ข้อความข้างต้นคือคำอธิบายแอ็กเคานต์ทวิตเตอร์ @BadStudent_ หรือ ‘นักเรียนเลว’ กลุ่มนักเรียนที่รวมตัวกันเพื่อตีแผ่ปัญหาของระบบการศึกษาไทยโดยเฉพาะปัญหาสิทธิมนุษยชนในสถานศึกษาอย่างการลงโทษนักเรียนผ่านการกล้อนและตัดผม รวมถึงการคุกคามนักเรียนที่แสดงออกทางการเมือง

ด้วยลีลาการสื่อสารอันแสบสันประกอบกับไอเดียการแสดงออกที่แปลกใหม่ สังคมจึงจับตามองว่ากลุ่มนักเรียนเลวจะหยิบยกประเด็นอะไรในระบบการศึกษามาเคลื่อนไหวให้เราได้ฉุกคิดทบทวนและตั้งคำถาม

ไม่ว่าจะเป็นแคมเปญ ‘เลิกบังคับหรือจับตัด’ ที่นักเรียนหญิงคนหนึ่งแขวนป้ายเชื้อเชิญให้คนที่เดินสัญจรบริเวณสยามสแควร์เข้ามาตัดผม เพื่อวิพากษ์ระเบียบวินัยในโรงเรียนที่ครูมักตัดผมของนักเรียนเกินกว่าเหตุ หรือม็อบ ‘เลิกเรียนไปกระทรวง’ ที่นักเรียนรวมตัวกันเป่านกหวีดไล่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการถึงหน้ากระทรวงฯ เพื่อเรียกร้องเสรีภาพเรื่องทรงผม การแสดงออกทางเพศ ฯลฯ ไปจนถึงม็อบ ‘หนูรู้หนูมันเลว’ กิจกรรมชุมนุมเพื่อเรียกร้องการปฏิรูปการศึกษา เหล่านี้เป็นตัวอย่างผลงานของพวกเขาภายในระยะเวลา 4 เดือนตั้งแต่เริ่มก่อตั้งเมื่อเดือนพฤษภาคม 2563

เราจึงชวน มิน–ลภนพัฒน์ หวังไพสิฐ, บอส–ภาณุพงศ์ สุวรรณหงษ์, นิ้ง–ธญานี เจริญกูล และ พลอย–เบญจมาภรณ์ นิวาส สี่แกนนำนักเรียนเลวมาเปิดวงสนทนาพาผู้อ่านไปทำความรู้จักพวกเขาให้มากขึ้นผ่านแนวคิด ความเชื่อ บทเรียนที่ได้รับจากการลุกขึ้นต่อสู้กับสิ่งที่ใหญ่กว่าตัวเอง และภาพฝันที่พวกเขามุ่งหวังให้เกิดขึ้นจากพลังของนักเรียนรุ่นใหม่ที่ไม่ยอมจำนนต่อความไม่ปกติในสังคม

ทำไมเลือกพูดเรื่องทรงผมก่อนเรื่องอื่น

ลภนพัฒน์ : เราอินเรื่องผมเพราะมีประสบการณ์ตรง เราเคยเอากฎกระทรวงฯ ไปคุยกับครูที่โรงเรียนว่าจริงๆ แล้วกระทรวงศึกษาธิการให้นักเรียนไว้ผมยาวได้ เคยทำแคมเปญด้วยตัวเองในโรงเรียนประมาณ 1 ปี แต่สุดท้ายสิ่งที่โรงเรียนบอกเราคือ ถ้าจะไว้ผมยาวก็ไปเรียนที่อื่น หรือไม่ต้องมาเรียนอีกเลย เราเลยเลิกไปโรงเรียนแล้วเรียนโฮมสคูลแทน

ภาณุพงศ์ : สำหรับเรานี่คือการกดทับอย่างเป็นรูปธรรมที่สุดเลย

ธญานี : ถ้าเราเป็นผู้กดขี่ที่ต้องการทำให้คนคนหนึ่งเชื่องเราคงทำให้คนเหล่านั้นสูญเสียสิทธิในสิ่งใกล้ตัวเขาที่สุดซึ่งก็คือผมที่เป็นอวัยวะหนึ่งเช่นเดียวกับแขนขาตาหรือนิ้วมือ และด้วยค่านิยมไทยที่มองว่าหัวคือสิ่งที่สูงส่งที่สุดในร่างกาย ในมุมมองนี้ขนาดสิ่งที่สูงส่งที่สุดและใกล้ตัวที่สุดในร่างกายตัวเองเขายังไม่มีสิทธิเลย เรื่องอื่นเขาก็คงไม่มีสิทธิหรอก เราเลยรู้สึกว่าคนที่คิดกลยุทธ์นี้ฉลาดมากเพราะทำให้คนเชื่องได้จริงๆ

เบญจมาภรณ์ : การจะไว้ผมทรงอะไรเป็นสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานของทุกคน แต่สังคมกลับละเมิดสิทธินี้ไปง่ายๆ ผ่านการบังคับไว้ทรงผมและลงโทษคนที่ไม่ปฏิบัติตามด้วยการตัดหรือกล้อนผม แต่เรื่องพื้นฐานแบบนี้กลับยากต่อการตั้งคำถาม และสุดท้ายสังคมก็ไม่สนใจว่าคนที่ถูกกระทำรู้สึกยังไง

เรายังไม่เห็นว่าการบังคับตัดผมจะฝึกระเบียบให้นักเรียนได้ ไม่มีนักเรียนคนไหนได้เรียนรู้อะไรจากการบังคับตัดผมเลย

การตั้งคำถามกับเรื่องพื้นฐานแบบนี้สำคัญยังไง

ลภนพัฒน์ : การบังคับเรื่องทรงผมเป็นสิ่งหนึ่งที่กดทับนักเรียน ทำให้นักเรียนรู้สึกว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขาแต่เป็นของคนอื่น พอรู้สึกว่าร่างกายไม่ใช่ของตัวเองเขาก็จะไม่กล้าตั้งคำถาม ไม่กล้าเรียกร้อง และไม่กล้าแม้กระทั่งทำตามสิทธิของตัวเองจนกลายเป็นพลเมืองที่โอนอ่อนต่ออำนาจเผด็จการของประเทศไปโดยปริยาย

ภาณุพงศ์ : เรามองว่าเด็กที่ผู้ใหญ่ต้องการจากระบบการศึกษาคือเด็กเชื่อง เชื่อฟังผู้ใหญ่ทุกอย่าง ปฏิบัติตามที่บอกโดยไม่ตั้งคำถาม ดังนั้นการที่เด็กสักคนลุกขึ้นมาตั้งคำถามจึงถูกมองว่าเป็นเด็กเลว

เพราะแบบนี้พวกคุณเลยเป็น ‘นักเรียนเลว’

เบญจมาภรณ์ : นักเรียนเลวเป็นชื่อที่มินได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสือ นักเรียนเลวในระบบการศึกษาแสนดี ของเนติวิทย์ โชติภัทร์ไพศาล เลยเอามาตั้งเป็นชื่อกลุ่ม

ลภนพัฒน์ : จริงๆ ตอนแรกไม่ได้คิดว่าทำเพื่อคนอื่น เราแค่อยากทำเพื่อตัวเองและโรงเรียนของเรา แค่นั้นเลย ถึงเราจะไม่เจอปัญหาเพราะลาออกจากโรงเรียนแล้ว ก็ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะไม่เจอ มีคนอีกเยอะมากที่ต้องรู้สึกแย่แบบเราเมื่อถูกเรียกเข้าห้องปกครอง โดนครูจับตัดผม จนไม่อยากไปโรงเรียนเลย

ภาณุพงศ์ : เราถูกมองว่าเป็นนักเรียนเลวก็เพราะความอยากรู้นี่แหละ เพราะถ้าเป็นนักเรียนดีก็จะรู้แค่เท่าที่เขาอยากให้รู้ ยังมีคนอีกมากที่อยากลุกขึ้นมาทำอะไรเหมือนเราแต่มีข้อจำกัด แต่เรามีทั้งโอกาส อุดมการณ์ และความอยากเปลี่ยนแปลง จึงลงมือทำเลย

ธญานี : เราเป็นคนบ้าอุดมการณ์มาก จะโดนจับหรืออะไรเราไม่กลัว นักเรียนเลวเลยตอบโจทย์สิ่งที่เราอยากทำมาโดยตลอด นั่นคือการเปลี่ยนโลก เปลี่ยนสังคมที่เราอยู่

แล้วนักเรียนเลวจะเปลี่ยนแปลงสังคมและแก้ไขปัญหาต่างๆ ยังไงบ้าง

ลภนพัฒน์ : เราว่าปัญหาที่แท้จริงของการบังคับตัดผมที่มีมานานขนาดนี้คือข้อผิดพลาดเชิงโครงสร้าง ทั้งที่โรงเรียนเป็นหน่วยงานในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการแต่ทำไมกระทรวงฯ ถึงไม่สามารถบังคับใช้คำสั่งได้ จนลามมาถึงการละเมิดสิทธิของนักเรียนในการไว้ทรงผม งานแรกของนักเรียนเลวจึงเป็นการรวบรวมรายชื่อโรงเรียนที่ยังไม่ปฏิบัติตามระเบียบทรงผมที่ออกมาใหม่ในปี 2563 ไปยื่นที่กระทรวงฯ เพราะเราไม่อยากให้นักเรียนโดนตัดผมอีก

วันที่เราไปพบปลัดกระทรวงฯ เขาส่งคนที่ดูแลเรื่องกฎหมายมาคุยกับเราซึ่งเขาพูดว่า ถ้าอยากให้รวดเร็วจริงๆ ก็ต้องทำให้เป็นข่าว พอนักข่าวไปสัมภาษณ์ปลัดเราก็จะใช้คำตอบของเขาเป็นหลักประกันให้นักเรียนได้ พวกเราเลยกลับไปคิดกันเย็นวันนั้น แล้ววันถัดมาก็ทำแคมเปญ ‘เลิกบังคับหรือจับตัด’ ให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาในสยามสแควร์เข้ามาตัดผมเรา

ภาณุพงศ์ : ผลตอบรับเป็นไปในทางที่ดีเพราะทำให้เราได้พื้นที่สื่อและเสียงของเราก็ดังขึ้นมาก แคมเปญนั้นทำให้คนเห็นว่าการตัดผมเด็กแบบนี้ไม่ถูกต้อง แต่คำถามคือถ้าคิดว่าไม่ถูกต้องแล้วทำไมเวลาเกิดขึ้นในโรงเรียนถึงไม่มองว่ามันไม่ถูกต้องล่ะ

หลังจากนั้นเราได้ขึ้นปราศรัยเรื่องความเหลื่อมล้ำในสังคมและปัญหาในระบบการศึกษาไทยบนเวทีของกลุ่มประชาชนปลดแอก จากนั้นก็มีม็อบ ‘เลิกเรียนไปกระทรวง’ ที่ชวนเพื่อนนักเรียนพกนกหวีดและโบขาวไปรวมตัวกันขับไล่รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ

ลภนพัฒน์ : ส่วนแคมเปญ ‘หนูรู้หนูมันเลว’ เกิดขึ้นเพราะรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการอยากคุยกับเรา เราเลยจัดเวทีให้คุยเพราะต้องการให้นักเรียนคนอื่นมีส่วนร่วมด้วย ไม่ใช่ไปคุยในห้องปิดแล้วนักเรียนคนอื่นไม่มีสิทธิตั้งคำถามหรือโต้แย้งอะไรได้เลย

เสียงของนักเรียนสำคัญแค่ไหน

ลภนพัฒน์ : เรามองว่านักเรียนก็คือประชาชนคนหนึ่งที่มีความสำคัญเท่ากันในฐานะพลเมืองที่ออกมาเรียกร้องอะไรบางอย่าง ไม่จำเป็นต้องมองว่าใครมีความสำคัญมากกว่าใครเลย

แต่ที่ผ่านมาเสียงของเราไม่ได้ดังขนาดนั้น

ลภนพัฒน์ : เราไม่เคยรู้สึกแบบนั้นนะ ถ้ารู้สึกแบบนั้นคงไม่มีแรงทำกิจกรรมแบบทุกวันนี้ เรารู้มาตลอดว่าเสียงเราเบา แต่เราก็แค่ต้องรวบรวมเสียงเบาๆ ให้ได้จำนวนมากจะได้ดังเท่ากับเขา ถ้ามัวแต่คิดว่าเสียงเบาๆ ของเราทำอะไรไม่ได้ มันก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก

จริงๆ การชุมนุมหรือการจัดม็อบมันก็ยังเป็นวิธีการที่สันตินะ ในฐานะนักเรียนและประชาชนคนหนึ่งนี่เป็นสันติวิธีที่เราทำได้เพื่อกดดันให้รัฐทำตามข้อเรียกร้องของเรา เราดำเนินการตามกระบวนการอย่างปกติที่สุด ยื่นหนังสือตามระเบียบราชการของเขาและเชิญเขามาคุย

ภาณุพงศ์ : ปัญหาจะได้รับการแก้ไขก็ต่อเมื่อสังคมได้ยินเสียงเราจริงๆ อย่างตอนแรกเรายื่นหนังสือไปไม่รู้กี่รอบแต่ก็ไม่เคยเห็นผลจนเราต้องเอาม็อบไปกดดันกระทรวงฯ เพื่อเป็นข่าวให้คนสนใจ วันรุ่งขึ้นกระทรวงฯ ก็ออกมาตอบรับเลย ดังนั้นการเป็นกระบอกเสียงของเราจึงสำคัญ

เรากลัวจะหมดไฟอยู่ตลอด ทุกวันเสาร์–อาทิตย์เราต้องประชุมงาน ต้องติดต่อคน เคยคิดว่าถ้ามันเหนื่อยขนาดนี้แค่เราตัดสินใจยอมแพ้แล้วกลับบ้านก็จบแล้ว ถ้าเราเป็นเด็กทั่วไปที่อยู่บ้านเฉยๆ หรือไปดูหนัง ไปกินข้าวกับแฟน แบบนั้นดูจะเป็นชีวิตที่เรียบง่ายกว่าเยอะ

เบญจมาภรณ์ : แต่ส่วนตัวเราไม่ชอบชีวิตที่เรียบง่ายเพราะรู้สึกว่าชีวิตที่เรียบง่ายอย่างการดูหนังฟังเพลงมันจำกัดอยู่กับคนมีเงิน แต่ยังมีเด็กอีกมากที่ไม่มีโอกาสใช้ชีวิตเรียบง่าย เด็กที่ถูกการเมืองทำให้คุณภาพชีวิตเขาแย่ เราเลยอยากออกมาต่อสู้เพื่อให้คุณภาพชีวิตของประชาชนดีขึ้น

ตอนนี้เรายังมีไฟ มีแรง มีโอกาสทำก็ทำไป เพราะไม่รู้ว่าวันข้างหน้าเราจะได้ทำต่อไหมหรือจะหมดไฟหรือเปล่า แต่ตอนนี้คงยาก มาถึงจุดนี้เราคงไม่หันหลังกลับแล้ว

ตอนนี้เสียงของนักเรียนเลวเริ่มดังขึ้นแล้ว อยากพูดเรื่องอะไรอีก

ธญานี : เรื่องการลงโทษครูให้เด็ดขาด ยกตัวอย่างเรื่องครูที่ล่วงละเมิดทางเพศนักเรียน เขายังมีที่ยืนในสังคมแต่นักเรียนที่ถูกกระทำจะช้ำใจขนาดไหนที่ต้องเดินสวนกับคนที่ล่วงละเมิดทางเพศตัวเองแล้วยังต้องไหว้เขาอีก เราว่ามันเป็นอะไรที่โคตรเจ็บปวดเลย

เบญจมาภรณ์ : เรื่องระบบอุปถัมภ์ที่อนุญาตให้คนไร้ความสามารถแต่มีเส้นสายได้มีอำนาจในการตัดสินใจ ยังมีครูดีๆ อีกมากที่ไม่ได้เจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานเพราะไม่มีเส้นสาย หรือบางคนก็ต้องกดความสามารถตัวเองไว้ไม่ให้เด่นเกินหน้าเกินตาคนอื่น นี่คือความผิดพลาดที่ทำให้เราไม่พัฒนาไปไหนสักที

แปลว่าจะไม่หยุดอยู่ที่เดิม

ลภนพัฒน์ : ตอนนี้นักเรียนเลวเป็นเหมือนองค์กรที่ลอยตัวอยู่ในอากาศ อยู่แค่บนแพลตฟอร์มออนไลน์ แต่เราอยากอยู่บนโลกออฟไลน์ด้วย อยากมีฐานที่ตั้งซึ่งมั่นคงเหมือนกระทรวงศึกษาธิการ ถ้าในอนาคตการศึกษาไทยยังไม่ดีขึ้น เราก็คงอยากตั้งกระทรวงนักเรียนเลวขึ้นมาดำเนินการแทนให้

ภาณุพงศ์ : เราจะผลักดันเรื่องเสรีภาพในโรงเรียนและจะพยายามพัฒนาจนเป็นที่พึ่งให้นักเรียนได้จริงๆ ตอนนี้เราให้ได้แค่ความสบายใจ สิ่งที่พวกเราทำค่อนข้างเกินตัวไปมาก นักเรียนแค่ 4 คนจะพัฒนาองค์กรนี้ให้เป็นไปตามแบบที่เราต้องการภายใน 1-2 ปีมันยากเกินไป ทำทันทีไม่ได้ กระทรวงศึกษาธิการยังทำไม่ได้เลย

ธญานี : เรามีความฝันว่าอยากเป็นที่พึ่งพิงให้นักเรียน เป็นสถานที่ที่เขาสามารถทำอะไรก็ได้ในแบบของตัวเอง เป็นตัวของตัวเองได้ 

เบญจมาภรณ์ : เป็นสถานที่ที่ทุกคนสามารถมาได้เวลามีปัญหาโดยไม่ต้องเสียเงิน ถ้าบางคนมีปัญหาที่บ้านเราจะเป็นที่พักให้เขาเอง มีนักจิตวิทยา นักกฎหมายคอยซัพพอร์ต นั่นคือแผนระยะยาวของเรา

แล้วภาพสุดท้ายที่พวกคุณอยากเห็นเป็นยังไง

เบญจมาภรณ์ : อยากเห็นประชาชนมีคุณภาพชีวิตที่ดี ทุกคนมีความสุข ไม่เสียใจที่เกิดมาในประเทศนี้ที่มีสิทธิเสรีภาพและมีประชาธิปไตยแบบเต็มใบ

ธญานี : อยากเห็นประเทศที่ไม่ว่าจะต้องเสียภาษีปีละเท่าไหร่ประชาชนก็รู้สึกคุ้มค่ากับเงินทุกบาททุกสตางค์ที่จ่ายไปเพราะประชาชนมีคุณภาพชีวิตที่ดี มีสวัสดิการจากรัฐ และมีการศึกษาที่มีคุณภาพ

ภาณุพงศ์ : ภาพสุดท้ายที่อยากเห็นคือการเรียกร้องต่างๆ ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนกลายเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้ตลอด แม้กระทั่งการเรียกร้องเรื่องถังขยะในห้องน้ำก็ควรทำได้และไม่ถูกมองว่าไร้สาระ แต่ภาพที่อยากให้หมดไปคือการคุกคามนักเรียน ประชาชน หรือใครก็ตามที่เห็นต่าง 

เราเคยไปนั่งคุยกับคณะกรรมาธิการการศึกษา มี ส.ส.ฝั่งรัฐบาลท่านหนึ่งบอกว่าถ้าเด็กไว้ผมยาวเดี๋ยวก็รีบไปมีผัวแล้วก็ท้อง ไว้ผมยาวแล้วจะเป็นเด็กเหลือขอ ผู้ใหญ่ส่วนหนึ่งไม่ได้เงยหน้าดูโลกเลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นเพราะอะไร เด็กมีผัวแล้วท้องเพราะไว้ผมยาวเหรอ แท้จริงแล้วมันเกี่ยวกับทรงผมเหรอ

ลภนพัฒน์ : เราอยากเห็นการศึกษาไทยมีคุณภาพและเคารพเรื่องสิทธิมนุษยชน มีระบบการตรวจสอบและมีการถ่วงดุลอำนาจที่ดี มีนักเรียนเข้าไปเป็นที่ปรึกษาในการออกแบบระบบการศึกษา และมีคนรุ่นใหม่เข้าไปบริหารระบบการศึกษาบ้าง เพราะตอนนี้เหมือนกระทรวงศึกษาธิการผูกขาดอยู่กับคนรุ่นเก่าเท่านั้น

เราอยากให้กระทรวงศึกษาธิการสามารถรับประกันสิทธิของนักเรียนได้ เพราะเราไม่รู้เลยว่าตอนเปิดเทอมจะมีนักเรียนโดนตัดผมไปอีกกี่คน จะเสียความรู้สึกมากขนาดไหน แม้ว่าผมที่เสียไปจะยาวขึ้นใหม่ได้ แต่สุดท้ายกระทรวงศึกษาธิการก็ไม่สามารถรับประกันสิทธิของนักเรียนได้เลย เรายังโดนบังคับตัดผมอยู่ดี

เรื่องทรงผมถือเป็นสิทธิของเรา ถ้าคนในสังคมยังไม่เข้าใจเรื่องนี้การจะพูดเรื่องใหญ่กว่านี้ก็คงยาก

อ่านบทสัมภาษณ์ของนักเรียนเลวและเรื่องราวเกี่ยวกับผม ขน และสิทธิเหนือเรือนร่างอื่นๆ ได้ใน a day 242 ฉบับ Hair สามารถสั่งซื้อได้ที่ godaypoets.com/product/a-day-242/

The post ‘กฎระเบียบ เกลียดระบบ’ คุยกับ 4 แกนนำนักเรียนเลวผู้เรียกร้องสิทธิเหนือร่างกายนักเรียน appeared first on a day magazine.

อาจเป็นความบังเอิญ เพลงที่ว่าปล่อยออกมาในช่วงเวลาที่เรากำลังเศร้าพอดิบพอดี เราจึงเชื่อมโยงและดำดิ่งไปกับบทเพลงได้อย่างไม่น่าเชื่อราวกับว่าเป็นเจ้าของเรื่องราวเหล่านั้นจริงๆ 

เพลงนั้นมีชื่อว่า Thru These Tears จากอัลบั้ม Malibu Nights ของวงดนตรีอเมริกันชื่อ LANY 

2 ปีผ่านไป เราเติบโตขึ้น มุมมองต่อเรื่องความรักของเราเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

เป็นความบังเอิญอีกครั้ง เมื่อนี่คือช่วงเวลาเดียวกับที่วงดนตรีวงนี้ปล่อยอัลบั้มใหม่พอดี ด้วยเนื้อหาที่เติบโตขึ้นกว่าเดิม เพลงของพวกเขาจึงทำงานกับเราแบบเดิมผ่านเรื่องราวความรักที่ลึกซึ้งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นความรักต่อครอบครัวหรือความรักที่หลุดลอยก็ตาม

อัลบั้มใหม่นี้มีชื่อว่า mama’s boy

LANY คือวงดนตรีอินดี้ป๊อปที่มีสมาชิก 3 คน ได้แก่ Paul Jason Klein (ร้องนำ/เปียโน/กีตาร์), Charles Leslie “Les” Priest (กีตาร์/คีย์บอร์ด) และ Jake Clifford Goss (กลอง) พวกเขาก่อตั้งวงเมื่อปี 2014 ที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา และเริ่มเป็นที่รู้จักของใครหลายๆ คนจาก EP อย่าง I Loved You., Make Out และ kinda ก่อนมีผลงานอัลบั้มเต็มชุดแรกออกมาในชื่อเดียวกับชื่อวง

ในปี 2018 พวกเขาปล่อยสตูดิโออัลบั้มลำดับที่สองออกมาในชื่อ Malibu Nights ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับความผิดหวังเรื่องความรักโดยเฉพาะ จะเรียกว่าเป็นอัลบั้มสำหรับคนอกหักก็ได้ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่ได้อกหักกับกระแสตอบรับ เพราะอัลบั้มนี้ตอกย้ำความสำเร็จของ LANY ยิ่งขึ้นไปอีกด้วยเพลงอย่าง Thick And Thin, I Don’t Wanna Love You Anymore และ Malibu Nights

หลังปล่อยอัลบั้ม Malibu Nights พวกเขาโผล่ไปร่วมงานกับศิลปินอย่าง Julia Michaels และ Lauv อยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนที่ทั้งสามจะกลับมาพร้อมอัลบั้มใหม่ภายใต้ชื่อ mama’s boy ในปีนี้พร้อมเนื้อหาและดนตรีที่ต่างออกไปจากสองอัลบั้มก่อนอย่างสิ้นเชิง

ที่ผ่านมาเพลงของ LANY มักพูดถึงเรื่องความรักหรือความสัมพันธ์ระหว่างหนุ่มสาว แต่สิ่งที่พวกเขาทำในอัลบั้มนี้แตกต่างออกไป บางเพลงเลือกพูดถึงความรักในครอบครัว หรือแม้แต่เรื่องพ่อแม่ของตัวเองซึ่งละเอียดและเป็นส่วนตัวมากขึ้น

ที่สำคัญ จากวงที่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าพวกเขามีรกรากมาจากที่ไหนและตั้งชื่อวงจากชื่อเมืองใหญ่ของอเมริกาอย่างลอสแอนเจลิส (LA) และนิวยอร์ก (NY) ในอัลบั้มนี้ พวกเขากลับเปิดเผยบ้านเกิดของตัวเองอย่างหมดเปลือกผ่านเพลง cowboy in LA ที่สะท้อนถึงรัฐทางตอนใต้ของอเมริกา–ที่มาของสามหนุ่ม

ก่อนปล่อยอัลบั้มใหม่ไม่กี่วัน เรามีโอกาสได้คุยกับ Paul Jason Klein ฟรอนต์แมนของวงผ่านวิดีโอคอลเกี่ยวกับเพลงในอัลบั้มใหม่ ครอบครัว และความเป็น mama’s boy ของหนุ่มจากทางใต้อย่างเขา

ชื่ออัลบั้ม mama’s boy มาจากไหน

วงดนตรีหลายๆ วงที่ยิ่งใหญ่ของโลกเขาแสดงตัวตนและเป็นตัวแทนบ้านเกิดของตัวเองอย่างชัดเจน เหมือน U2 ที่มาจากไอร์แลนด์, Oasis ที่มาจากเมืองแมนเชสเตอร์ หรือ The Beatles จากเมืองลิเวอร์พูล ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่วงของเราไม่เคยพูดถึงเลย  

พวกเราอาศัยอยู่ในแอลเอก็จริง แต่บ้านเกิดของพวกเราไม่ใช่ที่นี่ เรามาจากที่ที่ไม่มีอะไรเลยอย่างโอกลาโฮม่า, มิสซูรี หรืออาร์แคนซัส คำว่า mama’s boy หรือลูกแหง่ติดแม่เป็นศัพท์ที่คนอเมริกันชอบพูดกันในแถบนั้น นอกจากนี้ถ้าคุณเป็น mama’s boy มันหมายถึงคุณเป็นคนที่มีความอ่อนไหวทางอารมณ์และความรู้สึกด้วย ซึ่งผมคิดว่านั่นเป็นหนึ่งในคุณสมบัติที่ศิลปินควรมีเช่นกัน

แสดงว่าอัลบั้มนี้เป็นเหมือนจดหมายรักให้บ้านเกิดของพวกคุณไหม

ผมไม่คิดแบบนั้นนะ ผมอยากให้ทุกคนรู้ว่าพวกเรามาจากไหนแต่พวกเราก็ไม่ได้พยายามยึดอยู่กับเรื่องนี้เป็นหลัก มีเพลงแค่ 2 เพลงคือ cowboy in LA กับ good guys ที่พูดถึงบ้านเกิดของผม แต่เพลงอื่นๆ ก็พูดถึงเรื่องทั่วไปที่พวกเราต่างพบเจอในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง

คุณเคยบอกว่า cowboy in LA เป็นหนึ่งในเพลงของ LANY ที่คุณชอบที่สุดตลอดกาล

ผมคิดว่าเพลงนี้เป็นเพลงที่ฟังง่าย ผมฟังทุกวันเลยตั้งแต่ช่วงที่เริ่มทำเพลงนี้ใหม่ๆ ผมว่าเนื้อเพลงมันดีมาก ถ้าผมมีสิทธิพูดน่ะนะ (หัวเราะ) ผมพยายามจับบรรยากาศของโอกลาโฮม่ามาผสมรวมกับแคลิฟอร์เนียซึ่งเป็นการเขียนที่สนุกมาก ผมรักทำนองของเพลงนี้มาก ท่อน 2 ที่พูดถึงโอกลาโฮม่าคือท่อนที่สนุกที่สุดตอนเขียน

อะไรคือสิ่งที่คุณชอบเกี่ยวกับโอกลาโฮม่า

ผมคิดว่าน่าจะเป็นผู้คน ผมเติบโตมากับครอบครัวที่ค่อนข้างดี มีคนดีๆ อยู่รอบตัวผม ถึงแม้ว่าผมไม่ได้อยากกลับไปอยู่ที่นั่นเพราะผมชอบชีวิตที่ผมอยู่ตอนนี้แล้ว แต่มันเป็นประสบการณ์ที่สนุก ผมได้รำลึกถึงสถานที่ที่ผมโตมา

นอกจากจะพูดถึงเรื่องที่ไม่เคยพูดถึงอย่างบ้านเกิด mama’s boy พิเศษยังไงสำหรับพวกคุณ

เราอยากให้อัลบั้มนี้แตกต่างจากสองอัลบั้มที่ผ่านมา เช่น Malibu Nights เป็นอัลบั้มที่เกี่ยวกับอาการอกหัก ทั้ง 9 เพลงพูดถึงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวแต่ mama’s boy เป็นอัลบั้มที่มีเพลง 14 เพลง แต่ละเพลงพูดถึงเรื่องที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นผมเลยตื่นเต้นที่ทุกคนจะได้ฟังอัลบั้มนี้ เพราะทุกคนจะได้สัมผัสเรื่องราวและความรู้สึกที่แตกต่างกันไป ผมค่อนข้างมั่นใจว่าคงมีสักเพลงที่ทุกคนจะรู้สึกเชื่อมโยงกับมันได้

ที่บอกว่าพูดเรื่องที่หลากหลายขึ้น อัลบั้มนี้พูดถึงเรื่องอะไรบ้าง

ที่มาของแต่ละเพลงมีความแตกต่างกันไป เพลงแรกที่เราเขียนคือเพลง paper ซึ่งเป็นเพลงที่ 6 ของอัลบั้ม และเป็นครั้งแรกที่ผมเริ่มแต่งเพลงด้วยกีตาร์โปร่ง ปกติแล้วผมมักเล่นเปียโนมากกว่า ผมรู้สึกตื่นเต้นกับเพลงนี้มากๆ หรือเพลง if this is the last time มีจุดเริ่มต้นคือตอนที่ผมกำลังนั่งเครื่องบินไปปักกิ่ง อยู่ดีๆ ผมก็คิดถึงครอบครัวแล้วก็สงสัยว่าถ้านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้เจอพวกเขาจะเป็นยังไง

คุณทำให้แฟนเพลงอินกับเนื้อเพลงที่เป็นส่วนตัวขึ้นได้ยังไง

ผมไม่ค่อยกังวลว่าเพลงของเราจะเป็นส่วนตัวเกินไปจนคนฟังไม่เข้าใจนะ เพราะผมก็เป็นมนุษย์เหมือนทุกคน พวกเราทุกคนอาจจะผ่านเรื่องต่างๆ มาคล้ายๆ กัน เรื่องราวของผมก็อาจเป็นเรื่องราวที่หลายๆ คนเคยเจอมาก่อน ความสัมพันธ์กับพ่อและแม่ของเราและครอบครัวเป็นเรื่องซับซ้อน หรือเราต่างก็มีใครสักคนที่อยู่ในชีวิตของเราที่ถึงวันหนึ่งเขาก็อาจจะไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว

เคยอ่านมาว่าสำหรับอัลบั้มนี้ตอนแรกคุณแต่งเพลงไว้ถึง 40 เพลง มีวิธีเลือกแค่ 14 เพลงลงอัลบั้มยังไง

(นิ่งคิด) ผมอธิบายไม่ได้เหมือนกัน ผมแค่รู้สึกว่าเพลงไหนก็ตามที่พวกเรารู้สึกว่ามันดีพอเราก็จะเลือก เวลาก็มีส่วนช่วยให้เราตัดสินใจด้วย

พูดด้วยความสัตย์จริงนะ พอย้อนกลับไปดูอัลบั้มแรกของเรา ผมรู้สึกว่ามีบางเพลงที่ไม่ควรใส่ไปในอัลบั้มเลยด้วยซ้ำ ผมพูดได้เพราะผมเป็นคนเขียนเอง (หัวเราะ) แต่ผมใช้เวลาในการทบทวนอัลบั้มนี้นานพอสมควรเลย 

คุณคาดหวังผลตอบรับไว้แบบไหน

ผมหวังว่าทุกคนจะชอบอัลบั้มนี้เพราะเราตั้งใจทำให้พวกคุณ แน่นอนว่าเราทำเพลงแบบที่เราชอบ แบบที่เราต้องการ แต่ก็หวังว่าทุกคนจะชอบด้วย

คิดถึงการทัวร์บ้างไหม

คิดถึงมากๆ ในฐานะคนเขียนเพลง การได้เห็นเพลงที่ตัวเองแต่งเชื่อมโยงกับผู้คน ได้เห็นว่าสิ่งเหล่านี้มีความหมายกับพวกเขามากขนาดไหน ตอนขึ้นไปร้องและได้เห็นแฟนๆ นั่นเหมือนเป็นรางวัลสำหรับการเป็นศิลปินเลย

สุดท้ายนี้อยากบอกอะไรกับแฟนเพลงชาวไทย

ผมคิดถึงพวกคุณ ผมรักพวกคุณ ผมหวังว่าพวกคุณจะชอบอัลบั้มใหม่ของพวกเรา และหวังว่าจะได้เจอกันในปีหน้านะ

The post การเติบโตและบ้านเกิดที่ไม่เคยเปิดเผย คุยกับ Paul Jason Klein เรื่องอัลบั้มใหม่ LANY appeared first on a day magazine.

ข้อความข้างต้นมาจากเพลง โมไร บทเพลงที่ 14 จากอัลบั้ม 1st Time ของวงดนตรีอัลเทอร์เนทีฟไทยนาม Sickchild ที่เป็นแรงบันดาลใจให้ชายหนุ่มคนหนึ่งตัดสินใจลาออกจากงานประจำออกมาทำธุรกิจส่วนตัว ด้วยความหลงใหลในการฟังเพลง ความตั้งใจของเขาจึงก่อเกิดเป็นธุรกิจผลิตและขายแผ่นเสียง เทปคาสเซต และซีดี 

ซึ่งเขาตั้งชื่อความฝันนี้ว่า ‘เสียงเพลงของโมไร’

โอ๊ต–คมกฤช คุณวัฒนา คือชายผู้อยู่เบื้องหลัง เพจ ‘เสียงเพลงของโมไร’

ปัจจุบันเพจนี้มียอดผู้ติดตามกว่า 6,000 คน และร่วมผลิตเทปคาสเซตและแผ่นเสียงมามากกว่า 40,000 ตลับ รวมแล้วกว่า 40 อัลบั้ม ตั้งแต่ศิลปินอย่างอภิรมย์, เขียนไขและวานิช, Scrubb, Paradox ไปจนถึงวงที่เป็นส่วนหนึ่งของจุดกำเนิดธุรกิจนี้อย่าง Sickchild

รูปแบบในการผลิตและจัดจำหน่ายแผ่นเสียงและเทปของ ‘เสียงเพลงของโมไร’ นั้นมีตั้งแต่ทำอัลบั้มแบบทั่วไป ไปจนถึงอัลบั้มที่เป็นตำนานของศิลปินหลายๆ คน หรือแม้กระทั่งนำอัลบั้มที่ไม่ผลิตอีกแล้วมาผลิตใหม่จนยิ่งทวีคูณความแรร์เข้าไปอีก เช่น อัลบั้ม แค้นผีนรก ของ Paradox ที่นำกลับมาผลิตเป็นเทปอีกครั้งเนื่องในโอกาสครบรอบ 20 ปี หรือแม้กระทั่งการนำผลงานของศิลปินโฟล์กอย่างอภิรมย์และเขียนไขและวานิชมาผลิตเป็นเทป กลายเป็นของสะสมหายากสำหรับแฟนเพลงไปโดยปริยาย

แต่กว่าจะปรากฏผลงานทั้งหมดนี้ การเดินทางของ ‘เสียงเพลงของโมไร’ เป็นยังไงบ้าง

โอ๊ตเล่าให้เราฟังผ่านบทเพลงชีวิตที่เริ่มต้นบรรเลงในบรรทัดต่อจากนี้

Intro

ในยุคสมัยที่การฟังเพลงเป็นเรื่องที่เข้าถึงได้ง่ายและสะดวกสบาย บริการสตรีมมิงเพลงมีหลายๆ เจ้าเป็นผู้เล่น ไม่ว่าจะเป็น Apple Music, Spotify, Joox หรือ TIDAL แต่ในอีกฟากหนึ่งก็ยังมีกลุ่มคนที่ชอบฟังเพลงด้วยวิธีการแบบเก่าเพื่อเพิ่มอรรถรส อารมณ์ และความรู้สึก

และโอ๊ต หนึ่งในผู้อยู่เบื้องหลังเพจ ‘อัลเทอร์เนทีฟไทย: ยุครุ่งเรือง’ และเจ้าของ ‘เสียงเพลงของโมไร’ คือหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้น

“เราชอบฟังเพลงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และเริ่มฟังจากรูปแบบนี้แหละ เพราะเป็นคนที่อยู่ไม่ค่อยนิ่ง การฟังเพลงจากแผ่นเสียงเลยช่วยทำให้เรานิ่งขึ้น มีสมาธิขึ้น เราโตมาแบบนั้น และมันทำให้เวลาฟังเพลง เราจะอยากหยิบบุ๊กเล็ตมาดูว่าใครแต่งคำร้องและทำนองโดยปริยาย หรืออย่างการเห็นอารมณ์จากปก สำหรับเรา มันสื่อไปถึงอารมณ์เพลงด้วย เราได้จินตนาการตามความคิดของเรา มันส่งผลจนถึงทุกวันนี้ที่บางทีถ้าเราเหนื่อย แค่เรามาหยิบปกเหล่านี้ขึ้นมาดูแล้วเปิดเพลง ความเหนื่อยนั้นหายไปเฉยเลย จากที่นั่งฟังก็ลุกขึ้นมาขยับได้ ของพวกนี้มีเสน่ห์ในตัว” 

“แล้วจากความชอบเปลี่ยนมาเป็นอาชีพได้ยังไง” เราถามถึงจุดเริ่มต้นของ ‘เสียงเพลงของโมไร’ 

“เราเริ่มต้นทำแผ่นเสียงมาตั้งแต่ปี 2017 เริ่มผลิตด้วยตัวเอง การทำแผ่นเสียงตอนนั้นเป็นแค่งานอดิเรก วันธรรมดาเราเป็นพนักงานบริษัท เข้าออฟฟิศปกติ แต่พอเสาร์-อาทิตย์เราจะสะพายกระเป๋าใบหนึ่ง มีแผ่นเสียงที่เราผลิตเองไปเสนอขายตามร้านขายแผ่นเสียงต่างๆ จนตอนหลังเรารู้สึกว่าอยากทำสิ่งที่ชอบเป็นอาชีพมากกว่า 

“ตอนเราเป็นพนักงานประจำ เราแทบไม่มีความสุข ตั้งคำถามกับตัวเองตลอด ตื่นแต่เช้าขับรถไปออฟฟิศสองชั่วโมง กลับบ้านอีกสองชั่วโมง ถ้าเราออกมาทำอะไรเป็นของตัวเองจะดีกว่าไหม ตอนตัดสินใจจะออกจากบริษัทที่บ้านก็ไม่เห็นด้วย พ่อกับแม่คัดค้านหนัก คุยอยู่นานเหมือนกันกว่าพวกเขาจะเข้าใจ สุดท้ายก็ตัดสินใจออกจากงานประจำมาทำธุรกิจของตัวเอง ซึ่งค่อนข้างเสี่ยงพอสมควร”

โอ๊ตเล่าย้อนให้เราฟังว่าจุดเริ่มต้นในเส้นทางอาชีพธุรกิจขายแผ่นเสียงนั้นต่อยอดมาจากความชอบส่วนตัวที่มีต่อวง ‘Sickchild’ ความสนใจและความรักที่มีต่อวงดนตรีนี้ของเขาเป็นเหมือนประตูเปิดโลกและได้นำพาเขาเข้าสู่การเป็นผู้ผลิตอย่างเต็มตัว

“เราเริ่มสนใจอยากทำ เพราะเราคิดว่าไม่มีศิลปินยุคอัลเทอร์เนทีฟของไทยที่เราชอบคนไหนออกแผ่นเสียงอีกแล้ว มีแค่วงพราว, อรอรีย์, สี่เต่าเธอ แค่สามวง ณ ตอนนั้น ดังนั้นถ้าอยากให้มีก็ต้องทำเอง ยิ่งตอนหลังได้มีโอกาสรู้จักกับพี่โอ วง Sickchild ผ่านรุ่นพี่อีก แผ่นเสียงแผ่นแรกที่ได้ทำเลยเป็นของวง Sickchild ที่เราเคารพก่อนเลย ซึ่งจากการที่เรารู้จักเรื่องราวของพวกเขาอยู่แล้ว เราก็เอาเรื่องราวเหล่านั้นมานำเสนอผ่านแผ่นเสียงได้ง่าย 

“ยิ่งมีเรื่องราว ผลงานชิ้นแรกนี้เลยยิ่งมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับเรา”

Verse & Pre-Chorus

คงไม่เกินเลยไปนักถ้าจะบอกว่าแผ่นเสียงและเทปคาสเซตกำลังกลับมาเป็นที่นิยมในยุคนี้

ปัจจุบันศิลปินทั้งในไทยและต่างประเทศต่างนิยมออกอัลบั้มในฟอร์แมตนี้กันมากขึ้น แม้เครื่องเล่นอาจหายาก แต่จุดประสงค์ของแฟนเพลงที่ซื้อนั้นแตกต่างกันไป บางคนซื้อเพื่อสะสมหรือบางคนก็ซื้อเพื่อต้องการฟังเพลงคุณภาพเสียงระดับสูง หลายปัจจัยที่ประกอบรวมกันนี้ทำให้แผ่นเสียงและเทปคาสเซตกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

“เราคิดว่าทุกอย่างมีเวลาหวนคืนนะ” โอ๊ตเริ่มเล่าความคิดของเขาให้เราฟัง

“ถ้าลองสังเกต ทุกอย่างมีอายุในตัวและส่วนใหญ่จะอยู่ประมาณ 7 ปี พอหมดไปก็วนกลับมาใหม่ เช่นเด็กรุ่นใหม่บางคนอาจไม่เคยสัมผัสกับเทปคาสเซตในยุคคุณพ่อ แต่พอเขาได้สัมผัสม้วนเทปที่เป็นเพลงที่เขาฟัง เราเชื่อว่าเขาจะยิ่งสนใจมันมากขึ้นจนนำมันกลับมาใหม่

“หรืออย่างวงดนตรียุคใหม่อย่าง The 1975 หรือ Cigarettes After Sex แผ่นเสียงและเทปคาสเซตของเขาขายได้กระจายเลย นั่นเพราะแฟนคลับที่ติดตาม พอเขาเห็นสิ่งนี้เขาก็จะตามไปฟังและทำความรู้จัก บวกกับช่องทางการจัดจำหน่ายที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แฟนเพลงก็ยิ่งหาซื้อได้ง่ายขึ้นอีก”

“ต่างกับเวลาคุณซื้อไหม”

“เราซื้อเพื่อรำลึกอดีต เพราะเราโตมากับคาสเซต ยังจำได้เลยว่าตอนเด็กเคยแอบขโมยตังค์แม่ไปซื้อเทปฝันดี-ฝันเด่น เราชอบเทปมากเป็นทุนเดิมและมีความหลังเกี่ยวกับเทปเป็นพิเศษ”

และความหลงใหลของโอ๊ตนี้เองที่นำพาให้เขาเริ่มศึกษาและสร้าง ‘เสียงเพลงของโมไร’ ให้เติบโตยิ่งขึ้นจนทำเป็น ‘งานหลัก’ ได้ในตอนนี้

“ปัจจุบันเราทำงานกับโรงงานที่ต่างประเทศ เพราะที่เมืองไทยไม่มีโรงงานผลิตเทป หรืออาจหลงเหลืออยู่บ้างแต่วัสดุอุปกรณ์ในการผลิตไม่พร้อมเท่าต่างประเทศอยู่ดี หรือแม้กระทั่งคนทำ เขาอาจไม่ได้มีความรู้หรือความชำนาญมากเหมือนคนยุคเก่า ดังนั้นทางเลือกของเราคือผลิตที่โรงงานต่างประเทศเพราะมีอะไรให้เราเลือกเยอะกว่า

“ส่วนขั้นตอนการทำงาน ทางที่ดีคือควรมีการ mastering ที่เฉพาะเจาะจงก่อนเพราะไฟล์ที่ใช้ในการมิกซ์จะมีความต่างกันออกไป เช่น master file ที่ใช้แผ่นเสียง ก็ต้องถูก mastering ให้เหมาะกับแผ่นเสียง เทปคาสเซตก็ต้องถูก mastering ให้เหมาะกับเทปคาสเซต หลังจากนั้นเราจะประสานงานกับโรงงานที่เมืองนอก เจรจากันให้เรียบร้อย ทั้งไฟล์ อาร์ตเวิร์ก ไปจนถึงการบาลานซ์เพลง หน้า A-B ต้องดีและเหมาะสม ไม่มีเดดแอร์ เรียกได้ว่าแทบประกบติดกับเมืองนอก ยกหูคุยกันเพื่อป้องกันความผิดพลาดให้มากที่สุด เราต้องดูรายละเอียดทั้งหมดนี้ก่อนเข้าสู่ขั้นตอนการวางแผนขาย

“ในกรณีที่เราจ่ายค่าลิขสิทธิ์ ทุกอย่างถูกต้องทั้งหมด การทำแผ่นเสียง 300 แผ่นจะเท่าทุนตอนขายได้ประมาณ 230-250 แผ่น ดังนั้นสำหรับเรื่องราคาและมูลค่าเป็นอะไรที่พูดยากเหมือนกัน ตั้งแต่ที่เราทำมา มีทั้งราคาแผ่นที่ขึ้นสูงมาก บางอัลบั้ม 30,000-40,000 บาทก็มี แต่พอถึงวันหนึ่ง พอคนเบื่อราคาจะลงมาเอง สิ่งเหล่านี้แปรผันไปเรื่อย คาดเดายาก”

“พอเอาความชอบมาเป็นธุรกิจ คุณลำบากใจบ้างหรือเปล่า” เราแย้งเพื่อให้โอ๊ตคิดสรุปความ

“เราว่าจะขายก็เรื่องหนึ่งนะ แต่ในแง่หนึ่งเราก็ได้เก็บ เวลาหยิบมาดูก็เป็นความภาคภูมิใจที่มีเรื่องราว กว่าจะได้มา นี่คือคุณค่าของสิ่งของเหล่านี้ และยิ่งการทำ ‘เสียงเพลงของโมไร’ ไม่ได้ตอบโจทย์เราแค่เพียงคนเดียว มันซัพพอร์ตคนเยอะแยะเลย ทั้งในทีมเราเองรวมถึงร้านค้าที่ได้กำไร ดังนั้น 4 ปีที่ผ่านมา จากการทำแผ่นเสียงมาแล้ว 23 อัลบั้มกับเทป 40 อัลบั้มรวมกว่า 45,000 ตลับ เราว่าตัวเองได้เห็นอะไรต่างๆ ที่กว้างขึ้นมากเลย”

Chorus

หากพูดถึงการฟังเพลงจากแผ่นเสียงหรือเทปคาสเซต ในแง่ดี สิ่งที่หลายคนมักจะนึกถึงก่อนคุณภาพของเสียงที่มีความคมชัดที่แตกต่างอย่างชัดเจน แต่ในแง่ตรงกันข้าม สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ในยุคนี้คือความยุ่งยากในการฟัง 

เครื่องเสียงชิ้นยักษ์หรือลำโพงคุณภาพที่มาพร้อมกับราคาระดับกลางไปถึงสูงทำให้หลายคนคิดว่า การฟังเพลงจากแผ่นเสียงหรือเทปคาสเซตเป็นเรื่องที่ไกลตัวและดูจะจับต้องยากเกินไป

กับเรื่องนี้ โอ๊ตได้แนะนำผ่านเราไว้เหมือนกัน

“ทุกวันนี้มีให้หาซื้อเครื่องได้ง่ายขึ้น หลักร้อยก็มีแล้ว มือสองมีขายเยอะแยะเลย เราว่าค่อยๆ เริ่มไปได้ เพราะอย่างช่วงแรกที่เริ่มฟังเราซื้อของมือสองทุกอย่างเลย ลำโพงมือสอง turntable มือสอง หัวเข็มยังใช้มือสองเลย

“ในความเป็นจริง งบแต่ละคนไม่เท่ากัน บางคนอาจจะเริ่มแพงกว่าเรา บางคนอาจจะเริ่มต้นหลักพันนิดๆ ค่อยๆ พัฒนาไป ดูก่อนว่าชอบหรือไม่ชอบ อย่าไปซื้อทีแพงๆ แล้วมารู้ตัวตอนหลังว่าไม่ได้ชอบสิ่งเหล่านี้เลย”

Outro

“คุณคิดว่าจะทำสิ่งนี้ไปได้ไกลถึงขนาดไหน เพราะถ้าว่ากันตามตรง จริงๆ แล้วทั้งสองอย่างนี้ก็เหมือนจะหายไปตามกาลเวลาแล้ว” เราถามคำถามสุดท้ายให้เขาสรุปความ

โอ๊ตผู้นั่งอยู่ท่ามกลางความฝันของตัวเองตอบเราพร้อมกับเสียงดนตรีที่คลอเป็นฉากหลัง

“เราอยากทำไปเรื่อยๆ เท่าที่ยังทำได้ เพราะถ้าคิดกันจริงๆ จากตอนแรกที่เราทำเทปขายอัลบั้มละ 100 ม้วน, 200 ม้วน, 300 ม้วน ตอนนี้มันไต่ระดับไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงขั้น 3,000-4,000 ม้วนต่ออัลบั้มแล้ว ยิ่งทุกวันนี้ราคาก็ดาวน์ลงมาจนเป็นตัวเลขที่เหมาะสมแล้ว ดังนั้นในอนาคตเราก็อยากพยายามทำให้อยู่ในระนาบทั้งคุณภาพและราคาต่อไปเรื่อยๆ เพื่อขอบคุณทุกคนที่มั่นใจในคุณภาพงานของเรา 

“หรือต่อให้ขาดทุน เราก็เชื่อว่าสิ่งนี้จะไปต่อได้ เพราะวันหนึ่งเดี๋ยวก็มีคนกลับมาตามหาเอง”

The post โอ๊ต–คมกฤช เจ้าของ ‘เสียงเพลงของโมไร’ คนทำเทปผู้เชื่อว่าแอนะล็อกยังไม่ตาย appeared first on a day magazine.

เพื่อให้บทสัมภาษณ์นี้คล้ายบทเพลงของ YONG BONG คงไม่มีสิ่งไหนเหมาะสมในการเปิดเท่าประโยคข้างต้น

เป็นเวลาเกือบ 10 ปีแล้วที่ NGAZ (เอ็นก๊าซ, ไบรอัน–มารุต เมนสารท) และ JXHMXN (จาห์มาร, เจม–สกล สงวนพัฒน์) เริ่มต้นเล่าเรื่องราวชีวิตของพวกเขาผ่านไรม์ในเพลงแรป จากแรปเปอร์หน้าใหม่ในวงการ ปัจจุบันพวกเขาคือศิลปินมืออาชีพที่เพิ่งปล่อยอัลบั้มเต็มอัลบั้มแรกออกมา 

18 บทเพลงในอัลบั้ม DEVIL BOYZ ANIME GIRLZ ของ YOUNG BONG ล้วนบ่งบอกความเป็นพวกเขา และแนวดนตรีที่หลากหลาย ไรม์ที่เล่าตั้งแต่เรื่องชีวิตไปถึงความรัก ไปจนถึงความหมายที่พวกเขาซ่อนไว้ในแต่ละเพลงนี้เองคือจุดเริ่มต้นที่พาให้เรามาสนทนากับ NGAZ และ JXHMXN ในวันนี้

แต่จากตรงนั้น ถ้อยคำของเราไปไกลกว่านั้น

เราเริ่มต้นด้วยการพูดคุยถึงเรื่องอัลบั้ม ก่อนจะนำไปสู่เรื่องราวในชีวิตของพวกเขาในอดีต ความเป็นตัวเอง ความหลากหลาย ความแตกต่าง การแปะป้ายที่พวกเขาเคยโดน และความ ‘real’ ในสิ่งที่พวกเขาทำ คำตอบที่เป็นดั่งไรม์ของทั้ง NGAZ และ JXHMXN เกิดขึ้นตลอดหนึ่งชั่วโมงที่เราคุยกัน และนี่เป็นเหมือนหลักฐานที่พิสูจน์กับเราว่าทำไม YOUNG BONG ถึงมาอยู่จุดนี้ในวันนี้

ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา 

ก็ Esketit!

Music On

ฟรีสไตล์แรปในแบบฉบับ YB พร้อมเอื้อนเอ่ยคำตอบในบรรทัดถัดไป

อัลบั้มแรกในชีวิตที่เพิ่งปล่อยออกมาเป็นหนึ่งในหมุดหมายที่พวกคุณตั้งใจไว้แต่แรกไหม

JXHMXN : ถ้านับจากตอนแรก พวกเราไม่เคยคิดว่าต้องมีอัลบั้มเลยครับ เราแค่ทำและสะสมเพลงมาเรื่อยๆ ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่ทำไปแล้วหลายเพลงก็ไม่ได้ปล่อย เราเลยคุยกันว่าน่าจะเอาเพลงที่ดีที่สุดของที่ดองไว้มาคัดเลือกและรวมกันเป็นอัลบั้มดู

NGAZ : โดยส่วนตัวผมว่าแรปเปอร์หรือศิลปินทุกคนบนโลกอยากมีผลงานที่เป็นรูปแบบเป็นของตัวเองอยู่แล้ว พวกเราก็เป็นส่วนหนึ่งในนั้น เราเลยมาคุยกันว่าจะทำไงกับของที่มีในสต็อกดี สุดท้ายก็รวมมันและปล่อยออกมา บางเพลงอาจทำไว้นานแล้ว แต่เราก็มองว่าเพลงเหล่านั้นเป็นเหมือนตัวแทนแต่ละช่วงเวลาของ YB มากกว่า

ถ้าบางเพลงกลายเป็นอดีตไปแล้ว ไม่กลัวว่ามันจะไม่สดหรือไม่จริงสำหรับเราในตอนนี้เหรอ

JXHMXN : ผมกลับมองว่ามันจริงนะ เพราะมันจริงจริงๆ ในช่วงเวลาหนึ่งของผม

NGAZ : อย่างเพลง ‘ปังป่าว’ พวกเราแต่งกันตอนที่ไปทำเพลงบ้านเพื่อน ช่วงนั้นเราไม่ได้มีเงินเยอะ ดังนั้นเวลาไปเราต้องรวมเงินกันซื้อมาม่ากับขนมปังไว้กินเพื่อให้อยู่ได้นานที่สุด เหตุการณ์นั้นก็ออกมาเป็นเพลงนี้ ซึ่งตอนนี้พวกเราอาจไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้ว แต่ครั้งหนึ่งพวกเราก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

ฟังดูเหมือนอัลบั้มนี้ทำหน้าที่เป็นบทบันทึกชีวิต

NGAZ : ใช่ๆ ซึ่งพอกลับมาฟัง ผมก็ได้ทบทวนว่าตอนนั้นตัวเองคิดอะไรบ้าง ซึ่งก็มีทั้งเรื่องดีและเรื่องระยำตำบอน (หัวเราะ)

JXHMXN : แต่ถึงจะหลายช่วงเวลา กลับมาฟังแล้วผมก็ยังมั่นใจในทุกคำที่เขียนไปนะ ผมไม่ได้เขินกับมัน แค่เป็นอีกความรู้สึกหนึ่งที่ก็ปั่นๆ ดีเหมือนกัน

ทำไมถึงเลือกมาปล่อยมาตูมเดียวเป็นอัลบั้มมากกว่าปล่อยเป็นซิงเกิล

JXHMXN : ผมว่าการปล่อยทีละเพลงเป็นเหมือนการสร้างไวรัลอะไรสักอย่างแค่ในช่วงเวลานั้น แต่เวลาผมอยากฟังเพลงจากศิลปิน ผมฟังเป็นอัลบั้มมากกว่า เพราะผมอยากรู้ว่าเขาคิดอะไร ทำไมเขาถึงทำเพลงเป็นอัลบั้ม เขาพูดเรื่องเดียวกันในทุกเพลงไหม เขาร้องอะไรบ้าง แนวเดิมทั้งหมดหรือเปล่า ทั้งหมดนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าเราได้รู้จักศิลปินมากกว่าเดิม ไม่ใช่แค่ผิวเผิน พวกเราเลยอยากทำอัลบั้มเพราะเหตุนี้ และอีกเหตุผลคือเป็นเรื่องของแนวเพลงด้วย YB ไม่อยากจำกัดตัวเอง เราอยากทำเพลงหลายแนว เพราะเราคิดว่าถ้าทำแนวเดียวกับตลาดที่เคยดัง อัลบั้มคงมีเหลี่ยมเดียวเหมือนกันไปหมด พวกเราอยากทำให้ลึกซึ้งกว่านั้น 

NGAZ : คนส่วนใหญ่ชอบเข้าใจผิดว่าถ้าอยากดัง มึงต้องทำเพลงที่ตลาดชอบ แต่ผมว่าจริงๆ แล้วคนที่ทำเพลงที่ตลาดชอบออกมาได้ เขาไม่ได้มานั่งคิดว่าต้องทำเพลงตลาดหรอก เขาแค่ทำตัวเองเป็นตลาดให้คนมาซื้อของเท่านั้นเอง นอกจากนั้นคือการตกแต่งร้าน

JXHMXN : เปรียบเทียบง่ายๆ คือว่าในขณะที่ทุกคนบอกว่าเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวแล้วจะขายดี หลายคนเปิดร้านก๋วยเตี๋ยว แต่เราอยากทำตัวเองให้เป็นอีกตัวเลือกหนึ่ง คุณเบื่อก๋วยเตี๋ยวเหรอ ผมมีต้มยำให้นะ และคุณจะกินมันตอนไหนก็ได้ ผมอยากให้เป็นแบบนั้น มากกว่าการที่คิดถึงฮิปฮอปแล้วเป็นเหลี่ยมเดียวเหมือนกันหมด

NGAZ : นั่นรวมถึงความหมายของเพลงด้วย

JXHMXN : ใช่ๆ

NGAZ : ก่อนหน้านี้ในประเทศเรา เพลงจะอิงกับความรักเพราะชีวิตวัยรุ่นโหยหาความรัก เพลงรักเลยอยู่ในตลาดได้นานที่สุด แต่ตอนนี้ปี 2020 ผมว่าคนไทยเริ่มเปิดมากขึ้น ทุกคนเริ่มได้เห็นมากขึ้นว่าชีวิตมีอะไรมากกว่านั้น ยังมีความรู้ที่รอให้เราไปค้นหา มีประวัติศาสตร์รอให้เราไปเรียนรู้ ทีนี้พอคนเปิดมากขึ้น เพลงก็เปิดมากขึ้นเช่นกัน เราเลยสามารถใช้เพลงพูดถึงหลายเรื่องได้มากขึ้น  

JXHMXN : อย่างพวกเราก็ใช้เพลงเพื่อเล่าเรื่องชีวิต ความเมา ความเท่าเทียม ไปจนถึงการบอกกับคนฟังว่าเราจะอยู่ในสังคมเหี้ยๆ แบบนี้ยังไงให้มีความสุข เราสื่อสารมันออกมาโดยแทบไม่ต้องเค้นเพราะออกมาโดยจิตวิญญาณจากสิ่งที่เจอทุกวัน 

บางคนอาจแย้งว่าในช่วงแรกหรืออัลบั้มแรก ศิลปินควรทำเพลงและพูดแต่ละเรื่องให้ชัดหรือเปล่า ซึ่งตรงกันข้ามกับ YB ที่ทำเพลงหลายแนวและพูดหลายเรื่อง

NGAZ : แต่ผมเห็นต่างว่านั่นแหละคือจุดเด่นของพวกเรา YB อยากโชว์ความหลากหลายและผมก็อยากให้คนจำแบบนั้น เพราะถ้าเรามองเข้าไปในแก่น เพลงมีการเล่าเรื่องได้หลายแบบมาก ศิลปินก็สามารถเล่าเรื่องได้หลายแบบเช่นกัน การจะไปคาดหวังให้ศิลปินพูดเรื่องเดียวหรือแบบเดียวตลอดชีวิตคงไม่ถูกนัก ดังนั้นโดยส่วนตัวผมอยากเห็นศิลปินทำลายขีดจำกัดของตัวเองนะ ผมอยากเห็นเขาไปไกลกว่าที่เคยและทำอะไรที่ผมไม่เคยเห็นมากกว่า และความอยากเห็นอะไรใหม่ๆ นี่แหละ YB เลยอยากทำให้คนเห็นว่าเราทำได้ทุกอย่าง 

อย่างจากเมื่อก่อนที่หลายคนอาจมองว่า YB ดูดิบเถื่อน พวกเราก็ทำให้เห็นว่า YB ทำเพลงน่ารักได้ เพียงแต่ความน่ารักนั้นก็น่ารักแบบ YB และผมต้องชอบมัน นี่คือสิ่งที่พวกผมรู้สึกว่าเป็นกลางที่สุด เพราะผมไม่ได้เปลี่ยนแปลงตัวเอง โอเค ผมรู้ว่ามันไม่ได้ดีเลิศ แต่อย่างน้อยผมถือว่าสิ่งที่ชัดที่สุดก็คือตัวเรา คาแร็กเตอร์เรา อุดมการณ์เรา เราอยากให้คนรู้ว่าพวกเราใช้ชีวิตกันแบบนี้ อยู่กันแบบนี้ ไม่ได้มีแต่คำว่ามั่วสุมอย่างที่ทุกคนมอง พวกเราไม่ได้เอาแต่เล่นยา

พวกคุณเห็นข้อความพวกนี้อยู่เหมือนกัน

JXHMXN : (พยักหน้า) คือพวกเราก็เคยผ่านมา แต่คนที่เล่นยาจะมี 2 ประเภท คือเล่นยา กับ ยาเล่น อย่างพวกเราแค่เคยลองแต่ไม่ติด ยังไม่ถูกยาเล่น เพราะสุดท้ายเราก็รู้ว่ามันไม่ดี อย่างเพลง YETI GANG ก็มาจากช่วงเวลาหนึ่งที่พวกเรากินยาน้ำกัน เมากันจัดๆ แต่พอผ่านมาแล้ว พวกเราก็ทำเพลงออกมาเพื่อบอกคนอื่นว่ามันไม่ดีนะ ซึ่งบางคนอาจบอกว่าพวกผมยุยง แต่ผมกลับคิดอีกมุมหนึ่งว่าเพลงนี้คือการบอกว่าในสังคมมันมีสิ่งนี้ แต่พวกผมสามารถหนีและจัดการมันได้

NGAZ : เหมือนเพลงที่เราทำคือการบอกตัวเองด้วยซ้ำว่าเราจะไม่กลับไป และอีกอย่างคือศิลปินไม่เคยเดินไปป้อนยาใคร ทุกอย่างมันอยู่ที่เราเลือก สำหรับผม คนเราไม่ควรโทษใครเลยกับเรื่องนี้ ควรโทษจิตใต้สำนึกของตัวเองมากกว่าที่เห็นทุกอย่างแล้วแต่ก็ยังทำ อย่างผมเองก็ไม่เคยโทษ Wiz Khalifa นะ 

JXHMXN : ผมผ่านมาทุกอย่างเลยครับ แต่สุดท้ายอะไรที่ไม่ดีจริงๆ ผมก็ไม่เอา เพราะมันทำให้ผมทำงานไม่ได้ ตอนนี้ผมเลยอยู่ที่ตรงนี้ แค่ smoke weed เพราะมันช่วยให้ผมนิ่งขึ้น มีสมาธิและทำงานได้

เพลงมีหน้าที่บอก แต่การตัดสินใจเป็นเรื่องปัจเจก

NGAZ : ใช่ เพลงพวกเราเป็นเหมือนสารมากกว่าที่อยากให้คนที่เจออะไรเหมือนกันได้เข้าใจ เพราะการที่เราจะไปพูดกับคนไม่รู้จักว่า ‘เฮ้ย พี่ ช่วยฟังผมหน่อยว่าโลกใบนี้เป็นยังไง’ ก็คงไม่ได้ แต่ถ้าผมทำเพลง คนที่มีเรื่องราวตรงกับเรา เขาจะฟัง

สิ่งที่พวกคุณทำต้องใช้ความกล้าอยู่เหมือนกัน อะไรเหล่านี้มาจากไหน

JXHMXN : ผมว่าในทุกแขนงที่เราก้าวเข้าไป มันจะมีคำถามตลอดแหละ ว่าที่นี่ใช้ที่ของเราหรือเปล่า งานแบบนี้ใช่สำหรับเราไหม แต่อย่างพวกเรา ถึงยังตั้งคำถามแต่พวกเราจะเชื่อไปก่อนว่ามันใช่ เชื่อไหม สุดท้ายหลายครั้งมันก็จะใช่ แต่ถ้าเริ่มด้วยความไม่มั่นใจ โห่ แล้วใครจะมามั่นใจกับคุณ สมมติอย่างงาน MC ถ้าคุณมาแบบ ‘ขอเสียงหน่อยครับ’ (เสียงอ่อยๆ) คนดูคงเขินที่จะตะโกนกับคุณ แต่ถ้าคุณ ‘ขอเสียงหน่อยยยย!’ คนดูจะยกมือและตะโกนตามคุณแน่ๆ 

ถ้าเทียบกับวันแรก พวกคุณว่าตัวเองยังมีแรงและพลังเท่าเดิมไหม

พูดพร้อมกัน : น่าจะมากกว่า

NGAZ : เหมือนเราเห็นภาพมากขึ้น กว้างขึ้น แล้ววันหนึ่งเราก็รู้สึกว่าถอยไม่ได้แล้ว พวกเรามาไกลเกินกว่าจะถอยแล้วเพราะตอนนี้มีผลงานตั้งอยู่ข้างหน้าแล้ว เราไม่สามารถหนีได้ เพราะจะมีคนประนามเราแน่ๆ ว่าท้อเหรอ หนีเหรอ คำพวกนี้คอยจี้ตูดพวกเราอยู่

JXHMXN : พวกเราลำบากกันมาตั้งเยอะ ถ้าจะมาแผ่ว มันไม่เมคเซนส์สำหรับผม ด้วยวัย เราไม่ใช่วัยรุ่นที่ทำเพลงไปวันๆ แล้ว ตอนนี้พวกเรามีแผนมากขึ้น เป็นมืออาชีพมากขึ้น ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไร ผมก็อยากผ่านมันไปให้ได้ 

มุมมองแบบนี้ทำให้กดดันไหม

NGAZ : ตั้งแต่ทำเพลงมา ผมกดดันแค่ครั้งเดียวคือช่วงก่อนปล่อยอัลบั้มนี่แหละ ตอนนั้นผมกลัวว่าปล่อยออกมาแล้วจะมีปัญหานู่นนี่ มันกังวลเพราะผมคาดหวังมากว่าต้องไม่มีอะไรผิดพลาด แต่พอถึงจุดหนึ่งก็เริ่มคิดได้ว่าตอนนี้มากเกินไปแล้ว ผมเริ่มไม่เป็นตัวเอง ก่อนหน้านี้ไม่เคยต้องมานั่งคิดแบบนี้ ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างอิสระ ให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด พอนึกได้แบบนี้ก็เริ่มปล่อยวาง แม้ปล่อยอัลบั้มแล้วเจอโควิดก็ช่างมัน เพราะผมได้ทำทุกอย่างแล้ว ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าจะต้องดัง เพราะถึงไม่ดัง พวกเราก็ทำเพลงต่ออยู่ดี 

ถ้าอย่างนั้นสำหรับอัลบั้มนี้ ดอกไม้สำหรับคุณคืออะไร

NGAZ : แค่ได้ร้องเพลงจากอัลบั้มนี้ในคอนเสิร์ตให้คนอื่นฟัง นั่นก็ดีมากแล้ว

ก้อนหินล่ะ อย่างคอมเมนต์ต่างๆ ในโซเชียล คุณให้ค่ามากแค่ไหน

JXHMXN : ถ้าคอมเมนต์แย่ๆ แบบด่า ผมไม่ให้ราคาเลย เพราะหลายครั้งคนเหล่านี้ก็ไม่แสดงตัวด้วยซ้ำ ดังนั้นจะไปให้ราคากับคนที่ไม่แสดงตัวตนทำไม เพราะมึงยังไม่ให้ราคาตัวเองเลย จะมาใช้วาจาสถุลถ่อย มึงพูดไปเถอะ

NGAZ : วิจารณ์พวกเราได้นะครับ แต่มันจะมีมากกว่านั้นคือคนที่สนุกกับการทำให้คนอื่นหัวร้อนจากสิ่งที่ตัวเองพูด ซึ่งสำหรับพวกเรา สิ่งที่น่าตลกกว่าคือการเห็นคนพวกนี้พยายามทำให้พวกเราหัวร้อนนี่แหละ กูขำมึงมากกว่าอีก 

แล้วคิดยังไงกับบางคอมเมนต์ท่ีนิยามแรปเปอร์ว่า ‘real’ หรือ ‘ไม่ real’ 

NGAZ : (นิ่งคิด) ถึงผมจะโตมากับแรปแบบโอลด์สคูล และตอนนี้ก็ทำเพลงหลายแบบ แต่ผมว่าเราไม่ได้เป็นเจ้าของอะไรสักอย่างจริงๆ เลยนะ ดังนั้นผมว่าเราควรปล่อยตัวไหลไปตามน้ำเพื่อได้รู้ว่าเราทำอะไรได้บ้างและมีขีดจำกัดอะไรบ้างมากกว่า โลกใบนี้หมุนไปตลอด ทุกอย่างไม่ได้หยุดอยู่กับที่ ดังนั้นถ้ามีใครที่อยากสอนเรื่องนี้กับเด็กรุ่นใหม่ ผมว่าเขาไม่ควรใช้คำว่า ‘สไตล์พวกมึงไม่ได้เรื่อง พวกมึงไม่จริง ออกไปเถอะ’ ผมว่าคุณควรใช้วิธีอธิบายดีกว่าว่า ‘ในยุคสมัยผม แรปเป็นแบบนี้ ถ้าเป็นไปได้ ยุคสมัยน้องก็อย่าให้มันหายไป’ ผมว่าแบบนี้ดีกว่า ไม่ใช่มารังแกกัน ขัดขากัน

JXHMXN : ซึ่งสุดท้ายแล้วผมว่าไม่มีอะไรถูก-ผิดนะ เพราะถูก-ผิดมันก็ขึ้นอยู่กับแต่ละคน ของคุณกับของผมอาจไม่เหมือนกันก็ได้ เพราะอย่างนั้นแหละเราถึงควรจะหมุนตามคนอื่นบ้างเพื่อได้เจอสิ่งใหม่ ไม่ใช่ให้ทุกคนหมุนตามเราอย่างเดียว

ดูพวกคุณชัดเจนกับตัวเองมาก 

JXHMXN : แฮปปี้กับชีวิตนะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นแบบนี้มาตลอด พวกเราเคยเป็นคนที่ไม่รับอะไรอยู่เหมือนกัน เราผ่านกันมาหมดแล้วในช่วงวัยรุ่น คิดว่ากูน่ะเฟี้ยวสุด และแนวเพลงที่กูชอบก็เฟี้ยวสุด แต่พอโตมา เราจะรู้เองแหละว่ายังมีอีกหลายอย่างนี่หว่าที่เฟี้ยวได้ และมันทำให้ชีวิตสนุกขึ้น พอเราไม่ได้แอนตี้กับทุกสิ่ง เราได้รู้ว่าความชอบไม่ได้จำเป็นต้องจำกัดตัวอยู่แค่อย่างเดียว เราเปลี่ยนหีบห่อข้างนอกโดยที่ข้างในยังเหมือนเดิม เพราะสุดท้ายผมเชื่อว่าเนื้อแท้จะเป็นเนื้อแท้อยู่วันยังค่ำ 

NGAZ : ชีวิตไม่ได้มีแค่อย่างเดียว และเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะอยู่ถึงเมื่อไหร่ ดังนั้นเราก็อยากใช้ชีวิตให้คุ้มก่อนตาย ทุกคนล้วนมีอิสระ และเราก็เลือกมีอิสระแบบนี้ 

ถ้ามีใครสักคนกำลังพยายามทำงานของตัวเองอยู่ท่ามกลางคำครหา จากประสบการณ์ของคุณ คุณอยากฝากอะไรถึงคนเหล่านั้นไหม 

NGAZ : ทุกวงการมีการวิจารณ์อยู่แล้ว ทุกวงการมีการบูลลี่ แต่ถ้าคุณทำงานของตัวเองได้ดีและนานพอ วันหนึ่งคนที่ด่าจะมายกย่องคุณเอง แต่ที่คุณโดนในช่วงแรกๆ นั่นเป็นเพราะสังคมกลัวคนที่แตกต่างเท่านั้นเอง

JXHMXN : และถ้าคุณไม่ได้ไหลตามเขา เขาจะได้แค่มองคุณ ใครจะพูดอะไรคุณก็ทำไป ใครจะฉุดลงมายังไงคุณทำต่อไป แล้วมันจะมีแต่ขึ้นๆๆ

สุดท้าย เชื่อเถอะ สิ่งที่คุณทำมันจะไปจบที่คำว่า ‘ไอดอล’ 

The post ไรม์ จังหวะ และจิตวิญญาณอิสระของ NGAZ และ JXHMXN แห่ง YOUNG BONG appeared first on a day magazine.

ความรักที่มีต่อแอนิเมชั่นและวิดีโอเกมของ Mike กับ Josh Grier สองพี่น้องหัวเรือใหญ่แห่ง Ember Lab ต่อยอดเป็นแรงบันดาลใจให้พวกเขาสร้างวิดีโอเกมของตัวเอง โดย Kena: Bridge of Spirits บอกเล่าเรื่องราวการผจญภัยของ Kena เด็กหญิงผู้เดินทางออกสำรวจและปลดปล่อยวิญญาณเร่ร่อนที่ถูกกักขังไว้ในป่าอันรกร้าง เพื่อฟื้นฟูและคืนสมดุลให้แก่ธรรมชาติ

Kena ถูกพัฒนาให้เป็นเกมสำหรับเล่นบนเครื่อง next-gen console หรือเครื่องเล่นเกมของยุคถัดไป ซึ่งต้องมีรายละเอียดของกราฟิกให้ดูสวยและสมจริงมากกว่าที่เคย นับว่าเป็นเรื่องท้าทายของ Ember Lab ซึ่งเป็นสตูดิโอที่มีคนทำงานเพียง 14 คนและทำโฆษณาเป็นหลัก พวกเขาค่อยๆ พัฒนาโปรเจกต์นี้ในเวลาว่างที่นอกเหนือจากเวลาทำงานปกติ ส่งผลให้กินเวลาพัฒนาเกมไปกว่า 8 ปี 

น้อยคนที่จะรู้ว่าในระยะเวลาอันยาวนานนั้น มีคนไทยที่เข้าไปมีส่วนร่วมพัฒนากับโปรเจกต์นี้เช่นกัน 

วิค–วันชนะ อินทรสมบัติ หรือที่หลายคนรู้จักในนาม Victorior เจ้าของเพจ Art of Vic คือศิลปินไทยผู้ชวนทีมงาน Studio Kun สตูดิโอที่เขาเป็นหัวเรือใหญ่ไปเป็นฟันเฟืองสำคัญที่ซัพพอร์ต Ember Lab ในการสร้าง Kena ตั้งแต่แรกเริ่ม พวกเขารับผิดชอบในขั้นตอนออกแบบตัวละคร ตลอดจนวางทิศทางงานศิลป์ โดยหยิบเอาวัฒนธรรมเอเชียที่เขาคุ้นเคยสอดแทรกลงในรายละเอียดต่างๆ ได้อย่างกลมกลืนและน่าตื่นตาตื่นใจ

แปลกดีที่เมื่อเรานัดคุยกับเขา วันชนะบอกว่าตัวเองไม่ค่อยโปรดปรานการเล่นเกมมากเท่าไหร่ คำถามคือ แล้วศิลปินไทยแบบเขาก้าวไปถึงจุดที่ทำเกมระดับโลกได้ยังไง

ย่อหน้าต่อไปนี้คือเรื่องราวการผจญภัยของเขา

กรุงเทพฯ – ลอสแอนเจลิส 

หลายคนที่เพิ่งรู้จักวันชนะอาจจะคิดว่าเขาเป็นศิลปินไทยหน้าใหม่ ความจริงวันชนะและทีมงาน Studio Kun ถูกจับตามองในวงการนักวาดมานาน ก่อนหน้านั้นวันชนะจบการศึกษาจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ภาควิชาวิจิตรศิลป์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบังในปี 2552 เขาสั่งสมสกิลการวาดและดีไซน์จนได้ออกแบบให้แอพพลิเคชั่นบน iOS หนัง เกม และโฆษณาให้กับหลายบริษัท โดยเน้นบริษัทต่างชาติเป็นส่วนใหญ่ และได้ฟอร์มทีม Studio Kun ขึ้นมาในปี 2557 เพื่อรองรับงานสเกลที่ใหญ่ขึ้น

งานของวันชนะโดดเด่นในระดับสากล จนเข้าตาสตูดิโอ Ember Lab ที่เห็นรูปวาดและสนใจผลงานของเขาผ่านเว็บไซต์ CGSociety และได้ชักชวนให้มาทำงานร่วมกัน โดยเริ่มจากการทำโฆษณาแอนิเมชั่นและงานกราฟิกก่อน 

“ตอน Ember Lab ติดต่อมา เขาต้องการคนไปทำโฆษณา Coca-Cola พอจบโปรเจกต์นี้ก็มีโปรเจกต์อื่นต่อ ในแง่การทำงานเขาจ้างเราเหมือนฟรีแลนซ์ แต่ตอนที่พูดคุยกันทั่วไปเราก็เหมือนเป็นเพื่อนกัน” 

วันชนะเผยความประทับใจแล้วขยายความว่า แม้การทำงานร่วมกันของ Ember Lab และ Studio Kun เกิดขึ้นมาจากการทำงานทางไกล อาศัยการติดต่องานผ่านทางอีเมลและวิดีโอคอล แต่ระยะห่างที่ห่างไกลดูจะไม่เป็นปัญหาสำหรับพวกเขา เพราะสตูดิโอ Ember Lab เน้นการทำงานในบรรยากาศสบายๆ เหมือนเพื่อนช่วยเพื่อนทำงาน นั่นทำให้วันชนะรู้สึกสบายใจที่จะร่วมงานด้วยมาหลายปี จนนำไปสู่การร่วมงานกันใน Kena: Bridge of Spirits ในที่สุด   

จุดเริ่มต้นของโปรเจกต์ Kena: Bridge of Spirits ย้อนกลับไปเมื่อปี 2555 สตูดิโอ Ember Lab มีความคิดที่อยากจะทำเกมของตัวเอง โดยมีไอเดียแรกเริ่มมาจากความต้องการที่จะทำเกมผจญภัยในป่า บอกเล่าเรื่องราวผ่านตัวเอกที่เป็นตัวละครหญิง วันชนะในตอนนั้นเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกมเกมนี้จะเป็นโปรเจกต์ใหญ่ในเวลาต่อมา และเป็นเกมที่จะลงในเครื่อง next-gen console บน PC กับ Playstation ให้เกมเมอร์ทั่วโลกได้เล่น

“เขาอยากให้เราวาดอะไรก็ส่งบรีฟมา เราชอบออกแบบอยู่แล้วเลยได้ร่วมพัฒนาตัวละครไปกับเขาเลย Kena: Bridge of Spirits เคยเป็นโปรเจกต์รอง เพราะหลักๆ เราทำงานโฆษณากัน เวลามีงานโฆษณาเข้ามา เราจะหยุดทำเกมแล้วกลับไปทำต่อหลังจากงานหลักเสร็จ”

ความสนุกของการทำงานในโปรเจกต์นี้คือ Ember Lab ไม่ได้จำกัดขอบเขตการออกแบบของเขา สิ่งที่เขาได้ทำคือการใช้ทักษะในการออกแบบและต่อยอดจากไอเดียที่มีอยู่แล้วอย่างเต็มที่ 

“จริงๆ แล้วเกมนี้ไม่มีอาร์ตไดเรกเตอร์นะ เวลาวาดอะไรไปเขาเอาหมดเลย อย่างภาพร่างตัวละครเอกในตอนแรก หรือการออกแบบสิ่งของ บรรยากาศ  มีแค่ปรับเล็กๆ น้อยๆ แทบจะไม่มีการรื้อใหม่ วาดไปเลยกลายเป็นสนุก” วันชนะเผยความประทับใจ

ตะวันตก-ตะวันออก

หลังจากที่ Kena: Bridge of Spirits ได้ถูกเปิดตัวในวิดีโอสตรีมมิง The Future Gaming พร้อมกับเครื่อง Playstation 5 เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2563 กระแสตอบรับเกมส่วนมากเป็นไปในเชิงบวก เหล่าเกมเมอร์ทั้งหลายไม่ได้คาดหวังถึงการมาของเกมเกมนี้ และพากันประหลาดใจที่เกมจากสตูดิโออย่าง Ember Lab ทำออกมาดูดีเทียบเท่ากับสตูดิโอเกมใหญ่ๆ จนหลายคนแทบจะไม่เชื่อว่านี่คือผู้พัฒนานอกกระแสจริงๆ

Kena: Bridge of Spirits เป็นเกมที่ถูกพัฒนาโดยสตูดิโอจากฝั่งตะวันตก แต่แอนิเมชั่นและคอนเซปต์เน้นความเป็นตะวันออก วันชนะเล่าให้เราฟังว่าบรรยากาศและสภาพแวดล้อมที่ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นความตั้งใจของผู้พัฒนาที่อยากให้ผสมความเป็นเอเชียเข้าไปในเกมด้วย

“สังเกตว่าในเกมจะมีความเป็นเอเชียสูง เพราะไมค์กับจอชเคยไปญี่ปุ่นแล้วชอบมากๆ โดยเฉพาะไมค์ที่เคยไปเรียนและไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นสักพักหนึ่ง เลยค่อนข้างอินความเป็นญี่ปุ่น  เขาจะสนใจมุมที่เป็นพวกตึกเก่าหรือเป็นป่ารกร้างเป็นพิเศษ เพราะเคยไปเที่ยวเกาะร้างที่หนึ่งแล้วประทับใจ นอกจากนี้ทีมงาน Ember Lab ยังเคยไปถ่ายหนังสั้นชื่อ Dust ที่ยกกองไปถ่ายถึงญี่ปุ่นกันทั้งทีม แน่นอนว่าพวกเขาชอบมาก เลยอยากจับบรรยากาศพวกนั้นมาใส่ไว้ในเกม” วันชนะเล่าจุดตั้งต้นของการออกแบบบรรยากาศในเกมให้เราฟัง

“การดีไซน์องค์ประกอบต่างๆ จะอิงมาจากทางฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นหลัก เวลารับบรีฟเขาจะบอกเราว่าอยากได้ศิลาจารึกหน้าตาเก่าๆ โบราณๆ มีพวกรอย คำเขียน หรือว่าอักขระที่ไม่ค่อยพบเห็นทั่วไป reference อาจมีความเป็นบาหลีบ้าง แต่หลักๆ จะเป็นญี่ปุ่น” 

ความเป็นเอเชียยังถูกถ่ายทอดออกมาผ่านรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่จะปรากฏให้เราเห็นในเกม อย่างของเล่น เครื่องใช้เครื่องสาน แม้แต่โคมไฟที่ได้แรงบันดาลใจมาจากสุ่มจับปลาของชาวประมง ทุกองค์ประกอบล้วนเป็นความตั้งใจที่ทั้งวันชนะและ Ember Lab พยายามสอดแทรกเข้ามาในเกมทั้งสิ้น 

นอกเหนือจากการสอดแทรกองค์ประกอบที่ให้กลิ่นความเป็นตะวันออกในบรรยากาศ อีกหนึ่งสิ่งที่นับเป็นเรื่องท้าทายของวันชนะคือการออกแบบตัวละคร หลังจากดูตัวอย่างเกม เกมเมอร์หลายคนอาจเห็นว่าตัวละครใน Kena มีความน่ารักคล้ายคลึงกับตัวละครในภาพยนตร์แอนิเมชั่นของ Pixar ผสมกับ Studio Ghibli ยังไงยังงั้น 

สิ่งที่ทำให้เราประหลาดใจคือวันชนะบอกว่าความจริงแล้ว เขาไม่คุ้นเคยกับงานประเภทคาแร็กเตอร์ดีไซน์มากนัก แม้จะมีเครดิตว่าเคยร่วมงานในแอนิเมชั่นสายเลือดไทยอย่าง 9 ศาสตรา แต่เขามีหน้าที่รับผิดชอบแค่ขั้นตอนการกำหนดสี (grading) ในแต่ละฉากของภาพยนตร์เท่านั้น การได้มีส่วนร่วมในเกม Kena: Bridge of Spirits จึงถือเป็นการทำงานในส่วนคาแร็กเตอร์ดีไซน์ครั้งแรกของเขา 

“เราเรียนจบวิจิตรศิลป์ เคยชินกับการเพนต์สีบนผ้าใบตั้งแต่ตอนเรียน แต่ใจชอบด้านแอนิเมชั่น ตอนแรกวาดรูปอะไรไม่เป็นเลย เลยเริ่มศึกษาด้วยการซื้อหนังสืออาร์ตบุ๊กต่างๆ มาดู แล้วฝึกทำเองในคอม ลองสังเกตดูว่าคาแร็กเตอร์มันต่างกันยังไง รูปร่างมันต่างกันตรงไหน ตอนแรกๆ โคตรยากเลย กว่าจะเรียนรู้สไตล์เขาได้ เครียดจนแทบไม่ได้นอน ก็พยายามจะหาสมดุลให้มันลงตัวอยู่”

แม้ว่าเขาจะหัวเราะและเล่าติดตลกให้เราฟังว่ามีการปรับแก้งานค่อนข้างเยอะ บางครั้งต้องทำงานแข่งกับเวลา แต่จริงๆ แล้ววันชนะไม่เคยรู้สึกกดดันเรื่องเดดไลน์หรืองานเร่งเลย หากเรื่องที่กังวลและท้าทายมากกว่าสำหรับเขาคือความคิดสร้างสรรค์ที่ต้องปรับให้ตรงกันกับ Ember Lab และความพยายามที่จะนำสิ่งนี้ออกไปนำเสนอให้ผู้คนมากกว่า 

“ที่ยากคือทำยังไงให้คนอิน เราจะนำเสนอเรื่องราวยังไงให้คนที่เขาไม่รู้จักกับโลกนี้ได้เข้ามารู้จักมากขึ้น อย่างการออกแบบคาแร็กเตอร์ Kena หรือตัว Rot นี่กว่าจะออกมาเป็นอย่างที่เราเห็นกันคือผ่านการออกแบบและแก้มาเยอะมาก 

“เป็นเรื่องของการสำรวจไอเดียมากกว่า ซึ่งธรรมดามากเพราะนี่จะเป็นขั้นตอนที่เราต้องเจออยู่แล้วในงานดีไซน์ เราเองก็ได้ฝึกจินตนาการด้วย ช่วงที่เกมเปิดตัวเรากลับมานั่งคัดงาน ไปเจอรูปที่เคยวาดประมาณ 300-400 รูปได้ นี่แค่ของเราคนเดียวนะ ยังมีคนอื่นที่วาดอีก”

วันชนะยังเผยว่า สิ่งหนึ่งที่เขาได้พัฒนาระหว่างการทำงานโปรเจกต์นี้คือความสนใจเรื่องวิดีโอเกมของเขา เพราะก่อนหน้านี้ ด้วยหน้าที่การทำงานและครอบครัวทำให้เขาไม่ค่อยมีเวลาเล่นวิดีโอเกมเท่าไหร่ สิ่งที่ทำให้เขายังทำงานโปรเจกต์ Kena ต่อไปคือความหลงใหลในศาสตร์ด้านแอนิเมชั่นเท่านั้น แต่เมื่อเดินจนสุดปลายทางของโปรเจกต์ การได้ทำงานกับ Kena ก็ทำให้เขารู้สึกกลับมาสนใจในโลกใบนี้มากกว่าที่เคย และตั้งตารอที่จะเล่นเกมนี้ไปพร้อมกับทุกคน

Kena: Bridge of Spirits มีกำหนดวางจำหน่ายในช่วงปลายปี 2563 และถึงแม้ว่างานส่วนดีไซน์ของวันชนะจะจบลงไปนานแล้วแต่เขาเองก็ยังคงรู้สึกกดดันเรื่องกระแสและผลตอบรับต่อเกมเช่นกัน 

“ตอนนี้ข้อมูลดีไซน์ในส่วนของเราเรียบร้อยไปนานแล้ว แอบกดดันนะ ตอนเห็นพวกคลิปรีแอ็กชั่นจากแฟนเกมต่างประเทศที่เขาตื่นเต้น แต่เราก็ไม่รู้ว่าเขาตื่นเต้นแบบนี้กับทุกเกมหรือเปล่า ตอนนี้ทั้งทีม Ember Lab ที่ต้องควบคุมการผลิตก็หายไปเลย เขาต้องรีบทำเกมให้เสร็จก่อนที่จะวางขายสิ้นปีนี้” 

คนวาดการ์ตูนไม่เป็น – คนทำเกมระดับโลก

“เราไม่ได้หวังให้ตัวเองต่อยอดไปไกลจากงานนี้ แต่เราหวังสูงให้ Ember Lab ทีมผู้พัฒนาไปได้ไกลมากกว่า” วันชนะตอบเมื่อเราถามว่า เขาคาดหวังอะไรจากการทำงานโปรเจกต์นี้ 

“เพราะเราเห็นเขาทำงานด้วยแพสชั่นที่สูงมาก โปรเจกต์นี้ส่วนของเรานาน 8 ปี แต่ของเขาอยู่กับเกมนี้มานานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ ยิ่ง 3 ปีหลังนี่ทั้งทีมทุ่มเทกับเกมอย่างเต็มที่มาก อยากให้เขาประสบความสำเร็จสักทีกับเกมนี้ เขาทำดีมาตั้ง 10 กว่าปีแล้ว” 

ท้ายที่สุดแล้ว การจะเป็นคนออกแบบเกมระดับโลกนั้นเรียกร้องอะไรบ้าง เรายิงคำถามสุดท้าย

“ช่วงที่เรียนจบใหม่ๆ เราตกงานอยู่พักหนึ่ง เคยพยายามแม้กระทั่งไปสอนศิลปะเด็ก แต่สกิลการวาดรูปตอนนั้นยังไม่อยู่ในระดับที่ยอมรับได้เลย วาดวงกลมยังมือสั่นด้วยซ้ำ แต่เพราะยังคงชื่นชอบในแอนิเมชั่น จึงตัดสินใจเริ่มศึกษาอย่างละเอียดมากขึ้น

“เราได้เรียนรู้ว่าการทำตามความฝัน เราจะเสพเฉพาะคำวิจารณ์ที่ดีไม่ได้ เพราะเราจะไม่ได้สร้างงานดีๆ ออกมาเลย แต่เราจะรีบทำอะไรก็ได้ให้คนมากดไลก์ ความจริงแล้วนั้นเราควรเอาเวลามาทำงานให้ดี ทำงานอะไรก็ตามที่เรารู้สึกว่าเรายังตามฝัน ไม่ใช่ทำงานที่คนชอบแล้วจะทำต่อ ถ้าคนไม่ชอบเราจะหยุด เราต้องหมั่นฝึกฝน  

“เมื่อก่อนเราตั้งเป้าไว้ว่าอยากได้รางวัล เราก็จะวาดจนกว่าจะได้รางวัล พอได้มาเร็วก็ต้องหาเป้าหมายต่อไป หลังจากนี้ไปเราอยากจะดันโปรเจกต์ส่วนตัว อยากพัฒนาแอนิเมชั่นสักเรื่อง เคยคิดแค่อยากเห็นชื่อตัวเองใน end credits งานสักชิ้นเอง พอทำได้ ที่เหลือเป็นกำไรแล้ว ค่อยๆ ขึ้นไปทีละขั้น เส้นทางยังอีกยาวไกล”

บางทีอาจเป็นความชอบ บางทีอาจเป็นการฝึกฝน หรือบางทีอาจเป็นการตั้งเป้าหมายใหม่

ไม่ว่าคำตอบของคำถามจะเป็นอะไร เราเชื่อว่าวันชนะยังมีเส้นทางที่รอให้เขาเดินทางต่อไปได้อีกยาวไกล และระหว่างทางไม่ว่าจะพบเจอกับอะไรเขาจะไม่หยุดเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ แน่นอน

The post วิค–วันชนะ อินทรสมบัติ คนไทยผู้ร่วมออกแบบงานศิลป์ให้กับ Kena: Bridge of Spirits วิดีโอเกมระดับโลก appeared first on a day magazine.

ประโยคดังกล่าวคือคำโปรยของมิวสิกวิดีโอเพลง ความเยาว์ ของวงร็อกชื่อ The Darkest Romance สารภาพว่าตอนอ่านครั้งแรกเรานึกสงสัยว่าฟังแล้วจำเป็นต้องหยุดคิดไปอีก 10 นาทีเลยเหรอ เราจะตกตะกอนความคิดกับเพลงเพลงหนึ่งได้นานขนาดนั้นเชียว

แต่ปรากฏว่าพอย้อนกลับไปดูที่ความยาวของวิดีโอ เราพบว่า 10 นาทีที่ว่าคือ 10 นาทีที่ต้องฟังจริงๆ ไม่เพียงเท่านั้นซิงเกิลที่ 2 ของวงอย่าง ความโดดเดี่ยว ยังเป็นเพลงที่มีความยาวเท่าๆ กันเช่นกัน 

เราเปิดฟังด้วยความสงสัย แต่กลับถูกปล่อยทิ้งไว้กับคำถามมากมายในใจที่ยังคงล้นออกมาเรื่อยๆ ถึงแม้เพลงจะจบไปนานแล้วก็ตาม

The Darkest Romance เป็นวงร็อกเลือดเดือด 4 คนอันประกอบไปด้วย แม็ก–ธิติวัฒน์ รองทอง (ร้องนำ, เบส), ซีเกม–ธณัตชัย เหลือรักษ์ (กลอง), ก้อง–ก้องอุดม ใจทัศน์กุล (กีตาร์) และ เต้–ปัฏฐสิทธิ์ ห้วยห้อง (กีตาร์) ที่โดดเด่นด้วยวิธีการทำเพลงให้เหมือนเป็นเครื่องมือ ‘เล่าเรื่อง’ โดยนำเนื้อหาอันลึกซึ้งมารวมกับเทคนิคการเล่นดนตรีอย่างหวือหวา จึงไม่ผิดนักหากจะบอกว่าความรู้สึกที่ได้รับเหมือนกับการรับชมภาพยนตร์เนื้อเรื่องเข้มข้นสักเรื่อง

พวกเขาได้รับการการันตีจากผลงาน Lessons สตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 3 ในปี 2015 ที่มีคอนเซปต์การเล่าเรื่องเป็นห้องเรียนห้องหนึ่ง วิพากษ์วิจารณ์เรื่องชีวิตและสังคมอย่างตรงไปตรงมา จนนักฟังเพลงหูเหล็กในแวดวงเพลงใต้ดินหลายคนยกให้อัลบัมดังกล่าวเป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดแห่งปี 

เวลาผ่านไปดนตรีได้นำพาพวกเขาเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหม่ที่ชื่อ Gene Lab ภายใต้การดูแลของโอม–ปัณฑพล ประสารราชกิจ แห่งวง Cocktail เข้าสู่การเป็นศิลปินมีสังกัดอย่างเต็มตัว สิ่งที่สะดุดความสนใจของเราคือสองซิงเกิลล่าสุดของพวกเขามีความยาวเพลงละ 10 นาที และตลอดเวลาที่เพลงกำลังเล่นอยู่นั้นแทบจะไม่ใช่เพลงเดียวกันเลย มีหนักชนเบา มีสุขปนเศร้า ประหนึ่งว่าเรากำลังโดนเล่นกับความรู้สึกและโดนท้าทายอารมณ์อย่างต่อเนื่อง

เราได้มีโอกาสพูดคุยกับพวกเขาถึงเรื่องความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ความระห่ำในการทำเพลง และการเดินทางบนเส้นทางศิลปินตั้งแต่พื้นที่นอกกระแสจนเข้าสู่กระแสหลัก อะไรที่ขับเคลื่อนให้พวกเขาผลิตผลงานสุดทะเยอทะยานออกมา ตลอดจนตัวตนของพวกเขาที่เราเองก็อยากทำความรู้จักให้มากขึ้นเช่นกัน

ทำดนตรีนอกกระแสมาเป็นสิบปี พอมาอยู่บ้านใหม่ที่ชื่อ Gene Lab มีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง 

ซีเกม : เดดไลน์ครับ (หัวเราะ) พวกเราไม่มีปัญหาเรื่องโจทย์ในการทำเพลงหรือการเข้าห้องอัดเลย ทุกอย่างเหมือนเดิม สิ่งที่เพิ่มมาคือกำหนดการต่างๆ ซึ่งมองได้ทั้งในแง่ดีและไม่ดี ไม่ดีที่เดดไลน์กลายเป็นภาระที่เพิ่มขึ้นของเรา เราต้องจัดการเวลาให้ดี แต่ข้อดีก็คือได้จัดการนั่นแหละ ทุกอย่างเป็นระบบระเบียบมากขึ้น

แม็ก : อุปสรรคข้อใหญ่ที่สุดของพวกเราคือการจัดการเวลา ซึ่งไม่ได้ยากต่อการปรับตัวขนาดนั้น ส่วนในเรื่องของการทำงานเราโชคดีอีกเรื่องหนึ่งคือ ถึงแม้ในเครดิตเราจะเห็นชื่อพี่โอม Cocktail เป็น executive producer แต่ในความเป็นจริงพวกเรายังคงเป็นวงที่โปรดิวซ์กันเองอยู่ โดยมีพี่ๆ ในค่ายทุกคนคอยแนะนำอยู่เรื่อยๆ ทั้งในแง่ของคุณภาพเสียงและภาพลักษณ์

การทำเพลง 10 นาทีดูทะเยอทะยานมาก ทำไปทำไม

แม็ก : จุดเริ่มต้นมาจากความไม่อยากทำเพลงแบบเดิม เราโชคดีที่มีคนชอบ Lessons อัลบั้มชุดที่แล้วของวงเยอะมาก แต่พอคนชอบเยอะก็เกิดความรู้สึกว่าเพลงที่เคยเขียนจะซ้ำกับผลงานเก่าๆ ของพวกเรา เพราะถ้าสมมติว่าคนชอบอันนี้แล้วเราทำเพลงแบบเดิม เขาจะมองวงเราว่าเป็นวงทั่วไป เป็นอันเดอร์กราวนด์เหมือนกับวงอื่นๆ ที่ผ่านมา เราไม่ได้บอกว่าสิ่งที่วงใดๆ ทำนั้นไม่ดี แต่เราอยากทำได้มากกว่าที่เคยทำ ไม่ได้คิดว่าจะไปแข่งอะไรกับใครอยู่แล้วด้วย เพราะแค่แข่งกับตัวเองใน 10 นาทีก็ยากพอแล้ว ยืนระยะให้จบเพลงให้ได้ก่อน (หัวเราะ) ก็ต้องยอมรับว่าทะเยอทะยานที่สุดที่วงทำมา 

ก้อง : เราไม่อยากทำอะไรซ้ำ พอทำไปถึงจุดหนึ่งจะเริ่มเข้าใจว่าคนฟังชอบฟังเพลงประมาณนี้ ถ้าเราทำแบบเดิมคนก็อาจจะชอบประมาณนี้อีก วนเหมือนเดิมเป็นลูป เลยอยากเปลี่ยนให้แตกต่างขึ้นไปอีก

กังวลบ้างไหมว่าคนจะบอกว่าเราเปลี่ยนไป 

แม็ก : ถ้ากังวลเราไม่ปล่อยเพลง 10 นาทีหรอกครับ (หัวเราะ) หรือถ้าคนบอกว่าเราเสียตัวตนเวลามาอยู่ค่ายเพลงก็ฟังให้จบ 10 นาทีก็แล้วกัน เราไม่เคยรังเกียจเพลงป๊อปหรือเพลงที่ได้รับความนิยมมากๆ เราไม่เคยคิดว่าการเข้าถึงง่ายเป็นเรื่องที่ไม่ฉลาด และแน่นอน เราไม่เคยดูถูกเพลงแนวอื่นๆ แต่ในขณะเดียวกันเราเคารพตัวเองมากพอที่จะบอกว่า เราจะซื่อสัตย์ในสิ่งที่เราทำ สมมติถ้าวันหนึ่งเราทำเพลงที่ฟังง่ายขึ้นได้เราก็จะทำ   

ก้อง : ส่วนตัวเราคิดว่าเราไม่ได้เปลี่ยนไป อัลบัมที่กำลังทำอยู่ตอนนี้หนักกว่าชุดก่อนๆ ด้วยซ้ำ เราค่อนข้างมั่นใจว่าเราไม่ได้เปลี่ยนตัวตน อัลบั้มต่อจากนี้ยังมีความชอบของพวกเราอยู่

ทำไมต้อง 10 นาที แค่ทำให้ตัวเองแตกต่าง แต่ความยาวทั่วไปไม่ได้เหรอ

แม็ก : (นิ่งคิด) แต่ก่อนเราก็เคยทำเพลงความยาว 3-5 นาทีกัน แต่เราแค่อยากลองดูว่าถ้าทำเพลงความยาว 10 นาทีคนจะอยู่ฟังจนจบไหม จะเลี้ยงความรู้สึกคนให้อยู่ตลอดได้หรือเปล่า ซึ่งเราก็ไม่ได้คาดหวังให้ฟังจบเพลงทุกคน แต่ถ้าอยู่จบก็ขอบคุณ มันเป็นคำถามที่เราจะได้ตอบตัวเองด้วยว่าเพลงของเราทำให้รู้สึกยังไงบ้าง

ซีเกม : เพลง 10 นาทีเหมือนเป็นงานทดลองของพวกเรา เราอยากรู้ปฏิกิริยาของคนฟังว่าพวกเขาจะแสดงออกยังไง  

แบบนี้อาจเข้าถึงยากสำหรับบางคนรึเปล่า 

เต้ : พี่โอมเคยบอกพวกเราว่า ถ้าอยากขายพวกเราคงส่งเดโมเพลง 10 นาทีให้พี่เขานานแล้ว (หัวเราะ) แต่พวกเราไม่ทำแบบนั้น  

แม็ก : เพลงของพวกเราไม่ใช่ขนมหวานทานง่าย (หัวเราะ) ฟังแล้วเหนื่อย แต่เพราะตั้งใจให้เป็นแบบนั้น ไม่ใช่ทุกคนที่จะบันเทิงกับเพลงพวกนี้ และนั่นไม่ผิดเลย

ทำเพลงเต็มอิ่มขนาดนี้มีข้อเสียบ้างไหม

แม็ก : ข้อเสียข้อแรกคือถ้าไม่ชอบก็เกลียดเลย คนไม่อินเบื่อแน่นอน แต่ผมคิดว่าเพลงก็เหมือนงานศิลปะที่สร้างขึ้นมาวางไว้กลางสปอตไลต์ เป็นเรื่องธรรมดามากที่จะมีทั้งคนชอบและคนเกลียด มีทั้งคนที่ให้ดอกไม้และคนที่โยนก้อนหิน

ข้อสองคือการเล่นเพลงความยาว 10 นาทีต้องใช้พลังมากกว่าปกติ โดยทั่วไปเล่นเพลง 1 นาที 3 นาที เราก็ปวดคอปวดตัวกันอยู่แล้ว แต่ 10 นาทีเหมือนต้องวางแผนการรบมากขึ้น (หัวเราะ) ไม่ใช่แค่เล่นดนตรีให้จบๆ ไป

ซีเกม : เพลงของเราไม่ค่อยโดนคอมเมนต์ด้านลบ ไม่ใช่เพราะเพลงดีมากจนติไม่ได้แต่เป็นเพราะพวกเขาฟังไม่จบ (หัวเราะ) ดังนั้นผมว่าข้อเสียที่ง่ายที่สุดคือความยากนั่นแหละ นอกจากยากในการเล่นแล้วยังยากในการฟังด้วย บางคนฟังแค่ 3 นาทีแรกแล้วก็หายไปก่อน ข้อความหรือสิ่งที่เราอยากสื่อสารจึงออกไปไม่ครบ ถือว่าเป็นข้อเสียได้เหมือนกัน 

ในแง่ขั้นตอนการทำ เพลง 10 นาทีแตกต่างจากเพลง 3-5 นาทียังไงบ้าง  

แม็ก : เราแยกกันทำงานเพราะต่างคนต่างมีส่วนที่ต้องจัดการ อาจมีโครงมาจากผมก่อนเนื่องจากผมเป็นคนคิดคอนเซปต์เนื้อเพลง วิธีการทำงานจึงเป็นผมที่ต้องทำโครงส่งให้ทุกคน มันก็อิงมาจากไลฟ์สไตล์ของแต่ละคนด้วย เพราะบ้านไม่ได้อยู่ใกล้กันเลย พวกเราจึงเจอกันน้อยมาก ดังนั้นสิ่งที่ผมทำเวลาเริ่มขึ้นโครงเพลงหรือเรียบเรียงดนตรีคือการจำมือ ว่าแต่ละคนมีสไตล์ยังไง จำมือซีเกม จำมือก้อง จำมือพี่เต้ เป็นสิ่งที่ผมพอทำได้เวลาไม่เจอกัน เพราะเคมีพวกเราสัมพันธ์กันหลังจากเล่นกันมาสักระยะหนึ่งแล้ว ผมก็พอจะรู้ว่าสไตล์แต่ละคนเป็นยังไง 

ก้อง : เราจะมานั่งฟังเดโมจากแม็กก่อน แล้วก็แลกเปลี่ยนกันว่าแต่ละคนเห็นภาพอะไรบ้าง ก่อนจะแยกย้ายไปทำการบ้านของตัวเอง

เต้ : ตอนที่แม็กให้ฟังเดโมเรารู้สึกเหมือนได้สร้างพื้นที่ส่วนตัวของพวกเราขึ้นมา ยังไม่ค่อยเห็นคนอื่นทำอะไรแบบนี้ ซึ่งเราก็โอเคมากที่มีสิ่งนี้เกิดขึ้น

เวลาปล่อยแต่ละเพลง ทั้ง 4 คนเห็นพ้องกันในเรื่องไอเดียทั้งหมดเลยหรือเปล่า

ซีเกม : เราเห็นคอนเซปต์ภาพรวมเป็นภาพเดียวกัน แต่เรื่องรายละเอียดปลีกย่อยไม่เหมือนกันสักคน

แม็ก : จริงๆ แล้วเรามีความสนใจเรื่องดนตรีค่อนข้างต่างกัน ก้องจะเมทัลคอร์ พี่เต้จะอีโมฯ เพิ่มขึ้นมา ส่วนซีเกมก็เล่นได้ตั้งแต่หนักมากๆ ไปจนถึงป๊อป-ร็อกหรือโพสต์ร็อกเลย แต่ทุกคนก็ยังอยู่บนพื้นฐานความเป็นร็อก งานของพวกเราเลยกลายเป็นงานกึ่งคอลลาจ

ก้อง : เรามองกันคนละภาพก็จริงแต่ยังเป็นโทนเดียวกัน ถ้ามองกันไปคนละทางก็คงทำด้วยกันไม่ได้ ความสนุกคือพอเราเห็นภาพคนละภาพและเอามาทำเป็นเพลง 10 นาทีมันจะมีหลายภาพในเพลง ทำให้มีความหลากหลายทางอารมณ์มากขึ้น ถ้าเห็นภาพเดียวกันเพลงก็จะมีแค่ภาพเดียว

เพลงเลยมีมิติมากขึ้น

ซีเกม : ใช่ ถ้าให้เปรียบเทียบเพลงของพวกเราเป็นอาหาร มันคืออาหารจานเดิมที่เราคุ้นเคยแต่อาจจะเป็นคนละรสกับที่เคยกิน ยำรสใหม่เข้าไปหน่อย สุดท้ายพออาหารจานนี้ออกมาเสิร์ฟเราก็มองเป็นจานเดิมที่เคยกินอยู่ดี หรือลองนึกภาพเป็นภาพยนตร์ก็ได้ แบบเดียวกันเลย เราดูหนังเรื่องเดิมแต่ไม่ได้รู้สึกเหมือนเดิมทุกครั้งขนาดนั้น ถึงเราจะมั่นใจขนาดไหนว่านี่คือเรื่องเดิมแน่ๆ  

เต้ : พวกเราอยากให้เพลงมีหลายภาพ เพราะคนฟังเองก็คงตีความไม่เหมือนกันอยู่แล้ว อย่างเรื่องแนวคิดของเพลง ความเยาว์ ก็เป็นเรื่องปลายเปิด แต่ละคนที่มาคอมเมนต์ในวิดีโอของเราก็อธิบายช่วงชีวิตของเขาไม่เหมือนกัน พอฟังแล้วเขาได้เปิดใจแสดงความเห็น เราก็รู้สึกดีเพราะได้เห็นภาพชีวิตที่ต่างกันของแต่ละคนด้วย

แบบนี้จุดร่วมของทั้ง 4 คนคืออะไร

แม็ก : เป็นภาพที่ทุกคนมองเหมือนกัน ผมก็ไม่รู้ว่าวงของพวกเราที่เริ่มจากการพยายามลุยไปเรื่อยๆ นี่มายืนด้วยกันได้เพราะการมองผ่านภาพตั้งแต่เมื่อไหร่ ซึ่งต่อให้มีความสนใจเชิงดนตรีที่ต่างกัน แต่เวลาขึ้นเวทีเราอยากทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลองเหมือนกันทุกคน 

เราเอาทุกสิ่งที่มีมาบนเวทีทุกครั้ง และไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่รู้สึก เกมมีสิ่งที่อยากระบายผ่านกลอง ก้องกับพี่เต้อยากระบายออกมาด้วยกันผ่านกีตาร์ ท้ายที่สุดแล้วการเล่นดนตรีสำหรับพวกเราก็เหมือนประตูทางออกจากโลกความจริงไปชั่วขณะ ทำให้เราได้ฟื้นตัวตนขึ้นมา  

ซีเกม : เราเอาด้านหนึ่งในใจที่อาจจะเป็นด้านมืดมาปล่อยลงตรงนี้ ไม่ใช่เพื่อโจมตีหรือกระแทกใส่ใคร เราแค่วางกองไว้ให้ทุกคนดูว่า ‘ผมมี พวกคุณเห็นไหม ถ้าคุณเห็น พวกคุณมี ผมก็มีเหมือนกัน’ เป็นเรื่องของการแชร์ความรู้สึกกันมากกว่า เราไม่ได้ยืนอยู่ด้วยกันได้เพราะแนวเพลง

ก้อง : พวกเรามีลูกบ้าเหมือนกัน เราแค่อยากออกไปเล่นดนตรีมากกว่า เวลาที่เล่นสดเราสงสัยทุกครั้งว่ารอบนี้จะไปได้ขนาดไหน เราไม่เคยสนเลยว่าคนจะเยอะหรือน้อย ต่อให้ไม่มีคนเราก็ใส่เต็ม เราสนกันเองแค่ 4 คนว่าสนุกขนาดไหน หลักๆ คือการออกไปเจอคนมากกว่า 

ใส่เต็มแบบ ‘เดี๋ยวมึงเจอกู’ 

ซีเกม : มันคือ ‘เดี๋ยวเราเจอกัน’ มากกว่า ไม่ใช่ ‘เดี๋ยวมึงเจอกู’ (หัวเราะ)

แม็ก : แต่เวลาเล่นสดเราก็พยายามมีปฏิสัมพันธ์กับคนดู หลายครั้งเราให้พวกเขาเข้ามาใกล้ๆ หรือลงไปหาเขา ไปฟังเขา ไปพูดคุย เราได้เห็นคนที่มาดูพวกเราต่อหน้า เห็นพวกเขามีความโศกเศร้าบางอย่าง เป็นความรู้สึกที่จริงกว่าเมื่อได้สัมผัส คนบางคนอยากได้การบำบัด อยากได้คนรับฟัง พวกเราก็อยากให้ทุกคนได้เป็นเพื่อนกันผ่านเพลง

ก้อง : อย่างตอนที่เราลงไปร้องเพลงกับคนดู เราให้เขาระบายอะไรออกมาก็ได้ บางทีอาจจะเป็นคำหยาบหรือคำไม่ดี แต่ได้ตะโกนออกมาแค่คำเดียวเขาก็พอใจแล้ว เราก็พอใจ เพราะบางทีเขาอาจไม่มีที่ระบาย แค่ได้ตะโกนออกมาคำเดียวก็ดีขึ้นแล้ว

คนฟังเหมือนได้บำบัดจิตใจด้วยไหม

แม็ก : คนที่รู้สึกเหมือนกันก็มาอยู่ด้วยกัน แต่ถ้าเขารู้สึกไม่เหมือนเราเราก็ไม่ว่า แค่เขาฟังเพลงจบก็ดีใจแล้ว แต่สุดท้ายคนที่มากอดคอแล้วร้องไห้ไปกับเราเขาดีขึ้นหลังจากโชว์จบ นั่นคือสิ่งที่เราดีใจ เราอยากให้เขารู้สึกดีกับตัวเองด้วย

ซีเกม : อย่างคนที่ร้องไห้ในโชว์เขาอาจเป็นคนที่ไม่กล้าร้องไห้ให้ใครเห็นก็ได้ แต่เขาร้องไห้ตรงนั้น เขาได้ระบาย ได้ปลดปล่อยแล้ว มีคนมาขอบคุณเราที่ทำให้ตัวเองร้องไห้ด้วยซ้ำ ตอนนั้นงง ก็มึงร้องไห้ มึงมาขอบคุณกูทำไม (หัวเราะ) แต่ด้วยเหตุผลนี้แหละ พอเขาร้องเราก็ดีใจไปกับเขา เพราะเขาคงอัดอั้นมานานแล้วเหมือนกัน

แม็ก : เราเล่นดนตรีแล้วเราจริงใจ เอาใจทั้งหมดที่เรามีโยนไปให้คนฟัง แล้วเขาโยนกลับมา นั่นคือสัมฤทธิ์ผล 

ดูเป็นความเสียใจที่สวยงามนะ ย้อนแย้งเหมือนชื่อวง

ซีเกม : ชื่อวงถ้าแปลตรงตัวก็คือความโรแมนซ์ที่มืดมิดที่สุด ถ้าฟังเผินๆ อาจดูขัดกัน ความโรแมนซ์จะไปมืดมิดอะไร แต่ความจริงคือถ้าคุณเห็น ทุกสิ่งที่ดูเหมือนสว่างเหลือเกินมักมีจุดดำๆ อยู่ ถ้าคุณมองดีๆ อะไรก็ตามที่มืดมิดเหลือเกินก็มีจุดสว่างเหมือนกัน มีอารมณ์ที่กด กดให้คุณแสดงอารมณ์ด้านมืดของคุณออกมาให้หมด ไปจนถึงอารมณ์บวก ซึ่งในแต่ละอารมณ์มี 2 ด้าน เหมือนชื่อ The Darkest Romance เหมือนเพลงที่เราทำกัน

ก้อง : จริงๆ แล้วก็มีทั้งความหวานและความมืดรวมอยู่ด้วยกันนั่นแหละ 

เต้ : ความมืดเป็นอารมณ์ที่กดขี่เราจนแย่ขนาดที่ทำให้ร้องไห้ได้ แต่เนื้อหาของเพลงโรแมนติก สำหรับวงนี้ก็มีทั้งสองอารมณ์ ซึ่งก็อยู่ด้วยกันได้อย่างไม่เคอะเขิน

แม็ก : เราไม่เชื่อว่าสิ่งที่ไม่เข้ากันจะเข้ากันไม่ได้ ทำไมเราจะทำสิ่งที่คอนทราสต์กันไม่ได้ ในเมื่ออะไรก็ตามที่ไม่ได้เป็นสีนวลสีเดียว ไม่ได้เป็นสีดำมืดสีเดียว เราไม่จำเป็นต้องตัดสินในสิ่งที่ตาเห็นแวบแรกว่าจะต้องเป็นด้านนั้นด้านเดียว สิ่งที่ขัดกันไม่ได้แปลว่าจะเข้ากันไม่ได้เสมอไป 

The post เพลง 10 นาทีในเส้นทางดนตรีสิบกว่าปีของ The Darkest Romance วงร็อกดุเดือดที่งดงาม appeared first on a day magazine.

นี่คือสิ่งที่ Numcha หรือ น้ำชา–ณัฐธชา ชูเกษ คิด ขณะตัดสินใจเริ่มทำตามฝัน ก้าวเข้าสู่เส้นทางศิลปินอย่างเต็มตัวในฐานะศิลปินอิสระ 

หลังเพลง Keep cold ที่เธอแต่งขึ้นเพื่อเป็นโปรเจกต์ส่งงานในรั้วมหาลัย โดยหยิบจับความรู้สึกจากการแอบชอบเพื่อนคนหนึ่งมาแต่งเป็นเพลงซึ่งได้รับความนิยมจนเธอเองก็ไม่คาดคิด ด้วยเนื้อเพลงภาษาอังกฤษและทำนองเพลงที่ถูกเรียบเรียงมาอย่างดี 

ถึงแม้ว่าสองเพลงที่ปล่อยมาจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี แต่กว่าจะมาเป็นน้ำชาในวันนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่หลายๆ คนคิด เธอต้องเอาชนะใจตัวเองที่เต็มไปด้วยความลังเลและความกังวล 

เรามีโอกาสได้คุยกับเธอในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส สนทนาถึงความสำเร็จที่เธอได้รับอย่างที่ไม่ได้คาดหวังไว้และความฝันของเธอในฐานะศิลปิน ซึ่งบรรยากาศก็แลเป็นกันเองและอบอุ่นเหมือนในมิวสิกวิดีโอเพลงของเธอไม่ผิดนัก

รู้สึกยังไงบ้างที่ซิงเกิลแรกในชีวิตได้ผลตอบรับดีขนาดนี้

เกินความคาดหมายมากๆ ไม่คิดว่าเพลงที่มีจุดเริ่มต้นจากการแต่งและทำเพลงส่งอาจารย์จะไปได้ไกลขนาดนี้ ตอนที่ตัดสินใจจะทำจริงจัง ชวนเพื่อนมาถ่ายเอ็มวี เพื่อนยังถามอยู่เลยว่าคิดว่าเพลงนี้จะได้กี่วิว ตอนนั้นเราบอกไปว่าแค่หมื่นวิวก็พอ เพราะว่าเราเป็นใครก็ไม่รู้ แต่พอผ่านไปแค่หนึ่งอาทิตย์ เพื่อนกลับมาบอกว่า 200,000 แล้วนะ ก็ดีใจและตกใจมาก ตอนนี้ยังไม่คาดคิดด้วยซ้ำว่าจะถึงล้านวิว 

มีเหตุผลที่น้ำชาเลือกแต่งเพลงภาษาอังกฤษไหม

จริงๆ เราเคยแต่งเป็นภาษาไทยแล้วนะ แต่ไม่รอด (หัวเราะ) พอต้องเขียนว่าฉันรักเธอ แดดยามเช้า เราเลยเขียนไม่ค่อยออก ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้เรียนโรงเรียนอินเตอร์มานะ เรียนโรงเรียนไทยธรรมดานี่แหละ แต่คงเพราะเราชอบดูหนัง อ่านหนังสือภาษาอังกฤษ อาจจะได้เซนส์ภาษาอังกฤษมา เลยขอลองทำแบบที่ถนัดดูก่อน ถ้าไม่เวิร์กก็ค่อยเปลี่ยน 

ผลตอบรับดีขนาดนี้เดาว่าตอนจะปล่อยเพลงถัดไปคงทำให้กดดันมากแน่ๆ 

กดดัน พอมีแผนว่าจะปล่อยซิงเกิลที่ 2 เราเลยรู้สึกเหมือนมีคำว่า ‘ล้านวิว’ ยืนกดดันอยู่ข้างหลัง ตอนที่อัด Dirty Shoes เราเกร็งมาก ร้องไม่ออก จนสุดท้ายก็คิดได้ว่าทุกอย่างต้องเป็นเหมือนวันแรกที่เริ่ม พยายามคิดว่าตอนนั้นเรามีแพสชั่นและมีความสุขกับสิ่งนี้ยังไง เราต้องเป็นแบบนั้น เราจะไม่ละทิ้งความฝันเพราะความกดดัน ก็เลยเริ่มใหม่ มองไปที่เป้าหมายแล้วตั้งสติ กลับมาทำสิ่งที่จะพาเราไปถึงตรงนั้นได้

ที่บอกว่าจะไม่ละทิ้งความฝัน แสดงว่าน้ำชาฝันอยากเป็นศิลปินอยู่แล้วตั้งแต่แรก 

คงงั้นค่ะ (หัวเราะ) เราชอบร้องเพลงมาตั้งแต่เด็กๆ ร้องทุกที่ทุกเวลา พ่อกับแม่เราก็เป็นสายสนับสนุน เขาเห็นเราชอบด้านนี้ก็เลยส่งเราไปเรียนดนตรีเพิ่ม เพื่อจะได้เป็นพื้นฐานให้ได้รู้อะไรมากกว่าการร้องเพลง เหมือนเติมความสามารถพิเศษ ได้เรียนกีตาร์ เรียนเปียโน ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเราเองก็ยังไม่ได้ชอบด้านนี้ขนาดนั้น แต่สุดท้ายก็ชอบร้องเพลงมากที่สุดอยู่ดี  

เพราะแบบนี้ด้วยหรือเปล่าเลยทำให้ตัดสินใจเรียนต่อด้านนี้โดยเฉพาะ

เราเรียนเอกวอยซ์ เรียนดุริยางคศิลป์มาก็จริง แต่จริงๆ ไม่ได้ตั้งใจจะเรียนดนตรีมาตั้งแต่แรก ตอนอยู่ ม.3 เรามีแผนจะเข้าเรียนด้านศิลปะด้วยซ้ำ เคยสอบติดคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ แต่พอจะเข้าไปเรียนจริงๆ กลับรู้สึกว่านี่ยังไม่ใช่อันดับ 1 ของเรา เลยลองกลับมาทบทวนกับตัวเองใหม่ หาว่าอะไรคือสิ่งที่เราชอบและจะอยู่กับมันได้ไปอีก 4 ปี เราเลยตัดสินใจเปลี่ยนมาเรียนดนตรีแบบจริงจัง แต่ตอนที่เข้าไปเรียนช่วงแรกๆ ก็ยังไม่รู้นะว่าตัวเองชอบเพลงแนวไหน หรืออยากเป็นศิลปินจริงๆ หรือเปล่า เราเลยลองทำทุกอย่าง ถ้ามีใครชวนไปอัดคอรัส ไปร้อง ไปเล่น ไปช่วยทำงาน เราไปหมดเลย เพื่อที่จะหาตัวเองให้เจอ

ในเมื่ออยากเป็นศิลปินตั้งแต่แรก ทำไมกลับใช้เวลานานนักกว่าจะตัดสินใจปล่อย Keep cold ออกมา 

จริงๆ เรามาอยู่ตรงนี้ได้เพราะโดนเพื่อนยุนะ (หัวเราะ) ตอนแรกที่ทำเพลงเสร็จเราทิ้งมันไว้เฉยๆ 4 เดือน เพราะไม่มั่นใจในตัวเอง ไม่กล้าปล่อยออกไป แต่เพราะเสียงของทุกคนเราเลยเริ่มเชื่อมั่นในตัวเองมากขึ้น เริ่มเห็นว่าที่เพื่อนพูดแบบนั้นคงเพราะเขาเห็นอะไรบางอย่างจากเรา มันทำให้เรากลับมาถามตัวเองว่าทำไมเสียงในตัวเราถึงเบากว่าคนอื่น ทั้งๆ ที่มันควรจะเป็นเสียงที่ดังที่สุด 

พอดีกับที่หลังจากเรียนจบ เราเริ่มสงสัยด้วยว่าจะทำอะไรต่อไปดี ได้หันกลับมาคิดทบทวนกับตัวเองว่าทำไมเราถึงเลือกเรียนดนตรี ในเมื่อเรียนด้านนี้เพราะอยากเป็นศิลปินก็ไม่มีเหตุผลให้เราต้องเขินอีกแล้ว เพราะถ้าไม่ตัดสินใจทำเราจะไม่มีทางรู้เลยว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง เราไม่อยากหยุดกับดนตรีแค่เพราะว่าเราเรียนจบ เราเลยตัดสินใจไปต่อ 

ทั้งๆ ที่คนมักพูดกันว่าอย่าเอาความชอบมาเป็นอาชีพ

เราเคยรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน แต่พอได้ออกมาเป็นศิลปินเต็มตัวเรากลับคิดว่าทำไมความชอบจะเป็นงานไม่ได้ล่ะ สมัยนี้ใครๆ ก็ทำสิ่งที่รักกันทั้งนั้น มันเป็นยุคที่เราจะต้องทำตามความฝันแล้ว เพราะยิ่งเรารีบทำตามความฝันเร็วเท่าไหร่มันก็ยิ่งทำให้เราได้ขยับเข้าไปใกล้มันมากขึ้นเท่านั้น และสุดท้ายถ้าลองแล้วไม่เวิร์กจริงๆ ก็ยังมีอีกหลายอย่างบนโลกนี้ให้ทำ เราว่ามันไม่เป็นไรเลยที่จะลองทำตามแพสชั่นดู

การเป็นศิลปินอิสระดูจะเป็นทางเลือกที่ต้องพยายามกว่าคนอื่น ทำไมถึงตัดสินใจเลือกทางนี้

การเป็นศิลปินอิสระทำให้เราขี้เกียจไม่ได้ ต้องตื่นตัวตลอดเวลา ทุกอย่างต้องจัดการด้วยตัวเอง เลือกเอง ทำเอง คุยเอง ต้องพยายามทำผลงานออกมาให้คนเห็นเรามากที่สุด มันลำบากก็จริง แต่มันทำให้เราโตขึ้นจากวันแรกที่เริ่มทำเยอะเลย เราเคยมีข้อผิดพลาด ต้องเสียเงินเช่าสตูดิโอแล้วอัดเพลงใหม่ทั้งหมด แต่พอผ่านมาได้ก็รู้สึกว่าเราได้รับประสบการณ์กลับมาแบบเต็มๆ

เส้นทางของการเป็นศิลปินพาน้ำชาไปเจออะไรบ้าง

เราได้เจอผู้คนเยอะขึ้นมากๆ ทำให้เราได้เห็นมุมมองที่หลากหลาย การได้ฟังความเห็นของคนรอบข้างก็ค่อนข้างมีผล เพราะเขาเห็นเราอีกด้านหนึ่ง เราเอาคำแนะนำกลับมาปรับปรุงตัวเองได้เยอะมาก ถือเป็นสิ่งที่ดีกับชีวิตเรา 

ในแง่ของการทำงานก็ได้ประสบการณ์เยอะขึ้นมาก จากที่เคยกลัว คิดว่าการลองทำสิ่งที่ไม่เคยทำด้วยตัวเองเป็นเรื่องยากเกินความสามารถ แต่พอเราตัดสินใจทำ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเลย เรายังต้องพัฒนาอีกเยอะ ถึงจะรู้สึกว่ามาไกลจากวันแรก แต่นี่ก็แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น สมมติว่าความสำเร็จในเส้นทางนี้เท่ากับร้อยเปอร์เซ็นต์ เราเพิ่งมาได้แค่ 10 เปอร์เซ็นต์เองหรืออาจจะไม่ถึงด้วยซ้ำ ทางยังอีกยาวมาก

น้ำชาตั้งเป้าหมายไว้แบบไหน 

เป้าหมายที่ตั้งไว้ไม่ได้ใหญ่เลยนะ (หัวเราะ) เราอยากเป็นศิลปิน อยากทำอัลบั้ม มีโชว์ ถึงจะมีคนมาดูแค่ 20-30 คน แค่นั้นเราก็ดีใจมากๆ แล้ว

เคยมีวันที่ท้อ รู้สึกไม่อยากเดินต่อไปอีกแล้วบ้างไหม

เคยคิดเหมือนกันว่าอาจจะมีวันที่เบิร์นเอาต์กับสิ่งที่กำลังทำอยู่ แต่ ณ ตอนนี้เราก็ยังนึกภาพวันที่หมดไฟกับสิ่งที่รักไม่ออกนะ (หัวเราะ) เราว่าสุดท้ายถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ เราก็คงจะหาอย่างอื่นทำแทน หรืออาจจะพาตัวเองไปทำงานอื่นในสายอาชีพนี้ก็ได้ การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในชีวิตได้เสมอ ถ้าวันนั้นมาถึงก็ต้องไม่ยึดติด คิดเสมอว่าต้องเปิดใจรับสิ่งใหม่ๆ เรามาถึงตรงนี้ได้เพราะเราเชื่อแบบนี้ เพราะขนาดวันที่เริ่มเราก็แค่เปิดใจฟังเพลงที่ไม่เคยฟัง จากที่เคยชอบฟังและร้องเพลงแนวอาร์แอนด์บี โซล แค่แบบเดียว แต่สุดท้ายเราก็พยายามเก็บทุกอย่าง อะไรเข้ามาเราก็เอาไว้ก่อน จะชอบหรือไม่ชอบค่อยว่ากัน

แล้วในยุคที่ใครๆ ก็ทำเพลงได้ มีศิลปินที่ทำเพลงประเภทเดียวกับเรา จะสร้างความแตกต่างยังไง

(นิ่งคิด) เราคิดว่าความเป็นตัวเองสำคัญที่สุดเลย ไม่ว่ายุคไหนแค่เราเป็นตัวเองก็แตกต่างแล้ว เพราะการเป็นตัวเองทำให้เราได้เล่าเรื่องต่างๆ ออกมาจากใจ การซื่อสัตย์กับคนฟังมันเป็นอะไรที่เวิร์กอยู่แล้ว ไม่ว่าคนฟังจะฟังละเอียดไปถึงเนื้อเพลงหรือฟังแค่ดนตรี แต่ถ้าเราทำทุกอย่างออกมาจากใจ เขาจะฟังตรงไหนเขาก็ทัช  

แต่ละเพลงของเราเลยมักจะถ่ายทอดจากชีวิตจริง เป็นประสบการณ์ที่เราพบเจอ เล่าเรื่องที่ไม่สมหวัง เรื่องแอบรักเสียส่วนใหญ่ เพราะเราอยากบอกกับคนฟังว่าเราเองก็เป็นเหมือนกัน อย่างเพลง Keep cold นี่ตอนจบคือรู้เลยว่าไม่สมหวัง เรื่องในเอ็มวีเป็นเรื่องที่เราเจอในชีวิต ถูกทอนมาจากเรื่องจริงที่เราเคยเจอ อย่างเพลง Dirty Shoes ก็พูดถึงความรักแบบไม่หวังผล เราอยากให้กำลังใจคนที่เราชอบอีกที ในวันที่เขารู้สึกแย่ก็สามารถฟังเพลงนี้เป็นกำลังใจได้

ทำเพลงมา 2 เพลงแล้ว ได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นบ้างไหมตั้งแต่วันแรก

(นิ่งคิด) คงเป็นเรื่องของการรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น มันเป็นแรงผลักดันที่ดีนะ ไม่ว่าเขาจะพูดถึงข้อดีหรือข้อเสีย แต่ความคิดเห็นเหล่านั้นทำให้เรากลับมาปรับปรุงตัวเองได้ดีขึ้นมาก ค่อยๆ พัฒนาไป การเชื่อมั่นในตัวเองก็สำคัญ เพราะสิ่งเหล่านี้ทำให้เราสามารถก้าวข้ามสิ่งที่ทำให้เราย่ำอยู่ที่เดิมได้ เพราะเราเคยไม่มั่นใจมาก่อน เลยคิดว่าถ้ายิ่งก้าวได้ไวก็ยิ่งไปได้เร็ว บางทีก็ต้องทิ้งความกลัวพวกนั้นไว้ข้างหลังบ้างแล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างเดียว

ในวันนี้ที่ก้าวผ่านความกลัวพวกนั้นมา เลิก ‘keep cold’ กับความฝันของตัวเอง ยังมีอะไรที่รู้สึกเสียดายอยู่ไหม

สิ่งที่เสียดายที่สุดคือเราน่าจะเริ่มให้เร็วกว่านี้ (หัวเราะ) ในวันนั้นเรามีแพสชั่นอยู่แล้ว แต่เราแค่ไม่ลงมือทำเพราะเราไม่กล้า เรากลัวที่จะบอกทุกคนว่าเราอยากเป็นศิลปิน ตอนหลังถึงมาคิดได้ว่าทุกอย่างต้องเริ่มที่เราก่อน ถ้าเราคิดว่าเราทำได้มันก็ต้องได้ สิ่งที่ยากกว่าการรู้เป้าหมายสำหรับเราคือการลงมือทำนี่แหละ ไม่ว่าจะในเรื่องอะไรก็ตาม แพสชั่นมันมีอยู่แล้ว เราแค่ต้องทำมัน

The post “อย่าปล่อยให้เสียงของเราเบากว่าคนอื่น” คุยกับ Numcha เจ้าของ ‘Keep cold’ เพลงเศร้าเคล้ารอยยิ้ม appeared first on a day magazine.