เมือง Santa Barbara ปี 1979 

หญิงคนหนึ่งในชุดนอนผ้าแพรสีเหลืองนั่งชันเข่าหลังพิงหัวเตียงทองเหลือง มือซ้ายเปิดหน้านิตยสารค้างไว้ มือขวาคีบบุหรี่ สีหน้าของเธอแสดงถึงความกังวลบางอย่าง ส่วนข้างๆ มีแมวสีดำแซมขาว 

เถิบมาอีกนิดเราจะเห็นแสงนวลจากโคมไฟสีขาวรูปทรงแปลกตาที่วางไว้ข้างหัวเตียง โคมไฟดวงนั้นเหมือนจะยั่วยวน เชื้อเชิญให้เราไม่อาจละสายตาจากมันได้ และคงมีอีกหลายคนที่สะดุดตาเจ้าโคมไฟที่ว่าเช่นกัน

‘เรื่องของเรื่อง’ ประจำเดือนนี้จึงขอพูดถึงโคมไฟดวงนี้ที่มีชื่อว่า Panthella จากหนังเรื่อง 20th Century Women

ชื่อของภาพยนตร์แปลได้ว่าผู้หญิงแห่งศตวรรษที่ 20 ส่วนโคมไฟ Panthella นี้เป็นผลงานของสถาปนิกและนักออกแบบชายคนสำคัญของศตวรรษเดียวกัน เขามีชื่อว่า Verner Panton  

เวอร์เนอร์ แพนตัน เกิดบนเกาะ Funen ประเทศเดนมาร์ก เขาเติบโตขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศของสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี 1944 แพนตันเข้ารับราชการทหารในเมือง Odense แม้จะเป็นช่วงสั้นๆ แต่ก็นับว่าชีวิตช่วงนั้นเข้มข้นพอตัว เพราะนอกจากรับราชการทหารแล้วเขายังเข้าร่วมกลุ่มนักศึกษาที่ต่อต้านการยึดครองของเยอรมนีซึ่งส่งผลให้เขาต้องใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ช่วงหนึ่งด้วย

กระทั่งสงครามยุติลง ในปี 1947 แพนตันเข้าเรียนสถาปัตยกรรมที่ The Royal Academy of Arts ในช่วงที่เรียนอยู่เขาได้พบกับ Tove Kemp ลูกเลี้ยงของนักออกแบบระดับตำนานอย่าง Poul Henningsen ความรักของทั้งคู่งอกงามอย่างรวดเร็วและในระหว่างที่เรียนชั้นปีที่ 2 แพนตันก็ตัดสินใจแต่งงานกับเธอ

แม้ชีวิตสมรสของแพนตันกับเคมป์จะไม่ยืนยาว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเฮนนิงเซน พ่อเลี้ยงของอดีตภรรยากลับแตกต่างออกไป เพราะการแต่งงานครั้งนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพตลอดชีวิตของทั้งคู่ และเป็นเฮนนิงเซนนี่เองที่ฝากฝังเขาให้ไปฝึกงานที่สตูดิโอออกแบบของเพื่อนรัก Arne Jacobsen ซึ่งแพนตันชื่นชมและเคยกล่าวยกย่องในวงกว้างอยู่บ่อยครั้ง เช่นประโยคที่เขากล่าวไว้ว่า

“ผมไม่เคยได้เรียนรู้จากใครมากเท่ากับที่ผมได้เรียนจากอาร์เน จาค็อบเซน เขาสอนผมให้มั่นใจในผลงานของตัวเองและไม่ยอมแพ้”

ภายหลังแพนตันเองก็เป็นคนที่จาค็อบเซนยอมรับเช่นกัน กระทั่งแพนตันได้ช่วยพัฒนา Ant Chair หนึ่งในเก้าอี้ที่มีชื่อเสียงที่สุดของจาค็อบเซนด้วย

(จริงๆ แล้วเรื่องราวของสองเพื่อนรักจาค็อบเซนและเฮนนิงเซนนั้นก็น่าสนใจมาก เพราะผลงานของทั้งคู่ปรากฏอยู่ในภาพยนตร์หลายเรื่อง แต่ขออนุญาตยกยอดไว้พูดถึงในตอนถัดๆ ไป)

ย้อนกลับมาที่เมือง Santa Barbara ปี 1979

หญิงในชุดนอนผ้าแพรสีเหลืองคนนั้นขยับมานั่งอยู่ปลายเตียง เธอค่อยๆ หลับตาลงแล้วสูดควัน แมวตัวนั้นกระโดดลงจากเตียงไป

ผู้หญิงคนนั้นมีชื่อว่า Dorothea Fields 

โดโรเธีย ฟิลดส์ เกิดในปี 1924 ชีวิตวัยเด็กของเธอไม่ได้สวยงามนัก ในช่วงปี 1940 เธอต้องออกจากโรงเรียนเพราะเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ขึ้น เธอจึงเข้าเรียนโรงเรียนนักบินเพื่อหวังจะเข้าร่วมรบในสงครามแต่สงครามกลับจบลงก่อนที่เธอจะเรียนจบ ต่อมาเธอได้เข้าทำงานในห้องเขียนแบบของบริษัท Continental Can ที่นี่เองที่เธอได้พบชายที่ต่อมากลายเป็นสามีและพ่อของลูก แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็คงอยู่ได้ไม่นาน เมื่อความรักฉันสามีภรรยาจบลง เธอเลือกที่จะเลี้ยงดูลูกชายที่รักด้วยตัวคนเดียว

สังเกตให้ดี ไทม์ไลน์ชีวิตของแพนตันกับโดโรเธียนั้นแทบจะทับซ้อนกัน

ในช่วงชีวิตอันรุ่งโรจน์ของแพนตัน เขาผลิตผลงานมากมายที่ได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวาง งานเหล่านั้นมีจุดเด่นคือชุดแม่สีผสานกับรูปทรงเรขาคณิต เช่น Cone Chair และ Panton Chair ที่พัฒนาร่วมกับบริษัท Vitra เป็นหนึ่งในผลงานสร้างสรรค์ที่รู้จักกันดีของเขา

และในบรรดาผลงานที่ผลิตออกมาจำนวนมาก ในปี 1971 โคมไฟ Panthella ของแพนตัน ก็ถูกสร้างขึ้นภายใต้การดูแลของบริษัทชั้นนำอย่าง Louis Poulsen ที่มีประวัติยาวนานและมีอดีตพ่อตาอย่างเฮนนิงเซนเป็นนักออกแบบคู่บุญของบริษัทอีกด้วย

ตั้งแต่วางจำหน่าย Panthella ก็ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากด้วยรูปทรงที่เป็นธรรมชาติหรือเรียกว่าออร์แกนิก (ขออนุญาตย้อนไปทวนความรู้ในวิชาศิลปะ 101 เล็กน้อย ว่าด้วยรูปทรงซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น 3 ประเภท คือรูปทรงธรรมชาติ (organic form) รูปทรงเลขาคณิต (geometric form) และรูปทรงอิสระ (free form) ซึ่งรูปทรงแต่ละอย่างก็สื่อถึงอารมณ์ความรู้สึกที่แตกต่างกัน )

รูปทรงธรรมชาติมีคุณสมบัติที่เน้นถึงความมีชีวิตชีวายิ่งในตอนที่เปิดไฟ การคำนวณมาอย่างดีทำให้โคมนี้ฉายแสงสว่างนุ่มนวล ตัวโคมครึ่งวงกลมทำให้แสงสะท้อนลงมาที่ฐาน ช่วยในการกระจายแสงสว่างอย่างทั่วถึงและไม่เกิดแสงสะท้อน ในการออกแบบขั้นตอนแรกนั้นแพนตันอยากให้ฐานของโคมส่องแสงได้ด้วยแต่ก็เปลี่ยนใจในท้ายที่สุด

ส่วนตัวเราไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโคมไฟนี้ถึงได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ทั้งชื่อของนักออกแบบและรูปทรงที่เปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวาดังที่กล่าว ทำให้ Panthella เป็นหนึ่งในผลงานของแพนตันที่ยืนระยะการขายตั้งแต่ปี 1971 จนถึงปัจจุบัน 

จวบจนกระทั่งตอนนี้ Panthella ผลิตออกมาทั้งสิ้น 4 ขนาดคือ Panthella floor lamp, Panthella table lamp, Panthella Mini และในเดือนกุมภาพันธ์ปี 2020 ซึ่งเป็นเดือนเกิดของแพนตัน บริษัท Louis Poulsen เพิ่งปล่อย Panthella รุ่นที่ 4 ออกมาโดยใช้ชื่อว่า Panthella Portable ที่มีขนาดเล็กที่สุดคือ เส้นผ่านศูนย์กลางเพียง 16 เซนติเมตร (ถือว่าเล็กมากเมื่อเทียบกับ floor lamp ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 50 เซนติเมตร) โดยเน้นจุดเด่นคือสามารถพกพาได้โดยไม่ต้องเสียบปลั๊กอีกต่อไป

ในการทำการตลาดโปรโมตครั้งนี้ Louis Poulsen ได้ว่าจ้างนักออกแบบชาวอิตาเลียนคือ Loris F. Alessandria มาออกแบบโมชั่นเพื่อทำการโปรโมตซึ่งเป็นโมชั่นที่ทำให้รู้สึกถึงการต่อยอดและทำให้เจ้า Panthella ดูน่ารักและเข้าถึงได้เป็นอย่างดี (ลองไปดูกันได้ว่ามันน่ารักขนาดไหนในลิงก์นี้)

หากนำไทม์ไลน์ของแพนตันและโดโรเธียมาทาบทับกัน 8 ปีหลังจากวางขาย โคมไฟ Panthella table lamp ก็ได้ไปตั้งอยู่ในห้องนอนของหญิงวัยกลางคน

นอกจากเรื่องราวความสัมพันธ์ ประเด็นเรื่องความเป็นผู้หญิงและบรรดาคำถามที่ตัวละครใน 20th Century Women ต้องเผชิญและก้าวผ่านนั้น ผู้กำกับ Mike Mills ยังใส่ใจองค์ประกอบรอบๆ ตัวละครเป็นอย่างดี ภาพลักษณ์หญิงแกร่งร่วมสมัยของโดโรเธียถูกเน้นย้ำทั้งทางตรงและทางอ้อมผ่านเครื่องใช้ต่างๆ ภายในบ้าน เราจึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโดโรเธีย คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ตอนนั้นอาจเริ่มต้นอาชีพนักเล่นหุ้นแล้ว จะจอดรถแล้วเดินเข้าไปในห้างในเมืองซานต้า บาร์บารา อย่างมั่นใจ มองหาโคมไฟดีไซน์ดีๆ ที่เหมาะกับไลฟ์สไตล์ และพามันกลับบ้านทันที

บ้านหลังเก่าที่มีกำแพงสีแดง ห้องครัวสีเหลือง ยังเชื่อมโยงกับสีสันในผลงานของแพนตัน แต่ถ้าลงลึกอีกนิด นอกจาก Panthella ในเรื่องยังมีโคมไฟที่แพนตันออกแบบซ่อนอยู่อีกชิ้นคือ​ The flowerpot table ที่ผลิตในปี 1969 นอกจากนี้ยังมีงานของนักออกแบบเด่นๆ อีกหลายคน เช่น Thonet Chair ของ Michael Thonet (โผล่ในฉากเรื่อง La La Land) หรือ Plia Folding Chair ผลงานของ Giancarlo Piretti ที่วางขายในปี 1968 ซึ่งเป็นการตอกย้ำความใส่ใจเรื่องยุคในภาพยนตร์กับการสร้างคาแร็กเตอร์ด้วยเฟอร์นิเจอร์ได้เป็นอย่างดี 

แพนตันเกิดในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 1926 และจากโลกนี้ไปในวันที่ 17 กันยายน 1998 ตลอดช่วงชีวิต 76 ปี เขาได้รับรางวัลสาขาการออกแบบมากมายรวมถึงเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากราชินีของเดนมาร์ก กระทั่งมีถนนเป็นชื่อตัวเองอยู่ที่เมือง Weil am Rhein ในประเทศเยอรมนี

ดังที่เกริ่นไปว่าแพนตันและโดโรเธียมีไทม์ไลน์ที่คล้ายคลึงกัน ความคล้ายคลึงที่ว่าครอบคลุมถึงกระทั่งช่วงปีที่เกิดและตาย

เมื่อถึงจุดจบของหนัง โคมไฟ Panthella หายไปจากหน้าจอ เสียงบรรยายที่พูดถึงการเดินทางต่อไปของตัวละครแต่ละตัวตามด้วยเสียงร้องของ Dooley Wilson ในเพลง As Time Goes By คล้ายสะกิดให้เราตื่นพร้อมปลุกภาพความทรงจำบางอย่าง ช่วงเวลาที่เราเคยสนิทกับเพื่อนบางคน รักแรกที่เราไปยืนรอรับทุกเช้า หรือใครสักคนที่ชีวิตของเขาและเราเหมือนจะขาดกันไม่ได้ เพื่อที่จะค้นพบว่าอีกไม่กี่ปีต่อมาเราสามารถกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันได้อย่างง่ายดาย

หวังว่าบทความนี้จะช่วยกระตุ้นความคลั่งไคล้ของคุณได้ไม่มากก็น้อย

ขอให้สนุกกับการดูหนัง

อ้างอิง

lorisalessandria.com
louispoulsen.com
verner-panton.com

The post หญิงแกร่งและดีไซน์แห่งศตวรรษที่ 20 เรื่องของโคมไฟ Panthella จาก 20th Century Women appeared first on a day magazine.

ในฉากเปิดเรื่อง The Hunger Games เด็กน้อย Prim หวาดผวาว่าปีนี้–ปีที่เธออายุ 12–ชื่อของเธอจะถูกจับฉลากขึ้นมาเพื่อเป็นเครื่องบรรณาการในพิธีเก็บเกี่ยว

“ไม่เป็นไร เธอเพิ่งเข้าร่วมครั้งแรก เขาจะไม่จับชื่อเธอขึ้นมา” เสียงแผ่วเบาแต่แฝงด้วยความหนักแน่นดังขึ้น ปลอบประโลมและดึงเธอขึ้นมาจากเช้าแห่งความหวาดกลัว และสุดท้ายเจ้าของเสียงนี้เองที่เดินทางเข้าสู่เกมแห่งชีวิตแทนเธอ

เราแอบหมุนเข็มนาฬิกาเดินหน้าให้เร็วขึ้น จากมุมเมืองที่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความคับแค้นสู่เมืองใหญ่ที่แสนสว่างจนแสบตา ในห้องโถงกว้าง Katniss Everdeen เตรียมพร้อมตัวเองเพื่อเดินทางสู่ความอยู่รอด แต่ไม่ใช่ความอยู่รอดเพื่อตัวเองเท่านั้น แต่เป็นการอยู่รอดเพื่อรักษาสัญญา สัญญาของการจะต้องมีชีวิตกลับไป

ภายในห้องแห่งโชคชะตา มีเก้าอี้สีขาวบุนวมโอ่อ่าวางอยู่ เก้าอี้ซึ่งผู้ออกแบบได้มอบนามของภริยาอันเป็นที่รักให้เป็นนามของมัน และนี่คือเรื่องของเก้าอี้ Elda จากเรื่อง The Hunger Games

ปี 1930 เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี เด็กหนุ่ม Cesare Colombo หรือชื่อเล่นว่า Joe บุตรคนกลางของครอบครัวที่มีพี่น้องสามคนกำเนิดขึ้น ตัวโคลัมโบนั้นเริ่มต้นฝึกเป็นจิตรกรที่ Accademia di Belle Arti di Brera ในมิลาน เมื่อจบการศึกษาในปี 1949 โคลัมโบเลือกเรียนสถาปัตยกรรมที่ Politecnico di Milano และในปี 1951 เขาได้เข้าร่วมขบวนการศิลปะสายอาว็องการ์ดที่มีชื่อว่า Movimento Nucleare (Nuclear Painting Movement) ซึ่งก่อตั้งโดย Sergio D´Angelo และ Enrico Baj

สี่ปีหลังจากการเข้าร่วม Movimento Nucleare โคลัมโบในฐานะจิตรกรและประติมากรที่แสดงออกทางนามธรรมได้จัดแสดงผลงานร่วมกับสมาชิกกลุ่มอื่นๆ ในเมืองมิลาน, โคโม, เบรสชา, ตูริน, ปาแลร์โม, แวร์วีเย, เวนิซ และบรัสเซลส์ ต่อมาในปี 1955 โคลัมโบได้เข้าเป็นสมาชิกของกลุ่มศิลปิน Art Concret Group และได้แสดงงานอีกหลายครั้ง

จากที่เล่ามาเราจะเห็นความมุ่งมั่นต่อเส้นทางศิลปะอย่างแน่วแน่ของเขา แต่ทุกอย่างกลับหยุดลงเพราะหลังจากที่ Giuseppe พ่อของเขาเสียชีวิตลงในปี 1959 ตัวเขาเองต้องวางมือจากงานศิลปะและกลับมารับช่วงต่อกิจการบริษัททำริบบิ้นของครอบครัวที่ต่อมาผันตัวเป็นธุรกิจผลิตอุปกรณ์ไฟฟ้า

ในช่วงนี้เองที่เขาได้เริ่มทำการทดลองใช้วัสดุใหม่ๆ เช่น ไฟเบอร์กลาส, โพลีเอทิลีน, พีวีซี และ ABS โดยมุ่งเน้นไปที่การออกแบบอุตสาหกรรมเป็นหลัก

แม้โคลัมโบจะเริ่มสายงานออกแบบค่อนข้างช้าเพราะเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับงานจิตรกรรมและประติมากรรม แต่หลังจากนั้น 3 ปี คือในปี 1962 โคลัมโบก็ได้เปิดออฟฟิศออกแบบของตัวเองในมิลาน ผลงานในช่วงแรกของเขาคืองานออกแบบบ้านพักสกีและโรงแรมบนภูเขาหลายแห่ง แต่ที่โดดเด่นและถูกพูดถึงไม่แพ้งานออกแบบที่พักก็คืองานฝั่งเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์ที่เล่นกับลักษณะรูปร่างให้ความรู้สึกแปลกตา และเขายังคงเรียนรู้และพยายามนำเทคโนโลยีวัสดุใหม่ๆ เข้ามาใช้ในงานเสมอ

และในช่วงเวลานี้เองในปี 1965 Elda Chair, no. 1005 ผลงานการออกแบบเฟอร์นิเจอร์ชิ้นแรกของเขาก็ถูกสร้างขึ้น

บรรยากาศในห้องนั้นช่างเงียบเหงา แคตนิสเดินเข้าห้องพัก นั่งลงหยิบวัตถุหน้าตาคล้ายๆ รีโมตขึ้นมากด พลันหน้าต่างห้องนอนบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นทิวทัศน์ของมหานครยามค่ำคืนก็ฉายภาพสิ่งต่างๆ ขึ้นมา เธอไล่นิ้วขึ้น-ลง ภาพเปลี่ยนเป็นป่าแห่งหนึ่ง เธอลุกขึ้นยืนเหม่อมอง ไม่ยากเกินกว่าจะสื่อถึงคนดูว่าเธอกำลังคิดถึงบ้านที่จากมา

Elda Chair, no. 1005 ผลิตในปี 1963 เป็นอาร์มแชร์รุ่นแรกๆ ของโลกที่ใช้ไฟเบอร์กลาสทำออกมาเป็นรูปทรง deep shell ที่นั่งบุด้วยเบาะรองน้ำหนักถึง 7 จุด นอกจากจะช่วยให้นั่งได้อย่างสบายสุดๆ แล้ว ยังทำหน้าที่เป็นฉนวนกันเสียงอีกด้วย จุดเด่นอีกข้อก็คือเก้าอี้ตัวนี้ยังสามารถหมุนได้รอบ 360 องศา แรกเริ่มนั้นมันถูกผลิตให้กับบริษัทเฟอร์นิเจอร์ Comfort Italy และปัจจุบันลิขสิทธิ์การผลิตอยู่ที่ Longhi

แม้จะผลิตครั้งแรกเมื่อครึ่งศตวรรษที่แล้ว แต่หน้าตาของ Elda Chair ก็ยังดูล้ำสมัยจนถูกนำไปเป็นพร็อพภาพยนต์เซ็ตติ้งล้ำหลายเรื่องอย่าง Space: 1999 รวมถึง The Hunger Games

ในคืนก่อนวันแข่งขัน Peeta พูดกับแคตนิสว่า “ผมไม่อยากให้พวกเขามาเปลี่ยนตัวตน มาเปลี่ยนผมเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้เป็น ผมไม่อยากเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกม”

ปี 1967 โคลัมโบเผชิญอาการหัวใจวายอย่างรุนแรง เขาตระหนักดีว่าชีวิตของเขานั้นคงอยู่ได้อีกไม่นาน

คุณผู้อ่านหรือผมต่างคงเคยแอบคิดกันอยู่บ้างว่าถ้าในช่วงเวลาโค้งสุดท้ายของชีวิตเราคงไม่เลือกที่จะหลังขดหลังแข็งทำงาน ถ้าอย่างนั้น ในช่วงสุดท้ายของชีวิตเราจะทำอะไรดี ผมคิดว่าบ้างคงจมอยู่ในทะเลสาบแห่งน้ำตา บ้างก็คงเสียเวลาอยู่บนเตียงหมอ หาทางยื้อชีวิตและนั่งเขียนคำสั่งลาให้กับคนที่ตัวเองรัก หรือบ้างก็คงปล่อยวางความเจ็บปวดและออกไปทำทุกอย่างที่ชีวิตนี้ไม่เคยทำ แต่ไม่ใช่โคลัมโบ

หลังจากเหตุการณ์นั้นโคลัมโบเร่งผลิตผลงานต่างๆ และทำงานไปพร้อมๆ กันหลายอย่าง เขามุ่งมั่นที่จะทำงานให้มากที่สุดเท่าที่ร่างกายจะทำได้ และใน 4 ปี ต่อมา โคลัมโบก็จากโลกนี้ไปด้วยอายุเพียง 41 ปีด้วยสภาวะหัวใจล้มเหลว

ในค่ำคืนนั้นที่พีต้าพูดกับแคตนิสส่งท้ายว่า “ถ้าฉันต้องตาย ฉันก็อยากเป็นตัวเอง”

ในช่วงชีวิตที่แสนสั้นของคุณและผมนั้น หากมาถึงวาระสุดท้าย เราอยากให้คนจำเราแบบไหนกัน

สำหรับโคลัมโบ คำถามที่เราถามเมื่อครู่ เขาได้ตอบออกมาอย่างชัดเจน โลกได้จดจำเขาในฐานะนักออกแบบผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของยุคไปเรียบร้อยแล้ว ผลงานของเขาหลายต่อหลายชิ้น รวมถึง Elda Chair ถูกคัดเลือกให้จัดแสดงใน MOMA , Vitra Design Museum และมิวเซียม สำคัญๆ ของโลกหลายที่

ในส่วนของหนัง ผมเชื่อว่าหลายคนรู้จักหนังเรื่องนี้ดี ยิ่งในช่วงเวลาสามเดือนที่ผ่านมาที่กระแสการเมืองของประเทศเราอยู่ในช่วงเข้มข้น คงมีหลายคนที่หยิบ The Hunger Games ขึ้นมาดูมากกว่าหนึ่งครั้ง

ขณะที่แคตนิสอยู่ในเกมตัดสิน ในฉากหนึ่งที่เธอพบเจอความสูญเสียครั้งสำคัญ และก่อนจะผละออกมาจากสถานที่แห่งนั้น เธอหยุดมองมาที่กล้องวงจรปิดที่ซ่อนไว้ บรรจงยกนิ้วสามนิ้วแตะริมฝีปากแล้วชูขึ้นมาอย่างช้าๆ ผู้คนที่เฝ้าดู ได้ยกสามนิ้วตอบพร้อมน้ำตาและเสียงร่ำไห้

สามนิ้วที่แคตนิสชูขึ้นมาสะท้อนเรื่องราวและคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ได้อย่างตราตรึง

บ่อยครั้งที่เราใช้ชีวิตไหลตามไปกับกระแส จนบางทีเราอาจหลงลืมความหมายของมัน มาตระหนักรู้ก็ในวันที่เราได้สูญเสียมันไป ความหมายของเสรีภาพ ความเสมอภาค และภราดรภาพ

หวังว่าบทความนี้จะช่วยกระตุ้นความคลั่งไคล้ของคุณได้ไม่มากก็น้อย

ขอให้สนุกกับการดูหนังครับ

The post เสรีภาพ โชคชะตา และเก้าอี้ : เรื่องของเก้าอี้ Elda Chair ในหนังเรื่อง The Hunger Games appeared first on a day magazine.

เซบาสเตียนคือชายหนุ่มผู้อุทิศชีวิตให้กับดนตรีแจ๊ส เขาหลงใหลดื่มด่ำจนถึงขั้นฝันที่จะทำบาร์แจ๊สดีๆ สักร้านขึ้นมา เมื่อพบกับมีอา หญิงสาวที่เขาหลงใหล เซบาสเตียนจึงไม่ลังเลที่จะดึงเธอเข้ามาสู่โลกของเขา โลกแห่งดนตรีแจ๊ส

ในแจ๊สบาร์แห่งนั้น มีอานั่งมองกลุ่มนักดนตรีบรรเลงเพลง Herman’s Habit เคียงข้างเซบาสเตียนที่กำลังบรรยายถึงความสวยงามของมันอย่างออกรสออกชาติ และถ้าคุณรักใครสักคน ก็ไม่ยากที่คุณจะรักสิ่งที่เขารัก 

นั่นล่ะครับบรรยากาศของความรักที่ก่อตัวในบาร์แสงหม่น จากนั้นระยะห่างความสัมพันธ์ของทั่งคู่ก็ค่อยๆ เขยิบเข้าหากันทีละน้อย หัวใจของมีอาเริ่มเปิดรับท่วงทำนองเพลงแจ๊ส ระยะห่างของเก้าอี้เริ่มลดลงเรื่อยๆ และก่อนที่กล้องจะแพนตามความรักที่กำลังงอกงามเราอยากชวนคุณหยุดตรงนี้ หยุดตรงที่มุมด้านล่าง

เก้าอี้ที่ทั้งสองคนนั่งคุยกันคือเรื่องของเราในวันนี้ และนี่คือที่มาของเรื่องเก้าอี้ Thonet No. 18 ในหนังเรื่อง La La Land

ย้อนกลับไปเมื่อ ค.ศ. 1819 ที่เมืองบอปพาร์ด ประเทศเยอรมนี ที่นั่น Michael Thonet ผู้ผลิตเฟอร์นิเจอร์ชาวปรัสเซีย เริ่มรับการเข้าฝึกฝีมือช่างไม้จากพ่อของเขา Franz Anton Thonet ผู้เป็นนักฟอกหนังและช่างไม้ฝีมือฉกาจในปี 1830 โทเนตได้เริ่มทดลองเฟอร์นิเจอร์ด้วยเทคนิคการดัดไม้ (bentwood) หลังจากฝึกฝนมากว่า 22 ปี ความมุ่งมั่นของเขาก็ฉายแวว

เดือนสิงหาคม ปี 1841 Prince Metternich เห็นผลงานของเขาในงานแสดงสินค้าเมืองโคเบลนซ์ จึงเชิญโทเนตมาที่วังโยนิสเบิร์ก นั่นเป็นผลให้สถาปนิก Peter Hubert Desvignes มอบหมายให้เขาผลิตเฟอร์นิเจอร์ และยังผลักดันให้โทเนตนำเสนอผลิตภัณฑ์ของเขาในงานนิทรรศการระดับโลกต่างๆ อีกด้วย 

ในปี 1849 หลังจากมีผลงานออกมาในระดับหนึ่ง โทเนตก็เจอปัญหาการลอกเลียนผลงาน เขาจึงตัดสินใจทำตราสัญลักษณ์ใต้เก้าอี้ตัวเองในปีนั้น จนก่อเกิดวลีที่ว่า “If it’s not marked with the thonet brand, It’s not a Thonet chair”

Thonet no.1

พอปี 1849 นอกจากจะเป็นปีแรกของการเริ่มคิดทำประทับตรากำกับแล้ว ยังเป็นปีที่โทเนตเปิดตัวเก้าอี้ Thonet No. 1 ที่เขาสร้างขึ้นสำหรับใช้ในสวนของเจ้าชาย Schwarzenberg ซึ่งรูปทรงและหน้าตาของ No.1 นี่เองที่เป็นต้นแบบของเก้าอี้ Thonet อีกหลายรุ่น รวมถึงเก้าอี้รุ่น No. 18 ที่อยู่ในบาร์แจ๊สแห่งนั้น

“ดนตรีแจ๊สเกิดขึ้นที่โรงแรมซอมซ่อในนิวออร์ลีนส์” เซบาสเตียนกล่าวด้วยความตื่นเต้น “และรู้ไหม เก้าอี้ตัวที่เขานั่งนั้น เกิดครั้งแรกในมอเรเวีย” ประโยคหลังเซบาสเตียนไม่ได้กล่าว 

Thonet No. 18

ลูกชายทั้ง 5 ของไมเคิล โทเนต

ปี 1853 โทเนตเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น Gebrüder Thonet โดยให้เหล่าลูกชายทั้ง 5 ของเขาเข้ามาดูแล และเริ่มขยายโรงงานไปหลายที่ในยุโรป ผลักดันตัวเองเข้าสู่ระบบอุตสาหกรรมแบบเต็มตัว จนในปี 1856 โทเนตจดสิทธิบัตรการดัดไม้ด้วยเทคนิคความร้อนจากไอน้ำซึ่งเป็นเทคนิคใหม่ที่เขาคิดค้นเพื่อแก้ปัญหาเรื่องกาวหมดสภาพเพราะอุณหภูมิระหว่างขนส่ง 

แม้ว่าในปี 1871 โทเนตจะเสียชีวิตลงที่เมืองเวียนนา แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความนิยมในเก้าอี้ของเขาเสื่อมลงเลย แถมในปี 1873 ได้ขยายสาขาไปที่นิวยอร์กเป็นครั้งแรก และได้พัฒนาลังขนส่งสินค้าให้สามารถบรรจุเก้าอี้ได้ถึง 36 ตัว และนับว่าลังนี้เองที่เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ยอดขายของ Thonet พุ่งขึ้นไปอีก

ลังขนส่งสินค้าที่สามารถบรรจุเก้าอี้ได้ถึง 36 ตัว

แม้เก้าอี้ No. 1 เป็นตัวต้นแบบของ No. 18 แต่มันก็ถูกแค่เพียงส่วนเดียวเท่านั้น เพราะส่วนที่เหลือเกือบทั้งหมดนั้นเราขอยกให้กับ Thonet No. 14 ผู้ซึ่งเปรียบเสมือนพี่ชายฝาแฝดของ No. 18 

Thonet No. 14

เจ้า Thonet No. 14 เป็นที่รู้จักกันในชื่อ Vienna Café Chair ถูกผลิตขึ้นมาในปี 1859 ด้วยความที่สวยงามมีเส้นโค้งดึงดูด แต่ยังคงความเรียบง่ายและเปี่ยมไปด้วยสมดุล โครงสร้างไม้บีชบวกกับแผ่นไม้อัดทำให้เก้าอี้มีน้ำหนักเบาและที่สำคัญคือราคาจับต้องได้จนถึงขั้นที่ว่ากันว่าในยุคนั้น Thonet No. 14 มีราคาถูกกว่าไวน์ 1 ขวดเสียอีก นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้มันได้รับความนิยมในร้านอาหาร ผับ บาร์ ไปจนถึงร้านกาแฟ

จากสถิติในปี 1891 เก้าอี้ Thonet No. 14 ถูกขายออกไปแล้วมากกว่า 7,300,000 ตัว และถ้านับจากปีที่เปิดตัวจนถึงปี 1930 เก้าอี้ Thonet No. 14 ทำสถิติยอดขายเก้าอี้ทั่วโลก 50 กว่าล้านตัว ส่งผลให้ Thonet No.14 เป็นเก้าอี้ที่มียอดขายสูงที่สุดในโลก ตอกย้ำความนิยมที่กล่าวมาข้างต้นได้เป็นอย่างดี

แม้เวลาจะผ่านมาเป็นร้อยปี แต่ปัจจุบัน Thonet No.14 ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นงานดีไซน์ที่อยู่เหนือกาลเวลา มันได้รับรางวัลเหรียญทองในงาน 1867 World Exposition ที่ปารีส และยังคงได้รับคำชื่นชมจากนักออกแบบและสถาปนิกจำนวนมากรวมถึง Le Corbusier นักออกแบบชั้นนำที่คนในวงการออกแบบระดับโลกทุกคนต่างยกย่องยังกล่าวไว้ว่า “Never was a better and more elegant design and a more precisely crafted and practical item created.”

ในปี 1876 โทเนตยังไม่หยุดพัฒนาเฟอร์นิเจอร์ของเขา ในบรรดาสินค้าที่ผลิตออกมานั้น Thonet No. 18 ถูกสร้างขึ้นมา หากมองเผินๆ เราอาจไม่เห็นความแตกต่างของ No. 14 กับ No. 18 แต่ถ้าสังเกตดีๆ เราจะพบว่าในตัว No. 18 นั้นมีการเพิ่มพื้นที่รองรับหลังพาดยาวจนถึงที่นั่ง No. 14 นั้นจะหนุนหลังแค่ส่วนบน ส่วนวัสดุและการประกอบยังคงไว้ซึ่งเอกลักษณ์ดั้งเดิม แต่ด้วยความที่พี่ชายฝาแฝดคือ No.14 ได้กวาดรางวัลและคำชมไปมากแล้ว คนจึงไม่ได้ตื่นเต้น หรือไม่ได้พูดถึงมันเท่าไหร่นัก เพราะหน้าตาและรูปทรงของมันไม่ได้สร้างความแปลกใหม่เพิ่มเติมขึ้นมา และจากประสบการณ์ส่วนตัวก็มักเจอคนเรียกมันทั้งคู่สลับกัน

Thonet No.18

Thonet No. 14

ปี 2009 เก้าอี้ No. 14 ให้ James Irvine ศิลปินชาวอังกฤษช่วยออกแบบและปรับปรุงใหม่เพื่อให้เข้าถึงวัยรุ่นมากขึ้นโดยให้ muji เป็นผู้จัดจำหน่าย 

แม้สถานะของ Thonet No. 18 นั้นเกือบจะเป็นแค่ตัวประกอบหรือเป็นแค่เงาในประวัติศาสตร์อันยาวนานของซีรีส์เฟอร์นิเจอร์ Thonet แต่ถ้าในแง่ความสวยงามแล้ว เชื่อว่า Thonet No. 18 ก็ยังคงครองใจใครหลายคนได้อยู่ดี หรืออย่างน้อยๆ ในบาร์แห่งนั้นที่มีหนุ่มสาวสองคนกำลังคุยถึงความฝัน ก็ยังหยิบ No. 18 เข้ามาใช้เป็นส่วนหนึ่งของร้านไม่ใช่หรือ 

Thonet No. 18

นักดนตรีหยุดบรรเลงเพลง เซบาสเตียนหันไปปรบมือด้วยความปีติ พร้อมกระซิบเล่าถึงความฝันของเขา มีอามองและยิ้มตอบ หลายคนบอกว่าควรหยุดฝันและลืมตาขึ้นมาเผชิญโลกแห่งความจริง แต่หลายคนยืนยันการมีชีวิต ที่มิใช่แค่มีลมหายใจ ความฝันไม่ใช่หรือที่เป็นส่วนผสมที่ทำให้ชีวิตมีคุณค่า

บทความนี้คงไม่อาจบอกอะไรคุณได้มากกว่านี้ แต่สิ่งที่สำคัญถ้าคุณอ่านจนมาเจอบรรทัดนี้แล้ว ผมก็หวังใจว่าบทความนี้จะช่วยกระตุ้นความคลั่งไคล้ของคุณได้ไม่มากก็น้อย ขอให้สนุกกับการดูหนังครับ

ขอตอกย้ำความนิยมของเก้าอี้ Thonet ด้วยบุคคลระดับโลกที่ใครๆ ย่อมรู้จักอย่าง Pablo Picasso เพราะปิกัซโซ่นั้นมีเก้าอี้โยกหนึ่งตัวที่เขาชอบมากคือ Thonet No. 21 Rocking Chair ในบ้านที่ชื่อ La Californie ของเขาที่เมืองคานส์ ประเทศฝรั่งเศส แถมเจ้าเก้าอี้โยกนี้ยังปรากฏอยู่ในงานวาดของปีกัสโซ หลายๆ งาน เช่น Jacqueline sitting in a Rocking Chair, Femme dans un rocking chair, Nude in a Rocking Chair

The post ความฝัน ความเหนื่อยล้า และการจากลาของความรัก เรื่องของเก้าอี้ Thonet No. 18 จากหนังเรื่อง La La Land  appeared first on a day magazine.

ประโยคยียวนแต่กึ่งจริงจังจากปากของ Julie Powell อดีตนักเขียนผู้ย้ายสายงานมาสู่ราชการที่ต้องรับฟังการยื่นเรื่องบรรเทาทุกข์จากครอบครัวผู้ประสบปัญหาเหตุการณ์ 9/11

เราทุกคนต่างมีวันที่แย่ ในเวลาที่เหนื่อยหน่าย ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับเรื่องอะไรอีก คุณผู้อ่านทำยังไงครับ

สำหรับจูลี่ คำตอบคือการทำอาหาร เธอเสนอคำท้าให้ตัวเองและตั้งชื่อว่า ‘The Julie/Julia Project’ กติกาคือเธอต้องทำอาหารตามตำราทำอาหารของ Julia Child ผู้ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจในการทำอาหารของเธอ ให้ได้ทุกวันติดต่อกันเป็นเวลา 1 ปี

หนังเรื่องนี้สร้างจากเรื่องจริงของคน 2 คน คือจูลี่และจูเลีย โดยเล่าการทำอาหารของจูลี่และเล่าเรื่องของจูเลียสลับไปมา ภาพของจูลี่ยืนอยู่ในครัวขนาดเล็ก มีลักษณะของความเป็นคนเมือง ส่วนจูเลียที่อยู่ในครัวแปลกตายุคเก่า สิ่งที่โดดเด่นสำหรับเราคือหม้อตุ๋นอาหารใบสีส้มใบนั้น เพราะถ้าดูให้ดีเราจะเห็นว่าจูลี่และจูเลียใช้หม้อเหมือนกัน

และนี่คือที่มาของเรื่องราวหม้อ Le Creuset ในหนังเรื่อง Julie & Julia

ย้อนกลับไปเมื่อปี 1925 ที่ Fresnoy-le-Grand ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส เจ้าของธุรกิจอุตสาหกรรมชาวเบลเยียม 2 คน Armand Desaegher และ Octave Aubecq ได้สร้างโรงงานผลิตหม้ออบ Le Creuset ขึ้นมา ด้วยลักษณะพิเศษที่ใช้แม่พิมพ์ทราย ผนวกกับการหล่อโลหะในสไตล์ดัตช์ ทำให้ได้หม้อเหล็กที่มีลักษณะเฉพาะตัว ในกระบวนการหล่อนั้นรูปทรงของหม้อจะแตกต่างกันไปอย่างละเล็กอย่างละน้อย ทำให้ไม่มีหม้อ Le Creuset หม้อไหนที่มีองศาเหมือนกันร้อยเปอร์เซ็นต์ และเหล็กที่ใช้ในการหล่อเกือบทั้งหมดคือเหล็กรีไซเคิล

ส่วนที่โดดเด่นคือสีลูกกวาดของ Le Creuset ที่ดึงดูดใจผู้คนได้เป็นอย่างดี สีแรกเริ่มคือสีแดงเพลิง (flame) ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากสีของเหล็กหลอมเหลว ในช่วง 30 ปีแรก Le Creuset ผลิตออกมาเพียงสีเดียว จนกระทั่งปลายยุค 1950s ถึงคลอดสีใหม่ออกมาเป็นสีเหลือง elysees และหลังจากนั้นจึงพัฒนาสีต่างๆ ออกมาในเวลาใกล้ๆ กัน จนปัจจุบันมีสีให้เลือกมากกว่า 100 เฉดสี และมีจำหน่ายในกว่า 60 ประเทศทั่วโลก

ช่วงหลังมีการย้ายฐานการผลิตไปต่างประเทศ แต่ในส่วนของหม้อเหล็กยังคงผลิตจากฐานผลิตที่แรกเท่านั้น และสีที่ขายดีที่สุดก็ยังคงเป็นสีแดงเพลิง

แม้ปัจจุบันจะมีการผลิตหม้อเหล็กสไตล์ French oven ขึ้นมาอีกหลายแบรนด์ แต่ต้นตำรับของแท้ก็คือ Le Creuset นั่นเอง และ Le Creuset มักโดนเทียบแบบหมัดต่อหมัดกับแบรนด์รุ่นน้องอย่าง Staub แต่ผลสรุปว่าคนส่วนมากก็ยังยกตำแหน่งคิงให้ Le Creuset อยู่ดี

กลับมาที่หนัง อย่างที่เกริ่นไปตอนต้นว่าตัวเรื่องใช้การเล่าสลับไปมาระหว่าง 2 คน

จูเลียในปี 1949 กับจูลี่ในปี 2002 ทั้งคู่ต่างมีประสบการณ์คล้ายกัน ตัวจูเลียนั้นต้องย้ายมาฝรั่งเศสเพราะงานของสามี ทำให้เธอตกอยู่ในสภาวะคนนอก ไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคม คล้ายๆ กับจูลี่ที่ประสบปัญหาเรื่องงานที่ไม่เข้ากับตัวตนของเธอ และทั้งคู่เจอเส้นทางบรรเทาความโดดเดี่ยวของตัวเองด้วยการทำอาหาร

จูเลียเข้าเรียนที่โรงเรียนทำอาหาร ส่วนจูลี่เริ่มลงมือทำอาหารจากตำราของจูเลีย ทั้งคู่มีหม้อสีสันสะดุดตาใบหนึ่งที่เหมือนกัน คือหม้อ Le Creuset สีแดงเพลิง

มีเกร็ดเล็กๆ ที่ขอเพิ่มเติมจากที่เห็นในภาพยนตร์ จูเลียมีหม้อ Le Creuset ที่ใช้บ่อยๆ คือรุ่น ‘La Mama’ เป็นลิมิเต็ดเอดิชั่น ออกแบบในปี 1972 โดยศิลปินชาวอิตาเลียนชื่อดังแห่งยุค Enzo Mari ผู้มีปรัชญาในการดึงงานศิลปะให้หลุดขาดจากการยึดครองของกลุ่มชนชั้นนำ เน้นผลิตวัตถุที่ดูงามและมีประโยชน์เพื่อคนธรรมดาตามหลัก ‘ยูโทเปียแบบประชาธิปไตย’

เอนโซกล่าวถึงหลักการทำงานของตัวเองเมื่อต้องเริ่มงานด้วยโจทย์ใหม่ๆ ไว้ในหนังสือที่ชื่อว่า 25 modi per piantare un chiodo (ชื่อไทยคือ 25 วิธีเพื่อตอกตะปูหนึ่งตัว หกสิบปีของความคิดและโปรเจ็คต์มากมายเพื่อปกป้องหนึ่งฝัน จัดพิมพ์โดย art4d) ‘แทนที่ผมจะพยายามคิดค้นสิ่งใหม่ขึ้นมา ซึ่งก็ไม่มีใครรู้ว่ามันจะออกมาเป็นอะไร ผมจำกัดตัวเองไว้ที่การจดจ่ออยู่กับการทำสิ่งสิ่งหนึ่งให้มันชัดเจน โดยที่ยึดหลักการที่ผมเชื่อสองอย่างไว้ให้มั่น รูปทรงต้องเป็นอมตะ อยู่เหนือเวลา เป็นอิสระจากแฟชั่น และคุณภาพรูปทรงต้องอยู่ในความสามารถของคนผลิตวัตถุสิ่งนั้น เหมือนกับที่เคยเป็นมาในอดีต’ เพียงประโยคนี้ก็น่าจะมากพอให้เรามอง La Mama ในมุมมองที่มากกว่าเพียงหม้อใบหนึ่ง

La Mama ถูกนำมาใช้ในรายการทำอาหารของจูเลียที่ชื่อว่า The French Chef ถือว่าจูเลียคือคนแรกๆ ที่นำมันเข้ามาใช้ให้ชาวอเมริกันรู้จัก และส่งผลให้ Le Creuset ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในอเมริกาจนถึงปัจจุบัน

หากมองย้อนลงไปอีก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ Le Creuset เชิญนักออกแบบมาทำงานร่วมกัน เพราะในปี 1958 ยังได้นักออกแบบมือฉกาจ Raymond Loewy ผู้ถูกขนานนามว่าเป็นบิดาของวงการออกแบบอุตสาหกรรมแห่งศตวรรษที่ 20 ผู้ออกแบบตกแต่งห้องโดยสาร Air Force One เครื่องบินส่วนตัวของประธานาธิบดี John F. Kennedy, ออกแบบโลโก้เปลือกหอยให้กับบริษัทน้ำมันรายใหญ่ของโลกอย่าง Shell, ร่วมกับนาซาออกแบบยานอวกาศในโครงการใหญ่ๆ อย่างโครงการ Apollo และมีงานออกแบบอื่นๆ อีกมากมาย (คำว่ามากมายในที่นี้คือมากจริงๆ) Le Creuset รุ่นที่เรย์มอนด์ออกแบบให้ชื่อว่า Coquelle ซึ่งเป็นลิมิเต็ดเอดิชั่นอีกเช่นเดียวกัน

ในบรรดารุ่นลิมิเต็ดนั้น นอกจาก La Mama กับ Coquelle แล้ว ยังมี Futura ที่ผลิตออกมาในปี 1987 โดยร่วมมือกับนักออกแบบ J.L. Barrault แต่หากนับความนิยมและชื่อชั้นยังคงไม่สามารถเทียบได้กับ 2 รุ่นแรกที่กล่าวมา

เหล่านักออกแบบที่เลือกมาโดยเฉพาะเอนโซและเรย์มอนด์สะท้อนคุณค่าของแบรนด์ได้อย่างดี เหมือนที่ Rudy Boussenmart ดีไซน์ไดเรกเตอร์และฝ่ายพัฒนาของ Le Creuset กล่าวไว้ในรายการ BrandmadeTV ด้วยสายตาแห่งชัยชนะว่า “We are trendy today.”

ด้วยความที่คำนึงถึงการใช้งานและการออกแบบที่มีเอกลักษณ์ ทำให้หม้อเหล็ก Le Creuset ได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่อง จึงก่อให้เกิดของปลอมหลุดออกมาขายในตลาดมากมาย เราจะขอแนะนำทริกการดูของแท้ขั้นต้นให้

หนึ่ง ต้องปั๊มตรา Le Creuset สอง ควรมีตัวเลขปั๊ม 2 หลัก สาม ควรปั๊มว่า France หรือ made in France (ไม่ได้แปลว่า Le Creuset จะไม่ได้ผลิตที่อื่น แต่ถ้าเป็น Cast Iron ยังคงผลิตที่โรงงานแห่งแรกที่ฝรั่งเศสเท่านั้น) และสี่ ควรมีเครื่องหมาย diamond ของ Le Creuset ปั๊มอยู่ในกรณีที่เป็นรุ่นเก่า

แม้ว่า Le Creuset จะยืนระยะมา 95 ปี แต่ยังคงพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ล่าสุดมีการปรับเปลี่ยนลูกบิดที่ฝาหม้อให้ทนความร้อนมากขึ้น เพิ่มเส้นขอบที่ฝาหม้อ หูจับตัวหม้อก็ขยายให้จับถนัดขึ้น การประกบของฝาหม้อสนิทมากขึ้น และเพิ่มคุณภาพของการเคลือบภายใน โดยยังคงรูปร่างโดยรวมให้เหมือนรุ่นออริจินอล ซึ่งเป็นการเคารพการออกแบบดั้งเดิมได้อย่างลงตัว

กลับมาที่ภาพยนตร์

ในบั้นปลายของเรื่องจูเลียได้ทำรายการอาหารออกทีวีที่อเมริกา แน่นอนรายการของเธอทำให้ชาวอเมริกันหลงรักอาหารฝรั่งเศสมากขึ้น และได้ตีพิมพ์ตำราอาหารสมใจ ส่วนจูลี่ก็ทำตามความตั้งใจเดิมได้สำเร็จ คือการทำอาหารครบจำนวนที่ต้องการ และในปี 2005 ยังได้ออกหนังสือของตัวเองชื่อว่า Julie & Julia: 365 Days, 524 Recipes, 1 Tiny Apartment Kitchen หนังสือเล่มนี้ออกหลังจากจูเลียจากโลกไป 1 ปี 

ทั้งคู่เกิดและเติบโตต่างยุคและต่างสังคม แต่สภาวะกดดันต่างๆ ที่เจอกลับคล้ายกัน และผมเชื่อว่าบางครั้งเราก็ต่างเป็นจูลี่ เรามีคืนที่หดหู่ มีวันที่โดดเดี่ยว มีงานที่แย่ และบางครั้งความรักก็ไม่ได้ดีดั่งหวัง 

เราทุกคนต่างมีวันแย่ๆ ในเวลาที่เหนื่อยหน่าย ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับเรื่องอะไรอีก คุณผู้อ่านทำยังไงครับ

ขอยกคำถามเดิมที่ถามตอนต้นมาอีกครั้ง และหวังว่าทุกคนจะมีคำตอบให้ตัวเอง

สิ่งที่แค่เคยบรรเทาก็อาจแปรเปลี่ยนเป็นทางออกได้เช่นกัน เหมือนกับที่จูลี่และจูเลียทำให้เราเห็น 

หวังว่าบทความนี้จะช่วยกระตุ้นความคลั่งไคล้ของคุณได้ไม่มากก็น้อย ขอให้สนุกกับการดูหนังครับ

The post แด่ที่ไหนสักแห่งที่เราจะได้เป็นตัวเอง : เรื่องของหม้อ Le Creuset สีแดงเพลิงใน Julie & Julia appeared first on a day magazine.

นั่นล่ะครับจึงเป็นที่มาที่ทาง a day รับรู้ข้อนี้ของเราและคิดว่ามันน่าสนใจ จึงชวนมาแชร์เรื่องราวให้ทุกคนอ่านไปด้วยกัน โดยในตอนแรกขอพาผู้อ่านไปย้อนดูหนังสุดคลาสสิก ของหว่อง การ์-ไว อย่าง In the Mood for Love

เกริ่นแค่นี้ก็พอ ขอเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน เรื่องที่ว่านั้นคือเรื่องของแก้วในหนังเรื่อง In the Mood for Love

เวลาพูดถึงหนังของหว่อง การ์-ไว ในแวบแรกเรามักนึกถึงเรื่อง In the Mood for Love นี่แหละ ในร้านอาหารสลัวไฟที่ตัวละครชายหญิงมักนัดเจอพูดคุยกัน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารนั้นคือฉากแรกที่นึกถึง

หากจะให้เจาะจงลงไปมากกว่านั้น ที่โดดเด่นและตรึงใจไม่ใช่ริมฝีปากที่เย้ายวนของคุณนายเฉิน หรือสายตาแสนเศร้าแต่มีเสน่ห์ของคุณโจว สิ่งเหล่านั้นเป็นแค่เพียงอันดับ 2 และ 3 แต่สิ่งที่สะกดเราไว้เป็นอันดับ 1 กลับเป็นแก้วและจานรองสีเขียวละมุนคู่นั้นที่ทั้งคู่ใช้ในระหว่างสนทนา

พระเอกของเรื่องเล่าครั้งนี้คือชุดแก้วและจานเนื้อหยกที่ปะยี่ห้อว่า Fire-King รุ่น Jane Ray ครับ เป็น 1 ใน 8 ของซีรีส์แก้วที่เรียกว่า jade-ite (เนื้อหยก) ตัว Jane Ray นั้นมีลักษณะเนื้อบาง น้ำหนักเบากว่ารุ่นอื่นๆ และมีลวดลายเส้นตรงรอบๆ ตัว มันค่อนข้างใช้ง่ายในทุกโอกาส เรียกได้ว่าไร้กาลเวลา 

Jane Ray ผลิตภายใต้การดูแลของบริษัทแก้ว Anchor Hocking ที่ก่อตั้งโดย Isaac J. Collins ร่วมกับเพื่อน 6 คนในปี 1905 โรงงานแรกเริ่มด้วยจำนวนพนักงานเพียง 50 คน โดยใช้สถานที่ตั้งในเมืองแลงแคสเตอร์ ในรัฐโอไฮโอ ส่วนชื่อบริษัทก็มาจากแม่น้ำ Hocking  ที่อยู่ใกล้กับที่ตั้งของโรงงาน

มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับโรงงานคือ ในปี 1924 โรงงานได้ถูกไฟไหม้ แต่ Collins กับพวกไม่ย่อท้อง่ายๆ พวกเขารวบรวมเงินจากนักลงทุนสร้างโรงงานใหม่ที่พร้อมด้วยอุปกรณ์และเครื่องจักรที่ทันสมัยกว่าเดิม เครื่องจักรใหม่ที่ว่าคือหัวใจหลักที่ทำให้ Anchor Hocking รอดผ่านจากช่วงวิกฤตที่ได้รับผลกระทบจากช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มาได้

จุดเด่นที่ Anchor Hocking พยายามเน้นขายคือการบอกว่ามันเข้าเตาอบได้ โดยจะมีการปั๊มบอกไว้ใต้แก้ว ซึ่งการปั๊มบอกนี่แหละที่ทำให้เราจำแนกปีการผลิตได้ อย่างเจ้า Jane Ray นั้นปั๊มว่า OVEN > Fire-King > WARE > MADE IN U.S.A ซึ่งเป็นการปั๊มที่บอกเราว่า Jane Ray นั้นผลิตขึ้นในช่วงปี 1946-1965

Jane Ray ติด 1 ใน 2 ของสายการผลิต jade-ite ที่ยืนระยะได้ยาวนานที่สุด การยืนระยะนานขนาดนี้สะท้อนความนิยมของ Jane Ray ได้เป็นอย่างดี เท่าที่อ่านมา เขานิยามว่ายุคนั้นแทบทุกบ้านในอเมริกาต้องมีจานชามของ Fire-King อยู่บนโต๊ะอาหารอย่างแน่นอน

Fire-King ได้รับความนิยมอย่างมากในญี่ปุ่นมาเป็นเวลากว่า 10 ปี เรียกได้ว่าเป็นประเทศแรกเลยก็ได้ที่เริ่มสนใจมันจริงจัง ก่อนขยายไปยังเกาหลี ไต้หวัน และนิยมในหมู่นักแคมป์ปิ้งชาวไทยตามลำดับ

ที่ญี่ปุ่น นิตยสารหลายๆ หัวมักพูดถึงมันบ่อยๆ อย่าง นิตยสาร POPEYE, BRUTUS , Lightning ที่ยกแก้วใบนี้มาเป็นสกูปหลักหรือถูกแทรกเป็นพร็อพเล็กๆ ในหนังสืออยู่บ่อยครั้ง

ข้ามไปฝั่งเกาหลีก็มี  Boouk Magazine ที่ทำธีมเล่มเครื่องครัวจากภาพยนตร์ เล่มนั้นก็เลือกเอา Jane Ray ขึ้นปก มีกระทั่งทำ handbook ที่บอกเล่าและจำแนกแก้ว Fire-King พิมพ์ออกมาจนเลือกซื้อกันไม่ถูก ทั้งยังมีการแบ่งเกรดระดับความหายากของมัน 1 ดาวคือพบได้ง่าย ไปจนถึง 5 ดาว ที่หายากมาก

และด้วยความที่ Jane Ray ถูกผลิตออกมาป้อนตลาดมากอย่างที่ว่าไป จึงทำให้ดาวที่ได้อยู่ในระดับ 1 ดาว คือค่อนข้างหาง่ายมากนั่นเอง

ไหนๆ ก็พูดถึงญี่ปุ่นแล้ว จะบอกว่าแม้ Fire-King ในอเมริกาที่ฐานผลิตหลักในตอนนั้นคือโรงงานในรัฐเวอร์จิเนียหยุดผลิตไปในปี 1986 แต่ด้วยความคลั่งไคล้ของชาวญี่ปุ่น จึงมีการซื้อเบ้าผลิต Fire-King มา แล้วผลิตขึ้นมาใหม่อีกครั้งในปี 2011 นับเป็นประเทศที่ไปสุดทางมาก แต่ edition ญี่ปุ่นนั้นปั๊มตราที่ต่างจาก U.S.A. ORIGINAL และมีคำที่เปลี่ยนไปนิดหน่อย คือ HERITAGE Fire-King > MILK GLASS > MADE IN JAPAN ในบ้านเราก็มีนำเข้ามาขายที่ BEAMS Shop

ส่วนเนื้อแก้วนั้น นอกจากจะมีประเภท jade-ite แล้ว ยังมีเนื้อผิวอีกหลากหลายแบบ แต่ที่ได้รับความนิยมและพบเห็นกันมากคือเนื้อประเภทที่เรียกว่า milk glass หรือเนื้อนม แต่เพื่อไม่ให้บทความนี้ยาวเกินไป จะขอละไว้เล่าในโอกาสถัดไป

หากถามว่าในเมืองไทยนั้นมีการใช้เจ้า Fire-King บ้างไหม ตอบว่ามีครับ และได้รับความนิยมมากในระดับหนึ่งด้วย ซึ่ง Fire-King ที่ในไทยนิยมนั้นคือ รุ่น Peach Luster ที่น่าจะเริ่มเข้ามาในไทยตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 8 ในสมัยก่อนนิยมให้เป็นของขวัญแต่งงานหรืองานมงคลต่างๆ อาจด้วยสีที่อาบปรอท เกิดความแวววาวกว่า jade-ite จึงถูกจริตคนไทยกว่า

กลับมาที่หนังเรื่อง In the Mood for Love หากเราสังเกตดีๆ ปีที่ผลิตกับปีที่ตัวหนังดำเนินไปสอดคล้องกันได้อย่างลงตัว เรื่องราวของคุณนายเฉินกับคุณโจว เริ่มต้นในปี 1962 บนเกาะฮ่องกง และ Jane Ray นั้นถูกผลิตและจำหน่ายในช่วงปี 1946-1965  เป็นช่วงที่เรียกได้ว่ากำลังการผลิตสินค้าอยู่ในช่วงพีคช่วงหนึ่ง เพราะอเมริกาเพิ่งผ่านส่งครามโลกครั้งที่ 2 มาได้ไม่นาน และเริ่มฟื้นตัวจากเศรษฐกิจที่ซบเซา ผู้คนเริ่มมีกำลังซื้ออีกครั้ง ทางโรงงานจึงผลิตสินค้าป้อนเข้าสู่ตลาดอย่างมากมาย 

ไอ้ความมากมายที่ว่าก่อให้เกิดการกระจายสินค้าไปทั่วอเมริกา และเริ่มขยายออกไปต่างประเทศ แม้แต่เกาะฮ่องกงเองก็ไม่เว้น จึงไม่แปลกที่ Jane Ray จะถูกนำมาใช้ในฉากโต๊ะอาหารของคนทั้งคู่

พอรู้เช่นนี้ก็รู้สึกอึ้งกับการละเมียดเลือกอุปกรณ์เข้าฉากของผู้กำกับหว่อง การ์-ไว เป็นอย่างมาก หนังอบอวลไปด้วย ความโดดเดี่ยวของความรักอันผิดที่ผิดทางของตัวละคร แต่มีสิ่งเล็กๆ มากมายในหนังที่ซ่อนตัวอยู่เพื่อทำหน้าที่ของมัน และช่วยประคองบรรยากาศนั้นๆ ให้ผ่านพ้นไปอย่างที่ควรเป็น

เสียงเพลง Quizas, Quizas, Quizas (Perhaps, Perhaps, Perhaps) ของ Nat King Cole ที่เล่นผ่านมาเป็นระยะ บรรยากาศของความรักที่แสนเปราะบางพอๆ กับแก้วตรงหน้าที่พร้อมจะแตกร้าว บวกกับสิ่งของเล็กๆ ที่ใส่ใจจัดวางลงไป สำหรับเราจึงไม่แปลกใจเลยที่แม้จะผ่านไปกี่ปีก็ยังมีผู้คนพร้อมหลงรักหนังเรื่องนี้

หวังว่าบทความนี้จะช่วยกระตุ้นความคลั่งไคล้ของคุณได้ไม่มากก็น้อย

ขอให้สนุกกับการดูหนังครับ

The post เธอ / แก้ว / เขา : ห้วงของรักและเรื่องของแก้ว Fire-King รุ่น Jane Ray ใน In the Mood for Love appeared first on a day magazine.