2 ปีที่ผ่านมาในฐานะบรรณาธิการข่าว Workpoint News แม้จะเหนื่อย ยาก เครียด และกดดันกับยอดไลก์ยอดแชร์ที่พวกเราถูกโซเชียลมีเดียหล่อหลอมให้ต้องทำตามกติกาของมัน แต่โลกออนไลน์ยังมีอีกหลายแง่มุมให้เป็นโอกาสในการทำงานสื่อในอนาคต โอกาสในการทำงานที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม

ผู้เขียนทำงานด้านโทรทัศน์มานาน 6 ปีก่อนจะผันตัวมาทำงานออนไลน์เต็มตัวได้ 2 ปีกว่า เรามองเห็นว่างานออนไลน์เป็นโอกาสที่จะได้นำเสนอประเด็นที่เป็นประโยชน์กับสังคมจริงๆ

จากร้อยกว่าคลิปที่เรารับผิดชอบในฐานะบรรณาธิการ คลิปสั้นที่มีคนดูและแชร์เยอะที่สุดคือสกู๊ปข่าวเรื่อง ‘ยาชุดซองยามรณะยิ่งกินยิ่งใกล้ตาย‘ ที่จัดทำโดย พริสม์ จิตเป็นธม อดีตผู้สื่อข่าวเวิร์คพอยท์ (ปัจจุบันเป็นผู้สื่อข่าว BBC Thai) โดยนับถึงวันที่ 1 กันยายน 2562 มีคนดูแล้ว 10 ล้านวิว ยอดแชร์ 180,000 กว่าครั้ง

ท่ามกลางเสียงคร่ำครวญว่าออนไลน์เต็มไปด้วยสื่อขยะ ตื้น สั้น มักง่าย แต่ตัวเลขและสถิติกลับบอกอีกอย่าง

สกู๊ปที่คนดูเยอะที่สุดของเราก็ยังเป็นเรื่องที่มีเนื้อหา มีความลึก มีแหล่งอ้างอิงที่ตรวจสอบได้ และยังสร้างประโยชน์กับสังคม โดยจากกว่า 16,000 ความเห็นที่คนมาหย่อนเอาไว้ในหน้าเฟซบุ๊กกว่าครึ่ง เป็นการแท็กไปถึงคนรู้จักญาติผู้ใหญ่คนใกล้ตัว

จาก 16,000 ความเห็น สมมติขอแค่ร้อยละ 10 หรือเท่ากับ 1,600 คนที่ตัดสินใจเลิกใช้ยาชุดจริงๆ สำหรับเรา เท่านี้มันก็เป็นผลพลอยได้มหาศาลที่เบิกบานในจิตใจของคนทำสื่อแล้ว

ในทางกลับกัน สกู๊ปเรื่องยาชุดนี้ถ้าย้อนกลับไปในสมัยที่เรายังทำงานทีวี ต่อให้ผลิตสารคดียาวสักครึ่งชั่วโมงก็ไม่สามารถการันตีได้เลยว่าผลจะเป็นอย่างไร เอาแค่เรื่องตัวเลขก็ต่างกันมากแล้ว สกู๊ปออนไลน์ชิ้นนี้มีคนดูหลัก 10 ล้านวิว เรตติ้งนั้นมากกว่ายุคที่ผู้เขียนทำข่าวทีวีเป็นร้อยเท่าตัวได้

และแม้ว่ามันจะสั้น แต่ถ้ามันมีประโยชน์และสนองจุดประสงค์ที่ต้องการนำเสนอ ขนาดความยาว รูปแบบ และพื้นที่ ก็น่าจะเป็นเรื่องที่สำคัญรองลงไป

ให้โอกาสในการทำเรื่องที่ชอบ

ออนไลน์ยังเปิดโอกาสให้ได้ทำในสิ่งที่คุณสนใจด้วย K-pop วงไอดอล เซ็กซ์ โรคซึมเศร้า สิ่งแวดล้อม คนพิการ เรื่องพวกนี้ต่อให้ niche แค่ไหนแต่ขอให้ประเด็นแหลมคมและสัมผัสกับผู้คนได้มันจะทำงานในแบบของมัน

ในยุคโทรทัศน์ผู้เขียนเจอกับอุปสรรคในเรื่องนี้ด้วยความที่ทีวีมีค่าแอร์ไทม์ การจะนำเสนอเรื่องอะไรสักเรื่องต้องคุ้นหูคุ้นตาคนดูสักระดับหนึ่งก่อนเพื่อการันตีเรื่องเรตติ้ง แต่ออนไลน์มันไม่มีค่าแอร์ไทม์ เราจะโพสต์วันละกี่ครั้งก็ได้

เคสนี้ขอยกตัวอย่างออนไลน์ของ a day magazine ที่ทำได้ดีมาก คลิป ‘เด็กเซาะกราว เด็กสระแก้วเต้นสู่ฝัน‘ สัมภาษณ์โปรดิวเซอร์ของวง คลิปนี้พูดถึงน้องๆ จากต่างจังหวัดที่คัฟเวอร์เพลงของวง BLACKPINK พูดถึงความพยายามทำในสิ่งที่รัก ทำอะไรทำจริง และมีความสุขไปกับมัน

คลิปนี้มีคนดูนับถึงวันนี้มากถึง 3.5 ล้านครั้ง และมีคนแชร์กว่าสามหมื่นครั้ง (นับเฉพาะโพสต์เดียว) และเป็นคลิปที่เนื้อหาดี มีประโยชน์ ดูแล้วสร้างแรงบันดาลใจ ได้ชื่นอกชื่นใจชื่นชมน้องๆ ที่มีความอุตสาหะ

ถ้าดูคลิปนี้อย่างน้อยที่สุดก็ได้เบิกบาน ได้ฟังเพลงและดูท่าเต้นที่น่ารักๆ ของน้องๆ ซึ่งคนดูแต่ละคนจะกอบโกยประโยชน์จากคลิปนี้ไปได้มากน้อยแค่ไหน จะเห็นมันเป็นอะไรก็แล้วแต่มุมมอง แต่ที่แน่ๆ งานพวกนี้ไม่ใช่ขยะตื้นและกลวงแน่นอน

ความทะเยอทะยานในวิชาชีพ

ในประเทศไทยมีคนเก่งและจิตใจดีที่อยากช่วยกันส่งเสริมทำงานสื่อคุณภาพมากพอที่จะเกื้อหนุนกันผลิตงานใหม่ๆ ที่เกิดประโยชน์

ในช่วงการเลือกตั้งเดือนมีนาคม 2562 Workpoint News ทำเว็บไซต์รายงานแผนที่ผลการเลือกตั้งแบบอินเทอร์แร็กทีฟ งานนี้เราได้รับความช่วยเหลือจาก Cleverse ที่เชี่ยวชาญด้านการนำเสนอโดยมีคนเข้าไปดูมากถึง 13 ล้านครั้ง (นอกจาก Workpoint News แล้ว The Momentum, iLaw และ Opendream, Voice TV และอีกหลายที่ก็จัดทำเว็บไซต์คล้ายๆ กันนี้ด้วยความสำเร็จในรูปแบบของแต่ละเจ้า)

สิ่งที่อยากจะบอกคือออนไลน์เป็นสนามฝึกที่เปิดโอกาสให้คนเรียนสื่อ อยากทำสื่อ ได้ลองทำงานในระดับที่ไม่น้อยหน้านานาชาติ ถ้าเราเห็นงานต่างประเทศที่สวยๆ มีวิธีคิดที่แปลกใหม่ เราอยากลองทำ อยากคิดในแบบของเรา มันทำได้จริง

สกู๊ปข่าวเรื่อง ‘ปลาทูไทย กำลังจะหายไปจากโลก’ ที่จัดทำโดยไทยรัฐนั่นก็เป็นอีกหลักฐานความทะเยอทะยานทางวิชาชีพ ซึ่งคำนี้สำคัญมาก ‘ความทะเยอทะยานทางวิชาชีพ’ สิ่งนี้อาจไม่ได้ตอบแทนคุณด้วยเม็ดเงินและความร่ำรวยได้เสมอไป แต่มันตอบจิตวิญญาณ มันตอบหัวใจของคุณได้ และยังควบคุมให้คุณทำงานด้วยสัมมาอาชีพ ด้วยจรรยาบรรณที่เข้มแข็งเกิดประโยชน์กับสังคม

‘ความทะเยอทะยานทางวิชาชีพ’ จะยังช่วยผลักดันให้คุณพัฒนาศักยภาพของคุณเอง

เปิดใจให้คุณได้มองโลกขยับไปให้เท่าทันว่าสื่อทั่วโลกทำงานกันแบบไหน แล้วบอกให้เราถ่อมตน เรียนรู้ และอดทนทำงานจนกว่าจะถึงผลสำเร็จ

จุดหมายปลายทางของเราคือการทำประโยชน์กับคนรอบข้างผ่านสื่อที่เราผลิต และไม่ว่าคนจะย้ายถิ่นฐานไปอยู่ตรงไหน เขาจะเปลี่ยนจากวิทยุ โทรทัศน์ หนังสือ ไปเป็นสื่อออนไลน์ มันก็เป็นหน้าที่ของเราในการศึกษาและเรียนรู้ปรับเปลี่ยนเพื่อทำงานตอบโจทย์ความต้องการในการสร้างพลังบวกให้กับสังคม

The post ‘Online is an Opportunity’ อย่ามองออนไลน์ว่าตื้นและกลวง มองมันเป็นโอกาส appeared first on a day magazine.

ในโลกความเป็นจริงแล้ว เจ้าของสถานที่มักไม่ค่อยคิดเรื่องที่โรแมนติกขนาดนั้น พวกเขาถามอยู่ไม่กี่เรื่องคือ จะใช้ตอนไหน เวลาไหน ถ่ายกี่โมงถึงกี่โมง ยาวนานเท่าไหร่ ใช้ส่วนใดของบ้านบ้าง และมีเงินให้กี่บาท เพราะที่อยู่อาศัยก็คือที่อยู่อาศัย บ้านก็คือบ้าน มันคือสถานที่ส่วนตัวและถิ่นฐานหลักของชีวิต หลายๆ ครั้งการมาถึงของกองถ่ายอาจทำความเสียหายให้กับบ้านหลังนั้น เพราะอุปกรณ์สำหรับถ่ายทำภาพยนตร์นั้นไม่เคยมีขนาดเล็ก ทีมงานแห่กันมาเป็นจำนวนมาก ไหนจะต้องขอให้ทุกคนในบริเวณนั้นเงียบเสียงตลอดเวลา หรือหลายๆ ครั้งอาจทำให้เจ้าของบ้านไม่สะดวกในการอยู่อาศัย ถึงขั้นเข้าบ้านตัวเองไม่ได้ ดังนั้นเจ้าของบ้านมักจะคำนวณให้ดีก่อนอนุญาต หลายครั้งก็ปฎิเสธไปง่ายๆ เลย เพราะหวงบ้านมากกว่า หรือไม่คุ้มกับเงินที่ได้ (น้อยครั้งมากที่พอบอกว่านักแสดงในหนังคือใครแล้วเจ้าของเปลี่ยนใจให้ถ่ายเพราะเป็นแฟนคลับนักแสดงคนนั้น)

แต่ในอีกหลายๆ ครั้งที่เจ้าของอนุญาตยินยอมให้ถ่าย แล้วปรากฏว่าหลังจากหนังเรื่องนั้นออกฉาย และหลังจากมันกลายเป็นหนังสุดฮิต สิ่งที่ตามมาคือมูลค่าของสถานที่ของพวกเขาก็พุ่งขึ้นเป็นกอบเป็นกำโดยอัตโนมัติ

หลังจากที่หนังเรื่อง Avengers: Endgame จบไปอย่างยิ่งใหญ่ในฉากกระท่อมปลายนาของโทนี่ สตาร์ก สิ่งที่ยิ่งใหญ่ตามหลังหนังเรื่องนั้นไปคือชีวิตเจ้าของบ้านกระท่อมปลายนานั้น

กระท่อมนี้อยู่ที่รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา จากที่เคยเปิดเป็น Airbnb ให้คนมาเช่าพักในราคา 300 ดอลลาร์ต่อคืน กลายเป็นตอนนี้อัพราคาขึ้นเป็น 800 ดอลลาร์ต่อคืน โดยสิ่งที่ผู้มาพักจะได้นั้นคือ ที่พัก 3 ห้องนอน 1 ห้องครัว มีเตาผิงไฟพร้อมด้วย Wi-Fi (แต่ภายในบ้านอาจจะไม่เหมือนในหนัง เพราะฉากในบ้านที่ปรากฏในหนังอาจถ่ายในโรงถ่าย ไม่ใช่บ้านจริง) รอบๆ บ้านมีที่จอดรถ และคุณสามารถเดินเล่นในป่ารอบๆ บ้านได้ด้วยเช่นกัน (เสียดายไม่มีม้านั่งที่กัปตันอเมริการ่างคุณลุงนั่งเล่นในตอนจบ) นี่คือทั้งหมดที่ Airbnb แห่ง Avengers นี้มอบให้แฟนคลับได้ในราคา 25,000 บาทต่อคืน ถ้ามากันหลายคน ช่วยๆ กันหาร ก็อาจพอไหวอยู่นะ เพื่อแลกกับความฟินนี้

อะไรแบบนี้ก็ไม่ต่างกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวของประเทศต่างๆ ด้วยการสนับสนุนให้กองถ่ายต่างประเทศเข้ามาถ่ายหนังในประเทศของตนเอง การที่ตัวละครในโลกของภาพยนตร์มาเที่ยวเล่นในประเทศไทยก็อาจทำให้คนดูหนังเรื่องนั้นอยากไปเดินเล่นประเทศไทยด้วยเช่นกันเมื่อดูจบ คล้ายๆ เราอยากไปเกาหลีเพราะเราชอบซีรีส์เกาหลี ร้านค้าบางร้านก็อาจจะขายดีขึ้น ตัวอย่างเช่น ร้านคาเฟ่ในหนังเรื่อง Amélie หรือร้านแผ่นเสียงในหนังเรื่อง Before Sunrise หรือกระทั่งบ้านบางแห่งอาจมีจุดเด่นในการขายทอดตลาดมากขึ้น โดยเฉพาะถ้าหากสถานที่ในหนังเรื่องนั้นๆ เป็นสถานที่ที่มีความสำคัญมากๆ กับตัวเรื่องจนกลายเป็นอีกคาแร็กเตอร์หนึ่งของหนัง

บ้านใน Call Me by Your Name หนังอินดี้สุดดังเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้ก็ประกาศขายแล้วเช่นกันในราคา 2 ล้านดอลลาร์ ตัวหนังวนเวียนอยู่กับบ้านนี้ทั้งเรื่องจริงๆ และฉากสำคัญในหนังเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้ทั้งหมด จนคนดูทุกคนสามารถจดจำบ้านหลังนี้ได้อย่างแม่นยำ (และเชื่อว่าหลายคนก็พยายามจะไปตามรอยโลเคชั่นแห่งนี้ด้วยเช่นกัน) ซึ่งในราคาขายหลังละ 70 ล้านบาทนี้ คนซื้อจะได้บ้านขนาด 17 ห้องนอน 7 ห้องน้ำ ตัวบ้านตั้งอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่มีประชากรไม่เกิน 1,000 คน เมื่อลองกดดูรูปภาพแล้ว ต่อให้ไม่มีหนังเรื่องนี้มาถ่าย ตัวบ้านและสภาพแวดล้อมมันก็สวยในตัวเองอยู่แล้ว แต่พอมีเรื่องราวของหนังมาผสมด้วยก็ทำให้บ้านนี้มีเสน่ห์เพิ่มขึ้นไปอีกเท่าตัว และถ้าถามว่าราคานี้แพงไหม ก็อาจไม่แพงถ้าเทียบกับโครงการบ้านเดี่ยวบางแห่งแถวเลียบด่วนรามอินทราซึ่งเริ่มต้นที่ 90 ล้านบาท (รอบๆ ที่พักมีเซ็นทรัลเฟสติวัล อีสต์วิลล์ให้ท่านได้ไปเดินเล่นพักผ่อน) อันนี้ก็ต้องแล้วแต่บุคคลพิจารณา

(แอบแถมให้อีกนิดหน่อยคือ ตัวอย่างไทยๆ ก็เช่น บ้านของซันนี่และญาญ่าในหนังเรื่อง น้อง.พี่.ที่รัก ปกติเหมือนเป็นบ้านที่ไม่ได้มีใครอยู่เป็นพิเศษ แต่พอบ้านนี้ถูกใช้ในหนังเต็มๆ คนดูแทบจะได้เห็นทุกซอกทุกมุมของบ้าน ตอนนี้บ้านนี้ก็ถูกขายต่อไปเรียบร้อยด้วยราคาที่น่าจะสูงขึ้นกว่าปกติ)

นักการตลาดหลายคนมักบอกว่า สตอรี่หรือเรื่องราวสามารถเพิ่มมูลค่าให้กับผลิตภัณฑ์ได้ ตัวอย่างเหล่านี้ก็เหมือนจะยืนยันทฤษฎีนั้นอยู่ไม่น้อย คราวนี้ก็เป็นเรื่องของตัวเจ้าของสถานที่ที่ต้องตัดสินใจเช่นกันว่า จะให้กองถ่ายหนังเรื่องไหนเข้ามาใช้สถานที่ของเรา คุณอาจจะต้องขออ่านบทก่อนว่าบ้านของคุณมีคาแร็กเตอร์โดดเด่นหรือไม่ ไม่ใช่แค่บ้านของเพื่อนพระเอกที่ออกมา 2 ซีน อาจจะต้องดูอีกว่าจุดไคลแมกซ์ของเรื่องเกิดที่บ้านของคุณหรือเปล่า เพราะก็ไม่แน่ว่าถ้าคุณอนุญาตให้หนังที่ดีมากๆ เข้ามาถ่าย ชีวิตของบ้านคุณก็จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คล้ายนักแสดงแจ้งเกิดในวงการอสังหาริมทรัพย์

แต่ถึงสุดท้ายหนังไม่ดัง ก็เอาเป็นว่าอย่างน้อยก็มีสตอรี่เล่าให้ลูกหลานฟังเล่นๆ ก็แล้วกันนะว่า ‘หนังเรื่องนั้นเคยเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้’

The post บ้านนี้โทนี่ สตาร์กเคยพัก : เมื่ออสังหาริมทรัพย์อัพราคาตามความพีคของหนัง  appeared first on a day magazine.

ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เริ่มมีการพูดถึงประโยคที่มักจะเอาไว้เตือนผู้ประกอบการว่า ‘เลือกเอาว่าจะ disrupt หรือถูก disrupt’ แปลความหมายง่ายๆ คือการกระตุกความคิดให้เจ้าของธุรกิจไม่นิ่งเฉยอยู่กับที่และตื่นตัวกับอะไรใหม่ๆ ที่จะเข้ามาแล้วทำให้ธุรกิจเดิมของเราต้องเปลี่ยนแปลง นั่นเองจึงเป็นเหตุผลที่เราเห็นทั้ง ‘ผู้รอดชีวิต’ และ ‘คนที่ถูกทิ้งอยู่ข้างหลัง’ จำนวนมากในหลายแวดวงธุรกิจ ตั้งแต่เคสตัวอย่างที่เป็นตำนานอย่างการ disrupt ตลาดสมาร์ตโฟนหรือกล้องฟิล์มจนไม่เหลือเค้าเดิม ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นหลักฐานที่ทำให้ใครหลายคนเริ่มหันมาสนใจ disruption มากขึ้นทั้งในต่างประเทศและในประเทศไทยเอง

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกเราชาว a team ได้มีโอกาสไปร่วมงานแถลงข่าว ‘3 นวัตกรรมบริการ’ ใหม่ถอดด้ามจากบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อย่าง AP (Thailand) ซึ่งเพียงแค่ประโยคแรกจาก วิทการ จันทวิมล รองกรรมการผู้อำนวยการ สายงานกลยุทธ์องค์กรและการสร้างสรรค์ บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน) ก็เรียกความสนใจจากคนในงานได้มากตั้งแต่ต้น

“เอพี (ไทยแลนด์) อยากจะ disrupt ตัวเองในปัจจุบัน เพื่อสร้างนวัตกรรมให้ผู้อยู่อาศัยและคุณภาพชีวิตสังคมไทยที่ดีขึ้นในอนาคต”

วิทการอธิบายต่อหลังจากนั้นว่า ในความเป็นจริงธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ยังคงเป็นแกนหลักของเอพี (ไทยแลนด์) ที่พวกเขาเน้นถึงความสำคัญ เพียงแต่ในภาพรวมที่ใหญ่กว่านั้น เอพี (ไทยแลนด์) ไม่ได้มีเป้าหมายจำกัดอยู่แค่ที่อยู่อาศัย ในท้ายที่สุดสิ่งที่พวกเขาอยากเห็นคือ ‘ผู้คนในสังคมมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น’ และการที่จะทำอย่างนั้นได้ พวกเขาต้องนำเทคโนโลยีใหม่ๆ มาสร้างนวัตกรรม เพื่อต่อยอดสิ่งที่ตัวเองมี รวมถึงสร้างข้อได้เปรียบใหม่ให้กับโลกธุรกิจ ขยายฐานจากสิ่งที่ทำอยู่เดิมไปสู่การเติบโตที่มากขึ้นท่ามกลางโลกที่หมุนไปไว นั่นเองจึงเป็นที่มาของ 3 นวัตกรรมในวันนี้

นวัตกรรมชิ้นแรก ความน่าสนใจอยู่ที่การกระโดดเข้าสู่ธุรกิจการศึกษาของเอพี (ไทยแลนด์) ด้วยการร่วมมือกับศูนย์พัฒนาและส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตแห่งภูมิภาคอาเซียน (SEAC) ในการสร้างนวัตกรรมการเรียนรู้รูปแบบใหม่ขึ้นเป็นครั้งแรกของโลกกับ YourNextU ด้วยจุดต่างในการเป็น World-Class Education Service กับโมเดลการเรียนรู้แบบ Learning Buffet Model เรียนแบบไม่สิ้นสุด เรียนซ้ำได้อย่างไม่จำกัดกับคลาสและโปรแกรมระดับโลกกว่า 300 หลักสูตร ผสมผสานรูปแบบการเรียนรู้ที่หลากหลาย

“คนเราทุกคนมีศักยภาพที่จะเป็นใครก็ได้ที่เราอยากเป็น” นิภัทรา ตั้งพจน์ทวีผล Executive Director ของ SEAC อธิบายกับเราถึงความตั้งใจและเป้าหมายของโปรเจกต์นี้

“เราเชื่อว่าการเรียนรู้ไม่ได้จบอยู่แค่ใบปริญญา ในอนาคตข้างหน้าเราจำเป็นต้องมี future skill ใหม่ๆ ที่เข้ามาเติมเต็ม เราต้องเรียนรู้สิ่งใหม่อยู่ตลอดชีวิต ดังนั้นการเรียนรู้และการศึกษาจึงต้องทำอย่างต่อเนื่อง พวกเราเลยมาตั้งคำถามว่าทำอย่างไรที่จะให้ผู้เรียนสามารถ ‘เรียน’ ได้ตลอดเวลา นั่นเลยเป็นที่มาที่เราคิดค้นนวัตกรรมการศึกษาที่เรียกว่า YourNextU”

อธิบายแบบเข้าใจง่าย YourNextU คือนวัตกรรมการเรียนรู้ที่ใช้รูปแบบ ‘Buffet Model’ คือมีการเรียนรู้ให้เราเลือกสรรทั้งแบบออฟไลน์และออนไลน์ เพียบพร้อมตั้งแต่วิชาที่มีการสอน สถานที่เรียนที่มีทั้งห้องเรียนจริงๆ และห้องเรียนออนไลน์ รวมถึงการเข้าถึงแหล่งข้อมูลอย่างครบครัน และ Learning Community ที่สะดวกสบาย ทั้งหมดนี้ผู้เรียนสามารถเข้าถึงได้แบบไร้ข้อจำกัดโดยการจ่ายเงินเพียงครั้งเดียวต่อปี

นวัตกรรมที่สองที่พูดถึงในงานคือ KATSAN นวัตกรรมที่มีเป้าหมายในการยกระดับการบริการให้แก่ผู้อยู่อาศัยและเจ้าของโครงการ

จากการสอบถามลูกบ้านหลายๆ ท่าน วิทการเล่าให้เราฟังถึงสิ่งที่เขาค้นพบคือความต้องการเกี่ยวกับความปลอดภัย ในยุคปัจจุบันนั้นไม่ได้อยู่แค่กล้อง CCTV และพนักงานรักษาความปลอดภัยอีกแล้ว ผู้อยู่อาศัยหลายคนเริ่มให้ความสนใจและใส่ใจความเป็นส่วนตัวของตัวเองมากขึ้น นั่นเองจึงเป็นที่มาของ KATSAN ระบบรักษาความปลอดภัยที่เชื่อมโยงผู้อยู่อาศัย พนักงานรักษาความปลอดภัย และผู้จัดการโครงการเข้าด้วยกันด้วยระบบดิจิทัล

ยกตัวอย่างการทำงานของ KATSAN แบบเข้าใจง่ายคือ แพลตฟอร์มนี้จะทำให้เจ้าของโครงการและลูกบ้านดูความปลอดภัยของตัวเองได้แบบเรียลไทม์ อย่างการที่เราสามารถเช็กรถทุกคันที่เข้ามาในโครงการได้ว่าเป็นรถของบ้านหลังไหน และสำหรับผู้อยู่อาศัยเองก็มีระบบแจ้งเตือนว่ากำลังมีรถเดินทางเข้ามาในบ้านผ่านระบบตรวจสอบตั้งแต่หน้าโครงการ ที่เจ๋งไปกว่านั้นคือแพลตฟอร์มให้สิทธิเราในการปฏิเสธไม่ให้รถเข้ามาในโครงการได้ หรือสามารถเช็กได้ว่าก่อนหน้านี้มีรถเข้ามาที่บ้านเราหรือเปล่า ถือเป็นการเพิ่มความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวโดยที่ลูกบ้านไม่จำเป็นต้องเหนื่อยเพิ่มเลยแม้แต่น้อย และยังตัดปัญหาการมีรถยนต์ภายนอกเข้ามาในโครงการได้อีกด้วย

นวัตกรรมสุดท้ายที่ถูกพูดถึงในงานคือ HOMEWISER นวัตกรรมที่จับเอาผู้เชี่ยวชาญในการดูแลบ้านและลูกบ้านมาเจอกัน

วิทการเล่าให้เราฟังว่า HOMEWISER เกิดขึ้นจากปัญหาการบำรุงรักษาบ้านที่เอพี (ไทยแลนด์) ทราบเป็นอย่างดี ผู้อยู่อาศัยอาจจะไม่สะดวกในการบำรุงรักษาบ้าน ทั้งปัจจัยเรื่องเวลา ความชำนาญ หรือความสะดวกในการหาคนที่เหมาะสม HOMEWISER เกิดขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาตรงจุดนี้ผ่านแพลตฟอร์มที่ให้บริการโดยช่างผู้ชำนาญในการดูแลบ้าน และจุดเด่นที่ทำให้ HOMEWISER เหนือกว่าเจ้าอื่นๆ คือ การคัดเลือกคุณภาพของช่างและระบบคำสั่งในการบริการที่มีให้เลือกสรรตั้งแต่ระบบไฟฟ้า ประปา ไปจนถึงการสร้างซ่อมขนาดย่อม ที่สำคัญคือบริการนี้ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแต่ลูกบ้านของเอพี (ไทยแลนด์) เท่านั้น ผู้ที่สนใจสามารถใช้บริการ HOMEWISER ได้เช่นกัน

ถ้าลองย้อนมองดู เราจะพบว่า 3 นวัตกรรมที่เอพี (ไทยแลนด์) แนะนำให้เรารู้จักในวันนี้มีทั้งแบบที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจอสังหาฯ โดยตรง และแบบที่อยู่คนละขั้ว แต่ก่อนจะจบงาน วิทการสรุปให้เราฟังว่าทั้งหมดที่เอพี (ไทยแลนด์) กำลังทำนี้ พวกเขามองว่ายังคงอยู่ในร่มของการทำให้คนมี ‘คุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น’ และถึงแม้นั่นจะเป็นการ disrupt ตัวเองในหลายๆ จุด แต่พวกเขาก็น้อมรับความเปลี่ยนแปลงและเลือกจะพัฒนาตามความเป็นไปของโลกโดยไม่ได้มองว่านั่นคือฝันร้ายแม้แต่น้อย

จากการได้ไปร่วมงานในวันนั้น เราพบว่าท้ายที่สุดแล้ว การ disrupt ที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นธุรกิจใด จริงๆ แล้วก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแบรนด์นั้นๆ ในการเตรียมตัวรับมือ แต่เหนืออื่นใดคือคำถามที่สำคัญกว่านั้นที่เราอาจจะลืมตอบท่ามกลางโลกที่หมุนไปไวขนาดนี้

‘เราจะก้าวต่อไปหรือก้าวอยู่กับที่เพราะอะไร?’

เพราะสุดท้ายไม่ว่าจะตัวเลือกไหน ถ้าเจ้าของธุรกิจและแม้แต่ตัวเราเองตอบได้ว่าทุกอย่างที่เราเลือก เราทำเพื่ออะไร อย่างน้อยสิ่งเหล่านั้นก็น่าจะหนักแน่นพอให้เราดำรงอยู่ต่อไปในอนาคต

เหมือนอย่างที่เอพี (ไทยแลนด์) แสดงให้เราเห็นว่า ‘จะ disrupt หรือถูก disrupt’ อาจจะไม่สำคัญเท่ากับว่าวันนี้เราทำให้ใครมีชีวิตที่ดีขึ้นแล้วหรือยัง

The post ทำไมบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อยาก disrupt ตัวเองในยุคที่ใครๆ ก็กลัวการ disrupt appeared first on a day magazine.

บ้างก็เชื่อถือศรัทธา บ้างก็หาหนทางปฏิเสธหักล้าง แต่โดยทั่วไป การวิเคราะห์เรื่องนี้มักเกิดขึ้นในขอบเขตของวิชาปรัชญาที่อาศัยตรรกะเป็นหลัก ส่วนการเก็บข้อมูลอย่างเป็นระบบแล้ววิเคราะห์อย่างเป็นวิทยาศาสตร์นั้นมีน้อยกว่ากันมาก

ความพิเศษสำคัญประการหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์เราคือ การเข้าถึงสิ่งที่ไม่มีจริง

คำว่า ‘สิ่งที่ไม่มีจริง’ ในที่นี้หมายถึง สิ่งที่ไม่ใช่วัตถุหรือพลังงานในเอกภพ ที่ประสาทสัมผัสและอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์สามารถตรวจวัดได้

ความพิเศษนี้ทำให้เราสนุกไปกับตำนาน นิทาน และภาพยนตร์ ได้โดยที่เรารู้ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีจริง

ที่สำคัญคือ มันทำให้เราจินตนาการถึงอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้นและวางแผนชีวิตได้ ซึ่งการนึกถึงอนาคตอาจทำให้มนุษย์คิดไปไกลถึงโลกหลังการมีชีวิตอยู่ ซึ่งไม่มีใครแน่ใจได้เลยว่าโลกใบนั้นมีอยู่จริงหรือไม่

คำว่า ‘พระเจ้า’ ที่จะกล่าวถึงต่อจากนี้จึงมีความหมายเน้นไปที่ผู้คอยตัดสินลงทัณฑ์ดวงวิญญาณที่ทำผิด (บาป) หรือส่งวิญญาณดีให้ไปสวรรค์ แน่นอนว่าในแต่ละความเชื่อ พระเจ้าผู้ทำหน้าที่นี้อาจมีเพียงองค์เดียว หรือหลายองค์ และอาจมีความแตกต่างกันไปในรายละเอียด

แต่โดยรวมแล้วมีหน้าที่ไม่ต่างกัน ซึ่งจะย้ำอีกครั้งว่า พระเจ้าในที่นี้คือ ผู้พิพากษาวิญญาณในโลกหลังความตายนั่นเอง

เดิมที นักวิทยาศาสตร์และนักสังคมวิทยา เชื่อว่าแนวคิดเรื่องพระเจ้าในบริบทนี้เป็นหนึ่งในปัจจัยที่ช่วยให้มนุษย์เรารวมกันเป็นกลุ่มใหญ่มหึมาและสามารถสร้างเมือง จนถึงสร้างระบบรัฐที่มีความซับซ้อนและบริหารงานได้อย่างมีประสิทธิภาพเกินกว่าสิ่งมีชีวิตใดๆ จะทำได้

ฝูงสัตว์นั้นจะใหญ่แค่ไหนก็ไม่สามารถรวมกลุ่มประสานกันจนเป็นระบบประเทศได้อย่างมนุษย์

หลายคนอาจมองไม่เห็นว่าพระเจ้าช่วยให้เราสร้างสังคมใหญ่โตได้อย่างไร

คำตอบที่แฝงไว้คือ กลุ่มมนุษย์ที่มารวมกันอยู่มากๆ มีแนวโน้มจะทำงานด้วยกัน ร่วมมือกันได้ ถ้ามีการลงโทษผู้ที่คดโกง หรือเอาเปรียบกลุ่มซึ่งกฎดังกล่าวแสดงออกมาในรูปของกฎหมาย แนวคิดเรื่องพระเจ้านั้นจะคอยช่วยกฎหมายสอดส่องการกระทำของเราอีกทอดหนึ่ง ในกรณีที่กฎหมายไม่ครอบคลุม หรือเมื่อเราไม่ได้อยู่ภายใต้การตรวจสอบของสังคม

แต่งานวิจัยล่าสุด ในปี ค.ศ. 2019 ที่เพิ่งเผยแพร่ผ่านวารสาร Nature ซึ่งเป็นวารสารที่มีความน่าเชื่อถือสูงมาก กลับพบข้อเท็จจริงหนึ่งที่แตกต่างออกไป

นักวิจัยจากหลายประเทศนำข้อมูลจาก Seshat: Global History Databank ซึ่งเป็นฐานข้อมูลทั้งในประวัติศาสตร์และก่อนประวัติศาสตร์มาวิเคราะห์เชิงสถิติ โดยปัจจุบันฐานข้อมูลดังกล่าวกระจายอยู่ในช่วงเวลา 10,000 ปี โดยมีคุณลักษณะเชิงสังคมของสังคมต่างๆ ถึง 500 สังคม

ข้อมูลที่นำมาวิเคราะห์บ่งชี้ว่า แนวคิดเรื่องพระเจ้านั้นเกิดขึ้นหลังจากมนุษย์มีสังคมขนาดใหญ่โตและซับซ้อนแล้ว (คำว่าสังคมที่มีความซับซ้อนนั้นวัดได้จากจำนวนประชากร ความใหญ่โตของดินแดน ลักษณะของระบบรัฐ ฯลฯ)

พูดง่ายๆ คือ ตามงานวิจัยนี้ แนวคิดเรื่องพระเจ้าไม่ได้เป็นปัจจัยที่ช่วยให้มนุษย์ทำงานเป็นกลุ่มก้อนได้ดี เพราะเราทำงานเป็นกลุ่มก้อนได้ดีอยู่แล้ว พระเจ้าจึงเกิดขึ้น ส่วนแนวคิดที่มีมาก่อนแนวคิดเรื่องพระเจ้าเป็นร้อยปีคือ พิธีกรรมทางความเชื่อที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มต่างหาก

งานวิจัยนี้อาจยังไม่มีคำตอบชัดเจนว่าเหตุใดแนวคิดเรื่องพระเจ้าจึงถือกำเนิดขึ้น และเกิดขึ้นได้อย่างไร

แต่พลังของฐานข้อมูลการวิเคราะห์อย่างเป็นวิทยาศาสตร์และคอมพิวเตอร์นั้นอาจเข้ามามีบทบาทต่องานวิจัยเรื่องนี้ และทำให้ในอนาคตมนุษย์เราเข้าถึงความจริงอันยิ่งใหญ่แห่งธรรมชาติ

ซึ่งนั่นอาจเป็นพระเจ้าที่แท้จริงก็เป็นได้

อ้างอิง

phys.org/news

nature.com

The post พระเจ้าเกิดขึ้นเมื่อไหร่? เมื่อนักคิดทุกยุคสมัยต่างสงสัยที่มาของพระเจ้า appeared first on a day magazine.

“ตอนนี้คนย้ายไปเล่นทวิตเตอร์เยอะหรือยัง?”

“เห็นเขาว่าตอนอินสตาแกรมฮิตกว่าเหรอ?”

“เขาว่าตอนนี้เราต้องทำพอดแคสต์กันใช่ไหม?”

นี่คือตัวอย่างที่ผมมักได้รับบ่อยๆ หลังจากที่มีคนไปฟังสัมมนาอัพเดตเทรนด์ดิจิทัลที่มีกันอยู่เรื่อยๆ ซึ่งในอัพเดตนั้นก็มักพูดถึงตัวเลขผู้ใช้งานของแต่ละแพลตฟอร์มต่างๆ โดยมีความเคลื่อนไหวน่าสนใจทำนองข้างต้นเช่นจำนวนผู้ใช้งานทวิตเตอร์ และอินสตาแกรมที่เพิ่มขึ้น หรือการเกิดความนิยมกับแพลตฟอร์มใหม่ๆ อย่างพอดแคสต์ที่ทำให้นักการตลาดที่พยายามเข้าถึงผู้บริโภคยุคปัจจุบันตื่นตัวกันอยู่เรื่อยๆ

และคำถามที่หลายๆ คนมักจะถามคือ แพลตฟอร์มใหญ่ๆ อย่างเฟซบุ๊กนั้นกำลังหมดเสน่ห์หรือเปล่า เพราะมีการพูดกันทำนองว่าวัยรุ่นเบื่อเฟซบุ๊กแล้วไปเล่นทวิตเตอร์แทน บางคนก็ว่าเลิกเล่นแล้วไปใช้อินสตาแกรมดีกว่า ฯลฯ

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไรนัก เพราะกระแสข่าวว่าด้วยเรื่องการเสื่อมความนิยมของเฟซบุ๊กนั้นมีอยู่เรื่อยๆ ในต่างประเทศจากการสำรวจของสื่อต่างๆ ว่าคนรุ่นใหม่รู้สึกอย่างไร ซึ่งเราก็มักจะเห็นว่าวัยรุ่นเริ่มหันไปใช้แพลตฟอร์มดิจิทัลอย่างอื่นมากขึ้นด้วยเหตุผลต่างๆ นานา ยิ่งพอเริ่มเห็นตัวเลขของแพลตฟอร์มอย่างทวิตเตอร์ที่โตมากขึ้นเช่นเดียวกับการเป็นกระแสข่าว (โดยเฉพาะช่วงการเมืองร้อนแรง) จึงทำให้หลายคนคิดกันว่าคนคงเลิกเล่นเฟซบุ๊กแล้วล่ะมั้ง

แต่จากข้อมูลของเฟซบุ๊กนั้นพบว่าจำนวนผู้ใช้งานเฟซบุ๊กในไทยยังคงโตขึ้นเป็น 53 ล้านบัญชี เช่นเดียวกับจำนวนผู้ใช้งานต่อวันก็ยังคงสูงโดยไม่มีทีท่าว่าจะลดลง ซึ่งนั่นก็คงพอจะบอกได้ว่าเฟซบุ๊กเองก็ยังคงเป็น ‘แพลตฟอร์มหลัก’ ของคนดิจิทัลในปัจจุบัน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าสนใจคือเกมของการแย่งชิงเวลาการใช้งานที่ตอนนี้เฟซบุ๊กต้องเจอโจทย์ใหญ่ เพราะตัวเฟซบุ๊กเองก็ไม่สามารถตอบโจทย์ทุกความต้องการของผู้ใช้งานได้ แม้ว่าระบบเครือข่ายของเฟซบุ๊กจะทำให้เราสามารถเชื่อมกับคนมากมาย แต่บางครั้งเราก็อยากเลือกควบคุมความสัมพันธ์ในแบบ Following / Follower มากกว่า Friend เช่นเดียวกับการไม่ต้องใช้ชื่อจริงในการเปิดเผยตัวตน ซึ่งนั่นทำให้แพลตฟอร์มอื่นๆ อย่างอินสตาแกรมหรือทวิตเตอร์ตอบโจทย์ตรงนี้มากกว่าเฟซบุ๊ก

นั่นยังไม่นับประเภทของคอนเทนต์ที่เป็นคนละภาษา ไม่ว่าจะเป็นภาษาภาพ (Instagram) ข้อความสั้นๆ (Twitter) เสียง (Podcast) วิดีโอ (YouTube) ซึ่งแต่ละแบบก็เหมาะกับนิสัยหรือรสนิยมของแต่ละคน

เมื่อก่อนเฟซบุ๊กอาจเป็นตัวเลือกเพียงไม่กี่ตัวเลือก จึงฮิตและโตวัย และคนใช้เวลากับมันเยอะกว่าช่องทางอื่นๆ แต่มาวันนี้เมื่อคนเริ่มคุ้นเคยกับดิจิทัลมากขึ้น เรียนรู้ที่จะใช้งานแพลตฟอร์มใหม่ๆ ได้ไม่ยาก ก็ทำให้หลายๆ คนหันไปใช้เวลากับสิ่งที่เหมาะกับตัวเองมากขึ้น เพื่อตอบสนองความต้องการตัวเองได้ดีขึ้น

และนั่นก็เป็นอีกจุดเปลี่ยนสำคัญของวงการการตลาดตลอดจนวงการสื่อด้วยเหมือนกัน เพราะเฟซบุ๊กกลายเป็นช่องทางหลักเวลาพูดถึงสื่อออนไลน์ในยุคโซเชียลมีเดีย และใครๆ ก็ต้องหาวิธีให้ตัวเองอยู่บนเฟซบุ๊กได้อย่างมีประสิทธิภาพเสมอมา คอนเทนต์จำนวนมากถูกผลิตและปรับให้เหมาะกับเฟซบุ๊ก รวมทั้งสารพัดเทคนิคที่หาวิธีเอาชนะอัลกอริทึมของมัน

แต่ต่อจากนี้ เฟซบุ๊กอาจไม่ใช่ช่องทางหลักประเภทต้องทุ่มหมดหนัาตักเพียงอย่างเดียว หากแต่คนทำสื่อต้องคิดแล้วว่าสิ่งที่ตัวเองจะสื่อไปและกลุ่มเป้าหมายที่ต้องการสื่อสารด้วยนั้น เหมาะกับช่องทางไหนมากกว่ากัน เช่นเดียวกับหากจะใช้ช่องทางนั้นแล้ว ภาษา และวิธีการเล่า ก็คงต้องแตกต่างกันไปในแต่ละแพลตฟอร์ม

โดยส่วนตัวแล้ว ผมมักบอกหลายๆ คนที่มาถามว่าควรเลือกแพลตฟอร์มไหนดี ว่ามันไม่มีสูตรหรือคำตอบสุดท้ายสำหรับทุกคน เพราะนี่คือยุคที่แม้แต่สื่อดิจิทัลก็เปิดทางเลือกอันมากมายให้กับคนยุคปัจจุบัน วัยรุ่นบางคนก็ยังใช้เฟซบุ๊กเป็นหลัก ส่วนผู้ใหญ่บางคนก็หันไปเล่นไลน์และอินสตาแกรมแทนเพราะดูจะปวดหัวน้อยกว่า ฯลฯ และนั่นคงเป็นเรื่องยากที่จะฟันธงว่าวัยไหนเล่นอะไร ไม่เล่นอะไร

และเป็นความท้าทายของทุกคนที่วนเวียนอยู่ใน ‘สื่อใหม่’ ในวันนี้นั่นแหละครับ

The post สื่อใหม่ใช้แพลตฟอร์มไหนดี? โลกในยุคที่สื่อดิจิทัลหลากหลายเกินกว่าเฟซบุ๊ก appeared first on a day magazine.

ร่ำลือกันอย่างแรงว่าตอนนี้ไม่มีใครมหากาฬเท่าทีมเน็ตฟลิกซ์อีกแล้วในการที่จะผลักดันหนังขาว-ดำที่มีนางเอกโนเนมเรื่องนี้ให้ทะยานขึ้นสู่เวทีในลำดับสุดท้ายของพิธีรางวัลหนังที่สำคัญที่สุดของโลก เพราะหนังเรื่องนี้อาจจะเป็นหนังที่พลิกเศรษฐกิจและเสริมแบรนดิ้งขั้นเทพให้เน็ตฟลิกซ์ก็ได้ ในเมื่อหวังผลแรงสูงขนาดนี้ เน็ตฟลิกซ์ยอมลงทุนไปกับเงินค่าโปรโมตออสการ์แคมเปญให้กับหนังเรื่องนี้ประมาณ 30 ล้านดอลลาร์ (เรียกได้ว่าสูงที่สุดถัดจากค่าโปรโมตของ The Social Network จำนวน 25 ล้านดอลลาร์ ซึ่งจำนวน 30 ล้านนี้ มีมูลค่าสูงกว่างบผลิตหนังจริงๆ ที่จบแค่ 15 ล้าน) และยังมีทีท่าว่าจะอัดฉีดไปเรื่อยๆ โดยเงินที่พวกเขาเสียไป หมดไปกับการที่พวกเขาเอาใบหน้าของ Yalitza (นางเอกของเรื่อง) ไปติดตามบิลบอร์ดจำนวนมากเกือบจะทุกหัวถนน

ยังไม่นับการส่งโฟโต้บุ๊กเล่มใหญ่ของหนังให้กับคนสำคัญๆ ในอุตสาหกรรมมากมาย ร่วมด้วยการส่งช็อกโกแลตพร้อมจดหมายจาก Yalitza และโปสเตอร์ที่มีลายเซ็นของ Alfonso Cuarón ให้กับเพื่อนพี่น้องสมาชิกที่มีสิทธิ์โหวตต่างๆ นี่ถ้าเป็นการเลือกตั้งปกติ เราอาจจะเรียกว่าซื้อเสียงแล้วล่ะ แต่ทางฝั่งเขาแค่เรียกว่าเพิ่มโอกาสให้กับหนังดีๆ เรื่องนั้นให้มากที่สุด เพราะการที่คนโหวตเห็นหนังเรื่องมากขึ้น เยอะขึ้น ก็อาจมีสิทธิ์ทำให้พวกเขาจำหนังเรื่องนี้ได้มากขึ้น (อย่าลืมว่า Roma เป็นหนังเล็กนะเออ เมื่อเทียบกับ Black Panther หรือ Bohemian Rhapsody )

แต่เหนืออื่นใด เบื้องหลังในออสการ์แคมเปญของ Roma นี้ เน็ตฟลิกซ์เรียกหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาเป็นแม่ทัพในการเดินเกม เธอชื่อ Lisa Taback

เหตุผลที่ต้องจ้างลิซ่ามันง่ายมากเลยครับ เมื่อเรามาดูโปรไฟล์ของเธอ เราจะพบว่าเธอคือคนที่ทำให้ Spotlight ได้รางวัล best picture แซงหน้า The Revenant ในปีนั้นไปเฉยเลย เธอเป็นคนพา Moonlight ไปถึงฝั่ง best picture แซงหน้าหนังที่กำลังนอนมาอย่าง La La Land และที่สำคัญคือ เธอก็เป็นคนดูแลออสการ์แคมเปญให้ La La Land ด้วยเช่นกัน ยังไม่นับงานสารคดีอย่าง Amy ที่ได้รางวัลออสการสาขาสารคดียอดเยี่ยมไปด้วย รวมถึงการปั้นแคมเปญให้หนังเรื่อง Room จน Brie Larson ได้รางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม คุณพี่เขาดั่งมีมือเสกทองขนาดนี้ ลองสืบต่ออีกนิดดีกว่าว่า เขาเป็นใครมาจากไหน

ลิซ่าเคยเป็นศิษย์เก่าของ Harvey Weinstein ที่โรงเรียน Miramax Film Schools of Oscar campaign (เซอร์มาก ผมก็เพิ่งรู้ว่ามันมีโรงเรียนเพื่อการนี้โดยเฉพาะด้วย) หลังจากนั้นเธอก็ทำงานให้กับ Miramax ไป ก่อนที่จะเริ่มแยกย้ายตัวเองออกมาเปิดบริษัท LTLA Communications และทำงานให้กับค่ายอื่นๆเช่น A24 หรือเน็ตฟลิกซ์เอง

สำหรับลิซ่าแล้ว การซื้อใจกรรมการหรือบรรดาผู้มีสิทธิ์โหวตทั้งหลายนั้นอาจจะไม่ใช่การส่งของบรรณาการไปให้พวกเขาเฉยๆ เท่านั้น สิ่งที่เธอทำคือการคิดแคมเปญหรืออีเวนต์ต่างๆ เพื่อให้หนังเรื่องนั้นได้โชว์ศักยภาพตัวเองออกมาและอธิบายให้บรรดากรรมการเห็นว่า เทคนิคการสร้างหรือความตั้งใจบางอย่างของผู้กำกับนั้นมันอยู่ตรงไหนบ้างเพื่อให้กรรมการให้ได้เห็นคุณงามความดีของมัน (ที่มีอยู่แล้ว) เด่นชัดขึ้น ตัวอย่างเช่น พวกเขาเคยเอาเซตจริงที่ใช้ถ่ายทำของหนังเรื่อง Room ไปตั้งหน้าโรงหนัง เพื่อให้คนเห็นถึงความยากลำบากในการถ่ายทำหนังเรื่องนี้ทั้งผู้กำกับและนักแสดง รวมถึงพยายามบิลด์เรื่องความแตกต่างระหว่างตัวจริงของบรี ลาร์สัน และจาคอบ เทรมบลีย์ และบทบาทตัวละครของพวกเขาที่อยู่ในหนัง เพราะสิ่งเหล่านี้มักจะเป็นสิ่งที่กรรมการใช้วัดเรื่องการแสดงที่ดี ในปีนั้น Room เข้าชิง 4 สาขารวมถึง best picture และ best director ส่วนบรี ลาร์สัน ก็ได้รางวัลนักแสดงนำหญิงไปในที่สุดจริงๆ

สำหรับการได้รางวัลออสการ์นั้น การเป็นหนังดีมันอาจจะไม่พอจริงๆ ลองจินตนาการถึงประเทศที่มีหนังออกมาหลายร้อยหลายพันเรื่องต่อปี เกือบจะไม่มีทางเลยที่คนจะมีโอกาสได้ศึกษาคุณงามความดีของหนังทีละเรื่อง หรือหนังบางเรื่องที่คนเคยชอบมากๆ อาจถูกลืมไปได้ง่ายๆ ในช่วงตัดสินรางวัล เพราะดันฉายก่อนฤดูกาลออสการ์นานเกินไป หนังบางเรื่องที่ดังในโลกออนไลน์ อาจจะเงียบกริบในโลกออฟไลน์ ดังนั้นก็ต้องมีการผลักดัน การขายของนั้นต้องเป็นตำแหน่งอาชีพของลิซ่าที่เรียกว่า awards strategist (นักวางแผนสำหรับรางวัล) จึงมีอยู่จริงในวงการฮอลลีวูด

แน่นอนว่าอิทธิฤทธิ์ของรางวัลออสการ์นั้นมีอยู่จริงๆ เมื่อหนังเรื่องหนึ่งได้ออสการ์ เศรษฐกิจของสตูดิโอผู้ผลิตหนังเรื่องนั้นก็จะดีทันที ยอดขายตั๋วจะเพิ่มขึ้นอีก 15 เปอร์เซนต์ ไหนจะคุณค่าความเป็นหนังดีทีจะนำไปทำเงินต่างๆ ได้อีกมากมาย ดังนั้นการประกวดภาพยนตร์สนามนี้จึงเหมือนสนามแห่งการลงทุนอย่างแท้จริง อาจจะมากกว่าความเป็นเวทีหนังคุณภาพที่แท้จริงด้วยซ้ำ แต่ประเด็นนี้ก็เถียงกันยากจริงๆ เพราะจะบอกว่าหนังออสการ์ไม่มีคุณภาพก็ดูจะเป็นไปไม่ได้ แต่การชนะรางวัลของมันนั้นเป็นสิ่งที่เรารู้ว่ามันมีเม็ดเงินมากมายอัดอยู่ใต้ฐานรางวัล

ว่าง่ายๆ คือ ถ้าหนังมันดีเท่ากันทุกเรื่อง มันก็อยู่ที่ว่าใครพรีเซนต์ดีกว่ากัน  หรือถ้าบอกว่าหนังเล็กอีกเรื่องดีมากกว่าหนังใหญ่อีกเรื่อง วิธีการเดียวที่จะชนะได้คือพรีเซนต์ตัวเองให้ถูกทาง อธิบายให้กรรมการให้ได้ว่าเราดีกว่าอย่างไร

หรือไม่ก็อัดเงินโปรโมต จบ.

The post Lisa Taback, awards strategist ผู้กำลังวางแผนปล้นออสการ์มาให้ Roma appeared first on a day magazine.