เราปล่อยใจชื่นชมพื้นที่สีเขียวตรงหน้าอยู่พักใหญ่ ก่อนที่ชายวัยกลางคนเดินออกมาต้อนรับ พร้อมเชื้อเชิญเราเข้าไปยังที่พักอย่างเป็นกันเอง

“ตามสบายนะ คิดซะว่ามาบ้านญาติ”

เขาสวมแว่นเลนส์กลมเล็กขนาดพอดีลูกกะตา เสื้อผ้าที่เรียบง่ายทว่าเปี่ยมไปด้วยรสนิยม เส้นผมยาวสีขาวแซม ร่องรอยของกาลเวลาที่ฟ้องว่าเขาได้ข้ามผ่านคืนวันอันโลดโผนของวัยเยาว์มาแล้ว ปัจจุบันอยู่ในจุดที่เข้าใจโลกและความจริงแท้ของการเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป – เขาว่าอย่างนั้น

ก่อนกลับบ้าน เขาเป็นเจ้าของบริษัทสื่อโฆษณากลางแจ้งแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

หลังกลับบ้าน เขาทำธุรกิจขายจักรยาน

และปัจจุบันเขาทำฟาร์มสเตย์เชิงอนุรักษ์ที่เป็นแหล่งรวมวัยรุ่นหนึ่งเดียวในจังหวัดชัยนาท

“ช่วงแรกที่ย้ายจากกรุงเทพฯ มาอยู่ชัยนาท เรามีคำถามเยอะไปหมด ทำไมต้องเป็นที่ชัยนาท ทำไมชัยนาทถึงไม่มี ทำไมชัยนาทถึงทำไม่ได้ แล้วทำไมที่อื่นทำได้” ดร-อุดร โตกระแสร์ เล่าถึงที่มาและการเดินทางกลับบ้านเกิดของเขา จากจุดเริ่มต้นจนกลายเป็น ‘Why At Chainat’

คำว่า ‘ทำไม’ จึงนำพาให้เรามาชัยนาท เพื่อชวนเขาขยายความด้วยหลากหลายคำถามที่สงสัย

เชิญฟังคำตอบพร้อมกัน ในบรรทัดถัดไป

1

WHY WE GO HOME

ทำไมไม่กลับไปทำงานที่บ้าน ไม่ต้องมาวุ่นวายในเมือง

ทำไมไม่กลับไปอยู่ต่างจังหวัด ค่าครองชีพถูกกว่าตั้งเยอะ

ทำไมต้องทนรถติด ทนใช้ชีวิตเร่งรีบในกรุงเทพฯ

ด้วยคำตอบง่ายๆ ของคนส่วนใหญ่คือ ‘กลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรให้ทำ’

ทราบมาว่าคุณเคยอยู่กรุงเทพฯ มาก่อน ทำไมถึงตัดสินใจย้ายมาอยู่ชัยนาท

จริงๆ เราเป็นคนชัยนาทตั้งแต่เกิด แต่ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ จบมาก็ทำงานด้านสื่อโฆษณากลางแจ้ง จนมีบริษัทของตัวเองชื่อว่า Step Up to Goal แต่จุดเปลี่ยนที่ทำให้กลับบ้านคือปัญหาชีวิต พอทำธุรกิจไปสักระยะหนึ่ง บริษัทก็เกิดปัญหา ต้องตัดสินใจคุยกับพนักงานว่าเราต้องแยกย้าย พร้อมกับแบกเงินของบริษัทที่ติดลบก้อนโต

หลังจากนั้นปี 2554 น้ำท่วมใหญ่ เราตัดสินใจไปอยู่บ้านแฟนที่จอมบึง ราชบุรี ตอนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น เราใช้เงินน้อยมาก เงินสามร้อยซื้อของได้เต็มไปหมด ทำให้รู้สึกว่าเรามีทางเลือกมากขึ้น นั่นก็คือจุดเปลี่ยนที่ทำให้เราอยากกลับบ้านชัยนาท

ถ้าบริษัทไม่เกิดปัญหา คิดว่าจะกลับมาอยู่บ้านที่ชัยนาทไหม

เมื่อก่อนเรามองแต่เรื่องตัวเลข เคยคิดว่าต้องมีเงินร้อยล้านก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ยากมาก พอกลับมาตั้งต้นทุนชีวิตแค่สามร้อย มันง่ายมากเลย ไปช่วยล้างรถก็ได้สามร้อยแล้ว คุณทำอะไรก็ได้ที่ได้สามร้อย เพราะมันอยู่ได้แน่ๆ ในชัยนาท แล้วเหลือด้วย คีย์ของการมีชีวิตวันละสามร้อยมันเปลี่ยนชีวิตเราเยอะมาก

ชีวิตวัยหนุ่มสาวในกรุงเทพฯ ของคุณเป็นยังไง

เราก็คงเหมือนวัยรุ่นทั่วไป เรียนจบก็อยากทำงานที่อยากทำ ซึ่งเราก็มีความสุขดีกับงานที่ทำ แต่พอตัวเลขติดลบมันก็ทุกข์ เพราะเรามีความสุขกับการมีเงินเป็นที่ตั้ง คิดว่าถ้ามีเงินมันก็คงหาสุขให้เราได้ เราระบายความเครียดด้วยการเที่ยวกลางคืนตามประสาชีวิต

มีช่วงไหนบ้างที่คุณคิดถึงบ้าน

มีครั้งหนึ่งเราเอากล้องของบริษัทมาส่องดูนก เราเห็นครอบครัวเล็กๆ ของนกอยู่ตรงบึงน้ำ กรุงเทพฯ เมืองมันใหญ่มากนะ แต่มันก็มีสิ่งสวยงามเล็กๆ น้อยๆ ที่คนไม่สังเกตเห็น เป็นภวังค์ที่ทำให้นึกถึงความสุขของตัวเองว่า เราละเลยตัวเองมานานเหมือนกันนะ เรามองแต่ด้านนอก แต่ไม่เคยกลับมามองด้านในของตัวเองเลย ด้วยความที่เราโตมากับแม่น้ำ โตมากับธรรมชาติ มันคงเป็นลึกๆ ข้างในที่เราคิดถึงชัยนาท

2

WHY WE SLOW LIFE

ว่ากันว่าวิถีของคนชัยนาทคือ Slow Life นิยามของความสุขแบบที่คนเมืองโหยหา

ทว่าในความนิ่งสงบเหล่านี้มีอีกแง่มุมหนึ่งซ่อนอยู่เช่นกัน

คนชัยนาทย้ายไปอยู่จังหวัดอื่นเยอะเหมือนกันนะ

ใช่ครับ เพราะเขาก็ไม่รู้จะทำมาหากินอะไรในชัยนาท อย่างเราทำธุรกิจที่กรุงเทพฯ มาก่อน เราเลยมีมุมมองของการเป็นนักลงทุนอยู่ กลับมาชัยนาทก็เห็นหลายมุมที่น่าสนใจ แต่ก็น่าเสียดายที่ไม่มีนักลงทุนใหม่ๆ 

คุณมองว่าชัยนาทเป็นเมืองปราบเซียนยังไง

ชัยนาทมีความเหลื่อมล้ำค่อนข้างชัด ที่ดินในชัยนาทค่อนข้างสูง ทำให้ไม่มีนักธุรกิจคนรุ่นใหม่ หรือนักลงทุนใหม่ๆ เข้ามา การที่เมืองมัน Slow Life เพราะว่ามันไม่มีการลงทุน ผู้บริโภคน้อย มันก็เลยถูกแช่แข็งกระจุกอยู่แค่นี้ พอคนไม่มีกำลังซื้อ ก็ไม่รู้จะมีห้าง มีโรงหนังไปทำไม จึงทำให้ชัยนาทกลายเป็นเมือง Slow Life ไปโดยปริยาย

ช่วงแรกที่กลับมาปรับตัวยากไหม

ตอนแรกกลับมาก็คิดไม่ออกไม่รู้จะทำอะไร เราก็เริ่มจากขายจักรยานก่อน เพราะความชอบส่วนตัว คิดว่าอะไรที่เป็นโอกาสได้ก็ลองดู แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เป็นสินค้าที่ยืนระยะได้ขนาดนั้น

คุณคิดยังไงกับการที่มีคนนิยามว่าชัยนาทเป็นเมืองจักรยาน

ทุกบ้านมีจักรยานก็จริง แต่มันเกิดจากการที่ผู้ว่าจังหวัดรณรงค์ปั่นจักรยานในช่วงเวลาหนึ่ง เรามองว่าตอนนั้นมันเป็นแค่กระแสสั้นๆ แต่ชัยนาทก็ยังไม่ได้เป็นเมืองจักรยานจริงๆ อย่างอัมสเตอร์ดัม หรือประเทศญี่ปุ่น ไต้หวัน เราคิดว่าการใช้จักรยานมันเป็นความรับผิดชอบต่อสังคมด้วย หลายๆ ประเทศเขาต้องการลดมลพิษ Low Carbon ซึ่งการที่จะทำแบบนั้นได้มันต้องเกิดจากข้างใน รัฐต้องออกนโยบายเพื่อส่งเสริม

คิดว่าสิ่งที่เมืองจักรยานควรมีคืออะไร

เราอยากให้มีเส้นทางจักรยานที่สามารถปั่นรอบเขาธรรมามูลได้ ปั่นผ่านป่าหรือธรรมชาติอะไรแบบนั้น ในแง่ของการท่องเที่ยว เรามองว่าชัยนาทเหมาะกับการเอารถมาจอดแล้วเช่าจักรยาน เพราะถ้าขับรถยนต์เที่ยว เวลาจอดรถซื้อของข้างทางมันจะลำบาก แต่ถ้าคุณปั่นจักรยานก็จะทำให้เกิดการใช้จ่ายง่ายขึ้น สุดท้ายเราก็มองว่าตราบใดที่จักรยานยังต้องหลบรถอยู่ ชัยนาทก็ยังไม่ใช่เมืองจักรยาน 

จากธุรกิจจักรยานอยู่ดีๆ เปลี่ยนมาเป็นธุรกิจที่พักได้ยังไง

เรามีนิสัยของคนทำธุรกิจ เราเป็นนักลงทุน บทเรียนอย่างหนึ่งคือ การทำธุรกิจอย่างเดียว มันก็เหมือนเรามีหม้อข้าวใบใหญ่ใบเดียว ถ้ามันคว่ำเราจะไม่มีอะไรกินเลย 

เมื่อถึงจุดที่เรากลับมาตั้งหลักได้ เราก็ลงทุนไปหมดทุกอย่าง สุดท้ายแล้วมันก็ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง แต่เรามีหม้อข้าวหลายใบ เรากินข้าวหม้อใบอื่นก็ได้ มันเป็นวิธีกระจายการลงทุน เรามีความคิดนานแล้วว่าถ้ามีโอกาส มีเงิน เราอยากปลูกบ้านให้พี่น้องกลับมาอยู่ด้วยกัน ถ้าแก่ตัวก็อยากให้มาอยู่ที่นี่

3

WHY AT CHAINAT

บ้านสวนบนที่ดินเก่าผืนนี้รวมทั้งหมด 6 ไร่ มีทุ่งนาและแม่น้ำโอบล้อม เหมาะกับการหลบหลีกความวุ่นวายในเมืองกรุงมาพักสายตาด้วยการมองธรรมชาติ นอนเล่น อ่านหนังสือ ฟังเสียงหรีดหริ่งเรไร 

หากไม่มาสัมผัสด้วยตัวเอง คงไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังการสร้างที่พักที่ต้องรักษาสมดุลกับธรรมชาติอย่างยั่งยืนเป็นอย่างไร ในความธรรมดาแห่งนี้ หากมองลึกลงไปในรายละเอียดเห็นได้ชัดว่าถูกคิดมาเป็นอย่างดี ทั้งการปลูกต้นไม้พื้นถิ่นหลากสายพันธุ์เพื่อรักษาระบบนิเวศดั้งเดิม หรือการออกแบบพื้นบ้านด้วยการคำนวณทิศทางลมตามหลักสถาปัตยกรรม 

ได้ยินมาว่าสเกตซ์แปลนที่พักเองเลยเหรอ

ใช่ครับ เราวาดเองหมดทุกอย่าง แต่จ้างช่างมาทำ แต่เราก็จะคอยคุมอยู่ตลอด บางทีก็มีหลุดบ้างอะไรบ้าง เรามองว่ามันเป็นการกระจายรายได้ให้คนในพื้นที่มากกว่า เหมือนเราเลี้ยงคนต่างจังหวัดหลายชีวิต

ความฝันของเราคืออยากเป็นสถาปนิก แต่เราเอนทรานซ์ไม่ติด ตอนนั้นก็ไม่รู้จะเรียนอะไร ทางเลือกมันน้อยมากก็เลยเลือกเรียนคณะบริหาร เอกโฆษณา แต่เราก็ไม่ได้ทิ้งงานเกี่ยวกับสถาปัตย์ เรายังชอบงานดีไซน์ ยังฟรีแฮนด์ได้ ทุกวันนี้ก็ยังสเกตซ์อยู่

เหมือนได้ปล่อยของ ทำตามความฝันวัยเด็กเลยนะ

เราก็ทำไปเรื่อย เพราะเราสนุกกับมัน สังเกตว่าที่นี่จะไม่มีของใหม่เลย เราใช้วิธีซื้อของเก่ามาสร้าง ตะลอนไปซื้อประตูไม้เก่า หน้าต่างเก่า มีคนขายบ้านเก่าจากที่ต่างๆ บางบ้านไม่มีคนอยู่ เขาก็ขายทั้งหลัง เราก็ซื้อมาเก็บกองๆ ไว้ อย่างหลังนี้เป็นบ้านของคุณยายที่เราขนมาจากในป่า แล้วก็มาออกแบบอีกที

ปกติคนมาพักเยอะไหม

ช่วงแรกคนมาพักเยอะ แต่ช่วงหลังก็น้อยลง เพราะเราไม่ค่อยโปรโมต แต่ด้วยความที่เรามีร้านกาแฟด้วย คนก็เลยแวะเวียนมาตลอด ส่วนคุณจะพักไม่พักเราก็เฉยๆ เพราะเวลาคนมาเยอะๆ แล้วมันโคตรเหนื่อย (หัวเราะ)

แต่ช่วงโควิดล็อกดาวน์ เราไม่กลัวเลยนะ เราอยู่ได้สบายๆ เพราะที่นี่มีทุกอย่าง เป็นเหมือนแหล่งรวมตัวน้องๆ ในเมืองชัยนาท ชวนกันไปพายคายัค ดื่มเบียร์กันกลางแม่น้ำ เล่นดนตรีด้วยกัน เราใช้พื้นที่ตรงนี้ใช้ชีวิตมากกว่าสร้างรายได้

Why At Chainat เกิดด้วยความตั้งใจแบบไหน

หลังจากเรากลับมาชัยนาทสักพัก มีน้องคนหนึ่งชวนไปขับรถบ้านที่ออสเตรเลีย เราก็ได้ไปนอนแคมป์ตื่นเช้ามาเราเห็นบึง เห็นเรือ เห็นท่าเรือ เราว้าวมาก ทำให้กลับมาคิดว่า แล้วทำไมชัยนาทไม่มี ชัยนาทมันก็ทำได้นี่หว่า

Why At Chainat เกิดจากการตั้งคำถามของเรา เรามีคำถามเยอะไปหมด ทำไมต้องเป็นที่ชัยนาท ทำไมชัยนาทถึงไม่มี ทำไมชัยนาทถึงทำไม่ได้ แล้วทำไมที่อื่นทำได้ 

ที่นี่มีทั้งปั่นจักรยานริมน้ำ พายเรือคายัค ล่องแพชมวิถีน้ำ คุณมองว่ากิจกรรมเหล่านี้มีเสน่ห์ยังไง

สิ่งที่คนชัยนาทไม่ค่อยรู้คือเวลาที่คุณไปอยู่กลางแม่น้ำ มันคืออีกโลกหนึ่งเลยนะ เราชอบใส่เสื้อชูชีพแล้วไปลอยทิ้งตัวกลางแม่น้ำ มูลค่าสิ่งเหล่านี้มันมหาศาล แต่คนชัยนาทได้มาฟรี ทำไมคุณไม่ใช้มันล่ะ

เรามองว่าชัยนาทควรมีภาคธุรกิจเกี่ยวกับทางน้ำ แต่ต้องมีในจำนวนที่จำกัด อย่างเช่น ธุรกิจแพ เราให้มีผู้ประกอบการได้แค่ 20 คน แต่ว่าสามารถทำได้แค่ 5 ปี ครบแล้วก็ต้องเปลี่ยนมือ ถ้าเป็นแบบนี้ก็จะไม่ oversupply จนกระทบสิ่งแวดล้อม แม้กระทั่งกิจกรรมทางน้ำอย่าง water sport ก็ควรจะแบ่งโซนชัดเจน ที่จะไม่กระทบวิถีดั้งเดิมคนออกเรือหาปลา 

ถ้าต้องเลือกหนึ่งอย่างที่ไม่อยากให้หายไปในเมืองนี้คืออะไร

สิ่งที่ไม่อยากให้เปลี่ยนเลยคือวิถีทางน้ำ ชัยนาทเป็นเมืองที่มีความอุดมสมบูรณ์ทางน้ำ อย่างแม่น้ำเจ้าพระยา ถ้าน้ำในประเทศไทยมันจะแห้ง มันจะแห้งที่ชัยนาทเป็นที่สุดท้าย เพราะฉะนั้นเราต้องรักษาเรื่องสิ่งแวดล้อมทางน้ำ ตอนนี้เริ่มมีกระชังปลาที่ขาดการควบคุม ซึ่งก็จะมีผลเรื่องคุณภาพของน้ำเหมือนกัน เป็นสิ่งที่เราค่อนข้างเป็นห่วง อาจจะต้องมีการควบคุมการใช้พื้นที่ทางน้ำในอนาคต

4

WHY WE HOPE

คนในพื้นที่ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ช่วงพักหลังมานี้ชัยนาทเงียบเหงาลงเยอะ

สิ่งที่เคยมีในวันวานอาจไม่มีอีกแล้ว บางอย่างที่เคยตั้งอยู่กลับสูญหายตามกาลเวลา ท่ามกลางความเงียบเชียบและรอยร้าวของโครงสร้างเมือง สิ่งที่ทำให้เมืองไปต่อได้ก็เพราะทุกอย่างถูกซัพพอร์ตและขับเคลื่อนด้วยคนในชุมชนด้วยกันเอง

หากคนรุ่นใหม่อยากกลับมาทำธุรกิจที่ชัยนาท เขาควรเริ่มต้นยังไง

คุณต้องมองชัยนาทให้ออกว่ามันมีคุณค่ายังไง ถ้าไม่ได้บริโภคเกินตัว ชีวิตมันก็ slowlife ชัยนาทค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ คุณไม่จำเป็นต้องปลูกข้าวมากมาย แค่มีพอกิน ขายของที่คนเอาไปสร้างเงินได้ แล้วธุรกิจมันจะไปต่อได้ 

ทุกวันนี้ร้านขายเบ็ดทำเงินได้ดี เพราะปลาราคาแพงกว่าหมู คนตกปลาเขาไม่ต้องลงทุนอะไรเลย เขาแค่ไปลงเรือในขณะที่ชาวนา ต้องลงทุนเองทุกอย่าง โดยที่เงินก็ไม่ได้วันนั้น ทำนาก็ต้องรอจนกว่าจะได้เก็บเกี่ยว 

ชัยนาทระยะทาง 180 กิโลจากกรุงเทพ คุณมีกระเป๋าตังอยู่ใกล้ แต่คุณจะเอาเงินในกระเป๋าเขาได้ยังไง คนแถวนี้มีตังในกระเป๋าเท่าไหร่ ถ้าเขามีเงินวันละ 200 แต่คุณเอาของ 300-400 มาขาย คุณไม่มีทางทำได้  ถ้าเขามี 200 ซื้อของไปแล้ว 150 เขามีเงินเหลือ 50 บาท คุณต้องขายของ 50 บาท เอาเงินจากกระเป๋าเขาออกมาให้ได้ ซึ่งส่วนใหญ่คนจะไม่ค่อยคิดเรื่องพวกนี้ 

เรื่องอะไรที่คนส่วนใหญ่มักมองข้ามเรื่องอะไร

อยากบอกว่าในมุมของการเติบโตในเศรษฐกิจ คนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ครีเอทีฟมาก แต่ขาดความรู้ด้านธุรกิจ ซึ่งสำคัญมาก ไม่ว่าคุณจะสร้างสรรค์ยังไง แต่สุดท้ายมันจะไม่ยั่งยืน เพราะฉะนั้นนักสร้างสรรค์ทั้งหลาย ต้องเรียนรู้เรื่องการเงิน  คนบางคนเจ๊งยังไม่รู้ว่าเจ๊งเพราะอะไร แบบนี้อันตราย คิดว่าส่วนหนึ่งที่เราอยู่ได้ เพราะประสบการณ์ของการเป็นนักการตลาดด้วย

ดิ้นรนกันเอง ลองผิดลองถูก มาตั้งหลายปี คุณรับมือกับความกลัวความผิดพลาดยังไง

การผิดพลาดทุกอย่างในชีวิตเรา อย่าให้มันพลาด แล้วไม่รู้ว่ามันพลาดเพราะอะไร ไม่อย่างนั้นคุณก็จะไม่รู้ข้อบกพร่องของตัวเอง แล้วคุณจะพลาดซ้ำ การอ่านหนังสือก็ช่วยได้ เราไม่ต้องพลาดเอง แต่เรียนรู้จากการผิดพลาดของคนอื่น 

เมืองจะสร้างสรรค์ได้ ต้องเริ่มจากอะไร

เรามองว่ารสนิยมของผู้นำสำคัญมาก ผู้นำที่ดีสร้างหลายๆ อย่างจากการเดินทาง การใช้ชีวิต หลายๆ จังหวัดที่มัน success ได้ เพราะว่ามันคุยภาษาเดียวกัน มันเป็น single command ไปในทิศทางเดียวกัน ทุกคนรับรู้หมดว่าจะเดินไปทางไหน 

เราเคยคุยกับบริษัทที่ปรึกษาเกี่ยวกับผังเมือง เขาบอกว่าตรงแยกไฟแดงชัยนาทมันไม่จำเป็นต้องเป็นดอกไม้ ถ้าเป็นผม ผมจะปลูกส้มโอ หมายความว่าเราสามารถทำในสิ่งที่มีอยู่แล้วได้ง่ายๆ เรามองว่านักผังเมืองในไทยเก่งนะ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องทำตามผู้นำ คนที่ออกแบบส่วนใหญ่ก็มาจากกรุงเทพ ไม่ได้เป็นคนชัยนาท บางอย่างที่เราสร้างขึ้นมามันมีการลงทุนในพื้นที่ก็จริง แต่สุดท้ายแรงงานก็ไม่ได้มาจากคนในพื้นที่อยู่ดี

การที่คนรุ่นใหม่กลับบ้านเกิดตัวเอง คุณมองว่ามันมีความสำคัญกับเมืองยังไง 

ปัญหาของชัยนาทคือผู้ใหญ่ไม่ฟังเด็ก ถ้าคุณไม่ฟังเด็ก วันที่คุณแก่ตัวไปคุณจะเหนื่อย เพราะว่าเด็กเขาจะทำกันไม่เป็น แทนที่เขาจะมีโอกาสเสนอคุณทำอะไรใหม่ๆ มันก็ไม่ทันแล้ว 

วัยอย่างเราเองจะซื้อรองเท้าใหม่อีกสักกี่คู่ อาจจะไม่ถึงสิบคู่แล้วก็ได้ แต่เด็กยังต้องใส่รองเท้ากี่หลายคู่ เพราะเส้นทางที่เขาต้องเดินไปมันอีกยาวไกล เพราะงั้นคุณควรคืนยุคสมัยกลับให้เขา

การที่ได้กลับมาปักหลักในบ้านเกิดตัวเองมันสอนอะไรคุณบ้าง

เรียนรู้ความจริงแท้ เข้าใจคำว่าปรมัติ ความจริงแท้คือเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป เราเข้าใจมันชัด เรารู้ว่าทุกอย่างที่เป็นปัญหาอยู่ มันก็คือตัวเราทั้งนั้น 

จากวันแรกจนถึงวันนี้ คิดว่าตัวเองเปลี่ยนไปยังไงบ้าง

เรามีการเรียนรู้ไปตามวัยนะ บางสิ่งที่เราคิดว่าใช่ จริงๆ มันก็อาจจะไม่ใช่ แต่ตอนนี้เป็นช่วงต่อของการที่ยังมีแรงอยู่ ถามว่าทำไมเราต้องทำอะไรเยอะแยะ เพราะว่าเราเห็นโอกาสหลายๆ อย่างของชัยนาท ตอนนี้เรายังมีแรง มีเงิน แต่อีกไม่นานก็จะเกษียณแล้ว 

ถ้าเรากลับมาเร็วกว่านี้ เราคงจะเฟี้ยวกว่านี้ แต่สุดท้ายมนุษย์ทุกคนมันต้องจบที่รู้ว่าข้างในตัวเองเป็นยังไง พอถึงเวลาต้องรู้จักการวางทุกอย่างที่เราทำไว้ เพราะว่าสุดท้ายแล้วมันก็ต้องคืน 

ทุกวันนี้ยังมีอะไรที่ติดค้างไหม

เรารู้สึกว่าตัวเองได้ทำหน้าที่สมบูรณ์แล้ว เราสร้างให้ทุกคนหมดแล้ว ทุกคนสามารถอยู่กันได้ ตอนนี้เราใช้ความสุขเล็กๆ ในทุกวัน ความสุขแบบไม่มีพันธะอะไร ท่อแตกก็ซ่อม ไม่มีกำหนด ไม่มีอะไรมากดดัน ตอนเราพยายามส่งต่อให้น้องๆ คนรุ่นใหม่ ให้พวกเขาสามารถสร้างตัวได้

ผมบอกคนที่ผ่านไปผ่านมาตลอดว่า ถ้าคุณอยู่ชัยนาท ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ถ้าไม่มีทางออก ติดต่อผมได้เลย ผมยินดี ให้คุณคิดซะว่ามีญาติอยู่ที่นี่ 

ถ้าคุณรู้จัก Why At Chainat เดี๋ยวคุณก็จะรู้จักทุกคนเอง

The post Why At Chainat ฟาร์มสเตย์เล็กๆ ของคนรักธรรมชาติ ที่อยากให้คนชัยนาทกลับบ้านเกิด appeared first on a day magazine.

หางเล็กๆ ส่ายสะบัดไปมาอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าวิ่งวนบนสนามหญ้า กระโดดว่ายน้ำป๋อมแป๋ม ภาพตรงหน้าแสดงออกถึงความสนุกและความสุขของเจ้าสี่ขาอย่างแท้จริง

เมื่อหมามีความสุข เจ้าของก็มีความสุข ทุกวันนี้บรรดาคนรักน้องหมาพยายามดูแลเอาใส่ใจหมาที่พวกเขาเลี้ยงเยี่ยงลูกคนหนึ่ง จึงเกิดธุรกิจเพื่อน้องหมารูปแบบใหม่ๆ มากมายที่ดูยังไงก็สะดวกสบายไม่ต่างจากคน จนเรียกได้ว่าสวรรค์บนดินของเจ้าสี่ขาเลยทีเดียว 

ท่ามกลางอากาศร้อนของบ่ายวันหนึ่ง เราเดินทางมาถึง ‘Hund Haus’ พื้นที่สีเขียวแห่งใหม่ของเจ้าสี่ขาที่ซ่อนอยู่ใจกลางเมืองย่านเอกมัย-พระราม 9 มีน้องหมาหลากหลายสายพันธุ์กับคุณพ่อคุณแม่หมาที่แวะเวียนมาเยือนไม่ขาดสาย พอได้มานั่งสนทนาอยู่กลางสวนก็เข้าใจได้ว่าทำไมต้องเป็นที่นี่

พื้นที่แห่งนี้เกิดจากความตั้งใจของ ‘มินนี่-ณัฐนิช สมิตชาติ’ เจ้าของผู้เติบโตมากับน้องหมาที่บ้าน 15 ตัว ด้วยความรักและความผูกพันเธอจึงไม่ได้อยากแค่สร้างพื้นที่ให้หมาเข้าได้เท่านั้น แต่ต้องสร้างขึ้นมาเพื่อหมาโดยเฉพาะ ด้วยคอนเซปต์ Dog First, Always  ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร แต่ที่นี่หมาใหญ่สุด

หากมองย้อนกลับมาที่ไทยในปัจจุบัน แม้เทรนด์สัตว์เลี้ยงจะบูมมากขึ้นในทุกๆ วัน แต่พื้นที่สาธารณะส่วนใหญ่ยังมีข้อจำกัด หรือ Dog Park บางแห่งก็เป็นแค่สนามหญ้าธรรมดา และยังขาดรายละเอียดเรื่องจิตวิทยาสุนัข แต่ที่นี่ทุกอย่างถูกออกแบบโดยเอาใจน้องหมาเป็นหลัก  

เธอจึงอยากสร้าง Dog Social Club เพื่อตอบโจทย์ความต้องการของน้องหมามากที่สุด ตั้งแต่การเลือกสตาฟที่ต้องรักหมาจริงๆ การสร้างโซน Introvert Dog สำหรับหมาขี้อาย ไปจนถึงการมี Dog Behaviorist คอยดูแลน้องหมาอย่างใกล้ชิด เพื่อให้พวกเขาเอ็นจอยตลอดเวลาที่อยู่ในพื้นที่แห่งนี้ เรียกได้ว่าบริการทุกระดับ หมาประทับใจ 

เบื้องหลังการออกแบบเพื่อเจ้าสี่ขาขนฟูแห่งนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร เราไปฟังคำตอบพร้อมๆ กัน

เพราะพวกเขาคือคนในครอบครัว 

หากจะเล่าถึงความผูกพันระหว่างมินนี่กับเจ้าสี่ขา คงต้องเริ่มจากการที่เธอเติบโตมาในครอบครัวที่มีเลี้ยงหมามาตลอดตั้งแต่จำความได้ 

“จำได้ว่าในครอบครัวไม่มีช่วงเวลาไหนที่ไม่มีน้องหมาเลย คุณแม่คุณพ่อเลี้ยงหมามาตลอด ที่บ้านเคยเลี้ยงหมามาประมาณ 15 ตัว การที่เราได้คลุกคลีอยู่กับน้องหมาหลายๆ ตัว มันก็ทำให้เรากลายเป็นคนที่รักและผูกพันกับหมามาตั้งแต่เด็ก 

“การเลี้ยงหมาทำให้เรากลายเป็นคนเซนซิทิฟมากๆ ถ้ามีหนังเกี่ยวกับหมา เราจะไม่ดูเลย เพราะรู้ว่าต้องร้องไห้แน่ๆ (หัวเราะ) เราเห็นคุณพ่อคุณแม่ดูแลพวกเขาตั้งแต่เด็กจนโต มันยิ่งทำให้เรารู้สึกว่าน้องหมาไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยง แต่พวกเขาคือคนในครอบครัวจริงๆ”

จนกระทั่งมินนี่เดินทางไปเรียนต่อที่ซานฟรานซิสโก เธอจึงตัดสินใจเลี้ยงซุส น้องหมาของตัวเองเป็นครั้งแรก บวกกับการได้ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางคอมมิวนิตีคนเลี้ยงหมาที่เปิดกว้าง ทำให้เธอเริ่มเห็นภาพความแตกต่างของคำว่า Dog Friendly ระหว่างไทยกับต่างประเทศอย่างชัดเจน

“เรารู้สึกว่าที่นั่นทุกอย่างมันเปิดมาก แค่เดินไปตาม Public Park ก็จะเห็นน้องหมาออกมาเล่นกันเต็มไปหมด เราสามารถพาหมาไปไหนก็ได้ แทบจะทุกเวลาเลยก็ว่าได้

“คนที่เลี้ยงน้องหมาก็ค่อนข้าง Friendly ทุกคนมีความรู้เรื่องการ Socialize มากๆ เขาเข้าใจธรรมชาติและบทบาทของน้องหมาอย่างดี ทำให้การอยู่ร่วมกันมันง่ายขึ้น ความ Dog Friendly ของซานฟรานซิสโก มันไปไกลถึงขั้นที่เราสามารถพาหมาเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต หรือเข้าร้านอาหารได้เลย โดยที่ไม่ต้องคอยโทรถามหรือเช็กก่อนตลอดเวลา”

เราเชื่อว่าพ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูก (หมา) ของตัวเองมีเพื่อน อยากให้เขาได้วิ่งเล่นอย่างมีความสุข แต่ในความเป็นจริง การเข้าสังคมของน้องหมาไม่ใช่แค่ปล่อยให้ไปเจอใครก็ได้ และเมืองไทยเองก็ยังมีพื้นที่ไม่มากนักที่ถูกออกแบบโดยคิดจากมุมของน้องหมาจริงๆ 

 “น้องหมาที่เราเลี้ยงเองจริงๆ มีสองตัวคือซุสกับอะธีนา แต่ตัวที่ทำให้เกิด Hund Haus ขึ้นมาคือซุส เราได้เลี้ยงเขาตอนที่ไปเรียนต่อที่อเมริกาฯ การมีซุสทำให้เราได้เห็นมุมมองใหม่ๆ เพราะก่อนหน้านั้นเราไม่เคยเลี้ยงหมาเองแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เลย ซุสทำให้เราเข้าใจจริงๆ ว่าน้องหมาต้องการอะไร และการใช้ชีวิตของเขาเป็นยังไง

“การมีซุสเข้ามาในชีวิต เรามีความสุขขึ้นเยอะมาก ด้วยความที่เราอยู่อะพาร์ตเมนต์คนเดียวก็จะเหงา การมีซุสเข้ามาก็เติมเต็มชีวิตเราได้เยอะ จากเมื่อก่อนเวลาว่างก็นอนเล่น หลังจากมีซุสก็เปลี่ยนเป็นพาเขาไปเดินเล่น ได้สำรวจเมืองมากขึ้น และน้องหมาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ค่อนข้างมีตารางเวลาเป๊ะๆ อย่างเช่น หกโมงเช้าตื่นมาปลุก ถึงเวลาต้องพาไปเดินแล้วนะ การมีเขาก็ทำให้เรามีระเบียบวินัยมากขึ้นด้วย

“ช่วงแรกเรายังไม่ได้คิดเรื่องธุรกิจแบบจริงจังร้อยเปอร์เซ็นต์ขนาดนั้น แต่ด้วยความที่ซุสเขาเป็นหมาพลังงานเยอะ ต้องวิ่ง ต้องเล่นตลอดเวลา แต่พอกลับมาอยู่ไทย เราอยู่คอนโด ถึงจะมีพื้นที่ข้างล่างก็จริง แต่ก็ต้องใช้สายจูงตลอด แล้วสเปซมันก็ไม่พอให้เขาได้ปล่อยพลังจริงๆ มันเลยทำให้เรารู้สึกว่า ในไทยควรจะมีพื้นที่ที่ทำขึ้นมาเพื่อน้องหมาจริงๆ เป็นพื้นที่ที่เขาได้วิ่ง ได้เล่น ได้เป็นตัวเองแบบเต็มที่”

Dog First, Always 

วันหนึ่งเธอขับรถผ่านสวนสนามหญ้าพื้นที่กว่า 1 ไร่ ใจกลางเมืองย่านเอกมัย-พระราม 9 และบังเอิญว่าขึ้นป้ายให้เช่าพอดี คิดว่าถ้าเจ้าสี่ขาได้มาวิ่งเล่นในพื้นที่กว้างแบบนี้คงจะมีความสุขไม่น้อย และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ Hund Haus ที่มาจากภาษาเยอรมัน แปลว่า บ้านของหมา

“คอนเซปต์ของเราคือ Dog First, Always เราทำทุกอย่างโดยมีน้องหมาเป็นศูนย์กลาง อยากให้เขามีความสุขในพื้นที่แห่งนี้ นี่คือ Goal ที่ชัดเจนตั้งแต่วันแรก

“เราอยากได้พื้นที่ที่ต้องกว้างพอ เข้าถึงง่าย และยังอยู่ในเมือง ตอนแรกเราไม่เคยเห็นที่ตรงนี้เลย ทั้งที่มันอยู่ใกล้บ้านเรามาก จนกระทั่งวันหนึ่งขับรถผ่าน เห็นว่าขึ้นป้ายให้เช่า เรารู้สึกถูกโฉลกกับพื้นที่ตรงนี้ทันที และมันก็มีสเปซมากพอจะทำ Dog Park อย่างที่เราคิดไว้”

เบื้องหลังการออกแบบแต่ละโซนมีโจทย์อยู่สองอย่างคือน้องหมาต้องมีความสุขและสวนต้องใหญ่ที่สุดเท่าที่จะใหญ่ได้ 

พื้นที่แต่ละโซนจึงถูกออกแบบให้ต่อเนื่องกันอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสระว่ายน้ำที่เปิดโล่งให้น้องหมาเอ็นจอยได้โดยไม่มีรั้วกั้น ไปจนถึงโซน Self-wash ที่ตั้งใจให้การอาบน้ำเป็นช่วงเวลา bonding ระหว่างเจ้าของกับน้องหมา คาเฟ่ในร่มที่แม้ตอนแรกจะถูกวางให้แยกออกจากสวน แต่สุดท้ายทีมเลือกเปิดพื้นที่ทั้งหมดให้เชื่อมถึงกัน เพื่อให้หมาใช้พื้นที่ได้อย่างเต็มที่ 

“เราให้โจทย์ทีมดีไซน์ตั้งแต่แรกเลยว่า สวนต้องใหญ่ที่สุดเท่าที่จะใหญ่ได้ เพราะนี่คือเหตุผลหลักของการเกิด Hund Haus เพราะเราอยากให้น้องหมาได้วิ่ง ได้ปล่อยพลังอย่างเต็มที่ โซนสระว่ายน้ำเราอยากให้มันเป็นพื้นที่ที่น้องหมาเอ็นจอยได้เลย โดยไม่ต้องมีรั้วกั้น สระว่ายน้ำจึงถูกวางไว้ให้เชื่อมต่อกับสนาม เหมือนเป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่ไหลต่อกันได้ตามธรรมชาติ อยากวิ่งก็วิ่ง อยากลงน้ำก็ลงได้ทันที ส่วน Self-wash โซนนี้อาจจะใหม่หน่อยสำหรับหลายคน แต่เราตั้งใจให้การอาบน้ำ เป็นช่วงเวลาของการ bonding ระหว่างพ่อแม่กับน้องๆ เราเปิดให้ใช้โดยไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม 

“ส่วนโซนคาเฟ่ในร่ม ตอนแรกทีมก็พยายามจะกั้นโซนคาเฟ่ออกจากสวน แต่เรารู้สึกว่าที่นี่มันคือพื้นที่ของหมา สุดท้ายจึงเลือกไม่แบ่ง ปล่อยให้สเปซไหลต่อกันทั้งหมด เราอยากให้มีพื้นที่มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หมาจะเดินไปตรงไหนก็ได้ สิ่งเดียวที่ถูกกั้นจริงๆ คือรั้วรอบนอก เพื่อความปลอดภัยไม่ให้น้องหมาหลุดออกไปแค่นั้น นี่คือโจทย์ของเราตั้งแต่วันแรก”

เจ้าสี่ขาก็มีบุคลิกหลากหลายไม่ต่างจากคน 

ในโลกของเจ้าสี่ขาการเข้าสังคมก็ไม่ได้แปลว่าต้องสนุกเสมอไป บางตัวชอบเข้าสังคมพร้อมวิ่งเข้าหาเพื่อนใหม่ทันที บางตัวก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัว ต้องใช้เวลาในการปรับตัวกับสภาพแวดล้อมและกลิ่นแปลกหน้า Hund Haus จึงออกแบบ Introvert Dog Zone ขึ้นมาเพื่อรองรับน้องหมาขี้อายโดยเฉพาะ

“โซน Introvert เกิดจากการที่เราเห็นว่าน้องหมามีหลากหลาย น้องก็เหมือนคนที่มีทั้งคนที่ชอบเข้าสังคม ไม่ชอบเข้าสังคม เราก็เลยทำโซน Introvert มาเพื่อน้องๆ ที่ไม่ได้อยากสุงสิงกับใคร ให้เขาได้อยู่เงียบๆ แบบสบายใจ นอกจากนี้ยังใช้เป็นพื้นที่ประเมินนิสัยน้องหมาก่อนเข้าสู่โซนหลักด้วยว่าเขาเป็นยังไง Friend ตื่นเต้น เครียด หรือพร้อมแค่ไหน เพราะถ้าปล่อยเข้าไปเลย บางตัวอาจตกใจได้ เราเลยอยากให้โซนนี้เป็นเหมือนพื้นที่ Decompress ให้เขาได้ค่อยๆ ปรับตัว ทำความคุ้นเคยกับกลิ่นและบรรยากาศ ก่อนจะออกไปวิ่งเล่นจริงๆ”

“ที่นี่แตกต่างจาก Pet Space ทั่วไปตรงที่เราใส่ใจในทุกรายละเอียด เพราะคอนเซปต์ของเราคือ Dog First, Always ทุกอย่างที่ทำคือเพื่อหมาจริงๆ อาจจะไม่ได้ทำมาเพื่อคนร้อยเปอร์เซ็นขนาดนั้น แต่มั่นใจได้ว่าน้องหมาที่มาที่นี่จะมีความสุขแน่นอน”

บ้านบำบัดจิตใจทั้งคนและหมา

หมาฟังภาษาคนไม่ได้ แต่เราก็ยังพูดภาษาคนกับมัน

ถึงจะรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง แต่อย่างน้อยเราก็รับรู้ได้ว่ามันรับฟัง

เช่นเดียวกันกับหมา บางครั้งหมาอาจอยากพูดบางอย่างกับคน ต่างกันเพียงภาษาของหมาไม่ใช่คำพูด แต่สื่อสารผ่านอิริยาบถที่จริงใจ พวกเขาก็ต้องการให้เรารับฟังและทำความเข้าใจเช่นกัน

ความน่าสนใจคือที่นี่มี Dog Behaviorist ผู้เชี่ยวชาญที่เข้ามาช่วยดูแลพฤติกรรม เพื่อให้น้องหมาทุกตัวมีพื้นที่ในการเข้าสังคม และได้ใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็นด้วยหลักจิตวิทยา เหมือนมีนักจิตบำบัดน้องหมาประจำบ้านอย่างไรอย่างนั้น 

“ถ้าย้อนกลับไป 4 – 5 ปีก่อน ในไทยยังแทบไม่มีพื้นที่ที่เปิดรับน้องหมาเลย สวนสาธารณะก็ยังไม่ได้รองรับเท่าตอนนี้ที่จะเห็นว่าเริ่มมีโซนสำหรับน้องหมาแล้ว ทำให้ตอนนั้นโอกาสที่น้องหมาจะได้ออกไปเข้าสังคมในตอนนั้นมีน้อยมาก โดยเฉพาะช่วงโควิดที่คนหันมาเลี้ยงหมากันมากขึ้น แต่กลับไม่มีพื้นที่ให้เขาได้เรียนรู้หรือเจอเพื่อน เราเลยมองว่านี่คือปัญหา 

“การทำ Hund Haus มันไปไกลกว่าที่เราคิดมาก ตอนแรกเรามองแค่อยากให้มันเป็น Dog Social Club แห่งหนึ่ง แต่พอมาทำก็รู้สึกว่ามันลึกไปมากกว่านั้น น้องหมาเขาพูดไม่ได้ เราทำได้แค่สังเกตพฤติกรรมของพวกเขา บางทีพ่อแม่มือใหม่เขาอาจจะไม่ได้รู้เท่าคนที่มีความรู้ด้านนี้โดยเฉพาะ เราพยายามทำเพื่อน้องหมามากที่สุด เพราะทุกวันนี้ Pet Humanization มันเยอะขึ้นเรื่อยๆ เราเองก็เลี้ยงน้องๆ เหมือนลูกเหมือนกัน เราอยากพาเขาไปทุกที่ อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเขา

“เราจึงมีกิจกรรมยอดฮอตฮิตคือ Paw & Talk เซสชันพูดคุยกับ Dog Behaviorist ที่เปิดให้ผู้ปกครองเข้ามาปรึกษาทุกความกังวลเกี่ยวกับน้องหมาได้โดยตรง ได้รับเสียงตอบรับดีมาก เพราะพ่อแม่ทุกคนอยากดูแลลูกของตัวเองให้ดีที่สุด ทุกคนอยากเข้ามาปรึกษา พ่อแม่หมาเขารักลูกของตัวเองมากอยู่แล้ว เขาต้องการแนวทางจากคนที่มีความรู้เพื่อทำให้เขาดูแลน้องหมาได้ดีขึ้น บางทีปัญหาไม่ได้อยู่แค่เรื่องการเข้าสังคม แต่อาจเริ่มมาจากการกินหรือการนอน มันลึกถึงขนาดนั้น ซึ่งมันก็เอฟเฟกต์ต่ออารมณ์และความสุขของน้องหมาค่อนข้างเยอะ 

“นอกจากนี้เรายังให้ Behaviorist คอยเทรนสตาฟทุกคนให้สังเกตอาการน้องหมาว่าตัวไหนเครียด กลัว หรือยังไม่พร้อม เพื่อให้สตาฟเข้าไปช่วยได้ทัน หรือเข้าไปพูดคุยกับพ่อแม่ว่าสามารถแก้ไขหรือปรับพฤติกรรมแบบไหนได้บ้าง”

“อาการน้องหมาดูออกค่อนข้างชัด ดูได้จากท่าทางของน้องหมา สายตาของน้องหมา วิธีการเดินของเขา คนที่ดูเป็นเขาจะดูออกทันทีเลยว่าตัวนี้เครียด กลัว หรือมีความสุข เรากับคนในทีมไม่ได้มาจาก Background ที่เกี่ยวข้องกับน้องหมาร้อยเปอร์เซ็น เหมือนเราเรียนรู้ไปในแต่ละวัน เรียนรู้จากฟีดแบ็กลูกค้าเราเอง เรียนรู้จากเทรนเนอร์ที่เขาคอยเข้ามาสอนอยู่เรื่อยๆ ก็ทำให้ทุกวันนี้พนักงานเราดูออกทุกคน

“การมีพื้นที่แบบนี้เรามองว่ามันสำคัญในด้านความสุขของน้องหมา พอเขาได้เจอบรรยากาศที่รู้สึกว่ามันปลอดภัยสำหรับเขา มันก็จะช่วยให้เขามีความสุขมากขึ้น อย่างถ้าเป็นอะธีนาได้หมด เล่นกับใครก็ได้ เขาแฮปปี้ในการที่เขาจะได้เดินไปเรื่อยๆ ในสวน ไม่ต้องสนใจอะไร แต่ซุสค่อนข้างเลือกเพื่อน เพราะเขาเป็นหมาผู้ชาย เหมือนวัยรุ่นนักเลงหน่อย เราก็จะต้องรู้ว่าจังหวะไหนที่ควรดึงตัวเขาออกมา หรือจังหวะไหนที่เราให้เขาเล่นได้ มันจะมีจุดที่เรามองออกเองเลยว่าได้หรือไม่ได้”

หมาจรก็มีหัวใจ

ย้อนกลับไปเมื่อ 5 – 6 ปีก่อน มินนี่เคยตั้งใจอยากทำคาเฟ่หมาจร เพื่อเปิดโอกาสให้น้องหมาที่ไม่มีบ้านได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แม้สุดท้ายไอเดียนั้นจะพามาสู่การเกิดของ Hund Haus ก่อน แต่ความตั้งใจในการช่วยเหลือหมาจรก็ยังคงอยู่

หากธุรกิจเติบโตตามที่ตั้งใจ เธอวางแผนจะกันงบส่วนหนึ่งเพื่อดูแลสุนัขไร้บ้าน และเปิดโอกาสให้คนที่พร้อมได้รับเลี้ยงต่อ แม้ไม่สามารถแก้ปัญหาทั้งหมดได้ แต่อย่างน้อยก็อยากเป็นส่วนเล็กๆ ในการช่วยเปลี่ยนชีวิตของพวกเขา

“ด้วยความที่เรารักหมามาก เราก็อยากทำคาเฟ่หมาจร เพื่อให้โอกาสกับน้องหมาที่ไม่ได้มีโอกาสเท่าหมาบ้าน อยากให้เขาได้มีโอกาสในการใช้ชีวิตที่ดีขึ้น แต่สุดท้ายก็กลายมาเป็น Hund Haus ก่อน แต่เป้าหมายอีกอย่างหนึ่งของเราคืออยากช่วยหมาจร ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบคาเฟ่หรือมูลนิธิก็ตาม

“เราอยากให้น้องหมาจรได้มีโอกาสมากกว่านี้ หมาทุกตัวเขาควรจะได้บ้านที่รักเขาจริงๆ มีโอกาสที่จะได้ทานอาหารดีๆ มีบ้านให้นอน เราค่อนข้างเซนซิทิฟกับเรื่องน้องหมา เพราะเราก็เห็นหมาจรเยอะ เห็นข่าวหมาจรที่ค่อนข้างน่าสงสาร เราก็บริจาคให้มูลนิธิที่เกี่ยวกับน้องหมาเรื่อยๆ แค่ยังไม่มีโอกาสและยังไม่พร้อมที่จะทำเอง

“เราคิดว่าสิ่งที่คนทั่วไปช่วยได้ ไม่จำเป็นต้องเริ่มจากการบริจาคหรือรับเลี้ยง แต่อย่างน้อยที่สุดคืออย่าไปทำร้ายเขา เพราะเรายังเห็นข่าวน้องหมาถูกทำร้าย โดนวางยาอยู่เรื่อยๆ สิ่งเล็กๆ ที่ทำได้เวลาเจอหมาจร อาจจะแค่ช่วยแจ้งหรือ รายงานไปยังมูลนิธิ อย่างน้อยก็อาจเปิดโอกาสให้น้องหมาได้มีชีวิตที่ดีขึ้น”

ทำทุกอย่างเพื่อน้องหมาอย่างแท้จริง

เทรนด์ปัจจุบันคนมีลูกกันน้อยลง แล้วหันมาเลี้ยงสัตว์เป็นลูกมากขึ้น ความเติบโตของธุรกิจนี้ทำให้เราเห็นผู้เล่นหน้าใหม่ทั้งเจ้าเล็กเจ้าใหญ่กระโดดเข้ามาช่วงหลายปีหลังนี้ 

เมื่อตั้งต้นว่าความสำเร็จอาจจะไม่ใช่กำไรที่เป็นตัวเลข แต่เป็นความสุขของน้องหมา แน่นอนว่าไม่ง่าย เพราะนี่เป็นธุรกิจแรกของเธอ ได้ลงมือทำทุกอย่างเองหมดทุกกระบวนการ มีอะไรหลายๆ อย่างที่ได้เรียนรู้ระหว่างทาง ทั้งเรื่องดีและไม่ดี 

“การเลือกสตาฟเราก็ไม่ได้ดูว่าเขาจะมีประสบการณ์มากน้อยขนาดไหน แต่ดูว่าเขารักหมาแค่ไหน ทุกครั้งที่ได้เจอสตาฟครั้งแรก เราจะให้ซุสกับอะธีนาไปด้วยตลอด เราจะดูว่าเขา Interact กับน้องหมายังไง ด้วยความที่ทั้งทีมยังใหม่ หลายคนก็ยังไม่มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมนี้ ทำให้ในช่วงแรกๆ ทุกคนเครียด บรรยากาศข้างในก็จะตึงๆ หน่อย 

“ซึ่งเรามารู้ทีหลังว่าน้องหมาสามารถรับรู้ความเครียดของคนได้ บรรยากาศมันเลยส่งผลถึงเขาโดยตรง เราเลยพยายามปรับมู้ดของทีมให้ผ่อนคลายขึ้น และเห็นชัดเลยว่าน้องหมาเอ็นจอยมากขึ้น การขู่หรือทะเลาะกันก็น้อยลง

“เราเข้ามา Hund Haus ทุกวัน แค่ได้เห็นน้องหมาวิ่ง เล่นน้ำ หรือค่อยๆ เปิดใจมากขึ้น มันก็ยืนยันแล้วว่าสิ่งที่เราทำมันเวิร์กจริง บางตัวที่ยังเครียด เราก็มีทีมช่วยแนะนำเจ้าของ ทั้งเรื่องการปล่อยสายจูง หรือการค่อยๆ ให้เขา Socialize ซึ่งมีน้องหลายๆ ตัวที่มารอบแรกแล้วเครียดมาก แต่พอเจ้าของเขาพากลับมาเรื่อยๆ กลายเป็นว่าจากครั้งแรกกับล่าสุดแตกต่างกันมาก อันนี้ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ได้เห็นแล้วว่าน้องหมามีความสุขจริงๆ

“อย่างที่บอกว่าเราทำ Hund Haus ขึ้นมาเพียงเพราะอยากเห็นน้องหมามีความสุขแค่นั้นเลย ตั้งแต่แรกที่คิดจะทำธุรกิจนี้เราไม่ได้มองเรื่องกำไรเลย เรามองแค่อยากให้มันไปต่อได้เรื่อยๆ มากกว่า อยากให้กำไรของเราคือความสุขของน้องหมาที่ได้รับจากที่นี่ 

“ถ้าพ่อแม่น้องหมาคนไหนที่กำลังหาพื้นที่ให้น้องหมาตัวเองได้ปล่อยพลัง อยากให้มาที่ Hund Haus เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อน้องหมาจริงๆ ยินดีต้อนรับน้องหมาทุกตัว”

The post Hund Haus คอมมิวนิตีของเจ้าสี่ขาที่เชื่อว่าความสุขของหมาต้องมาก่อนเสมอ appeared first on a day magazine.

แต่ถ้าอยากรู้จักเมืองไหน ให้ลองไปดูสถาปัตยกรรมของที่นั่น 

ใช่-เราอยากชวนทุกคนไปเปิดหูเปิดตา สำรวจตึกรามบ้านช่องในเมืองฮ่องกงด้วยกัน

กิจกรรมเดินดูตึกอาจไม่ได้อยู่ในลิสต์สิ่งที่หลายคนใฝ่ฝันถึงเมื่อมาเยือนเมืองเกาะแห่งนี้

แน่ล่ะ ไม่ว่าคุณจะเดินไปทางไหน ตึกสูงก็โผล่ขึ้นมาให้เห็นแทบทุกมุมถนนอยู่แล้ว ตึกเลยไม่ใช่ของแปลกใหม่ที่น่าไปดูหรือน่าค้นหาสักเท่าไหร่

แต่เชื่อเถอะว่า การดูตึกในฮ่องกงสนุกกว่าที่คิด เพราะเบื้องหลังสถาปัตยกรรมของที่นี่ ซ่อนเรื่องราวของเมือง ผู้คน และประวัติศาสตร์เอาไว้มากกว่าที่ตาเห็น

เราเชื่อว่าตัวตนของผู้คนมักจะเชื่อมโยงเข้ากับพื้นที่ที่คนคนนั้นอยู่อาศัยอยู่ไม่มากก็น้อย บางทีการทำความรู้จักเมืองผ่านสถาปัตยกรรมก็อาจเป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้เราเข้าใจผู้คนในเมืองนั้นได้ลึกซึ้งมากขึ้น 

การมาฮ่องกงครั้งนี้ เราอยากชวนคุณมามองฮ่องกงผ่านสายตาของคนธรรมดาที่ชื่นชอบในการเดินดูเมือง หรือหากคุณเป็นคนที่ชอบสังเกตสิ่งเล็กๆ ระหว่างทาง เมืองนี้ก็คงทำให้คุณตกหลุมรักได้ไม่ยาก

เราขอเชียร์สุดใจให้ลองมาเดินในเมืองแนวตั้งแห่งนี้สักครั้ง

นี่คือครั้งแรกของเราที่ได้มาเยือนฮ่องกง

ระหว่างนั่งรถจากสนามบินเข้าเมือง สารภาพว่าภาพแรกที่ทำให้เราตื่นตาตื่นใจจนตาลุกวาวคือท่าเรือขนาดใหญ่ที่มีตู้คอนเทนเนอร์สีสดเรียงรายเป็นตับ ตึกสูงหลากสีพาสเทลที่มีหน้าต่างเล็กๆ เบียดเสียดกันราวกับฉากในเมืองของเล่น เหมือนเรากำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปในเมืองที่ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างหนาแน่น  ยิ่งดูก็ยิ่งสนุก

ฮ่องกงเป็นเกาะเล็กๆ ที่มีความฝันยิ่งใหญ่ หนึ่งในความทะเยอทะยานของเมืองคือการสร้างตึกสูง  ด้วยความที่เมืองมีพื้นที่ราบจำกัด แต่ต้องรองรับประชากรกว่า 7.5 ล้านคน ฮ่องกงจึงไม่มีทางเลือกในการขยายเมืองนอกจากถมทะเล และทะยานขึ้นไปบนฟ้า 

ยิ่งทุกพื้นที่เป็นเงินเป็นทองมากเท่าไหร่ ตึกในฮ่องกงยิ่งถูกให้ค่าสูงมากเท่านั้น ทำให้พวกเขาพัฒนาเทคโนโลยีในการสร้างตึก และทยอยคลอดตึกสูงใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา

สีลูกกวาดที่หน้าต่างเรียงเป็นแพตเทิร์นเหล่านี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อความสวยงามเพียงอย่างเดียว แต่เป็นผลจากการพัฒนาเมืองที่เติบโตอย่างรวดเร็ว ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 ฮ่องกงได้เปลี่ยนจากเมืองท่าอาณานิคมเล็กๆ กลายเป็นมหานครระดับโลก ทำให้ส่งผลต่อสถาปัตยกรรม ผังเมือง และชีวิตของผู้คน

สีจึงกลายเป็นวิธีง่ายๆ ที่ทำให้ตึกที่มีรูปทรงคล้ายกันดูมีชีวิตชีวา จดจำได้ง่ายขึ้น นอกจากนี้สียังช่วยในเรื่องสะท้อนความร้อนและลดความหม่นของคอนกรีตในภูมิอากาศชื้นของเมือง จนเมื่อเวลาผ่านไปสีสันของตึกเหล่านี้ก็กลายเป็นภาพจำของฮ่องกงไปแล้ว

นั่งรถชมวิวเมืองมาไม่นาน เราก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตึกของเมืองนี้จะมีจำนวนชั้นได้เยอะสักแค่ไหน จากการสอบถามคนฮ่องกงก็ทำให้เราตกใจไม่น้อย

หากใครเคยขึ้น The Peak แล้วเห็น International Commerce Centre (ICC) นั่นแหละคือตึกที่มีจำนวนชั้นมากที่สุดของฮ่องกง ซึ่งมีทั้งหมด 108 ชั้นเหนือพื้นดิน และสูงประมาณ 484 เมตร ตั้งอยู่ในย่าน West Kowloon

ถ้าไม่วัดกันที่ความสูง แต่วัดกันที่ความเยอะ เมืองที่ครองสถิติที่สุดในโลกไม่ใช่นิวยอร์ก ดูไบ หรือเซี่ยงไฮ้ แต่กลับเป็นฮ่องกงที่ชนะขาดลอย โดยมีตึกสูงเกิน 150 เมตรหลายร้อยหลัง และตึกสูงเกิน 100 เมตรหลายพันหลัง หากพูดถึงตึกที่คนอยู่อาศัยจริง หลายอาคารที่เป็นแฟลตหรือคอนโดมิเนียมก็มักมี 50 – 70 ชั้น ซึ่งถือว่าสูงมากสำหรับอาคารที่อยู่อาศัย 

ภาพแม่น้ำผ่านกลางเมืองแนวตั้งที่อยู่ตรงเบื้องหน้า บรรยากาศที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้ทราบได้ทันทีว่าเมืองเกาะแห่งนี้ไม่ธรรมดา

ก่อร่าง สร้างตัว ตลอดเวลา

เมื่อมาถึงที่พัก เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว กิจกรรมถัดไปที่เราจะชวนทุกคนทำอาจฟังดูแปลกสักหน่อย เราอยากชวนคุณออกไป ‘เดินดูตึก’ ด้วยกัน 

เราเป็นคนหนึ่งที่ชื่นชอบสถาปัตยกรรม อาจจะเพราะด้วยความที่เป็นคนชอบศิลปะและเดินอยู่แล้ว ระหว่างเดินถนนก็มักมองสิ่งแวดล้อมโดยรอบ แน่นอนว่าต้องไม่เว้นศิลปะขนาดใหญ่อย่างตึก เหมือนได้ชื่นชมงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ขนาดมหึมาที่เรียกว่าเมือง

เมืองทั้งหลายที่ถูกสร้างขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็น ตึกสูง บรรยากาศ ประวัติศาสตร์ และสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหลาย ในที่สุดแล้วย่อมแล้วก็ส่งผลกระทบต่อผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในนั้น 

เราเชื่อว่าถ้าอยากรู้จักเมืองนั้นอย่างลึกซึ้ง ก็ต้องมาเดินดูให้เห็นกับตาตัวเอง

ระหว่างเดินตามตรอกซอกซอยในฮ่องกง คุณอาจจะได้ยินเสียงตอกเหล็กจากไซต์งานที่ดังแว่วตามซอกตึก หากมองขึ้นไปตามเสียง คุณอาจจะเห็นคนงานที่กำลังปีนนั่งร้านไม้ไผ่ขึ้นไปทำงานบนตึกสูง ภาพเหล่านี้แทบจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเมือง

คนฮ่องกงชอบค้าขาย ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นตึกสำนักงานหรือที่อยู่อาศัย พวกเขาจะไม่ปล่อยให้มันถูกใช้งานแค่รูปแบบเดียว แต่มักจัดสรรให้ชั้นล่างของตึกเป็นพื้นที่สร้างมูลค่าในเชิงพาณิชย์ ต่อให้เป็นตึกแถวที่ไม่สูงเสียดฟ้า ชั้นบนเป็นบ้านคน ชั้นล่างก็จะเป็นร้านขายของ เรียกว่าตึกแถวแบบ Tong Lau

Tong Lau คือตึกหลายชั้นที่ปล่อยให้เช่า หรือก็คือตึกแถวที่เราคุ้นเคยกัน มีระเบียงเหล็กดัด หน้าต่างเรียงถี่ มีความเฉพาะตัวสีสัน และองค์ประกอบยุ่งๆ อาคารเหล่านี้เคยเป็นทั้งบ้านและที่ทำมาหากินของผู้คนในฮ่องกงยุคที่เมืองกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว เป็นอาคารที่นิยมสร้างกันในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ทั้งฮ่องกง จีน และประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในบ้านเรา

อย่างที่เล่าว่าความเจริญของฮ่องกงเป็นแนวตั้ง การมีตึกเยอะก็สร้างปัญหาเช่นกัน ตึกสูงเป็นตัวกินไฟฟ้า รัฐจึงออกข้อยกเว้นที่เรียกว่า GFA concession ดึงดูดใจเหล่านักลงทุนให้มีองค์ประกอบกรีนๆ อยู่ในตึก เพื่อให้คนทั่วไปเข้าไปใช้เป็นพื้นที่สาธารณะ เหล่าตึกยุคใหม่เลยนิยมสร้างดาดฟ้าให้คนไปนั่งเล่นได้ฟรีๆ ซึ่งนับว่าเป็นโชคดีของคนที่นี่

การเดินฝ่าฝูงชนมหาศาลไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเมืองใหญ่ แต่สิ่งที่น่าสนใจคือการเดินเท้าในฮ่องกงให้อรรถรสที่แตกต่าง 

เราจะเจอบันไดแคบๆ ทุกระยะของช่วงตึกเพื่อให้คนที่อาศัยอยู่ข้างบนเดินขึ้นไปได้ และบางทีก็มีร้านค้าแอบซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่ชั้นบนเหล่านั้นด้วย คนฮ่องกงใช้พื้นที่ทำมาค้าขายกันแบบคุ้มค่าทุกตารางนิ้ว ทางเดินลอยฟ้าและรถไฟใต้ดินก็เชื่อมผู้คนให้เดินทางผ่านเมืองในหลายระดับโดยแทบไม่ต้องแตะพื้นถนน เมืองทั้งเมืองจึงเหมือนถูกซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ 

เหมือนเรากำลังดูงานคอลลาจขนาดใหญ่ที่ถูกวางซ้อนกันเป็นเลเยอร์อย่างไรอย่างนั้น

สถาปัตยกรรมลูกผสม

ถ้าเปรียบฮ่องกงเป็นคนคนหนึ่งเราคงนึกถึง ‘สาวผมแดงหน้าหมวย’

ลูกครึ่งจีนผสมฝรั่ง โครงหน้าคมแบบตะวันตก แต่ยังมีรายละเอียดเล็กๆ ที่บอกถึงรากเหง้าของตัวเอง

หลังความพ่ายแพ้ของจีนในสงครามฝิ่นต่อสหราชอาณาจักร ชาวต่างชาติหลั่งไหลเข้ามาในฮ่องกงจำนวนมาก การปะทะกับสิ่งใหม่ที่ถาโถมเข้ามาของโลกตะวันตก ทั้งระบอบการปกครอง ภาษา นวัตกรรม วัฒนธรรม ความคิด ความเชื่อต่างๆ นานา ทำให้คนฮ่องกงมีลักษณะพิเศษที่แตกต่างจากชาวแผ่นดินใหญ่ ตะวันตกก็ไม่ใช่ ตะวันออกก็ไม่เชิง

ความเป็นลูกผสมจึงทำให้เมืองนี้ดูเหมือนคนที่มีหลากหลายวัฒนธรรมอยู่ในร่างเดียวกัน การเดินเท้าดูเมืองในฮ่องกงเหมือนเรากำลังได้อ่านหนังสือเล่มหนาที่เขียนทับซ้อนกันหลายยุคสมัย แค่เดินไปไม่กี่ช่วงถนน หน้าตาของสถาปัตยกรรมก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ 

เราเดินผ่านวัดจีนเก่าแก่ในย่านไซกุงที่มีกระเบื้องหลังคาโค้ง ลวดลายมังกร สถาปัตยกรรมแบบจีนดั้งเดิมเหล่านี้ยังคงตั้งอยู่ท่ามกลางความทันสมัยของเมือง ถัดมาไม่ไกล เราเจอกับอาคารสีขาวตัดกับขอบสีฟ้า มีราวระเบียงเหล็กดัดที่มีลวดลายประดับ ชั้นบนมีซุ้มโค้งแบบตะวันตก ซึ่งเป็นลักษณะทั่วไปของอาคารสไตล์โคโลเนียลหรืออาคารเก่าในฮ่องกง

สลับมาบรรยากาศยามค่ำคืน เรามาเดินเล่นในย่านเซ็นทรัล ภาพของเมืองก็เปลี่ยนอีกครั้ง อาคารยุคอาณานิคมที่สร้างขึ้นในช่วงที่อังกฤษปกครองยังคงยืนแทรกอยู่ท่ามกลางตึกกระจกสมัยใหม่ 

หนึ่งในนั้นคือ Court of Final Appeal Building (เดิมคืออาคารศาลฎีกา) ที่มีเสาแบบนีโอคลาสสิก ซุ้มโค้ง และหน้าต่างบานใหญ่ ทั้งหมดสะท้อนแนวคิดตะวันตกที่ให้ความสำคัญกับสัดส่วน ความสมมาตร และความโอ่อ่าในฐานะอาคารรัฐ บรรยากาศยามค่ำคืนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับช่วงกลางวัน แต่ยังคงเสน่ห์ของความเป็นมหานครโลกได้อย่างเต็มที่

ฮ่องกงเป็นเมืองที่ทันสมัยชอบสร้างอะไรใหม่ๆ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมารัฐฮ่องกงให้ความสำคัญกับการสร้างสิ่งใหม่โดยไม่ทิ้งสิ่งเก่ามากขึ้น 

ที่จริงแล้วในฮ่องกงมีอาคารเก่าทั้งแบบจีนและโคโลเนียลที่น่าเก็บไว้เป็นมรดกอยู่ไม่น้อย แต่เพิ่งเริ่มมีการประท้วงเพื่อรักษาตึกเก่าเหล่านี้อย่างจริงจังเมื่อช่วงปี 2000 เป็นต้นมา เคสแรกๆ คือการประท้วงแผนทุบท่าเรือ Central Star Ferry ซึ่งกลายเป็นหมุดหมายสำคัญที่ผลักดันให้ในปี 2008 รัฐหันมาทำโปรเจกต์ชุบชีวิตตึกเก่าในเมืองให้กลายเป็นพื้นที่ไม่แสวงหากำไร

อีกมุมหนึ่งของย่านเซ็นทรัลที่สะท้อนความเก่าและใหม่อย่างชัดเจน นั่นคือ Cultural Triangle หรือ สามเหลี่ยมแห่งวัฒนธรรมตกทอด ประกอบด้วย 

Tai Kwun อดีตสถานีตำรวจและเรือนจำกลางที่ถูกฟื้นฟูให้กลายเป็นศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรม

PMQ อดีตหอพักตำรวจที่ถูกแปลงเป็นพื้นที่สร้างสรรค์ของนักออกแบบรุ่นใหม่ 

และ Central Market ตลาดเก่ากลางเมืองก็ถูกรีโนเวตให้กลายเป็นพื้นที่สาธารณะร่วมสมัย 

ความตั้งใจของรัฐฮ่องกงคืออยากรีโนเวตตึกเหล่านี้ให้กลายเป็นพื้นที่สร้างสรรค์ โดยรักษาโครงสร้างเดิมไว้ เปิดให้นักออกแบบรุ่นใหม่ในฮ่องกงมาเช่าพื้นที่แสดงผลงาน จัดนิทรรศการและอีเวนต์ ถือเป็นตัวอย่างการอนุรักษ์ตึกเก่าในเมืองที่ได้รับความสนใจจากคนฮ่องกงและนักท่องเที่ยวจำนวนมาก

ก่อนจะมาเป็นตึกหน้าตาแบบที่เราเห็นในปัจจุบันก็ถูกแปลงโฉมมาหลายครั้ง อาคารเหล่านี้จึงไม่ใช่แค่สถาปัตยกรรมเก่าแก่ที่ถูกอนุรักษ์ไว้เท่านั้น แต่ยังเป็นหลักฐานของเมืองที่กำลังเรียนรู้จะอยู่ร่วมกับอดีตและปัจจุบันไปพร้อมกัน

ฮวงจุ้ยกับการออกแบบเมือง

ทำไมตึกสูงในฮ่องกงต้องมีรู ?

หากถามคนฮ่องกง พวกเขาจะตอบว่า มันคือทางผ่านมังกรยังไงล่ะ

ถึงแม้ว่าทุกวันนี้ฮ่องกงจะเป็นมหานครที่มุ่งหน้าสู่ความเจริญ แต่เบื้องหลังการออกแบบเมือง กลับเต็มไปด้วยความเชื่อโบราณอย่าง ‘ฮวงจุ้ย’ ซ่อนอยู่แทบทุกมุม ตึกสูงบางตึกในฮ่องกงจึงออกแบบให้มีรูขนาดใหญ่ตรงกลางตึกเพื่อให้มังกรและลมรอดผ่านได้

ยิ่งพวกเขาให้คุณค่าเรื่องความรวยและมั่งคั่งมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งไม่มีพื้นที่ให้กับความผิดพลาด คนสร้างเมืองจึงไม่ได้มีแค่สถาปนิกและวิศวกรที่เก่งในการออกแบบโครงสร้าง แต่ยังต้องการคำแนะนำจากซินแสเรื่องฮวงจุ้ยในการสร้างเมืองเช่นกัน

ฮวงจุ้ยเมืองที่ดีต้องมีภูเขาอยู่ด้านหลังและน้ำอยู่ด้านหน้า เพื่อให้พลังธรรมชาติไหลเวียนอย่างสมดุล ซึ่งพอดีกับภูมิประเทศของฮ่องกงที่มีเทือกเขาอยู่ด้านหลังเกาะ และมีอ่าววิกตอเรียอยู่เบื้องหน้า อาคารสำคัญจำนวนมากจึงหันหน้าไปทางทะเล เพื่อรับพลังน้ำที่เชื่อว่าเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่ง

ในบางครั้ง ความเชื่อนี้ก็ส่งผลต่อรูปทรงของอาคารอย่างชัดเจน เช่น ตึกที่เว้นช่องขนาดใหญ่ตรงกลาง เพื่อเปิดทางให้ลมจากภูเขาพัดลงสู่ทะเล สิ่งนี้ถูกเรียกว่าช่องมังกร (Dragon Gate) ตามความเชื่อว่ามังกรที่อาศัยอยู่บนภูเขาต้องสามารถเคลื่อนตัวผ่านเมืองได้โดยไม่ถูกขวางกั้น

ตัวอย่างที่มักถูกพูดถึงเสมอคือตึก Bank of China ที่สร้างขึ้นมาโดยไม่สนใจฮวงจุ้ย ออกแบบโดย I. M. Pei เคยถูกวิจารณ์ว่ามุมและขอบแหลมของอาคาร อาจสร้างพลังลบตามหลักฮวงจุ้ย จนกลายเป็นเรื่องเล่าที่ถูกพูดถึงในวงการสถาปัตยกรรมของเมืองว่าทำให้ส่งผลกระทบในด้านลบต่อธุรกิจของตึกรอบข้าง

ตึก HSBC จึงป้องกันตัวเองด้วยวิธีหนามยอกเอาหนามบ่ง สร้างปืนใหญ่ไปวางบนดาดฟ้า หันไปทางตึก Bank of China เพื่อเป็นเคล็ดป้องกันความซวยที่พุ่งเข้ามา นอกจากนี้ตึก HSBC ยังหันหน้าเปิดรับวิวทะเลอย่างเต็มที่ และออกแบบให้โถงกลางโล่งเพื่อให้พลังงานไหลเวียนได้ดี ถูกต้องต่อหลักฮวงจุ้ย

อย่างว่าเชื่อไว้ก็ไม่เสียหาย แม้ประเทศที่พัฒนาแล้วส่วนใหญ่มองฮวงจุ้ยเป็นเรื่องความเชื่อไสยศาสตร์ แต่เหล่านักลงทุนฮ่องกงก็ยังเลือกที่จะเชื่อ เพราะพวกเขายึดหลักความสบายใจและปลอดภัยไว้ก่อนน่ะดีที่สุด

เดินได้เดินดี

‘เมืองที่ดีไม่ใช่เมืองที่ผู้คนมีรถยนต์ส่วนตัวใช้ แต่เป็นเมืองที่คนรวยก็ยังใช้ขนส่งสาธารณะ’

แม้ราคารถยนต์ในฮ่องกงจะถูกกว่าที่ไทย แต่ค่าที่จอดรถแพงเกินจะรับไหว บางแห่งแพงกว่าราคาบ้านเสียอีก! 

คนฮ่องกงจึงเลือกที่จะใช้ระบบขนส่งสาธารณะโดยไม่ต้องง้อรถยนต์ เพราะไม่ว่าจะขึ้นรถลงเรือก็เข้าถึงทุกชนชั้น ทุกระดับประทับใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือทางเท้าที่โอบรับประชากรทุกคน

หนึ่งในเหตุผลที่ทำให้รองเท้าผ้าใบในฮ่องกงขายดีมาก อาจเป็นเพราะทางเท้าคือสิ่งสำคัญของสิ่งมีชีวิตทั้งหลายที่ออกแบบให้น้องหมาน้องแมวเดินได้ เด็กเล็กวิ่งได้ ผู้สูงอายุใช้ไม้เท้าค่อยๆ ก้าวไปได้ คนนั่งวีลแชร์ก็สามารถคลื่อนที่ได้ด้วยตัวเอง รวมถึงตามถนน ป้ายบอกทาง หรือพื้นที่สาธารณะล้วนมีอักษรเบรลล์คอยช่วยเหลือคนตาบอดให้เดินไปไหนมาไหนได้เช่นกันอย่างอิสระ

การได้มาเดินบนทางเท้าในฮ่องกง ทำให้เราเห็นว่าการออกแบบที่ดีสามารถทำให้ความแตกต่างของผู้คนอยู่ร่วมกันได้อย่างเรียบง่ายแค่ไหน

สิ่งที่น่าสนใจคือ ฮ่องกงไม่ได้ออกแบบผังโครงสร้างทางเดินเหล่านี้มาตั้งแต่ต้น แต่เป็นการค่อยๆ ปรับไปเรื่อยๆ ตามวิถีชีวิตของผู้คน ทำให้ทุกวันนี้ถึงแม้ว่าทางเดินจะสลับซับซ้อนงงงวยขนาดไหนก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับคนฮ่องกงเลย เพราะพวกเขาเคยชินและใช้ชีวิตกับทางเดินเหล่านั้นจนกลายเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจเลยก็ว่าได้

เรายังคงไม่กล้าบอกคุณว่าฮ่องกงคือเมืองที่พิเศษ เพราะอยากให้คุณได้มาสัมผัสด้วยตัวเอง

แต่สิ่งหนึ่งที่เรากล้าบอกคุณได้คือ ฮ่องกงยังคงเป็นเมืองที่มุ่งหน้าหาสิ่งใหม่ โดยไม่ทิ้งสิ่งเก่าที่สวยงามเอาไว้ข้างหลัง พวกเขาล้วนเป็นนักปรับตัวที่พร้อมจะเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ 

เพียงไม่กี่วันที่ได้เยือนฮ่องกง แม้เป็นครั้งแรกก็พาเราตกหลุมรักด้วยเสน่ห์ของความเรียบง่าย เรื่องเล่ารายทางที่นี่ยังมีอยู่อีกมากมาย กำลังรอให้ใครสักคนค่อยๆ เดินไปค้นพบ

The post Layers of the City เดินอ่านฮ่องกงผ่านตึก ถนน และผู้คนในเมืองแนวตั้ง  appeared first on a day magazine.

เครื่องดื่มยอดฮิตที่ช่วยต่อพลังชีวิตให้บรรดาพนักงานออฟฟิศทั้งหลายอาจไปได้ไกลกว่าที่คุณคิด

มีแบรนด์ชาไทยแบรนด์หนึ่งที่สร้างคอมมิวนิตีของคนรักชาไทย และเชื่อว่าชาไทยสามารถเป็นอะไรก็ได้ไม่รู้จบ ด้วยคอนเซปต์ A Place for Thai Tea Lover ด้วยสามความตั้งใจหลักๆ ด้วยกัน

อย่างแรก คืออยากสร้างพื้นที่ให้คนรักชาไทยมาเจอกัน

อย่างที่สอง คืออยากให้ชาไทยกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของผู้คนมากขึ้น

และอย่างสุดท้าย คืออยากให้คนที่สนใจธุรกิจนี้เห็นความเป็นไปได้ว่าการทำชาไทยก็เติบโตได้จริง ยิ่งมีผู้เล่นมากขึ้น ยิ่งมีหลากหลายก็จะกลายเป็น Ecosystem ที่ดี

แบรนด์ที่ว่านี้มีชื่อว่า ‘Karun’ มาจากชื่อบ้านที่เป็นจุดกำเนิดคิดค้นสูตรชาไทยขึ้นมาของ ‘รัส-ธัญย์ณภัคช์ ศิริประภาเจริญ’ หญิงสาวผู้ก่อตั้งแบรนด์ด้วยความรักและความหลงใหลที่มีต่อชาไทย

‘Karun’ แบรนด์ชาไทยอายุเจ็ดขวบ มีจุดเด่นคือชาเบลนด์ที่ให้รสเข้มข้น หอมกลิ่นชากำลังดี จากใบชาหลากหลายชนิดและหลายแหล่งปลูกในประเทศไทย แต่ยังคงไว้ซึ่งความอินในวัตถุดิบธรรมชาติ ไม่มีน้ำหอม ไม่แต่งสี และนั่นยิ่งทำให้เราทึ่งในรสชาติและกลิ่นที่สร้างได้โดยไม่ต้องพึ่งสารเคมี 

ถ้าเปรียบเป็นคน เธอว่าตอนนี้ก็คงอายุยี่สิบปลายๆ เป็นช่วงวัยที่เริ่มรู้จักตัวเองชัดขึ้น และกำลังเตรียมขยายครอบครัว เพราะในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาแบรนด์ค่อยๆ เติบโตและขยายสาขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งในกรุงเทพฯ และปริมณฑล 

และในปีนี้ ชาไทยแบรนด์เล็กๆ ที่เริ่มต้นจากบ้านหลังหนึ่ง กำลังจะเดินทางไปไกลกว่านั้นอีก เมื่อ Karun เตรียมเปิดสาขาใหม่ไกลถึงฮ่องกง 

มารอดูกันว่าชาไทยจะกลายเป็นอะไรได้อีกบ้าง

สาวเนิร์ดผู้หลงใหลในชาไทย

ย้อนกลับไปในวัยเด็ก จำได้ไหมว่าเริ่มชื่นชอบชาไทยตั้งแต่เมื่อไหร่

เริ่มกินชาไทยครั้งแรกก็จากฝีมือคุณแม่เลย ตอนนั้นเราอายุยังไม่ถึงสิบขวบ คุณแม่ทำแล้วเอามาให้ลองชิม จำได้ว่าเราไม่ชอบเลย อาจจะเพราะเรายังเป็นเด็กด้วย รู้สึกว่ามันเข้มมากกก เราอยากกินโกโก้มากกว่า แต่สิ่งหนึ่งที่จำได้ตั้งแต่ตอนนั้นคือกลิ่นที่หอมมากๆ 

เรามาเริ่มชอบชาไทยจริงๆ จังๆ น่าจะช่วงมัธยมปลาย เป็นช่วงที่ใกล้สอบเข้ามหา’ลัย ช่วงนั้นเริ่มหัดกินกาแฟ กินเครื่องดื่มที่มีกาเฟอีน เพราะต้องติวดึกมาก แม่ก็เลยเสิร์ฟชาไทยให้กิน เป็นครั้งแรกที่กินแล้วรู้สึกว่ามันไม่ได้ขม ไม่ได้ฝาดเหมือนที่เรากินตอนเด็กๆ เพื่อนที่มาติวด้วยกันที่บ้านก็ชอบมาก กินกันทุกคน บางคนก็ขอเอาใส่ขวดกลับบ้านด้วย 

คิดว่าคนส่วนใหญ่ติดใจสูตรชาไทยของคุณแม่เพราะอะไร

รสชาติที่มีความเข้มข้น เขารู้สึกว่าแรง แรงที่ไม่ได้หมายถึงขม แต่ว่ามันมีความฝาดของชา กลิ่นหอมชากำลังดี ด้วยความที่เราใช้ใบชาหลายชนิดจากหลายแหล่งทั่วประเทศไทยมาผสมกัน ทำให้คนที่ได้กินรู้สึกว่าเข้มถึงใจ กินแล้วตื่น ดื่มแทนกาแฟได้

แต่การจะมีหน้าร้านของตัวเองใช่ว่าอยากจะทำก็ทำได้เลย ตอนนั้นเริ่มต้นยังไง

ด้วยความที่คุณแม่ชอบทำชาไทยแจกคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย จนมีวันหนึ่งคนมาขอซื้อสามร้อยแก้วเพื่อเอาไปแจกในงานสัมมนา พอเราเห็นว่าคนที่เคยกินก็จะขอซื้ออยู่เรื่อยๆ แต่คุณแม่ก็ไม่ทำขายสักที เพราะอยากทำให้กินฟรีๆ ตัวเราเองนี่แหละที่รู้สึกว่าต้องทำขายแล้วล่ะ คุณแม่ก็เลยยอมคายตะขาบสูตรชาไทยให้ตั้งแต่ตอนนั้น

พอตัดสินใจว่าจะทำธุรกิจ เราก็เริ่มจากการไปเรียน Food Science ก่อนเลยอันดับแรก เพราะอยากรู้ว่าชาหนึ่งแก้วมันมีอะไรบ้าง กระบวนการแรกต้องรู้จักโปรดักต์ก่อนว่า กว่าโปรดักต์จะเป็นไปตามที่เราต้องการได้ เราต้องทำอะไรบ้าง ต้องบ่มกี่ชั่วโมง ต้องคั่วเพิ่มกี่ชั่วโมง ใส่นมตอนไหน ใส่น้ำตาลตอนไหน เพราะทุกอย่างมันมีผลต่อกระบวนการการผลิตหมดเลย 

ดูเนิร์ดเหมือนกันนะ 

ใช่! (หัวเราะ) เราอยากจะเป็นคนที่รู้โครงสร้างของทุกอย่างก่อน เผื่อว่าวันหนึ่งผิดพลาดขึ้นมาจะได้รู้ว่าต้องแก้ไขตรงไหน ถ้าวันหนึ่งเราต้องขยายขึ้นอีก แต่ Operation ยังยุ่งยากอยู่แบบนี้ มันอาจจะเปลืองคอสต์ไหม เปลืองคนขึ้นไหม คือเราควรที่จะรู้ต้นตอว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้บ่มชาสิบห้าชั่วโมงแล้วอร่อย เหตุผลอะไรที่ใส่น้ำตาลก่อนใส่นมแล้วอร่อย 

ตอนเรียนมีเรื่องไหนที่รู้สึกเซอร์ไพรส์บ้าง

จริงๆ เราเซอร์ไพรส์แทบจะทุกอย่างเลยนะ ทั้งๆ ที่เรากินอาหาร เครื่องดื่มกันมาตั้งแต่เด็ก แต่พอวันหนึ่งเราไปเรียนก็เพิ่งจะรู้ เช่น ถ้าอยู่ในอุณหภูมิเท่านี้ เรากินไปมันมีแบคทีเรียอยู่นะ แต่โอเคมันไม่ได้เป็นอันตรายต่อร่างกายนะ คืออุณหภูมิแตกต่างนิดเดียว สินค้าของเรามันสามารถเปลี่ยนแปลงคุณภาพได้ 

เราไปเรียนเรื่อง Food Science เพราะอยากทำความเข้าใจว่าหลักเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มันคืออะไร รวมถึงเราทำ Food ที่ลูกค้าต้องบริโภคเลยทันที ดังนั้นเราก็ไม่อยากให้เป็นอันตรายต่อผู้บริโภค เราจึงต้องให้ความสำคัญกับกระบวนการผลิต เช่น ฆ่าเชื้อยังไงโดยที่ไม่ต้องใส่สารกันบูด แบคทีเรียเกิดตอนไหนได้บ้าง อุณหภูมิต้องอยู่ที่เท่าไหร่ เปอร์เซนต์น้ำเท่าไหร่ ความรู้พวกนี้มันก็เป็น Food Science พื้นฐาน

เรารู้สึกว่าวันที่เราตั้งใจอยากจะมาเป็นผู้ประกอบการขายของกิน เราก็ควรที่จะรู้ทั้งหมดอย่างละเอียด จนมั่นใจว่าถ้าวันหนึ่งเราขายจริงๆ เราสามารถแก้ไขปัญหาหลายๆ อย่างได้ ถ้าลูกค้ามีคำถามเราก็ต้องตอบได้ ที่สำคัญเราให้ความรู้กับลูกค้าได้ด้วย เรารู้สึกว่าถ้าอยากทำธุรกิจให้ยั่งยืน เราต้องเข้าใจโปรดักต์ก่อนแบบร้อยเปอร์เซนต์

แบรนด์ที่ใช่ต้องเริ่มจากความรู้สึก

จำได้ว่าเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือด้วย มีหนังสือเล่มไหนที่ให้แรงบันดาลใจในการทำแบรนด์บ้างไหม 

จริงๆ เรื่องการทำมาร์เกตติงเราพอรู้อยู่แล้วว่ากระบวนการเป็นยังไง เพราะตอนเรียนมหา’ลัยก็ได้เรียนมาร์เกตติง 101 ให้พอได้เห็นภาพอยู่บ้าง แต่เรื่องที่เราไม่รู้และไม่เคยมีใครสอนเลยคือเรื่องแบรนดิง 

จุดเริ่มต้นจริงๆ มาจากการที่เราอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ แล้วบังเอิญก็ไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า ‘Kellogg on Branding’ เขียนโดย Alice M. Tybout and Tim Calkins อ่านแล้วรู้สึกว่าน่าสนใจมาก! เป็นหนังสือที่เล่าเกี่ยวกับเรื่องการทำแบรนดิงทั้งหมดเลย และให้หลักคิดต่างๆ ว่าจุดไหนที่สามารถทริกเกอร์เราได้บ้าง 

เช่น การที่เราต้องขายสินค้าธรรมดาอย่างชาไทย แต่มันเป็นสิ่งที่เราตั้งใจ Custom ขึ้นมา มันเป็นสูตรพิเศษ เราก็คิดว่าจะทำยังไงดีให้คนหันมาสนใจสินค้าธรรมดาๆ และเพิ่มมูลค่าสินค้าให้กับลูกค้าได้ ซึ่งการเพิ่มมูลค่าก็ไม่หมายความว่าต้องขายแพงเสมอไป แต่หมายถึงลูกค้าจะได้คุณค่าอะไรไปจากสินค้าเราบ้าง ซึ่งหนังสือเล่มนี้ค่อนข้างตอบโจทย์ เราอ่านแล้วก็รู้สึกว่าถ้ามันจะ Win The Market เราก็ควรหาจุดที่ส่งต่อคุณค่าให้กับลูกค้าได้ด้วย

การส่งต่อคุณค่าให้ลูกค้าเป็นยังไง

ในหนังสือเล่าว่าจริงๆ แล้วการทำแบรนดิงมันคือการสร้าง Emotional Connection ก็คือการเชื่อมลูกค้ายังไงก็ได้ผ่านทางอารมณ์ต่างๆ ซึ่งอารมณ์ที่ว่านี้ก็อาจจะไม่ใช่อารมณ์โกรธเพียงอย่างเดียว อาจจะมีอารมณ์รัก สมหวัง ผิดหวัง ซึ่งเราจะไปคอนเน็กกับลูกค้าในจุดต่างๆ เหล่านี้ได้จากอะไรบ้าง หนังสือเล่มนี้ทำให้เราต้องกลับมามองลูกค้าก่อนว่าลูกค้าเราเป็นใคร ทำอะไร อยู่ที่ไหน วันนั้นเขามีอารมณ์ยังไง 

มีหนังสือเล่มไหนที่กลับไปอ่านซ้ำบ่อยที่สุด

มีหนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า The Grid เขียนโดย Matt Watkinson ที่เล่าถึง The Decision‑Making Tool for Every Business การตัดสินใจในทุกอย่าง เพราะจริงๆ วันหนึ่งคนเราตัดสินใจหลายเรื่องมาก แค่จะเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา นั่นก็คือเรื่องที่ต้องตัดสินใจแล้ว ยิ่งทำธุรกิจวันหนึ่งเราต้องตัดสินใจเป็นร้อยเรื่อง แต่เล่มนี้จะสอนการ Priority จัดลำดับความสำคัญให้ว่าอะไรที่เราควรตัดสินใจก่อนหลัง เพื่ออะไร เราอ่านเล่มนี้หลายรอบมาก เพราะบาง Topic อ่านแล้วจำไม่ได้ว่าความหมายมันคือยังไงกันแน่ เราก็จะกลับไปอ่านซ้ำ เป็นหนังสือที่อ่านได้เรื่อยๆ 

ส่วนใหญ่เราชอบอ่านหนังสือ Psychology ซึ่งมันก็รีเลทกับงานแหละ แต่เราแค่รู้สึกว่าถ้าเราอ่านคนออกมันก็ดีนะ ถ้าเราตัดสินใจพลาดน้อยลงมันก็น่าจะดีกว่า เราสนุกมากเวลาอ่านเรื่องพวกนี้ (หัวเราะ)

ย้อนกลับไปช่วงเริ่มต้นจนถึงวันนี้ ถือว่าธุรกิจเติบโตเร็วมากๆ เหมือนกัน คิดว่าเป็นเพราะอะไร

เราโฟกัสการทำแบรนดิงเป็นหลักเหมือนกัน เมื่อก่อนเราเริ่มจากการขายออนไลน์ ใส่ชาไทยในขวดแก้วแบนๆ ลูกค้าอาจจะสะดุดตาจากสิ่งนั้น พอลูกค้าเห็นรู้สึกว่าแตกต่าง อยากซื้อมาลองเพราะโดนภาพลักษณ์ดึงดูด พอติดใจเขาก็ซื้อต่อ

รู้สึกว่า Karun ดูเป็นแบรนด์ที่ใส่ใจเรื่องการดีไซน์เหมือนกัน เวลาคิดเรื่องสีหรือแพ็กเกจจิ้งของแบรนด์ คุณมีหลักคิดจากอะไร

เราเลือกจากสีก่อน ซึ่งสีที่เราเลือกคือแดงกับทอง อย่างสีแดงเรารู้สึกว่ามัน Universal เข้าได้กับทุกเทศกาล ทุกสถานการณ์ เป็นสีมงคลตรุษจีนก็ได้ วาเลนไทน์ก็ได้ คริสต์มาสก็ได้เหมือนกัน เพราะเรามีโจทย์ตั้งแต่แรกว่าเราอยากให้ Karun ดังไกลทั่วโลก เราอยากให้มันยูนีค แต่ว่ายัง Universal เข้าได้กับทุกเพศ ทุกวัย ทุกชนชั้น ทุกชาติ 

ตอนแรกเราก็เคยคิดเหมือนกันนะว่า ขายชาไทยโลโกมันต้องเป็นช้างหรือเปล่า เพราะจะได้มีความเป็นไทย แต่สุดท้ายเราอยากให้คนไทยเองรักแบรนด์ Karun ด้วย ถ้าสังเกตจะเห็นว่าคนไทยเองไม่ชอบแบรนด์ที่มันมีความเป็นไทยมาก เพราะฉันเป็นคนไทยอยู่แล้ว ฉันไม่ได้อยากอนุรักษ์ความเป็นไทยเพิ่มเติมไปมากกว่านี้ เราก็เลยตัดสินใจว่างั้นเราทำแบรนด์ให้มันออกมากลางๆ ดีกว่า สีแดงก็สื่อถึงเทศกาลต่างๆ 

อีกอย่างคือเราอยากขายสินค้าธรรมดาในราคาที่สูงขึ้น เนื่องจากว่าต้นทุนเราสูง เพราะเราหาใบชามาจากหลายแหล่งมากๆ เราก็เลยใช้สีทองด้าน ซึ่งมันบ่งบอกถึงความพรีเมียม และช่วย Encourage ภาพลักษณ์ให้มันดูหรูขึ้น ดูติดแกลมมากยิ่งขึ้น

เจ้าของธุรกิจหลายๆ คนอาจจะมองข้ามเรื่องนี้ไป คิดว่ารายละเอียดเล็กๆ พวกนี้สำคัญยังไง

จริงๆ เราเป็นคนให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์มาก เรารู้สึกว่าคนน่ะเขาไม่รู้หรอกว่าเราเป็นใคร หรือมีนิสัยยังไง แต่เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคนส่วนใหญ่มักจะตัดสินด้วยภาพลักษณ์ อันนี้คือ Fun Fact เราต้องทำให้ตัวเราเองดูดี มันอาจจะไม่ใช่ของที่ต้องแพงก็ได้ที่เราใช้ มันคือของที่มีคุณภาพ แล้วก็อยู่ได้นานๆ ยั่งยืน อันนี้คือสิ่งที่เรามองหามากกว่า 

เราอยากให้ Karun เป็นแบรนด์ที่มีชีวิต เหมาะกับไลฟ์สไตล์ของกลุ่มลูกค้า ตัวโปรดักต์เราก็อยากให้มันสามารถเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตลูกค้าได้ เราจะให้ความสำคัญกับการดีไซน์แพ็กเกจจิ้งและการตกแต่งร้าน เพราะเราอยากให้คนสามารถเข้ามานั่งประชุมได้ ชวนลูกค้ามากินได้ หรือพาเพื่อนมานั่งชิตแชตกัน 

ด้วยความที่เราใส่ใจภาพลักษณ์ สินค้าที่ลูกค้าถือได้ เราอยากให้มันเป็นเครื่องประดับ อยากให้ลูกค้ารู้สึกว่าอยากเป็นลูกค้า Karun เพราะว่าการเป็นลูกค้า Karun มันสวยนะ มันดูดีนะ มันเท่นะ เราก็พยายามทำแพ็กเกจจิ้งออกมาให้ถือแล้วดูดี สีไม่ต้องเว่อร์มาก แต่ต้องมาคาแรกเตอร์ของแบรนด์ที่ชัดเจน

ผู้เล่นยิ่งเยอะยิ่งดี

ทุกวันนี้มีแบรนด์ชาไทยเกิดขึ้นใหม่เยอะมาก มองว่าการมีผู้เล่นในตลาดเพิ่มขึ้นเป็นข้อดีหรือข้อเสียมากกว่ากัน

เรามองว่าถ้ามีเราแบรนด์เดียว ลูกค้าอาจจะไม่ได้เยอะขนาดนี้ก็ได้ เพราะคนที่เข้าถึงเราได้ก็จะมีจำกัด ตอนนี้เรามี 10 – 20 สาขา แต่ถ้ามีผู้เล่นหลากหลาย กลายเป็นว่าถ้าคุณอยากกินชาไทย Specialty ก็ไม่จำเป็นต้องมากินแค่ที่ Karun คุณสามารถลองไปกินแบรนด์อื่นๆ ก็ได้ในขณะเดียวกันคุณก็สามารถเลือกได้ด้วยว่าชอบแบรนด์นี้เพราะอะไร จุดเด่นของแบรนด์นี้คืออะไร มันอาจจะไม่ใช่ว่าลูกค้าคนนี้กินแบรนด์เดียว แต่เขาสามารถเวียนไปกินทุกแบรนด์ได้

เรามองว่าพอผู้เล่นในตลาดเยอะขึ้น ลูกค้าถูก Educate ไปพร้อมๆ กันในตลาด ลูกค้ารู้จักเรามากขึ้น คนรีวิวหลากหลายมากขึ้น มันก็ไม่ได้ดึงดูดแค่คนไทย มันดึงดูดต่างชาติที่มาในไทย เริ่มอยากมาลองชาไทยแบรนด์ต่างๆ บนห้างมากขึ้น ฉันต่อคิวแบรนด์นี้แล้วก็มาต่อคิวแบรนด์นี้ต่อ เรามองว่ามันเป็น ecosystem ที่ดี

จากจุดเริ่มต้นจนถึงทุกวันนี้ มองเห็นคอมมิวนิตีชาไทยเปลี่ยนไปยังไงบ้าง

จุดเริ่มต้นคือเราอยากสร้างพื้นที่ของคนรักชาไทย คนรักชาไทยไม่จำเป็นว่าต้องเป็นลูกค้า Karun เท่านั้น เป็นลูกค้าเจ้าอื่นก็ได้ เราสร้างแบรนด์ Karun ขึ้นมา เพราะเราอยากให้คนที่รักชาไทยมีพื้นที่นั่งกินชาไทย เหมือนที่คอมมิวนิตีกาแฟมี ในขณะเดียวกันเราอยากสื่อสารกับผู้บริโภคที่อยากทำธุรกิจนี้เห็นว่าการทำชาไทยมันรอดนะ ลุกขึ้นมาทำชาไทยดีกว่า สูตรบ้านนู้น สูตรบ้านคนนี้ ตอนนี้ก็มีเต็มไปหมดเลย 

ย้อนกลับไปในช่วงแรกเราเคยเครียดนะว่าทำไมคนลุกขึ้นมาทำชาไทย ทำไมคู่แข่งเยอะจังเลย เราจะรอดไหม แต่ว่าผลลัพธ์มันทำให้เราเห็นว่าเขาไม่ได้มาเบียดเรา แต่เขาเข้ามาช่วยเราขยายตลาดต่างหาก เขามาช่วยเราเพิ่มผู้บริโภค แล้วเราเองก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ จากการที่มีคู่แข่งเหมือนกัน 

คิดว่าเพราะอะไรต่างชาติถึงชื่นชอบชาไทยบ้านเรา

เรามองว่ารสชาติมันเป็นเอกลักษณ์นะ จริงๆ ชาไทยเรามีเจ้าตลาดอยู่แล้ว ซึ่งเขาก็เบลนด์มาได้ดีมากๆ ทำให้เป็นที่รู้จักทั่วโลก ซึ่งเรารู้สึกว่าเรามีของดีอยู่ในมือ ในฐานะผู้ประกอบการ ทุกวันนี้มีแบรนด์ชาไทยเกิดขึ้นมากมาย เรารู้สึกว่าเราช่วยผลักดันตลาดได้ แล้วก็ทำให้มันเป็นกระแสทั่วโลกได้เรื่อยๆ จากการที่มีผู้เล่นในตลาดเยอะขึ้น

เรารู้สึกว่าด้วยรสชาติมันค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ ยิ่งเราเอามาแตกเป็นรสชาติที่ทำให้มันดูสนุกขึ้น ก็จะยิ่งช่วยผลักดันสินค้าให้มีลูกเล่น และเข้าถึงคนหลากหลายชาติได้มากยิ่งขึ้น

เวลาตามหาชาที่มีคาแรกเตอร์เฉพาะ เคยมีโอกาสได้เข้าไปทำงานใกล้ชิดกับเกษตรกรหรือชุมชนที่ปลูกชาบ้างไหม

ด้วยความที่เราใช้ชาค่อนข้างเยอะ วันหนึ่งเราใช้เป็นตันเลย การที่จะได้ผลิตผลสิ่งนี้มาอาจจะต้องใช้เลเวลอุตสาหกรรม แต่เราก็จะมีชาสูตรอื่นๆ ที่ใช้ใบชา Custom โดยเกษตรกรตัวเล็กๆ เช่น ชาไทยกลิ่นข้าวคั่ว ชาไทยกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ ชาไทยกลิ่นเชอร์รี เบอร์รี 

เมนูเจลาโตชาไทย เราก็เอาชาไทยมาผสมกับชายอดใบอ่อน ซึ่งจะเก็บได้จากหมู่บ้านเดียวเท่านั้นที่เชียงราย เราก็เข้าไปซัปพอร์ตเกษตรกรชุมชนนี้ กลิ่นมันจะคล้ายๆ ชาเขียว แต่ว่ามันเป็นชาดำ ซึ่งพอเอามาผสมกับน้ำผึ้งมันก็หอมมาก เราตั้งชื่อว่า Secret Valley เป็นหมู่บ้านลึกลับ เพราะว่าหมู่บ้านนี้เขาก็จะไม่ได้ให้คนนอกเข้าไป มีแค่เกษตรชาวบ้านที่เข้าได้ เราได้เข้าไปคุยกับเกษตรกร ได้ไปคุยกับชาวบ้านในพื้นที่ตรงนั้นจริงๆ เขาก็ให้ความรู้เราหลายอย่าง เรารู้สึกแฮปปี้กับคนในพื้นที่มากๆ เขาเหมือนทำด้วยใจรัก เขาส่งต่อกันมาเรื่อยๆ Generation to Generation เราก็อินไปกับเขาด้วย 

การได้ไปอยู่ในพื้นที่ตรงนั้น คุณเห็น painpoint อะไรของเกษตรกรไทยบ้าง

เราคิดว่าอาจจะเป็นเพราะผ่านคนกลางหลายต่อ หมู่บ้านนี้เราก็รู้จักผ่านคนกลางเหมือนกัน ก็คือเป็นตัวแทนที่ทำโรงบ่มชานี่แหละ แต่โชคดีที่เราเจอคนกลางที่เขายินดีที่จะแนะนำให้เรารู้จักต้นน้ำ เราก็เลยเลือกที่จะใช้คนกลางต่อ เพราะคนกลางคนนี้ไม่ได้เอาเปรียบเกษตรกร เขาขอขึ้นราคา เราก็ยินดีขึ้นให้ 

เราเชื่อว่าอีกหลายๆ ที่ก็ไม่ได้เจอคนกลางที่เป็นพาร์ตเนอร์ที่น่ารักแบบนี้ บางครั้งเกษตรกรอาจจะถูกกดราคาได้ เพราะพวกเขาอยู่บนเขาบนดอย การเข้าถึงแบรนด์ใหญ่ๆ ก็อาจจะยาก ต่อให้มีโซเชียลมีเดียแล้วก็อาจจะเป็นปัญหาอยู่ ถ้ามีอุปกรณ์หรือเทคโนโลยีต่างๆ มาช่วยเขาได้ มันก็น่าจะดีมากยิ่งขึ้น

เป้าหมายเราตั้งแต่วันแรกเลยคืออยากเป็น Global Brand ตั้งแต่วันที่บรีฟดีไซเนอร์ เราคุยกันว่าอยากทำให้การันดังไกลทั่วโลก วันหนึ่งเราอยากเอาชาไทย แบรนด์ Karun ไปตามจุดต่างๆ ของโลก แน่นอนว่ามันจะมีส่วนช่วยในการผลักดันพืชผลของเกษตรกรท้องถิ่นของบ้านเราได้อย่างแน่นอน 

นักทดลองที่ไปสุดทุกทาง

ช่วงเริ่มธุรกิจตอนอายุ 23 และได้ลองทำเองทุกอย่าง ตอนนั้นเจออุปสรรคอะไรบ้าง

อุปสรรคอย่างเดียวคือเหนื่อยค่ะ (หัวเราะ) เราไม่ได้มองปัจจัยภายนอกว่าเป็นอุปสรรคนะ แต่เรามองสุขภาพตัวเองเป็นอุปสรรคมากกว่า เพราะว่าช่วงที่เราทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ปีหนึ่งเข้าโรงพยาบาลสามสี่รอบจนเพื่อนเลิกส่งดอกไม้ให้แล้ว เพื่อนไม่ไปเยี่ยมแล้วเพราะเข้าบ่อยเกิน เรามองว่ามันเป็นราคาที่ต้องจ่าย แต่เราอาจจะเลือกวิธีผิดด้วย บางทีมันอาจจะมีวิธีที่ดีกว่านี้ ตอนนั้นพักผ่อนน้อยมากๆ ร่างกายเราอาจจะไม่ได้แข็งแรงสู้คนอื่น กินก็ไม่ดี ออกกำลังกายก็ไม่ออก มันทำให้เราป่วยระยะยาวจนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้ร่างกายก็ยังอ่อนแออยู่นะ ยังไม่ได้กลับมาร้อยเปอร์เซ็น

เราทุ่มทั้งแรงกาย แรงใจ ทำทุกอย่าง ตั้งแต่เป็นแอดมิน จัดของเพื่อมาขาย ส่งของด้วยตัวเอง ช่วงที่ยังไม่มีออฟฟิศ มีแค่พนักงานหน้าร้านก็จะไปอยู่กับน้องๆ หน้าร้านขายเอง ทำความสะอาดร้าน ปิดร้าน ดีลห้าง ทำเองทุกกระบวนการ 

เรารู้สึกว่าไม่ว่าจะทำอะไร เราควรรู้ทุกอย่าง ทำความเข้าใจทุกอย่างก่อน แล้วค่อยมาดูว่าเราถนัดหรือไม่ถนัดอะไร อะไรที่ไม่ถนัดเราก็หาคนที่เก่งในเรื่องนั้นเข้ามาดูแลแทน ย้อนกลับไปถ้าเราไม่ได้ทำทุกอย่างเองตั้งแต่แรก เราอาจจะไม่รู้ก็ได้ว่าองค์กรเราในอนาคตต้องการใครบ้าง อาจจะไม่รู้ก็ได้ว่าเราไม่เก่งอะไร เราอาจจะมั่นว่าเราเก่งทุกอย่าง ใช่ เราทำได้ทุกอย่าง แต่เราไม่ได้ทำได้ดีทุกอย่าง 

สำหรับคนที่กำลังอยากทำธุรกิจของตัวเอง คิดว่าควรเริ่มเรียนรู้จากอะไร

อยากให้เรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเองก่อน เพื่อที่จะได้รู้ว่าอะไรที่เราถนัดหรือไม่ถนัด ถ้ามีเรื่องที่เราไม่ถนัด แต่มันเป็น Backbone เลยนะ องค์กรจะเติบโตได้ด้วยตำแหน่งนี้เลยนะ เราถึงจะต้องไป Recruit คนเพิ่ม 

ถ้าเราไม่เคยลองทำเลย เราอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องการใครมาช่วยงาน อาจจะทำให้จ้างพร่ำเพรื่อจนเกินไป เราว่ามันก็อาจจะช่วย SME หลายๆ เจ้าในการตัดสินใจได้นะ เราก็เชื่อว่าหลายคนทำงานเองแบบ Chief Everything Officer เหมือนกันอยู่แล้ว แต่ว่าวันหนึ่งก็จะถึงจุดที่เราต้องตัดสินกับตัวเองแล้วว่าเรื่องนี้ฉันไม่ถนัด ฉันโยนให้คนอื่นทำ เรื่องนี้ฉันถนัด ฉันดูแลเองได้

คิดว่าเรื่องไหนเป็นเรื่องที่ยากที่สุด

เรื่องคน ไม่ว่าจะโดนถามมากี่ปีก็ยังจะตอบเรื่องเดิม เพราะว่ามันไม่ใช่เรื่องที่จะเซ็ตระบบได้ คือเรามี Hierarchy มี Organization Chart ก็จริง แต่ว่าเราเซ็ตจิตใจคนไม่ได้ เราไม่สามารถปรับมายเซ็ตคนได้ทุกคน 

สิ่งที่พอช่วยได้ก็น่าจะเป็นระบบที่แข็งแรงขึ้นภายในองค์กร เราเลือกตัดคนไวขึ้น ใครที่อยู่กับเราแล้วไม่ใช่ เราจะไม่รั้งไว้เพื่อให้เสียเวลา ต้องต่างคนต่างไป แต่ไม่ได้บอกว่าใครผิดใครถูก เราไม่ได้อยากได้คำตอบนั้น แต่เราอยากให้รู้ว่าเราไม่ได้เหมาะกับคุณ คุณไม่ได้เหมาะกับเราแค่นั้นเอง มีระบบที่ชัดเจนขึ้น คือเน้นเรื่องงานเป็นหลัก ตัดเรื่องส่วนตัวทิ้ง แต่ว่ายังมีความใส่ใจซึ่งกันและกันในองค์กร คิดว่าน่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด แต่ว่าปัญหาเหล่านี้มันไม่เคยหมดไปนะ แค่ดีขึ้นเฉยๆ

ในมุมเจ้าของธุรกิจที่มีปัญหาเข้ามาเรื่อยๆ ทุกวัน มีวิธีฮีลตัวเองยังไงบ้าง

งานอดิเรกเราคือการทำงาน (หัวเราะ) เราไม่ได้มีกิจกรรมอะไรเป็นพิเศษ งานอดิเรกของเราจริงๆ อาจจะแค่อ่านหนังสือในเรื่องที่ตัวเองอยากอ่าน เรื่องที่เราอยากรู้ แต่ส่วนใหญ่มันจะรีเลทกับงานที่เราอยากได้คำตอบอยู่แล้ว บางคนอาจจะอ่านนิยายแล้วรู้สึกพักผ่อน แต่สำหรับเราคือการที่ได้รู้ว่าแบคทีเรียนี้เกิดจากอะไร เราจะสบายใจมากกว่า บางทีหนังสือก็ชัตดาวน์เราได้พอสมควร

ถ้าเปรียบแบรนด์ Karun เป็นคนๆ หนึ่ง คิดว่าตอนนี้อยู่ในช่วงชีวิตแบบไหน

ตอนนี้ Karun อายุเจ็ดปี ถ้าเป็นคนน่าจะอายุประมาณยี่สิบปลายๆ แล้วก็น่าจะอยู่ในวัยที่กำลังจะแต่งงาน ขยายครอบครัว เพราะตอนนี้แบรนด์ Karun กำลังขยายสาขาเรื่อยๆ ในกรุงเทพฯ และปริมณฑล มีแพลนออกต่างจังหวัด แต่ที่แน่ๆ 2026 นี้ เราจะไปต่างประเทศ เราจะไปเปิดที่ฮ่องกงกลางปีนี้

ตอนนี้ Karun ขยายแบรนด์ใหม่ๆ เยอะเลย อยากรู้ว่าทำไมถึงแยกแบรนด์ ไม่ใช่เป็นชื่อเดียวกัน

จริงๆ ภายใต้บริษัท Karun Beverage เรามีทั้งหมดสี่แบรนด์ คือ Karun, Avery Wong, Jaren (เจริญสังขยา) และแบรนด์ที่เรา Take Over มาชื่อ Summer Bowl 

หลักในการขยายแบรนด์คือพอเราทำธุรกิจมาสักพัก เรามีทรัพยากรหลายอย่างที่อยากใช้แต่เราไม่ได้ใช้ อย่างเช่น เราไปเจอใบชาที่ชอบมากเลย แต่มันไม่ใช่โทนชาไทยที่จะเอามาใส่กับ Karun ได้ เราก็คิดขึ้นมาว่าถ้าวันหนึ่งเราลุกขึ้นมาทำชานม ตลาดมองหาอะไรอยู่บ้าง เราก็เลยตั้งแบรนด์ Avery Wong ขึ้นมา เพื่อที่จะมาเซิร์ฟกับตลาดที่เป็น Flavor Tea ต่างๆ แบรนด์นี้จะเห็นเลยว่าเน้นอะโรมาเป็นหลัก ชาแต่ละตัวมีกลิ่นที่แตกต่างกัน มีให้เลือกเป็นสิบกลิ่นเลย ไม่ว่าคุณจะชอบโทน Fruity ก็มี ชอบโทน Roses ก็มี ชอบโทนแบบเขียวๆ ผักๆ ก็มีเหมือนกัน เพราะฉะนั้นอันนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เราตัดสินใจขยายแบรนด์ 

ส่วนหลักจริงๆ คือเราอยากขยายฐานลูกค้า อย่างที่บอกเราทำแบรนด์ คาแรกเตอร์มันชัดว่าลูกค้าเราเป็นใคร แต่ว่าด้วยความที่แบรนด์เราอยากสร้างให้มันแข็งแรงมากๆ เราจะไม่ไขว้เขวไปทำสินค้าอื่น เราก็เลยมีความจำเป็นที่จะต้องแตกแบรนด์ออกมาเพื่อรองรับลูกค้ากลุ่มใหม่ๆ ที่อาจจะไม่ใช่ลูกค้า Karun อย่างชัดเจนมากๆ 

ลูกค้า Karun กับลูกค้า Avery Wong แทบจะเป็นคนละคนกันเลย หรือแม้กระทั่งแบรนด์ Jaren (เจริญสังขยา)  เราทำขึ้นมาเพราะอยากทำสังขยาให้มันหลากหลาย เราไม่ได้อยากทำแค่สังขยาสีเขียว เราอยากทำสีชมพู สีฟ้า สีแดง หรือสีต่างๆ มากมาย จากวัตถุดิบต่างๆ ล่าสุดเรามีสังขยาเบคอนแม็กกี้ ซึ่งมันก็แปลกใหม่กับตลาด ความตั้งใจคือเราอยากให้แบรนด์มันแข็งแรง เพราะฉะนั้นเราจะไม่ได้เอาสินค้าอื่นๆ มายัดใส่ในหนึ่งแบรนด์ 

อีกอย่างคือเราอยากช่วยลูกค้าตัดสินใจด้วย การไป Karun ไม่ต้องตัดสินใจเลยว่าวันนี้จะกินอะไร แค่เลือกความหวาน เลือกรูปแบบที่อยากได้ก็พอ การไปเจริญสังขยาก็ไม่ต้องคิดเลยว่าจะเข้าไปกินอะไร แค่ไปเลือกสังขยากับขนมปังแค่นั้นพอ แต่จุดร่วมที่เหมือนกันคือเราไปสุดทุกแบรนด์ 

ทุกวันนี้สิ่งที่กลัวที่สุดในการทำธุรกิจคืออะไร

เมื่อก่อนเราน่าจะกลัวการโดนหักหลัง เพราะเราทำงานกับคนเยอะ ยิ่งพอเราทำงานไปเรื่อยๆ ก็ผูกพันกับพนักงานหลายๆ คน เรารักเขาจริงๆ เหมือนคนในครอบครัวเลย แต่บางทีในทางกลับกันอีกฝ่ายอาจจะไม่ได้คิดแบบนี้กับเราก็ได้ เราเคยกลัวว่าวันหนึ่งเราจะโดนคนที่เรารักโกงไหมนะ เราจะโดนหักหลังไหมนะ ซึ่งสุดท้ายแล้วกลัวยังไงก็ต้องเจออยู่ดี 

อย่างที่บอกว่าจิตใจมนุษย์มันยากแท้หยั่งถึง เราทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยวาง เมื่อก่อนเราเคยตึงมากๆ กับสิ่งนี้ เพราะว่าเราทุ่มให้พนักงานเราเต็มที่ ตอนที่ออฟฟิศเล็กๆ มีอะไรซื้อให้หมด เลี้ยงดูอย่างดี ต่อให้ดีกับเขาแค่ไหน แต่เขาไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับเรามันก็ทำอะไรไม่ได้ เราเคยกลัวว่าตำแหน่งนี้จะลาออกไหม อย่าลาออกนะ อย่าไปเลย สุดท้ายมันก็มีเรื่องให้เขาออกอยู่ดี อาจจะกลับบ้านต่างจังหวัด ไปช่วยแม่ แม่ป่วย มันคอนโทรลไม่ได้เลย เราเคยกลัวแต่วันนี้เราปล่อยผ่านได้ แล้วก็เข้าใจโลกมากขึ้น

ทุกวันนี้น่าจะไม่มีเรื่องที่กลัวแล้ว มองว่าทุกอย่างมันมีทางออกเสมอ เรารู้สึกว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ดีหรือร้าย มันจะมีทางออก แต่ทางออกนั้นอาจจะไม่ได้พาเราออกไปในทางที่ดีก็ได้ แต่สุดท้ายมันจะหลุดพ้นจากปัญหาตรงนี้ เพราะมันไม่มีอะไรยั่งยืน ยอดขายไม่ยั่งยืน ความสุขไม่ยั่งยืน ความทุกข์ก็ไม่ยั่งยืนเหมือนกัน เพราะฉะนั้น ถ้าเราเอาตัวเองไปอยู่กับความทุกข์นานๆ โดยไม่ Embrace ความสุขเลยก็น่าจะตายก่อน อาจจะเป็นซึมเศร้าไปก่อน (หัวเราะ)

กว่าจะตกตะกอนสิ่งนี้ได้ไปเจออะไรมา

เราคิดว่าน่าจะเป็นประสบการณ์ที่เข้ามาเรื่อยๆ ที่ทำให้เราเข้าใจอะไรมากขึ้น ไม่ได้อยากพูดว่าอายุทำให้เรารู้สึกปลงขึ้นนะ เพราะอายุอาจจะไม่ได้เป็นตัวบอกว่าเราปล่อยวางได้มากแค่ไหน แต่มองว่าประสบการณ์เรื่องราวที่ผ่านมาเป็นตัวบ่งบอกมากกว่าว่ามันจะทำให้เราดีขึ้นได้ในทุกๆ วัน

ความสุขทุกวันนี้ของเราง่ายมาก แค่มีคนเดินมาบอกว่าชอบกิน Karun มากเลย แค่นี้เลยค่ะ (หัวเราะ) ต่อให้วันนั้นอารมณ์เสียมากี่เรื่อง แต่ถ้าเจอหนึ่งคนเดินมาบอกว่าชอบกินแบรนด์นี้มากเลย แฮปปี้กับสิ่งที่เรามอบให้ แค่นั้นก็ยิ้มไปอีกสามวันแล้ว (ยิ้ม)

The post Karun แบรนด์ที่สร้างคอมมิวนิตีของคนรักชาไทย และเชื่อว่าชาไทยสามารถเป็นอะไรก็ได้ appeared first on a day magazine.

นี่ไม่ใช่ประโยคชวนฝันถึงความสัมพันธ์ แต่หมายถึงวิถีชีวิตของคนฮ่องกง

ถึงฮ่องกงจะมีพื้นที่น้อยและแพงจนน่าน้อยใจ แต่สิ่งที่น่าอิจฉาคือก้าวออกจากประตูไม่กี่นาทีก็เจอภูเขาแล้ว

เมืองที่มีความเหงาแทรกตัวอยู่ในชีวิตผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกอย่างก็ดูเร่งรีบไปหมด ในขณะที่เราเห็นคนฮ่องกงเอาจริงเอาจังกับการทำงาน เอาจริงเอาจังกับการใช้ชีวิตกลางคืน สิ่งหนึ่งที่พวกเขาเอาจริงเอาจังไม่แพ้กันคือการเดินเขา

สำหรับคนฮ่องกง การเดินเขาเป็นเรื่องธรรมดา เส้นทางบางสายไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อการท่องเที่ยวเท่านั้น แต่ยังเป็นเส้นทางสัญจรในชีวิตประจำวันของคนท้องถิ่น บางคนเดินผ่านสันเขาก่อนจะลงสู่ถนน บางคนใช้ทางเทรลเป็นทางลัดไปทำงาน

คำนิยามที่บอกว่าฮ่องกงมีภูมิประเทศเหมาะสำหรับการเดินก็คงไม่เกินจริงนัก เพราะพื้นที่กว่า 40 เปอร์เซ็นต์เป็นพื้นที่สงวนและมีอุทยานแห่งชาติที่เข้าถึงได้ด้วยการขับรถหลากหลายแห่ง หรือแม้แต่นั่งรถสาธารณะเพียงไม่กี่นาทีก็สามารถเปลี่ยนจากป่าคอนกรีตมาอยู่ท่ามกลางสันเขาได้อย่างง่ายดาย

เกริ่นมาเสียยืดยาว จริงๆ เราแค่อยากชวนพาใจเฉาๆ ไปพักบ้าง คุณอาจกำลังอ่านบทความนี้ด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า หรือกำลังมองหาที่หลบพักจากความวุ่นวายของชีวิต เราจึงอยากพาไปสัมผัสธรรมชาติใกล้เมืองฮ่องกง เมืองที่แสนจะวุ่นวายแต่กลับทำให้เราช้าลงได้

ยกมือขึ้นรวบผม สวมเสื้อกันลม ผูกเชือกรองเท้าให้แน่น แล้วไปเดินเขาพร้อมกันได้เลย!

Victoria Peak Trail

จากตึกสูงสู่สันเขา

การใช้ชีวิตแบบคนฮ่องกง ทำให้เรานึกถึงคำว่า Friluftsliv ในภาษานอร์เวย์ที่แปลตรงตัวว่าการใช้ชีวิตกลางแจ้ง

Friluftsliv (ฟรีลุฟต์สลิฟ) ประกอบขึ้นจากคำว่า Fri (อิสระ)  luft  (อากาศ) และ liv (ชีวิต) แนวคิดนี้หมายถึงการใช้ชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติอย่างเรียบง่าย เป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวัน ไม่ว่าข้างนอกนั้นจะเป็นฤดูไหน อากาศเป็นอย่างไรก็ตาม

การมีธรรมชาติกับเมืองที่อยู่ใกล้กันมากจนแทบจะแยกไม่ออก พวกเขาสามารถประชุมตอนบ่าย แล้วขึ้นมาดูพระอาทิตย์ตกบนสันเขาเดียวกันในตอนเย็นได้ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็สามารถเปลี่ยนจากบรรยากาศตึกระฟ้ามาอยู่ท่ามกลางพื้นที่สีเขียว เราจึงขอนิยามว่านี่คือ Friluftsliv ฉบับคนฮ่องกง

สถานที่แรกที่อยากแนะนำคือ ‘Victoria Peak หรือ The Peak’ ถึงแม้ว่าฮ่องกงจะเต็มไปด้วยตึกสูงเสียดฟ้า แต่กว่า 40 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ฮ่องกงเป็น Country Parks มีภูเขาและทะเลโอบล้อมตึกสูงไว้ ด้วยพื้นที่ที่เอื้ออำนวย ธรรมชาติรายล้อม ทำให้ชาวฮ่องกงออกมาใช้ชีวิตและทำกิจกรรมนอกบ้านกันเป็นประจำ

Victoria Peak หรือ The Peak เป็นหนึ่งในแลนด์มาร์กของฮ่องกง ต่อให้ไม่ได้เป็นสายวิ่งจริงจังก็มาได้ เพราะที่นี่มีเส้นทางเทรลให้เลือกหลากหลายแบบ ทั้งความยากและความชัน ถ้าอยากวิ่งบนพื้นราบก็มีทางเลียบน้ำดีๆ ที่เห็นวิวตึกสูงสุดคลาสสิก หรืออยากวิ่งทางชันจาก MTR เซนทรัลขึ้นไปชมวิวบนยอดเขา The Peak แทนที่จะนั่งรถรางแบบนักท่องเที่ยวก็วิ่งได้ 

ด้านข้างของ Victoria Peak ยังมีถนนเล็กๆ ชื่อว่า Lugard เชื่อมสู่เส้นทางเดินเทรล ‘The Peak Circle Walk’ ที่สามารถมองเห็นอ่าววิคตอเรียและตึกสูงของเกาะฮ่องกง เหมือนกำลังดูภาพวาดศิลปะที่มีองค์ประกอบจัดวางตัดกันชัดเจนระหว่างเมืองและธรรมชาติ

The Peak Circle Walk เป็นเส้นทางเทรลที่อยู่สูงที่สุดของฮ่องกง ทางวิ่งง่ายเหมาะกับมือใหม่หรือคนที่อยากวิ่งเอาบรรยากาศ สำหรับคนฮ่องกง ที่นี่เป็นเหมือนพื้นที่หายใจของคนเมือง บางคนมาออกกำลังกาย บางคนพาหมามาเดินเล่น บางคนนั่งอ่านหนังสือ นอกจากนี้ยังออกแบบเส้นทางเป็น Universal Design ที่เอื้อต่อรถเข็น ทำให้ผู้สูงอายุและเด็กๆ ก็สามารถเดินได้เช่นกัน

หากเป็นสายโหดขึ้นอีกนิด เราแนะนำเส้นทางย่อยแยกไปสู่จุดชมวิว ‘High West’ ที่มีความเป็นธรรมชาติมากขึ้น เส้นทางนี้เป็นบันไดสลับกับทางเดินที่ค่อนข้างชัน การเดินเขาที่ฮ่องกงคุณต้องแบกสัมภาระทั้งหมดด้วยตัวเอง ไม่มีลูกหาบ มีแต่ลูกหอบ

ออกตัวก่อนเลยว่า ใครที่ไม่ใช่สายออกกำลังกายก็เหนื่อยเอาเรื่อง เมื่อไต่ระดับความสูงไปเรื่อยๆ อาจจะมีปวดเข่า ขาสั่น ใจสั่นกันบ้าง แต่เมื่อต่อสู้กับร่างกาย จิตใจ ความอ่อนล้า ความกลัวของตัวเองได้และผ่านมาจุดชมวิวบนสุดจะรู้สึกว่าคุ้มค่ามาก เพราะคุณจะได้ภาพวิวพระอาทิตย์ตกดินที่เห็นทั้งทะเล ภูเขา และตึกสูงของเกาะฮ่องกงพร้อมๆ กัน 

จากที่ตอนแรกก็ตั้งใจจะรีบเพราะเวลาจำกัด แต่พอหลงไปกับความงามของธรรมชาติจนเราไม่สนใจว่าต้องรีบแล้ว อยากใช้เวลาที่มีความสุขอยู่กับธรรมชาติให้เต็มที่ วินาทีนั้นความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งเดือนหายเป็นปลิดทิ้ง 

ระหว่างทางเดินกลับเห็นเหล่ากงเหล่าม่าเดินสวนกันลงมา เราคิดในใจว่าพวกเขาแข็งแรง กระชับกระเฉงกันขนาดนี้ อาจเป็นเพราะการเดินเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตของพวกเขาไปแล้วก็ว่าได้ คิดในใจว่าอยากแก่ให้มันเท่ๆ แบบนี้บ้างจัง

High Island Geo Trail

ประติมากรรมระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ

ปกติแล้วช่วงที่แนะนำให้นักท่องเที่ยวไปเดินเขาที่ฮ่องกงคือเดือนตุลาคมถึงมีนาคม เพราะเป็นช่วงที่อากาศไม่ร้อน ไม่หนาว และไม่ชื้นจนเกินไป แต่สำหรับชาวฮ่องกงแล้วถ้าอากาศไม่ได้แย่เกินไปจนเดินไม่ได้ พวกเขาก็พร้อมจะไปเดินเขากันได้ตลอด

ว่ากันตามตรง ถึงแม้อากาศจะไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่ แต่ก็สังเกตว่าธรรมชาติของฮ่องกงยังสมบูรณ์และสวยงามมากๆ แม้บางพื้นที่ที่มีความเป็นเมืองสูงมากก็ตาม แต่ทุกครั้งที่ผ่านไปก็ยังได้เห็นพื้นที่สีเขียวกว้างสุดลูกหูลูกตาตลอด ถ้ามาช่วงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวน่าจะสวยสุดๆ ไปเลย

มาเดินเทรลเส้นทางศึกษาธรรมชาติกันบ้าง 

‘Sai Kung High Island Geopark’ คือพื้นที่ที่เกิดขึ้นจากการสร้างเขื่อนสองแห่งปิดกั้นร่องน้ำระหว่างเกาะไฮไอแลนด์และคาบสมุทรไซกุงฝั่งตะวันออก ตั้งอยู่ในเขตอุทยานธรณีโลกของยูเนสโก (Hong Kong UNESCO Global Geopark) 

ความสวยงามของที่นี่คือการผสมผสานระหว่างธรรมชาติ จากการกัดเซาะของแท่งหินหกเหลี่ยมเกิดจากคลื่นลมทะเล และฝีมือมนุษย์จากการไปกระเทาะหินหน้าผาเพื่อมาทำเขื่อนหรืออ่างเก็บน้ำ นอกจากนี้จุดเด่นคือมีร่องรอยของหินรูปทรงแปลกตาจากการระเบิดของหินภูเขาไฟอายุราว 140 ล้านปีก่อน ถึงแม้ว่าลักษณะแท่งหินหกเหลี่ยมจะหาได้ทั่วโลก แต่ที่ฮ่องกงจะมีความพิเศษทั้งในแง่ปริมาณ ขนาด ความหนาแน่น และมีลักษณะเฉพาะตัวกว่าที่อื่นๆ 

เวลาที่เดินตามภูเขาในฮ่องกง เรามักเห็นดอกคามิเลียอยู่เป็นระยะๆ หลายคนอาจคิดว่าเป็นเพียงความบังเอิญของธรรมชาติ แต่ความจริงแล้วดอกคามิเลียเป็นส่วนหนึ่งของการฟื้นฟูภูเขาฮ่องกง

ในอดีตภูเขาหลายแห่งของที่นี่เคยถูกตัดไม้และทำลายอย่างหนัก รัฐบาลจึงเริ่มโครงการปลูกป่าฟื้นฟู ดอกคามิเลียจึงถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในพืชสำคัญ ด้วยความเป็นไม้พุ่มที่แข็งแรง ปรับตัวเก่ง และเติบโตได้ดี มันจึงค่อยๆ กระจายตัวจนกลายเป็นภาพคุ้นตาของเส้นทางเดินเขาในเมืองนี้

ดอกคามิเลียได้รับความนิยมมากในเอเชียตะวันออก เพราะความทนทานและความงามที่เรียบสง่า
มักสื่อถึงความมีชีวิตชีวา ความโชคดี และความสุข 

บางทีกำลังใจเล็กๆ ระหว่างทางอาจมาในรูปแบบการพบเจอดอกไม้เล็กๆ ข้างทางก็ได้นะ 

ทางเดินเส้นนี้ไม่ถึงกับโหดมาก ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงยอดเขาบิวซิมก๊กจุดที่สามารถมองเห็นวิวได้แบบพาโนรามาสุดสายตาทั้งตัวอ่างเก็บน้ำ เกาะพัวปินโจว หมู่เกาะอึ้งกง หมู่เกาะไนน์พิน และหาดลองเกวน หาดทรายขาวละเอียดและทะเลสีครามกว้างใหญ่ที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งของฮ่องกง

 หากมาเดินคนเดียวก็ไม่ต้องกังวลใจ เพราะมีป้ายบอกทางเป็นระยะ และจุดแวะพักเรื่อยๆ การมาพื้นที่ตรงนี้ทำให้เราเป็นได้ชัดว่าฮ่องกงให้ความสำคัญกับเขตพื้นที่คุ้มครองมากๆ ทั้งอุทยานแห่งชาติ อุทยานทางทะเล พื้นที่ชุ่มน้ำ ไปจนถึงพื้นที่เขตอนุรักษ์น้ำ มีการรักษาสมดุลของระบบนิเวศควบคู่ไปกับการเติบโตของเมือง เรามองว่านี่แหละคือเสน่ห์ของฮ่องกง

Tai Lam Country Park

ลัดเลาะผ่านป่าและโขดหิน

ฮ่องกงมีเส้นทางเทรลหลักอยู่ 4 เส้นทางใหญ่ที่คนมักเดินกันเป็นประจำ ได้แก่ Hong Kong Trail , Wilson Trail, Lantau Trail แต่สำหรับคนที่ชอบความท้าทาย ไกด์ท้องถิ่นแนะนำ MacLehose Trail เพราะสามารถแบ่งเดินเป็นส่วนๆ ได้ 

อย่างที่บอกว่าบางเส้นทางไม่ได้มีไว้เพื่อท่องเที่ยวเท่านั้น แต่เป็นเส้นทางสัญจรในชีวิตประจำวันของคนท้องถิ่น ถนนเส้นนี้จะพาคุณลัดเลาะผ่านสวนผักของชาวบ้านและฝูงแพะที่เป็นมิตร

นอกจากนี้ในฮ่องกงมีเทรลหลายเส้นทางที่ตัดผ่านร่องรอยประวัติศาสตร์ เช่น ซากปรักหักพังจากสมัยสงคราม หรือหมู่บ้านเก่าแก่ที่ยังมีคนอาศัยอยู่จริง ซึ่งทำให้นักเดินทางได้เห็นภาพประวัติศาสตร์และวิถีชีวิตดั้งเดิมของชาวฮ่องกงที่ซ่อนตัวอยู่ในเขา 

หนึ่งในนั้นคือ ‘อุทยานแห่งชาติต่ายลัม’ ในอดีตเคยเป็นเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างหมู่บ้านชนบท แต่ปัจจุบันได้กลายเป็นเส้นทางเดินเขาสำหรับนักท่องเที่ยว เพื่อชมวิวของอ่างเก็บน้ำต่ายลัมชุง ‘Tai Lam Chung Reservoir’ หรือที่รู้จักกันในชื่อทะเลสาบพันเกาะ ‘Thousand Island Lake’ 

อุทยานแห่งนี้ใหญ่เป็นอันดับสองของฮ่องกง และได้รับการฟื้นฟูป่าอย่างต่อเนื่องจนอุดมสมบูรณ์ ที่นี่มีเส้นทางเดินเขาและเส้นทางศึกษาธรรมชาติถึง 12 เส้นทาง ออกแบบมาให้เหมาะกับคนทุกระดับ สามารถเลือกได้ตามความฟิต 

ยิ่งเดิน เสียงเมืองก็ยิ่งหายไป เหลือแค่เสียงลม เสียงนกร้อง และจังหวะก้าวเท้าของตัวเอง มองไปสองทางเราจะค่อยๆ เห็นวิวทะเลสาบเผยตัวออกมา พร้อมพืชพันธุ์ท้องถิ่นและฝูงผีเสื้อ 

แอบกระซิบว่าที่นี่เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลากหลายชนิด หากโชคดีอาจได้พบตัวนิ่มจีนหรือแมวดาว นอกจากนี้ยังมีจิ้งจกดินและจิ้งเหลนเรียบมักจะแอบซ่อนอยู่ตามซอกหินด้วยนะ

เมื่อถึงยอดเขาที่มองลงไปเห็นทะเลสาบขนาดใหญ่มีที่เกาะเล็กใหญ่นับพันสมชื่อ มองออกไปเราจะเห็นวิวพื้นที่สีเขียวที่กว้างสุดลูกหูลูกตาและอ่างเก็บน้ำทั้ง 7 แห่งที่ครอบคลุมย่านหยวนหลง ถุนเหมิน ไปจนถึงมองเห็นวิวตึกสูงของเมืองเซินเจิ้นอยู่ไกลๆ

ภาพธรรมชาติตรงหน้าทำให้เราหยุดคิดเรื่องกังวลใจที่แบกมาและหายใจลึกขึ้นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่าปัญหาบางอย่างเล็กลง เรานึกถึงประโยคในหนังสือที่เล่าว่า ‘คนเราควรใช้เวลาในธรรมชาติสิบนาทีต่อวันชีวิตจะดีขึ้น’ ดูท่าจะจริง 

แต่เอาเข้าจริง พอได้ลองแล้ว มันไม่เคยหยุดแค่สิบนาทีหรอก

เราไม่แปลกใจว่า ทำไมทุกวันนี้ฮ่องกงกลายเป็นจุดเริ่มต้นให้คนเริ่มสนใจเดินเขา วิ่งเทรล และกิจกรรมกลางแจ้งจากนักท่องเที่ยวทั่วโลกไปแล้ว อาจเพราะเส้นทางเดินเขาและพื้นที่ธรรมชาติทั้งหมดถูกดูแลโดยรัฐบาลฮ่องกงเป็นอย่างดี คอยพัฒนาเส้นทางใหม่ๆ อยู่เสมอ พวกเขามองเห็นว่าคนฮ่องกงจำเป็นต้องมีสถานที่พักผ่อนใจที่ไม่ต้องเดินทางออกไปไหลจากเมือง ตอบโจทย์ชีวิตเอาจริงเอาจังและที่เร่งรีบของคนฮ่องกงได้

ตลอดระยะทางการเดินเขาในทริปนี้ ทำให้ได้เห็นมุมมองที่มีต่อฮ่องกงเปลี่ยนไป การมาสัมผัสธรรมชาติที่อยู่ใกล้กับเมืองที่แสนจะวุ่นวายแห่งหนึ่งของโลก แต่กลับทำให้รู้สึกว่าเหมือนเวลาเดินช้าลง มีเวลาคิดทบทวนอะไรหลายสิ่งหลายอย่างที่เข้ามาในชีวิต 

บางครั้งความสุขอาจไม่ใช่จุดมุ่งหมายปลายทางเสมอไป แต่เกิดขึ้นในระหว่างทางต่างหาก

The post เหนื่อยนักก็พักกับเขา พาไปสัมผัสธรรมชาติใกล้เมืองที่ฮ่องกงสำหรับคนอยากพักใจ appeared first on a day magazine.

“On belay”

ปลายนิ้วมือเกาะบนหินแข็งกระด้าง น้ำหนักทั้งร่างกายถูกกดลงบนนิ้วโป้งเท้า ในท่าเดียวกับนักเต้นบัลเลต์ จิกอยู่บนรอยแตกที่พร้อมจะลื่นได้ตลอดเวลา จากนั้นใช้แรงทั้งหมดพุ่งตัวขึ้นไปและใช้อีกมือตบเข้าไปในร่องหลืบที่ปรากฏอยู่ทั่วหน้าผา บ้างก็แหลมคม ไม่ต่างจากใบมีด 

หากการปีนหน้าผาเอาต์ดอร์เป็นเพียงกิจกรรมสัมผัสธรรมชาติอย่างหนึ่ง เราคงไม่สนใจอะไรมาก แต่เมื่อกลายเป็นวิถีชีวิตของคนหนึ่งที่ยอมแลกทุกอย่างทั้งแรงกายแรงใจเพื่อให้ตัวเองได้ทำสิ่งนี้ตลอดกว่า 20 ปี จึงเป็นเรื่องที่ชวนสงสัยว่า ‘การปีนหน้าผามีดีอะไร’  

ในวงการปีนหน้าผาไทย ชื่อของ ‘จี – จักรพันธ์ ศรีสุวรรณ’ มักจะถูกพูดถึงในฐานะนักปีนยุคบุกเบิกที่อยู่มานาน เขาคือผู้ก่อตั้ง 1st Pitch Thailand ศูนย์ฝึกอบรมการปีนหน้าผา ตั้งอยู่ที่เขาจีนแล จังหวัดลพบุรี นอกจากนี้เขายังทำงานร่วมกับสมาคม TCDA (Thailand Climbing Development Association) ผลักดันการพัฒนาเส้นทางปีนและมาตรฐานความปลอดภัยในวงการปีนหน้าผาไทยอย่างต่อเนื่อง สำหรับเหตุผล เขาบอกว่าไม่มีอะไรมากไปกว่าอยากให้กีฬาปีนหน้าผาเป็นที่ยอมรับของภาครัฐเสียที 

เราชวนจีมาพูดคุยถึงการเดินทางที่ผ่านมา ครอบคลุมไปถึงความฝันและความหวังของวงการปีนหน้าผาในประเทศนี้ บทสนทนาที่เกิดขึ้นจึงมีทั้งเรื่องราวในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต 

เพราะแม้ว่าวงการนี้จะปีนสูงขึ้นมาบ้างแล้ว แต่จุดหมายต่อไปอยู่สูงกว่า 

1
From Gym to Rock

อย่างที่เกริ่นไปว่าจุดเริ่มต้นของผู้เขียนเกิดจากความสงสัย จากข้อมูลที่ถามไถ่นักปีนหลายคน รวมถึงสิ่งที่เจอในอินเทอร์เน็ต เราได้ทดชุดคำถามไว้ในสมุด หลายอย่างเป็นข้อสังเกตและหลายอย่างเป็นประเด็นคำถามที่เราอยากหาคำตอบ

เพราะอะไร–ทำให้ผู้คนหลงใหลในการออกไปปีนหน้าผามากขนาดนี้

เพราะอะไร–ทำให้มีนักปีนจากทั่วโลกเดินทางมาปีนหน้าผาไทยมากขึ้นทุกปี

เพราะอะไร–ทำให้การปีนหน้าผาในไทยไม่ได้ขยายกว้างเหมือนต่างประเทศ

และหากจะต้องเป็นใครสักคนที่จะตอบคำถามเหล่านี้ได้ดีก็คงเป็นคำตอบจากเด็กหนุ่มที่เติบโตต่างจังหวัดในวันที่กีฬาหลายอย่างเข้าไม่ถึง แต่ปัจจุบันในวัย 37 ปี ได้มาใช้ชีวิตทำงานและเดินทางปีนผาทั่วโลกอย่างที่นักปีนหลายคนใฝ่ฝัน อะไรคือเรื่องราวระหว่างทางเหล่านั้น

การสัมภาษณ์ระหว่างเรากับจีจึงเกิดขึ้นบนหน้าผาสูงของเขาจีนแล จังหวัดลพบุรี

คุณเริ่มปีนหน้าผาตั้งแต่เมื่อไหร่

ผมเกิดที่จังหวัดเพชรบูรณ์ ใกล้ๆ บ้านก็จะมีรีสอร์ต มีกิจกรรมแอดเวนเจอร์ มีหน้าผาจำลอง ตอนผมอายุ 15 ก็ไปทำงานเป็นพาร์ตไทม์ร้านอาหารที่นั่น ถ้ามีเวลาว่างก็จะไปฝึกปีน รู้สึกว่าสนุกดี เหมือนเราได้ใช้พลัง ได้ใช้สมาธิ ได้ออกกำลังกาย นั่นคือจุดเริ่มต้นเลยที่ทำให้ผมรู้ว่าการปีนหน้าผาคือกีฬาอย่างหนึ่ง

ย้อนกลับไปกว่า 20 ปีที่แล้ว กีฬาปีนหน้าผาถือว่ายังใหม่มากเหมือนกันนะ ตอนนั้นคุณฝึกยังไง

ด้วยความเป็นเด็กต่างจังหวัดก็ไม่ได้มีความรู้อะไรมาก ตอนนั้นก็ดูยูทูบฝึกด้วยตัวเอง แต่มันก็ไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น ไม่ได้มั่นใจว่าสิ่งที่เราทำตามมันถูกรึเปล่า เราเองก็ไม่ได้มีโค้ช ปีนหน้าผาในไทยยังเป็นกีฬาที่ใหม่มาก ถ้าพูดถึงวิทยาศาสตร์การกีฬาก็ไม่รู้เลยว่าตรงไหนคือดีที่สุด ตอนนั้นรู้ว่าถ้าใครปีนได้ถึงเกรด 8A คนนั้นคือพระเจ้าแล้ว

แต่เราโชคดีที่ได้มารู้จักกับพี่นที เรืองสะอาด เขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงในวงการปีนผาในไทย และได้แนะนำกีฬาแข่งขันปีนหน้าผาในกรุงเทพ ทำให้เรามีโอกาสได้ไปแข่ง ชนะบ้าง แพ้บ้าง แต่สุดท้ายก็ได้แค่ปีนหน้าผาจำลอง ยังไม่ได้มีโอกาสปีนหน้าผาจริง

แล้วได้ปีนหน้าผาจริงครั้งแรกตอนไหน

ช่วงมหาวิทยาลัยเพราะได้ไปฝึกงานอยู่ที่บริษัท Chiang Mai Rock Climbing Adventures ตอนนั้นเราได้ปีนหน้าผาจริง ชื่อว่า Crazy Horse Buttress ตั้งอยู่ที่อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ รู้สึกว่านี่แหละใช่! การปีนหน้าผาเอาต์ดอร์ทำให้เราได้อยู่กับธรรมชาติ มันมีความเงียบสงบ และได้เดินทางไปที่ใหม่ๆ หลากหลายประเทศ

หลังจากปีนไปสักพักก็รู้สึกว่าอยากทำเป็นอาชีพ ซึ่งที่ต่างประเทศการจะเป็นครูฝึกสอนปีนหน้าผาได้ ก็ต้องไปเรียนเพื่อให้มีใบรับรอง ตอนนั้นเราก็เริ่มเห็นพวกรุ่นพี่ไกด์ไปเรียนกับอาจารย์จากต่างประเทศที่มาแลกเปลี่ยนในไทย เราก็ได้เรียนรู้จากตรงนั้น หลังจากฝึกงานจบก็ตัดสินใจที่จะไปเรียนเป็นไกค์ปีนหน้าผาอาชีพ ไปสอบที่ต่างประเทศ ในระหว่างที่อยู่ในคอร์สต่างประเทศ เราก็เป็นนักปีนไปด้วย ได้ท่องเที่ยวเก็บเกี่ยวประสบการณ์ปีน

2

Why We Climb

“ปีนขึ้นไปทำอะไร”

“ทำร้ายตัวเองทำไม”

“ไม่กลัวตายเหรอ”

นั่นเป็นแค่ส่วนหนึ่งในหลายเรื่องที่คนมักเข้าใจผิดเกี่ยวกับการปีนหน้าผา จีสารภาพว่าหลายครั้งก็ตัดบทด้วยการตอบว่าเป็นกีฬาที่ทำให้สุขภาพดีขึ้น เพราะถ้าว่ากันตามจริง กีฬาจะอันตรายก็ต่อเมื่อคุณไม่มีความรู้ และชีวิตทุกคนก็ล้วนต้องเสี่ยงทั้งนั้น ต่อให้คุณไม่ทำอะไรเลย 

คิดว่าการปีนหน้าผาในไทยยังมีกรอบอะไรบ้าง

คนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจว่าปีนหน้าผาคืออะไร 

เวลาคนมาถามว่าปีนขึ้นไปทำอะไร ความรู้สึกคงเหมือนกับมีคนมาถามคุณว่าไปวิ่ง ไปเตะบอล ไปตีกอล์ฟทำไม พอตอบไปว่าการปีนหน้าผาเป็นไลฟ์สไตล์อย่างหนึ่งนะ มันเท่นะ เขาก็จะรู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นแบบนั้น รู้สึกว่ากีฬานี้มันอันตรายอยู่ดี แต่ความจริงแล้วมันจะอันตรายก็ต่อเมื่อคุณไม่มีความรู้ ไม่ว่าจะเป็นกีฬาอะไรก็ตาม 

ในชีวิตเคยเจอคนสอนด้วยวิธีที่ผิดแล้วเกิดอุบัติเหตุบ้างไหม  

เยอะเลย น่าจะเจอได้แทบทุกวันทั้งในยิมและข้างนอก ถ้าเราเห็นว่าอาจจะอันตรายถึงชีวิตเขา เราจะเข้าไปบอก ซึ่งก็มีทั้งคนที่เขารับฟังและไม่รับฟัง จริงๆ การสอนเพื่อนมันไม่ผิดนะ แต่สอนไปแล้วก็ต้องรับผิดชอบชีวิตคนที่คุณสอนด้วย ถ้าผิดพลาดอะไรขึ้นมา คนสอนเองก็น่าจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต 

1st Pitch Thailand เกิดขึ้นมาด้วยความคิดแบบไหน

เรามองว่าการที่จะเริ่มปีนเอาต์ดอร์ไม่ใช่มีแค่อุปกรณ์แล้วจะไปปีนได้ แต่ต้องมีความรู้ในเรื่องความปลอดภัยด้วย ซึ่งในไทยคนที่ให้ความรู้ยังน้อยอยู่ 1st Pitch Thailand จึงเน้นสอนเรื่องความปลอดภัย ตั้งแต่ผู้เริ่มต้นที่ต้องการออกมาปีนข้างนอกว่าคุณต้องรู้และมีพื้นฐานอะไรบ้าง ส่วนผู้ที่ต้องการเรียนในระดับแอดวานซ์ ต้องการความท้าทายมากขึ้นก็จะเป็น Multi-Pitch (การปีนหน้าผาแบบหลายช่วง) สอนการทำระบบเชือกเพื่อความปลอดภัยและสามารถขึ้นไปถึงยอดได้

เราอยากให้ทุกคนเข้าใจว่าการปีนปลอดภัยมันไม่ได้ดีแค่กับตัวเอง แต่มันดีกับคนอื่นด้วย คุณไม่ต้องมาเรียนกับเราก็ได้ ขอแค่ไปเรียนกับคนที่มีความรู้และปลอดภัยจริงๆ เพราะว่ามันคือชีวิตของคนๆ หนึ่ง 

ปีนมานาน ใครต่อใครต่างมองว่าคุณเก่ง จริงๆ มีความกลัวบ้างไหม

ผมมีความกลัวอยู่ตลอดนะ แต่ความกลัวมันก็เป็นข้อดี เพราะทำให้เราต้องระวังมากขึ้น ถ้ามองในเรื่องอุบัติเหตุ กลัวว่าจะบาดเจ็บก่อน กลัวว่าจะปีนไม่จบ การระวังตัวก็ช่วยให้เราอยู่ได้มาจนถึงตอนนี้ เพราะเรามีความกลัวนั่นแหละ

ในแง่ของอีโก้ล่ะ เคยเอาตัวเองไปเปรียบเทียบหรือกลัวว่าคนอื่นจะเก่งกว่าบ้างไหม

ส่วนตัวผมไม่เป็นนะ การที่เห็นคนเก่งกว่าจะเป็นแรงผลักดันให้เราอยากเป็นแบบเขา 

เวลาที่เราเห็นคนปีนได้เพราะเขาพยายามมาตลอด เราก็จะรู้สึกยินดีกับเขา ความกลัวว่าเขาจะปีนเก่งกว่าไหมไม่เคยมีอยู่ในความคิดผมเลย 

แต่ถามว่ามีคนแบบนั้นไหม ก็มีเยอะนะ ส่วนตัวผมมองว่าถ้ามีอีโก้แล้วเอาตัวเองไปเปรียบเทียบแบบนั้น ผมก็คงอยู่ได้ไม่นาน ผมคงเลิกปีนไปนานแล้ว เพราะว่ากลัวว่าคนอื่นจะเก่งกว่า กลัวว่าจะสู้ไม่ได้ ถ้าต้องกลัวอยู่อย่างนั้นตลอดเวลา ผมก็คงกลัวทุกคนแล้วล่ะ 

อาจจะคิดว่าไม่สอนแล้วดีกว่า

ใช่! (หัวเราะ) อาจจะกลายเป็นว่าไม่สอนแล้ว ไม่แชร์แล้ว กูไม่ต้องบอกอะไรแล้วก็ได้ เดี๋ยวแม่งเก่งกว่า

คิดว่าสกิลอะไรที่สำคัญที่สุดในการปีนหน้าผา

การปีนหน้าผาต้องใช้ความพยายามสูง บางทีต้องพยายามเป็นร้อยครั้งนะกว่าจะปีนไปถึงจุดที่ต้องการหรือที่เรียกว่า Sending หมายถึงการปีนเส้นทางหนึ่งจนถึงจุดสูงสุดได้โดยไม่ตกหรือพักระหว่างทาง และเราจะไม่กลับไปปีนมันอีกแล้ว ถ้าวันนี้ยังปีนไม่สำเร็จก็ต้องไปเทรนเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงมากขึ้น ซึ่งทั้งหมดต้องใช้ความพยายาม

เคยพยายามมากแค่ไหน แต่ก็ไม่สำเร็จไหม 

เคยครับ ชื่อรูต Static Caravan ที่เชียงดาว เรากลับไปปีนทุกซีซัน เทรนหนักมาก ปีนไปประมาณ 126 ครั้งในระยะเวลา 2 – 3 ปี ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นรูตที่ไม่ได้ยากในเกรดที่เราปีนได้ แต่ทุกครั้งที่กลับไปปีน เรามักจะทำทุกอย่างผิดพลาดไปหมด ต่อให้ใช้ความพยายามมากแค่ไหนก็ยังทำไม่ได้ มันก็ติดค้างอยู่ในใจ

ปล่อยวางได้ไหม

ไม่ได้! มันไม่มีคำว่าปล่อยวาง (หัวเราะ) ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนในโลก ถ้าคุณได้กลับไปอยู่ในจุดที่เคยลอง คุณจะไม่ปล่อยวางมันหรอก คุณจะลองมันอีกจนกว่าคุณทำมันได้ จากที่ปีนมาทั่วโลก เราจำได้ทุกรูตที่ติดค้างอยู่ในใจ จำมูฟเมนต์ จำดีเทลเล็กๆ น้อยๆ ได้หมด และเราจดทุกอย่างลงในสมุด เพื่อจะกลับมาปีนมันอีก

โดยเฉพาะเวลาเราไปทริปปีนหน้าผาต่างประเทศก็จะมีความกดดันมากเป็นพิเศษ เพราะเราไม่ได้มีโอกาสกลับไปปีนหน้าผาตรงนั้นบ่อยๆ อย่างเช่นมีเวลาจำกัด หรือเป็นการปีนครั้งสุดท้ายก่อนจะกลับบ้าน ถ้าครั้งนี้ปีนไม่ได้เราต้องรอปีหน้า ซึ่งก็ไม่รู้อีกว่าปีหน้าจะได้กลับมารึเปล่า ตอนนั้นจะแข็งแรงเหมือนตอนนี้ไหม ตอนนี้ร่างกายเรายังจำองศาของมือ จำความรู้สึกตอนย้ายเท้าได้อยู่ แต่ถ้าทิ้งไปนานๆ เราก็คงจำไม่ได้ ต้องกลับไปเริ่มใหม่ 

อะไรทำให้คุณหลงใหลการปีนหน้าผาขนาดนี้

ในชีวิตประจำวันของผมมีเรื่องให้คิดเยอะ ไม่ว่าจะช่วงวัยเรียนหรือวัยทำงาน มีปัญหาหลายอย่างที่เข้ามาพร้อมกัน แต่ทุกครั้งที่ผมกลับมาปีนหน้าผาก็จะลืมเรื่องพวกนั้น เพราะเราต้องโฟกัสทั้งการย้ายตัวและการหายใจ มือซ้าย มือขวาอยู่ตรงไหน เสียงลมหายใจเข้า เสียงลมหายใจออกเป็นยังไง เท้าวางถูกไหม การปีนหน้าผาทำให้เราได้ฝึกสมาธิ อยู่กับปัจจุบันได้ดีขึ้น ทำให้มีสติรับรู้ว่าเราอยู่ตรงนั้นและกำลังทำอะไรอยู่ 

การที่จะปีนในเกรดที่ยากขึ้นได้ เราจำเป็นต้องฝึกร่างกายตัวเองอยู่ตลอดเวลา ก่อนหน้าที่จะรู้จักการปีนหน้าผา ผมก็เป็นเด็กวัยรุ่นทั่วไป ขับรถ เที่ยว ดื่มเหล้า หรือทำอะไรก็ตามที่ทำให้สุขภาพไม่ดี ผมก็เลิกหมดทุกอย่าง เพราะการปีนหน้าผาคือสิ่งเดียวที่ผมให้ความสำคัญมากที่สุด

3
Live – Climb – Repeat

หากคุณเดินป่าขึ้นเขา แล้วเจอใครสักคนผมเผ้ารุงรัง สวมเสื้อผ้าเปื้อนฝุ่น กำลังกางเต็นท์ หรือนอนอยู่ในรถคันเก่า อย่าเพิ่งตัดสินว่าเขาคือคนเร่ร่อนไร้งานทำ เพราะในวงการปีนหน้าผามีวิถีอย่างหนึ่งที่เรียกว่า Dirtbag Climber นั่นคือนักปีนที่เลือกใช้ชีวิตเรียบง่าย กินอยู่พอประทังเพื่อจะได้ทุ่มพลังและเวลาไปกับการปีนมากที่สุด 

ใช่, จีใช้วิถีเช่นนั้น เราถามเขาว่าตารางชีวิตเคยออกนอกลู่นอกทางไปทำอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวกับการปีนหน้าผาบ้างไหม จีใช้เวลาคิดไม่นาน เพื่อตอบว่านอกจาก “ตื่นมายืดเส้นโยคะ ออกไปวิ่ง กลับมาดื่มกาแฟ ออกไปปีนหน้าผา กลับมานอนพัก ตื่นมาปีนหน้าผา” เขาก็ไม่เคยทำอย่างอื่นเลย 

เราไม่แปลกใจนักกับคำตอบ หลังจากได้เห็นความสุดโต่งจากสารคดีพิชิตเส้นทางปีนผา ‘Sailor Moon’ ในช่วงโควิดของเขา 

https://youtu.be/NM9hTi-DYTk?si=MT234jmfLMyfJChq

ยอมนอนในรถ อาบน้ำตามปั๊ม อดมื้อกินมื้อ เพื่อให้ตัวเองได้ปีนหน้าผา ตอนนั้นคิดอะไรอยู่

เราชอบเดินทางมาก ระหว่างทำงานก็มีโอกาสได้ไปปีนผาในหลายๆ ประเทศ ทำให้รู้เลยว่าวิถีเอาต์ดอร์มันอยู่ในดีเอ็นเอของเรา ยิ่งได้ไปเห็นวัฒนธรรมนักปีนต่างประเทศที่พวกเขานอนกันในรถ อยู่กันแบบถูก ทำให้เราเข้าใจมากขึ้นว่าการปีนหน้าผาไม่ได้มีแค่เรื่องปีนอย่างเดียว แต่มันเป็นไลฟ์สไตล์อย่างหนึ่ง ทั้งการกิน การอยู่อาศัย การใช้ชีวิตเพื่อที่จะทำให้ตัวเองสามารถปีนในเกรดที่ยากขึ้นได้

พอกลับมาประเทศไทยก็คิดถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้ชีวิตแบบนั้น เราอยากลองว่าถ้าทำแบบนั้นในประเทศไทยจะเป็นยังไง บวกกับตอนนั้นเป็นช่วงโควิดพอดี เราไม่มีลูกค้า ไม่มีงาน ไม่รู้จะทำอะไร สิ่งเดียวคิดถึงคือการปีนหน้าผา เราก็เลยขับรถจากเชียงใหม่ไปรอบประเทศ เพื่อปีนไปเรื่อยๆ 

หันหน้าเข้าสู่ธรรมชาติ หันหลังให้กับชีวิตเมือง มันง่ายเหมือนกับที่คิดไว้ไหม เพราะคงไม่ใช่ทุกคนที่จะทำแบบนั้นได้ 

ปัจจัยอย่างแรกที่เราไม่ต้องรับผิดชอบก็คืองาน อย่างที่สองคือเราใช้ชีวิตบนรถได้ เราสามารถอยู่แบบถูกได้ และเรามีเงินก้อนที่เก็บไว้ตอนทำงานอยู่เชียงใหม่ วางแผนที่จะใช้ชีวิตได้เป็นปีจนกว่าจะหางานใหม่ทำ เป้าหมายที่เราโฟกัสอย่างเดียวในตอนนั้นคือปีนให้ได้เกรดที่ยากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามหาเส้นทางที่ท้าทายที่ไม่มีคนเคยปีน พาตัวเองไปเจอสถานที่ใหม่ๆ ที่ไม่เคยไป 

ชีวิตวนเวียนอยู่แค่ปีนหน้าผา ไม่เบื่อเหรอ

ตอนแรกคิดว่าครึ่งปีก็คงเบื่อแล้ว แต่ไม่เลย เพราะทุกวันมันไม่เคยซ้ำกัน เหมือนเราเปิดหนังสือหน้าใหม่ไปเรื่อยๆ ได้รู้จักเมืองใหม่ๆ ได้เจอผู้คนใหม่ๆ โลกปีนหน้าผามันกว้าง ไม่รู้ว่ามันจะไปหยุดตรงไหน แค่ในไทยเราก็ยังปีนไม่ได้ครึ่งนึงเลย 

แล้วจุดเปลี่ยนอะไรที่ทำให้ไม่ได้ไปต่อ

เพราะเงินหมด ต้องหยุดเพื่อกลับไปทำงาน ตอนหางานก็ต้องคิดอีก เพราะคงไม่มีใครยอมให้ทำงานปีหนึ่ง แล้วออกไปเที่ยวปีหนึ่ง ตอนนี้ก็เลยมาเป็นครูฝึกสอนปีนหน้าผาที่โรงเรียนนานาชาติ เพราะมีวันหยุดเยอะ อย่างน้อยก็ทำให้เรามีวันที่ได้ออกไปใช้ชีวิตแบบนั้นได้บ้าง 

ถ้ามีชีวิตทางการเงินที่ดีแล้วไม่ต้องทำงาน เราก็คงเดินทางไปทั้งชีวิต  

4

Belaytionship

การปีนหน้าผาเริ่มเข้ามาในไทยโดยกลุ่มนักปีนชาวต่างชาติที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยว แล้วพบว่าเมืองไทยมีหน้าผาหินปูนที่สวยงามและท้าทาย พวกเขาเริ่มเจาะเส้นทางและถ่ายทอดความรู้ให้กับคนไทยที่สนใจในเวลานั้น

จนกระทั่งปี 2016 เหล่านักปีนผู้รักการปีนผามีความคิดตรงกันว่าอยากก่อตั้งกลุ่มเพื่อสร้างมาตรฐานที่ปลอดภัยให้กับวงการปีนหน้าผาในไทย และเป็นที่ยอมรับในระดับสากล จึงเป็นจุดเริ่มต้นของ Thailand Mountain Sport Club (TMSC) ต่อมาในปี 2021 ได้จดทะเบียนอย่างเป็นทางการและเปลี่ยนชื่อเป็น Thailand Climbing Development Association (TCDA) หรือสมาคมพัฒนากิจกรรมปีนหน้าผาแห่งประเทศไทย

ถึงแม้ว่าบ้านเราจะมีนักปีนจากทั่วโลกเดินทางมาปีนหน้าผาไทยมากขึ้นทุกปี 

แต่พวกเขาไม่เคยได้รับการสนับสนุนหรือเป็นที่ยอมรับจากภาครัฐจนถึงทุกวันนี้ หากเปรียบเหมือนเด็กเล็ก ก็คงอยู่ในช่วงที่พยายามจะยืนบนขาของตัวเองให้ได้

ตอนนี้ TCDA ทำอะไรอยู่บ้าง

ตอนนี้ TCDA กำลังพัฒนาหลักสูตรและช่วยผลักดันให้นักปีนบ้านเรามีโอกาสได้เรียนรู้ ได้เป็นไกด์มาสอน เพื่อรองรับตลาดที่เพิ่มมากขึ้นในอนาคต การปีนหน้าผาในประเทศไทยตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยมีหลักสูตรของตัวเอง มีแค่อาจารย์จากต่างประเทศมาช่วยสอน สำหรับเรารู้สึกว่ามันไม่พอ เราก็เลยไปเรียนที่อเมริกาและกลับมาทำคอร์สในระดับที่สูงขึ้น 

TCDA จะมีระบบสมาชิกจ่ายเข้าไป ซึ่งเงินทั้งหมดเราก็จะนำไปพัฒนาและส่งเสริมในเรื่องต่างๆ อย่างเช่น ส่งอุปกรณ์ไปให้กับชุมชน ตอนนี้มีที่กาญจนบุรี ลพบุรี กระบี่ เพื่อให้มีเส้นทางการปีนหน้าผาเพิ่มมากขึ้น บางครั้งก็จะมีการจัดกิจกรรม งานอีเวนต์ที่อินสไปร์ให้กับนักปีน รวมไปถึงมีการแข่งขันให้กับชุมชนกีฬาปีนหน้าผารอบๆ กรุงเทพด้วย

การที่จะเข้าไปพัฒนาเส้นทางในแต่ละพื้นที่ คุณต้องต่อสู้กับอะไรบ้าง 

การจะพัฒนาหน้าผาก็ต้องใช้เงินเยอะ อย่างหมุดหนึ่งตัวที่เราฝังตรงหน้าผานี้ ราคา 300 บาท ในเส้นทางหนึ่งต้องมี 15 ตัว ช่วงแรกๆ ก็ต้องควักเงิน ใช้เงินตัวเองเพื่อทำให้เส้นทางมันเกิด เพราะเราก็ไม่เคยได้รับการสนับสนุนตรงนั้น 

ตอนนี้มีนักปีนที่อยากจะออกไปปีนข้างนอกมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ว่าสถานที่มันไม่พอแล้ว บางพื้นที่เราอยากจะเข้าไปพัฒนา แต่เข้าไปไม่ได้เพราะเป็นพื้นที่ของรัฐ ต้องขออนุญาต ซึ่งขอไปแล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้รึเปล่า หรือมองว่าเป็นการทำลายธรมชาติ มีความไม่ปลอดภัย ไปปีนทำไม ทำให้ไม่ได้มีแหล่งปีนหน้าผาใหม่ๆ เกิดขึ้นในเมืองไทย

ที่ผ่านมาคุณเลือกเส้นทางที่จะเข้าไปพัฒนาจากอะไร

เราพยายามเลือกพื้นที่ที่ไม่ได้เป็นป่าใหญ่ ไม่ได้กระทบกับระบบนิเวศหรือสัตว์ที่อยู่ตรงนั้น หรือเลือกพื้นที่ที่มีชุมชนรอบๆ เพื่อให้เกิดการกระจายรายได้ให้กับคนในพื้นที่ด้วย 

ถ้าเปรียบเทียบกับสมาคมของต่างประเทศ เขาก็จะมีทีมทนายเข้าไปช่วยซัพพอร์ตในเรื่องการขออนุญาตเข้าพื้นที่ แน่นอนว่ามันใช้งบเยอะ ใช้ทีมใหญ่ เพราะต้องดึงบุคคลากรหลายส่วนเข้ามาช่วย ถ้าภาครัฐเห็นประโยชน์ตรงนั้น แล้วทำกฎหรือข้อตกลงร่วมกันว่าคุณเข้าไปใช้พื้นที่แล้วจะไม่เกิดผลกระทบกับธรรมชาติ หรือเข้าไปแล้วคุณจะดูแลเส้นทางอย่างไร ในอนาคตก็อาจจะทำให้เราขออนุญาตได้ง่ายมากขึ้น

5

Next Moves

ระหว่างทางเราสังเกตว่าบรรยากาศต่างจังหวัดอย่างลพบุรี นอกจากเส้นทางปีนบนเขาจีนแลที่เงียบสงบ เมืองแห่งนี้ก็ร้างไร้ผู้คนพอสมควร

ว่ากันตามตรง ปฏิเสธไม่ได้ว่าความเจริญมักกระจุกตัวในเมืองใหญ่ คนต่างจังหวัดต้องหลั่งไหลเข้ามาใช้ชีวิตเรียนและทำงานในกรุงเทพฯ เพียงเพราะโอกาสที่มากกว่า ในเชิงสังคมจะดีแค่ไหน หากคนหนุ่มสาวได้กลับไปพัฒนาและสานต่อเศรษฐกิจที่ซบเซาในบ้านเกิดของตนเอง 

จากประสบการณ์เดินทางปีนหน้าผาหลายๆ จังหวัด คุณเห็นอะไร

บ้านเราเป็นประเทศที่รวยกระจุกจนกระจาย บางพื้นที่ในไทยไม่ได้เป็นแหล่งท่องเที่ยว เศรษฐกิจไม่ดี ไม่มีทะเล ไม่มีภูเขา แต่มีหน้าผาโง่ๆ ตั้งอยู่ในจังหวัด คนทั่วไปก็ไม่รู้ว่ามาแล้วจะทำอะไร อย่างน้อย

การปีนหน้าผาหรือกิจกรรมเอาต์ดอร์ อาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยดึงคนให้เข้าไปในจังหวัดนั้นได้  

เหมือนจังหวัดกระบี่?

ใช่ ถ้ามองในเชิงท่องเที่ยว เมื่อก่อนชาวบ้านทั่วไปที่กระบี่ อาจจะมีรายได้วันละ 300 – 400 บาท ตอนนี้มาเป็นไกด์ปีนหน้าผาได้เพิ่มมา 1,000 บาท ผมมองว่าประโยชน์อย่างแรกคือคนในพื้นที่มีอาชีพมากขึ้น คนมีทางเลือกให้ได้อยู่ในบ้านเกิดของตัวเอง หากพื้นที่ตรงนั้นได้รับการสนับสนุนขยายกว้างขึ้นอีก พวกเขาก็อาจจะมองหาโอกาสให้ตัวเองทำอะไรต่อได้ อย่างที่สองคือมีเศรษฐกิจหมุนเวียนในชุมชน มียอดนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้น 

จริงๆ แล้วนักปีนทั่วโลกเดินทางมาปีนประเทศไทยมากขึ้นทุกปี เพราะบ้านเรามีอาหารที่หาง่ายกว่า ราคาถูกกว่า อยู่ได้นานกว่า และในไทยก็เป็นหน้าผาหินปูน ซึ่งนักปีนส่วนใหญ่จะชอบหินปูนมากกว่าหินทรายหรือหินแกรนิต เพราะมีความหลากหลายเยอะกว่า ถ้าไม่ได้ปีนหน้าผา เราจะไม่รู้เลยว่ามีกลุ่มทั้งชาวต่างชาติและคนไทยที่มาเที่ยวจุดนี้เพื่อมาปีนแล้วก็ซัพพอร์ตชุมชนจริงๆ

คิดว่าการปีนหน้าผาเข้าถึงยากไหม

ยอมรับว่าเข้าถึงยากประมาณหนึ่ง ในประเทศไทยกีฬาที่เข้าถึงง่ายก็คงมีแต่ลูกกลมๆ ถ้าเราเป็นคนชนชั้นกลางหรือค่อนไปล่าง กีฬาหลายอย่างเราก็คงเข้าไม่ถึงเหมือนกัน  

สิ่งหนึ่งที่เรียนรู้ได้ในประเทศนี้คือเอกชนมักจะเป็นคนขับเคลื่อนทุกอย่าง ก่อนหน้านี้เคยมีทางมหาวิทยาลัยมาขอบริจาคอุปกรณ์กีฬาจากเอกชนอย่างเรา ถามว่ามาขอบริจาคเราให้ได้ไหม เราให้ได้นะ แต่การให้มันก็เป็นส่วนหนึ่งที่จะทำลายระบบ เมื่อไหร่ที่เราเริ่มให้เขาก็จะขอตลอด ซึ่งจริงๆ แล้วอุปกรณ์กีฬาเป็นสิ่งที่รัฐควรจะซัพพอร์ตนักกีฬาได้ 

ผมมองว่ามหาวิทยาลัยทั่วประเทศก็เป็นศักยภาพอย่างหนึ่งที่ทำให้คนต่างจังหวัดมีโอกาสเข้าถึงได้ อยากปีนหน้าผาก็ไม่ต้องมาซ้อมในกรุงเทพอย่างเดียว ถ้ารัฐมีงบจัดสรรตรงนั้น ก็จะเป็นอีกแรงหนึ่งที่จะช่วยนักกีฬาที่อยู่ต่างจังหวัดจริงๆ ในอนาคตกีฬาปีนหน้าผาก็อาจจะกระจายไปทั่วประเทศไทยก็ได้ถ้ามีการสนับสนุนมากพอ 

ถ้าอย่างนั้น คนทั่วไปสามารถทำอะไรในส่วนของเขาได้บ้าง

จริงๆ แล้วกีฬาปีนหน้าผาทั่วโลกก็เพิ่งถูกบรรจุเป็นกีฬาโอลิมปิกได้ไม่กี่ปี และในประเทศไทยก็ยังไม่มีใครที่ได้ไปแข่งกีฬาโอลิมปิกเลย  

ผมอยากบอกนักปีนทั่วไปว่าเวลาเจอรูตที่ยาก อย่าคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปได้ เพราะมันถูกลองมาแล้ว ยิ่งเราสามารถปีนในระดับที่ยากขึ้นเท่าไหร่ นักกีฬาก็จะถูกคนธรรมดาอย่างเราไปดันให้เขาแข็งแรงขึ้น และยิ่งทำให้เขาไปได้ไกลกว่าเดิม ถ้ามีนักกีฬาไทยได้ไปอยู่ในโอลิมปิกก็จะทำให้เป็นที่รู้จักของชาวต่างชาติ และกีฬาปีนหน้าผาในไทยมีชื่อเสียงมากขึ้น

บ้านเราไม่มีหลักสูตร Outdoor Education ไม่ว่าจะเป็นปีนหน้าผา เดินป่า คายัก ถ้ารัฐมีทุนการศึกษาเพื่อพัฒนาบุคคลากร ให้คนที่มีความสามารถได้มีโอกาสไปเรียนแล้วกลับมาสอนคนในประเทศก็จะช่วยผลักดันให้วงการนี้ไปได้ไกลมากขึ้น  

สุดท้ายแล้ว ทั้งๆ ที่เคยขอความช่วยเหลือและผิดหวังมาตลอด คุณยังพยายามขนาดนั้นไปเพื่ออะไร

ผมหวังว่ากีฬาปีนหน้าผาจะเป็นที่ยอมรับของภาครัฐ ผมเชื่อว่าทุกวงการที่เป็นกีฬาเอาต์ดอร์ เขาก็คงพยายามกันนะ เพียงแต่คนในภาครัฐเขาอาจจะไม่ได้เล่นกีฬาแบบนี้ เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร และทำประโยชน์อะไรให้ชุมชนได้บ้าง ถ้าเมื่อไหร่ที่เขารู้ว่าการปีนหน้าผาคืออะไร รู้ว่ามันปลอดภัยแค่ไหน ก็น่าจะทำให้ภาพลักษณ์ของวงการปีนหน้าผาในไทยดีขึ้นได้ 

ผมคิดว่าต้องใช้เวลา แต่มันจะเกิดขึ้นแน่นอน

เล่ามาถึงตรงนี้ อาจทำให้คลายข้อสงสัยกันลงไปบ้าง แต่ที่แน่ๆ คงตอบคำถามสำคัญได้ว่าทำไมพวกเขาถึงไม่กลัวตาย หากกลัวก็คงกลัวไม่มาก อาจเพราะพวกเขากลัวที่จะใช้ชีวิตโดยไม่ได้ทำสิ่งที่รักมากกว่า

การเดินทางแนวตั้งที่คล้ายไต่ตามความสูงเพียงลำพัง ทว่าแท้จริงแล้ว ยังมีเชือกที่โยงไปยังใครคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่เบื้องล่างท่ามกลางเสียงเชียร์อีกมากมาย เชือกเส้นยาวนี้จึงเปรียบดั่งสายใยที่ผูกพันเหล่านักปีนไว้ด้วยกัน และหากพวกเขาได้รับการซัพพอร์ตอย่างที่ควรจะเป็น คงทำให้วงการปีนหน้าผาไทยถึงปลายทางอย่างใจหวัง

The post การเดินทางจากพื้นดินสู่ผาสูงของ ‘จี – จักรพันธ์ ศรีสุวรรณ’ กับความหวังวงการปีนหน้าผาไทย appeared first on a day magazine.

หนึ่งในนั้นคือ ‘เขต เส็งพานิช’ คนที่อยู่อาศัยในบางมูลนากตั้งแต่เด็ก แต่ออกไปศึกษาเล่าเรียนและประกอบอาชีพที่กรุงเทพ เมื่อกลับมาทำให้เขาเห็นว่าสังคมที่นี่เริ่มกลายเป็นสังคมผู้สูงวัยมากขึ้นทุกวัน ตรงข้ามกับภาพฝันชีวิตในอุดมคติโดยสิ้นเชิง

บางมูลนาก คือชุมชนเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดพิจิตร ในอดีตมีความเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก เพราะเป็นย่านการค้าสำคัญ มีพื้นที่ราบลุ่มที่อุดมสมบูรณ์ แถมยังมีเส้นทางรถไฟสายเหนือที่ทำให้ชุมชนแห่งนี้คึกคักอย่างคาดไม่ถึง

แต่เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไป ทำให้ช่วง 40 ปีที่ผ่านมาชุมชนบางมูลนากทั้งซบเซาและทรุดโทรม คนหนุ่มสาวเลือกที่จะออกไปอาศัยในกรุงเทพที่สะดวกและตอบโจทย์การใช้ชีวิตมากกว่า เศรษฐกิจของชุมชนจึงเงียบเหงาและร่วงโรยไปตามกาลเวลา  

ในฐานะเป็นลูกหลานของคนบางมูลนาก เขาจึงอยากทำให้คนรุ่นใหม่กลับมาพัฒนาบ้านเกิดของตัวเอง แน่นอนว่าไม่ง่าย เพราะความเชื่อที่อยากให้บางมูลนากกลายเป็นเมืองน่าอยู่ ต้องใช้พลังกายพลังใจอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงรวมกลุ่ม 4 ชุมชนของจังหวัดพิจิตร นั่นคือบางมูลนาก ตะพานหิน ท่าฬ่อ และวังกรด มาช่วยกันฟื้นฟูบ้านเกิดตัวเองอีกครั้ง โดยการจัดทำหนังสือ ‘พิจิตรไม่เป็น(เมือง)รอง’ 

ฟ้าหลังฝนย่อมจะมีสิ่งดีๆ ใหม่ๆ เข้ามาเสมอ ปัจจุบันอะไรหลายอย่างก็เริ่มดีขึ้น บางมูลนากที่เคยหลับใหลกำลังจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของการเปลี่ยนแปลงเมืองตัวเองในแบบที่อยากให้เป็นได้ จากการที่ลูกหลานเริ่มทยอยกลับมายังถิ่นฐานบ้านเกิดของตัวเอง เพื่อให้บางมูลนากกลายเป็นเมืองน่าอยู่ และไม่เป็น (เมือง) รองใครอีกต่อไป

ก่อนหน้าที่จะกลับมาพัฒนาบ้านเกิด คุณเคยทำอะไรมาก่อน

ย้อนกลับไปช่วงวัยเด็ก ครอบครัวผมให้ความสำคัญเรื่องการเรียนมาก คนที่บ้านเรียนเก่งกันทั้งบ้าน แต่ผมอาจจะได้ยีนส์ด้อย เป็นคนหัวไม่ดี เป็นเด็กเกเร (หัวเราะ) ก็เลยถูกส่งไปโรงเรียนดัดสันดาน ไปอยู่กับคุณอา (เมตตา อุทกะพันธุ์) ที่กรุงเทพ ตอนนั้นคุณอาเริ่มทำบริษัทอมรินทร์ ทำงานเป็นเด็กแบกของ ยกของ 

สิ่งที่ได้จากการทำงานที่อมรินทร์ไม่ใช่แค่เรื่องเงินเดือน แต่ได้ทักษะหลายๆ อย่างจากบริษัทที่วัดเป็นเงินไม่ได้ ผมอยู่ที่นั่นได้ประมาณ 30 ปี หลังจากนั้นก็กลับมาที่บางมูลนาก ทำให้รู้สึกว่าบ้านเกิดของตัวเองหงอยๆ และทรุดโทรมมาก 

จุดไหนที่ทำให้คุณรู้สึกอยากกลับมาพัฒนาบ้านเกิดตัวเอง

หลังจากที่อมรินทร์เปลี่ยนไป บวกกับว่าเห็นว่าคนอ่านหนังสือน้อยลง ตัวเราเองก็ไม่ได้ชำนาญทางด้านนี้ ตอนนั้นยังเป็นยุคอ่านหนังสือ แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปมาก เด็กไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เราอยากกลับมาทำที่บ้าน ตอนนี้ก็กลับมาอยู่บ้านเต็มตัวประมาณ 5-6 ปีแล้ว 

โปรเจกต์การทำหนังสือเกี่ยวกับบ้านเกิดของตัวเอง เริ่มขึ้นด้วยความรู้สึกแบบไหน 

มาจากการที่ผมไม่ได้อยู่ในพื้นที่ กลับมาบ้านเกิดตัวเองแต่ละครั้งเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย หลายๆ คนมักมองว่าบ้านเกิดของตัวเองธรรมดา ไม่มีไรเลย คุณกลับไปดูสิ ผมมั่นใจว่ามีแน่นอน หนังสือ ‘พิจิตรไม่เป็น(เมือง)รอง’ และ ‘บางมูลนากบ้านของเรา’ ต้องการบอกให้เด็กรุ่นต่อไปรู้ว่าบ้านเกิดของตัวเองมีอะไรบ้าง และถ้าเราทำก็น่าจะเป็น Role Model ให้กับอีกหลายๆ ที่ได้ 

การที่ผมทำหนังสือขึ้นมา เพราะผมมั่นใจว่าการอ่านเป็นการสร้างชาติ ถ้าคนในบ้านเมืองเราอ่านหนังสือเพิ่มขึ้นอีกสัก 20-30 เปอร์เซนต์ บ้านเมืองจะดีกว่านี้ คุณภาพคนจะดีกว่านี้ ไม่มีประเทศไหนที่เจริญแล้วเขาไม่อ่านหนังสือกัน ประเทศที่เจริญแล้ว มีแต่หนังสือดีๆ ทั้งนั้นเลย

คุณชอบอ่านหนังสือตั้งแต่เด็กเลยไหม

ไม่เลย เป็นเด็กที่เกลียดหนังสือด้วยซ้ำ ตอนเด็กโดนบังคับให้อ่าน แต่หนังสือเรียนไง หนังสือเรียนมันน่าเบื่อ มาเริ่มอ่านหนังสือเยอะขึ้นช่วงที่ได้เข้าไปทำงานที่อมรินทร์ตอนอายุ 19 ทำให้เราได้เห็นว่ายังมีหนังสืออีกหลากหลายที่สนุกมาก 

ผมชอบอ่านหนังสือเยาวชน อย่างเช่น โมโม่ (Momo), สวนเที่ยงคืน (Tom’s Midnight Garden), ในสวนลับ (The Secret Garden), ชายชราแห่งท้องทะเล (The Old Man and the Sea), โจนาธาน ลิฟวิงสตันนางนวล (Jonathan Livingston Seagull) อีกอย่างคือพอเราเริ่มทำอาชีพที่ต้องอยู่กับหนังสือ เหมือนเป็นการบังคับตัวเองให้อ่านหนังสือไปด้วย ถ้าเราไม่รู้จักของแล้วเราจะขายได้ยังไง หนังสือก็เหมือนกัน

ผมมองว่าการอ่านเป็นสิ่งสำคัญ ทุกวันนี้ข้อมูลเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ถ้าคุณปรับตัวไม่ทัน หลงอยู่กับข้อมูลชุดเดิมๆ มันไม่ได้ อายุ 60 ก็ต้องอ่านหนังสือนะ มันไม่ใช่แค่เรื่องของการอ่าน มันเป็นเรื่องของ Upskill และ Reskill ที่คุณต้องเรียนรู้ตลอดชีวิต 

โครงการแจกหนังสือตามสถานที่ต่างๆ เกิดขึ้นจากอะไร

เริ่มจากที่คุณอาอยากให้คนอ่านหนังสือก็เลยมีโครงการปันความรักด้วยความรู้ เอาหนังสือจากในสต๊อกรวบรวมจากหลายสำนักพิมพ์แจกเด็กที่ด้อยโอกาส ผมก็เอาสิ่งนี้มาต่อยอด  แต่ละคนอาจจะตอบแทนบ้านเกิดไม่เหมือนกัน สำหรับตัวผมเองคือการทำหนังสือ เพราะเราอยู่กับสิ่งนี้มาโดยตลอด เราลงขันกันเองกับพรรคพวก ทำแล้วเอาไปแจก นำไปวางที่สถานีรถไฟบ้าง ตามร้านคาเฟ่บ้าง ห้องสมุดชุมชนบ้าง จริงๆ แล้วเราอยากจะทำอะไรที่สนุกกว่านี้ด้วยซ้ำ สิ่งสำคัญคืออยากให้เด็กๆ กลับมาอ่านหนังสือ

เมื่อ 30 ปีที่แล้ว อมรินทร์เป็นร้านหนังสือเดียวที่มีเก้าอี้ให้นั่งอ่าน ซึ่งเคยโดนคนปรามาสว่าทำร้านหนังสือแบบนี้จะไม่เจ๊งเหรอ คนอ่านไม่ซื้อแล้วร้านจะอยู่ไหวเหรอ แต่คุณอาเคยบอกผมว่าคนที่มีกำลังซื้อเขาสามารถซื้อไปได้เลย แต่คนที่อยากอ่านแล้วไม่มีกำลังซื้อ เราจะไม่ให้เขาอ่านเหรอ คนที่เขาอยากอ่านหนังสือ สักวันถ้าเขามีรายได้ เขาก็จะกลับมาซื้อร้านเรา เพราะฉะนั้นแรกๆ ยอดมันอาจจะไม่ดีหรอก แต่มั่นใจว่าเขาจะกลับมาซื้อเราแน่ๆ เรามีมุมให้นั่งอ่านเลย อ่านได้ อย่าขโมย คนอ่านหนังสือจะไม่ขโมยหนังสือ แต่คนที่ขโมยจะไม่ค่อยได้อ่าน

การอ่านสำคัญกับการพัฒนาเมืองยังไงในมุมมองของคุณ

ในยุคปัจจุบันผมรู้สึกว่าคนสมาธิสั้นขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้คนถูกโซเชียลแพลตฟอร์มต่างๆ มาครอบหัว โฟกัสได้ไม่นาน แต่การอ่านหนังสือ คุณต้องอ่านอย่างต่อเนื่อง ต้องมีสะพานความคิด จินตนาการไปกับการอ่าน ผมรู้สึกว่าเราข้ามขั้นตอนของการเรียนรู้ไป ไม่ผิดหรอกที่จะปรับให้เป็นโลกดิจิทัล ทันสมัย เพียงแต่ว่าพื้นฐานต้องเริ่มจากการอ่าน สโลแกนของอมรินทร์ คือการอ่านคือรากฐานที่สำคัญ คุณต้องอ่านเป็นก่อน เมื่ออ่านเป็นคุณจะวิเคราะห์ได้

นอกจากโครงการปันความรักด้วยความรู้ เราก็อยากจัดเป็นกลุ่มนั่งเสวนา เอาคนที่เขียนหนังสือมานั่งล้อมวงกับคนที่อ่านแล้วมาถกกันมาคิดยังไง มองว่าสิ่งนี้คือเป็นการให้คนมาแชร์มุมมอง วันดีคืนดีอาจจะมีหนังสือบางเล่มช่วยชีวิตคนก็ได้ 

ทุกวันนี้บางมูลนากเป็นยังไงบ้าง

ตอนนี้เราเจอปัญหาขาดแรงงานคน บางมูลนากอยู่ในจังหวัดพิจิตร น่าตกใจมากที่พิจิตรมีประชากร 500,000 คน แต่ตอนนี้มีประชากรผู้สูงอายุจำนวน 100,000 คนนิดๆ ซึ่งอีก 5-10 ปี ข้างหน้าประชากรผู้สูงอายุจะกลายเป็น 200,000 คน และจำนวนประชากร 500,000 คน จะลดลงเรื่อยๆ ด้วย เพราะเด็กรุ่นใหม่ๆ ไม่ค่อยอยากมีลูก หรือมีลูกน้อย ซึ่งถ้าปล่อยแบบนี้ไปเรื่อยๆ เมืองแย่นะ

ถ้ามองลงให้ลึกเข้าไปอีก บางมูลนากอาการหนักที่สุดในทั้งหมด 12 อำเภอของพิจิตร เราก็ได้ไปคุยกับนายอำเภอ ขอดูตัวเลขประชากรของบางมูลนากย้อนหลัง ปี 47 ประชากร 52,000 คน ปี 57 เหลือ 46,000 คน ปี 67 เหลือ 42,000 คน หมายความว่าใน 20 ปีที่ผ่านมาประชากรหายไป 10,000 คน ถ้าไม่ทำอะไรกับพื้นที่ก็จบนะ 

ตอนที่ได้ข้อมูลย้อนหลังมาแล้ว คุณตั้งต้นกับมันยังไง

เริ่มต้นผมตีออกมาเป็นสามเหลี่ยม อย่างแรกคือเศรษฐกิจ อย่างที่สองคือสังคม อย่างที่สามคือการศึกษาและการเรียนรู้ เราจะทำยังไงให้เมืองยังเดินหน้าไปได้ ซึ่งการเพิ่มจำนวนคนไม่น่าจะใช่สิ่งที่จะสามารถเพิ่มได้เร็วๆ เพราะคนก็ลดลงเรื่อยๆ ปัญหามีอยู่สองเรื่องหลักๆ คือผู้สูงอายุค่อยๆ เสียชีวิตไปเรื่อยๆ และคนหนุ่มสาวไม่อยู่ในพื้นที่ ดังนั้นเราจึงให้ความสำคัญเรื่องการศึกษามาก 

ที่ผ่านมาคนที่เรียนดีก็จะไม่อยู่ในบ้านเรา เข้ากรุงเทพกันหมด ผมเองก็ไปอยู่กรุงเทพมา 30 ปี ตอนที่เรากลับมาแรกๆ เราก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบางมูลนากเลย ทั้งๆ ที่เป็นบ้านเกิดของเราเองแท้ๆ ก็เลยไปทำหนังสือเพื่อให้คนได้รู้ คุณไม่อยู่ไม่เป็นไร แต่ขอแค่ให้ได้รู้แล้วกันว่าบ้านคุณมีอะไรบ้าง สักวันหนึ่งคุณอาจจะกลับมาคืนให้บ้านเกิดตัวเองเหมือนผมก็ได้

คุณเลือกที่จะพัฒนา 4 ชุมชนพร้อมกัน เพราะอะไร

ตอนแรกผมเริ่มทำจากบางมูลนากก่อน แต่ทำไปแล้วรู้สึกว่ายังอิมแพกต์ไม่พอ คิดว่าถ้าเรามีพันธมิตรโดยรอบน่าจะดีกว่า คนในพื้นที่มาช่วยกันรวบรวมทั้ง 4 ชุมชน คือ บางมูลนาก ตะพานหิน ท่าฬ่อ และวังกรด เป็น 4 เส้นกลางของจังหวัดพิจิตร เพื่อให้คนรู้ว่าจังหวัดเรามีอะไรบ้าง เพราะเป็น 4 ชุมชนที่เป็นแม่น้ำเดียวกัน ใช้รถไฟเดียวกัน และถนนก็เป็นเส้นเดียวกัน โจทย์ที่หนึ่งคือเราอยากเพิ่ม Productivity ให้กับผู้สูงอายุ โจทย์ที่สองคือเราจะทำยังไงให้นักท่องเที่ยวไม่ได้แค่มาถ่ายรูปแล้วกลับไป 

ความตั้งใจของคุณอยากให้คนมองพิจิตรเป็นยังไง

ถ้ามองเป็นนามธรรมนะ อยากให้เป็นเมืองที่น่าอยู่ แล้วเราก็มาออกแบบกันว่าเมืองน่าอยู่มีอะไรบ้าง ผู้คน สถานที่ท่องเที่ยว อาหาร และการจราจรสะดวกไหม มีเรื่องราวประวัติศาสตร์หรือเปล่า คุณมีอะไรบ้าง ไม่ใช่อยู่ดีๆ เป็นเมืองใหม่ตั้งขึ้นมา เอาเงินใส่เข้าไป อย่างน้อยคุณต้องมีเรื่องเล่า หรือความ Nostalgia ความรู้สึกโหยหาอดีตต่างๆ 

จริงๆ แล้วผมเป็นภาคเอกชน ทำได้ระดับหนึ่ง แต่ที่เป็นปัญหาคือตอนขึ้นหน่วยราชการ เขาจะเข้ามาแค่ในช่วงที่ใกล้จะสำเร็จ อย่างเช่นตอนนี้ ซึ่งมันไม่ง่ายเลย แต่ละพื้นที่ที่ไม่สามารถทำขึ้นมาได้ เพราะไม่เข้มแข็งพอในภาคเอกชน ส่วนมากคนคิดได้แต่ไม่สามารถทำได้ เพราะทุนไม่พอ บางทีคนในพื้นที่ก็ไม่เข้าใจนะว่าทำไปทำไม เปลืองเงิน เราระดมเงินมาช่วยกันเอง บางคนเขาก็เห็นด้วย บางคนเขาก็ไม่เห็นด้วย อย่างเราอยู่อมรินทร์ ก่อนออกมาเราเป็น CEO แต่ก็โดนชาวบ้านด่าทั้งๆ ที่ตั้งใจทำนะ เราอยากให้คนในพื้นที่มีเงินในกระเป๋าเพิ่มขึ้น แต่กว่าจะถึงวันนั้นเราก็ต้องสร้างก่อน 

‘เมืองน่าอยู่’ ในมุมมองของคุณเป็นแบบไหน 

สิ่งอำนวยความสะดวกของภาครัฐต้องมี อย่างเช่นในพื้นที่มีสายไฟระโยงระยาง มีหมาจรจัด มีนกพิราบ มีขยะเต็มไปหมดเลย สิ่งเหล่านี้ภาคเอกชนทำไม่ได้ ภาครัฐต้องเข้ามาช่วยจัดการ แต่เราก็ช่วยเท่าที่เราพอจะทำได้

ความเชื่อที่อยากให้บางมูลนากกลายเป็นเมืองน่าอยู่ ต้องใช้พลังกายพลังใจอย่างมากเพื่อให้มันเป็นไปได้

อาจจะต้องเบลนด์ระหว่างของเก่ากับของใหม่เข้าด้วยกัน ของเก่า คืออนุรักษ์ประวัติศาสตร์ของพื้นที่ไว้ ของใหม่ คือเรื่อง Smart City แต่คงไม่ใช่แค่เราที่คิดคนเดียว ต้องปรึกษาคนในพื้นที่ด้วยว่าอะไรที่ทำให้เมืองน่าอยู่บ้าง โดยเฉพาะเด็กรุ่นใหม่ว่าเขาอยากกลับมาอยู่ไหม อะไรที่เมืองเรายังไม่มี แล้วคุณอยากจะได้อะไร 

เราก็ต้องสร้างงาน สร้างรายได้ มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้เขา มีพื้นที่สาธารณะให้เขาได้จัดกิจกรรมต่างๆ ทำยังไงก็ได้ให้เขาสามารถอยู่ได้ คุณไม่จำเป็นต้องอยู่ในเมืองนี้ก็ได้ คุณทำงานที่ไหนก็ได้ สามารถทำได้ตลอดเวลา ซึ่งถ้าหากจะทำแบบนี้ได้ คนที่อยากจะพัฒนาคุณก็ต้องคิดให้เป็น ต้องคุยกับคนที่เขามีความรู้ แล้วคุณก็ต้องอ่าน 

ตอนนี้ทำไปถึงไหนแล้ว

อาจจะเหลื่อมๆ เกินครึ่งหนึ่งขึ้นมาหน่อย ช่วงแรกมันช้าเพราะอุปสรรคค่อนข้างเยอะ มีหลายพื้นที่ทรุดโทรมมาก ตอนที่ผมพยายามไปทำความสะอาด มีคนมาบอกว่าทางหน่วยมีโครงการจะมาทำเขื่อน จะรื้อบ้านริมน้ำออกให้หมด ซึ่งผมก็บอกว่าพื้นที่ตรงนี้เป็นประวัติศาสตร์นะ เป็นสถานที่ที่มีความทรงจำร่วม ถ้ารื้อออกความทรงจำเหล่านั้นก็หายไป เราก็พยายามจะอนุรักษ์พื้นที่ไว้

ช่วง 2-3 ปีแรกเราก็ถูกต่อต้านพอสมควร เพราะมีหลายคนไม่เข้าใจว่าเราทำไปทำไม แต่ช่วงนี้ถึงจุดตัดแล้ว เริ่มดีขึ้นก็จะเห็นว่าเริ่มมีหลายๆ คนวิ่งเข้ามาหา ไม่คิดว่าพิจิตรจะมีอะไรมากมายขนาดนี้ พิจิตรเป็นจังหวัดที่ล้อมรอบด้วยเมืองใหญ่ ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย การที่มีพื้นที่เล็กๆ ถ้าจะทำอะไรก็ทำไม่ยากนัก 

พิจิตรเป็นเมืองที่อุดมสมบูรณ์ทางการเกษตร และค่าครองชีพต่ำ เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ที่ยังไม่ถูกค้นหาอีกหลายเรื่อง ล่าสุดมีคนไปขุดเจอหม้อปั้นดินเผาใหญ่มาก คิดว่าน่าจะมีประวัติศาสตร์เกี่ยวกับการเคลื่อนทับ เพราะเราติดกับพิษณุโลก ซึ่งเป็นเมืองสองแคว เป็นหัวเมืองเหนือ น่าจะเป็นไปได้ว่าเป็นเส้นทางของกษัตริย์สมัยก่อน ตอนนี้เรากำลังจะชำระประวัติศาสตร์เมืองพิจิตรกันใหม่

ปรัชญาในการทำงานหรือการใช้ชีวิตของคุณคืออะไร

ปรัชญาของผมมีอยู่ 4 อย่าง

อย่างแรก คุณต้องเปิดใจให้กว้าง รับมุมมองของคนอื่นด้วย อย่าเอาตัวเองเป็นหลักอยู่คนเดียว

อย่างที่สอง คุณต้องมองโลกในแง่ดี 

อย่างที่สาม คุณต้องสรุปให้ได้ว่าแต่ละปีที่ผ่านมาเกิดอุปสรรคอะไรบ้าง ผ่านอะไรมาบ้าง แล้วปัญหาเหล่านี้แก้ด้วยอะไร ถ้าแย่ลงมันแย่ลงเพราะอะไร ถ้าดีขึ้นมันดีขึ้นเพราะอะไร อาจจะวัดเป็นตัวเลข หรือวัดที่ความรู้สึกบ้าง ข้อนี้สำคัญมาก คือเราต้องทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะจะได้กลายเป็นบทเรียนของเราในอนาคต

และอย่างสุดท้าย ในโลกนี้ไม่มีอะไรดีที่สุด ภาษาพุทธเรียกว่าอุเบกขา ถึงเวลาต้องทำให้ดี แม้บางครั้งผลที่ออกมาจะไม่ได้ดั่งใจแบบที่เราคิด แต่มันก็ไม่ใช่ความล้มเหลว มันเป็นเรื่องของประสบการณ์

รู้สึกเหนื่อยบ้างไหม อะไรคือสิ่งที่ทำให้คุณยังทำมันอยู่ในทุกๆ วัน

เหนื่อยมาก ทำไปสักพักรู้สึกเหมือนกันว่าทำไปทำไมวะเนี่ย (หัวเราะ) ผมมองว่าอาจจะเป็นเรื่องความไม่เข้าใจกัน ไม่เข้าใจยังไม่เท่าไหร่ ปัญหาคือสิ่งที่หลายๆ คนเจอในสื่อเป็นเฟคนิวส์ 

หนึ่งคือการที่เราทำขนาดนี้ เพราะเราจะมาตายที่นี่ เราจะมาเกษียณที่นี่ แล้วเราจะปล่อยให้บ้านเมืองเป็นแบบนี้เหรอ สองคือเรามีพื้นที่ของที่บ้าน ถ้าเมืองมันโทรมจะขายได้เท่าไหร่ ถ้าเมืองเจริญพวกคุณก็ได้ประโยชน์ทั้งนั้นเลยนะ ราคาที่ดินจะไม่ขึ้นเหรอ ตอนนี้ราคาที่ดินบางมูลนากมันขึ้นมากเลยนะ บางโซนแพงกว่าพิจิตรอีก สุดท้ายผมก็ทำเพื่อตัวเอง แต่ผมรอดแค่ตัวคนเดียวก็ไม่ใช่ ผมต้องมองภาพรวมด้วย ถ้าไปด้วยองค์รวมทุกคนก็จะแฮปปีกันหมด 

การที่คุณมีแพสชันกับการฟื้นฟูเมืองบางมูลนากขนาดนี้ คิดว่าเพราะอะไร มีคนรอบตัวในวัยเดียวกันคิดแบบคุณบ้างไหม

นั่นแหละคือปัญหา เพราะไม่ค่อยมี ผมก็เลยไม่รู้ว่าตัวเองแปลกหรือเปล่า (หัวเราะ) สำหรับผมอาจจะมาจากการที่คุณทวดมาจากเมืองจีน มาค้าขายที่นี่ มาร่ำรวยที่นี่ ทำให้มีเงินไปทำโรงสีของตัวเอง แพสชันของผมคืออยากจะเป็นตัวแทนของตระกูลในการตอบแทนบ้านเกิดเมืองนอน 

หลายๆ คนมักจะถามตัวเองว่าคนเราเกิดมาเพื่ออะไร อย่างน้อยตอนนี้ผมตอบตัวเองได้แล้วว่าเกิดมาเพื่อฟื้นฟูบ้านเกิดของตัวเอง เราเติบโตมาจากบางมูลนาก เชื้อสายที่ทำให้เราประสบความสำเร็จก็คือที่นี่ เราต้องตอบแทน อย่างน้อยผมก็นอนตายตาหลับ ตายไปแล้วไม่โดนเด็กรุ่นต่อไปด่า (หัวเราะ) 

ผมมองว่าการตอบแทนบุญคุณสำคัญที่สุด นอกจากตอบแทนบุญคุณคนแล้ว ก็ต้องตอบแทนบุญคุณบ้านเกิดของตัวเองสักครั้งในชีวิต ผมไม่ได้อยากให้ใครมาชื่นชมมากมายหรอก ขอแค่คุณรักบ้านเกิดของตัวเองก็พอ

The post “ขอแค่คุณรักบ้านเกิดของตัวเองก็พอ” เขต เส็งพานิช กับการดีไซน์บางมูลนากให้กลายเป็นเมืองน่าอยู่ appeared first on a day magazine.

ดาหลา บุปผา ฆาตกรรม หรือ Dalah: Death and the Flower ซีรีส์ Netflix Original ของไทย แนว Whodunit หรือสืบสวนสอบสวน อำนวยการสร้างโดย ‘คุ่น-ปราบดา หยุ่น’ นักเขียนรางวัลซีไรต์ และ ผู้กำกับ 2 สาว ‘ดรีม-ฐานิกา เจนเจษฎา’ และ ‘เอ-เอลิซ่า เปียง’ 

ในแง่เนื้อหาว่าด้วยเรื่องราวของดาหลา สาวนักจัดดอกไม้ผู้ลึกลับเข้าไปพัวพันกับการตายอย่างปริศนา นอกจากเรื่องราวการตามหาตัวฆาตกรตัวจริง ยังสอดแทรกความเท่าเทียมและการถูกกดทับในมิติต่างๆ โดยมีการนำปรัชญาของการจัดดอกไม้แบบอิเคบานะมาเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างชนชั้นของผู้มีอิทธิพลและผู้ที่อยู่ในสถานะด้อยกว่าทางสังคม

ในแง่ของภาพลักษณ์ ซีรีส์เรื่องนี้เป็นงานศิลปะที่ถูกวางแผนมาอย่างดี ไม่ว่าจะเป็น การใช้สีและลวดลายที่แฝงความหมาย การตัดต่อด้วยจังหวะการตัดดอกไม้ มุมกล้องและการจัดแสงที่สร้างบรรยากาศลึกลับ ไปจนถึงการออกแบบเสียงที่เล่นกับจิตใต้สำนึกของมนุษย์ 

เบื้องหลังการทำงานของซีรีส์ที่ใช้ดอกไม้เป็นกุญแจหลักในการไขคดีจะมีความน่าสนใจอย่างไรบ้าง ตามเราไปพูดคุยกับพวกเขาพร้อมๆ กัน

ดาหลา

ดาหลา เป็นดอกไม้ในโซนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีความลึกลับน่าสนใจ ด้วยรูปทรงเป็นเอกลักษณ์ กลีบสีสดซ้อนกันหลายชั้น เปรียบเหมือนตัวละคร ‘ดาหลา’ ผู้เป็นนักจัดดอกไม้ที่สวยสง่า แต่ก็มีความลับที่ซ่อนเร้นอยู่มากมาย

ดรีม: ดอกดาหลาเป็นดอกไม้ตระกูลขิง อยู่ในโซนภาคใต้บ้านเราที่มีความน่าสนใจมาก ถ้าไปดู Time lapse การเจริญเติบโตของดอกไม้ชนิดนี้จะไม่เหมือนดอกอื่นๆ มันมีความคืนคลานชูช่อขึ้นมา

คุ่น: ดาหลาเป็นชื่อตัวละครหลักที่คิดขึ้นมาตั้งแต่แรก เพราะเป็นดอกไม้ที่ดูมีความลึกลับน่าสนใจ การที่เราเลือกให้ตัวละครดาหลาเป็นนักจัดดอกไม้ (Floral Designer) เพราะอยากให้ตัวละครที่ไขคดีหรือสืบสวนในเรื่องนี้มีลักษณะพิเศษของตัวเอง มีวิธีมองโลกที่ต่างไปจากคนทั่วไป ส่วนใหญ่การจัดดอกไม้จะเป็นการคิดอยู่กับตัวเองคนเดียว มีการคิดทบทวน ไตร่ตรองต่างๆ ทำให้ตัวละครนี้มีความซับซ้อนในแง่ของบุคคลิก และตัวดาหลาเองก็มีความลับที่ปกปิดอยู่ มีอดีตที่ไม่มีใครรู้ด้วยเช่นกัน 

เมื่อได้ไอเดียบทตั้งต้นว่าตัวละครหลักเป็นนักจัดดอกไม้ และมีเหตุการณ์ฆาตกรรมเกิดขึ้นระหว่าง 2 ครอบครัว หลังจากนั้นก็มีพี่ ‘อ้ำ-ฤทัยวรรณ วงศ์สิรสวัสดิ์’ และ ‘มุ้ย-อาทิชา ตันธนวิกรัย’ มาพัฒนาบทร่วมกันว่าเรื่องควรจะเกิดที่ไหน ตัวละคร 2 ครอบครัวนี้ควรจะเป็นใคร ใครควรจะเป็นคนที่ถูกฆ่า ใครควรจะเป็นฆาตกร มุ้ยก็จะมีประสบการณ์ตรงจากการเติบโตมาในครอบครัวคนจีน ส่วนพี่อั้มก็มีประสบการณ์ในการเขียนบทแบบ เลือดข้นคนจาง มาก่อน เราก็เอาทั้งหมดผสมผสานกันออกมาเป็นซีรีส์ 6 ตอน

วิถีแห่งอิเคบานะ

เมื่อแรงบันดาลใจมาจากนิยายสืบสวนคลาสสิก บวกกับความสนใจศิลปวัฒนธรรมญี่ปุ่น คอนเซปต์หลักของเรื่องจึงถือกำเนิดขึ้น นั่นคือการเอาความสนใจ 2 อย่างนี้มาผสมผสานกัน

คุ่น: ช่วงที่เราได้เวิร์กช็อปจัดดอกไม้อิเคบานะ ทำให้รู้วิธีคิดและหลักการต่างๆ เช่น วิธีการปักวางดอกไม้หรือการจัดชั้นความสัมพันธ์ของดอกไม้ต่างๆ ที่ไม่เหมือนกัน การจัดดอกไม้แบบอิเคบานะมันจะอิงอยู่กับปรัชญามากๆ ซึ่งเราอยากให้เป็นวิธีคิดของตัวละคร รู้สึกว่ามันเป็นศาสตร์ที่เหมาะกับคนที่จะสามารถใช้การสังเกตและไหวพริบในการสืบสวนเพื่อไขคดีบางอย่างได้ ซึ่งจะเห็นได้ว่าตัวละครดาหลาจะมีวิธีคิด มีการสังเกตรายละเอียด มีปรัชญาบางอย่างที่ไม่เหมือนกับคนอื่น 

คนส่วนใหญ่มักจะคิดว่าการจัดดอกไม้คือกิจกรรมที่ละมุนละไม ต้องใช้ความอ่อนโยน แต่จริงๆ แล้วมันคือการตัดอันนี้ทิ้ง ดึงอันนี้ออก ถ้าเป็นเราก็จะอยากเก็บทุกอย่างไว้ แต่ความเป็นจริงคืออะไรไม่สวยก็ต้องทิ้ง เน้นความสวย เน้นภาพลักษณ์ ไม่ได้เน้นว่าต้องรักษาธรรมชาติไว้ ครูก็มักจะสอนว่าไม่ต้องกลัวที่จะทำร้ายมัน เราต้องทำร้ายมัน มันก็ดูมีความรุนแรงอยู่ในนั้นด้วย 

ดรีม: มีประโยคหนึ่งจากในซีรีส์ที่บอกว่าจริงๆ แล้ว การจัดดอกไม้คือการยืดเวลาความตายออกไปให้อยู่ได้นานที่สุด อิเคบานะคือการจัดดอกไม้ที่พูดถึง harmony ต้องมีดอกเด่น ดอกรอบข้าง บางคนมองว่าการจัดดอกไม้ทุกอย่างจะสวยงาม แต่จริงๆ แล้วมันคือการฝืนธรรมชาติ การเข้าใจความตาย

อิเคบานะมีความเกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธที่ญี่ปุ่น ซึ่งสำนักแรกๆ ก็คือพระ โดยเริ่มมาจากการจัดดอกไม้มาถวายบูชาทางศาสนา มีความเป็น ceremonial ตอนที่เราไปเรียนครูก็พูดถึงธรรมชาติ การยืดเวลาชีวิต เสียบยังไงให้อยู่ได้นาน แอบเซอร์ไพรส์เหมือนกันว่าการจัดดอกไม้มันเกี่ยวกับความตายมากกว่าที่คิด และ morbid ขนาดนี้ 

เอ: การที่เราตัดดอกไม้ออกจากต้น ตอนนั้นมันตายแล้ว แต่การจัดดอกไม้คือการที่เรากำลังเล่นกับความตายของมัน

ความหลากหลายของสปีชีส์

เรามักจะเห็นการเปรียบเทียบผู้หญิงกับดอกไม้ แต่สำหรับเรื่องนี้ดอกไม้เปรียบเสมือนคนในสังคมที่มีนิสัยแตกต่างกัน และพยายามต่อสู้ดิ้นรนในสภาวะแวดล้อมที่มีทรัพยากรอย่างจำกัด

ดรีม: พี่คุ่นอยากทำเกี่ยวกับฆาตกรรม ผู้หญิง และดอกไม้ แน่นอนว่าการที่เลือก Topic ดอกไม้ มันก็ช่วยเสริมเรื่องเฟมินิสต์ต่างๆ แต่ถ้าลึกไปมากกว่านั้น คือการที่เอาผู้หญิงไปเปรียบกับดอกไม้ แต่เราไม่ได้พูดแค่เรื่องดอกไม้กับผู้หญิง เพราะเรามองว่าทุกอย่างเป็น ecosystem เดียวกัน จริงๆ แล้วดอกไม้ก็คือคนในสังคมที่มีนิสัยแตกต่างกัน พยายามที่จะต่อสู้ดิ้นรนในสภาวะแวดล้อมเพื่อที่จะได้แสงและให้ตัวเองตายช้าที่สุด

เอ: จริงๆ แล้วเฟมินิสต์หรือเรื่องเพศก็มีวิวัฒนาการในช่วงเวลาที่ไม่เหมือนกัน ในประวัติศาสตร์บางอารยธรรมก็เคยมียุคที่ผู้หญิงใหญ่กว่าผู้ชายหรือผู้ชายใหญ่กว่าผู้หญิง สิ่งที่เราพยายามใส่เข้าไปในเรื่องนี้คือความร่วมสมัย ยุคที่ผู้หญิงมีสิทธิ์มีเสียง แต่เมื่อมีคนแย่งชิงก็จะมีคนสู้ขึ้นมาอีก เพราะนี่คือธรรมชาติ 

ดรีม: ที่ผ่านมาเราอาจจะเห็นคนที่ซัปพอร์ต faminism ในมุมเดียวซะส่วนใหญ่ บางคนก็ใช้ faminism เป็นเครื่องมือเพื่อที่จะเอาเปรียบอะไรบางอย่าง เพื่อที่จะให้ได้มาในสิ่งที่ตัวเองอยากได้ แม้กระทั่งผู้หญิงเองก็ใช้เช่นกัน เพราะฉะนั้นก็จะเห็นได้ว่าตัว faminism มันก็เป็นดาบสองคม 

องค์ประกอบศิลป์ที่เลียนแบบธรรมชาติ

สิ่งที่น่าสนใจไม่แพ้กันคืองานอาร์ต ที่ทำให้ภาพรวมออกมาดูแปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร ตั้งแต่มุมกล้องที่มีการเล่นกับตัวละคร การตัดต่อด้วยจังหวะการตัดดอกไม้ การจัดแสงที่สร้างบรรยากาศให้ดูลึกลับ ไปจนถึงการออกแบบเสียงที่เล่นกับจิตใต้สำนึกของมนุษย์

ดรีม: กลไกของซีรีส์คือทุกคนเป็น ecosystem ในป่าหรือธรรมชาติที่เต็มไปด้วยความหลากหลายสปีชีส์ของพันธุ์ไม้ เราก็จะมีการตีความเรื่องภาพ เรื่องสีว่าตัวละครของแต่ละบ้านเมื่อเทียบกับสภาพแวดล้อมควรเป็นยังไง 

เอ: อย่างเช่น ‘สตูดิโอดาหลา’ ก็จะมีความเป็นถ้ำ มี movement อยู่ตลอดเวลา มีดอกไม้ที่คืบคลาน ‘บ้านเอื้อเทพา’ เป็นป่าดงดิบที่มีบ่อน้ำอยู่ตรงกลางสีน้ำเงิน ‘บ้านตั้งสินทรัพย์’ ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นหน้าผา เราได้แรงบันดาลใจมาจากภาพวาดจีนที่มีภูเขา หิน ดอกกุหลาบ ของในบ้านก็เลยต้องเซ็ตไปทางนั้น

ดรีม: ส่วนมู้ดแอนด์โทนเราอยากให้ไปทางฟิล์มนัวร์ (Film Noir) มีความ Femme fatale และดาร์กกว่าซีรีส์ทั่วไป อยากให้มัน cinematic เหมือนหนัง กล้องมีการสวิตช์ไปมาเล่นกับคาแรกเตอร์ของดาหลาที่เป็นคนขี้สงสัยและ awkward ประมาณหนึ่ง เป็นความตั้งใจที่อยากให้มุมภาพสะท้อนกับความคิดและความรู้สึกของคาแรกเตอร์ที่เป็นนักจัดดอกไม้อย่างช่ำชอง พี่คุ่นก็ชอบที่กล้องไม่ได้จ่ออยู่นิ่ง เพราะมันทำให้เห็น movement ของตัวละคร

คุ่น: เราอยากเอาศิลปะของการจัดดอกไม้ในแต่ละขั้นตอนเข้าไปอยู่ในการตัดต่อด้วย อย่างเช่น การตัดกิ่งก้านก็จะมีจังหวะต่างๆ เพราะเราอยากให้สิ่งนี้สื่อออกมาทางภาพ ซึ่งถ้าสังเกตตอนเริ่มต้นของแต่ละอีพี ก็จะมีดอกไม้และวิธีการจัดการกับดอกไม้ที่ต่างกัน เพื่อนำเสนอว่าเรากำลังจะพูดเรื่องอะไร

จริงๆ แล้ว สตูดิดิโอดาหลาต้องเซ็ตขึ้นใหม่มาจากโรงที่มีอยู่จริง ความยากคือคนที่ดูแลดอกไม้เขาต้องวางแผน ดอกไม้มาจากเมืองไหน แล้วพรุ่งนี้มันจะเหี่ยวไหม เขาต้องเอามาเปลี่ยน ช่วงที่เราถ่ายสตูดิโอนั้นก็มีการเปลี่ยนดอกไม้อยู่ตลอดเวลา แอร์ต้องเปิดทั้งวัน เพื่อให้มันยังคงสภาพเหมือนเดิม 

เอ: ในพาร์ตของเสื้อผ้าและการแต่งหน้า สำหรับผู้หญิงมันคืออาวุธ ซึ่งก็จะเป็นเหตุผลว่าทำไมดาหลาต้องปากแดง วันนี้ฉันไปเจอใคร ฉันต้องฟาดสีแบบไหน ทำไมถึงใส่เสื้อผ้าแบบนั้น เพราะจริงๆ แล้วเขาก็เอาชุดแม่มาใส่ ทุกอย่างมันจะมี logic ของเขาอยู่

ดรีม: ด้วยความที่เราอยากเล่าการถูกกดทับด้วยธรรมชาติ เราทำ moodboard ของตัวละครว่ามีสีอะไรบ้าง แล้วแต่ละสีมัน represent อะไร ใครไปกดทับใคร แล้วเขาไปกดทับใครต่อ รวมออกมาแล้วกลายเป็นสีไหนมันก็จะติดอยู่ในเสื้อผ้าของตัวละครเหล่านั้น รวมทั้งลายดอกไม้ต่างๆ อย่าง ริสา (รับบทโดย แพต-ชญานิษฐ์ ชาญสง่าเวช) อาจจะอาศัยลายดอกไม้เยอะหน่อย เพื่อที่จะซ่อนว่าเขาเป็นดอกไม้ที่ถูกกดทับด้วยผู้ชายบ้าง ด้วยผู้หญิงกันเองบ้าง  

เอ: เราวางแผนกันเยอะมากๆ การสื่อสารจึงสำคัญมาก เราทำสตอรี่บอร์ดกันค่อนข้างละเอียด ซึ่งก็ช่วยได้เยอะในการทำงาน ช่วงที่ตื่นเต้นที่สุดคือ pre-production เหมือนทุกคนช่วยกันเนรมิตขึ้นมาได้หมดเลย นี่คือ cinema magic ของ production design ที่เรารู้สึกว่ามันเจ๋งมาก 

ดรีม: ส่วนพาร์ตของ sound design ตอนแรกเรารู้สึกว่ายังขาดความ psychological บางอย่าง เราอยากทำให้มัน thriller ขึ้น ฟังแล้วมีคำถามในเชิงลึกขึ้น เพราะอยากดึงดูดความสนใจคนดูในแต่ละตอน อย่างเช่น ตอนนี้เราจะให้เบาะแสสำคัญ หรือการบอกถึงตัวละครที่กำลังมีเงื่อนงำอะไรในใจ เขากำลังโดนใครกดอยู่ หรือเขาไปกดใครอยู่ ส่วนใหญ่มันจะเป็นเสียงสภาวะจิตใต้สำนึกของมนุษย์ 

ช่วง post-production เราอดหลับอดนอน ทำงานเวลาแปลกมาก แต่ก็มีไอเดียหลายอย่างในการตัดต่อ มีการเปลี่ยนสคริปต์บ้างเพื่อทำให้ซีรีส์เข้มข้นขึ้น เหมือนคลอดลูกออกมาในแบบที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าจะมาทางนี้ได้ ซึ่งพวกเราก็ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ กันเยอะมาก

The post ดาหลา บุปผา ฆาตกรรม เบื้องหลังองค์ประกอบศิลป์ผ่านปรัชญาแห่งดอกไม้และความตาย appeared first on a day magazine.

ช่วงเดือนที่ผ่านมา a day มีโอกาสร่วมเดินทางไปโตเกียวกับทริป ‘LINE STICKERS CONTEST 2024’ที่ทาง LINE STICKERS พาครีเอเตอร์ผู้ชนะการประกวด LINE STICKERS ทั้ง 12 คน ไปสร้างแรงบันดาลใจแและเวิร์กช็อปกับผู้เชี่ยวชาญในการสร้างสรรค์คาแรกเตอร์ของ LINE ที่ประเทศญี่ปุ่น

LINE STICKERS CONTEST 2024 เป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นต่อเนื่องเป็นปีที่ 9 โดยในปีนี้มาในคอนเซปต์ Dream Design Deliver: The Inspiration Experience เปิดโลกบันดาลใจสู่การสร้างสรรค์ ซึ่งปีนี้มีสถานที่สร้างแรงบันดาลใจในการออกแบบที่น่าสนใจมากมาย ไม่ว่าจะเป็น Kawagoe, Moomin Valley Park, Kadokawa Culture Museum, Akihabara, Chihiro Art Museum และ Tokiwaso Manga Museum 

มาเยือนดินแดนขึ้นชื่อตัวคาแรกเตอร์ทั้งที เราก็ไม่พลาดเก็บเรื่องราวที่น่าสนใจพร้อมเคล็ดลับในการพัฒนาคาแรกเตอร์มาฝากทุกคน ไม่แน่ว่าปีหน้าคุณอาจเป็นครีเอเตอร์คนต่อไปที่จะได้ร่วมทริปและเวิร์กช็อปที่ญี่ปุ่นกับ LINE STICKERS ก็ได้นะ

A Walk through Time and Imagination

การเดินทางครั้งนี้เริ่มต้นขึ้นที่เมืองคาวาโกเอะ จังหวัดไซตามะ ในอดีตย่านเมืองเก่าแห่งนี้มีบทบาทสำคัญมากในการขนส่งเสบียงอาหารมายังโตเกียว และด้วยการอนุรักษ์ประวัติศาสตร์อันยาวนานเอาไว้ได้ในระดับดีเยี่ยม จึงได้รับฉายาว่า ‘Little Edo (เอโดะจิ๋ว)’ นั่นเอง

สำหรับใครที่ชื่นชอบการ์ตูนเรื่อง Kamisama Hajimemashita (จิ้งจอกเย็นชากับสาวซ่าเทพจำเป็น) ซึ่งฉากหลังเป็นเมืองคาวาโกเอะ แล้วมีโอกาสได้พบกับหน้ากากสุนัขจิ้งจอกเหมือนได้หลุดเข้าไปสู่โลกแห่งอนิเมะในคาวาโกเอะเลยก็ว่าได้ 

กลิ่นอายแห่งประวัติศาสตร์และการผสมผสานของยุคสมัยให้ความรู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่ในยุคเอโดะยังไงยังงั้น นอกจากนี้ยังมีการ์ตูนเรื่องอื่นๆ อีกมากมายให้เดินดูกันเพลินๆ ทั้งวัน เรามั่นใจว่าสถานที่แห่งนี้ช่วยให้เหล่าครีเอเตอร์สามารถดึงแรงบันดาลใจมาสร้างสรรค์งานเชิงวัฒนธรรมร่วมสมัยได้อย่างแน่นอน 

มาต่อกัน ‘Moomin Valley Park’ ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากตัวละครมูมิน ตัวละครนอร์ดิกที่เป็นที่รักของคนทั่วโลก มูมินแวลลีย์พาร์กคือ ธีมพาร์กมูมินแห่งแรกในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่เมืองฮันโนะ จังหวัดไซตามะ 

ใครเป็นแฟนคลับครอบครัวมูมินต้องไม่พลาด เพราะที่นี่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความฝันและความสงบที่ช่วยทำให้จินตนาการของครีเอเตอร์ได้โลดแล่น ภายในธีมพาร์กจะมีทั้งโครงสร้าง สิ่งปลูกสร้าง และบรรยากาศแวดล้อมต่างๆ ที่ถอดแบบมาจากในหนังสือและการ์ตูน ไม่ว่าจะเป็น บ้านของครอบครัวมูมิน, ประภาคาร, กระท่อมอาบน้ำ, ถนนหนทาง หรือทะเลสาบขนาดใหญ่ พอผ่านประตูทางเข้าไปก็จะให้ความรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปอยู่ใน Moomin Valley จริงๆ

เราแนะนำให้มาช่วงเย็น เพราะ Moomin Valley Park แห่งนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่กว้างใหญ่ และมีพื้นที่ติดกับทะเลสาบมิยาซาวะ (Lake Miyazawa) ทำให้บรรยากาศร่มรื่นเหมาะกับการมาพักผ่อนปิกนิก ส่วนตอนกลางคืนก็จะมีเปิดไฟประดับที่ส่องแสงเป็นสีสันระยิบระยับ ซึ่งแตกต่างไปจากตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง

Discovering Modern Culture in Tokyo

เอาใจหนอนหนังสือมาดำดิ่งสู่โลกของไลต์โนเวลที่พิพิธภัณฑ์ Kadokawa Culture Museum กันบ้าง ที่นี่คือคอมเพล็กซ์ทางวัฒนธรรมที่รวมห้องสมุดพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ซึ่งแบ่งออกเป็นหลายโซนด้วยกัน แต่ที่อยู่เบื้องหน้าเราคือ ห้องสมุดขนาดใหญ่กว่า 8 เมตร มีการจัดเรียงหนังสือกว่า 20,000 เล่ม ในอาคารสูง 2 ชั้น โดยสถานที่แห่งนี้ตั้งขึ้นมาโดยสำนักพิมพ์การ์ตูนชื่อดังในญี่ปุ่น ซึ่งก็คือสำนักพิมพ์ Kadokawa

นอกจากนี้ภายในอาคารยังมีการจัดแสดงนิทรรศการที่ผนวกเข้ากับเทคโนโลยีล้ำสมัย เรียกได้ว่าเป็นการหลอมรวมความคิดสร้างสรรค์และจินตนาการเพ้อฝันมาบรรจบกันไว้ในที่เดียว

The Creative Business Enabler Workshop with LINE

มาถึงไฮไลต์ของทริปนี้คือการเยี่ยมชม ‘สำนักงาน LINE ที่โตเกียว’ เพื่อพัฒนาต่อยอดสำหรับครีเอเตอร์ กับทีม LINE STICKERS ประเทศญี่ปุ่น นำโดยผู้บริหาร LINE STICKERS ที่เล่าถึงความคิดสร้างสรรค์และความสำเร็จในตลาด พร้อมกับเคล็ดลับที่จะช่วยให้สติกเกอร์ของครีเอเตอร์โดดเด่นและเป็นที่นิยม นอกจากนี้ยังมีตัวแทนจาก Japan Local-Characters Association ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ส่งเสริมองค์ความรู้ และเครือข่ายคาแรกเตอร์ทั่วประเทศญี่ปุ่นมาแชร์เคล็ดลับในการพัฒนาคาแรกเตอร์ด้วยเช่นกัน 

สำหรับเนื้อหาจากการบรรยายของ นาโอโตโมะ วาตานาเบะ (Naotomo Watanabe) Senior General manager, Corporate Officer, LINE Japan มีดังนี้ 

• ผู้ใช้กว่า 90% มีความพึงพอใจใน LINE STICKERS จากการสำรวจ ขณะเดียวกันในสัดส่วนที่เท่าๆกัน ก็ยังคงมีความไม่พอใจ อันดับหนึ่งเลยคือ ใช้งานยาก หาคำตรงใจยาก จึงเป็นที่มาของโจทย์ในการพัฒนาให้สติกเกอร์ค้นหาง่าย และ มีตัวที่ตรงใจผู้ใช้งานมากที่สุด และต้องสนุกด้วย
• LINE STICKERS เป็นที่นิยมทั่วโลก นอกจากไทย ก็ยังมีอินโดและไต้หวันที่ผู้ใช้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้การติดต่อสื่อสารเพิ่มมากยิ่งขึ้น
• ผู้ใช้เลือกสติกเกอร์ ไม่ได้เลือกแค่คำหรืออารมณ์ของตัวเองอย่างเดียว แต่ยังคำนึงถึงคู่สื่อสารตัวเองด้วย ดังนั้น จึงพยายามหาจุดร่วมที่จะทำให้ใช้งานได้ง่ายยิ่งขึ้น จากการสำรวจความเห็นวัยรุ่นชื่นชอบ Combination STK (Sticker Arangement) เป็นอย่างมาก
• โจทย์ Challenge to wow : พัฒนาสติกเกอร์ของเรา ด้วยการต่อยอดจากตัวเดิมที่คุ้นเคย โดยผลสำรวจผู้ใช้ 90% บอกว่าไม่ชอบ Moon เพราะว่าไม่น่ารัก แต่ทีมก็ไม่ยอมแพ้ มองว่าจะทำยังไงให้ Moon เป็นที่ชื่นชอบ ก็คือการดีไซน์เปลี่ยนหน้าตาสีหน้า Moon ใหม่เพิ่ม ทำให้น่าใช้งาน และ น่ารักยิ่งขึ้น กลุ่มผู้ใช้วัยรุ่นชอบ ทำให้ Moon อยู่กับผู้ใช้มานานกว่า 12 ปี 

‘บี-อิสรี ดำรงพิทักษ์กุล’ ผู้อำนวยการฝ่ายธุรกิจ Consumer Business LINE ประเทศไทย กล่าวถึงทริปนี้ว่า

“สำหรับทริปนี้นอกจากจะเป็นรางวัลให้แก่ 12 ครีเอเตอร์ผู้ชนะที่สามารถสร้างสรรค์งานศิลปะการสื่อสารครองใจคนไทยในปีที่ผ่านมา ยังเป็นการชูความสำคัญของกระบวนการสร้างสรรค์ผลงานที่ไม่ได้มีเพียงแค่การวาดและขาย แต่ครอบคลุมไปถึงขั้นตอนการหาแรงบันดาลใจ การมีมุมมองที่หลากหลาย การศึกษาอินไซต์ของตลาด การเชื่อมโยงระหว่างความคิดสร้างสรรค์เข้ากับธุรกิจ การทำผลงานให้เป็นที่นิยมในกลุ่มผู้ใช้ ซึ่งจะถูกถ่ายทอดผ่านสถานที่ต่างๆในทริป ไปจนถึงกิจกรรมเวิร์กช็อปสุดเอกซ์คลูซิฟ

“ปีนี้เป็นปีที่ 9 ที่เรามีการจัดแข่งขันพาครีเอเตอร์มาที่ญี่ปุ่น ดินแดนที่เต็มไปด้วยตัวคาแรกเตอร์ สิ่งที่เราให้ความสำคัญคือทำให้ครีเอเตอร์รู้สึกว่าสติกเกอร์ต้องมี Story telling นะ เราพยายามให้แต่ละปีเปลี่ยนไปเรื่อยๆ อย่างปีนี้ก็มีมูมินแวลลีย์พาร์ก ซึ่งก็จะไม่ใช่แค่ตัวคาแรกเตอร์แล้ว เพราะมันมีเรื่องของสิ่งรอบด้าน การสร้างขึ้นมาทั้งหมด เหมือนเป็นการสร้างบ้านให้ตัวคาแรกเตอร์ สังเกตได้ว่าส่วนมากเราจะชอบให้ทริปมาจบอยู่ตรงมิวเซียม เพื่อให้เห็นความพยายามของคนๆ หนึ่งว่ากว่าจะได้เป็นผลงานเหล่านี้ ตลอดเส้นทางของเขาผ่านอะไรมาบ้าง”

นอกจากนี้เหล่าครีเอเตอร์จะได้รับโจทย์ร่วมสนุกในกิจกรรมเล็กๆในเวิร์กช็อป เพื่อสร้างสรรค์เรื่องราวจากคาแรกเตอร์ที่ได้รับรางวัลจาก LINE STICKERS CONTEST 2024 ให้เข้ากับสถานที่ต่างๆ ในทริปนี้อีกด้วย 

หลังจากเวิร์กช็อปเสร็จแล้ว เหล่าครีเอเตอร์ก็เดินทางไปย่าน ‘Akihabara’ สวรรค์ของวัฒนธรรมเกมและซับคัลเจอร์ญี่ปุ่นที่เต็มไปด้วยพลังและสีสันของชีวิตที่หลากหลาย จากนั้นเดินทางไปเยี่ยมชม ‘Chihiro Art Museum’ พิพิธภัณฑ์ศิลปะจิฮิโระโตเกียว ตั้งอยู่ในชิโมชะคุจิ เขตเนริมะ กรุงโตเกียว สร้างบนพื้นที่ของบ้านและสตูดิโอของ จิฮิโระ อิวาซากิ ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์หนังสือภาพแห่งแรกของโลก

สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยศิลปะสำหรับเด็กของ Chihiro Iwasaki ที่มีการเล่าเรื่องที่สะท้อนอารมณ์ที่อบอุ่น อีกทั้งมีการดีไซน์ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง อย่างที่รู้กันดีว่าคนญี่ปุ่นชื่นชอบการวาดเป็นชีวิตจิตใจ เพราะเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อสารได้ง่าย แถมยังใช้เวลาน้อย ซึ่งก็ถือว่าเป็นอีกแนวคิดที่สามารถนำมาสร้างสรรค์งานสติกเกอร์ได้เช่นกัน

Paradise of Character Fans

วันสุดท้ายก่อนจะเดินทางกลับ เราได้แวะไปที่ Tokiwaso Manga Museum หรือ หอพักโทคิวะ อาคารไม้ที่ตั้งอยู่ในย่านโทชิมะ กรุงโตเกียว 

เดิมทีสถานที่แห่งนี้เคยเป็นอพาร์ตเมนต์ของนักวาดการ์ตูนผู้โด่งดังมากมาย เรียกได้ว่า เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งมังงะ จนในปัจจุบันได้กลายมาเป็นพิพิธภัณฑ์ในที่สุด เป็นอีกหนึ่งหมุดหมายสำคัญของนักวาดการ์ตูนและนักสร้างสรรค์ที่ควรไปเยือนสักครั้ง ทำให้เราเห็นว่าความยิ่งใหญ่ของวงการมังงะญี่ปุ่นก็มีจุดเริ่มต้นมาจากจุดเล็กๆ แห่งนี้

เราเชื่อว่าครีเอเตอร์ทุกคนคงได้แรงบันดาลใจและไอเดียสร้างสรรค์จากทริปครั้งนี้ไปพัฒนาผลงานของตัวเองต่อไปไม่มากก็น้อย ใครที่พลาดปีนี้ไปก็ไม่ต้องเสียใจ เพราะ LINE STICKERS เขาจัดกิจกรรมให้ทุกคนมาสัมผัสประสบการณ์นี้ด้วยกันทุกปี สามารถติดตามรายละเอียดได้ที่ LINE STICKERS Thailand

The post LINE STICKERS CONTEST 2024 เติมแรงบันดาลใจ ต่อยอดไอเดียสร้างสรรค์ พร้อมกับเหล่าครีเอเตอร์ไทย ที่ประเทศญี่ปุ่น appeared first on a day magazine.

จาก AdMan สู่ AdPeople คือหมุดหมายที่ ‘รติ พันธ์ุทวี’ นายกสมาคมโฆษณาแห่งประเทศไทย อยากเปลี่ยนชื่อเพื่อทลายกรอบจำกัดเดิมที่เคยตีเส้นให้เป็นงานสำหรับคนโฆษณา สู่การเปิดกว้างให้ ‘People’ คนธรรมดาได้อวดความคิดสร้างสรรค์ในหลากหลายวงการ และความตั้งใจที่อยากให้ความคิดสร้างสรรค์เป็นเรื่องของทุกคนจริงๆ

ความพิเศษในปีนี้ไม่เพียงแค่มีกรรมการตัดสินที่หลากหลายเจเนอเรชัน แต่เป็นการผนึกความร่วมมือกับ UN ยกระดับงานคนไทยก้าวไกลบนเวทีโลก ไปจนถึงการชูแนวคิดการสร้างความยั่งยืน (Sustainability Policy) กับงานสร้างสรรค์ เปิดทางให้เหล่าคนช่างคิด นักเรียน รวมถึงคนโฆษณา และชาวเอเจนซี ได้มาร่วมถ่ายทอดองค์ความรู้ แลกเปลี่ยนแนวคิด แบ่งปันประสบการณ์อย่างใกล้ชิดแบบจัดเต็ม ซึ่งจะจัดวันที่ 20 – 21 พ.ย. 2567 ที่สามย่านมิตรทาวน์ ฮอลล์ 

การเดินทางตลอดระยะเวลากว่า 20 ปี ของเวทีประกวดโฆษณาภายใต้ชื่อ ‘Adman Awards & Symposium’ สู่ ‘AdPeople Awards & Symposium’ มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง เป้าหมายสูงสุดคืออะไร รวมไปถึงทิศทางจะเป็นยังไงต่อไป

ทำไมถึงเปลี่ยนชื่อจาก AdMan มาเป็น AdPeople

ประเด็นแรกคือเมื่อก่อนบางคนอาจจะมองว่า Adman แปลว่า เรื่องของคนโฆษณา เป็นธุระของคนโฆษณา แต่เวทีนี้เรายืนยันได้ว่าไม่ใช่ เพราะเนื้อหาเรื่องราวมันกว้างขึ้นมาก ประเด็นที่สองคือปีนี้เป็นปีแรกที่สมาคมโฆษณาประกาศนโยบายการพัฒนาอย่างยั่งยืน (Sustainability Policy) ซึ่งก็มีเรื่องของการสนับสนุนการเรียนรู้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด เรารู้สึกว่าสิ่งนี้คือหนึ่งในหัวใจของงาน Adman เราค้นพบว่าถ้าจะไปสู่ในเรื่องของความยั่งยืน มันต้องไม่ใช่แค่ Man แล้ว มันต้องเป็น People เพราะเราอยากให้รู้สึกว่าความคิดสร้างสรรค์เป็นเรื่องของทุกคนจริงๆ ซึ่งปีนี้เป็นปีที่ 4 แล้วที่เราขยายขอบเขตของการทำงาน เรามองว่าเนื้อหาและคุณค่าของมันควรค่าแก่คนในวงกว้าง

ฟีดแบ็กจากปีที่แล้วเป็นอย่างไรบ้าง

ปีที่แล้วก็เป็นปีที่ดีมาก ผู้คนให้ความสนใจเยอะ เราทำได้ดีขึ้นในทุกองค์ประกอบและทุกมิติ สิ่งที่เรารู้สึกภูมิใจมากที่สุดคือจำนวนคนที่มางาน เราจัดทั้งหมด 2 วัน คนมาวันละ 1,500 กว่าคน ซึ่งถือว่าเยอะมาก แต่สิ่งที่ดีไปกว่านั้นคือเราได้เห็นความหลากหลายของผู้คนที่เข้ามาชม มีทั้งนักการตลาด คนโฆษณา ผู้ประกอบการ SME รวมไปถึงสิ่งที่เราตั้งใจคืออยากให้ความรู้กับนักเรียนที่กำลังเตรียมตัวหางาน หรือ First Jobber โดยเฉพาะ Session Workshop ที่เราจัดขึ้นมามันมีประโยชน์มากกับกลุ่มคนเหล่านี้ เราคิดว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องที่เราจับทางถูกแล้ว 

ในแง่ของงานปีนี้เรากล้าพูดได้เลยว่า 33 Sessions และ Workshop 12 Sections จาก 80 Speakers เป็นคนที่น่าฟังและหลากหลายเจเนอเรชัน มีทั้งศาสตร์ของแบรนด์ ความคิดสร้างสรรค์ รวมถึงความยั่งยืน ไม่ว่าจะเป็น เรื่องของการทำธุรกิจค้าขาย การทำโฆษณา หรือ ESG (Environmental, Social, และ Governance) เราคิดว่าสเปกตรัมนี้ทำให้เกิดความหลากหลายของหัวข้อและเป็นประโยชน์กับคนฟังในภาพที่กว้างขึ้น 

การนำแนวคิดความยั่งยืนมาร่วมกับงานสร้างสรรค์ มีความสำคัญอย่างไร

ทุกวันนี้คนก็พูดถึงเรื่องของ SDGs (Sustainable Development Goals) ในฐานะที่เราเป็นตัวแทนของธุรกิจโฆษณาหรือธุรกิจสื่อสารการตลาด ผมว่าถึงเวลาแล้วที่เราต้องทำตัวเป็น Corporate Citizenship ที่ดีของสังคมและโลกใบนี้ เราได้คุยกับทาง UN Global Compact ซึ่งเป็นหน่วยงานของ UN ดูแลในเรื่องของ SDGs โดยตรง ซึ่งมีสำนักงานอยู่ที่ประเทศไทย โดยเราเลือก 4 หมุดหมายที่เกี่ยวข้องกับการสื่อสารการตลาดอย่างแท้จริง 

อย่างแรกคือการศึกษาที่มีคุณภาพ เราทำ Knowledge Sharing ให้กับสังคมอยู่ตลอดเวลา การจัดงานสัมมนาไม่ใช่แค่เฉพาะคนที่อยู่ในสายงานอาชีพนี้เท่านั้น แต่เรามีเทรนเนอร์เพื่อหวังที่จะส่งต่อความรู้ผ่านทางกลุ่มของครูบาอาจารย์เพื่อจะไปให้ถึงนักศึกษารุ่นใหม่ในอนาคตให้มีความพร้อมทั้งศาสตร์และเทคโนโลยีใหม่ๆ นี่คือการให้องค์ความรู้ที่เราคิดว่าทุกคนควรจะต้องมาฟังและเป็นประโยชน์ 

อย่างที่สองคือความเท่าเทียม ผมมองว่าในธุรกิจโฆษณาก็เป็นธุรกิจชนิดหนึ่งที่เราเห็นอยู่แล้วว่ามีความหลากหลายในเรื่องต่างๆ เราจึงแทรกประเด็นเรื่องของการมีความเคารพในอิสระของความคิดสร้างสรรค์ หากเรามีความเคารพในเพศสภาพแล้ว เราก็ต้องมีความเคารพในความแตกต่างในความคิดสร้างสรรค์ด้วย ถ้าเราปิดกั้นตรงนี้ ไอเดียดีๆ ก็คงไม่ออกมา 

อย่างที่สามคือการผลิตและบริโภคที่รับผิดชอบ สมาคมเรารณรงค์ในเรื่องของจรรยาบรรณโฆษณามาโดยตลอด ล่าสุดเราก็มีคู่มือจรรยาบรรณที่แปลมาจากทางหอการค้าโลก เรามีคณะทำงานจรรยาบรรณ เราทำงานร่วมมือกับภาครัฐเพื่อให้ได้มาซึ่งชิ้นงานโฆษณาที่มันควรจะเป็น เราก็พูดกันมาตลอดว่าการที่จะมีไอเดียความคิดสร้างสรรค์แปลกๆ ใหม่ๆ ได้ต้องมีอิสระทางความคิด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นบรรทัดฐานของความเป็นจรรยาบรรณต้องมีเช่นกัน ผมคิดว่าจรรยาบรรณของผู้ทำโฆษณาหรือคนทำสินค้าบริการต่างๆ ถ้าทำด้วยการมีจรรยาบรรณที่ดีแล้ว มันนำไปสู่การบริโภคอย่างเป็นธรรม 

อย่างสุดท้ายคือการร่วมมือไปสู่เป้าหมายของการพัฒนาที่ยั่งยืน หมายความว่าเราก็เป็น Partnership ที่ดีกับลูกค้าและพร้อมสนับสนุนการทำงานเหล่านั้นให้ประสบความสำเร็จ นี่ก็คือ 4 SDGs ที่เราประกาศไปในปีนี้ นี่คือการนำร่องที่จะทำให้โฆษณาที่อยู่ในระบบสมาชิกของเรา ในอนาคตก็สามารถนำไปใช้ต่อได้ ธุรกิจโฆษณาก็ต้องมีมาตรฐานในการทำงานเหมือนกัน 

คอนเซปต์ปีนี้ต่างจากปีก่อนๆ อย่างไรบ้าง

ธีมของเราในปีนี้คือ Creativity for Peoplekind หมายถึงการที่เราเปิดกว้างกับชิ้นงาน ซึ่งปีนี้มีการปรับเปลี่ยนหมวดของการประกวดรางวัลเพิ่มเติม เราเปิดให้เจ้าของผลิตภัณฑ์หรือเจ้าของแบรนด์ที่ไม่ได้อยู่ในระบบของเอเจนซีโฆษณาส่งงานเข้ามาได้ เพราะมีหลายองค์กร หลายบริษัทที่มีงานดีๆ เยอะมาก แต่เขาอาจจะรู้สึกว่าเข้ามาไม่ถึง และอีกสิ่งใหม่คือปีนี้เรามี Entertainment Music นั่นหมายความว่าเราเริ่มที่จะพิจารณารางวัลที่เกี่ยวข้องกับเพลงและมิวสิกวิดีโอด้วย ดังนั้นงานรางวัลโฆษณาก็จะไม่ได้เห็นแค่เฉพาะเอเจนซี อาจจะมีนักดนตรี นักร้องจากค่ายเพลง หรือค่ายทำหนังขึ้นไปรับรางวัลใน Adman นี่คือ Creativity for Peoplekind ที่เราเปิดกว้างมากขึ้น 

เราให้ความสำคัญกับหัวข้อสัมมนา พยายามวางให้มันวาไรตี้เยอะมาก ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้ประกอบการ คนทำงานเอเจนซี คนทำการสื่อสารการตลาด ฝ่ายวิชาการ อาจารย์ หรือแม้กระทั่งนักเรียน ทุกคนสามารถหยิบจับอะไรที่เป็นประโยชน์กับสถานะของคุณได้จริงๆ เราเชื่อมั่นเลยว่าคนธรรมดาทุกคนที่เห็นในความคิดสร้างสรรค์ต้องได้อะไรกลับไป 

แล้วกรรมการตัดสินมีความหลากหลายมากขึ้นด้วยไหม

ความพิเศษคือปีนี้เรามี Category 3 กลุ่มของผู้ตัดสิน กลุ่มแรกคือ Young Judge ด้วยความที่สมัยก่อนตอนที่เราไปงานประกาศรางวัล เราก็จะเห็น Creative Director หรือผู้หลักผู้ใหญ่ที่เป็นผู้อาวุโสมาตัดสินชิ้นงานต่างๆ แต่เราก็อยากรู้ว่าถ้าผู้ตัดสินที่อายุต่ำกว่า 30 จะเป็นยังไง ซึ่งอาจจะเป็น Copy Writer, Art Director, Graphic Designer หรือแม้กระทั่งฝั่งลูกค้าที่เป็นคนรุ่นใหม่ ให้เขามาดูว่าอยากจะเลือกให้รางวัลงานอะไร

กลุ่มที่สองคือภาคประชาชน เราอยากเอาคนธรรมดามาตัดสิน เราอยากรู้ว่างานโฆษณาต่างๆ ที่คิดว่าควรต้องได้รางวัล ประชาชนเขาคิดแบบที่เราคิดหรือเปล่า ซึ่งก็จะมีตั้งแต่ พี่ไรเดอร์ พี่วินมอเตอร์ไซค์ คุณหมอ อาจารย์ คุณครู ตำรวจ มีความคล้ายกับรางวัล Popular Vote เป็นรางวัลที่มอบจากคนธรรมดา

และกลุ่มที่สามคือ The Legend Judge คือคนโฆษณาที่เลิกทำงานโฆษณาไปแล้ว เกษียณไปแล้ว แต่นั่นคือ Big Name ถ้าย้อนกลับไปเมื่อ 30 ปีที่แล้วที่ผมทำงานโฆษณา ชื่อเหล่านั้นคือตำนานมากๆ ก็มาดูกันในปีนี้ว่า The Legend Judge เขาจะเห็นงานแบบไหน ทั้งหมดนี้ก็เป็น Creativity for Peoplekind ด้วยเจตนาที่เราอยากให้มันกว้างและมีส่วนร่วมจากคนหลายกลุ่มมากขึ้น

สำหรับคุณ คิดว่าการมีกรรมการที่ต่างเจเนอเรชันกันมีความน่าสนใจอย่างไร

ผมคิดว่าพี่ๆ ที่อยู่ในวงการมาก่อนก็ล้วนเป็นตำนานของอุตสาหกรรมโฆษณาทั้งสิ้น เราอยากเห็นสิ่งนี้เพราะเราอยากบันทึก เราอยากฟังว่าพวกเขามองเห็นอะไร เผื่อว่าการบันทึกของเราจะมีประเด็นหรือแก่นสารที่สำคัญและน่าสนใจที่จะไปถ่ายทอดต่อ เพื่อเป็นประโชยน์ให้กับคนที่ยังทำงานอยู่ในปัจจุบัน 

ผมคิดว่าสิ่งที่พี่ๆ เขาทำกันไว้ในอดีตมันเป็นอะไรที่มีคุณค่าและเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้วงการโฆษณาไทยมาถึงทุกวันนี้อย่างมีศักดิ์ศรี พี่ๆ เหล่านั้นคือคนที่ไปบุกเบิกรางวัลเยอะแยะมากมาย ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่เรามีมาถึงวันนี้ก็มาจากการทำงานของพี่ๆ เหล่านั้น ในวันนี้ที่เราจะต้องปรับทิศทางของอุตสาหกรรมนี้ต่อไป ผมคิดว่าก็น่าสนใจดีถ้าเราเอาชิ้นงานมาเป็นตัวตั้ง แล้วลองดูว่าพวกเขามีวิธีการมองหรือมีข้อคิดเห็นอย่างไรบ้าง อาจจะมีคอนเมนต์บางอย่างที่เป็นประโยชน์เพื่อไปถ่ายทอดให้กับคนในรุ่นต่อๆ ไป

แต่ก็ต้องยอมรับว่าในบริบทยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ช่องทางหรือรูปแบบของการสื่อสารมันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง สมัยก่อนพวกพี่ๆ เขาอาจจะคุ้นชินกับสื่อพวก ทีวี วิทยุ สิ่งพิมพ์ โปสเตอร์ แต่ยุคสมัยนี้มันมีวิธีการที่หลากหลายมากขึ้น นี่คือสเปกตรัมที่ต่างกันระหว่างเจเนอเรชัน เราก็อยากดูว่าคนต่างรุ่นจะเลือกอะไรยังไง 

ด้วยความที่เราทำงานกับคนทั้งสองรุ่น เราเป็น Transition ระหว่างเจเนอเรชัน ซึ่งเรามองว่าการมีความคิดเห็น วิธีการมอง หรือวิธีการพิจารณาของแต่ละเจเนอเรชันที่ต่างกัน ก็เป็นเรื่องธรรมดามากในทุกวงการ แต่ท่ามกลางการมองหรือคิดไม่เหมือนกัน มันมีประเด็นอะไรที่น่าสนใจแล้วควรจะเอามาแชร์กันไหม นั่นคือสิ่งที่เราสนใจมากกว่า

ลองถูกลองผิดมาหลายปี คุณคิดว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่าเดินมาถูกทางแล้ว

ผมเป็นคนแรกเลยที่จัดงาน 2 วัน มันเป็นความบ้าบิ่นของผมเอง ตั้งแต่ได้มารับตำแหน่งเป็นนายกสมาคม ผมรู้สึกว่างานตรงนี้มันไม่ถึงใคร เราอยากทำงานให้มันเป็นวงกว้าง แต่ถ้าเราจะจัดกันเอง ฟังกันเอง ดูกันเอง แล้ววิทยาการเหล่านี้จะไปอยู่ที่ใครล่ะ ทำไมเราไม่ขยายออกไปในวงอื่นบ้าง เพื่อให้คนอื่นเขาได้เข้าใจ คุณอยากจะมีโตเกียวบานาน่า แต่คุณไปทุกจังหวัดเจอแต่มันฉาบ กล้วยฉาบ เหมือนกันหมดเลย มันไม่มีแบรนด์ดิ้ง มันไม่มี Value Added มันไม่มีดีไซน์ทั้งสิ้น แล้วแบบนี้มันจะสร้างสรรค์ได้ยังไง ถ้าเราคิดว่า Creativity จะช่วยให้การทำธุรกิจและเศรษฐกิจดีขึ้น เราในฐานะทำวิชาชีพนี้ก็ต้องถ่ายทอดสิ่งนี้ให้เป็นประโยชน์กับคนทั่วไปได้ นี่คือสิ่งแรกที่คิดเลย หรือจะเรียกว่าเป็นความอุตริก็ได้ ก็เอาล่ะวะ ลองกัดฟันทำดู

สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่ามาถูกทางแล้วมี 2 องค์ประกอบ หนึ่งคือส่วนผสมของเรื่องราวที่นำเสนอ เราจะทำแค่เรื่องที่อยู่เฉพาะในแวดวงของคนโฆษณาอย่างเดียวไม่ได้ สองคือการมีส่วนร่วมของหลายภาคส่วนในงานรางวัล แต่ความท้าทายที่สุดคือทำยังไงให้คนทั่วไปรู้ว่าเขาควรจะมางานนี้ นี่คือสิ่งที่เราต้องทำกันต่อไป

แต่สิ่งที่น่าสนใจคือเรารู้สึกได้ว่าเวลานี้คนทั่วไปเริ่มเข้าใจถึงนัยสำคัญของความคิดสร้างสรรค์ที่ดี ความคิดสร้างสรรค์เข้าไปช่วยให้การทำธุรกิจ การค้าขายคล่องตัวมากขึ้น ยกตัวอย่างกลุ่มคนที่บอกว่าฉันอยากจะเป็นอินฟลูเอนเซอร์ พวกเขาก็ต้องมีความคิดสร้างสรรค์ ผมมองว่าคนในเจเนอเรชันปัจจุบันเห็นคุณค่าของความคิดสร้างสรรค์มากขึ้น ซึ่งเราก็พยายามที่จะตอบสนองสิ่งที่เขาอยากจะเรียนรู้ อยากจะฟัง 

ความฝันสูงสุดของการทำงานตรงนี้คืออะไร

อาจจะฟังแล้วดูเป็นอะไรที่ Abstact นิดหนึ่ง แต่ผมแค่อยากได้ยินฟีดแบ็กที่บอกว่าสิ่งที่เราทำอยู่มันเป็นประโยชน์ ถึงแม้ว่าเราจะเป็นองค์กรที่ไม่ได้หวังผลกำไร แต่ว่าการจัดงานแบบนี้ต้นทุนมันไม่ถูกหรอก เราแค่อยากให้คนมาเพื่อให้งานมันไปต่อได้ ถ้าผมทำปีนี้ไม่ได้ปีหน้าก็ไม่มี พูดตรงๆ ว่าสมาคมก็ไม่ได้มีเงินที่จะรองรับความขาดทุน แน่นอนว่าเราไม่ได้หวังกำไร เพียงแต่ว่าขอให้มาในระดับที่เรียกว่าพอไปได้ แล้วปีหน้าทำกันต่อได้ผมก็โอเคแล้ว หรือถ้ามาเยอะอีกหน่อยบัตรมันก็อาจจะถูกลง เพราะว่าความตั้งใจคืออยากขยายวงให้มันกว้างขึ้น แต่ในเชิงของคุณค่าเราก็อยากให้คนที่มาแล้วต้องได้อะไรกลับไป ผมว่านั่นคือเป้าหมายที่ดีที่สุดที่เราอยากจะได้ยิน 

ต้องยอมรับว่างานเราจัดเดือนพฤศจิกายน ซึ่งแทบจะเป็นงานสุดท้ายของปี คนอาจจะคิดว่างานมันก็ซ้ำๆ เหมือนกัน แต่ผมยืนยันได้เลยว่ามันไม่ซ้ำ ผมพยายามที่สุดที่จะทำให้มันมีคุณค่าในมุมที่แตกต่าง เรากลับมาสู่พื้นฐานที่สำคัญของการทำธุรกิจ การตลาด การค้าขายว่านี่คือความคิดสร้างสรรค์ การสร้างแบรนด์ ความรู้ในเชิงของการวางกลยุทธ์ต่างๆ ที่คนธรรมดาในวงกว้างสามารถนำไปใช้ประโยชน์ให้ตัวเองได้

บรรยากาศงานที่ผ่านมามันดีขึ้นเรื่อยๆ เราเห็นผู้คนหลากหลายเจเนอเรชัน วันหนึ่งเราอยากจะให้วันนี้เป็นวันแห่งความคิดสร้างสรรค์ ทุกคนสามารถจะมาเสพ มาจับเอาความรู้ดีๆ มาสร้างแรงบันดาลใจเพื่อต่อยอดความคิดแปลกๆ ใหม่ๆ ผมว่านี่แหละที่จะขับเคลื่อนอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ต่อไปได้

AdPeople Awards & Symposium 2024 งานใหญ่ที่สุดของคน Creativity ที่จะเปิดโลกความคิดสร้างสรรค์ให้เป็นเรื่องของทุกคนที่อัดแน่น 2 วันเต็ม กับ 33 Sessions และ Workshop 12 Sections จาก 80 Speakers ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://admanawards.com 

ซื้อบัตรได้ที่ https://www.eventpop.me/s/adpeoplesymposium2024 

บัตรราคา 3,500 บาท เข้าได้ 2 วัน

The post ‘เพราะความคิดสร้างสรรค์เป็นเรื่องของทุกคน’ จาก AdMan สู่ AdPeople Awards & Symposium 2024 appeared first on a day magazine.