(ไอเลิฟเมืองไทย ไอไลค์พัฒน์พงศ์)”

ขึ้นต้นมาแบบนี้
ทำนองเพลง
เวลคัม ทู ไทยแลนด์ ของวงคาราบาวคงดังขึ้นมาในหู
แต่บทเพลงต้อนรับสู่เมืองไทยครั้งนี้ต่างไปจากเดิม
เพราะเนื้อร้องโดนแปลงเสียใหม่ให้เข้ากับบรรยากาศจี๊ดเข็ดฟันของโฆษณาท่องเที่ยวยั่งยืนในรูปแบบมิวสิกวิดีโอ
หนึ่งในผลงานโปรเจกต์
‘สานต่อที่พ่อทำ’ ของเอเจนซี่ มานะ แอนด์ เฟรนด์ ที่ร่วมสร้างหนังบอกเล่าการสานต่อแนวพระราชดำริของในหลวงรัชกาลที่ 9 ด้วยวิธีคิดล้อกับกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ของประเทศ 9 สาขา ผลผลิตของผู้กำกับ 9 คนจึงฉีกแนวออกไปจากโฆษณาทั่วไปที่เราคุ้นชิน

ในผลงานปิดท้ายโปรเจกต์ซึ่งพูดเรื่องท่องเที่ยว
อุตสาหกรรมสำคัญของประเทศ กัปตันกำกับเที่ยวบินพิเศษสู่เมืองไทยนี้คือ
เปา – ธยา สุนทรวิภาต ผู้กำกับจาก Film Factory ที่กล้าทะลวงขนบการเล่าเรื่องความดีแบบเรียบร้อย สู่การนำเสนอสนุก กวน
ดีไซน์เก๋ และยังกล้าแตะด้านมืดของการท่องเที่ยวด้วยน้ำเสียงหยิกแกมหยอก

จากโจทย์เรื่องการท่องเที่ยวยั่งยืนกับบุคคลต้นแบบ
แสงเดือน ชัยเลิศ ผู้ก่อตั้ง Elephant Nature Park ศูนย์พักพิงและอนุรักษ์สิทธิ์ของช้างที่เชียงใหม่ กลายมาเป็นมิวสิกวิดีโอสุดฮิปได้อย่างไร
ชลิต มนุญากร จากมานะ แอนด์ เฟรนด์ และ เปา ธยา พร้อมเปิดเผยเบื้องหลังไฟลต์บินนี้แล้ว

เลือกทัวร์ต้นแบบแสนเปรี้ยว

ชลิต “เรารู้จักพี่แสงเดือนตอนเขาไปพูดเรื่อง
Social
Enterprise ที่ DIB Talk ของป่าสาละว่าคุณสามารถทำงานของคุณแล้วมีประโยชน์ต่อสังคมด้วยได้มั้ย
สรุปใจความสั้นๆ ได้ว่าเขาทำรีสอร์ตโดยชวนนักท่องเที่ยวมาลำบาก ต้องจองล่วงหน้า 3
เดือนเพื่อมาทำงานที่นี่
เราก็มานั่งวิเคราะห์ว่ามันคือวิถีท่องเที่ยวที่ยั่งยืนของจริง
คนที่มาเที่ยวเขาได้ประสบการณ์ มันเป็นเทรนด์ใหม่
คนที่มาไม่ได้อยากมาเที่ยวแบบสบาย อยากถ่ายรูป แต่อยากเจอโลก
สัมผัสประสบการณ์ใหม่ๆ เป็นโมเดลที่นักท่องเที่ยวก็ได้ คนทำธุรกิจก็ได้
คนในชุมชนก็ได้ ธรรมชาติก็ได้

“การท่องเที่ยวแนวเก่ามันคือมารับอย่างเดียว
อย่างไปพัฒน์พงศ์ พัทยา หรือทัวร์ศูนย์เหรียญ มาแล้วคนที่ได้มีไม่กี่คน
แล้วสภาพแวดล้อมก็เจ๊ง การท่องเที่ยวยุคนี้มันควรเป็นการให้และรับ
โมเดลพี่แสงเดือนมันเปรี้ยวซะจนโดดเด่นเป็นหัวหอก
แล้วมันก็สวนกับขนบปางช้างที่เรารู้จัก พอจะทำเรื่องท่องเที่ยวเลยนึกถึงเขาเลย”

เล่าเรื่องให้ใหญ่กว่าช้าง

เปา “พี่แสงเดือนตัวจริงสุดยอดมาก
เราเห็นผู้กำกับคนอื่นใน Film Factory ทำงานนี้ไปหมดแล้ว
เราก็อยากทำให้เต็มที่ในแบบของเรา พอได้บรีฟแรกๆ เราก็หาคลิปพี่แสงเดือนมานั่งดู
ฟังโมเดลการท่องเที่ยวของเขา ดูไปดูมารู้สึกว่าพี่เขาเท่ดี
สุดท้ายพอไปเจอตัวจริงที่เชียงใหม่ เขาเท่กว่าที่คิดเยอะเลย

“เรามานั่งคิดว่าจะนำเสนอเขายังไงดี
ในแง่การสานต่อสิ่งที่พ่อทำ เราอยากให้มันเกิดผลบางอย่างกับการท่องเที่ยว
จึงไม่ได้พูดแค่เรื่องช้างอย่างเดียว อิมแพ็คมันจะน้อยไป
เพราะคนที่ชื่นชมพี่แสงเดือนก็เห็นว่าเขาดีงามอยู่แล้ว
แต่คนที่อยู่นอกวงการก็ไม่รู้จัก คนที่ไปหาเขามีแต่ฝรั่ง คนไทยไม่ไป
เลยต้องพูดให้มันกว้างขึ้นว่าประเทศเรามีการท่องเที่ยวหลายมิติ
อย่างเรื่องการเที่ยวกลางคืนก็มี
เราคุยกับชลิตว่าถ้าไม่ใช่โปรเจกต์นี้เราคงพูดไม่ได้”

เลือกใช้ฉากพื้นที่ระหว่างเดินทาง

เปา “เราตั้งคำถามเลยว่าคนไทยจะได้อะไร
จะคิดต่อสานต่อได้มั้ย หรือเราต้องสานให้ดูก่อนประมาณนึง ถ้าพูดอะไรนามธรรมมันอาจจะไม่เกิดผล
เราน่าจะต้องชี้นำประมาณนึง เราไม่ได้บอกว่าเราปฏิเสธการท่องเที่ยวแบบพัฒน์พงศ์นะ
แต่มันมีปัญหาใหญ่มากอยู่เบื้องหลัง เลยเอาโมเดลพี่แสงเดือนที่ดูตรงข้ามกันมาเปรียบเทียบในฉาก

“ทีนี้เราอยากเล่าผ่านความคิดของนักท่องเที่ยวที่กำลังจะมาเที่ยวเมืองไทย
และผู้โดยสารที่กำลังจะกลับบ้าน
สถานที่มันเลยต้องเป็นที่เกี่ยวกับการเดินทาง เรานึกถึงรถบัส อู่รถ หรือเครื่องบิน
เราเลือกเครื่องบิน เราไม่รู้ว่าฝรั่งที่นั่งมาเมืองไทยเขาคิดอะไร
แต่เขามีโอกาสคิดว่าจะไปเที่ยวพัฒน์พงศ์หรือที่ทำนองนี้ ด้วยภาพจำจากหนัง
จากสื่อต่างๆ คนไทยทำเป็นมองไม่เห็นเรื่องนี้ซะเยอะ เราขอมองเห็นแล้วกัน”

พึ่งศาสตร์ของนักแต่งเพลง

เปา
“เราคิดว่าถ้าทำเป็นเพลงจะทำให้เมสเสจมันเบาบางลง
มันเป็นกลยุทธ์ของการทำโฆษณาอยู่แล้ว ไหนๆ จะใช้เพลง ก็น่าจะเป็นเพลงที่คนเคยได้ยิน
เวลคัม ทู ไทยแลนด์ เป็นเพลงที่เราว่าน่าจะเอามาขยี้
เพราะเขาเคยทำเพลงนี้ออกมาแซวประเทศเมื่อ 30 ปีที่แล้ว
เวลาผ่านไป ปัญหาก็ยังเหมือนเดิม

“เราเอาตีมไปคุยกับลูกค้าว่างานนี้มีเครื่องบิน
มีเพลง
เวลคัม ทู ไทยแลนด์ เวอร์ชันใหม่ที่ถามว่าคนไทยเที่ยวแบบไหน
หรือมีความคิดต่อการท่องเที่ยวแบบไหน จะเลือกแบบเดิมหรือแบบใหม่
ลูกค้าเขาก็เอาด้วย ทีนี้ก็ต้องหาศิลปินมาทำ เป็นเรื่องที่ต้องคิดหนัก
เพราะมันเป็นศาสตร์ชั้นสูงในการแต่ง ต้องพูดถึงคนและเนื้อหาที่เขาไม่อยากพูดถึงกัน

“ปัญหาแรกคือพี่แอ๊ด (ยืนยง โอภากุล) จะให้เพลงรึเปล่า
เราบอกชลิตแล้วว่าถ้าสุดท้ายต้องล้มแพลน เราก็ไม่ว่า เพราะเงื่อนไขมันเยอะ
ปรากฏว่าเขาให้เอามาทำได้ เราก็เริ่มดีลกับพี่ตุลย์ อพาร์ตเมนต์คุณป้า (ตุลย์ ไวฑูรเกียรติ) ให้เขาเป็นโปรดิวเซอร์ด้านดนตรี
แล้วหาศิลปินที่ทำเพลงสไตล์รัวๆ วิพากย์สังคม เราคิดถึงพี่อุ๋ย บุดดาเบลส (นที เอกวิจิตร) ตั้งแต่แวบแรก
เราเห็นงานพี่อุ๋ยมานาน ตอนแรกไม่ได้คิดเยอะ
แค่รู้ว่าเขามีความสามารถในการแต่งเพลงที่ดีมาก เลยอยากทำงานกับคนนี้
พอติดต่อก็รู้ว่าถูกต้องแล้ว
คือพี่เขาเป็นคนที่มีความเป็นพระสูงในบางมุมและยังมีความสนุกสนานอยู่ด้วย
เราอยากเลือกคนที่พูดเรื่องนี้ได้โดยไม่กระดากใจ”

ย้ำความหมายระหว่างบรรทัด

เปา
“ตอนแรกที่คุย พี่อุ๋ยไม่ทำ ฝันเราก็สลายเลย เขาบอกว่าด้วยไอเดียนี้
เขาไม่เห็นวิธีที่จะพามันไปต่อได้ ซึ่งก็จริงเพราะตอนแรกเรายังไม่ลงดีเทล
คือถ้าเราไปด่าพัฒน์พงศ์ไม่ดี เขาก็ไม่เห็นด้วย ไม่ใช่เพราะมันไม่ดี
แต่เพราะมีค่านิยมบางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่ามันดูไม่ดี ไม่ควรพูดถึงมัน
ถ้าด่าอย่างเดียวจะด่าทำไมให้สนุกปากแต่ไม่เกิดประโยชน์ แวบแรกที่ฟังก็เห็นด้วยแต่ก็หนักใจ
รู้อยู่แล้วว่าเราไม่ต้องการแบบนี้ สุดท้ายเราก็คุยกับชลิตและพี่อุ๋ย
คือการท่องเที่ยวแบบพี่แสงเดือนเป็นโมเดลที่ดี แต่ถามว่าทำตามได้ทุกคนมั้ย ไม่
ดังนั้นแค่ทำให้มุมมองบางอย่างมันเปลี่ยนก็พอ

“เพลงไม่ได้ให้น้ำหนักที่การด่า
ความสนุกไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่ชี้ช่องเลยว่าโมเดลพี่แสงเดือนนี่เอาไปก็อปปี้ตามได้
ไปทำทัวร์ขี่ควายก็ได้ถ้าอยู่ภาคอื่น พี่เขาเริ่มจากจากที่ไม่กี่ไร่ ช้างเชือกนึง
แล้วค่อยๆ เพิ่มขึ้นมา มันเลยยั่งยืนจริงๆ และฝรั่งกลุ่มนึงก็ชอบแบบนี้
ไม่ต้องทำอะไรเพิ่มเลย เหมือนเราไปญี่ปุ่นแล้วเขาให้เราไปขุดมันกับเขา
เราก็เอ็นจอยแล้ว เขาไม่ต้องไปทำมันทอดโรยชีสมาเสิร์ฟ เราไม่ต้องคิดสร้างหนี้
ต้องบริการ ต้องเอาใจ ทรัพยากรประเทศมันมีอยู่แล้ว ไม่ต้องทำทัวร์จุ่ม
นักท่องเที่ยวมาจุ่มๆ ดำน้ำแป๊บๆ แล้วก็ไป แล้วไปลากกลุ่มใหม่มา หาดก็พัง
สู้ให้เขามาอยู่ยาวๆ ค่อยๆ ทำอะไรทีละอย่าง
เหมือนขุดเอาทรัพยากรมาใช้ในทางสร้างสรรค์ดีกว่า

“พอเห็นตรงกัน พี่อุ๋ยก็ตกลง
เขาเป็นแร็ปเปอร์ก็ต้องแต่งเนื้อเองให้เข้าปาก แต่งมาได้มันมาก
ท่อนที่พูดถึงการท่องเที่ยวแบบสร้างสรรค์ เป็นแง่ที่เราไม่ได้คิดมาก่อน
เป็นศิลปินที่สุดยอด ส่วนพี่ตุลย์เขาประคองส่วนดนตรีให้มันตื๊ดๆ แต่ก็เป็นเพลง house
ชั้นดีประมาณนึง ไม่กเฬวรากมาก
ทีนี้ดีไซน์เครื่องบินของเราคงจะต้องแนวตื๊ด ก็คิดไปด้วยกันทั้งหมด”

ผสมเคมีตัวละคร

เปา
“ทอมคือมุมมองเดิมที่จะไปพัฒน์พงศ์ เราก็บอกไปว่าเมืองไทยยังมีที่เที่ยวอีกมากมาย
มีไปเก็บขี้ช้างด้วย ทีนี้ก็ต้องมีตัวละครที่ 2 คือ
‘ไทยค้าน’ ที่ถามว่ามึงจะไปเหรอวะ จะเป็นไปได้เหรอ ส่วนตัวละครที่ 3 คือตัวแทนโคโยตี้ที่วางไม้ปิงปองแล้วบอกว่าทัวร์เก็บขี้ช้างได้หัวละสองพันห้า
ทำมั่งดีกว่า โชคดีที่ได้พี่อ้อยใจ แดนอีสาน (สงเมือง
คิดเห็น) ศิลปินเก่าคนนึงมาเล่น

“เราบรีฟพี่อ้อยว่าทำอาชีพเดิมมา 30 ปีแล้ว
จะตีปิงปองต่อไม่ไหวแล้ว อยากทำอย่างอื่นบ้างมั้ย ที่สำคัญเงินมันได้แน่ๆ
มันอาจไม่ได้มาก ไม่ได้ง่ายเหมือนกดเอทีเอ็ม แต่มันไม่ได้ยากจนเกินไป”

สื่อสารกับผู้ประกอบการ

เปา “บทสรุปของเพลงเป็น ‘สรุปทอมจะไปกับไอมั้ย’ ‘น่าสนใจ เดี๋ยวลองคิดดู’ คนดูอาจจะด่าก็ได้
แต่ถ้าคิดสักหน่อยว่าอยากไปเที่ยวอย่างอื่นบ้าง เราแฮปปี้แล้ว

“สำหรับผู้ประกอบการ คุณมีนาอยู่แล้ว
มีสวนยางอยู่แล้ว ลูกหลานอยู่ใน gen ที่เล่นอินเทอร์เน็ตเป็นแล้ว
คุณเริ่มจากคนกลุ่มเล็กๆ ทำโฮมสเตย์ก็ได้ ทัวร์เก็บสมุนไพร เข้าป่าเห็นน้ำหน่อย
ฝรั่งก็กรี๊ดแล้ว ไปทะเลก็ไปเก็บมะพร้าว อยู่หมู่บ้านชาวประมงบ้างก็ได้
ไม่ต้องสร้างคอนโดให้อยู่ อยู่กระท่อมดิบๆ ก็ยังได้
คุณแค่ต้องบริสุทธิ์ใจกับสิ่งที่ทำ ถ้าคิดแบบธุรกิจเลย ไม่แคร์มันมาก
เขาก็อาจจะสัมผัสถึงความไม่มืออาชีพของคุณ
ฝรั่งคงสัมผัสได้ว่าพี่แสงเดือนเขาบริสุทธิ์ใจจริง ความคิดดีก็น่าเอามาปรับใช้
เขาถึงอยู่มาได้ตั้ง 27 ปี”

ชลิต
“จริงๆ หนังเรื่องนี้ไม่ได้พูดแค่กับนักท่องเที่ยวนะ มันบอกผู้ประกอบการด้วยว่าคุณทำได้
ไม่ได้พูดแค่ว่าเรามาเป็นคนดีกันเถอะ แต่เรามาทำตัวมีประโยชน์กันเถอะ
แล้วคุณจะได้ประโยชน์ด้วย คุณก็จะมีเงินด้วย พี่แสงเดือนมีเงินจ่ายค่าอาหารช้าง
แม้กระทั่งควาญช้างของเขาก็ได้รายได้มากกว่าปกติ ชุมชนแถวนั้นมีงานทำ
นักท่องเที่ยวเป็นตัวบอกเรื่องราว แต่เราอยากสื่อสารกับคนในว่าเรามองระยะสั้นกันอยู่
เราไม่มองระยะยาว ถ้ามันเปลี่ยนได้ก็น่าจะดี”

ติดตามโฆษณาในโปรเจกต์สุดเปรี้ยวนี้ทั้ง 9
เรื่อง
และเรื่องราวเปี่ยมแรงบันดาลใจของบุคคลผู้สานต่อแนวพระราชดำริของในหลวงรัชกาลที่ 9 ทุกคนได้ที่
www.สานต่อที่พ่อทำ.com

ภาพ สานต่อที่พ่อทำ และ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post ท่องเที่ยวยั่งยืน : MV เที่ยวบินสุดเปรี้ยวที่เปลี่ยนภาพจำการเที่ยวไทยไปโดยสิ้นเชิง appeared first on a day magazine.

คลิปวิดีโอทั้งหมดเป็นผลงานของทีม Toolmorrow กลุ่มคนที่ถนัดการทำ Social Experiment เพื่อทำลายทัศนคติผิดๆ ในสังคมไทย ที่ได้รับโจทย์จากเอเจนซี่โฆษณา มานะ แอนด์ เฟรนด์ ให้ทำคลิปวิดีโอเชิงทดลองนี้ต่อยอดมาจากหนังโฆษณา ‘ครูคุณธรรม’ ในโครงการ ‘สานต่อที่พ่อทำ’ วิธีคิดเบื้องหลังกว่าจะมาเป็น 3 คลิปวิดีโอสุดสร้างสรรค์และดูสนุกนี้เป็นยังไง เราชวน ป๋อม-กิตติ ไชยพร แห่ง มานะ แอนด์ เฟรนด์ และ เสก-สุรเสกข์ ยุทธิวัฒน์ Managing Director แห่ง Toolmorrow มาเล่าให้เราฟังกัน

เรื่องคุณธรรมต้องทดสอบ

หลังปล่อยหนังโฆษณา ‘ครูคุณธรรม’ ที่หยิบเรื่องราวของครูโซ่ ครูคณิตศาสตร์ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดระยองผู้มีสไตล์การสอนแหวกแนวไปแล้ว ป๋อมยังเห็นว่าประเด็นเรื่องการศึกษาที่มาควบคู่กับคุณธรรมไม่ควรบอกผ่านหนังโฆษณาชิ้นเดียว แต่น่าหยิบมาทดลองให้จับต้องได้เป็นรูปธรรมมากขึ้น

ป๋อม: “เรารู้สึกว่าถ้าคนเรามีคุณธรรมจริงน่าจะต้องเจอแบบทดสอบว่าถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้จะจัดการยังไง ถ้ามองในแง่โฆษณา การใช้ความจริงถือเป็นการโน้มน้าวที่ดีที่สุด เพราะมันบริสุทธิ์มาก อย่างหนังโฆษณา ‘ครูคุณธรรม’ ที่ออกมาแล้วก็เป็นเรื่องจริงนะ แต่สุดท้ายเราก็เสริมแต่งด้วยภาษาภาพยนตร์ ดนตรีต่างๆ อยู่ดี ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นไม่ดี แต่เราต้องการเล่าเรื่องเพิ่มเติมด้วยการทดลองแบบนี้ด้วย ซึ่งพอจะพูดเรื่องการศึกษา ก็คิดว่าน่าจะพูดทั้ง 3 มุม คือครู นักเรียน ผู้ปกครอง ซึ่งเป็นวงจรเชื่อมโยงกัน”

ทำลายความเชื่อผิดๆ ในแง่บวก

ป๋อม: “เรานึกถึงทีม Toolmorrow เพราะส่วนตัวเราชื่นชมงานของพวกเขา เวลาครีเอทีฟโฆษณาอย่างเราคิดงานก็จะคิดอะไรสนุกๆ มันๆ เอาสะใจอย่างเดียว ถ้าทำงานเชิงทดลองก็ตอกย้ำสังคมว่าแย่เข้าไป แต่วิธีคิดของทีม Toolmorrow เขาคิดอย่างมีสติมากกว่าเรา คือพิสูจน์ข้อเท็จจริงเพื่อจะปรับทัศนคติ ความเชื่อให้คนมองในแง่บวกได้ สังคมทุกวันนี้ 99 เปอร์เซ็นต์พูดแต่เรื่องแย่ๆ ทั้งที่การดูสิ่งดีๆ มันสร้างแรงบันดาลใจเราได้ดีกว่า”

เสก: “Toolmorrow มองว่าปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้นในสังคมเกิดจากพฤติกรรมคน ซึ่งก็มาจากสิ่งที่เขาคิดและเชื่อ สิ่งที่เราควรจะทำคือเปลี่ยนแปลงความคิด ทัศนคติต่างๆ ให้ถูกต้อง ถ้าสุดท้ายคนเรามีวิธีคิดที่ถูกต้อง ปัญหาสังคมก็จะลดลง หน้าที่เราคือทำให้ความเชื่อผิดๆ ที่เป็นอุปสรรคต่อการมีคุณภาพชีวิตที่ดีหมดความน่าเชื่อถือ”

มองปัญหาให้ชัดเจน

เสก: “เราตั้งคำถามผ่านแฟนเพจของเราซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลของพวกเราอยู่แล้วว่าคุณธรรมที่ครู นักเรียน พ่อแม่ ควรจะมีคือเรื่องอะไรบ้าง และมีชุดความคิดอะไรทำให้เขาละเลยเรื่องนั้นๆ ประเด็นไหนมีคนเสนอมาเยอะๆ ซ้ำกันก็นำมาประมวลผล พอได้ประเด็นมาก็เข้าไปคุยกับครูจริงๆ นักเรียนจริงๆ เพื่อตรวจสอบว่าปัญหาที่เราเลือกมาถูกต้องชัดเจนหรือเปล่า

“เราหาก่อนว่าปัญหาของครู นักเรียน พ่อแม่ คืออะไร ความเชื่ออะไรอยู่ภายใต้พฤติกรรมนั้น แล้วคุยกับกลุ่มคนที่ให้ข้อมูลเราว่าข้อมูลที่เราสรุปได้มานั้นถูกต้องหรือเปล่า เช่น ทำไมครูถึงชอบสอนพิเศษเด็ก กั๊กวิชาไว้ไม่สอนเต็มที่ในห้องเรียน พอรู้ว่าเขาเชื่ออะไร เราก็มาตรวจสอบว่าสิ่งนั้นถูกต้องกับจรรยาบรรณครูหรือเปล่า และระหว่างเงินกับลูกศิษย์ ที่จริงแล้วคนเป็นครูควรเลือกอะไรก่อน”

คัดตัวแสดงให้ตรงกับสิ่งที่อยากบอก

เสก: “การหาตัวแสดง เราเริ่มจากใช้ฐานข้อมูลบนแฟนเพจให้เป็นประโยชน์ รับสมัครเด็กที่มีคุณสมบัติตามนี้ ถ้าอยากได้ผู้ปกครอง ก็ถามน้องๆ ต่อว่าใครมีคุณพ่อคุณแม่อายุเท่านี้ ลักษณะแบบนี้บ้าง แล้วคัดเลือกอีกครั้งผ่านการพูดคุยเพื่อดูว่าคาแรคเตอร์ตรงกับที่เราอยากได้หรือเปล่า ทัศนคติ สิ่งแวดล้อมที่เขาอยู่ เพื่อน พ่อแม่ ตรงกับที่เราต้องการไหม คัดเลือกมาหลายคนก่อนคุยกันในทีมว่าคนนี้ดียังไง คนนี้มีข้อเสียยังไง เราไม่ได้วางคาแรกเตอร์แบบเป๊ะๆ ไว้ก่อน แค่ดูความเหมาะสมเป็นหลัก แต่เราก็จะมีเงื่อนไขของนักแสดงที่เราต้องเป๊ะ ซึ่งเน้นไปทางพฤติกรรมมากกว่าหน้าตา ซึ่งก็มั่นใจในกระบวนการคัดเลือกของเรา การถามคำถามต่างๆ กับคนใกล้ตัวเขา เพื่อทดสอบพฤติกรรมให้แน่ใจว่าในสถานการณ์ทดลองมันน่าจะเป็นไปตามทิศทางที่เราคิดไว้ แต่ขออุบไว้เป็นความลับ”

ทำทุกอย่างให้เป็นธรรมชาติ

เสก: “ยกตัวอย่างคลิปเรื่องเพื่อน เราก็มองหาเด็กที่เรียนเก่งและทัศนคติดี และหาว่าอะไรจะล่อใจเขาได้ เขาชอบอะไร แล้วถ้าเปรียบเทียบระหว่างสิ่งที่เขาชอบกับเพื่อน เขาจะเลือกอะไร บทต่างๆ เลยมาลงรายละเอียดหลังจากที่เราได้ตัวแสดงที่ต้องการมาแล้ว ส่วนวิธีการถ่ายทำก็ใช้การแค่ซักซ้อมวิธีการเข้าออกกับคนที่เตี๊ยมไว้ ส่วนวิธีการพูดก็ไม่ได้ปรับอะไร ปกติคุยกันที่ไหน คุยยังไงก็ให้คุยปกติ ผลเลยออกมาเป็นธรรมชาติของมัน”

เรื่องจริงที่ทุกคนอินและอยากส่งต่อ

เสก: “ที่ผลตอบรับออกมาดีเพราะคนเข้าใจว่าปัญหานี้เกี่ยวกับตัวเอง ฉันก็เคยเป็นอย่างนี้เหมือนกัน ดูแล้วนึกถึงแม่ฉันเลย เราทำสิ่งที่คนดูมีประสบการณ์ร่วมเพราะไม่ได้คิดจากเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง แต่เอาปัญหาเป็นศูนย์กลาง และสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้คนดูได้ อย่างเรื่องครูสอนพิเศษมันก็ทำให้ครูได้ฉุกคิดว่าสิ่งที่ทำไปถูกต้องหรือเปล่า เราไม่ได้ว่าครูสอนพิเศษไม่ดีนะ แต่ให้ฉุกคิดและทบทวนตัวเองมากกว่าว่าคำว่าครูคืออะไร หน้าที่ของครูคืออะไร หรือเรื่องเด็กช่วยติวให้เพื่อน เมื่อก่อนเขาอาจไม่เคยมองมุมนี้ คิดว่าใครๆ ก็ควรจะขยันเอง แต่ถ้าเขาสอนเพื่อน เขาก็ได้ทบทวนความรู้ตัวเองด้วย ได้เพื่อนด้วย คิดแบบนี้จะทำให้สังคมน่าอยู่กว่า”

ป๋อม: “สิ่งที่ออกมามันบริสุทธิ์สุดๆ ทั้งบทพูด มุมกล้องต่างๆ แต่พอเป็นเรื่องจริงที่แมส คนดูเลยอินและเอาใจช่วย แทนที่ตัวเองเข้ากับตัวละครนั้น และทำให้คนดูดูแล้วมีกำลังใจจะใช้ชีวิตต่อไป ถ้านี่เป็นโฆษณาก็ถือเป็นการเปลี่ยนทัศนคติคนที่ดีที่สุดวิธีหนึ่งเลย เรารู้สึกว่าคิดถูกมากๆ ที่ทำโปรเจกต์นี้ขึ้นมา”

ย้ำว่าความเก่งอย่างเดียวไม่พอ

ป๋อม: “การศึกษาเป็นเรื่องที่ในหลวงรัชกาลที่ 9 ทรงให้ความสำคัญมากที่สุด เพราะเป็นจุดเริ่มต้นที่จะแก้ไขปัญหาหลายๆ อย่างของสังคมไทยได้ในระยะยาว ครูควรทำหน้าที่อะไร นักเรียนต้องเป็นยังไง หรือพ่อแม่ซึ่งก็ต้องเป็นครูด้วย ทั้งหมดพระองค์ไม่ได้ตรัสออกมาตรงๆ แต่พูดไว้กว้างๆ ซึ่งเราควรจะหยิบมาปรับใช้ในชีวิต ทุกวันนี้มีแต่คนเก่งแต่ไม่มีคุณธรรม ถ้าเก่งแล้วดีด้วยก็เท่ากับคุณมีทั้งเครื่องยนต์ที่แรงและหางเสือที่บังคับให้รู้ว่าควรหรือไม่ควรไปทางไหน เรื่องนี้เราเลยจัดหนักและคิดว่าทั้งหนังโฆษณาและการทดลองนี้ทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้ว”

ทำความรู้จักเรื่องราวของโครงการนี้ให้มากขึ้นที่ สานต่อที่พ่อทำ แล้วสัปดาห์หน้าเรายังมีวิธีคิดเจ๋งๆ จากผู้กำกับโฆษณาคนต่อไปมาให้ติดตามกันอีกนะ

The post คลิปทดสอบคุณธรรมเรื่องการศึกษาที่จำลองสถานการณ์จริงให้ทุกคนอินและอยากแชร์ appeared first on a day magazine.

โฆษณาตัวนี้อยู่ในหมวดทุนพลังงาน
ที่จะช่วยลบภาพชุมชนที่ไม่มีไฟฟ้าใช้ ไม่มีอีกแล้วคนในชุมชนอันน่าสงสาร
เพราะชาวชุมชนป่าเด็งไม่ใช่อย่างที่คุณคิดไว้ เพราะเมื่อพวกเขามีปัญญา
จึงพึ่งพาตัวเอง ทำให้เขากลายเป็นชุมชนแฮปปี้ ซึ่งผันตัวมาเป็นผู้ให้ความรู้กับคนอื่นได้
เบื้องหลังวิธีคิดและการทำงานของหนังโฆษณาที่น่าสนใจของผลงานนี้เป็นยังไง
หนัง-พงศ์ไพบูลย์ สิทธิคู ผู้กำกับที่ทำงานด้านโฆษณามาเกือบ 30 ปี และ ชลิต มนุญากร จาก มานะ แอนด์
เฟรนด์ จะมาบอกเล่าข้างล่างนี้

เล่าเรื่องพลังงานไฟฟ้าที่ให้พลังงานกับคนดู

ชลิต
: “เมื่อเป็นโฆษณากลุ่มทุนหัวข้อพลังงาน เราเลือกเรื่องราวของ พี่โกศล แสงทอง มาเล่า
เพราะพลังงานเป็นเรื่องที่เข้าถึงคนทั่วไปง่าย สำคัญกับทุกคน
มีคนพูดถึงประเด็นนี้ทุกยุค ในโปรเจกต์สานต่อที่พ่อทำ
เราเลือกเรื่องพลังงานทางเลือก จุดสำคัญคือต้องเป็นทางเลือกที่ทำได้จริง
ชุมชนป่าเด็งที่พี่โกศลอยู่ไม่ได้ใช้ไฟฟ้าจาก กฝผ. เลย แต่เขาอยู่ได้ มีอยู่ร้อยหลังคาเรือน
เขามีความสุข ไม่รอความช่วยเหลือจากใคร มีเครื่องใช้ไฟฟ้าเหมือนบ้านคนในชุมชนอื่น
เพราะเขามีไฟฟ้า แล้วก็ทำแก๊สหุงต้มใช้เอง มันตรงกับปรัชญาความจริงว่า ถ้าขาดแคลนต้องหาวิธีอยู่รอด ต้องคิดค้นนวัตกรรม เป็นการหาทางออก
เขาเลือกวิธีที่เหมาะสมจนแก้ปัญหาได้ ปัจจุบัน
ชุมชนนี้เป็นที่ปรึกษาให้กระทรวงพลังงาน เขาสุดยอดมาก
แค่ทำบ่อหมักพลังงานจากขี้วัว จนสร้างนวัตกรรมที่ทำบ่อพัฒนาขึ้นได้ นอกจากหยิบยืม know-how
จากคนอื่น เขายังเอามาต่อยอดให้ดีขึ้น”

เลือกผู้กำกับที่ใช่

ชลิต
: “ผมคิดเลยว่ายังไงก็ต้องเป็นพี่หนังมากำกับเท่านั้น
เพราะมองว่าแกเป็นผู้กำกับที่ทำหนังโฆษณาที่เกี่ยวข้องกับเรื่องพลังงานมามาก เชี่ยวชาญด้านนี้โดยตรง
เลยตัดสินใจใช้วิธีหนามยอกต้องเอาหนามบ่ง แกเคยเล่าเรื่องแบบนี้มาก่อนใช่ไหม
งั้นให้มาพูดถึงการหาพลังงานแล้วกัน”

เล่าเรื่องจริงแบบไม่น่าเบื่อ

หนัง
: “เรื่องพลังงานทางเลือกนี้มีอยู่จริง
เพราะเป็นเรื่องของชุมชนที่มีตัวตน แล้วเขาใช้พลังงานจากขี้วัว ขี้ควาย เศษอาหาร
เอามาหมักเป็นแก๊สชีวภาพ เรื่องที่ทำจึงไม่ใช่เรื่องที่เราคิดขึ้นมาเอง ผมทำไปโดยยึดว่าต้องเป็นในลักษณะของสกู๊ปเรื่องจริง เพราะถ้าเราบิดเรื่องราวให้เป็นเรื่องโจ๊กและตลกเดี๋ยวจะไม่ตรงกับความเป็นจริง
เราเลยแค่เติมสีสันไม่ให้น่าเบื่อ เพราะเดี๋ยวจะกลายเป็นหนังสารคดี”

ชลิต
: “ผลลัพธ์ของหนัง ผมว่ามันน่ารักดี ไม่จำเป็นต้องมีความเท่ ไม่ต้องมีการหักมุม ไม่ต้องมีสคริปต์แยบยลคมคาย แต่นี่เป็นสิ่งที่เป็นธรรมชาติที่สุด ถ้าดูกันแล้ว
น่าจะได้ยิ้มกริ่มไปกับมัน ที่สำคัญได้เนื้อหาสาระ แล้วได้ค้นพบว่า นี่ไง
บ้านเรามีชุมชนที่หยัดยืนด้วยลำแข้งตัวเอง พึ่งพาตัวเองทุกขั้นตอน เราว่าคนน่าจะชอบ”

ล้อเลียนหนังพลังงานที่ยิ่งใหญ่
ด้วยเรื่องเล็กๆ ที่ใหญ่ยิ่ง

หนัง
: “ผมตั้งใจล้อขนบหนังโฆษณาฟอร์มยักษ์ของบริษัทพลังงานที่เวลาทำหนังองค์กร
โฆษณาจะมีความยิ่งใหญ่ มีการออกไปหาพลังงาน แต่เราจะล้อเลียน โดยเล่าให้มีรายละเอียดน่ารักๆ ของชาวบ้านที่ออกไปหาพลังงานแถวบ้าน
สุดท้ายมาหักมุกว่า เฮ้ย มันเป็นขี้วัวและขี้ควายนะ”

ชลิต
: “ประเด็นของชุมชนป่าเด็งเรียบง่ายมาก เพราะเป็นสิ่งที่อยู่รอบตัวเราเปรียบว่าเป็นสิ่งที่อยู่ใต้เท้า พอตื่น คุณลุกขึ้นมาทำเองก็ได้ เราสนใจประเด็นนี้มากเลยต้องการล้อเลียนเพื่อทำให้ผู้ชมเห็นว่าแหล่งพลังงานนี้เวิร์กนะ ทำได้ง่าย
เพียงแค่ตั้งใจทำมัน”

พิธีกรที่ทำให้หนังซื่อตรงแต่ดูสนุก

หนัง
: “ผมเลือกคุณคำรณมาเล่นเพราะแกมีทั้งลูกล่อลูกชน การเข้าหาชาวบ้านสนุก แถมร้องลิเกและหมอลำสด
เอนเตอร์เทนคนได้หมด แล้วผมโคตรสะดุดกับเสียงเหน่อๆ ที่แกชอบพูดตอนจบรายการ
มีวันหนึ่งนั่งรถเพลินๆ ผมนึกถึงวลีเด็ดของแกอย่าง ‘นะจะบอกให้’
ผมว่านี่แหละพรีเซนเตอร์ที่ดีและเข้ากับชาวบ้านมากๆ
ถ้าไม่เอาคุณคำรณ ผมว่าหนังจะนิ่งไปเลย เลยลองเสนอคุณคำรณให้ มานะ แอนด์ เฟรนด์”

ชลิต
: “เราตั้งใจว่าจะเล่าแบบง่ายๆ
นำเสนอขนบชาวบ้านซื่อๆ ตรงๆ พี่หนังเลยนึกถึงพี่คำรณขึ้นมา
พอเขาเข้ามาร่วมงานนี้ด้วย หนังเลยมีความโจ๊ะ โป๊งชึ่ง แบบลูกทุ่งๆ ซึ่งให้บรรรยากาศของความสนุกสนาน แล้วพี่คำรณแกเป็นอัจฉริยะ มีลูกเล่นที่พิเศษเยอะมาก คือเรามีพลอตคร่าวๆ อยู่แล้วว่าจะให้พี่คำรณพูดถึงประเด็นไหน แต่พอถึงเวลา
แกแทบไม่พูดสิ่งที่เราเขียนเลย (หัวเราะ) แกอิมโพรไวส์ไม่เหมือนกันสักเทก ซัดมุกมาไม่หยุด จนตอนตัด
เราคาดเดาไม่ได้เลยว่าพี่หนังจะตัดยังไง เพราะสิ่งที่แกเล่ามันสดมาก”

ใช้ชาวบ้านตัวจริง
ไม่มีสลิง และ ไม่มีสตั้น

หนัง
: “พอนำเสนอเป็นสกู๊ป
ชาวบ้านที่ออกหน้ากล้องเลยเป็นคนในพื้นที่ เขาไม่ได้เล่นอะไรมากเลย
ให้เขาเป็นตัวเองนั่นแหละ
เขาไม่ได้มีเปลือก เขารู้สึกยังไงก็ทำตามนั้น ปวดขี้ก็บอกว่าปวดขี้
ร้อนเขาก็บอกว่าร้อน เขาไม่มีความซับซ้อนแบบคนเมือง
ดังนั้นเขาเลยไม่ได้แสดงอะไรเลย โดยปกติทำแบบนั้นก็จะทำแบบนั้น
เพราะงั้นการเข้ามาในกล้องของเขาก็ธรรมชาติมากๆ เลย”

หนังที่ไม่ได้เน้นพูดกับคนเมืองเท่านั้น

ชลิต : “ปกติหนังโฆษณาชุดสานต่อที่พ่อทำจะสื่อสารกับคนเมือง
มีการปรับจูนเรื่องมู้ดแอนด์โทนให้เข้าคนเมือง
แต่หนังเรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่เน้นพูดกับคนในชนบท
เพราะเราคิดว่ามันจะ
เป็นประโยชน์กับเขา แต่สุดท้ายคนดูคือคนไทยทั้งประเทศ
ถ้าให้ทุกคนได้รับประโยชน์ก็อิ่มใจแล้ว”

หนังจบ
อารมณ์ไม่จบ

ชลิต
: “สิ่งพิเศษคือหนังเรื่องนี้บอก know-how กับคนดูด้วยนะ
คือเราบอกวิธีการทำพลังงานให้รับไปใช้ได้เลย บอกแม้กระทั่งผสมขี้วัวกี่ส่วน
น้ำอีกกี่ส่วน ข้อความพวกนี้ไม่ได้เป็นข้อมูลใหม่หรือพิสดาร
แต่เราหวังว่ามันจะเป็นอีกหนึ่งช่องทาง ที่เป็นความสุขและเป็นสีสันของชีวิต
เพราะลองทำกันที่บ้านไม่ยาก ถ้ามีสักหลังคาเรือนริเริ่มทำก็ดีแล้ว
ไม่ได้หวังให้มาเปลี่ยนแปลงกันทั้งประเทศทีเดียว อาจเอาแนวคิดนี้ไปใช้บ้าง
ผมคิดว่านี่เกินความคาดหวังเลยนะ แค่นี้เกินพอแล้ว ไม่ได้คาดหวังว่าคนต้องมาทำบ่อหมักกันไปทั่วประเทศเลย’

ทำความรู้จักเรื่องราวของ โกศล แสงทอง ผู้นำหมู่บ้าน ป่าเด็ง (หมู่บ้านที่ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง) แห่งนี้ให้มากขึ้นได้ที่ สานต่อที่พ่อทำ ส่วนสัปดาห์หน้าติดตามวิธีคิดเจ๋งๆ ในโฆษณาฝีมือของผู้กำกับคนต่อไป

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post ปั๊ดโถ่…ทางออกของปัญหาพลังงานอยู่ตรงนี้นี่เอง : โฆษณาพลังงานที่ฉีกขนบด้วยการเล่าเรื่องการค้นพบเล็กๆ แต่ทรงพลัง appeared first on a day magazine.

สัปดาห์แห่งวันวาเลนไทน์เป็นช่วงเวลาปล่อยตัวโฆษณาลำดับที่
4 ในหัวข้อการค้าขาย จากทั้งหมด 9
หัวข้อที่ล้อตาม 9 กลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ของประเทศ งานชิ้นนี้ชื่อ ‘ผูกปิ่นโตข้าว’ กำกับโดยผู้กำกับหนุ่มไอเดียบรรเจิด
โต้ง-บรรจง ปิสัญธนะกูล จากค่ายหนังอารมณ์ดี GDH ถ่ายทอดเรื่องราวโครงการอาสาไม่หวังผลกำไรของกลุ่ม
‘ผูกปิ่นโตข้าว’ กลุ่มคนที่ถูกนิยามเป็นแม่สื่อแห่งท้องทุ่ง
ผลักดันให้ชาวนาอินทรีย์มีที่ยืนในสังคม ทำให้คนไทยได้กินข้าวดีมีคุณภาพ
โดยใช้ระบบความสัมพันธ์ฉันญาติมิตรแบบไทยๆ ไม่พึ่งพ่อค้าคนกลาง ชาวนาอินทรีย์เป็น ‘เจ้าบ่าว’ จับคู่กับ ‘เจ้าสาว’
ที่เป็นผู้บริโภค แล้วกำหนดราคาและปริมาณตามความพึงใจของสองฝ่าย

วันนี้
ทั้ง โต้ง-บรรจง และ ป๋อม-กิตติ ไชยพร แห่งเอเจนซี่ มานะ แอนด์
เฟรนด์ จะเล่าเบื้องหลังกระบวนการคิดสุดสนุกให้ฟังถึงแรงบันดาลใจดีๆ
ที่พวกเขาได้รับจากกลุ่มผูกปิ่นโตข้าว จนกระทั่งแปรรูปเป็นโฆษณากระตุกไอเดียแนวโรแมนติกคอเมดี้
ถ้าเห็นโฆษณางานแต่งงานประหลาดๆ ผสมมุกตลกชวนอมยิ้มทางโทรทัศน์เวลานี้ รู้ไว้เลยว่าเบื้องหลังการทำงานน่าสนใจไม่แพ้กัน

ถึงเวลาที่ต้องพูดถึงชาวนา

ป๋อม
“ชาวนาเป็นกลุ่มคนที่ในหลวงรัชกาลที่ 9
ให้ความสำคัญ ที่ผ่านมานักการเมืองและนโยบายที่ไม่เป็นธรรมต่างๆ ทำให้ชาวนาโดนรังแกมาตลอด
เราตั้งใจแต่แรกเลยว่าจะพูดถึงกลุ่มชาวนาที่ได้รับการแก้ปัญหา
และทำอาชีพที่เขารักได้อย่างยั่งยืน ผูกปิ่นโตข้าว เป็นโปรเจกต์ของพี่ บี๋-ปรารถนา
จริยวิลาศกุล และเพื่อนๆ โครงการนี้ไม่ใช่เรื่องของคนฝั่งเดียวเท่านั้น
แต่เป็นเรื่องของคนสองฝั่งที่อยู่ในเมืองและชาวนาที่อยู่ต่างจังหวัด
ทำให้เนื้อเรื่องเด่นและแตกต่างไปจากโฆษณาในโปรเจกต์ตัวอื่นๆ ที่เล่าเรื่องคนหรือชุมชนเดี่ยวๆ
โฆษณาชิ้นนี้จะเชื่อมทุกคนให้กลมเกลียว”

เริ่มต้นจากไอเดียที่ซาบซึ้ง

ป๋อม
: “พอคุยเรื่องแนวคิดกับพี่บี๋อย่างละเอียดแล้วเราพบว่าไอเดียมันเจ๋งมาก
พี่บี๋พูดว่าป๋อม คุณเคยรักใครสักคนไหม ถ้ารัก
คุณจะทำสิ่งที่ไม่ดีกับเขาหรือเปล่า ถ้าได้เกี่ยวดองกัน
คุณก็อยากจะหยิบยื่นแต่สิ่งดีๆ กับเขาใช่ไหม รู้ไหมโลกทุกวันนี้ คนต่างคนต่างอยู่
เรากินข้าวแล้วไม่มีทางรู้หรอกว่า ข้าวที่กินอยู่ปลอดภัยไหม
แต่โครงการนี้เป็นการเชื่อมคนสองโลกเข้าไว้ด้วยกัน
ไม่ใช่แค่ให้ชาวนาอินทรีย์และผู้บริโภคตกลงซื้อขายกัน แต่ต้องพอใจกันและกัน
แล้วถ้าเป็นไปได้ผู้บริโภคควรไปเยี่ยมชาวนาที่บ้านด้วย ฉะนั้นเขาผูกพันกันจริง
เราฟังแล้วรับรู้ถึงพลังอันซาบซึ้ง ไอเดียแรกที่คิดได้ตอนนั้นจึงเป็นเรื่องการแต่งงานเลย”

“เราไม่ได้ซื้อไอเดียนี้มาทำโฆษณาแค่เพราะมันดี แต่แนวคิดเขาก้าวไปไกลกว่านั้น
เราชอบวิธีคิดที่ทำให้คนซื้อข้าวและคนขายข้าวเกิดความสุข เลยกลายเป็นโฆษณา feel good ที่เหมาะจะให้พี่โต้งทำมากๆ นอกจากนี้เราเน้นย้ำแต่แรกเลยว่าภาพชาวนาปลูกข้าวออร์แกนิกในโครงการ
ผูกปิ่นโตข้าว จะต้องไม่เหมือนชาวนาในภาพจำที่เป็นคนสูงอายุซื่อๆ และมีชีวิตลำบาก เพราะจากการเก็บข้อมูลจริง
ชาวนาออร์แกนิกกลุ่มนี้เขามีความรู้ ความคิด และคล่องแคล่ว เราเชิญพี่ๆ
เจ้าบ่าวชาวนาตัวจริงมาดูการถ่ายทำด้วย สุดท้ายเราได้คุยกับเขามากเข้ายังตัดสินใจเป็นเจ้าสาวด้วยเลย”

ตั้งต้นจากความแปลกแหวกแนว

โต้ง
: “ตอนได้อ่านบอร์ดครั้งแรกแล้วเห็นรูปแบบที่แปลกใหม่ของกลุ่มผูกปิ่นโตข้าว
รู้สึกว่ายังไงก็ต้องทำ บอร์ดงานแต่งงานที่ป๋อมส่งให้สามารถตีความได้หลายร้อยไดเรกชัน
ผมเลยตั้งใจทำเป็นหนังแนวไอเดียแปลก เล่าเรื่องให้รู้จักกลุ่มผูกปิ่นโตข้าวผ่านสัญลักษณ์
(Symbolic) การแต่งงาน โดยต้องทำให้ผู้ชมดูเพลินจนจบด้วยกลวิธีฮาๆ
ตอนแรกคิดหลายแบบว่าจะเป็นงานแต่งแบบไหน ตั้งแต่แต่งในโบสถ์แบบคริสต์ แต่งแบบจีน
แต่งหรูๆ ในโรงแรม สุดท้ายลงตัวที่การนำเสนอภาพงานแต่งงานตามต่างจังหวัด
เพราะโครงการผูกปิ่นโตข้าวเริ่มจากความเป็นมิตร เลยเลือกสื่อสารด้วยความตลก
เป็นกันเอง และทะลึ่งตึงตังนิดๆ งานครั้งนี้เป็นการทดลองของผมด้วยเพราะไม่เคยทำหนังโฆษณาแนวไอเดียแบบนี้มาก่อนเลย”

ดึงดูดด้วยสคริปต์ที่ทำให้คนดูสงสัยสุดๆ

โต้ง
: “ผมตั้งใจว่าแต่ละช่วงจะสร้างเรื่องราวในสคริปต์ให้คนดูเกิดความฉงนไต่ระดับมากขึ้นเรื่อยๆ
เช่น เฮ้ย! เจ้าบ่าวมีแค่คนเดียวเอง แต่เจ้าสาวมีเยอะจังวะ มีทั้งเจ้าสาวสวย
เจ้าสาวแก่ แถมยังมีเจ้าสาวผู้ชายด้วยว่ะ ตรงนี้แหละเราจะสอดแทรกให้เห็นนัยสำคัญ (Hint)
ของโครงการและเกิดการล้อกันในบท อย่างเจ้าสาวเล่าว่าไปเจอเจ้าบ่าวในอินเทอร์เน็ต
หรือตอนเจ้าสาวแต่ละคนบอกเหตุผลว่าทำไมถึงชอบผู้ชายคนนี้
เจ้าสาวคนหนึ่งตอบว่าชอบเพราะว่าพี่เขาอึดดี นั่นเป็นการบอกใบ้ผู้ชมให้รู้ว่าเป็นเรื่องของชาวนาปลูกข้าวออร์แกนิกที่ต้องใช้ความอึดในการปลูกมากมายก่อนจะได้ผลผลิตมาให้เจ้าสาวบริโภค”

เป๊ะตั้งแต่แคสติ้งจนถึงการด้นสดของนักแสดงนำ

โต้ง
“เรื่องจังหวะจะโคนสร้างความตลกต้องใช้ทักษะ
เพราะมันไม่ใช่แค่คนมาพ่นมุกใส่กัน ผมกับผู้ช่วยช่วยกันคิดไดอะล็อกฮาๆ ออกมา
ขับให้มันเด่นด้วยการแสดงรูปแบบคอเมดี้
มีความทะลึ่งตึงตังเป็นเครื่องปรุงรสให้น่ารัก ซึ่งเราชัวร์มาตั้งแต่การแคสติ้งแล้ว
ผมเชื่อในเสน่ห์ของแคสติ้ง ถ้านักแสดงทุกคนใช่ ทุกอย่างจะง่ายดาย
ผมระบุเลยว่าต้องเอาพี่คนนี้มาแคสต์เป็นพิธีกรงานแต่งนะ เพราะผมชอบเขามาก
จังหวะโคตรคาเฟ่ แล้วเล่นเก่ง เขาจะพูดไปเรื่อยๆ พูดจิกกัด ผลลัพธ์คือความฮา สด
มันเวิร์กและลงตัวมาก

“วิธีการทำงานนี้คือผมจะถ่ายแบบสบายๆ
ปล่อยให้นักแสดงเล่นเอง ดูเขาเล่นตามธรรมชาติ ประเมินว่าโอเคแล้วหรือยัง
ถ้าคิดว่าพอแล้วอาจให้พี่ที่แสดงเป็นพิธีกรลองถามคำถามเดิมอีกครั้ง
ระหว่างถ่ายอาจคิดมุกเพิ่มให้เข้ากับสถานการณ์
บางซีนผมว่าดีแล้ว แต่ถ้าเห็นว่าดีได้อีก
เราจะเลือกให้เขาเพิ่มจังหวะสนุกๆ เข้าไปด้วย
ปกติผมจะถ่ายตามสคริปต์ก่อนแล้วเทคสุดท้ายค่อยให้ด้นสดอะไรก็ได้ ถ้าเห็นอะไรน่าสนใจระหว่างซ้อมหรือตอนนักแสดงพูดเล่นกันก็จะเก็บเกี่ยวมาใช้ทันที
ซึ่งอย่างหลังนี่บางทีมันเวิร์กมากๆ เวิร์กกว่าบท”

ถ่ายทำให้คนอินด้วยความสมจริง

โต้ง
“ผมสร้างภาพงานแต่งงานบรรยากาศแบบชาวบ้านมากๆ
โดยรีเสิร์ชจากวิดีโอมากมายในยูทูบ คุยกับทีมงานว่าต้องถ่ายให้เหมือนจริงทั้งหมดเลยนะ
ลักษณะการถ่ายภาพต้องใช้ภาพมุมกว้าง ถ่ายทำช่วงกลางคืนตามรูปแบบงานแต่งงานทั่วไป และต้องไม่ใช้กล้องถ่ายทำหนังปกติ
ผมเลือกใช้กล้อง DSLR ง่ายๆ
ให้เหมือนการบันทึกการแต่งงานของคนธรรมดาจริงๆ ตอนการถ่ายทำผมก็ไม่ถ่ายเป็นคัตๆ
เพราะเวลาตัดต่อจะได้ไม่รู้สึกว่านี่คือหนังโฆษณา ใช้แค่การสลับกล้อง
เพราะถ้าถ่ายแบบโฆษณาปกติ ฟีลลิ่งจะหลอกคนดูทันที เราจะไม่ให้เขารู้สึกแบบนั้นเพราะต้องการให้คนดูอินมากๆ
งานแต่งต้องมีความท้องถิ่น ต้องเซ็ตและถ่ายให้เหมือนของแท้ทุกกระบวนท่า ถ่ายทำเสร็จแล้วก็ไม่ย้อมสีภาพสักนิดเดียวเพราะงานแต่งบ้านๆ
เขาไม่ย้อมสีภาพอยู่แล้ว”

รายละเอียดฉากต้องเนี้ยบและสื่อสารง่าย

โต้ง
“การดีไซน์ฉากและรายละเอียดต้องโดน
ต้องเนี้ยบเหมือนงานแต่งที่ชาวบ้านเขาจัดกันตามขนบทุกอย่าง อย่างพิธีกรที่ชอบเล่นมุกแซว แขกเหรื่อใส่เสื้อผ้าลายดอกนุ่งผ้าถุงมาร่วมงาน มีดรายไอซ์บนเวที
ไฟประดับสีฟรุ้งฟริ้ง โต๊ะจีนหลายร้อยโต๊ะ
ป้ายโฟมที่ตัดชื่อชาวนาเชื่อมกับชื่อเจ้าสาวหลายๆ คน การตัดเค้กที่มีตุ๊กตาเจ้าบ่าวคนเดียวกับเจ้าสาวทุกคน
หรือจะเป็นช่อดอกไม้รวงข้าวที่เจ้าสาวทุกคนโยนให้แขกแย่งกันรับ
นัยหนึ่งเป็นการโยนรวงข้าวให้ผู้ชมโฆษณารู้ว่า
คุณเองก็สามารถเป็นเจ้าสาวคนต่อไปได้นะ
ลองคลิกเข้าไปในเพจที่เราทิ้งข้อมูลไว้ให้สิ”

ปิดท้ายคนดูต้องรู้จักและเข้าใจโครงการ

โต้ง
: “เวลาผมทำหน้าที่เป็นผู้กำกับโฆษณาที่พูดเรื่องภาคสังคม
ผมต้องคิดว่าจะทำยังไงให้ไอเดียมีประสิทธิผลที่สุด ให้ทุกคนประทับใจ
ดูแล้วร้องว่า เห้ย อะไรวะ พอสรุปเรื่องดีๆ ให้คนเข้าใจและจดจำหนังเรื่องนี้ได้
เขาก็จะสนใจคลิกเข้าไปดูโครงการ นี่เป็นหน้าที่สำคัญของคนทำ
ในช่วงท้ายผมตั้งใจโยงมาที่การอธิบายโครงการให้เข้าใจง่าย ให้ผู้ชมรู้สึกว่าดูหนังเรื่องนี้แล้วอยากเข้าไปทำความรู้จักกับสิ่งดีมีประโยชน์
ตอนโฆษณาจบผมอยากให้เขาอึ้งไปเลยว่าการค้าขายแบบนี้มันดีและมีอยู่จริงนะ ตั้งแต่กุศโลบายที่เชื่อมคนให้ผูกพันกัน
ทำให้ชาวนาอยากขายข้าวคุณภาพดีๆ ให้คนอื่นเหมือนเป็นคนในครอบครัว เราจะได้มารู้จักกันจริง
ไม่ใช่แค่พ่อค้าที่หวังผลกำไร นี่คือสิ่งดีๆ ที่อยากส่งต่อให้คนดูได้รับทุกคน”

สัปดาห์หน้ารออ่านเบื้องหลังโฆษณาสุดฮิปตัวใหม่
ฝีมือผู้กำกับฝีมือโดนใจวัยรุ่น อั๋น-วุฒิศักดิ์ อนรรฆพร จาก Factory01 และทำความรู้จักโครงการได้ที่ สานต่อที่พ่อทำ

ภาพ สลัก แก้วเชื้อ

The post ผูกปิ่นโตข้าว : โฆษณางานแต่งงานหวานปนฮาที่เล่าเรื่องการค้าข้าวแนวใหม่ฝีมือ โต้ง-บรรจง appeared first on a day magazine.

มองหาครูต้นแบบ

ครูดีๆ มีอยู่ทั่วประเทศไทย แต่ป๋อมสนใจเรื่องของครูโซ่ ครูคณิตศาสตร์ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดระยองซึ่งมีสไตล์การสอนแหวกแนว บางครั้งก็แต่งตัวเป็นซูเปอร์ฮีโร่ บางครั้งก็แต่งตัวเป็นผู้หญิง เพื่อสร้างสีสันในห้องเรียน จนกลายเป็นที่รักของนักเรียน มีสื่อสนใจมาขอสัมภาษณ์ แต่น้อยคนนักจะรู้ว่าครูโซ่เคยเป็นครูที่นักเรียนเกลียดเข้าไส้มาก่อน

ป๋อม “ครูโซ่เคยเข้มงวดมาก เขาเป็นครูฝ่ายปกครองที่เด็กกลัวไปจนถึงด่า เรารู้สึกว่าครูโซ่ก็เหมือนกับครูส่วนใหญ่ของประเทศนี้ในแง่ที่เป็นครูที่รักนักเรียน แต่ใช้วิธีการผิดๆ เช่น ทำตัวเข้ม ดุ เก๊กจนเด็กไม่อยากเข้าใกล้ แต่จริงๆ แล้วเขาก็เป็นครูที่หวังดีกับทุกคนในรายการสัมภาษณ์ครูโซ่ที่เราดู พิธีกรถามว่า ถ้าเด็กไม่ทำการบ้านมาจะทำยังไง จะโกรธเด็กนักเรียนไหม สิ่งที่ครูโซ่ตอบคือ ไม่โกรธและต้องกลับมามองที่ตัวเองว่าเราผิดพลาดตรงไหน ครูไม่โทษเด็กก่อน เราคิดว่านี่คือคุณธรรมของครู มันไม่ใช่แค่เรื่องที่ครูแต่งตัวประหลาดๆ ไปสอนอย่างเดียวแล้ว แต่มันคือวิธีคิดที่ดี วิธีคิดที่มีคุณธรรม”

ทำไมครูต้องลุกขึ้นมาเปลี่ยนตัวเอง

เอ๋ “ระหว่างเราไปคุยกับครูโซ่ที่ระยองเพื่อหาเมสเสจของเรื่อง มีช่วงหนึ่งครูอ้างถึงคำพูดที่ว่า ‘แมวขาวหรือแมวดำ ถ้าเป็นแมวที่จับหนูได้คือแมวดี’ คือเขาไม่สนใจว่าจะต้องทำอะไร แต่ผลลัพธ์คือต้องทำให้เด็กได้เรียนรู้ ระหว่างทางครูโซ่ไม่สนใจว่าใครจะมองว่าเขาบ้า เขาแค่คิดว่ามันถึงจุดที่ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว การได้คุยกับครูโซ่ทำให้เรานึกถึงแก่นแท้ของเรื่องออก เราไม่ได้อยากทำหนังเพื่อเล่าว่า ครูแต่งได้กี่ชุด เราไม่ได้อยากจะสื่อสารว่ามีครูคนหนึ่งที่ลุกขึ้นมาแต่งตัวแปลกๆ เพื่อสอนหนังสือ ไม่งั้นก็เหมือนว่าเราจะชวนให้ครูทุกคนลุกขึ้นมาแต่งตัวแปลกๆ ด้วย แต่เราจะเล่าสิ่งที่ครูโซ่คิด ณ ขณะเวลานั้นว่าทำไมเขาต้องลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง”

ทำหนังครูที่เล่าแบบวัยรุ่น

เอ๋ “หนังเกี่ยวกับครูไม่ใช่เรื่องใหม่ หนังเรื่องอื่นๆ มักเล่าเรื่องของครูที่ทำดี รักเด็ก ถ้าเราทำแบบนี้อีกจะซ้ำและทำให้คนดูปฏิเสธ เราเลยคิดกลับกันคือให้คนอื่นมาเล่าความดีของครูคนนี้ คนที่เหมาะจะเล่าความดีของครูมากที่สุดก็ต้องเป็นนักเรียน ดังนั้น mood และ tone ของหนังจึงออกมาแบบวัยรุ่น บวกกับวิธีการดำเนินเรื่องให้เร็วเพื่อดึงความสนใจของคนดูให้ได้”

ความคอนทราสต์จะดึงความสนใจได้

เอ๋ “เราเล่าเรื่องพร้อมเสียงพากษ์ของนักเรียนที่พูดถึงความดีของครู โดยให้ภาพและเสียงพากษ์คอนทราสต์กันเพื่อให้คนดูสงสัย สนใจและดูจนจบ เช่น มีเสียงพูดว่า ‘ครูคนนี้เป็นครูที่มีความอดทน’ แต่ภาพเป็นคนที่ไม่อดทนเลย มีเสียงพูดว่า ‘ครูคนนี้เป็นครูที่ไม่ใช้อำนาจ’ แต่ภาพเป็นครูที่ใช้อำนาจมากถึงขั้นไล่นักเรียนออกนอกห้อง มีเสียงพูดว่า ‘ครูคนนี้เป็นที่รัก’ แต่ภาพคือเดินไปทางไหนก็มีแต่คนเดินหนี ความขัดแย้งเหล่านี้ทำให้คนดูสงสัยว่านักเรียนกำลังชมครูหรือประชดครูกันแน่ เรื่องจะปูไปจนถึงวันที่เห็นว่าครูคนนี้เริ่มมีความเปลี่ยนแปลง ภาพและเสียงพากษ์ที่ชื่นชมครูจะตรงกัน”

ใช้นักแสดงตัวจริงเพื่อเล่าเรื่องจริง

เอ๋ “เรารู้สึกว่าชีวิตครูดราม่ามากเหมือนละครเลย เหตุการณ์ต่างๆ ที่ใส่เข้าไปในหนังคือเรื่องจริง ตั้งแต่การปาไข่ใส่ โดนปล่อยลมยางรถมอเตอร์ไซค์ เด็กๆ ด่า ตอนคุยกับครูโซ่ก็จดเอาเหตุการณ์เหล่านี้มาใส่ในหนัง และพอได้คุยกับครูโซ่ เรารู้สึกว่าครูมีความสามารถที่น่าจะเล่นได้เพราะเล่นเป็นตัวเอง พอเป็นเรื่องของเขา ก็อินกว่า สีหน้าของครูโซ่จริงๆ เวลาโดนนักเรียนด่ามันเป็นหน้าของความเหวอปนเข้าใจ เราไม่มีทางได้สีหน้าแบบนี้ ถ้าให้ตัวแสดงอื่นมาเล่น การใช้เหตุการณ์จริง ตัวแสดงจริง จะทำให้คนดูเชื่อจริงๆ”

ใส่รายละเอียด

เมื่อหนังเล่าถึงวันที่ครูโซ่คิดได้และเริ่มเปลี่ยนการสอนด้วยเทคนิคแปลงร่างแบบซูเปอร์ฮีโร่แล้ว หนังยังใส่รายละเอียดการสอนคุณธรรมของครูโซ่ลงไปด้วย

เอ๋ “เราใส่รายละเอียดวิธีสอนนักเรียนของครูโซ่ลงไปด้วย เช่น กล่องให้ยืมเงินของครูโซ่ซึ่งเป็นของจริง ครูโซ่บอกว่าเวลานักเรียนไม่มีเงินก็ไม่กล้ายืมเงินเพราะว่าอาย ก็มีแค่สองทางเลือก คือ ยืมหรือขโมย เพราะฉะนั้นครูจึงให้นักเรียนยืมแบบเงียบๆ ก็ได้ หยิบเงินจากกล่องนี้ไป มีเงินเมื่อไรก็เอามาคืน มันเป็นกุศลโลบายที่สอนเรื่องความถูกต้อง”

บทสรุปต้องง่าย

เอ๋ “ตอนสุดท้ายเราจบด้วยพระราชดำรัสของในหลวงที่ว่า ‘…ให้ครูรักเด็ก เด็กรักครู… ’ เป็นหัวใจง่ายๆ ที่ถ้ามีความรักให้กัน พูดอะไรสอนอะไรก็จะไม่ตั้งท่าปฏิเสธอย่างเดียว เหมือนเวลาที่เด็กๆ เราชอบคุณครูคนไหน เราจะทำวิชานั้นได้ดีด้วย แล้วไม่ใช่แค่เรื่องของครูด้วย การมีความรักให้กันมันใช้ได้กับทุกเรื่อง ถ้าครูยังรู้สึกว่าเด็กๆ ยังไม่รัก ก็ต้องคิดว่าจะเอาอะไรไปสู้กับเด็กๆ จะเอาความดีไปสู้ เอาความตลกไปสู้ หรือเอาความเข้าใจไปสู้”

สัปดาห์หน้ารออ่านเบื้องหลังโฆษณา Investment Talk ฝีมือผู้กำกับ ต้อม เป็นเอก จาก Film Factory ที่เล่าเรื่องอย่างเฉียบคมและเหนือชั้น ถ้าอยากรู้จักโครงการสานต่อที่พ่อทำให้มากขึ้น คลิกที่นี่เลย

The post ครูคุณธรรม : โฆษณาเรื่องครูที่ทำให้เด็กรักการเรียนด้วยการสอนที่แหวกขนบ สนุก และเพี้ยน appeared first on a day magazine.