จนผ่านไปสามสิบปี เราโตขึ้นและได้เห็นตึกร้างนั้นกลายเป็นแหล่งตุ้มโฮม (คอมมิวนิตี้) สร้างสรรค์ที่ไม่เคยมีใครในอุบลฯ ทำมาก่อน ก็อดรู้สึกหัวใจพองโตไม่ได้ เพราะผู้อยู่เบื้องหลังการเปลี่ยนแปลงนี้คือคนอุบลฯ รุ่นราวคราวเดียวกันที่ลุกขึ้นมาทำธุรกิจด้วยใจรัก และด้วยพลังที่อยากขับเคลื่อนให้บ้านเกิดของตัวเองมีศักยภาพทางศิลปวัฒนธรรมไม่แพ้จังหวัดไหนๆ

ใช่แล้ว เรากำลังพูดถึง โจ๊ะ–ปกรณ์พศ คณานุรักษ์, มิ้น–กิ่งกาญจน์ รองทอง และ อ้วนแลนด์–วัชราภรณ์ สมบูรณ์ สามหนุ่มสาวที่ชุบชีวิตตึกที่เรากล้าเรียกว่าตายไปแล้วให้กลับมามีลมหายใจในนาม Impression Sunrise ตึกที่รวมเอาร้านตัดผม, ขนมโตเกียวฟิวชั่น, คาเฟ่กาแฟ moka pot, ขนมหวาน, อาหารไทย-จีน พร้อมดนตรีสดหลากสไตล์, งานศิลปะ, งานฉายหนัง, ตลาดนัด และกิจกรรมใหม่ๆ หลากรูปแบบมาไว้ด้วยกันอย่างลงตัว แถมมีทีท่าว่าจะผุดกิจกรรมร้อยแปดขึ้นมาอีกเรื่อยๆ

หากอยากรู้ที่มาของตึกที่ชวนให้คนมาโสเหล่ (พูดคุย) ม่วนคัก (สนุกมาก) และเอนจอยชีวิตร่วมกันแบบลงรายละเอียด เราขอตั้งโต๊ะให้ทั้งโจ๊ะ มิ้น และอ้วนแลนด์เล่าให้ฟังไปพร้อมๆ กัน ณ บัดนี้

First Impression

บังเอิญผ่านตึกเก่าจนปิ๊งไอเดียพลิกโฉมใหม่

‘โจ๊ะ’ เรียนด้านการบริหาร ส่วน ‘อ้วนแลนด์’ เรียนด้านศิลปะประยุกต์ ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีเหมือนกัน 

โจ๊ะ และ ‘มิ้น’ ผู้เป็นภรรยาฝันอยากเปิดร้านกาแฟ ส่วนอ้วนแลนด์ฝันอยากมีสตูดิโอศิลปะเป็นของตัวเองมานานแล้ว

วันหนึ่งอ้วนแลนด์นั่งรถผ่านถนนพโลชัย และบังเอิญเห็นตึกร้างหลังต้นไม้รกๆ ที่คนส่วนใหญ่ไม่ทันเห็น และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการปลุกตึกเก่าให้ตื่นจากการหลับใหลขึ้นมา

“แต่ก่อนที่นี่รกทึบมากเหมือนเป็นป่าพงจนไม่นึกว่าจะมีตึกซ่อนอยู่ด้านหลังจริงๆ เพราะมันถูกปิดร้างมานานเกือบ 20 กว่าปี ความจริงอายุอาจเก่าแก่กว่านั้นก็เป็นได้ ถ้าให้เราประมาณอาจจะร้างมานาน 30 กว่าปีแล้ว” โจ๊ะเริ่มเล่า

ตึกแห่งนี้เคยเป็นอู่ซ่อมรถมาก่อน ซึ่งเรารู้จากคำบอกเล่าของคนรุ่นก่อน เพราะในความทรงจำของคนอุบลฯ รุ่นเรา ทั้งเรา โจ๊ะ มิ้น และอ้วนแลนด์ ไม่มีใครทันได้เห็นภาพนั้น เท่าที่นึกออกก็มีเพียงภาพเพิงขายผลไม้และร้านลาบที่อยู่ด้านหน้าดงต้นไม้ที่บดบังตึกเท่านั้น แต่นั่นก็เป็นเรื่องในอดีตเช่นกัน เพราะตอนที่ทั้งสามตัดสินใจพลิกโฉมที่นี่ มันก็รกร้างมานานแล้ว

“เราเคยเห็นโมเดลเมืองนอกที่ตึกแต่ละชั้นหรือแต่ละห้องเป็นคนละคอนเซปต์กัน แตกต่างกันออกไปเลย แต่สามารถรวมอยู่ในตึกเดียวกันได้ อาจจะคล้ายคลึงกับตึกในฮ่องกง ซึ่งเดี๋ยวนี้ในกรุงเทพฯ ก็ทำกันเยอะ แต่เมืองอุบลฯ ยังไม่เคยมีมาก่อนเลย เราเลยคิดว่ามาจอยกันไหมล่ะ แล้วแบ่งว่าแต่ละคนจะทำอะไรในแต่ละชั้น” โจ๊ะกล่าว

“พอเราสนใจตึก ก็เลยตามหาเจ้าของที่ดิน ซึ่งบังเอิญมากเพราะปรากฏว่าเป็นพื้นที่ของญาติผมที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ เลยขอเช่าในราคาที่ไม่ได้สูงมาก ปรับปรุงตึกกันอยู่ 6 เดือนก่อนเปิดสถานที่ให้คนเข้ามา ช่วยกันสร้างเสริมเติมแต่งจนไม่เหลือเค้าความทรุดโทรมเดิม”

มิ้นและอ้วนแลนด์ให้รายละเอียดเพิ่มว่า ในช่วง 6 เดือนนั้นพวกเขาพากันเดินเข้า-ออกร้านขายของมือสองจากยุโรปกันแทบทุกอาทิตย์เพื่อเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์วินเทจคุณภาพดี และสะสมของตกแต่ง เช่น หนังสือเก่า แจกัน หรือของกระจุกกระจิกอื่นๆ ซึ่งเรามองว่าการใช้สินค้ามือสองนี้สะท้อนความเป็นอุบลฯ ได้ในแง่หนึ่ง เพราะในอุบลฯ มีร้านขายของมือสองที่รู้กันว่าเป็นแหล่งที่ร้านขายของมือสองในกรุงเทพฯ จะมาเลือกหาไปขายต่อ

ผลลัพธ์จากความทุ่มเทของสามหนุ่มสาวคืออาคาร 4 ชั้นที่มีกลิ่นอายของเมืองเก่าอย่างที่พวกเขาชอบ โดยแต่ละชั้นจะให้อารมณ์ที่แตกต่างกัน ชั้น 1 เป็นคาเฟ่สไตล์ยุโรปที่สะพรั่งด้วยดอกไม้ ส่วนชั้น 2 เป็นสตูดิโอศิลปะร่วมสมัย ชั้น 3 กับดาดฟ้าเป็นบาร์สไตล์จีน และในตอนเย็นร้านชั้น 3 จะเปิดโซนให้นั่งเพิ่มบริเวณลานด้านล่างหน้าตึกอีกด้วย

แน่นอนว่าจากทุกชั้น ชั้นที่ถือเป็นไฮไลต์คือดาดฟ้าซึ่งเปิดโล่งสู่วิวหลักล้าน โดยเฉพาะวิวยามเช้าที่พระอาทิตย์ขึ้น แสงสีส้มระเรื่อไล้ตกแต่งขอบฟ้าน่าประทับใจ จึงกลายเป็นที่มาของชื่อเรียกขานว่า Impression Sunrise อย่างทุกวันน้ีนี่เอง

Coffee Impression

ร้านกาแฟที่ชูการใช้ moka pot ในอุบลฯ

Flower Cottage คือคาเฟ่บริเวณชั้น 1 ของ Impression Sunrise ที่มาของชื่อมาจากความชอบดอกไม้และร้านสไตล์ยุโรปของมิ้น พวกเขาออกแบบคาเฟ่ให้หลังคายื่นออกมาเหมือนกระท่อม และเลือกใช้ดอกไม้แห้งที่อยู่ได้นานเพื่อสะท้อนความเป็นนิรันดร์

นอกจากการตกแต่งที่โดดเด่น อีกหนึ่งเอกลักษณ์ของร้านแห่งนี้คือการใช้ moka pot

ถ้าพูดถึงกาแฟที่ใช้ espresso machine และกาแฟดริปในอุบลฯ ถือว่ามีมาหลายปีแล้ว แต่กาแฟที่ทำจาก moka pot นั้นถือเป็นวิธีการที่ยังไม่แพร่หลายในจังหวัดมากนัก ความฝันเกี่ยวกับร้านกาแฟของโจ๊ะและมิ้นจึงเป็นการเปิดน่านน้ำใหม่ในซีนกาแฟของอุบลฯ แนะนำวิธีการชงกาแฟอีกรูปแบบให้คนอุบลฯ ได้รู้จักมักจี่ เพื่อให้การดื่มกาแฟเป็นเรื่องแสนสนุกและน่าสนใจขึ้นอีกหลายเท่าตัว

“เราน่าจะเป็นร้านแรกๆ ในอุบลฯ ที่มีกาแฟ moka pot ตอนแรกผมวางคอนเซปต์เป็นสโลว์บาร์ เป็นร้านกาแฟช้าๆ แต่ขณะเดียวกันผมคิดว่าอยากเอาใจคนที่อยากดื่มกาแฟเร็วๆ ด้วย ผมเลยเลือก moka pot เพราะมันอยู่กึ่งกลางระหว่างช้ากับเร็ว และจะได้เป็นอีกหนึ่งตัวเลือกให้คนอุบลฯ ได้ดื่มกาแฟที่หลากหลายด้วย” โจ๊ะอธิบาย

“จริงๆ ตอนแรกก็กังวลใจ เพราะเราไม่มี espresso machine แบบร้านอื่น เลยกังวลว่าจะรอดไหม จะขายได้ไหม เพราะบางคนมาที่ร้านแล้วไม่เห็นเครื่องตั้งอยู่ก็ไม่รู้จะสั่งอะไร แต่บางคนมาเห็น moka pot ก็มาดูว่า เฮ้ย ใช้เครื่องอะไรแบบนี้ทำกาแฟได้ด้วย สุดท้ายพอเปิดมาเรื่อยๆ ก็เริ่มโอเค เพราะคนเปิดใจที่จะชิมและดื่มกาแฟรูปแบบนี้แล้ว”

Art Impression

สตูดิโอศิลปะของศิลปินสาว ‘อ้วนแลนด์’

ถ้าเคยได้ติดตามผลงานการปั้นดินญี่ปุ่นของศิลปินสาว ‘อ้วนแลนด์’ น่าจะคุ้นเคยกับเป็นตาฮัก (ความน่ารัก) ของชิ้นงานกระจุกกระจิกหลายคาแร็กเตอร์ของเธอ เมื่อฤกษ์งามยามดีได้ลงหลักปักฐานกับเหล่าแมวคู่ใจที่ชั้น 2 ของตึก Impression Sunrise ศิลปินสาวไอเดียสนุกจึงเปิด ‘อ้วนแลนด์ Studio’ ที่ขยันจัดเวิร์กช็อปให้ผู้มาเยือนบ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการร้อยลูกปัดหลากสีหรือการปั้นดินสุดบรรเจิดให้ละเลงไอเดียแบบสนุกสนานจนหมดวัน

“ในอดีต อุบลฯ น่าจะยังไม่มีสตูดิโอที่อยู่รอดยืนยาวได้ ด้วยองค์ประกอบต่างๆ การทำงานศิลปะที่นี่อาจจะอยู่ยาก ทำให้คนเก่งๆ ต้องไปหาโอกาสในกรุงเทพฯ แต่ก่อนบ้านเราอาจเคยมีสตูดิโอแต่ไม่บูมเท่าที่ควร ทำให้ต้องเงียบลงไปโดยปริยาย 

“เราทำงานมานานประมาณ 7-8 ปีแล้ว แต่ไม่ได้มีชื่อเสียงในอุบลฯ ตัวเลือกของเราคือการบินไปสอนและเวิร์กช็อปงานอาร์ตที่กรุงเทพฯ แต่พอทำไปก็เกิดคำถามว่าเราสอนในอุบลฯ บ้างไม่ได้เหรอ เราก็คิดมาตลอดนะ ทั้งที่เราเป็นคนที่นี่แต่ทำไมไม่ลองทำที่บ้านตัวเอง เลยมีแรงฮึดคิดอยากจะทำจริงจังขึ้นมา” อ้วนแลนด์กล่าว

“เรา โจ๊ะ และมิ้นเลยมาเจอกัน เพราะการมารวมกันจะไม่โดดเดี่ยว เพื่อไม่ให้สตูดิโอต้องล้มหายตายจากไปแบบที่ผ่านๆ มา เราคิดว่าถ้ามีจุดร่วมอะไรสักอย่างรวมกันจะได้เป็นคอมมิวนิตี้ที่มีทั้งกาแฟ อาหาร ศิลปะ และสิ่งที่น่าสนใจอื่นๆ มาอยู่ด้วยกัน ก็จะสามารถไปต่อได้ดีกว่าการอยู่โดดๆ จริงๆ พอเปิดสตูดิโอคนก็สนใจ เริ่มรู้จักและเข้าใจว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่ เพราะเห็นว่ามีทั้งคลาส มีการเวิร์กช็อป มีการปั้นดินญี่ปุ่น และการร้อยลูกปัด ซึ่งกลุ่มคนหลากหลายมากๆ เลย เรียกว่ามีหลายทาร์เก็ต ทั้งนักเรียนมัธยมฯ เด็กมหาวิทยาลัย และครอบครัว กลายเป็นที่ท่องเที่ยวในวันว่าง เพราะเป็นการสร้างกิจกรรมขึ้นมาให้คนได้ทำร่วมกัน

“ที่นี่จะต่างจากร้านอื่นๆ ในอุบลฯ เพราะถ้าเป็นร้านกาแฟ ลูกค้าก็จะไปนั่ง ไม่ได้พูดคุยกับคนแปลกหน้า ซึ่งถ้ามาที่นี้แล้วเกิดเบื่อบรรยากาศในร้านกาแฟก็ขึ้นไปเวิร์กช็อปที่ชั้น 2 ได้ แม้คนที่มาอาจไม่เคยรู้จักกัน แต่พออยู่ที่เดียวกันแล้วมันทำความรู้จักคนใหม่ๆ ได้เพราะมีกิจกรรมที่เชื่อมโยงกัน

“ที่ผ่านมาคนทำงานศิลปะอยู่อุบลฯ ไม่ได้ คนเก่งต้องไปอยู่ที่อื่นกันหมด ในช่วงหลังๆ ก็เริ่มมีคนกลับมาทำงานที่บ้าน ทำให้เห็นว่าเรามีคนมีฝีมือมากมายจริงๆ แต่ด้วยอาชีพและความอยู่รอดของปากท้องทำให้ต้องไปแสวงหาที่ทางของตัวเองในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯ หรือเชียงใหม่ ถ้าอย่างนั้นเราก็ประเดิมให้เห็นก่อนเลยว่าถ้าจะทำจริงๆ อาจยากหน่อย แต่มันก็ทำได้นะ” โจ๊ะสำทับ

Music Impression

บาร์ที่บรรเลงเพลงโดยวงดนตรีลูกอีสาน

ถ้าเป็นนักดื่ม นักกินอาหาร และนักฟังดนตรีตัวยง ตึกรีโนเวต 4 ชั้นแห่งนี้จะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่ เพราะบริเวณลานด้านหน้า ชั้น 3 และดาดฟ้ามีทุกอย่างตอบโจทย์คนทุกกลุ่ม โดยเฉพาะ ‘กู๋หว่าไจ๋ 古惑仔 1991’’ บาร์ที่มีธีมตกแต่งแบบจีนยุค 90s ซึ่งตั้งอยู่ด้านบนของตึก 

นอกจากบาร์จะเท่ ยังมีอาหารไทยและจีนแซ่บหลายคอยต้อนรับแขกเหรื่อแบบจัดเต็ม ทั้งไก่แช่เหล้า, หมูกรอบคั่วพริกเกลือ, หมึกน้ำมันงา, โตเกียวสไตล์ฟิวชั่น และอื่นๆ อีกมากมาย

“สิ่งที่ดีใจมากคือการที่เราได้สนับสนุนการทำอาหารของน้องๆ ที่เรียนด้านคหกรรมจากวิทยาลัยอาชีวศึกษาอุบลราชธานี ให้ได้เข้ามาทำอาหารและทำในสิ่งที่ชอบไปในตัว” อ้วนแลนด์กล่าว “พวกเขาได้มาฝึกประสบการณ์ ได้ปรุงอาหารให้ลูกค้าจริงๆ ซึ่งที่ผ่านมาเราได้เห็นฝีมือและความสามารถของน้องๆ เยอะมาก แถมมีเรื่องเซอร์ไพรส์อย่างการทำอาหาร ที่ในบางเมนูเราให้โอกาสน้องๆ ช่วยคิด หาสูตร สร้างสรรค์เมนูใหม่ๆ แล้วผลลัพธ์ออกมาดีมาก ซึ่งก็มีให้ทานจริงที่ร้านด้วย”

นอกจากอาหารแซ่บๆ สิ่งที่เป็นทีเด็ดไม่แพ้กันคือเรื่องดนตรีสดที่อ้วนแลนด์เล่าให้เราฟังด้วยสายตาอันเป็นประกาย

“เราชอบดนตรีและทำงานศิลปะ สาเหตุที่ทำตึกนี้ขึ้นมาเพราะเราเป็นคนรุ่นใหม่ มันถึงเวลาของเจเนอเรชั่นเราแล้วที่ต้องลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง เราเลยทำพื้นที่สำหรับวงดนตรีด้วย จุดมุ่งหมายคืออยากสร้างอีเวนต์ที่มีคนและเสียงเพลง สร้างพื้นที่ให้นักดนตรีที่เคยทำเพลงคัฟเวอร์แต่ยังไม่คิดทำเพลงของตัวเองได้มีแรงบันดาลใจทำเพลงของตัวเองออกมา เท่าที่เราเคยจัดงานมา มีการดึงวงดนตรีในบ้านเราและจังหวัดอื่นๆ ในภาคอีสานมาเล่นสด เช่น วงดนตรีจากจังหวัดอำนาจเจริญและขอนแก่นซึ่งแต่งและทำเพลงเอง มันเป็นการทำให้คนดนตรีในอุบลฯ ได้เห็นทางอ้อมว่าเราก็ทำเองได้เหมือนกันนะ ซึ่งตอนนี้ก็เกิดซีนแบบนั้นขึ้นมาแล้ว

“เราอยากให้สถานที่ตรงนี้เป็นพื้นที่ปล่อยของ จนมันเกิดเป็นกระแสปากต่อปาก ถ้าวงดนตรีต่างๆ เคยมาเล่นเขาก็จะชวนเพื่อนตัวเองเข้ามาโชว์ต่อ ทำให้เห็นว่าเวทีของตัวเองเกิดขึ้นได้ ปล่อยให้เขาเล่นแบบที่ชอบเต็มที่ เพราะโดยปกติร้านทั่วไปจะชอบตั้งกฎให้นักดนตรีเล่นเพลงฮิต แต่เราจะไม่จำกัดแนวทางเลย” อ้วนแลนด์เล่า

“การที่เราเปิดเวทีให้เขาได้เล่นดนตรีในสไตล์ของตัวเองทั้งในแบบที่เขาถนัดและชื่นชอบ เพราะถือเป็นการเปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่ๆ ได้นำเสนอเพลงที่ตัวเองอยากมาเล่นจริงๆ ไม่จำเป็นต้องไปจำกัดว่าสไตล์ไหน ขอแค่เปิดทางให้แนวดนตรีใหม่ ให้เขาโชว์ตัวตนที่มาจากใจจริงๆ และให้คนฟังได้เห็นความหลากหลายของโลกดนตรีตรงนี้ด้วย เขาจะได้มีพื้นที่ในการปล่อยพลังเพิ่มขึ้น” โจ๊ะเสริม

Ubon Impression

จังหวัดอุบลฯ ยังมีดีอีกมาก

นอกจากพื้นที่สร้างสรรค์ ร้านรวงธุรกิจเล็กๆ ของคนอุบลฯ Impression Sunrise คือภาพแทนหนึ่งของคนรุ่นใหม่ในจังหวัดที่มีไฟลุกโชน จนกระทั่งเข้ามาสร้างคอมมิวนิตี้สนุกๆ ให้เกิดขึ้นในบ้านเกิดแบบไม่ง้อหรือรอใคร

เมื่อปลายเดือนธันวาคมปี 2563 พื้นที่นี้ยังเข้าร่วมกิจกรรมเวิร์กช็อปเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในงาน UBON ART FEST 2020 เพื่อเปิดพื้นที่ให้คนมาเอนจอยงานศิลปะ และพร้อมเป็นส่วนหนึ่งของซีนศิลปะที่กำลังก่อตัวขึ้นในจังหวัดแบบค่อยเป็นค่อยไป

“ความจริงแล้วผมอยากพัฒนาอุบลฯ ให้ก้าวไปสู่โมเดลแบบจังหวัดเชียงใหม่ในฐานะเมืองท่องเที่ยวที่ประสบความสำเร็จ ซึ่งผมเห็นว่าอุบลฯ เองก็มีศักยภาพสูงไม่แพ้ใคร เพราะมีวัฒนธรรมหลากหลาย มีการเดินทางที่พร้อม มีสนามบิน และมีสถานที่ท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติที่สามารถออกไปจากตัวเมืองได้ภายในเวลาชั่วโมงเดียว ซึ่งจากสิ่งที่พวกเราทำกันมา ผมคิดว่าคนข้างนอกที่ได้มาเห็นน่าจะรับรู้ได้ว่าเมืองของเรามีศักยภาพ

“ผมเห็นว่าอุบลฯ เริ่มมีองค์ประกอบที่ใกล้เคียงที่จะเป็นแบบเชียงใหม่ได้ ในแง่สถานที่ท่องเที่ยวในเมืองก็มีที่ให้เดินเล่นทอดน่อง อีกส่วนเราก็มีอุทยานแห่งชาติ แม่น้ำโขง สามพันโบก โขงเจียม และน้ำตก ใช้เวลามาเที่ยวครั้งหนึ่งได้ถึง 2-3 วัน เพราะจริงๆ เรามีอะไรให้ทำมากกว่าที่จะอยู่แค่วันเดียวจบแล้วกลับบ้าน”

“คนที่มาเที่ยวในตัวเมืองอุบลฯ จะสัมผัสได้ว่าตอนนี้คาเฟ่ในบ้านเราเยอะมาก ทำให้มีทางเลือกที่จะไปเที่ยวได้เยอะมากกว่าแต่ก่อน การเดินทางมาในเมืองจะไม่ใช่แค่การมาถึงวันเดียวแล้วเที่ยวหมดทุกที่เหมือนในอดีต แต่ก่อนคนอาจคิดว่าเมืองอุบลฯ ไม่มีอะไรเลย วนรอบเมืองแป๊บเดียวก็ครบแล้ว แต่ตอนนี้คนมาเที่ยวสามารถใช้เวลาในเมืองได้มากขึ้น” โจ๊ะเล่าอย่างมีความหวัง

“Impression Sunrise อยากเป็นหนึ่งในทางเลือกว่าอุบลฯ มีสิ่งที่รอให้คุณได้มาทำร่วมกัน เพราะฉะนั้นถ้ามาอุบลฯ แล้วคิดไม่ออก ก็อยากให้มาที่นี่ก่อนเลยอันดับแรก เพราะเรามีหลายอย่างรวมอยู่ในที่เดียว ตรงนี้มีทั้งร้านตัดผม ที่ดื่มกาแฟ กินขนม อาหาร และทำงานศิลปะ สามารถทำสิ่งต่างๆ ทั้งวันในนี้ได้เลย เพราะพวกเราคิดมาตั้งแต่แรกแล้วว่าอยากให้มันเป็นพื้นที่ของผู้คนที่เข้ามาทำความรู้จักกันได้ตลอดเวลา” มิ้นเสริม

“ในอนาคต Impression Sunrise จะมีตลาดนัดปล่อยของทุกๆ เดือน ซึ่งจะมีของมือสองขาย เช่น ของตกแต่งบ้าน เฟอร์นิเจอร์ ต้นไม้ งานศิลปะ ภาพถ่าย อาหาร และเครื่องดื่ม นอกจากอีเวนต์ขายของยังมีการเล่นดนตรีและฉายหนังภายในงานด้วย โดยเราหวังว่าจะได้เป็นพื้นที่เล็กๆ เพื่อการรวมตัวกันของคนที่มีความสนใจเหมือนกัน ร่วมพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ที่ตัวเองถนัดหรือสนใจ อาจจะเอาของที่เราไม่ได้ใช้ประโยชน์ เอาวิชาความรู้หรือความถนัดต่างๆ มาปล่อยของกัน ซึ่งอาจมีประโยชน์หรือมีความหมายกับคนอื่นๆ ที่มาร่วมในงานได้” โจ๊ะปิดท้าย

address : 30/1 ถนนพโลชัย ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี

hour : ทุกวัน 10:00-00:00 น. (วันพฤหัสบดี 16:00-00:00 น. ปิดโซนคาเฟ่ชั้น 1)

facebook : Impression Sunrise

The post Impression Sunrise ตึกร้างที่คนอุบลฯ รุ่นใหม่เปลี่ยนเป็นแหล่งตุ้มโฮมกาแฟและศิลปะที่อยากเบิ่ง appeared first on a day magazine.

โดยเฉพาะช่วง 3 ปีที่ผ่านมานี้ที่กลับบ้านมาแต่ละทีก็มักจะมองเห็นคาเฟ่เปิดใหม่อยู่เรื่อยๆ หรืออย่างช่วงปลายปี 2563 ก็มีร้านกาแฟใหม่ๆ ร่วม 10 ร้านเปิดขึ้นพร้อมๆ กัน รู้ตัวอีกทีอุบลฯ ก็เติบโตจนกลายเป็นหมุดหมายใหม่ของคอกาแฟคุณภาพดีและมีคอนเซปต์สนุกๆ ไปแล้ว แถมเมื่อช่วงต้นเดือนธันวาคมที่ผ่านมายังมี ‘Everyday Cup Ubon’ เทศกาลกาแฟอุบลฯ เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก เรียกได้ว่าเติบโตกันทั้งวงจรการดื่มกาแฟเลยทีเดียว

เมื่อความตื่นตัวของวงการกาแฟไม่ได้กระจุกอยู่แค่ในกรุงเทพฯ หรือเชียงใหม่อีกต่อไป เราเลยขออาสาพาทุกคนออกทริปออนทัวร์ไปดื่มกาแฟหลากสไตล์ที่อุบลฯ เผื่อจะช่วยคลายเครียดจากสภาพสังคมในช่วงเวลาสั้นๆ ให้กาแฟช่วยชำระล้างความบอบช้ำทางใจ และปลุกความสดชื่นตื่นเต็มตา จะได้กลับมามีกำลังใจฮึดสู้ต่อ

แอบบอกไว้ก่อนว่าทริปนี้เราไม่ได้มองเห็นแค่ร้านกาแฟคุณภาพ แต่ยังมองเห็นถึงความสามารถและความพร้อมของคนซื้อและคนขาย ที่แม้ว่าภาครัฐจะไม่ได้เข้ามาอุ้มชูธุรกิจร้านกาแฟ แต่เมื่อเห็นชุมชนคนทำกาแฟช่วยกันสร้างสายสัมพันธ์ที่เข้มแข็งก็ยิ่งจะสะท้อนให้เห็นศักยภาพของนักธุรกิจตัวเล็กๆ ในจังหวัดอุบลฯ ที่ช่วยกันปลุกปั้นคาเฟ่ของตัวเองจนประสบความสำเร็จ 

ต่อจากนี้คือเรื่องราวของ 10 คาเฟ่ในอุบลฯ ที่มีทั้งเรื่องราวของร้าน ประสบการณ์ของคนทำ และเครื่องดื่มที่พวกเขาตั้งใจเลือกให้คนอ่าน a day ได้ตามไปลิ้มลอง

1. Anna Coffee Micro Roasters

Anna Coffee Micro Roasters คือร้านกาแฟที่เราติดใจตั้งแต่แรกดื่ม นับรวมปีนี้ก็เข้าสู่ปีที่ 3 แล้วที่เราสมัครเป็นแฟนคลับของที่นี่ ซึ่งก็บังเอิญว่าเท่ากับอายุของคาเฟ่พอดี 

เบื้องหลังเมนูซีซันนอลที่แสนจะแปลกใหม่ คือคู่รัก ผู้บ่าวเชียงใหม่ ‘อาเทน–อุเทน สมบูรณ์ค้ำชู’ กับผู้สาวอุบลฯ ‘แอน–มานิตา จารุกขมูล’ ที่ความลงตัวของทั้งคู่เกิดจากฝ่ายชายที่มีไร่และโรงงานแปรรูปกาแฟที่บ้านแม่แดดน้อย จังหวัดเชียงใหม่ กับฝ่ายหญิงที่มีประสบการณ์และองค์ความรู้เกี่ยวกับการทำกาแฟมาหลายสิบปี ผสานกันจนเกิดเป็นสถานีดื่มกาแฟที่มักจะมีเมนูใหม่ๆ มาให้ตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา 

คาเฟ่สีขาวเด่นแห่งนี้เป็นร้านกาแฟ specialty ที่มีการจัดเวิร์กช็อปร่วมกับคนทำและคนดื่มกาแฟอยู่บ่อยๆ โดยที่ชื่อของอาเทนก็เป็นที่คุ้นหูของคอกาแฟและคอมมิวนิตี้กาแฟที่กรุงเทพฯ รวมถึงจังหวัดอื่นๆ อยู่แล้วด้วย ที่สำคัญ ร้านของเขาและภรรยายังถือเป็นร้านกาแฟแห่งแรกที่บุกเบิกธุรกิจโรงคั่วให้เป็นที่นิยมในอุบลฯ อาเทนบอกกับเราว่า “คนดื่มกาแฟในอุบลฯ มีเยอะอยู่แล้ว แต่ถ้าเราอยากให้คนดื่มเยอะขึ้นก็ต้องพัฒนาเรื่องรสชาติ เพื่อที่ลูกค้าจะได้ไม่เบื่อ เมนูต้องมีอะไรใหม่ๆ ให้เขาลองตลอด”

คาเฟ่ของอาเทนเป็นเหมือนทัพหน้าของคาเฟ่ในอุบลฯ เพราะช่วง 3-4 ปีที่แล้ว Anna Coffee Micro Roasters เป็นร้านแรกๆ ที่เริ่มทำร้านกาแฟแบบ specialty ให้คนอุบลฯ ได้เปิดประสบการณ์เป็นครั้งแรก และแม้ว่าในปีแรกๆ ที่เปิดตลาดสินค้ากาแฟแบบใหม่ๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย แต่สุดท้ายคอกาแฟอุบลฯ ก็ให้การยอมรับ 

“กว่าที่แบรนด์จะติดตลาดต้องใช้เวลา แต่ละร้านมีสเตปการเดินของตัวเอง เขาต้องวางแผนว่าจะปล่อยอะไรออกมา ทุกวันนี้ร้านเกิดใหม่เต็มเลย ผมรู้สึกว่าซีนกาแฟอุบลฯ ไปได้ไกลกว่านี้อีก ถ้าเราให้ความรู้ดีๆ กับลูกค้าไปเรื่อยๆ” อาเทนบอกเราด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง

เมนูแนะนำ : Honey-co Foam

“เมนูนี้เกิดจากการนำวัตถุดิบใกล้ตัวเรามาทำ ได้แก่ กาแฟสกัดเย็น น้ำผึ้ง มะนาวและเลม่อน อย่างน้ำผึ้งจะมาจากไร่บนดอยของเรา หมักด้วยกรรมวิธีพิเศษจนกลายเป็นกลิ่นโทนแอลกอฮอล์ ส่วนมะนาวแป้นก็มาจากบ้านของแอน เราฝานเอาส่วนหนึ่งของมะนาวมาทำให้แห้งเพื่อตกแต่ง จากนั้นก็ใช้น้ำเลมอนตัดรสเปรี้ยวแหลมของน้ำมะนาว สปินให้เกิดโฟม แล้วท็อปบนกาแฟ เวลากินจะได้ความครีมมี่ของตัวโฟมก่อน จากนั้นน้ำกาแฟจะค่อยไหลตามมาเพื่อให้คนดื่มได้สัมผัสรสชาติ แก้วนี้จะให้ความรู้สึกสดชื่น เหมาะจะจิบดื่มตลอดทั้งวัน” 

address : 81-85 ถนนพิชิตรังสรรค์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : จันทร์-ศุกร์ 06:30-17:30 น., เสาร์-อาทิตย์ 07:00-18:00 น.
facebook : AnnaCoffeeMicroRoaster

2. Saereesook

‘เสรีสุข’ คือร้านของ ‘เฟม–วรรณรัตน์ โคตรหา’ ที่ตั้งใจเสิร์ฟกาแฟด้วยใจรัก โดยเฉพาะกาแฟดริปที่โดดเด่นมากเป็นพิเศษ นั่นเพราะการดริปของที่นี่ไม่ใช้เครื่องชั่ง ตวง วัด แต่เกิดจากเซนส์ที่ฝึกฝนทุกวันว่าต้องใช้สัดส่วนเท่าไหร่ รสชาติกาแฟจึงจะออกมาอย่างที่หวัง

“เราตั้งใจแต่แรกว่าถ้าคนนึกถึงกาแฟดริปต้องมาที่นี่ ยึดถือสิ่งนี้มาตลอด เราจะรู้สึกยินดีมาก ถ้าคนที่ดื่มเฉพาะกาแฟดำ หรือกาแฟนม จะเปิดใจให้กาแฟดริปที่ร้านเราเป็นร้านแรก”

ยิ่งถ้าคุณเป็นคอการเมืองด้วยแล้ว เสรีสุขจะเป็นสถานที่ที่คุณหลงรัก เพราะเจ้าของใช้เพจเฟซบุ๊กของร้านสื่อสารประเด็นการเมือง ด้วยความหวังว่าจะช่วยให้สังคมดีขึ้น เฟมเล่าว่า “เราให้ความสำคัญกับจุดยืนทางการเมือง ยิ่งเราเป็นร้านกาแฟที่สามารถเป็นกระบอกเสียงได้ก็ยิ่งควรทำ เราเลยพยายามนำเสนอประเด็นการเมืองอยู่เรื่อยๆ”

เมนูแนะนำ : กาแฟดริป

“ผมอยากแนะนำกาแฟดริป เพราะช่วงหลังเราลองเปลี่ยนวิธีการนำเสนอ ก่อนหน้านี้เวลาดริปผมจะใช้ตราชั่ง แต่ตอนนี้เราไม่ต้องนั่งจำตัวเลขแล้ว เพราะช่วงหลังรู้สึกว่าถ้าเข้าใจสิ่งที่ทำจริงๆ ทั้งสีของกาแฟ การหยด และการวนน้ำ เราไม่ต้องใช้เครื่องมือมาวัดก็ได้เพราะทำทุกวันจนอยู่มือ เป็นเซนส์ที่เกิดขึ้นจากการเรียนรู้ เราเลยอยากนำเสนอวิธีการแบบนี้ให้คนดื่มได้เปิดประสบการณ์ใหม่ๆ”

address : 76 ถนนชยางกูร ซอยชยางกูร 14 ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี 34000
hour : จันทร์-พฤหัสบดี 07:00-17:00 น., เสาร์-อาทิตย์ 08:00-17:00 น.
facebook : Saereesook

3. Nap’s Coffee X Warin

หลังจาก NAP’s Coffee & Roasters Ubon สาขาแรกในตัวเมืองอุบลฯ ประสบความสำเร็จก็ได้เวลาที่ Nap’s Coffee X Warin จะขยายสาขามาเปิดในอำเภอวารินชำราบ โดยทีมงานเดิมที่ตามมาดูแลร้านฝั่งนี้คือ ‘นนต์–อนนต์ รักษาแก้ว’

“ตอนทีมเราทำ NAP’s ที่เมืองอุบลฯ ก็มีลูกค้าจากวารินชำราบขับเข้าไปดื่มในตัวเมืองอุบลฯ เรามองว่าวารินชำราบเป็นเมืองใหญ่ แต่ยังไม่มีคาเฟ่ใหญ่ๆ มาเปิด พวกเราเลยเลือกโลเคชั่นตรงนี้ ซึ่งพอเปิดที่นี่ ผลตอบรับก็ดีอย่างที่เห็น” นนต์บอกกับเรา

ถ้าคุณเดินทางข้ามแม่น้ำมูลจากฝั่งตัวเมืองมายังร้าน NAP’s สาขาใหม่นี้ สิ่งแรกที่จะเห็นแต่ไกลคือบ้านไม้ 2 ชั้นสีขาวสะอาดตาซึ่งถูกเปลี่ยนให้เป็นคาเฟ่ที่มีสเปซขนาดกลาง นั่งกินดื่มใต้ถุนบ้านที่เป็นบาร์ก็ได้ หรือจะนั่งสนทนากับเพื่อนบริเวณสวนกลางแจ้งก็ได้เช่นกัน 

“แนวคิดของเราคือการทำร้านกาแฟที่ดื่มได้ทุกวัน มานั่งเล่นที่นี่ก็ได้ จะซื้อกลับไปกินที่บ้านก็ได้ เราอยากให้คนได้เจอเครื่องดื่มที่ดี อย่างเมื่อก่อนเปิดร้านในเมืองยอดขายไม่ได้เยอะมาก เพราะเราตั้งใจทำร้าน supply จนมาถึงจุดที่ยอดขายดีขึ้นเรื่อยๆ เราเลยคิดว่าถึงเวลาของสาขาสองแล้วล่ะ”

NAP’s เป็นแบรนด์คาเฟ่ของจังหวัดอุบลฯ ที่ปลุกปั้นด้วยฝีมือของคนอุบลฯ ถือเป็นอีกร้านหนึ่งที่ริเริ่มทำโรงคั่วในจังหวัด จนมีลูกค้าติดอกติดใจมากขึ้นเรื่อยๆ และแม้ว่าคาเฟ่ในจังหวัดอุบลฯ ส่วนใหญ่จะมีขนาดเล็กเพราะยังไม่ได้มีการคิดสร้างพื้นที่เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวเท่าเมืองใหญ่ๆ อย่างเชียงใหม่และกรุงเทพฯ แต่การขยายตัวของ NAP’s Coffee & Roasters Ubon มาเป็น Nap’s Coffee X Warin ก็ยืนยันได้ว่าการเติบโตของแบรนด์กาแฟอุบลฯ ในอนาคตไม่ใช่เรื่องไกลเกินเอื้อม

เมนูแนะนำ : NO.9

“เมนู NO.9 เป็นเมนูที่ตั้งชื่อตามถนนเทศบาล 9 ที่ตั้งของร้าน สิ่งที่เราทำคือไอศครีมซอฟต์เสิร์ฟจากวัตถุดิบหลักที่เป็นนม และนำกาแฟเอสเพรสโซไป oxidation ที่จะทำให้กาแฟเย็นจัดจนมีน้ำหนักเบาและลอยตัวได้ จากนั้นจึงนำมากินกับวาฟเฟิล นั่งกินเล่นๆ เพลินๆ ทานง่าย เราตั้งใจจะให้มันเป็นเมนูเฉพาะของ NAP’s x Warin ด้วย”

address : 16 ถนนเทศบาล 9 ตำบลวารินชำราบ​ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 07:00-16:00 น.
facebook : Nap’s Coffee X Warin

4. LIFE Roasters

ลาออกจากการเป็นหมอเพื่อมาทำร้านกาแฟคือเรื่องราวของ ‘นัท–ณัฐพล คำรินทร์’ เจ้าของร้านกาแฟ LIFE Roasters ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ โรงพยาบาลประจำจังหวัด และแม้วันนี้นัทจะกำลังยืนเป็นบาริสต้าหน้าบาร์ตรงข้ามเรา แต่ก็ยังคงมีคนเรียกเขาติดปากว่า ‘หมอนัท’ อยู่เสมอ 

นัทบอกกับเราว่า ชื่อของ LIFE Roasters มาจากการตีความของเขาว่ากาแฟคือส่วนหนึ่งของชีวิตผู้คน ร้านของนัทเป็นหนึ่งในร้านที่เริ่มทำกาแฟตั้งแต่ต้นน้ำยันปลายน้ำชนิดครบวงจร เพราะปู่ของเขาทำไร่กาแฟบนดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่เป็นเวลานานกว่า 30 ปี โดยทางร้านเน้นเมล็ดกาแฟ washed process (คือการแปรรูปกาแฟโดยใช้น้ำเป็นส่วนประกอบตั้งแต่การกระเทาะเปลือกและการหมัก)

“ก่อนเปิดร้านผมใช้เวลาเรียนรู้ 3-4 ปี ซื้ออุปกรณ์มาดริปและซื้อเครื่องทำเอสเพรสโซมาไว้หลังห้องตรวจลองชงดื่มเองทุกวัน ซื้อกาแฟจากหลายๆ โรงคั่ว ทั้งจากในไทยและเมืองนอกมาลองชิมเพื่อเอามาปรับใช้ในโรงคั่วของตัวเอง ประกอบกับที่บ้านอยากขยาย supply chain เพื่อให้ธุรกิจกาแฟของเราสมบูรณ์ ผมอยากมาช่วยเขาทำตรงนี้ เป็นสาเหตุให้เราเริ่มทำร้านทันที

“สมัยนี้อินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์มือถือเป็นสิ่งจำเป็น แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้คือกาแฟ เราแค่อยากให้กาแฟสักแก้วเข้าไปช่วยให้ชีวิตเขามีความสุขขึ้น” นัทบอกกับเรา

เมนูแนะนำ : Coconut Coffee

“ปัจจุบันเทรนด์การรักษาสุขภาพมีมากขึ้นเรื่อยๆ เราเลยอยากให้คนกินของที่ดีต่อสุขภาพ ด้วยการใช้วัตถุดิบธรรมชาติที่ไม่ได้ปรุงแต่ง ผมเลือกกาแฟมะพร้าวมาให้ดื่ม กาแฟที่ใช้เมนูนี้คั่วแบบ city roast (คั่วในระดับที่อยู่ระหว่างคั่วกลางและคั่วเข้ม) และเลือกใช้มะพร้าวเผาจาก อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร รสชาติไม่เปรี้ยวและหาซื้อได้ทั้งปี”

address : 202/3 ถนนสุริยาตร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : จันทร์-ศุกร์ 07:00-17:00 น. (ปิดวันพุธ), เสาร์-อาทิตย์ 08:00-17:00 น.
facebook : Life Roasters

5. Attarotes

“ก่อนทำกาแฟผมทำมาแล้วหลายอย่าง ทั้งงานออกแบบ ถ่ายภาพ ทำทัวร์ ทำโฮสเทล ได้ไปทำอยู่หลายที่ ทั้งอุบลฯ เชียงใหม่ และกรุงเทพฯ เร่ร่อนไปเรื่อย” แบงค์–ศุภฤกษ์ ชนะสงคราม เล่าให้เราฟัง หลังเราทักว่า ‘อรรถรส’ คาเฟ่ของเขาให้บรรยากาศเหมือนร้านรวงในย่านถนนพระอาทิตย์ เขาถามเราเล่นๆ ว่า “พอก้าวเข้ามาในร้านแล้วเหมือนอยู่คนละโลกกับข้างนอกเลยใช่ไหมครับ” 

อรรถรสคือคาเฟ่ที่ตั้งอยู่ในอาคารตึกชุดสำหรับอยู่อาศัยอายุเก่าแก่ 20-30 ปี ใกล้ๆ ย่านทุ่งศรีเมือง ศูนย์กลางกิจกรรมต่างๆ ที่เกิดขึ้นในจังหวัด แบงค์เล่าว่าเขาเป็นคนเปลี่ยนการตกแต่งภายในตึกด้วยตัวเอง ตั้งแต่เลาะกระเบื้องบางส่วน ทาสีขาว เอาเกรียงสีฟ้าและเขียวเข้มปาดทีละนิด จนได้เทกซ์เจอร์ผนังที่ทั้งเท่และไม่เหมือนร้านไหนในอุบลฯ 

“ผมทำกาแฟมาตลอด ก็ได้องค์ความรู้มาจากหลายร้าน และเก็บเกี่ยวประสบการณ์มาเรื่อยๆ หาความรู้เองจากหนังสือและอินเทอร์เน็ต และสอบถามพี่ๆ ที่เคยทำงานด้านนี้มา คือเรียกว่าทำมาหลายอย่างมากกว่าจะได้ทำร้านตัวเอง”

อรรถรสมีกาแฟคั่วกลางซิงเกิลเป็นวัตถุดิบพื้นฐานที่พร้อมให้คุณเลือกสั่ง หรือจะสั่งเมนูพิเศษอื่นๆ ที่มีทั้งเมล็ดไทยและต่างประเทศสับเปลี่ยนเข้ามาในร้านเรื่อยๆ นอกจากนี้ยังมีตัวคั่วอ่อนที่ใช้ทำเมนูดริปและเอสเพรสโซช็อตพร้อมเสิร์ฟให้ทุกคนที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้านอีกด้วย

เมนูแนะนำ : 9 p.m. (สามทุ่ม)

“ผมอยากแนะนำเมนูชื่อ 9 p.m. หรือเรียกอีกชื่อว่า 3 ทุ่ม ตัวนี้เป็นกาแฟดำ แต่เสิร์ฟในรูปแบบค็อกเทล เมื่อดื่ม 9 p.m. จะได้รสสัมผัสและกลิ่นส้มยูซุนวลๆ ได้รสมะพร้าว รสสับปะรด และได้กลิ่นความหอมของมินต์บางๆ ในแง่กลิ่นแก้วนี้จะมีความซับซ้อนหน่อย พอผสมเข้ากับกาแฟโคลด์บรูว์ที่บอดี้ไม่หนักมาก ทำให้ดื่มง่าย ผ่อนคลาย กินให้สดชื่นเน้นๆ และอีกอย่างคือมีสรรพคุณแก้อาการแฮ้งได้ด้วยครับ (หัวเราะ)” 

address : 254-224 ถนนอุปราช อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 08:08-17:00 น. (ปิดวันจันทร์)
facebook : Attarotes

6. WareHouse.

WareHouse. คือคาเฟ่มาดขรึมที่ตั้งอยู่ใจกลางอำเภอเมืองอุบลฯ โกดังกาแฟแห่งนี้เกิดจากพลังของ ‘ฟลุ๊ค–พงศกร ทีฆกุล’ เจ้าของ Signature ร้านเกมขนาดใหญ่หลายสาขาที่หันมาจับธุรกิจคาเฟ่เพราะวิกฤตโควิด-19 ซึ่งทำให้ร้านเกมของเขาต้องปิดจนรายได้หดหาย ฟลุ๊คเลยตัดสินใจหนักแน่นที่จะทำ daily coffee และสร้างพื้นที่คุณภาพให้คนมาพบปะกัน นำไปสู่การรีโนเวตโกดังเก่าเพื่อเนรมิตให้กลายเป็นคาเฟ่ที่มีทั้งโซนอินดอร์และเอาต์ดอร์ขนาดใหญ่

“เราว่าความเท่ของที่นี่คือพัดลมโกดังมันทำให้เราอยากคงรูปแบบโครงดั้งเดิมของตึกนี้ไว้ ส่วนมากคาเฟ่ในอุบลฯ จะอยู่ในแนวตึกหรือแนวอาคาร และมีส่วนน้อยที่จะมีพื้นที่นั่งชิลล์ด้านนอกและมีโซนแอร์ให้คนเลือกใช้ประโยชน์ได้ ผมไม่ได้ปรับตัวอาคารเยอะ แค่ใส่กระจกด้านหน้าเพื่อโชว์งานเหล็กแบบ industrial loft และตกแต่งด้านในเพิ่มเติมบ้าง” ฟลุ๊คเล่าเบื้องหลังการตกแต่งร้านให้เราฟัง

เสน่ห์ของ WareHouse. อีกอย่างคือการทำบาร์กาแฟอยู่บริเวณกึ่งกลางร้าน ทุกที่นั่งในร้านจะสามารถมองเห็นการทำกาแฟได้จากรอบทิศ ที่นี่มีทั้ง speed bar (บาร์กาแฟที่ใช้เครื่องชงเอสเพรสโซ) และ slow bar (บาร์ที่ใช้เครื่องชงแบบแมนนวล เช่น French press หรือ drip) ซึ่งโปรดักต์กาแฟของ WareHouse. ได้ร้านเสรีสุขมาเป็นพาร์ตเนอร์สร้างสรรค์เมนูต่างๆ ให้ โดยฟลุ๊ควางคอนเซปต์ว่าร้านกาแฟแห่งนี้จะต้องเข้าถึงง่าย และสามารถเลือกดื่มได้ทั้งเมล็ดไทยและเมล็ดนอกตามใจชอบด้วย

เมนูแนะนำ : สมถวิล

“เมนูนี้เป็นซิกเนเจอร์ของร้าน เราเลือกกาแฟดริปมาใส่กับผลไม้ที่มิกซ์ขึ้นเอง ใส่ไซรัปผลไม้และปิดท้ายด้วยน้ำผึ้ง ก่อนเสิร์ฟจะเขย่าให้เกิดฟองจนได้ภาพลักษณ์ที่ให้ความรู้สึกเหมือนรูตเบียร์ที่พอลิ้นได้แตะฟองแล้วจะรู้สึกละมุน ถือว่าเป็นไฮไลต์ของเมนูนี้เลย”

address : 87 ถนนชวาลาใน ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 07:30-20:30 น.
facebook : WareHouse UBON

7. Commune’ Drink/Talk/Share

ร้านกาแฟ Commune’ Drink/Talk/Share ตั้งอยู่ในตำบลขามใหญ่ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ต้องลัดเลาะเข้ามาในซอกซอยของชุมชน เราจึงแปลกใจไม่น้อยที่ ‘กำ–กำพล พรนิยมสิริ’ เลือกมาตั้งร้านที่นี่ แต่ถึงอย่างนั้นคาเฟ่ขนาดกะทัดรัดนี้ก็มีผู้คนแน่นขนัดตั้งแต่เช้า 

“ผมชอบกาแฟอยู่แล้ว เลยลองมาทำกาแฟขายในชุมชนแห่งนี้ดู มันเลยเป็นที่มาของคำว่า commune ที่มาจาก community โดยโจทย์ของเราคือ Drink, Talk และ Share เราอยากเป็นร้านกาแฟที่ไม่เพียงให้ความอร่อยกับลูกค้า แต่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับลูกค้า เพื่อให้เขารักร้านของเราด้วย ผมเลยพยายามพูดคุยกับลูกค้าตลอด ความตั้งใจอีกอย่างหนึ่งคือผมอยากให้ที่นี่เป็นศาลากาแฟยุคใหม่ เหมือนที่แต่ก่อนมีสภากาแฟไว้พบปะพูดคุยกัน”

กำเล่าว่าคอนเซปต์ของร้านคือสัจจะวัสดุและสัจจะวัตถุดิบ โดนออกแบบให้ปูนยังคงความเป็นสีปูน และไม้ยังคงความเป็นสีไม้ นอกจากนี้ top bar ของร้านยังดัดแปลงมาจากประตูเหล็กโบราณที่เคยใช้ในโรงพยาบาลยุคก่อน 

“หลังๆ พอคนอุบลฯ เข้าถึงความรู้เรื่องกาแฟมากขึ้น เขาก็เริ่มอยากรู้ว่ากาแฟที่ตัวเองดื่มมาจากไหน ร้านกาแฟแบบนี้เลยเกิดขึ้นเยอะ ทำให้คนขายต้องรู้จักกาแฟอย่างลึกซึ้ง เรามักง่ายไม่ได้เลย จะต้องเทสต์ช็อตหรือชิมรสชาติเมล็ดกาแฟทุกวัน ต้องรู้เท่าทันกาแฟว่าวันนี้รสชาติมันเป็นยังไงบ้าง”

เมนูแนะนำ : Coconut Latte

“เราเป็นคนชอบกินมะพร้าวอยู่แล้ว แต่เวลาหากาแฟมะพร้าวดื่ม ส่วนมากจะเจอแต่กาแฟดำผสมน้ำมะพร้าวเป็นหลัก เราเลยตั้งคำถามว่าทำไมไม่มีใครทำลาเต้มะพร้าวบ้างล่ะ ก็เลยลองทำสูตรของตัวเองดู ร้านเราใช้เมล็ดกาแฟบราซิลผสมกับเมล็ดกาแฟลาวคั่วกลาง ที่รสจะออกโทนนัตตี้ พอไปผสมกับนมมันจะให้ความรู้สึกมันๆ ผมว่าอร่อยดี ส่วนกลิ่นมะพร้าว ผมเคยลองใช้กะทิและนมมะพร้าวแทนนมสด แต่ไม่เวิร์ก สุดท้ายเลยเปลี่ยนมาใช้นมกับไซรัปมะพร้าวซึ่งเข้ากันได้ดี”

address :  57/1 ชยางกูร 42 ตำบลขามใหญ่ อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 07:00-15:30 น.
facebook : Commune’ Drink/Talk/Share

8. Flower Cottage

Flower Cottage ร้านกาแฟ moka pot หนึ่งเดียวในลิสต์ที่เรามีโอกาสแวะเข้าไปเยี่ยมเยียน คือกระท่อมดอกไม้ที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์วินเทจจากสแกนดิเนเวีย รอต้อนรับผู้มาเยือนที่บริเวณชั้น 1 ของตึก Impression Sunrise ขนาด 4 ชั้น ที่แต่ละชั้นต่างมีคอนเซปต์แตกต่างกันออกไป ไม่ว่าจะเป็นชั้น 1 คาเฟ่ที่ตกแต่งด้วยดอกไม้แห้งสไตล์ยุโรป ชั้น 2 สตูดิโอทำงานศิลปะร่วมสมัยของศิลปินสาว ‘อ้วนแลนด์–วัชราภรณ์ สมบูรณ์’ ตามมาด้วยชั้น 3 และชั้นดาดฟ้าเป็นบาร์สไตล์จีนชื่อ กู๋หว่าไจ๋ 古惑仔 1991′ ส่วนลานด้านหน้าตึกเป็นร้านอาหารที่เปิดช่วงเย็น นั่งฟังเพลงจากนักดนตรีอีสานได้เพลินๆ นอกจากนี้ยังสามารถสั่งขนมโตเกียวแบบฟิวชั่นมากินได้ หรือจะตัดผมที่ร้านด้านหน้าก่อนเดินเข้ามาในตึกก็ทำได้สบายๆ

เดิมทีตึกนี้คือตึกร้างที่เคยเป็นอู่ซ่อมรถขนาดใหญ่ แต่แล้วก็ถูกทิ้งร้างลืมเลือนไว้หลังพงหญ้าและต้นไม้ที่รกครึ้ม กระทั่งวันหนึ่งที่อ้วนแลนด์ได้บังเอิญพบตึกร้างแห่งนี้เข้า เธอจึงชักชวน ‘โจ๊ะ–ปกรณ์พศ คณานุรักษ์’ และ ‘มิ้น–กิ่งกาญจน์ รองทอง’ ให้เปลี่ยนสถานที่แห่งนี้เป็นคอมมิวนิตี้แห่งศิลปะ

“จากแต่แรกที่วางคอนเซปต์ไว้เป็น slow bar แต่พอได้เห็น moka pot ก็รู้สึกสนใจ เราเลยหันมาใช้ moka pot ที่อยู่กึ่งกลางระหว่างเครื่องทำกาแฟทั่วไปกับการทำกาแฟดริป ร้านเราถือเป็นร้านแรกๆ ที่ใช้เทคนิคแบบนี้ในอุบลฯ” โจ๊ะเล่าให้เราฟัง ก่อนที่อ้วนแลนด์จะเสริมคอนเซปต์ของร้านว่า

“ด้วยความที่เราและเพื่อนชอบเมืองเก่ากันอยู่แล้ว เราเลยเลือกตึกนี้และเปลี่ยนให้เป็นคอมมิวนิตี้สำหรับทุกคน อย่างสาเหตุที่ร้านเราเลือกใช้ดอกไม้ก็เพราะมิ้นชอบดอกไม้ ส่วนที่เราเลือกใช้ดอกไม้แห้ง เพราะมันสื่อถึงความเป็นนิรันดร์”

ไม่ใช่แค่ร้านกาแฟกระท่อมดอกไม้ที่ทั้งสามอยากให้ผู้มาเยือนแวะดื่มและทอดกายให้สบายใจ แต่ Impression Sunrise อยากให้ทุกคนใช้เวลาอยู่ที่นี่ได้ทั้งวัน และสามารถประทับใจกับพระอาทิตย์ตกดินบนตึกได้ในช่วงเวลาเย็น

“เราอยากให้ทุกคนมารู้จักเพื่อนใหม่ที่นี่ ในอุบลฯ สตูดิโอทำงานศิลปะน้อยและอยู่รอดยาก เราทำงานศิลปะมานานแล้ว บินไปเวิร์กช็อปให้คนกรุงเทพฯ ก็บ่อย เรากลับมาคิดว่าทำไมเราไม่สอนคนอุบลฯ บ้าง ก็ฮึดสู้ขึ้นมา จนมีแรงทำสตูดิโอของตัวเอง จริงๆ พอเปิดมาคนก็สนใจ รู้จัก ยิ่งพอเห็นว่ามีคลาส มีเวิร์กช็อปหลากหลาย ทั้งปั้นดิน ร้อยลูกปัด ก็ยิ่งทำให้มีคนมากันเยอะขึ้น”

เมนูแนะนำ : Black Ginger Ale

“ผมอยากจะแนะนำลูกค้าที่มาเที่ยวว่านอกจากเรามีร้านกินดื่มตอนกลางคืน เรายังมีร้านกาแฟด้วยนะ เลยคิดว่าถ้าไปเมากันมา ตอนเช้าเราน่าจะทำเมนูอะไรสักอย่างให้เขาได้ดื่มแก้แฮ้งแล้วสดชื่นรับวันใหม่ เลยคิดกับน้องๆ ในทีม จนสุดท้ายเราเลยใช้กาแฟ moka pot ใส่ ginger ale น้ำผึ้ง มะนาว และราดด้วยกาแฟคั่วเข้มกับใบมินต์ เวลาดื่มก็เอาก้านอบเชยคนๆ ให้รสชาติเข้ากัน ทำให้ได้กลิ่นหอมสมุนไพรตอนดื่มด้วย” 

address : 30/1 ถนนพโลชัย ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : จันทร์-ศุกร์ 10:00-17:00 น. (ปิดวันพฤหัสบดี), เสาร์-อาทิตย์ 10:00-18:00 น.
facebook : Flower Cottage

9. amarna.homebrewing

‘ฟลุ๊ค–วชิรวิทย์ บัวสาย’ และพาร์ตเนอร์ ‘ดิว–อนุธิดา กรองมาลัย’ ตั้งใจทำร้านกาแฟ amarna.homebrewing ให้เรียบง่ายเหมือนทำดื่มเองอยู่บ้าน เดิมทีฟลุ๊คเป็นคนจังหวัดนครพนม แต่เมื่อมาเรียนที่มหา’ลัยอุบลราชธานี ทำให้เขาได้พบกับสาวอุบลฯ อย่างดิว หลังเรียนจบฟลุ๊คมีโอกาสได้สั่งสมประสบการณ์การทำกาแฟเป็นเวลา 1 ปีเต็มที่กรุงเทพฯ แต่ด้วยความหลงรักเมืองและวัฒนธรรมอุบลฯ จึงเดินทางกลับมาเปิดคาเฟ่ด้วยการรีโนเวตอาคารพาณิชย์อายุราว 30 ปี ในย่านคนไทยเชื้อสายจีนที่ถูกปล่อยร้างมานานให้กลายเป็นคาเฟ่

amarna แปลว่าศิลปะนิรันดร ทั้งคู่เชื่อว่าการสร้างสรรค์กาแฟก็คือศิลปะแขนงหนึ่ง ที่ร้านเสิร์ฟกาแฟคั่วอ่อนตามความชอบของตัวเอง บรรยากาศที่ร้านก็น่านั่งไม่แพ้ใคร เพราะทั้งคู่ออกแบบให้ร้านอากาศถ่ายเท โปร่งโล่งทะลุเข้าหากันตั้งแต่หน้าร้านยันหลังร้าน โดยมีแผงหน้าต่างกระจกกรอบไม้สักบานใหญ่และต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกให้ร่มเงาบริเวญลานหลังบ้านเป็นเอกลักษณ์

“เราตั้งใจไว้ว่ายังไงก็ต้องเปิดร้านตรงนี้เท่านั้น เพราะเราชอบพื้นที่แบบนี้ ทั้งตึกและวิถีชีวิตของคนแถวนี้ที่ยังคงเหมือนเดิม มีคนปั่นจักรยาน ถีบสามล้อ ย้อนกลับไปสมัยมหา’ลัยก็มาเดินเล่นและถ่ายรูปแถวนี้ ตอนนั้นก็คิดว่ายังไม่เคยเจอร้านกาแฟ specialty ในย่านนี้ ซึ่งเราชอบกาแฟคั่วอ่อนให้รสเปรี้ยว แต่ร้านส่วนใหญ่จะเน้นเสิร์ฟตัวคั่วกลางและเข้ม เราเลยอยากนำเสนอกาแฟอีกรสชาติให้ลูกค้าได้ลองและเห็นความหลากหลายด้วย” ฟลุ๊คและดิวกล่าว

เมนูแนะนำ : Seasonal Blend

“แก้วนี้มีเมล็ดผสม 3 แบบ คือเคนย่าออกโทนเปรี้ยว อีกตัวเป็นกัวเตมาลาและโคลัมเบียที่ให้รสชาติแบบไวน์ผลไม้ซึ่งผมเอามาดึงบอดี้ (ความหนาแน่นของน้ำกาแฟ) โดยที่กาแฟทั้งสามตัวนี้ก็มาจากโพรเซสที่ต่างกันด้วย” 

address :  208 ถนนพรหมราช ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 08:00-17:00 น. (ปิดวันพุธ)
facebook : amarna.homebrewing

10. GODFATHER COFFEE

“ที่นี่คือร้านเหล้าหรือร้านกาแฟ?” คือความคิดแวบแรกเมื่อเราได้เห็นคาเฟ่ GODFATHER COFFEE เพราะคาเฟ่แห่งนี้มาพร้อมคอนเซปต์แสนจัดจ้าน ใช้การตกแต่งทั้งภายในและภายนอกเสมือนโกดังของเจ้าพ่อหรือมาเฟีย ด้วยการรีโนเวตบ้านไม้เก่าแก่ 2 ชั้น ชนิดพลิกโฉมใหม่ทั้งหมด เพื่อให้กลายเป็นคาเฟ่อารมณ์แมนๆ ที่มีทั้งปืน ไพ่ และดอกกุหลาบเป็นองค์ประกอบเด่น ทั้งยังใช้ไฟแสงสลัวราวกับบาร์และเปิดเพลงแดนซ์จนรู้สึกตื่นตัวไม่แพ้การได้รับคาเฟอีนจากกาแฟ 

โจทย์ของ ‘ธีรพงษ์ ดำรงอัครวิวัฒน์’ ผู้ก่อตั้งร้านคือการนำหนังเรื่อง The Godfather มาเป็นเรฟเฟอร์เรนซ์ในการทำคาเฟ่ จึงไม่แปลกหากคอกาแฟจะดื่มกาแฟแล้วโยกหัวตามจังหวะเพลงมันๆ ไปด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ร้านนี้ไม่ได้เด่นแค่ภาพลักษณ์ดุดัน แต่ความเป็นร้าน specialty ที่ใช้เทคนิคการทำกาแฟที่หลากหลาย นอกจากจะมีกาแฟจากโรงคั่วของตัวเองแล้วก็ยังมีเมล็ดกาแฟจากหลายๆ แหล่งในต่างประเทศมาให้คอกาแฟชาวอุบลฯ ชิมอีกด้วย

เมนูแนะนำ : เสน่ห์อีสาน

“The GODFATHER เมนูซิกเนเจอร์ของร้านนี้คือเครื่องดื่มทีเด็ดที่มีความคล้ายคลึงกับเมนู flat white ที่ใช้เมล็ดกาแฟบราซิลให้รสชาติโทนถั่วผสมช็อกโกแลตเข้มข้น โรยหน้าด้วยอัลมอนด์และเม็ดมะม่วงหิมพานต์บด เพิ่มเทกซ์เจอร์มันๆ ให้นักดื่มได้เคี้ยว เสิร์ฟพร้อมกระติ๊บข้าวเหนียวน้อยเพื่อชูความเป็นอีสานให้ขึ้นมาเป็นพระเอก”

address :  425 ถนนพิชิตรังสรรค์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 08:00-18:00 น.
facebook : GODFATHER COFFEE

The post 10 คาเฟ่อุบลฯ ที่น่านั่งโสเหล่ (สุมหัวคุย) ให้ม่วนซื่นจนเบิ่ด (หมด) วัน appeared first on a day magazine.

ในวาระที่อุตสาหกรรมหนังเกาหลีครบรอบ 100 ปีเต็ม หนังเรื่องนี้เป็นหนังจากเกาหลีเรื่องแรกที่สามารถทะยานไปคว้ารางวัลปาล์มทองคำ (Palme d’Or) รางวัลสูงสุดของเทศกาลหนังเมืองคานส์​ ประเทศฝรั่งเศสมาครองได้เป็นครั้งแรก

แน่นอน Bong Joon-ho ผู้กำกับหนังเรื่องนี้ได้รับคำชมล้นทะลักจากผู้ชมทั่วโลก นอกจากการสร้างรายได้ถล่มทลายภายในประเทศ หนังยังเข้าไปสร้างความฮิตระดับปรากฏการณ์ในอีกหลายประเทศทั่วโลก ไม่เว้นแม้แต่บ้านเรา ที่เกิดกระแสบอกปากต่อปาก และถกเถียงกันในประเด็นสังคมจนเป็นที่พูดถึงกันมากมายในโลกออนไลน์

ไม่ใช่เครดิตที่ควรยกความดีความชอบให้แค่ผู้กำกับและนักแสดงที่เก่งกาจเท่านั้น แต่หากพูดถึงงานด้านภาพที่หวือหวาและเข้มข้นของหนังเรื่องนี้ เราจะละเลยไม่พูดถึงความสำคัญของ Alex Hong หรือ ฮง คยองพโย วัย 57 ผู้กำกับภาพของเรื่องไปไม่ได้ เพราะในภาพความขัดแย้งและความคลั่งแค้นทางชนชั้นที่แตกต่างกันอย่างดุเดือด เกิดขึ้นจากมุมมองการถ่ายทอดที่กลั่นกรองมาจากประสบการณ์การถ่ายทำหนังมานานกว่า 20 ปีของเขา

อเล็กซ์เคยร่วมงานกับผู้กำกับชื่อดังชาวเกาหลีทุกคน เริ่มทำงานมาตั้งแต่ช่วงปี 90s กำกับภาพให้หนังดังๆ มามากมายอย่าง Il Mare (2000), TaeGukGi: Brotherhood Of War (2004), Snowpiercer (2013), The Wailing (2016), Burning (2018) และล่าสุดคือ Parasite หนังที่เขายืดอกบอกเราอย่างภาคภูมิว่า ภูมิใจมากที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยทำงานกำกับภาพมา

Parasite ถูกเสนอชื่อเข้าชิง และได้รับรางวัลจากหลายเวทีทั่วโลก ล่าสุด ปีนี้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม

ก่อนการประกาศผลจะมาถึงในไม่ช้า เราขอใช้ช่วงเวลาที่เขาเดินทางมาถ่ายหนังเรื่องใหม่ในไทย พูดคุยกับเขาเรื่องความคิด ชีวิต และการทำงานกำกับภาพ สิ่งที่เขารักมากที่สุดในชีวิตการทำหนัง 

วันนี้ อเล็กซ์แอบกระซิบบอกเราว่า ไม่บ่อยนักที่เขาจะให้สัมภาษณ์กับสื่อ

มีอีกตั้งหลายอาชีพในวงการหนัง ทำไมถึงเลือกเป็นผู้กำกับภาพ

ช่วงมหา’ลัย ผมเรียนวิชาเศรษฐศาตร์ แต่รู้สึกว่ามันไม่ค่อยเวิร์กกับตัวเองเท่าไหร่เลยลาออก เพราะจริงๆ แล้วผมสนใจเรื่องดนตรีและการถ่ายภาพมากกว่า ซึ่งในความเป็นจริง ผมเริ่มต้นอาชีพผู้กำกับภาพช้ากว่าคนอื่นๆ คือมาเริ่มงานกำกับภาพเอาเมื่อตอนอายุ 28 ปีแล้ว 

ผมไม่ได้มีช่วงเวลาที่รู้สึกว่า โอ้โห ฉันจะต้องเป็น cinematographer แต่ด้วยความที่ผมรักหนังมากก็เลยลองลงมือทำดู ตอนแรกที่เริ่มทำผมยังไม่รู้หรอกว่าความสามารถของตัวเองคืออะไร แต่ก็ลองเป็น camera assistant ไปก่อน แล้วถ้าไม่เวิร์กก็แค่เลิกทำแล้วไปทำอย่างอื่น นึกออกไหม 

ตอนที่ผมยังเด็ก ผมอยากท่องเที่ยวหรือแฮงเอาต์ แล้วการทำงานในอุตสาหกรรมหนังทำให้ได้ท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ ผมเลยรักมุมนี้ของมัน แล้วก็รู้สึกว่า โห การเป็นผู้กำกับภาพนี่เจ๋งจังเลย (หัวเราะ)

หนังเรื่องไหนที่เป็นแรงบันดาลใจให้คุณมาทำงานด้านนี้

เป็นหนังอิตาเลียนยุค 60s ของผู้กำกับ Bernardo Bertolucci เรื่อง Before the Revolution (1964) และอีกเรื่องคือ The Conformist (1970) ช่วงที่อยู่อเมริกาก็ได้ไปดูหนังพวกนี้ตามโรงหนังอาร์ตเฮาส์ด้วย

คุณเรียนเทคนิคการกำกับภาพมาจากที่ไหน 

ผมเรียนรู้และทดลองทำด้วยตัวเอง เพราะผมชอบดูหนังบ่อยอยู่แล้ว

หลังจากนั้นคุณเริ่มต้นงานกำกับภาพแต่แรกเลย หรือว่าทำงานอื่นๆ มาก่อน 

ไม่ได้เป็นผู้กำกับภาพแต่แรก แต่เป็นผู้ช่วยกล้องที่สหรัฐอเมริกามาก่อน 4 ปี การทำงานด้านภาพทั้งสองที่นี้จะมีความแตกต่างกันอยู่ ที่เกาหลีผู้กำกับภาพทำหน้าที่ควบคุมกล้องไปด้วย ส่วนที่อเมริกาคนกำกับภาพและคนทำหน้าที่คุมกล้องจะเป็นคนละคนกัน 

แล้วช่วงปี 1996 ผมเคยเป็น focus puller ให้กับ Christopher Doyle ในหนังเกาหลีเรื่อง Motel Cactus ซึ่งในตอนนั้นบง จุนโฮ ผู้กำกับเรื่อง Parasite เขาเป็นผู้ช่วยผู้กำกับในหนังเรื่องนั้นด้วยเหมือนกัน เราเลยได้พบกันในหนังเรื่องนั้น

ได้ยินมาว่าคุณเป็นผู้กำกับภาพชาวเกาหลียุคแรกๆ ของวงการเลย

ก่อนหน้าที่ผมจะทำอาชีพนี้ ในอดีตไม่ได้มีผู้กำกับภาพในเกาหลีมากนักครับ เรามีคนรุ่นก่อนทำหน้าที่ตรงนี้น้อยมาก แล้วก็มาเป็นคนรุ่นผม ตอนนี้ผมเลยไม่มีผู้กำกับภาพที่เป็นรุ่นพี่ แต่การแข่งขันในวงการก็สูงมากอยู่ดี เรามีการแบ่งรุ่นกันในอุตสาหกรรมหนังเกาหลี พอมารุ่นหลังๆ ก็มีผู้กำกับภาพเพิ่มขึ้นมาอีกเป็นร้อยคน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นคนที่มีความสามารถทั้งนั้น

ทำงานมา 20 กว่าปี สำหรับคุณ ผู้กำกับภาพที่ดีต้องมีลักษณะแบบไหน

ทักษะการสื่อสารที่ดีเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ทั้งการสื่อสารกับผู้กำกับและทีมงานของเราทั้งหมด เพราะผู้กำกับภาพต้องสร้างสรรค์ภาพออกมาให้ตรงตามที่ผู้กำกับต้องการอย่างชัดเจนและแม่นยำ ดังนั้นการสื่อสารให้เคลียร์เป็นเรื่องสำคัญจริงๆ

ในบทสัมภาษณ์ของ IndieWire คุณบอกว่าพยายามจะสร้างความแตกต่างทางชนชั้นในหนังเรื่องนี้ด้วยแสง ลองอธิบายให้ฟังเพิ่มเติมได้ไหม

ผู้กำกับบงเป็นคนที่ค่อนข้างชัดเจนในการถ่าย เขามีความต้องการชัดว่าต้องการภาพแบบไหน ซึ่งเขาจะอธิบายทุกๆ อย่างในบทหนัง และช่วงทำ pre-production ดังนั้นผมจะพูดคุยกับผู้กำกับบงเรื่องครอบครัวคนรวยและครอบครัวคนจนแบบลงรายละเอียดลึกมากๆ เพื่อทำให้ Parasite มีวิธีการถ่ายทอดภาพความแตกต่างทางชนชั้นได้อย่างชัดเจน หนึ่งในวิธีการคือลักษณะของแสงที่ใช้ในบ้านของแต่ละครอบครัว 

ในบ้านของครอบครัวที่รวยจะตั้งอยู่บนเนินเขาสูง และมีหน้าต่างที่กว้างขวาง ทำให้ได้รับแสงแดดธรรมชาติเยอะมากกว่า ในขณะที่บ้านของครอบครัวยากจนจะอยู่ในพื้นที่กึ่งใต้ดิน ครึ่งหนึ่งโผล่จากพื้นดิน ส่วนอีกครึ่งอยู่ใต้ดิน แล้วมีหน้าต่างบานเดียวที่อยู่บริเวณริมถนน ทำให้ลักษณะของแสงในบ้านจะไม่ค่อยได้รับแสงแดดธรรมชาติมากนัก คือมีแสงส่องเข้ามาจำกัด ดังนั้นส่วนมากแสงในบ้านจะเป็นแสงไฟจากบนเพดานเป็นส่วนใหญ่

แล้วห้องของตัวละครที่อยู่ชั้นใต้ดินลับของบ้านคนรวยล่ะ มีการออกแบบแตกต่างออกไปยังไง

ถ้าสังเกต จะเห็นได้ชัดตั้งแต่ในชอตแรกที่ประตูชั้นใต้ดินถูกเปิดออก มันถูกออกแบบให้เป็นการถ่ายภายในชอตเดียวจบ เริ่มต้นจากแสงสีส้มอุ่นภายในบ้านคนรวย แล้วพอก้าวลงไปในห้องใต้ดินของบ้านจะค่อยๆ กลายเป็นแสงสีเขียว เพื่อทำให้เกิดความขัดแย้งกัน

การกำกับแสงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก คุณทำงานกับทีม production design ยังไง

ในแง่ของโปรดักชั่นดีไซน์ ผมทำงานกับทีมงานอย่างใกล้ชิด เพราะต้องคอยติดตามดูงานว่าเขามีการออกแบบโปรดักชั่นยังไง หลายๆ ครั้งผมต้องเป็นคนเลือกสีของฉากและพร็อพเอง อย่างเช่นในบ้านคนรวย ลักษณะของแสงที่ออกแบบและติดตั้ง จะเป็นแสงที่ตกกระทบไม่ตรง ทำให้แสงมีความนุ่มนวล และสามารถควบคุมได้ว่าจะให้เข้มหรือสว่างมากแค่ไหน ซึ่งจะมีความแตกต่างกับบ้านที่ยากจน เพราะในบ้านหลังนั้นจะใช้หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ทั่วไปที่ส่องลงมาตรง ทำให้แสงแข็งๆ และด้าน 

แม้แต่การถ่ายฉากเอาต์ดอร์ที่เป็นฉากถนน ไฟถนนทุกต้น ทุกดวง ถูกออกแบบขึ้นมาใหม่ แล้วเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ส่วนไฟที่อยู่หน้าบ้านคนรวยจะเป็นไฟสีขาว แต่กลับกัน ในซีนที่ตัวละครคนจนวิ่ง ช่วงที่ฝนตกและน้ำท่วม บริเวณที่เป็นย่านบ้านคนจน ไฟทั้งหมดจะกลายเป็นสีแดงขึ้น แสงทั้งหมดที่เห็นคือความตั้งใจที่เราออกแบบกันขึ้นมา

ซีนไหนที่การควบคุมแสงเป็นเรื่องที่ยากและท้าทายที่สุด

ซีนงานปาร์ตี้วันเกิด เป็นช่วงที่ถ่ายทำยากที่สุด เราใช้เวลาถ่ายกันถึง 4 วัน เพราะเราอยากใช้แสงแดดธรรมชาติทั้งหมดเลย ทำให้บางครั้งพอมีเมฆมาบังแดด เราก็ต้องรอให้เมฆเคลื่อนผ่านไปก่อน พอแดดออกอีกครั้งถึงถ่ายทำต่อได้ ฉะนั้นภายในหนึ่งวันเราต้องรอแสงอาทิตย์จากธรรมชาติทั้งหมด ซึ่งในทุกวันจะเริ่มถ่ายเวลา 10 โมงถึงบ่ายโมง เพราะว่าพระอาทิตย์จะสว่างและแดดกำลังออกดีที่สุด ดังนั้นทีมจะมีเวลาถ่ายทำจำกัดเพียง 4 ชั่วโมงต่อวัน กว่าจะถ่ายภาพได้ตามที่ต้องการ  

มีอะไรที่คุณคิดว่าเป็นสิ่งที่ท้าทายตอนถ่ายทำ Parasite อีกบ้างไหม

ความท้าทายคือการที่ผมต้องทดลองถ่ายพื้นผิวหน้าตัวละครหรือนักแสดงตอนที่บ้านพวกเขาน้ำท่วม เพราะผมอยากให้ผิวหน้าของนักแสดงแต่ละคนสามารถบ่งบอกความรู้สึกทางด้านอารมณ์ได้ด้วย ดังนั้นเราต้องทดลองหาสิ่งที่ใช่เยอะมาก เช่น ดวงตาและผิวหนังที่ปรากฏและสะท้อนออกมา 

ผมต้องทดลองการถ่ายแบบโคลสอัพและลองใช้เลนส์หลายรูปแบบมากจนกว่าจะลงตัว ในแง่กระบวนการทดลองนี้เป็นเรื่องที่อธิบายยาก เพราะผมต้องใช้สัญชาตญาณในการดู ต้องลองถ่ายแบบโคลสอัพหลายๆ รอบ เพื่อดูว่าดวงตาหรือริ้วรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้านักแสดงแบบไหนที่จะให้พลังทางการแสดงออกมามากที่สุด แล้วสุดท้ายผมจึงเลือกใช้เลนส์ 65 เพราะมันให้ภาพที่แตกต่างจากเลนส์ทั่วๆ ไป โดยที่มันไม่มีความบิดเบือนหรือทำให้มิติภาพบิดเบี้ยว

นอกจากเรื่องแสงสี สถานที่ หรือระดับความสูง-ต่ำ มีแง่มุมอื่นอีกไหมที่งานด้านภาพต้องการนำเสนอความต่างของทั้งสองครอบครัว

รายละเอียดพวกนี้เป็นเรื่องของโปรดักชั่นดีไซน์ เช่น ซีนหลังจากฝนตกแล้วน้ำท่วม พอตัดภาพไปที่บ้านคนรวย จะมีช่วงแสงแดดนวลทาบทับลงไปบนใบหน้าของตัวละครแม่ที่บ้านรวย ผมอยากที่จะลองสร้างและออกแบบจังหวะของแสงในช่วงนั้นให้ประณีต เพราะว่าวันที่ถ่ายทำเป็นวันที่แสงแดดแรงมาก ผมเลยทำให้เห็นความแตกต่างอย่างชัดเจนของตัวละครคนรวยที่สุขสบาย ซึ่งขัดแย้งกับคนจนที่เพิ่งผ่านพ้นหายนะช่วงกลางคืนมา

แล้วเรื่องของการดีไซน์ภาพให้รับรู้ได้ถึงเรื่องกลิ่นซึ่งเป็นกุญแจสำคัญหนึ่งในหนังล่ะ

กลิ่นเป็นสิ่งที่ยากที่จะนำมาเสนอ หรือถ่ายเป็นภาพออกมา ตอนแรกคุยกันว่าจะถ่ายทอดเพื่อจับประสาทสัมผัสด้านกลิ่นยังไงดี  อย่างในช่วงต้นเรื่องเลยพยายามทำให้คนดูรู้สึกเรื่องกลิ่นได้ ในซีนที่ตัวละครคนจนกินข้าวกันที่บ้านใต้ดินแล้วย่างหมูในบ้าน เราโชว์กลิ่นด้วยคุณภาพของแสงและควันที่มีความเข้มขึ้น เพื่อให้คนดูไม่ได้แค่เห็น แต่ประหนึ่งเหมือนได้กลิ่นไปด้วย และนั่นเป็นซีนแรกๆ เลยที่เราอยากจะจับกลิ่นออกมาเป็นภาพให้ได้ แล้วหลังจากนั้นหนังก็มีการเปลี่ยนแปลงการนำเสนอกลิ่นไปเรื่อยๆ 

ใช้กล้องกี่ตัวในการถ่ายทำ

ไม่ว่าจะไปถ่ายที่ไหนก็ตาม เราใช้กล้องแค่ตัวเดียว คิดเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์เลยครับ ผู้กำกับบงจะใช้กล้องแค่นั้นเสมอ แม้แต่ในโปรดักชั่นหนังฮอลลีวูดเรื่อง Snowpiercer ก็ด้วย ใช้กล้องเดียวถ่ายชอตบายชอตตลอด ไม่ได้ใช้กล้องมากกว่านั้นเลย

บ้านที่เห็นในเรื่อง เซตขึ้นมาหรือว่าเป็นบ้านจริงๆ

เซตติ้งทั้งหมด มีแค่ส่วนตรงถนนและบันไดที่ลงไปบ้านคนจนที่เป็นสถานที่จริง แต่ว่าตัวบ้านคนรวยและคนจนไม่มีอยู่จริง เราสร้างขึ้นมาในสตูดิโอ ซึ่งเป็นการเซตฉากที่สำคัญมากๆ 

อย่างช่วงน้ำท่วมบ้านคนจนไม่ใช่บ้านจริงๆ เราใช้สตูดิโอที่เป็นสระน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งใส่น้ำจนท่วมได้ ซีนนั้นใช้เวลาถ่ายหนึ่งวันเต็มเลย เป็นความท้าทายของนักแสดงทุกคนที่ต้องทนความหนาวให้ได้ด้วย ส่วนในบ้านคนรวยก็เซตขึ้นมา 90 เปอร์เซ็นต์ ทั้งสวนและบ้าน ฝ่ายอาร์ตไดเรกเตอร์เป็นคนเนรมิตขึ้นมาทั้งหมด

เรารู้มาว่าแม้แต่เรื่องของเม็ดฝนในเรื่องก็มีการออกแบบให้แตกต่างกันด้วย

ใช่ เราออกแบบฝนที่ตกในบ้านทั้งสองครอบครัวให้แตกต่างกัน โดยดีไซน์ให้ฝนที่ตกในบ้านคนรวยมีความสวยงามสง่าและนุ่มนวล แต่ในบ้านของคนจน ฝนจะตกหนักห่าใหญ่ และดูแข็งด้านมาก ซึ่งส่วนนี้เป็นการทำงานร่วมกับทีมเอฟเฟกต์ด้วย เพื่อให้ได้ฝนที่ออกมามีลักษณะไม่เหมือนกัน

เวลาถ่าย Parasite ชอตแต่ละชอตถูกออกแบบมาอย่างละเอียดและชัดเจน ถ้าอย่างนั้นมีการด้นสดเกิดขึ้นระหว่างการถ่ายทำบ้างไหม

โดยส่วนใหญ่ในหนังจะถูกออกแบบมาหมดแล้ว แต่มีการอิมโพรไวส์อยู่ครั้งหนึ่ง คือฉากที่ปาลูกพีชใส่หน้าคุณแม่บ้าน

คุณทำงานหนังกับผู้กำกับบงมากี่เรื่องแล้ว

3 เรื่องที่เขาเป็นผู้กำกับ คือเรื่อง Mother (2009), Snowpiercer  และ Parasite ส่วนอีก 1 เรื่องคือ Sea Fog (2014) เป็นเรื่องที่ผู้กำกับบงเป็นโปรดิวเซอร์ 

ความสัมพันธ์ของคุณกับผู้กำกับบงเป็นยังไง เป็นความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับลูกน้องหรือเปล่า

ผมแก่กว่าเขาครับ แต่ว่าเราเป็นเพื่อนกัน เขาเรียกผมว่าฮยอง แปลว่าพี่ชายในภาษาเกาหลี จริงๆ ผมรักการทำงานกับผู้กำกับบง ตอนที่เขากำกับนักแสดงจะตลกมากๆ (หัวเราะ) เขาชอบใช้ท่าทางสื่อสารออกมาเยอะเสมอเลย

เขาเป็นผู้กำกับคนโปรดของผม เราเป็นเหมือนเพื่อนกัน ทำงานกันมาก็เป็นสิบปี และรู้จักกันมาเกือบยี่สิบปี ตั้งแต่ช่วงปี 90s ตอนเขายังเป็นผู้ช่วยผู้กำกับ และผมก็เป็นผู้ช่วยกล้อง เราทำงานด้วยกันจนไม่ต้องพูดกันมาก แต่เข้าใจกันได้ ทำให้ผมสบายใจที่จะร่วมงานกับเขา ซึ่งเขาก็บอกผมว่าเขารักภาพที่ผมถ่ายมากจริงๆ

อย่าง Song Kang-ho (นักแสดงผู้รับบทเป็นพ่อในครอบครัวยากจน) ก็มีบุคลิกหนึ่งเหมือนผู้กำกับบง เราไม่ต้องพูดกันมากเหมือนกัน เพราะรู้ใจกันดี

หลังทำ Parasite เสร็จจนได้ลงโรงฉาย คุณคิดยังไงกับประเด็นเรื่องความไม่เท่าเทียมในสังคมเกาหลี

เราพูดเรื่องนี้กันมานานมากแล้ว ตั้งแต่ก่อนทำ Parasite เพราะใน Snowpiecer เราก็พูดถึงความไม่เท่าเทียมในหนังทั้งเรื่อง ผู้กำกับบงสนใจเรื่องนี้มาตลอด เพราะเรื่องความไม่เท่าเทียมเป็นประเด็นปัญหาในสังคมเราเสมอ

ความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมคือปัญหาในประเทศเกาหลี ในฐานะศิลปินและคนทำหนัง เป็นหน้าที่ของเราที่จะต้องตั้งคำถามเกี่ยวกับสิ่งเลวร้ายที่สังคมของเรากำลังเผชิญกันอยู่

ทุกวันนี้ปัญหาก็ยังคงอยู่ ทั้งเรื่องของความเหลื่อมล้ำและความไม่เท่าเทียมในสังคม แต่ผมคิดว่ามันกำลังเปลี่ยนไปจากเดิม เพราะเมื่อ 3 ปีก่อนเรามีการปฏิวัติแสงเทียน (Candlelight Protest) ที่ยิ่งใหญ่มากในย่านควังฮวามุน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คนก็ตระหนักรู้เรื่องสิทธิกันมากขึ้น และมันทำให้สิ่งต่างๆ กำลังเปลี่ยนไป 

การปฏิวัติแสงเทียนที่ควังฮวามุน คุณออกไปเรียกร้องเรื่องอะไร

ขับไล่ประธานาธิบดี Park Geun-hye พวกผมอยู่ที่นั่นกันหมด บง จุนโฮก็อยู่ที่นั่นด้วย เรามาเจอกันตั้งแต่วันแรกของการประท้วง ช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมกำลังเตรียมตัวทำหนังเรื่อง Burning พอดี ขณะที่หนังเรื่อง OKJA ของผู้กำกับบงก็กำลังอยู่ในขั้นตอนการตัดต่อ (หัวเราะ)

ทำไมคุณถึงออกไปประท้วง

เพราะเป็นหน้าที่ของประชาชนและพลเมือง คนทำหนังเกาหลีส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกลิเบอรัลกันทั้งนั้น อย่างผู้กำกับอี ชางดง หรือ Park Chan-wook เราอาจไม่ได้รวมตัวเป็นกลุ่มก้อนที่ชัดเจน แต่ต่างก็มีมุมมองทางการเมืองไปในทิศทางเดียวกัน

ผมยังไม่ได้พอใจในสังคมมากขนาดนั้น เพราะยังคงหวังให้สังคมเกาหลีดีขึ้นไปอีก ผมเชื่อใจคนเกาหลี เพราะว่าประเทศเราเน้นเรื่องความเสมอภาค และพวกเขาต่อสู้เพื่อให้บางอย่างในสังคมดีขึ้นเสมอ ดังนั้นในท้ายที่สุดผมหวังว่าสักวัน สังคมเราจะดีขึ้นได้จริงๆ 

ผมคิดว่าการเปลี่ยนแปลงทางสังคมเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่ใช่ว่านักการเมืองเพียงคนเดียว หรือศิลปินคนเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงทั้งหมดได้ แต่ช่วงเวลานี้ สังคมเรากำลังเปลี่ยนไป ด้วยผู้คนมากมายที่ร่วมลงมือไปด้วยกัน

Parasite ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงทางความคิดของคนเกาหลียังไง

แน่นอน Parasite ส่งอิทธิพลกับความคิดของผู้ชมเยอะมาก เพราะคนเกาหลีเข้าไปดูหนังเรื่องนี้จำนวนมากถึง 10 ล้านคน เรามีประชากร 45 ล้านคน คิดเป็น 20-25 เปอร์เซ็นต์ของคนเกาหลีทั้งประเทศ เท่ากับว่าประชากร 1 ใน 4 ได้ดูหนังเรื่องนี้แล้ว และด้วยความที่หนังเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ปฏิกิริยาจากคนดูจึงมีความซับซ้อนและหลากหลาย เพราะว่าพวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของความไม่เท่าเทียมกันตรงนี้ เรียกได้ว่ามีจุดร่วมบางอย่างเหมือนกัน อย่างเช่นเรื่องกลิ่น แม้ว่าพวกเขาจะต้องเจอกับการแบ่งแยก ความไม่เท่าเทียมเหมือนที่ตัวละครในหนังต้องเจอ แต่สุดท้ายเมื่อพวกเขาต้องเจอกับคนที่ยากจนกว่า ก็กลับมีปฏิกิริยากับคนเหล่านั้นเหมือนตัวละครคนรวย ดังนั้นถึงแม้พวกเขาจะรักหนังเรื่องนี้แค่ไหน ก็อาจยังรู้สึกกระอักกระอ่วนที่จะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่พวกเขาเป็นจริงๆ นี่เป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าหนังกำลังเปลี่ยนความคิดคน

ถ้าอย่างนั้น คุณพอใจผลตอบรับที่ได้จากคนดูหนังไหม

ตอนที่ผมและผู้กำกับบงทำหนังเรื่องนี้ เราไม่ได้คาดหวังเลยว่าจะได้ผลตอบรับขนาดนี้จากผู้คน เพราะว่าเรื่องราวเหล่านี้ค่อนข้างเป็นเรื่องที่มีความเป็นเกาหลีมากๆ ไม่คิดเลยว่าคนไทยหรือคนอเมริกันจะรัก Parasite คือมันไปเหนือกว่าความคาดหมายมากจริงๆ ผมก็ประหลาดใจมากๆ ที่คนไทยชอบ ซึ่งผมกับบงคุยกันแล้วบอกว่าพวกเราไม่รู้จริงๆ ว่าเพราะอะไรคนถึงชอบ (หัวเราะ) แต่คิดว่าความคับข้องใจในความไม่เท่าเทียมอาจเป็นความรู้สึกสามัญของคนทั่วโลก เลยทำให้ผมคิดได้ว่าสื่อภาพยนต์นั้นทรงพลังมากแค่ไหน 

คุณเชื่อว่าภาพยนตร์ทรงพลังขนาดนั้นเลยเหรอ

ใช่ครับ เพราะผมรู้สึกว่าหนังสามารถทำให้เกิดการปฏิวัติหรือสร้างโฆษณาชวนเชื่อได้ เมื่อตอนเด็กๆ ผมเคยดูหนังของผู้กำกับชาวต่างชาติหลายๆ เรื่อง พวกเขาไม่ได้รู้จักผม แต่ผมสามารถเข้าใจความรู้สึกในหนัง และได้รับแรงบันดาลใจจากคนทำหนัง จากนั้นก็ได้ผลักดันตัวเอง เริ่มเปลี่ยนความคิดทีละน้อย ทำให้ผมฝันว่าอยากจะทำหนังแบบนั้น หนังที่สามารถสร้างความคิดให้กับคนอื่นได้

นอกจาก Parasite คุณยังเคยกำกับภาพให้กับ Burning หนังของผู้กำกับดัง Lee Chang-dong เขามีวิธีการทำงานด้านภาพที่แตกต่างจากผู้กำกับบงยังไง

แตกต่างกันเยอะมาก ตอนแรกผมถ่ายทำหนังเรื่อง Burning ของอี ชางดง มาก่อนที่จะมาถ่ายหนังของผู้กำกับบง ต้องมีการปรับตัวมากเหมือนกัน เพราะผู้กำกับอีใช้วิธีการอิมโพรไวส์เยอะกว่า ในสตอรีบอร์ดของเขาแทบไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ คือไม่ได้มีภาพที่ชัดเจน แต่ผู้กำกับอีจะมองแล้วบอกว่าอันนี้โอเคแล้วนะ

ขณะที่เรื่อง Parasite เรามีตัวละครหลักทั้ง 8 คาแร็กเตอร์ และสองครอบครัวที่มีสถานภาพและบทบาทที่แตกต่างกัน หนังเรื่อง Parasite จึงมีหน้าที่ต้องโฟกัสและติดตามคาแร็กเตอร์เหล่านี้ ในขณะที่ Burning มันไม่ใช่เรื่องของตัวละคร แต่เป็นเรื่องของการสร้างสภาพแวดล้อม  บรรยากาศ และอารมณ์ นั่นคือสิ่งที่เป็นเป็นจุดที่แตกต่างกัน 

ทำไมผู้กำกับอีเลือกใช้วิธีการอิมโพรไวส์

อี ชางดง มีภูมิหลัง และพื้นฐานที่แตกต่าง เขาเป็นนักเขียนวรรณกรรม เคยเขียนนวนิยายมาก่อน ดังนั้นเวลาที่พูดคุยกันก่อนที่จะไปถ่ายทำ เลยต้องการจะเน้นไปที่ภาษาภาพว่าต้องการจะบอกเล่าเรื่องราว แสดงหรือสร้างอารมณ์และจินตนาการร่วมยังไง 

ถ้าดูตัวบทของเรื่อง Burning พวกเขาจะมีสคริปต์บรรยายเยอะมากๆ แต่พอเป็นบทของ Parasite จะมีทิศทางตรงข้ามกันเพราะจะมีบทสนทนาที่ค่อนข้างเยอะกว่า

เรื่อง Burning ก็พึ่งพาแสงธรรมชาติระหว่างถ่ายทำเยอะเหมือนกันใช่ไหม

ใช่ เรื่อง Burning ผมและผู้กำกับอีคิดว่าถ้าไม่จำเป็น เราก็อยากจะใช้แสงธรรมชาติในหนังเป็นหลักไปเลย โดยส่วนตัวผมก็ชอบการใช้แสงธรรมชาติมากกว่า ถึงแม้ว่าบางทีก็ต้องรอแสงที่ใช่ แต่ถ้าเกิดสถานการณ์ไม่เอื้อจริงๆ ก็จะใช้การจัดแสงเข้ามาช่วย

คุณชอบวิธีการทำงานที่มีการออกแบบทุกอย่างมาเรียบร้อยแล้วแบบผู้กำกับบง หรือการด้นสดแบบผู้กำกับอี 

โดยการทำงานแล้วผมชอบทั้งคู่ แต่ผมอาจจะชอบวิธีการของผู้กำกับบงมากกว่า ด้วยวัยที่ใกล้เคียงกันด้วย แต่กับตัวผู้กำกับอีจะมีวิธีการทำงานด้วยที่อาจยากในบางครั้ง

แล้วการทำงานกับผู้กำกับดังอีกคนอย่าง Na Hong-jin ในเรื่อง The Wailing (2016) เป็นยังไงบ้าง

ความยากของ The Wailing คือสคริปต์ที่ซับซ้อน ตัวบทภาพยนตร์มีความเคร่งเครียดในนั้น ในขั้นตอนการสำรวจสถานที่ถ่ายทำ ผมต้องใช้เวลาลงไปตามหาโลเคชั่นในต่างจังหวัดนานเป็นเวลาถึง 6 เดือน แล้วการถ่ายทำในช่วงแรกก็ค่อนข้างหนักหนามาก ทำให้ต้องจากบ้านมานานมากในช่วงโปรดักชั่น นั่นแหละครับ เลยกลายเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมชอบถ่ายทำเรื่อง Burning มากที่สุด (หัวเราะ)

แต่ถ้าพูดถึงในแง่ของการทำงาน วิธีการของทั้งนา ฮงจิน กับ บง จุนโฮ มีความคล้ายคลึงกัน เพราะมีการวางแผนการ และออกแบบชอตเรียบร้อยมาก่อนแล้ว

หนังทุกเรื่องที่ถ่ายทำมาทั้งหมด คุณชอบเรื่องไหนมากที่สุด 

Burning ครับ เพราะว่าอยู่ใกล้บ้านผม แล้วก็โชคดีด้วย พอเราคุ้นเคยกับพื้นที่แถวบ้าน ผมเลยหามุมที่มีความสวยงามได้ และรู้ว่าเมื่อไหร่แสงจะมาทางไหน บ้านผมที่อยู่เมืองพาจู อยู่ใกล้บ้านของอี จงซู ตัวละครพระเอกในเรื่อง ผมสามารถขับรถไปถึงได้ในเวลาแค่ 20 นาที ถ่ายเสร็จก็กลับไปนอนที่บ้านได้ทุกวัน ถือว่าการเดินทางสะดวกสบาย เลยชอบหนังเรื่องนี้ครับ 

อย่างซีนสุดท้ายที่ถ่ายทำใน Burning ผมอยากให้มีหิมะตกลงมา แล้วพอตอนถ่ายหิมะก็ตกจริงๆ 

มีผู้กำกับเกาหลีคนไหนที่อยากร่วมงานด้วย แต่ยังไม่มีโอกาสได้ร่วมงานกันสักทีไหม

จริงๆ ผมถ่ายให้หมดทุกคนแล้วนะ

อยู่ในวงการมา 20 ปีแล้ว มีอะไรที่อยากทำแต่ยังไม่ได้ทำบ้าง

ผมไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองมีผลงานชิ้นมาสเตอร์พีซ ในฐานะผู้กำกับภาพ ผมอยากทำให้ภาพที่ได้มาเพอร์เฟกต์ที่สุด แม้จะเป็นความผิดพลาดในชอตเดียว ผมก็ไม่พอใจกับมัน เพราะฉะนั้นผมอยากทำให้ในทุกๆ ชอตเพอร์เฟกต์และน่าพอใจ ซึ่งตอนนี้ผมก็ยังคงทำงานเพื่อให้ได้สิ่งนี้อยู่ 

เวลาเราสร้างชอตเพอร์เฟกต์ได้มันเป็นความรู้สึกเหมือนต้องมนตร์ อย่างเช่น ฉากเต้นของนางเอกในหนังเรื่อง Burning เมื่อผมสร้างชอตนั้นได้ สามารถเก็บภาพทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการ ผมมองดูและ operate มัน เหมือนกับ เฮ้ย ผมทำได้แล้วว่ะ ว้าว พวกเราทำได้อีกแล้ว หรือบางครั้งตอนทำงานกับผู้กำกับบง ผมก็ว้าววว ช่วงเวลาพวกนี้ดีมาก เหมือนกับเมจิกโมเมนต์เลย

แล้วได้เรียนรู้อะไรจากการทำหน้าที่ผู้กำกับภาพบ้าง

หนังแต่ละเรื่องมีสไตล์ที่แตกต่างกัน ผมเลยต้องทำอะไรใหม่ๆ หรือแปลกออกไปเสมอ ทุกครั้งที่ทำหนังเรื่องใหม่ หนังทุกเรื่องจะมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ผมเรียนรู้สิ่งใหม่ในหนังทุกๆ เรื่อง และยังคงต้องมีการรีเสิร์ชอยู่เสมอ เรียกได้ว่ามีเรื่องให้ได้เรียนรู้เพิ่มอยู่ตลอดเวลา แม้มีเรื่องยากๆ ตามมาด้วย แต่ก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจในชีวิตการเป็นผู้กำกับภาพเสมอ

ผมชอบทำหนัง เวลาได้ไปออกกองถ่ายทำจะมีความสุขมากทุกครั้งที่ได้เอนจอยกับประสบการณ์ตรงนี้ ดังนั้นผมอยากจะทำงานด้านนี้ต่อไป ตราบเท่าที่คนต้องการให้ทำครับ 

คุณถ่ายทำหนังที่พูดเรื่องชนชั้นกับผู้กำกับบงมาตั้ง 2 เรื่อง แล้วตัวคุณเองล่ะ คิดว่าตัวเองเป็นคนชนชั้นไหน

ชนชั้นกลางครับ

แล้วการเป็นชนชั้นกลางเกาหลีมีความลำบากยังไงบ้าง

ไม่ค่อยแน่ใจเลย อาจเพราะผมไม่มีครอบครัว เอาแต่คิดถึงเรื่องหนังและทำแต่งานลูกเดียว แถมตอนนี้ผมคิดถึงแมวสองตัวที่เลี้ยงไว้เหมือนลูกๆ ที่เกาหลีมากๆ ด้วย (หัวเราะ)

จากช่วงสงครามที่เลวร้าย และการแบนหนังของรัฐบาลเผด็จการเกาหลีใต้ในอดีต ส่งผลให้วงการหนังเกาหลีซบเซาจนถึงขีดสุด คิดว่าเพราะอะไรทำให้อุตสาหกรรมภาพยนตร์ของประเทศคุณกลับมาเฟื่องฟูได้ขนาดนี้

คิดว่าเป็นเพราะทัศนคติแบบเกาหลี (หัวเราะ) คนเกาหลีรักหนัง และชอบดูหนังมากๆ เรามีผู้ชมจำนวนมากไปดูหนังและสนับสนุนหนังในโรงฉาย จึงเป็นโอกาสที่ดีของนักลงทุนด้วย ทุกวันนี้วงการหนังเกาหลีดีขึ้นและเติบโตขึ้นมากๆ ในระดับโลก ทั้งๆ ที่เมื่อ 20 ปีที่แล้วสถานการณ์ในวงการเลวร้ายจริงๆ ถ้าพูดถึงการทำงาน บางครั้งพวกเราต้องทำงานกันตลอด 24 ชั่วโมง แถมไม่ได้ค่าแรงเพิ่ม แต่ตอนนี้คุณภาพชีวิตดีขึ้นมากเพราะมีกฎให้ทำงานประมาณ 12 ชั่วโมงต่อวัน สำหรับวันที่ถ่ายทำธรรมดา และเราก็ได้ค่าตอบแทนมากขึ้นด้วย

ตั้งแต่ช่วงปลายยุค 90s มีผู้กำกับเกาหลีเก่งๆ หลายคนเลย อย่างบง จุนโฮ, นา ฮงจิน, อี ชางดง และคนอื่นๆ ที่อยู่ดีๆ ก็เหมือนผุดกันขึ้นมา แม้แต่คนในอุตสาหกรรมภาพยนต์เองก็ยังงงเลยว่าผู้กำกับเก่งๆ พวกนี้โผล่กันออกมาทีเดียวได้ยังไง แถมผู้กำกับทุกคนยังชอบความท้าทาย เหมือนก้าวเดินต่อไปเพื่อค้นหาอะไรใหม่ๆ มองหาสิ่งใหม่ให้วงการอยู่เสมอ

The post Alex Hong: มือกำกับภาพหนัง Parasite ผู้ออกแบบโลกที่ขัดแย้งกันของครอบครัวคนรวยและคนจน appeared first on a day magazine.

ถ้าคนไทยเลิกเรียกประเทศเกาหลีว่า ‘แดนกิมจิ’ เมื่อไหร่ เราขอเสนอคำว่า ‘แดนคาเฟ่’ เป็นผู้ท้าชิงแทน

อย่างที่รู้กันว่าคนเกาหลีรุ่นใหม่นั้นแสนจะคลั่งไคล้วัฒนธรรมคาเฟ่ จากตัวเลขช่วงสิ้นปี 2016 ที่ยืนยันว่าจำนวนร้านกาแฟในโซลพุ่งทะยานสูงถึง 18,316 แห่ง มากกว่าร้านสะดวกซื้อหรือร้านไก่ทอดทั่วทั้งเมืองหลวงเสียอีก

แม้ว่ามีคาเฟ่เกิดขึ้นมากมาย แต่หลายๆ แห่งกลับต้องปิดตัวลง เพราะการแข่งขันที่สูงลิบลิ่ว ข้อเท็จจริงโหดหินนี้เป็นเงื่อนไขที่ทำให้คู่รักชาวเกาหลีใต้ ลูน่า หรือ พาร์ค มี-จอง (Park Mi-jung) และ ชิน มยอง-คิล (Shin Myoung-kil) ตัดสินใจเดินทางมาเปิดคาเฟ่ชื่อ tea & kor ที่เมืองไทย

“ถ้าเราตัดสินใจเปิดคาเฟ่ที่เกาหลีจะต้องใช้เวลานานมาก อย่างน้อยอาจนานถึง 2-3 ปี กว่าจะอยู่ตัว” ลูน่าเริ่มเล่าถึงโจทย์แสนยากของการทำธุรกิจคาเฟ่ที่โซล เพราะนอกจากจะต้องเตรียมตัวให้ดีก่อนเปิดตัว เมื่อเปิดร้านแล้วยังต้องลงสนามแข่งขันกับคาเฟ่เก๋ๆ อีกหลายหมื่นแห่งทั่วโซล ส่วนอีกเหตุผลที่หนักแน่นพอที่จะทำให้พวกเขาย้ายมาปักหลักที่กรุงเทพฯ เป็นเพราะชินตกหลุมรักประเทศไทยสุดหัวใจ

“ชินรักเมืองไทยมากๆ เขามาที่นี่หลายสิบครั้ง ถ้าจะทำธุรกิจ เขาก็อยากจะทำที่นี่ที่สุด ถึงตอนแรกเราจะยังทำธุรกิจไม่ได้ เพราะเป็นคนต่างชาติ แต่เราพยายามทำทุกวิถีทางจนเปิดเป็นร้านที่เราอยากจะทำจนได้” การเปิด tea & kor ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะการทำธุรกิจของชาวต่างชาติในไทยมีเงื่อนไขมากมายอย่างเช่น ลูน่าและชินต้องหาพาร์ตเนอร์บริษัทไทยเพื่อเซ็นรับรอง โจทย์ต่อมาคือเรื่องเงินทุนที่มีอยู่จำกัด ตึกแถวย่านทองหล่อ สุขุมวิท หรือเอกมัย ที่หมายตาไว้ตอนแรกก็ถือว่าราคาสูงมากเกินไป จนกระทั่งมาเจอตึกแถวใน RCA PLAZA ที่ตอบโจทย์ทั้งเรื่องราคาและพื้นที่ที่ลงตัว

“tea แปลว่าชา ส่วน kor มาจาก korean แปลว่าคนหรือวัฒนธรรมเกาหลี เราอยากสื่อสารชื่อที่มีความหมายเข้าใจง่ายๆ ค่ะ” ลูน่าเล่าถึงที่มาของชื่อร้าน

“ลูน่าตกแต่งภายในเองทั้งหมดเลยครับ ใช้เวลาทำทั้งหมด 3 เดือน ทั้งทาสีและตกแต่ง ทำกันแค่สองคน” ชินเล่าอย่างภูมิใจ

“อย่างโลโก้ก็ทำค่ะ ทำทุกอย่าง ยกเว้นการเดินระบบไฟ” ลูน่าปิดท้ายด้วยเสียงหัวเราะ

ที่ผ่านมา กรุงเทพฯ มีร้านชาแบรนด์ตะวันตกอยู่จำนวนหนึ่ง และมีร้านชาญี่ปุ่นอีกไม่กี่แห่ง เหตุนี้ทำให้ tea & kor ไม่เหมือนคาเฟ่อื่นในไทย เพราะที่นี่คือร้านชาตำรับเกาหลีที่บรรจุความฝันของลูน่าและชินไว้อย่างเข้มข้น เสมือนรสชาติเครื่องดื่มของพวกเขาที่ตั้งใจชงด้วยมือของตัวเองทุกแก้ว

เมื่อก้าวเข้ามาในร้านชาของลูน่าและชิน หน้าตาของร้านนี้เหมือนคาเฟ่เกาหลีที่นิยมรีโนเวตตึกแถวเก่าๆ ให้มีดีไซน์เก๋ไก๋ไม่มีผิด ถ้าจะมองหาความแตกต่างจากคาเฟ่เกาหลีในโซล คงเป็นเรื่องของสถานที่ที่ตั้งอยู่ใน RCA PLAZA และจุดสำคัญ ที่นี่ไม่มีกาแฟขาย เพราะมีแต่เมนูชาหลายๆ แบบที่คนไทยไม่คุ้นเคยให้สั่งมาดื่มโดยเฉพาะ

“เคยไปเกาหลีไหมคะ รู้สึกไหมว่าที่นี่เหมือนคาเฟ่ในโซล” ลูน่าถาม เราพยักหน้าตอบรับเพราะเห็นด้วย

“ฉันตั้งใจทำให้คอนเซปต์ร้านออกมาเหมือนบรรยากาศคาเฟ่ในเกาหลีมากที่สุด อาจจะมีทั้งคนที่เคยไปและไม่เคยไปคาเฟ่เกาหลีเข้ามาในร้านของเรา แต่เราอยากให้คนที่เข้ามารู้สึกว่าเขาอยู่ในคาเฟ่ที่เกาหลี เราเห็นคนไทยทำคาเฟ่สไตล์เกาหลีเยอะนะ แต่เรารู้สึกว่าบรรยากาศยังไม่ใช่อยู่ดี แต่สำหรับคนที่มาร้านนี้ เขาน่าจะอยากแนะนำคนอื่นว่าที่นี่ต่างจากที่อื่น เพราะมันเหมือนที่เกาหลีมากๆ เลย”

“คนถามบ่อยเหมือนกันว่า ทำไมร้านเราไม่มีกาแฟ ทำให้เรามานั่งคิดว่าหรือควรจะมีเมนูกาแฟด้วยไหม แต่สุดท้ายเราอยากจะโฟกัสที่ความหลากหลายของชาตำรับเกาหลีมากกว่า ถ้าเราขายกาแฟด้วย คนสั่งจะรู้อยู่แล้วว่าจะได้เจอกับอะไร เขาจะไม่สนใจชาที่เรานำเสนอ แต่ถ้าคนมาที่นี่พอเขาสั่งเมนูต่างๆ เขาก็จะได้เซอร์ไพรส์เพราะได้กินแต่ของที่ตัวเองไม่เคยกิน”

ชาของ tea & kor เน้นการคิดและการทำด้วยคอนเซปต์เครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ คัดสรรแต่วัตถุดิบที่ดีมาใช้ ซึ่งโดยส่วนมากส่งตรงมาจากประเทศเกาหลี ที่สำคัญลูน่าแอบกระซิบบอกว่าเธอกำลังติดต่อเกษตรกรเกาหลีโดยตรงเพื่อนำวัตถุดิบอีกหลายอย่างเข้ามาเสริมทัพเพื่อสร้างสรรค์เมนูใหม่ๆ ในอนาคต

“tea & kor เป็นเป้าหมายสำคัญ และเป็นความท้าทายอย่างหนึ่งในชีวิตเรา สิ่งหนึ่งที่เราอยากนำเสนอ คือ well-being tea เดี๋ยวนี้คนเรากินอะไรที่สังเคราะห์เยอะ เราเลยอยากนำเสนอรสชาติจากธรรมชาติผ่านชา คาเฟ่ในไทยมีเมนูกาแฟเยอะมากแล้ว เราเลยอยากเน้นนำเสนอเมนูชาให้คนไทยได้ดื่มกัน ดังนั้นสิ่งที่เราพยายามทำคือการส่งต่อสิ่งที่ดีต่อสุขภาพให้คนดื่มค่ะ”

ลูน่าและชินเดินเข้าไปในบาร์ พวกเขาอาสาทำชาและเครื่องดื่ม 4 เมนูให้เราได้ลองดื่ม ความน่าสนใจคือ 4 แก้วที่เราได้ลิ้มลองครั้งแรก ให้รสชาติและสรรพคุณที่แตกต่างกันออกไป ขอเตือนไว้ก่อนว่าถ้าคุณได้ชิมสักอึกแล้วจะติดใจไม่ต่างจากเรา

แก้วแรกที่ทั้งคู่ลงมือทำ คือเครื่องดื่มที่ช่วยเรียกความสดชื่น เมนูนี้มีชื่อว่า Yuja Slush (유자 슬러쉬) ส่วนผสมหลักคือชายูจา ชาที่ทำจากผลไม้รสเปรี้ยวอมหวานที่มีวิตามินซีสูง ผสมยูจาไซรัปโฮมเมด แล้วปั่นกับน้ำแข็งจนละเอียด จากนั้นตกแต่งแก้วด้วยยูจาฝานเป็นแว่นปักเคียงกับกิ่งไทม์ (thyme) ไม้พุ่มที่ช่วยเรื่องการย่อยอาหาร แก้ท้องอืด และทำให้เจริญอาหารได้ดี ชินบอกเราว่ายูจาไม่ใช่ส้ม แต่เป็นผลไม้ตระกูลเดียวกัน เมื่อเราลองชิมจึงพบว่ารสชาติของยูจาอยู่กึ่งกลางระหว่างมะนาว เลมอน และส้ม ซึ่งน่าจะเหมาะกับสาวๆ มากเป็นพิเศษ  

แก้วที่สองเหมาะการดื่มดับร้อน เมนูนี้มีชื่อว่า Stawberry Lemonade (딸기&레몬 에이드) เครื่องดื่มโซดา รสหวานผสมเปรี้ยวที่มีทั้งสตรอว์เบอร์รีและเลมอนในแก้วเดียวกัน เมื่อมองจากแก้วใสขนาดเหมาะมือจะเห็นเลเยอร์สีม่วงของน้ำอัญชัญด้านบน โซดาซ่าๆ สีขาวใสตรงกลาง และสีแดงอ่อนของสตรอว์เบอร์รีไซรัปบริเวณครึ่งล่างสุดของแก้ว และรูปทรงที่สวยงามของเลมอนฝาน จำนวนสองถึงสามชิ้นที่แทรกอยู่ในน้ำแข็ง และสตรอว์เบอร์รีที่นอนอยู่ก้นแก้ว นอกจากจะอร่อย ได้รสหวาน เปรี้ยวและซ่า เมนูนี้ยังเป็นอาหารตาชั้นดีสำหรับคนดื่ม

หากว่าใครกำลังเจ็บคอ เราเชื่อว่าเครื่องดื่มกลิ่นหอมเย็นตำรับสมุนไพรชื่อ Sujeonggwa Slush (수정 과 슬러쉬) นั้นตอบโจทย์สำหรับคุณที่สุด

ซูจองกวาคือเครื่องดื่มพื้นบ้านของเกาหลี มีสีน้ำตาลแดงเข้ม ผลิตด้วยกรรมวิธีการต้มขิงและอบเชย ใส่น้ำตาล แล้วนำมาปั่นกับน้ำแข็งจนละเอียด โรยเมล็ดสนกรุบๆ กับแครนเบอร์รีเปรี้ยวจี๊ด ก่อนแต่งหน้าด้วยแท่งอบเชย และปักใบไทม์จิ๋วสักกิ่ง รับรองว่าพอดื่มหมดแก้วแล้วจะรู้สึกชุ่มคอ จนมีแรงมาสนทนากับเพื่อนๆ ได้อย่างสนุกสนาน

ส่วนแก้วสุดท้ายคือแก้วโปรดของเราที่เรียกว่า Misugaru (미숫가루) เครื่องดื่มที่ทำจากผงแป้งและธัญพืชบดแบบดั้งเดิมของเกาหลี มิสุการุคือเครื่องดื่มสีขาวเนื้อเนียนเข้มข้นที่เกิดจากการผสมผสานเมล็ดธัญพืชที่อุดมคุณค่าสารอาหารกว่า 10 ชนิด ชินเสริมว่าในเกาหลีมักจะเสิร์ฟเครื่องดื่มชนิดนี้ในฤดูร้อนเพื่อดับกระหาย หรือมักจะใช้ดื่มแทนอาหารเช้าในยามเร่งด่วนเพราะดื่มง่าย อิ่มท้อง ประหยัดเวลา แถมมีคุณค่าทางโภชนาการสูงมากด้วย

ถ้าได้เห็นหน้าตาและลิ้มรสชาติของเครื่องดื่มภายในร้าน หลายคนอาจได้ข้อสรุปในใจแน่แท้ว่าลูน่าเรียนชงชามา ทว่าตรงกันข้าม เธอไม่ได้เรียนในสถาบันไหน แต่ใช้วิธีการตระเวนชิมชาทั่วเกาหลี และลองชงชาด้วยตัวเองจนกลายเป็นเมนูอร่อยๆ ที่เป็นทั้งอาหารตาและอาหารใจให้เราได้เลือกหลากหลาย

นอกจากเป็นร้านชาแสนอร่อย บริเวณชั้นบนของร้านยังเป็นสตูดิโอฟิตเนสส่วนตัวของชิน ชื่อ fit n kor ซึ่งเหมาะสำหรับคนที่รักการออกกำลังกาย ชินเล่าว่าเขาตั้งใจใช้ทักษะเทรนเนอร์ที่ร่ำเรียนมาจากเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย เพื่อให้บริการลูกค้าที่อยากออกกำลังกายแบบส่วนตัว

ดังนั้น tea & kor จึงเป็นส่วนผสมของความฝันของคู่รักชาวเกาหลีที่ตั้งใจจะปลูกปั้นทั้งคาเฟ่และสตูดิโอฟิตเนสเล็กๆ ให้เป็นพื้นที่ หรือเป็นชุมชนของเพื่อนๆ ที่รักและชื่นชอบวัฒนธรรมเกาหลีได้มาแลกเปลี่ยนบทสนทนาร่วมกัน

ก่อนจะจากกันในช่วงบ่าย เราถามทั้งคู่ว่าความสุขของการทำร้านชาเล็กๆ ในย่านอาร์ซีเอแห่งนี้คืออะไร ลูน่าตอบทันทีว่า “จุดหมายสูงสุดของการมาเปิดร้านที่นี่คือเราอยากให้มีคนมาร้านเยอะๆ จะเป็นใครเราก็ยินดีต้อนรับทั้งนั้น เพื่อจะได้ส่งต่อบรรยากาศแบบเกาหลีแท้ๆ ให้ทุกคนได้รับรู้ผ่านเครื่องดื่มที่เราตั้งใจทำทุกแก้ว”

“ทุกสิ่งที่เราทำเราโฟกัสที่สุขภาพครับ การออกกำลังกายเป็นเรื่องสำคัญ ส่วนอาหารก็เป็นรากฐานที่สำคัญมากๆ ของชีวิต ผมจึงอยากแนะนำเครื่องดื่มดีๆ ให้คน ไปพร้อมๆ กับเรื่องการออกกำลังกาย มันเป็นเรื่องที่ต้องทำควบคู่กันไปตลอดชีวิต ความสุขและความประสบความสำเร็จของเราสองคน คงไม่ใช่แค่เรื่องเงินอย่างเดียวนะครับ เพราะองค์รวมของชีวิตคือการกินอาหารที่ดีและการมีร่างกายที่ดีมากกว่า ถ้าเป็นไปได้ในอนาคต เราก็อยากจะขยายสาขาเพื่อกระจายสิ่งดีๆ นี้ต่อไปด้วยครับ” ชินเสริม

จากโซลสู่กรุงเทพฯ ทั้งคู่ก่อร่างสร้างฝันอย่างตั้งใจ เพื่อร่วมกันถ่ายทอดความพิถีพิถันผ่านบรรยากาศที่เป็นกันเอง ทั้งจากตัวตนของเจ้าของร้าน เครื่องดื่มแสนละมุนละไม การตกแต่งภายในที่เรียบง่ายแต่ใส่ใจ และเสียงเพลงอินดี้แบบฉบับเกาหลีที่เคล้าคลอระหว่างการนั่งทอดอารมณ์สบายๆ ในพื้นที่อันอบอุ่น

ระหว่างการเปิดร้าน ช่วงเวลาที่ลูน่าและชินมีสมาธิที่สุด คือช่วงที่ทั้งคู่ก้มหน้าตั้งใจทำเครื่องดื่มแต่ละแก้วด้วยหัวใจ อย่างที่เราเคยได้ยินใครหลายคนบอกต่อกันมาว่า อาหารและเครื่องดื่มรสเลิศไม่ได้อาศัยแค่วัตถุดิบที่ดีเพียงอย่างเดียว หากแต่ต้องอาศัยความใส่ใจในทุกรายละเอียดต่างหาก

tea & kor
address : RCA บล๊อก G
hours : จันทร์-ศุกร์ 10:00-20:00 น. เสาร์ 10:00-15:00 น. (หยุดวันอาทิตย์)
instagram : teankor

The post ยกเกาหลีมาไว้ที่อาร์ซีเอ tea & kor คาเฟ่ชาบรรจุฝันของสองคู่รักหนุ่มสาวชาวโซล appeared first on a day magazine.