดูแลคนรักกันทำนองนี้

ฝ่ายหนึ่งมองว่าเซ็กซ์เป็นปัจจัยที่มีน้ำหนักค่อนข้างเยอะในความสัมพันธ์

ใช่ มันเป็นอย่างนั้น และไม่ใช่แค่เพศไหนต้องตอบสนองให้เพศไหนนะ ต่อให้ผู้ชายเป็นฝ่ายที่ไม่มีความต้องการเอง แต่ฝั่งผู้หญิงมีมากๆ มันก็คือความไม่บาลานซ์กันแล้ว เราลองจินตนาการไปเรื่อยๆ โดยยืนพื้นว่าฝั่งผู้ชายยังคงมีความต้องการทางเพศอยู่แต่ฝั่งผู้หญิงไม่ได้อยากทำขนาดนั้น เขาฟูลฟิลตัวเองได้แต่รักอีกคนหนึ่งมาก มันจะยังไงต่อ ซึ่งเรารู้สึกว่าสุดท้ายก็ต้องเลือกเปิดใจคุยกันตรงๆ 

และเราทรีตว่าจะไม่เล่าทุกอย่างผ่านแชตนี้ทั้งหมด เพราะฉะนั้นนอกจากสิ่งที่คนอ่านได้อ่าน มันจะมีบทสนทนาที่อยู่นอกเหนือจากนั้นด้วย เป็นบทสนทนาที่อยู่ระหว่างการคอลซึ่งไม่ได้ปรากฏอยู่ในแชตแต่อาจปรากฏผ่านที่เขาบอกเล่ากับเพื่อน ซึ่งจริงๆ แล้วมันอาจไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมดด้วยซ้ำ เรารู้สึกว่าความสนุกของแชตคือมึงเล่าให้กูฟังอย่างนี้แต่ความจริงมันเป็นแบบนั้นหรือเปล่า

อีกโจทย์ที่เราแอบตั้งไว้ให้ตัวเองคือมันจะเป็นการแชตในคืนเดียว ตั้งแต่หัวค่ำเป็นต้นไป มันเป็นเรื่องของผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากเคลียร์เรื่องนี้ (การมีเซ็กซ์กับแฟนไม่ได้) แล้วอยู่กับมันทั้งคืน ตัวผู้หญิงก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าตัวเองไม่ได้ต้องการเซ็กซ์ที่ประกอบด้วยสองร่างกายแล้วหรือแค่ไม่มีอารมณ์กับแฟนเฉยๆ ก็เลยอยากทดลองว่าถ้าเป็นร่างกายอื่นจะสามารถมีเซ็กซ์ได้ไหมในคืนนั้นเลย

สำหรับคุณ เซ็กซ์ควรมีน้ำหนักแค่ไหนในความสัมพันธ์

เรารู้สึกว่ามันไม่ควรมีน้ำหนักขนาดนั้น ถ้าเสกได้ก็อยากให้ทุกคนคิดเหมือนกันว่าเซ็กซ์มันก็แค่กิจกรรมหนึ่ง แต่เราเชื่อว่ามันยากสำหรับหลายคนที่จะมองอย่างนั้น เรารู้สึกว่าการปลดปล่อยอารมณ์ทางเพศมันธรรมดามาก ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ และเราไม่ใช่คนที่โรแมนติไซส์เซ็กซ์ด้วย

อะไรคือเหตุผลที่ทำให้คุณหยิบเรื่องเซ็กซ์ที่ไม่คลิกกันมาเล่า

เราคิดว่าในความสัมพันธ์มันมีปัญหาได้หลายอย่าง พอเรื่องเซ็กซ์ไม่คลิกแล้วย่อมนำไปสู่สิ่งอื่น เรารู้สึกว่าพอต่างคนต่างทรีตเซ็กซ์ไม่เหมือนกัน ทำให้คิดไปได้หลายแบบ ทั้งที่จริงสำหรับตัวละครหนึ่งมันอาจมองว่าก็แค่เซ็กซ์เอง แต่ฝ่ายที่ถูกปฏิเสธการมีเซ็กซ์พร้อมที่จะจินตนาการไปไกลว่ามันเป็นอะไรได้บ้างกับการที่คนคนหนึ่งไม่มีเซ็กซ์กับเรา สุดท้ายมันก็เป็นปัญหาจากการมองเซ็กซ์ไม่เหมือนกัน ซึ่งถามว่าอีกฝ่ายผิดไหม ก็ไม่ได้ผิด แต่มันแค่เลี่ยงไม่ได้ที่สุดท้ายจะเกิดปัญหา

พอเรื่องเป็นแบบนี้ คุณออกแบบตัวละครยังไง

เราไม่อยากให้ตัวละครผู้ชายเป็นคนหัวเก่า แต่ก็ไม่ได้เป็นคนฝืนธรรมชาติของตัวเองได้ขนาดนั้น มีความรู้สึกทั่วๆ ไปแหละ รู้หมดว่าไม่ควรบังคับอีกฝั่ง ตระหนักเรื่องคอนเซนต์ แต่เหมือนสุดท้ายแล้วตัวเขาก็แค่ต้องการเรื่องนี้ แล้วเขาควรจะทำยังไง

ขณะเดียวกันผู้ชายดันมีความเห็นแก่ตัว หรือใดๆ ก็ตามที่ต่อให้ผู้หญิงเสนอว่าเป็น open relationship ไหม ผู้ชายก็จะไม่ อยากมีแค่กับคนนี้ เพราะเขามองเซ็กซ์ในอีกมุม ซึ่งก็ไม่ผิด แต่มันจะยังไงต่อล่ะ เราเองรู้สึกว่ามันก็ยังเป็นทางตัน อาจจะจบที่เลิกกันมั้ง เพราะสุดท้ายแล้วเซ็กซ์มันก็เป็นปัจจัยสำคัญ ซึ่งมันน่าเศร้าเหมือนกันนะที่สองตัวละครนี้รักกัน เข้าใจกันมากๆ ในทุกเรื่องยกเว้นเรื่องเซ็กซ์ แล้วท้ายที่สุดก็ต้องแยกกัน separated กันออกไป

จำเป็นไหมที่ต้องเลิกกันแค่เพราะเซ็กซ์ไม่คลิกกัน

เราว่าไม่จำเป็น ตัวละครผู้หญิงอาจเป็นคนคิดเยอะไปเอง เขาอาจกลัวความผิดหวังด้วยถ้าสุดท้ายถูกผู้ชายบอกเลิกด้วยเรื่องเซ็กซ์ เรารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดามากถ้าผู้ชายมีความต้องการแบบอื่นแล้วไปลงกับ sex worker มันเกิดขึ้นได้ทั่วไป แต่พอผู้หญิงทำแล้วทำไมมันถึงดู matter ขึ้นมา เราก็อยากให้เรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดาด้วย ซึ่งจริงๆ แล้วการแก้ปัญหาในอุดมคติของเราเลยคือ ถ้าเซ็กซ์ไม่คลิก ต่างคนก็ต่างช่วยตัวเอง ต่างคนต่างจัดการตัวเอง แล้วเราก็อยู่ด้วยกันต่อไง มันแค่นี้เอง เพียงแต่มันต้องเจอคนที่มองเหมือนกัน แล้วอีนี่ดันเป็นคนที่มีอารมณ์กับคนหรือเหตุการณ์อีกแบบหนึ่ง แต่เสือกชอบคนอีกแบบหนึ่ง มันก็จะยากไปอีก 

คุณได้ศึกษานิยายแชตของนักเขียนคนอื่นๆ บ้างหรือเปล่า

ไม่เลย พอรู้วิธีการนำเสนอว่าเป็นนิยายแชตเราเลยพยายามใช้ลูกเล่นของแชตอย่าง unsent ที่เป็นปัญหามาก เพราะมันยิ่งทำให้คนอยากรู้ ซึ่งพอมาอยู่ในเรื่องมันก็บอกบางอย่างที่ทำให้ตัวละครปั่นป่วนได้

ก่อนเขียนเรื่องนี้ เราคิดไปถึงความป่วยไข้หรือภาวะแปลกๆ ที่เกิดจากเซ็กซ์ มีอะไรให้หยิบมาใช้ไหม ซึ่งก็ดีที่ไม่ได้ทำ เพราะปอ เปรมสำราญก็เลือกเขียนภาวะนั้น สุดท้ายก็รู้สึกว่าในปัจจุบันมันยังมีน้อยคนที่กล้าพูดออกมาว่าความต้องการจริงๆ ของตัวเองเป็นยังไง เราเลยเลือกเขียนประเด็นนี้

ซึ่งคือประเด็นความต้องการทางเพศที่คนส่วนใหญ่อาจมองว่ามันไม่ปกติ

ใช่ ความต้องการของตัวละครผู้หญิงคือนางชอบพล็อตการถูกข่มขืนเว้ย ซึ่งมันเหี้ย มันไม่ PC มันไม่เคารพเรื่องคอนเซนต์เลย แต่สุดท้ายแล้วคุณจะทำไง ในเมื่อผู้หญิงคนหนึ่งโตมากับการเสพหนังโป๊แบบ male gaze (มองผ่านสายตาผู้ชาย) แล้วดันมีอารมณ์กับอะไรแบบนี้ 

ด้วยความที่อ่านเรื่องคอนเซนต์เยอะ และเรารู้ว่ามันมีพล็อตแบบนี้ในหนังโป๊ ถ้าผู้หญิงมีอารมณ์กับสิ่งนี้จะผิดบาปไหม สำหรับเรามันก็เป็นแค่ธรรมชาติและสัญชาตญาณของคนแบบหนึ่ง ซึ่งสุดท้ายเขาเลือกว่าให้มันจบในหัวและช่วยตัวเองไป ไม่ได้อยากให้มันเกิดเหตุการณ์นั้นกับร่างกายของเขาจริงๆ เท่านั้นเอง

แล้วจริงๆ มันผิดไหมถ้าเรามีรสนิยมแบบนี้

ถ้าคุณชอบสถานการณ์การข่มขืนแบบโรลเพลย์ขึ้นมา มีการตกลงกับคู่นอนโดยยินยอมให้อีกฝ่ายทำ แน่นอนมันทำได้อยู่แล้ว แต่ว่าปัญหาของตัวละครผู้หญิงในเรื่องคือกลัวว่าผู้ชายจะแยกไม่ออกระหว่างเซ็กซ์กับความรัก แล้วเขาจะคิดว่าการข่มขืนคือส่วนหนึ่งของชีวิต เป็นสิ่งที่เขาทำได้ปกติ ตัวผู้หญิงจึงรู้สึกว่ามันแปลกหรือเปล่าที่ให้แฟนข่มขืนตัวเอง

เรารู้สึกว่านางเอกไม่ชอบให้คนรักตัวเองเป็นคนแบบนี้ นางเองก็เป็นคนเยอะๆ งงๆ ในตัวเองเหมือนกัน ถ้าคนที่เรารักมีท่าทีแบบข่มขืน นางก็จะไม่ชอบ ลึกๆ แล้วเหมือนผู้หญิงคนนี้อยากได้คู่นอนที่เป็นวัตถุทางเพศเหมือนกัน เป็นวัตถุทางเพศที่แสดงการข่มขืนกับฉัน เพราะฉะนั้นยังไงก็ตามผู้หญิงคนนี้จะไม่มีทางดีลกับแฟนเด็ดขาด เพราะนางไม่ชอบคนแบบนี้ ยกเว้นตอนมีอารมณ์

นอกจากประเด็นรสนิยม เรื่องนี้ดูเหมือนจะสอดแทรกเรื่อง power dynamic หรืออำนาจที่ไม่เท่ากันอยู่ด้วย อะไรทำให้คุณอยากใส่เรื่องนี้ลงไป

อินไซต์ของเราคือโตมากับครอบครัวที่พ่อมีอำนาจมากกว่าแม่ แล้วเราไม่ชอบสิ่งนั้นเลย เรารู้ว่าโตมาจะไม่เลือกคบกับคนที่จะมามีอำนาจเหนือเรา เราเลยมักจะเลือกคนที่มีแนวโน้มว่าจะจูนกันได้ มีอำนาจเท่ากัน อยากให้เป็นอย่างนั้น แต่ก็ไม่แน่ใจว่าสุดท้ายพอเขียนออกไปแล้วคนอ่านรู้สึกว่าฝั่งไหนมีอำนาจกว่ากัน สำหรับเราระหว่างสองคนนี้มันเกิดการเผลอชิงอำนาจกันโดยไม่รู้ตัว

สิ่งที่คุณอยากสื่อสารกับคนอ่านผ่านนิยายแชตเรื่องนี้คืออะไร

เราอยากสื่อสารถึงความน่าเศร้าของการมองเซ็กซ์ไม่เหมือนกันในคนที่มีความสัมพันธ์ แต่ถามว่าผิดไหมก็ไม่ผิด อีกเรื่องคือจำเป็นไหมที่แฟนตาซีในหัวจะต้องยึดจริยธรรมและต้องไปด้วยกันกับค่านิยมที่เรายึดในชีวิตจริง เซ็กซ์มันควรเป็นอีกเรื่องไหม หรือสุดท้ายตัวละครนี้แค่ไม่ยอมรับตัวเอง ทั้งที่มันควรจะกลืนเป็นสิ่งเดียวกัน นี่เป็นสิ่งที่เราเองก็หาคำตอบอยู่ คิดว่าผู้อ่านน่าจะมีคำตอบของตัวเองว่าสุดท้ายแล้วตัวละครนี้มันยังไงกันแน่

The post ‘SEPARATED’ AFTER SEX CONVERSATION ของฉัตรรวี เสนธนิสศักดิ์ appeared first on a day magazine.

WALTZ เต้นรำในวอดวาย คืองานรวมเรื่องสั้นชิ้นแรกของ บริษฎ์ พงศ์วัชร์ ที่ออกกับสำนักพิมพ์ P.S. เล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ของชาย-หญิงสุดร้อนรุ่มและอึดอัดจนอ่านแล้วต้องหายใจช้าๆ ไม่ให้ใจเต้นผิดจังหวะไป

หากกล่าวว่าความระอุอกที่อัดอั้นด้วยอารมณ์อันลึกซึ้งคือเอกลักษณ์ของบริษฎ์ก็คงไม่ผิดนัก เพราะผลงานชิ้นที่สองนาม Stay, Love, Please Stay นิยายแชตขนาดสั้นที่ทำร่วมกับ a day ในโปรเจกต์ AFTER SEX CONVERSATION ของเขาก็ยังคงไว้ลายนั้นอยู่ไม่จางหาย 

Stay, Love, Please Stay คือบทสนทนาระหว่างชาย-หญิงคู่หนึ่งซึ่งพูดถึงความ ‘ไม่แข็ง’ ของอวัยวะเพศ สภาวะที่ฝ่ายหนึ่งมีเซ็กซ์กับคนอื่นไม่ได้นอกจากคนรักเก่า และความอัดอั้นจากการสูญเสียที่ไม่อาจยอมรับได้ ซึ่งบริษฎ์เรียกสิ่งเหล่านี้ว่ากระบวนการพยายามหาทางออกของมนุษย์คนหนึ่งที่ต้องอยู่กับปัจจุบัน และเป็นสิ่งสะท้อนสังคมไทยที่มีสายธารปิตาธิปไตยอันเข้มแข็งตีกรอบไว้

ความระอุที่ว่านั้นเป็นยังไง ทำไมบริษฎ์ต้องเล่าถึงประเด็นดังกล่าว ชวนไปคุยถึงเบื้องหลังงานเขียนนิยายแชตครั้งแรกที่เขาบอกว่าไม่มีส่วนไหนง่ายสักนิดกัน 

คำแนะนำในการอ่าน

1. ถ้าอ่านผ่านโทรศัพท์มือถือ แนะนำให้อ่านในแอพพลิเคชั่น readAwrite
2. เนื้อหาเหมาะสำหรับผู้มีอายุมากกว่า 18 ปี
3. อ่านเรื่องสั้นก่อนอ่านบทสัมภาษณ์ จะได้อรรถรสมากขึ้นนะ

หลังจากได้บรีฟโปรเจกต์ AFTER SEX CONVERSATION ไป คุณรู้สึกยังไงบ้าง

โอ้โห เราสูดหายใจแรงมากว่าต้องเขียนยังไงวะเนี่ย นิยายแชตคืออะไร เพราะเราไม่เคยรู้จักนิยายแชตมาก่อน แล้วเราเป็นคนไม่ชิตแชตและไม่ชอบคุยในไลน์ เวลาตอบเพื่อนก็ตอบแค่ ‘ขอบคุณ’ ‘อืม’ ‘โอเค’ ถ้าเพื่อนพิมพ์อะไรมายาวๆ เราจะโทรไปคุยเลย

จำได้ว่าคืนนั้นนั่งไถนิยายแชตนานมาก ดูว่าจะทำยังไงให้บทสนทนาในเรื่องเกิดภาพในหัวคนอ่านโดยที่เราไม่บรรยายฉาก เพราะปกติเราต้องบรรยายแล้วว่าแสงแดดส่องมาอย่างนี้ ที่บริเวณนี้มีเสียงแบบนี้ คนคนนี้หายใจแบบนี้ หรือเราจูบใครตรงไหน แต่เราทำสิ่งเหล่านี้ในนิยายแชตไม่ได้เลย 

ฟังดูแล้วน่าจะเป็นการทำงานที่ยากสำหรับคุณ

ยาก ยากมาก ไม่มีส่วนไหนที่ง่ายเลย เราเลยเขียนเนื้อเรื่องทั้งหมดในรูปแบบเรื่องสั้นก่อนแล้วค่อยถอดบทสนทนาในนั้นมาเขียนเป็นนิยายแชต เพราะเราไม่สามารถเขียนบทสนทนาขึ้นมาเปล่าๆ โดยไม่มีฉากได้ แต่พอทำไปเรื่อยๆ ก็โคตรสนุกและท้าทายวิธีการทำงานของตัวเอง จนคิดว่าจะเอาวิธีการเขียนบทสนทนาแบบนิยายแชตไปแก้ในงานอีกชิ้นที่กำลังทำอยู่ 

ความสนุกที่ว่าคืออะไร 

มันคือน้ำเสียงที่เหมือนเราได้ยินคนพูดจริงๆ ซึ่งเรื่องสั้นและนวนิยายทั่วไปให้ไม่ได้ ทั้งที่มันเป็นคำพูดที่เรียบง่ายมากแต่เรากลับรู้สึกว่านี่คือคนกำลังพูดกันอยู่ เราเลยรีไรต์เรื่องนี้ประมาณ 4 ครั้ง เพราะตอนแรกมันโคตรนิยายเลย ไม่มีคำผิด ไม่มีเลขห้า ไม่มีคำห้วนๆ เพราะเราติดวิธีการเขียนเรื่องสั้นแบบมีขนบที่เราไม่กล้าละเมิด แต่ต่อจากนี้ก็คงไม่กลัวแล้ว (หัวเราะ) 

คุณได้ไอเดียอะไรมาบ้างหลังจากศึกษาแพลตฟอร์มนิยายแชตจนเข้าใจแล้ว 

เรามาดูว่าจะเขียนเรื่องอะไรดีซึ่งก็เป็นเรื่องยากอีก เพราะส่วนตัวเราไม่ค่อยสนทนาเท่าไหร่ พอเสร็จกิจเราจะเปิดเพลงฟังหรือไม่ก็ดื่มต่อ เมื่อต้องมาเขียนจริงๆ เลยคิดถึงเช้าวันหนึ่งที่ตื่นขึ้นมาแล้วหางตาไม่เห็นคนรักนอนอยู่ ทั้งที่เขาแค่ม้วนตัวในผ้านวมแล้วลงไปนอนข้างล่างเพราะเป็นคนนอนดิ้น (หัวเราะ) แต่เราดันรู้สึกโหวงจนดาวน์ไปทั้งเช้าซึ่งไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ถามตัวเองว่าทำไมรู้สึกแบบนี้ แล้วถ้าวันหนึ่งเขาตายไปจริงๆ ล่ะ เราจะทำยังไง 

ความตายกับเซ็กซ์มันเกี่ยวข้องกันได้ยังไง

ถ้าเราขยายความคำว่า ‘เซ็กซ์’ มันอาจไม่ใช่แค่การที่คนมีเพศสัมพันธ์กัน แต่มันคือความเป็นมนุษย์ที่แตกต่างจากสปีชีส์อื่นในแง่ที่มันมีระยะห่าง การปฏิสัมพันธ์ การค่อยๆ เข้าค่อยๆ ออกจากกัน มันมีอารมณ์ ความรู้สึก การสื่อสาร เซ็กซ์จึงสื่อถึงความเป็นมนุษย์ และความตายก็ผูกกับความเป็นมนุษย์อีกทีหนึ่ง ดังนั้นความตายมันก็คือ conversation after sex ได้เหมือนกัน 

เราเลยลองรีเสิร์ชเกี่ยวกับความตายและความสัมพันธ์ของมนุษย์ในอินเทอร์เน็ตแล้วเจอข้อมูลเกี่ยวกับ digital afterlife industry ที่บริษัทสตาร์ทอัพหลายแห่งในโลกเก็บรวบรวมบทสนทนาทางเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ และแพลตฟอร์มออนไลน์อื่นๆ ของคนที่เสียชีวิตมาแปลงเป็นแชตบอต 

กรณีศึกษาคือวิศวกรคอมพิวเตอร์คนหนึ่งรวมบทสนทนาระหว่างเขา เพื่อนที่เสียชีวิตไป และเพื่อนคนอื่นมาใส่ในระบบ AI เพื่อให้เขายังคุยกับเพื่อนได้ ซึ่งหลายคนก็ตั้งคำถามนะว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของการทำสิ่งนี้คืออะไร ทำไมต้องทำให้คนที่เสียชีวิตแล้วกลับมามีตัวตนอีกครั้ง เราจึงหยิบประเด็นนี้มาลองเขียนดู

แล้วคุณมีความเห็นยังไงเรื่องเทคโนโลยีที่สามารถสื่อสารแทนมนุษย์ได้

เราว่าวันหนึ่งเราก็หนีไม่พ้นเทคโนโลยีหรอก เทคโนโลยีมันหมุนไปเร็วมาก และจริงๆ แล้วแชตบอตมันถูกพัฒนามาโดยตลอด วันหนึ่งเราอาจจะสื่อสารหรือมีความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับโรบอต และโรบอตก็อาจมีความรู้สึกเหมือนภาพยนตร์เรื่อง Her ก็ได้ ซึ่งเราก็คงไม่ได้อายที่จะเรียกเขาว่ามนุษย์ เพื่อน หรือคนรัก 

เพราะมนุษย์ไม่ใช่สิ่งสูงส่งในห่วงโซ่อาหาร เราจึงไม่ได้หวงแหนคำว่ามนุษย์ไว้ ถ้ามันทำเป็นแชตบอตได้เรายังอยากทำด้วยซ้ำ เพราะเราก็ไม่ได้อยากให้คนรักหายไปจากโลกใบนี้เสียทีเดียว

คำว่า “ทำไม่ได้” ของตัวเอกจึงไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ยอมรับแชตบอตใช่ไหม

เขาไม่ได้ปฏิเสธแชตบอต แต่คำว่า ‘ทำไม่ได้’ มันคือการที่เขาไปมีเซ็กซ์กับคนอื่นไม่ได้เพราะยังจัดการกับการสูญเสียคนรักและสภาวะ after sex กับคนรักเก่าที่ผูกพันมากๆ ไม่ได้ เมื่อต้องมีเซ็กซ์กับคนอื่นจึงยังมีภาพคนเก่าตีคู่อยู่ 

จริงๆ ตอนแรกเราพยายามเขียนให้ตัวเอกยอมรับความสูญเสียได้โดยไม่ต้องใช้แชตบอตแล้วด้วยซ้ำ แต่เราทำไม่ได้เพราะเขาก็คือมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่สามารถตัดขาดจากอะไรได้อย่างแท้จริง มันไม่เหมือนการเอายางลบไปลบรอยดินสอหรือเผากระดาษทิ้งแล้วรอยมันจะหายไป 

แล้วถ้าจินตนาการว่าคุณเป็นตัวเอก คุณจะจัดการกับความรู้สึกสูญเสียได้ไหม

เราชอบจินตนาการว่าตัวเองเป็นตัวเอกหรืออยู่ในสภาวะเดียวกับตัวเอก เรื่องนี้จึงเป็นเครื่องมือหนึ่งในการหาคำตอบว่าเราคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้ และเราจะจัดการกับความรู้สึกสูญเสียของตัวเองยังไง ดังนั้นการที่ตัวเอกจัดการกับความสูญเสียไม่ได้และแยกเซ็กซ์กับรักไม่ได้ก็เพราะเราทำไม่ได้

กับเรื่องความสูญเสียเราคงอยู่กับมันไปอย่างนั้น ยอมรับความเศร้าความเจ็บปวดจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ตอนแรกๆ ความรู้สึกเหล่านี้อาจจะเข้มข้น แต่มันจะเบาบางลงตามวันเวลาและการเติบโตทางใจที่ช่วยให้เราเข้าใจเรื่องการจากลามากขึ้น มันคือกระบวนการที่เราในฐานะมนุษย์คนหนึ่งต้องพยายามหาทางเพื่ออยู่กับปัจจุบัน

กับเรื่องเซ็กซ์เราไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นยังไง แต่เราไม่สามารถแยกรักกับเซ็กซ์ออกจากกันได้ เพราะเรามองว่าเซ็กซ์มันคือความสัมพันธ์ที่มีทั้งการสัมผัสซึ่งคือการพูดคุยและทำความเข้าใจกัน และการไม่สัมผัสที่คือการให้ใครสักคนแตะต้องตัวเราและเข้ามาในเขตแดนของความรู้สึกปลอดภัย เราอยากให้ทั้งเราและคนที่เรามีเซ็กซ์ด้วยรู้สึกปลอดภัย เราเลยมีเซ็กซ์กับคนที่เราไม่รักไม่ได้ 

คุณคาดหวังให้คนอ่านได้อะไรจากเรื่องนี้

เราอยากมีตัวละครผู้ชายที่พูดถึงความรู้สึกละเอียดอ่อนว่าวันนี้เราเหนื่อยมาก รู้สึกแย่ เครียดกับงาน หรือยังจัดการกับการสูญเสียภรรยาเก่าไม่ได้เลยมีเซ็กซ์ไม่ได้แบบที่ตัวเอกเป็น เพราะเราว่าเซ็กซ์มันไม่ใช่อารมณ์วูบวาบอย่างเดียวแต่มันละเอียดอ่อนกว่านั้น มันเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ ความรู้สึก และการสื่อสาร 

บทสนทนาจึงเป็นสิ่งจำเป็นมากๆ ในความสัมพันธ์และเซ็กซ์ของทุกเพศ แต่ผู้ชายกลับพูดเรื่องนี้น้อยมาก ทั้งที่จริงแล้วมันไม่ต้องแสร้งทำเป็นว่าฉันแข็งแรง ไม่จำเป็นต้องบอกว่ากูเก๋าเรื่องเซ็กซ์มากเลย การที่คุณมีเซ็กซ์ไม่ได้ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณสูญเสียความเป็นชายที่สังคมตีกรอบไว้

คุณกำลังจะบอกว่ามันเกี่ยวกับปิตาธิปไตย

ใช่ มันคือปิตาธิปไตยที่ไม่ได้กดทับเพียงเพศหญิงและเพศอื่นๆ แต่มันกดทับผู้ชายด้วย ผู้ชายหลายคนเข้าใจว่าเวลาเพศหญิงและเพศหลากหลายพูดถึงปิตาธิปไตยคือเขากำลังด่าผู้ชาย แต่มันไม่ใช่แบบนั้น คุณต้องคิดด้วยว่าคุณก็กำลังถูกตีกรอบเหมือนกัน

มีประสบการณ์ส่วนตัวอะไรไหมที่ทำให้อยากพูดถึงประเด็นนี้

เราโตมาในบ้านที่พ่อมีความเป็นใหญ่ เขาเติบโตมากับสายธารปิตาธิปไตยที่มีมานานมาก เราจึงถูกคาดหวังว่าต้องเข้มแข็ง ห้ามร้องไห้ ต้องประสบความสำเร็จ ต้องเป็นหัวหน้าครอบครัว ลุคแบบเราต้องเป็นทหารเพราะพ่อเราก็เป็นตำรวจ แต่เราไม่ได้อยากอยู่ในสังคมแบบนั้น เราชอบเล่นดนตรี ชอบงานศิลปะ ชอบอ่านหนังสือ แต่สุดท้ายเราก็ต้องเรียนวิศวฯ เพราะพ่อแม่ขอ 

พอเข้าไปเรียนก็เจอกับสังคมชายเป็นใหญ่ที่เข้มแข็งมากๆ เวลาพิจารณาตำแหน่งหัวหน้างานหรือโปรเจกต์ต่างๆ ก็เลือกพิจารณาผู้ชายก่อน ในวงสนทนาก็มีแต่การอวดอ้างเรื่องเซ็กซ์ จู๋แม่งต้องแข็ง ต้องพร้อมใช้งานตลอด เซ็กซ์ต้องเพอร์เฟกต์ ต้องได้รับคำชมว่าผู้ชายคนนี้แม่งเอาเก่งว่ะ 

เราว่าสิ่งนี้มันแย่มาก เพราะหลายครั้งเลยนะที่เซ็กซ์มันเฟลเพราะเราเองที่เหนื่อยจากการทำงาน สมองเราคิดหลายเรื่อง พอมันเผลอคิดนิดเดียวจังหวะนั้นเซ็กซ์เราจบเลย แต่ดีว่าอีกฝ่ายเขาเข้าใจและบอกว่าไม่เป็นอะไรเลย ดีเสียอีกที่สื่อสารกัน เราเลยเข้าใจว่าการที่เซ็กซ์ล้มเหลวไม่ได้แปลว่าเราจะตายนี่หว่า มันคือความเป็นมนุษย์ในตัวเราด้วยซ้ำ และสิ่งสำคัญในความสัมพันธ์ทุกรูปแบบคือการสื่อสารกัน คุยกับพาร์ตเนอร์ว่าต้องการอะไร แบบไหน หรือรู้สึกยังไง 

เพราะเซ็กซ์ไม่ใช่เรื่องการเอาชนะ แต่เป็นเรื่องที่ต้องค่อยๆ ไปด้วยกันจนสำเร็จ

The post ‘Stay, Love, Please Stay’ AFTER SEX CONVERSATION ของบริษฎ์ พงศ์วัชร์ appeared first on a day magazine.

หากไล่ดูหนังสือของเพณิญ ไม่ว่าจะเรื่องราวใน Ultramarine ทะเลมีสะอื้นเล็กน้อยถึงปานกลาง,  Cobalt Blue และเรื่องสั้นอื่นๆ, Summer พายุ ฤดู ร้าย และ ทำลาย, เธอกล่าว หลายคนอาจมองว่าเพณิญคือหญิงสาวเกรี้ยวกราดที่พร้อมฟาดคนที่เข้ามาทำร้ายเธอทั้งทางวาจาและร่างกาย เป็นหญิงสาวคลั่งรักที่พร่ำก่นด่าความรักอยู่ร่ำไป และเป็นหญิงสาวผู้เฝ้าหาตัวตนและความหมายของชีวิตในทุกๆ ความสัมพันธ์ 

แต่คงไม่ใช่กับ Pregnancy Test นิยายแชตขนาดสั้นในโปรเจกต์ AFTER SEX CONVERSATION ที่ a day ชวนเธอมาเล่าบทสนทนาระหว่างแก๊งเพื่อนสาว 5 คนที่มีคาแร็กเตอร์และเรื่องน่ากลุ้มใจแตกต่างกัน ประกอบด้วยหญิงสาวผู้อยากอยู่คนเดียว หญิงสาวที่อ่อนโยนขึ้นเพราะความเป็นแม่ คนบ้างานที่ไม่ปฏิเสธการมีลูกแต่ดันท้องขึ้นมาง่ายๆ กระทั่งคนที่พยายามแทบตายลูกก็ไม่มาเสียที 

เหตุใดเพณิญผู้แข็งกร้าวคนนั้นถึงเล่าเรื่องธรรมดาสามัญของกลุ่มเพื่อนหญิงโดยไร้สำเนียงฟาดงวงฟาดงาที่เธอถนัด เพณิญแล้วการเขียนบทสนทนาของกลุ่มเพื่อนในรูปแบบแชตครั้งแรกของเธอนั้นยาก-ง่ายขนาดไหน 

บทสนทนาระหว่างเราและอดีตสาวเกรี้ยวกราดด้านล่างนี้มีคำตอบ

คำแนะนำในการอ่าน

1. ถ้าอ่านผ่านโทรศัพท์มือถือ แนะนำให้อ่านในแอพพลิเคชั่น readAwrite
2. เนื้อหาเหมาะสำหรับผู้มีอายุมากกว่า 18 ปี
3. อ่านเรื่องสั้นก่อนอ่านบทสัมภาษณ์ จะได้อรรถรสมากขึ้นนะ

คุณเคยอ่านนิยายแชตมาก่อนไหม

อ่านบ้างเพราะเราอยากรู้ว่านิยายแชตคืออะไร เขียนยังไง ตอนเริ่มอ่านก็คิดว่ามันสนุกดีนะ เหมือนเราได้แอบอ่านแชตของคนอื่น ได้เป็นนักสืบปะติดปะต่อเรื่องราวที่นักเขียนหย่อนไว้ให้คิดต่อ แต่อ่านๆ ไปก็มีคำถามกับนิยายแชตบางเรื่องเหมือนกันว่าประเด็นนั้นเอามาเล่าในรูปแบบนิยายแชตได้จริงไหม เพราะบางสถานการณ์ในเรื่องอาจจะเหมาะกับการพูดคุยต่อหน้ามากกว่าคุยในแชต

คุณมีไอเดียอะไรในใจบ้างกว่าจะได้ไอเดียเรื่อง Pregnancy Test 

ตอนที่ได้รับโจทย์ AFTER SEX CONVERSATION เราพยายามคิดว่านักเขียนคนอื่นในโปรเจกต์เดียวกันน่าจะเขียนงานแนวไหน เพราะเราอยากให้งานหลากหลาย ไม่ซ้ำกัน ตอนแรกเราเขียนเรื่องแซ่บกว่านี้คือเป็นเรื่องของสามีภรรยาคู่หนึ่งที่รักกันมาก เป็นคู่ชีวิตที่เกื้อหนุนกัน แต่คนหนึ่งไม่พร้อมที่จะมีเซ็กซ์เลยยินยอมให้อีกคนไปมีเซ็กซ์กับคนอื่นอย่างเต็มใจ เพราะเรามองถึงปัญหาที่สังคมคาดหวังว่าผู้ชายต้องเก๋าในเรื่องเซ็กซ์ทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องที่คนสองคนต้องไปด้วยกัน แต่เขียนยังไงก็เขียนไม่ได้ เพราะอย่างที่บอกว่าบางประเด็นมันไม่ควรจะคุยในแชตเลยล้มเลิกไป

แล้วทำไมอยู่ๆ เพณิญถึงหันมาเขียนเรื่องธรรมดาสามัญในกลุ่มเพื่อนอย่าง Pregnancy Test

ด้วยวัยและประสบการณ์ที่เปลี่ยนไป เราพบว่าตัวเองนิ่งขึ้น โกรธน้อยลง ที่ผ่านมาเราเขียนงานฟาดๆ เหวี่ยงๆ เพราะเราอยู่ในภาวะโกรธกับบางสิ่งแต่ลงที่ใครไม่ได้ก็ต้องลงที่การเขียน บวกกับก่อนหน้านี้เราพยายามถามหาความสำคัญของตัวเองในความสัมพันธ์ แต่ความสัมพันธ์ปัจจุบันของเราไม่ได้ทำให้เราสูญเสียความมั่นใจในตัวเองเหมือนเมื่อก่อน เลยเริ่มหันมามองเรื่องความก้าวหน้าในชีวิตการทำงานมากขึ้น สนใจว่าในอีก 5 ปีเราจะเป็นยังไง และคิดว่าไม่น่าจะกลับไปเขียนงานเหวี่ยงๆ ขนาดนั้นได้อีก

พอคิดแบบนี้เราเลยหันกลับมามองบทสนทนาในกลุ่มเพื่อนทั้งหมด 11 คนของเราที่จะคุยเรื่องปัญหาผู้หญิงกันเสมอๆ ตอนสาวๆ เราจะคุยเรื่องอกหัก ทำยังไงให้ได้คนนั้น หรือไปปาร์ตี้ มีเซ็กซ์แล้วเมนส์ไม่มา แต่ช่วงนี้เราไม่ค่อยมองความสัมพันธ์และการมีเซ็กซ์เพื่อความบันเทิงเท่าเดิม แต่มองในเชิงฟังก์ชั่นคือมีเซ็กซ์เพื่อมีลูก เรากับเพื่อนเริ่มคุยกันเรื่องค่าเทอม ค่าคาร์ซีต ค่ารถเข็น จนมาเรื่องเพื่อนที่อยากท้องแต่ไม่ท้องสักทีทั้งๆ ที่ทำทุกวิธีตั้งแต่ไปหาหมอจีน ดูดวง กินยาบำรุง ยกขาหลังมีเซ็กซ์ นับวันไข่ตก จึงเป็นที่มาว่าแล้ว after sex ของคนที่พยายามมีลูกเป็นยังไง ทำไมคนที่พร้อมถึงไม่ท้อง หรือทำไมอัตราการเกิดน้อยลง ซึ่งไม่ใช่ปัญหาที่เกิดแค่ในประเทศไทยแต่เป็นปัญหาใหญ่ทั่วโลก

จากเรื่องจริงในแชตแก๊งเพื่อนนำมาสู่การสร้างพล็อตในเรื่องยังไงบ้าง 

เราเริ่มจากมองว่านิยายแชตมันต้องมีเวลากำกับจึงนำไปเชื่อมกับเวลาในการมีเซ็กซ์และเวลาการตรวจครรภ์ที่มันสัมพันธ์กัน เช่น เราควรจะตรวจครรภ์ตอนเช้าเพราะเป็นช่วงที่ปัสสาวะเข้มข้นที่สุด หรือมีเซ็กซ์ล่าสุดวันไหน กี่โมง เลยเปิดเรื่องด้วยการให้ตัวละครที่อยากมีลูกที่กำลังยกขาหลังมีเซ็กซ์ตามความเชื่อว่าจะช่วยให้มีลูกง่ายขึ้นเป็นคนทักมาในแชต โดยมีเพื่อนที่เพิ่งกล่อมลูกเสร็จมาตอบขณะที่เพื่อนคนอื่นหลับไปแล้ว 

ด้วยความเป็นนิยายแชตที่ต้องทำให้คนติดตามตลอดเรื่อง จึงไม่จำเป็นต้องมีจุดพีคจุดเดียวเหมือนงานเขียนในขนบแต่มันควรหยอดไปเรื่อยๆ ในเรื่องจึงมีจุดพีคหลายจุด ทั้งเรื่องวิธีการทำให้ท้องบ้าง การป้องกันไม่ให้แท้งบ้าง การบอกผลตั้งครรภ์บ้าง 

พอลองเขียนจริงๆ คิดว่าความยากของนิยายแชตคืออะไร 

ทำยังไงให้บทสนทนานั้นเหมือนคนคุยกันจริงๆ และคุยกันได้อย่างผ่อนคลาย ไม่ซีเรียสเกินไป เพราะจริงๆ ประเด็นนี้มันซีเรียสในหมู่คนที่เขาอยากมีลูก และทำยังไงให้ตัวละครมีบุคลิกชัดเจนผ่านคำพูดที่ใช้เพราะเราไม่สามารถอธิบายบุคลิกลักษณะเขาเหมือนงานเขียนในขนบได้ อาจต้องจดไว้ว่าคนที่มีลักษณะแบบนี้จะชอบพูดแบบไหนเพื่อให้คนอ่านไม่ต้องเลื่อนไปดูว่าคนนี้คือใคร แต่มันไม่ได้ยากมากเพราะเราชอบแชตอยู่แล้ว พอคิดพล็อต หาข้อมูลเรียบร้อยก็เขียนเลย แล้วก็เริ่มสนุกกับการเขียนนิยายแชต  

จากที่ฟังมา สงสัยว่าคุณต้องรีเสิร์ชข้อมูลเยอะแค่ไหนถึงจะเริ่มเขียนจริงจังได้

หลักๆ เรารีเสิร์ชจากเพื่อนในกลุ่มนี่แหละ อย่างเพื่อนคนหนึ่งของเราเคยทำงานในคลินิกผู้มีบุตรยากมาก่อนก็จะมีข้อมูลว่าคนเป็นแม่ต้องห้ามอยู่ใกล้ความร้อนช่วงตั้งท้องแรกๆ เพราะตัวอ่อนจะเซนซิทีฟมาก หรือควรจะปั๊มลูกช่วงไข่ตกอย่างน้อย 3 วันและมากสุด 4 วันเพื่อเพิ่มโอกาสให้อสุจิและไข่ได้ผสมกัน ซึ่งมันเหนื่อยนะการมีเซ็กซ์เพื่อหวังผลเนี่ย กระทั่งเรื่องการกินโฟลิก เราก็รู้มาว่ามันจะช่วยเรื่องพัฒนาการของเด็กในช่วง 3 เดือนแรก แต่ไม่ใช่ว่าท้องแล้วค่อยกินแต่ต้องกินสะสมไว้ เห็นได้ว่าตัวละครที่อยากมีลูกมากๆ ก็บอกว่ากินหลายเดือนแล้วยังไม่เห็นจะมีเลย

นอกจากนั้นก็รีเสิร์ชจากอินเทอร์เน็ตด้วย อย่างเรื่องการยกขาหลังเสร็จกิจก็ไปเจอมาในเพจคลินิกผู้มีบุตรยากหลายเพจ ซึ่งมันไม่ได้มีงานวิจัยรับรองว่าได้ผล แต่แม่ๆ ก็มาคอนเฟิร์มว่าคุณหมอแนะนำวิธีนี้และตอนนี้มีลูกแล้ว และอาการเหมือนคนท้องของตัวละครที่มีลูกยากก็มาจากที่เราไปเจอว่ามันคือภาวะท้องหลอกที่ผู้หญิงเครียดมากจนร่างกายหลั่งฮอร์โมนไปกระตุ้นให้มีอาการเหมือนคนท้อง 

การพยายามมีลูกมันไม่ควรเป็นหน้าที่ของผู้หญิงอย่างเดียวแล้วใช่ไหม

มีคนบอกว่าการเป็นผู้หญิงถูกลิดรอนสิทธิไปมากแล้ว แต่การเป็นผู้หญิงที่เป็นแม่มันถูกลิดรอนสิทธิไปมากกว่า ด้วยความเชื่อว่าที่ไม่มีลูกสักทีมันเป็นเพราะผู้หญิงบกพร่อง ทั้งที่บางครั้งภาวะมีบุตรยากก็อาจมาจากสเปิร์มที่ไม่แข็งแรงจากการสูบบุหรี่ ดื่มแอลกอฮอล์ ไม่ใช่หน้าที่ของผู้หญิงอย่างเดียวที่จะต้องนับวันไข่ตก กินอาหารบำรุงตัวเอง ฉีดยาที่หน้าท้องกระตุ้นไข่ แล้วสะกิดให้ผู้ชายมาทำเหมือนตัวละครในเรื่อง แต่มันควรเป็นกระบวนการที่คนสองคนช่วยกัน

นอกจากประเด็นทางเลือกของชีวิตและหน้าที่การเลี้ยงลูกที่สัมพันธ์กับเพศ เรื่องนี้ยังพูดถึงค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงลูกบ่อยมาก คุณคิดว่าการมีลูกสัมพันธ์กับเรื่องเศรษฐกิจและการเมืองไหม

การมีลูกในประเทศเราต้องแลกด้วยค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างสูง ทั้งค่ารักษาพยาบาล ค่าคลอดลุก ค่าเทอม ค่าบ้าน ค่ารถ ไหนจะเรื่องวันลาของแม่หลังคลอดที่ลาได้แค่ 3 เดือน แล้วเดือนที่ 4 เด็กจะไปอยู่ไหน โฮมแคร์ดีๆ ก็ไม่มี คือคุณต้องสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีเพื่อสร้างคนที่พร้อมจะเป็นประชากรที่มีคุณภาพ หรือกระทั่งถ้าคุณทำงานแถวสีลมแต่บ้านอยู่บางบัวทอง กว่าจะถึงบ้านก็สี่ทุ่ม หมดอารมณ์ ทำให้กว่าจะพร้อมจริงๆ ร่างกายก็เลยวัยเจริญพันธุ์ไปแล้ว ดังนั้นการมีลูกกับการเมืองมันจึงสัมพันธ์กันทั้งหมดจนเริ่มกลายเป็นประเด็นสำคัญในการคบหากับใครด้วยซ้ำ เพราะไม่อย่างนั้นมันอาจเป็นปัญหาชีวิตคู่ได้ 

จากบทสนทนาในกลุ่มเพื่อนที่พบเจอจนเป็นนิยายแชตเรื่องนี้ คุณคาดหวังให้คนอ่านได้อะไร

เราว่าสังคมกดดันผู้หญิงค่อนข้างหนักจากการที่เรามีมดลูก หลายคนรู้สึกว่าการมีมดลูกมันเป็นภาระตั้งแต่เรื่องปวดท้องเมนส์แล้วลาไม่ได้ ต้องเสียค่าผ้าอนามัยอีก แถมยังถูกคาดหวังว่าจะต้องเป็นแม่คน สังเกตว่าผู้หญิงจะถูกถามตลอดตั้งแต่ตอนเรียนว่ามีแฟนหรือเปล่า เมื่อไหร่จะแต่งงาน พอแต่งงานก็ถูกถามว่าเมื่อไหร่จะมีลูก ทั้งที่การเป็นแม่มันควรเป็นแค่ทางเลือกหนึ่งของชีวิต ผู้หญิงทุกคนไม่ควรถูกตีตราจากสังคมด้วยเรื่องนี้ นั่นคือเหตุผลที่เราสร้างตัวละครหลากหลายเพราะเราอยากให้คนอ่านเข้าใจว่าคุณจะเลือกเป็นใครก็ได้

ความใฝ่ฝันสูงสุดของผู้หญิงสมัยนี้คือการประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน การมีเงินเก็บ การได้ไปท่องเที่ยว การได้เลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง ซึ่งสำคัญกว่าความใฝ่ฝันที่จะเป็นแม่บ้านและมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนรุ่นแม่ ดังนั้นไม่ว่าคุณจะเป็นแม่หรือไม่ได้เป็นคุณก็ภูมิใจในตัวเองได้ และสามารถส่งต่อคุณค่าเหล่านี้ให้เพื่อนในกลุ่มได้ 

อีกอย่างคือจริงๆ แล้วผู้ชายที่รักงานบ้าน ทำอาหาร และอยากเลี้ยงเด็กมันก็มีอยู่นะ สังคมยุคใหม่ไม่ได้ผูกติดหน้าที่กับเพศอีกต่อไปแล้ว แต่มันขึ้นอยู่กับว่าใครพอใจที่ตรงไหน ทั้งหมดนี้มันเป็นการตกลงระหว่างคู่ว่าเราอยากทำแบบนี้ เธออยากทำแบบไหน 

สุดท้าย คุณคิดว่าตัวเองเป็นตัวละครตัวไหนใน Pregnancy Test 

เมื่อก่อนเราอาจเป็นคนที่จะเลือกใส่ชุดไหนไปหาผู้ชายดี หลังๆ ก็อาจเป็นตัวละครที่ไม่ได้อยากมีลูก แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่พอเห็นว่าเพื่อนมีลูกยากเลยเริ่มถามตัวเองว่าอยากมีลูกหรือเปล่า หลังจากเราแต่งงานเมื่อปีที่แล้ว (2563) ก็เริ่มปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ถ้าผ่านไป 6 เดือนแล้วไม่มีลูกก็คงเหมือนตัวละครที่มีภาวะมีบุตรยากแต่คงไม่ได้เครียดขนาดเขา เพราะเราไม่ได้ซีเรียสว่าจะมีหรือไม่มี ถ้าไม่มี เราเลี้ยงหลานก็ได้ แต่ถ้ามีขึ้นมาก็อาจเป็นตัวละครที่มีลูกไปแล้วซึ่งก็น่าสนใจว่าอะไรทำให้คนคนหนึ่งที่เคยแซ่บๆ ไปปาร์ตี้กลายเป็นคนที่ใส่ใจกับการดูแลลูกจนให้ข้อมูลเรื่องการมีลูกกับเพื่อนได้

เมื่อเราโตขึ้นและผ่านช่วงเวลาต่างๆ เราอาจเป็นตัวละครได้ทุกตัวในเรื่องนี้

The post ‘Pregnancy Test’ AFTER SEX CONVERSATION ของเพณิญ appeared first on a day magazine.

คือสเตตัสที่มียอดไลก์ยอดแชร์ถล่มทลายเมื่อหลายปีก่อน จนทำให้ใครหลายคนรู้จักชื่อ ‘ปอ เปรมสำราญ’ นามปากกาของ นัทธมน เปรมสำราญ เป็นครั้งแรก

จากกระแสช่วงนั้น ส่งผลให้หนังสือรวมเรื่องสั้น Abstract Bar ความจริงเพียวเพียว ที่ปอออกกับสำนักพิมพ์ P.S. เมื่อปี 2559 ขายหมดเกลี้ยง ก่อนปอจะออกหนังสืออีกเล่มชื่อ ไม่มีใครเป็นเจ้าของดวงอาทิตย์ (I’ve never met a SUNSET I didn’t like.) หลังจากนั้นเธอใช้วิชาการละครที่เรียนมาเขียนบทละครเวทีเรื่อง Make Love, Not War รักและ/หรือรบ ซึ่งต่อมาบทละครเรื่องนี้ได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือของสำนักพิมพ์ P.S. ด้วยเช่นกัน

จุดเด่นของงานเขียนเธอคือบทสนทนายาวๆ ของตัวละครที่ชวนคิดและติดตาม บ้างเป็นเรื่องความสัมพันธ์ บ้างเป็นเรื่องการเมือง บ้างเป็นเรื่องชีวิต ซึ่งทุกครั้งที่เราอ่านงานของเธอก็มักได้ไตร่ตรองทบทวนมุมมองของตัวเองไม่มากก็น้อยเสมอ

3-4 ปีที่ผ่านมาปอขยับไปทำงานศิลปะและละครเวทีจนวางมือไปจากวงการหนังสือชั่วคราว ทว่าครั้งล่าสุดที่เราได้สนทนากัน ปอบอกกับเราว่าช่วงนี้เธอกำลังซุ่มเขียนนิยายเล่มใหม่อยู่ ถ้าไม่ผิดพลาดอะไรปีนี้ก็อาจออกมาให้อ่านกัน

แต่กว่าจะไปถึงตอนนั้น เราอยากชวนคุณมาอ่านเรื่องสั้นในโปรเจกต์ AFTER SEX CONVERSATION ที่เราชวน 5 นักเขียนสุดร้อนแรงจากสำนักพิมพ์ P.S. มาบันทึกบทสนทนาหลังจากมีเซ็กซ์ และปอคือหนึ่งในนั้น

La Petite Tristesse คือชื่อเรื่องสั้นของเธอ ปอนิยามกับเราว่ามันคือบทสนทนาว่าด้วยภาวะร้องไห้หลังมีเซ็กซ์ ซึ่งเป็นพล็อตของนิยายแชตเรื่อง La Petite Tristesse ที่กลุ่มเพื่อนสาวคุยกันถึงภาวะนี้ของ ‘ภูเขา’ เพื่อนในกลุ่มที่เพิ่งมีความสัมพันธ์อย่างจริงจังครั้งแรกกับชายหนุ่มอายุน้อยกว่า 

ความพิเศษคือนี่เป็นโปรเจกต์เรื่องสั้นที่นำเสนอในรูปแบบนิยายแชต ซึ่งไม่ต่างจากนักเขียนคนอื่นในโปรเจกต์–นี่เป็นครั้งแรกที่ปอได้จับงานแนวนี้ 

และเราคงเสียดายถ้าได้อ่านนิยายแชตเรื่องแรกในชีวิตของเธอแต่ไม่ได้คุยถึงเบื้องหลังของมัน นั่นคือที่มาของบทสนทนาในบรรทัดถัดไป

คำแนะนำในการอ่าน

1. ถ้าอ่านผ่านโทรศัพท์มือถือ แนะนำให้อ่านในแอพพลิเคชั่น readAwrite
2. เนื้อหาเหมาะสมกับผู้มีอายุมากกว่า 18 ปี
3. อ่านเรื่องสั้นก่อนอ่านบทสัมภาษณ์ จะได้อรรถรสมากขึ้นนะ

หลังจากได้ยินบรีฟโปรเจกต์ AFTER SEX CONVERSATION ในหัวคุณคิดอะไรอยู่

น่าสนใจ เพราะปกติเราไม่เขียนเรื่องเซ็กซ์ อาจจะเมนชั่นว่าตัวละครบางตัวมีเซ็กซ์บ้างแต่เราไม่ได้เขียนฉากอีโรติก แล้วโดยคอนเซปต์ AFTER SEX CONVERSATION มันดูกว้างพอที่จะลองคิดลองเล่น ก็ถือว่าท้าทายเราเหมือนกัน

คิดนานไหมกว่าจะมาเป็น La Petite Tristesse

ตอนแรกเราคิดถึง La petite mort (อาการสำเร็จความใคร่) ซึ่งเป็นวลีที่หลายคนอาจจะคุ้นเคย แต่เราก็คิดว่าถ้าไม่เป็น La petite mort แล้วจะเป็นอะไรได้อีก เลยไปคุยกับเพื่อนในกลุ่ม ซึ่งสิ่งที่สนุกคือบทสนทนากับเพื่อนนี่แหละ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวที่เขายอมเล่าให้เพื่อนฟัง พอมาเขียนเลยต้องผสมผสานระหว่างสิ่งที่ได้จากเพื่อนกับมุมมองที่อยากบอกว่าภาวะหลังมีเซ็กซ์สามารถเป็นไปในรูปแบบไหนได้บ้าง

ความท้าทายของการเขียนนิยายแชตเรื่องนี้คืออะไร

พอเป็น La petite mort เราคิดถึงความรู้สึกเศร้า เพราะเป็นความรู้สึกที่เรารีเลตได้อยู่แล้วแต่ไม่รู้จะเล่าออกมายังไง ก็คุยกับเพื่อนๆ ว่ามีประสบการณ์แบบไหนบ้างจนออกมาเป็นนิยายแชตแบบที่เห็น 

ตอนแรกเพื่อนบอกเราว่ามันดูไม่น่าจะเขียนยาก เพราะถ้าดูจากลักษณะงานที่เราเคยเขียน มันก็เป็นเรื่องของคนสองคนกับบทสนทนาในพื้นที่ที่ค่อนข้างปิด แต่เราบอกว่าไม่สิ มันยากเพราะมันเป็นแชต เพราะมันแปลกถ้าคุณกับพาร์ตเนอร์มีเซ็กซ์แต่ไม่คุยกันตั้งแต่ตอนนั้น แต่ดันมาคุยในแชต มันทำให้เกิดคำถามว่าทำไมไม่คุยกันไปเลย ซึ่งเพื่อนเราก็คิดเหมือนกันว่าจะคุยในแชตทำไมวะ (หัวเราะ)

ทีนี้ก็ต้องมาคิดพล็อตว่าจะเป็นไปในรูปแบบไหนได้บ้างโดยที่แชตยังดูสมจริง แต่ในขณะเดียวกันต้องไม่ใช่เชิงแชตหลุด ให้อ่านแล้วเชื่อมโยงได้ว่าถ้าเป็นเราก็คงเอาไปปรึกษาเพื่อนเหมือนกัน

แล้วกลายเป็นบทสนทนาในกลุ่มเพื่อนถึงภาวะร้องไห้หลังมีเซ็กซ์ได้ยังไง

เพราะเราเคยเป็น เพื่อนเราก็เคยเป็น แต่ไม่ใช่ทุกครั้งนะ 

เราเลือกเขียนประเด็นนี้เพราะเป็นเรื่องที่คุยกับใครยาก แหล่งสืบค้นข้อมูลที่เป็นภาษาไทยก็ไม่ค่อยมี เอาเข้าจริงต่อให้เรากับเพื่อนที่เป็นสายลิเบอรัลหน่อยก็ยังไม่เคยคุยกันถึงประเด็นนี้ ถ้าไม่มีอะไรจุดประกายมันก็ไม่มีใครถามว่า ‘หลังมีเซ็กซ์มึงร้องไห้เปล่าวะ’ ขึ้นมาหรอก

แต่เราคิดว่านอกจากเรากับเพื่อน มันน่าจะเคยเกิดขึ้นกับคนอื่นด้วย แล้วพอมันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ หรือทุกครั้งก็อาจคิดว่ามันเกิดขึ้นเฉพาะเวลาที่เศร้าหรือเจอเรื่องหนักๆ ในชีวิตมา แต่พอไปรีเสิร์ชข้อมูลที่เป็นภาษาอังกฤษก็พบว่ามันเป็นเรื่องปกติ บางคนเป็นทุกครั้งด้วยซ้ำ เราคิดว่ามันน่าสนใจดี ถ้าใครมาอ่านนิยายแชตเรื่องนี้จะได้รู้สึกว่าเขาไม่ได้เป็นคนเดียว

ที่เขียนเรื่องนี้เพราะคุณอยากสื่อสารว่าภาวะนี้มันไม่ใช่โรคหรือความผิดปกติด้วยหรือเปล่า

ใช่ แต่มันก็มีเลเวลของความเศร้านะ บางคนรู้สึกเศร้าหลังจากมีเซ็กซ์เป็นชั่วโมง ซึ่งค่อนข้างคาบเกี่ยวกับภาวะทางจิตนิดนึง หรือบางคนอาจโดนหล่อหลอมด้วยค่านิยมบางอย่างมาทั้งชีวิต ยกตัวอย่างค่านิยมห้ามมีอะไรก่อนแต่ง แล้วมันฝังไปในตัวเรา ทำให้เราจำไปแบบนั้น ทีนี้พอมีเซ็กซ์ความรู้สึกที่เหมือนว่าเราทำอะไรผิดไปก็ตีขึ้นมาตอนหลัง โดยคนที่มีภาวะนี้อาจไม่ได้คิดถึงจุดนั้น หรืออย่างบางคนเศร้าเพราะตีความว่าตอนมีเซ็กซ์กันคือการที่สองร่างกายรวมเป็นหนึ่ง พอเสร็จแล้วมันแยกจากกัน ทำให้อาจเกิดความรู้สึกว่าบางส่วนของเราหายไปก็ได้ มันมีหลายประเภทอยู่

มีตัวละครหรือฉากไหนในเรื่องที่เขียนมาจากตัวเราหรือเรื่องจริงไหม

เอาเข้าจริงมันใกล้กับเรื่องจริงมาก แต่เรามักจะบิด เพราะต่อให้เป็นเรื่องของเพื่อนหรือเรื่องของเราเองก็ตาม มันก็ถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัว ดังนั้นเวลาหยิบมาใช้ก็จะไม่ได้เขียนตรงๆ เพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวนั้นไว้ มันเลยเป็นการบวกสองคนมาเป็นคนเดียว หรือผสมเสี้ยวของคนนั้นกับคนนี้เข้าด้วยกันมากกว่า

แต่คาแร็กเตอร์จะมีตัวที่ชัดไปเลยอย่างตัว ‘สวนดอกไม้’ ที่มีแฟนเป็นจิตแพทย์ชาวต่างชาติ ซึ่งจะมีมุมมองโลกแบบหนึ่ง ส่วน ‘น้ำตก’ ที่ชอบการมีเซ็กซ์และ ‘ชายหาด’ ที่คบกับผู้หญิงก็จะเป็นอีกแบบหนึ่ง และตัวละคร ‘ภูเขา’ ที่อาจไม่ค่อยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก พอมีความสัมพันธ์ครั้งใหม่ก็เลยพยายามสำรวจมิติต่างๆ ซึ่งที่ต้องสร้างคาแร็กเตอร์ตัวละครให้ชัดเพราะคนอ่านจะได้แยกออกง่ายๆ ด้วย ไม่งั้นจะสับสนว่าตกลงอันนี้ใครพูดนะ

คุณคาดหวังอะไรกับนิยายแชตเรื่องนี้

อยากทำให้คนอ่านที่เคยมีประสบการณ์แบบเดียวกันรู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว ต่อให้เป็นการร้องไห้หรือภาวะแบบอื่นก็ตาม เข้าใจว่ามันมีความซับซ้อนของอารมณ์ทำนองว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกแบบนี้ ซึ่งเราคิดว่าบางทีเขาอาจโทษตัวเองอยู่ก็ได้ เราอยากให้เขาคิดได้ว่ามันก็มีมุมอื่นให้มอง

กลุ่มเพื่อนในเรื่องมีการคุยเรื่องเซ็กซ์กันอย่างตรงไปตรงมา คุณว่าคนในสังคมปัจจุบันเป็นแบบนั้นไหม

ตอบไม่ได้ เพราะเพื่อนเราค่อนข้างเป็นลิเบอรัลกันเยอะแล้วมันคุยกันปกติอยู่แล้ว แต่โดยทั่วไปเราคิดว่าเซ็กซ์ก็ยังเป็นเรื่องที่คนไม่ค่อยคุยกันอยู่ดี ยกเว้นใครจะเปิดประเด็นมาแล้วก็ค่อยๆ คุยกัน ขณะเดียวกันก็ต้องมีกลุ่มเพื่อนที่พร้อมฟังแบบไม่ตัดสิน ซึ่งอาจจะยาก เพราะหลายคนก็จะเอาเราไปเปรียบเทียบกับประสบการณ์ตัวเอง แล้วพอคุณไม่ได้เป็นแบบเขา เขาก็จะคิดว่าคุณแปลกหรือมีอะไรผิดปกติ

แล้วในความสัมพันธ์ล่ะ เราจะปฏิบัติต่ออีกฝ่ายยังไงให้เขาไม่รู้สึกว่าโดนตัดสิน โดยเฉพาะเรื่องเซ็กซ์

เราว่ามันต้องคุยกัน อย่าไปคาดหวังมากว่ามันจะเหมือนภาพในหนังที่ดูมา แต่เราเข้าใจว่าทุกคนเรียนรู้เรื่องนี้จากสื่อก่อนโดยที่ยังไม่รู้ว่าความจริงเป็นยังไง ความคาดหวังเลยอาจจะเยอะ ทีนี้พอคู่ของเราหรือแม้แต่ตัวเราไม่ได้เป็นแบบที่คิดก็จะรู้สึกว่ามันผิดหรือเปล่า แม้กระทั่งช่วงหลังจากมีเซ็กซ์หรือช่วงไหนๆ ก็ตาม การสื่อสารเป็นเรื่องสำคัญ เราก็เลยเขียนให้ตัวเอกไม่กล้าบอกแฟนเรื่องภาวะร้องไห้หลังมีเซ็กซ์ แต่สุดท้ายก็เลือกแล้วว่าต้องคุยกัน

ในเรื่องมีการเมนชั่นถึงการเมืองและการไปม็อบ ทำไมคุณถึงจับมันมาเชื่อมโยงกับเรื่องสั้นเกี่ยวกับความสัมพันธ์และเซ็กซ์

ก่อนหน้านี้หลายปีที่เหตุการณ์ยังไม่รุนแรงขนาดนี้ เราคิดว่ามันแยกกันได้ เราสามารถเขียนเรื่องความสัมพันธ์โดยที่ไม่เกี่ยวกับการเมืองได้ แต่ในปัจจุบันเรารู้สึกว่าไม่ได้แล้ว ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์แบบแฟน แต่ต่อให้เป็นเพื่อนกัน ครอบครัวเดียวกัน หรือกระทั่งคนรู้จัก มันก็ไม่สามารถแยกการเมืองออกไปได้ อาจเพราะต้องเลือกแล้วว่าเราโอเคกับสิ่งไหน แล้วเราก็คิดว่าความสัมพันธ์ในสังคมที่มีภาวะแบบนี้มันต้องมีจุดยืนทางการเมืองชัดเจน แต่ขณะเดียวกันก็มีความซับซ้อนอยู่

อย่างตัวละครในเรื่องที่เราเขียนมีจุดยืนทางการเมืองเหมือนกัน ไปม็อบเดียวกัน แต่ก็มีความซับซ้อนของความสัมพันธ์อีกว่าแล้วภาวะทางการเมืองมันกระทบกับคู่ของเขาเท่ากันไหม เพราะถึงแม้จะคิดเห็นเหมือนกันแต่ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในม็อบจะส่งผลกระทบต่อความรู้สึกเหมือนกัน อย่างภูเขาที่นึกถึงคนอื่นที่ได้รับความเดือดร้อนจากม็อบ ในขณะที่คู่ของเขาอาจไม่คิดถึงขั้นนั้น

เรารู้สึกว่าตอนนี้มันมีบรรยากาศบางอย่างที่ครอบทุกคนอยู่ ซึ่งมันทำให้ทุกคนรู้สึกไม่ค่อยจะโอเคอยู่แล้ว และมันก็จะส่งผลกระทบเล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงระดับรุนแรงในบางวันโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม เราเลยคิดว่าความสัมพันธ์ในปัจจุบันมันแยกการเมืองออกไปไม่ได้หรอก

The post ‘La Petite Tristesse’ AFTER SEX CONVERSATION ของปอ เปรมสำราญ appeared first on a day magazine.