แต่ถึงแม้เราจะได้เรียนรู้และตามรอยเส้นทางของเกาหลีใต้ไปจนถึงจุดกำเนิดและสาเหตุของความนิยมใน ฮัน-รยู จนเจอแล้วก็ตาม แต่ก็ยังโดนทิ้งห่างนานเป็นทศวรรษ นั่นก็เพราะปัจจัยที่ส่งให้สินค้าทางวัฒนธรรมจากเกาหลีใต้ที่ไทยเรายังไม่มี นั่นคือความเป็นประชาธิปไตยที่สามารถเปิดโอกาสให้ศิลปินได้สร้างสรรค์และท้าทายกับประเด็นหัวข้อใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในสังคม ซึ่งเชื่อมโยงกับค่านิยมโลกนั่นเอง 

คอลัมน์พิเศษที่เป็นส่วนหนึ่งของ Main Couse เดือนธันวาคมในชื่อ T-POP Offstage ซึ่งชวน ดร.ไพบูลย์ ปีตะเสน ประธานศูนย์เกาหลีศึกษา สถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มาร่วมกันวิเคราะห์กันอีกสักครั้ง ว่าทำไมเส้นทางอุตสาหกรรมบันเทิงของไทยยังไม่ราบรื่นดังใจไปไกลยืนแถวหน้าในวัฒนธรรมกระแสหลักได้สักที

โดย ฮัน-รยู (Korean-Wave) แบ่งออกเป็น 4 ช่วง ดังนี้ ฮัน-รยู 1.0 (K-Drama ตั้งแต่ปี 1995-2005) ฮัน-รยู 2.0 (K-Pop Music ตั้งแต่ปี 2006-ปัจจุบัน) ฮัน-รยู 3.0 (K-Culture ปัจจุบัน) และในอนาคตการเติบโตขึ้นเป็น ฮัน-รยู 4.0 (K-Style) โดยเราขอเจาะกันที่ ฮัน-รยู 2.0 (K-Pop Music) ที่มีเหล่าศิลปินไอดอลเป็นแม่ทัพในการปักธงได้ในทุกทวีปทั่วโลก

ปัจจัยการผลิตที่เรียกว่าไอดอล

ไอดอลเกาหลีสามารถทำได้หลายอย่าง ฝึกร้อง เต้น บุคลิกท่าทาง และการเป็นศิลปิน หลายๆ คนรับงานซีรีส์ เดินแบบ และงานเบื้องหน้าอื่นๆ ด้วย K-POP จึงเป็นช่องทางไปสู่อาชีพในวงการอื่นๆ ในวงการ โดยมีเพลงเป็นคอนเทนต์แบบหนึ่ง การที่จะฝึกไอดอลขึ้นมาเพื่อทำเพลงอย่างเดียวจึงดูเป็นเรื่องน่าเสียดาย ไอดอลของเกาหลีจึงได้รับการเทรนหลายๆ ด้าน แต่ละคนสามารถที่จะไปแจ้งเกิดด้านอื่นๆ ในวงการบันเทิงได้ด้วย นอกเหนือจากการร้องเพลง เอกลักษณ์ที่พิเศษของ K-POP จึงอยู่ที่การมีความสามารถหลากหลายมากกว่าของไทยและที่อื่น

สำหรับไอดอลในปัจจุบันเริ่มต้นเส้นทางเข้าสังกัดปั้นกันอายุน้อยลงเรื่อยๆ เพราะถ้าเริ่มตอน 20 ปีกว่าจะเดบิวต์ได้กลายเป็นว่าอายุใกล้สามสิบแล้ว ทำให้ต้องปั้นศิลปินกันตั้งแต่อายุ 13-14 ปี ผ่านการคัดตัวเพื่อส่งไปเทรนที่เกาหลีใต้ พอบรรลุนิติภาวะก็สามารถเดบิวต์รอแจ้งเกิดกันได้เลย

ก่อนที่จะเดบิวต์ศิลปินสักวงได้นั้น เกาหลีใต้ต้องนำมาฝึกและอบรมกันหนักมาก จากตารางที่ผมเห็นในแต่ละวันต้องใช้เวลามากกว่า 10 ชั่วโมง เก็บตัวกันในคอนโด มีผู้จัดการคอยดูแล ฝึกการเต้น การร้อง การเป็นเอนเตอร์เทนเนอร์ ฝึกวิธีการพูด รวมถึงฝึกภาษาเกาหลี ทุกด้านของการใช้ชีวิต  

ทุกอย่างจะมีคนดูแลหมด เรียกได้ว่าเป็นโรงงานผลิตไอดอล ฉะนั้นเมื่อโรงงานหาวัตถุดิบที่เหมาะกับการผลิตได้แล้ว ที่เหลือก็เข้าสู่กระบวนการผลิตที่มีทีมงานเข้ามาประกบดูแลในด้านต่างๆ ในการฝึกฝน ซึ่งอาศัยมืออาชีพที่เทรนศิลปินรุ่นก่อนๆ ที่ประสบความสำเร็จมาแล้วมาดูแลรุ่นใหม่ต่อไป

ในไทยเรามองกันว่าเพลงมีเอาไว้สำหรับฟังคลายเครียด แต่เราไม่ได้มองว่าเพลงหรือศิลปินคือเม็ดเงินกระตุ้นเศรษฐกิจ เป็นปัจจัยการผลิตที่สามารถทำรายได้มหาศาลให้กับประเทศ ผู้นำไทยอาจไม่ได้มองแบบนั้นในเชิงการเมือง 

การใช้ประโยชน์ K-POP ไม่ใช่แค่ในเรื่องเชิงพาณิชย์เท่านั้น ต้นสังกัดเองก็เปิดกว้างให้รัฐบาลนำไปโปรโมตงานด้านอื่นๆ ในระดับเวทีนานาชาติ ในเรื่องของเศรษฐกิจสร้างสรรค์ Green Economy รวมถึงสันติภาพโลก ศิลปินเหล่านี้ก็มีจิตสำนึกและพร้อมจะให้ความร่วมมือจึงทำให้เกิดการบูรณาการได้

เกาหลีใต้มองว่าศิลปินเหล่านี้ถึงแม้จะสร้างขึ้นมาในกรอบของบริษัทภาคเอกชนเพื่อสร้างผลกำไร แต่ว่าพวกเขาเป็นทรัพย์สมบัติของประเทศ ฉะนั้นจึงมีผลกับภาพลักษณ์ของประเทศ ภาคประชาชนเองก็มองว่าศิลปินเหล่านี้คือแม่ทัพที่เป็นสินค้าของเรา

คลื่นความนิยมจากศิลปินสู่การเป็นผู้สร้างปรากฏการณ์

ในเวฟที่ 1.0 ชื่อศิลปินที่สร้างกระแสที่เป็นที่รู้จักคือ วง H.O.T. ศิลปินเดี่ยว BoA และ ทงบังชินกิ โดยเฉพาะ ทงบังชินกิ สามารถระเบิดกระแสจุดพลุในประเทศญี่ปุ่นได้สำเร็จ สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำ

สำหรับในเวฟที่ 2.0 เริ่มตั้งแต่ปี 2006-2010 กว่าๆ กระแสความนิยมของ K-POP music ได้ขยายมายังประเทศอื่นๆ ในเอเชีย แฟนด้อมศิลปินวงต่างๆ จึงเริ่มเกิดขึ้นหลังจากปี 2006 รายชื่อของศิลปินที่ยังจำกันได้ก็มี Girls’ Generation, BIGBANG, 2PM และ SHINee 

แต่ทั้งในเวฟที่ 1.0 และ 2.0 กระแสอยู่เฉพาะในทวีปเอเชียยังไม่สามารถบุกตลาดยุโรปได้ ในเวฟที่ 1.0 (ก่อนปี 2005) เป็นการเน้นส่งออกศิลปินไอดอลไปยังเอเชียตะวันออกที่มีวัฒนธรรมใกล้เคียงกัน ได้แก่ จีนและญี่ปุ่น ซึ่งจีนเป็นตลาดใหญ่มีประชากรจำนวนมาก ส่วนญี่ปุ่นเป็นตลาดที่มียอดซื้อสูง ถ้าจะแบ่งง่ายๆ ให้เห็นภาพก็คือยุคที่สตรีมมิงยังไม่เข้ามา ผู้บริโภคต้องซื้อซีดีและวิดีโอเพื่อสนับสนุนศิลปิน 

มาถึงเวฟที่ 3.0 เข้าสู่ระบบ SNS (Social Network Site) ยุคออนไลน์สตรีมมิงที่มีการ Cross Platform ตัวแทนศิลปินของยุคนี้ผมยกให้กับ BLACKPINK และ BTS 

สำหรับเวฟที่ 4.0 ต้องลุ้นกันว่าวงไอดอลไหนจะโดดเด่นขึ้นมาแจ้งเกิดในระดับโลก 

กว่าที่ Raw Material จะมาเป็นไอดอล

เกาหลีใต้ในยุคหลัง 2000 เป็นต้นมา (ฮันรยู 2.0) ต้องมีการปรับตัว โดยการ Localized ให้มากขึ้น ด้วยการนำ Raw Material ไปเทรนภายใต้กระบวนการผลิตศิลปินของเกาหลี ทั้งนี้ก็เพราะต้องการสลายแรงต้านจากคนในท้องถิ่น 

สำหรับการคัดตัวค้นหาไอดอลมีวิธีการสองแบบด้วยกันคือ หนึ่ง วางคอนเซ็ปต์วงไว้ก่อน รู้แล้วว่าจะมีจำนวนสมาชิกในวงกี่คน ใครบ้างจะเป็นลีดเดอร์ ใครจะเป็นนักร้องหลักหรือร้องแร็ป หน้าตาศิลปินในวงและบุคลิกภาพ จากนั้นจึงค้นหาคนที่เหมาะกับตำแหน่งเหล่านี้ด้วยการเดินออกไปหาทั้งในเกาหลีใต้และต่างประเทศ คัดตัวมาจับใส่ในตำแหน่งตามคอนเซ็ปต์ที่วางไว้กันตั้งแต่แรก ยกตัวอย่างกรณีของลูกหนัง (H1-KEY) ก็มาจากการคัดตัวในแบบที่หนึ่ง 

สอง ศิลปินที่ร้องดีมีแววเก่งแต่ยังไม่มีตำแหน่งตามคอนเซ็ปต์ ต้นสังกัดก็จะรับเข้ามาก่อน แล้วค่อยมาหาที่ทางให้ เขียนเพลงดีไซน์วิธีการปั้นให้เป็นศิลปินต่อไป เพื่อขัดเกลาให้ความสามารถด้านอื่นๆ ฉายแสงขึ้นมา ยกตัวอย่างศิลปินในรูปแบบที่สองนี้ ในยุค 2.0 สมาชิกบางคนในวง Girls’ Generation

แต่ในยุคหลังๆ มีเรื่องของงบประมาณเข้ามาเกี่ยวข้อง ข้อสังเกตอย่างหนึ่งที่เราเห็นได้ชัดเจนคือจำนวนสมาชิกจะน้อยลงเรื่อยๆ จากในช่วงแรกวงเช่น Super Junior หรือ Girls’ Generation จะเป็นยุคที่วงไอดอลส่วนใหญ่มีสมาชิกมากกว่า 5 คนขึ้นไป ส่วนในยุคหลัง เกาหลีใต้ต้องการที่จะล็อกเป้าความสำเร็จจึงทำให้ลดจำนวนสมาชิกลงแบบในปัจจุบัน

ทลายร่มเงาและสร้างเส้นทางความสำเร็จในแบบตัวเอง

การที่เกาหลีใต้สามารถหลุดออกมาจากร่มเงาของ J-POP และพากระแสเกาหลีให้ไปในระดับโลกได้นั้นก็มาจากความพยายามของ 3 ส่วน คือ ภาครัฐ เอกชน และประชาชน ที่ทำงานร่วมกัน ซึ่งถ้ายังจับมือกันได้แบบนี้เราก็ยังจะอยู่กับ K-Wave ต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งไทยต้องหาช่องเพื่อแทรกตัวเองเข้าไปให้ได้ เราต้องชัดเจนกันก่อนว่าอยากขายอะไร เพลงในตัวมันเองไม่ได้สร้างรายได้เพียงพอที่จะทำให้สามารถคุ้มค่ากับการลงทุนจำนวนมากแบบเกาหลี ถ้าจะปั้นศิลปินขึ้นมาร้องเพลงอย่างเดียวผมว่าไม่ได้แล้ว 

ฉะนั้นการจะลงทุนให้ศิลปินสักคนเก่งขึ้นมาได้นั้น ต้องคิดว่าประเทศเราจะขายอะไรผ่านเขา แล้วเราก็ต้องเอาสิ่งนั้นมาลงทุนต่อด้วย อย่างเช่น เอาเงินจากสปอนเซอร์มาก่อนที่จะเขียนบทถ่ายซีรีส์ เพราะถ้าจะเอาเพียงรายได้จากซีรีย์มาคัฟเวอร์ค่าใช้จ่ายทั้งหมดโดยเฉพาะต้นทุนโปรดักชันของซีรีส์เกาหลีใต้ก็สูงมากเกินกว่ารายรับของซีรีส์เรื่องหนึ่งที่จะเข้ามาแล้ว ถึงแม้จะเอาซีรีส์ไปขายต่างประเทศก็ยังไม่สามารถเทียบเท่าต้นทุนกับงบที่ลงไปกับการถ่ายทำ 

สิ่งที่เกาหลีต้องการจึงไม่ได้มาจากซีรีส์แต่มาจากสินค้าที่ tie-in อยู่ในซีรีส์ต่างหากที่จะเป็นตัวสะท้อนต้นทุนการทำงานที่สูงขนาดนั้น เช่นเดียวกันกับอุตสาหกรรมเพลง การจะปั้นให้ศิลปินคนหนึ่งแจ้งเกิดขึ้นมานั้น ทุกวันนี้รายรับไม่ได้มาจากการขายซิงเกิลแล้ว ศิลปินเป็นเครื่องมืออีกแบบหนึ่งที่จะผลักดันเศรษฐกิจ เป็นโจทย์ที่คนลงทุนต้องคิดต่อซึ่งก็คือภาครัฐและต้นสังกัด 

ต้นสังกัดจะได้รับส่วนแบ่งจากโฆษณาและรายการที่ศิลปินในค่ายไปโชว์ตัว เพราะตอนที่ยังไม่ได้ดังค่ายลงทุนกับศิลปินคนหนึ่งหลายสิบล้านเป็นเวลา 6-7 ปี ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าจะแจ้งเกิดได้หรือไม่ ดูแลทั้งด้านการกินอยู่และใช้ชีวิตทุกด้าน เพราะฉะนั้นรายได้ทุกอย่างที่เกิดจากศิลปินที่เป็นโปรดักต์ของเขานั้นต้องฟังคำสั่งและทิศทางที่จะไปต่อจากค่าย ซึ่งเกาหลีใต้มีระบบที่จัดการดูแลทั้งหมดนี้ไว้แล้ว โดยธรรมเนียมปฏิบัติของไทยก็อาจมีความแตกต่างจากเกาหลีซึ่งทำให้ไม่สามารถบังคับได้แบบนั้น มีความอะลุ่มอล่วย

การเป็นประชาธิปไตยเบื้องหลังการยอมรับในระดับสากล

ใช่ครับ (เสียงหนักแน่น) โดยเฉพาะฝั่งตะวันตก ประการแรกคือการที่ศิลปินจากประเทศนั้นๆ มีความเป็นประชาธิปไตยสูงทเพิ่มโอกาสให้ศิลปินสร้างสรรค์ผลงานออกมาได้อย่างมีเสรีภาพสูงขึ้นเช่นกัน      

ประการที่สองศิลปินมีความเคารพในความเป็นประชาธิปไตย ในสมัยนี้ศิลปินจะเก่งในเรื่องการสร้างสรรค์ผลงานอย่างเดียวไม่ได้แล้ว ต้องแสดงจิตวิญญาณความเป็นประชาธิปไตยเพื่อให้ตัวเองได้รับการยอมรับด้วยเช่นกัน

จึงไม่แปลกใจที่จะมีข่าวว่า อี ย็องแอ (นางเอกซีรีย์แดจังกึม) บริจาคเงิน 100 ล้านวอนให้กับประเทศยูเครน รวมถึงแสดงออกกับการไม่เห็นด้วยที่รัสเซียบุกยูเครน เพื่อประกาศว่านี่คือสิ่งที่รับไม่ได้ในประชาสังคมโลก ทำแบบนี้มันไม่ถูก 

สังคมเกาหลีเคยผ่านช่วงยุคที่ปกครองด้วยทหารมาก่อนในระหว่างทศวรรษที่ 1960-1990 จนสิ้นสุดยุคเผด็จการทหารในปี 1993 ได้รัฐบาลพลเรือนขึ้นมาบริหาร เกาหลีใต้ก็หันหลังให้กับระบบเผด็จการและเข้าสู่ความเป็นประชาธิปไตย ทำให้ศิลปินทุกค่ายยึดมั่นในจุดนี้ ผมเชื่อว่าการอยู่ในสังคมประชาธิปไตยนั่นมีส่วนทำให้ศิลปินสามารถเติบโตได้ด้วย 

รวมถึงการเข้าไปสู่ตลาดโลกมีเรื่องค่านิยมเข้ามาเกี่ยวข้อง ถึงจะเป็นศิลปินที่เก่งแต่เหยียดผู้หญิง หรือค่านิยมที่ไม่สอดคล้องกับค่านิยมสากลของโลกก็ไปต่อได้ยาก ศิลปินนั้นวางอยู่บนความชอบและไม่ชอบของมนุษย์ เรายอมรับในความเก่งแต่อาจไม่ชอบทัศนคติของเขาก็มี เพราะฉะนั้นการเป็นศิลปินไม่หมายถึงการทำผลงานที่ดีอย่างเดียว แต่เป็นการขายทัศนคติและค่านิยมอีกด้วย 

ดังนั้นการที่ใครจะเป็นไอดอลก็เป็นไปได้ว่าเรากำลังมองหาความเพอร์เฟกต์ของผลงาน ค่านิยม วิธีคิด และการใช้ชีวิตเช่นกัน ผมคิดว่าถ้าเราจะเดินไปสู่ในระดับสากลอันนี้จึงเป็นสิ่งที่สำคัญ เริ่มด้วยวิธีคิดที่ถูกต้องและการสะท้อนวิธีคิดของตัวเองผ่านเพลงและผลงานที่ทำ 

สังเกตได้ว่าคอนเทนต์ของเกาหลีไปแตะในประเด็นที่มีความเป็นสากล อย่างเช่น ภาพยนตร์เรื่อง Parasite ถึงแม้จะเป็นหนังจากเกาหลีใต้แต่เล่าในประเด็นที่คนทั่วโลกเชื่อมโยงได้คือความเหลื่อมล้ำในสังคม หรือ Squid game ที่สะท้อนว่ามนุษย์สามารถกำจัดกันเองได้เพียงเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด เหล่านี้เป็นค่านิยมสากลที่เป็นปรากฏการณ์ทั่วโลก ฉะนั้นการที่จะเดินไปสู่กระแสหลักของโลกได้ ไม่ว่าจะเป็นเพลง ภาพยนตร์ ซีรีย์ ต้องสะท้อนค่านิยมสากล อาทิ สะท้อนความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ หรือการแก้ไขวิกฤตของโลก ด้วยเช่นกัน

ประชาธิปไตยในไทยที่ยังน้ำท่วมปาก

ผมเห็นว่ารัฐบาลใหม่นี้ก็กำลังพยายามกันอยู่นะครับ แต่ไทยเรามีหลายสถาบันที่ไม่สามารถพูดถึงได้ ศิลปินเองไม่มีโอกาสสร้างสรรค์งานได้แบบไม่มีการตีกรอบ เกาหลีใต้สามารถแตะได้ทุกสถาบันเพราะประเทศเขาไม่มีสีขาว ไม่มีศาสนา และไม่มีสีน้ำเงินแล้ว ธงชาติมีแต่สีแดงทำให้แตะได้หมดและทำคอนเทนต์ได้ลึกและกว้างมากกว่า 

เรามีข้อจำกัดหลายอย่างที่ยังมีความอนุรักษ์นิยมซึ่งไม่พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง เปรียบเทียบกับคอนเทนต์ของเกาหลีมีความหลากหลายสูงมาก

ปัจจุบันเกาหลีใต้ไม่ได้ขายเรื่องการท่องเที่ยวแล้ว เขาขายคอนเทนต์ คุณนอนอยู่บ้านไม่ต้องไปถึงเกาหลีใต้ก็สามารถเสพคอนเทนต์กันตั้งแต่เช้าถึงดึก ทำไมต้องพากันไปติดตม.ที่นู่น ลองคิดดูว่าการไปเกาหลีใต้ 4-5 วันกับการเสพคอนเทนต์อยู่บ้านทั้งปี คุณคิดว่าเกาหลีใต้จะทำรายได้จากอะไรมากกว่ากัน เฉพาะที่เรากินอาหารเกาหลีรวมกันทั้งปีในประเทศอาจทำได้รายได้มากกว่าการไปเที่ยวไม่กี่วันซะอีก ปัจจุบันเกาหลีใต้เน้นการขายเรื่อง Cutural Product ไม่ใช่ Tourism อีกต่อไปแล้ว เขาไม่ได้อยากให้เราไปประเทศเขาแล้วนะครับถึงได้เข้มงวดกับ ตม. แบบนี้

จาก KOCCA สู่ THACCA และความหวังในทศวรรษหน้า

เกาหลีใต้ใส่งบประมาณไปที่หน่วยงาน KOCCA หน่วยงานองค์กรมหาชนที่ได้งบประมาณส่วนหนึ่งมาจากกระทรวงวัฒนธรรม กีฬาและการท่องเที่ยวของเกาหลี ที่ดูแลครอบคลุมครบวงจร สามารถเลือกได้ว่าปีนี้จะทุ่มงบไปในวงการไหนของประเทศ เมื่อเงินงบประมาณมาอยู่ที่กองกลางทำให้ KOCCA ที่ดูแลเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทั้งหมด จึงปรับกลยุทธ์ในการใช้งบประมาณด้วยตัวเอง ยกตัวอย่างเช่น 10 ปีก่อนหน้านี้ ผู้ประกอบการมีปัญหาเรื่องการขาดคนเขียนบท ทักษะด้านการกำกับและไม่มีสถานที่ถ่ายทำ KOCCA จึงสร้างโรงถ่ายทำขึ้นมารองรับตรงนี้ 

ส่วนใครที่ขาดเงินสนับสนุน KOCCA ก็จะเข้าไปพูดคุยกับรัฐบาลท้องถิ่นให้ หรือผู้สร้างคนไหนขาดแหล่งเงินกู้ก็จะไปคุยกับร้านค้า SME สำหรับคนเขียนบทที่ยังไม่เพียงพอก็จะไปคุยกับมหาวิทยาลัยที่มีนักเรียนเขียนบทแต่ยังไม่เก่ง ก็พานักเขียนบทมืออาชีพที่เล่าเรื่องเก่งๆ มีประสบการณ์ในวงการมาเทรนให้พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงการตั้งสถาบันรองรับคุณวุฒิของนักเขียนและผู้กำกับ

เมื่อมีหน่วยงานแบบนี้กำกับดูแลครบวงจรทำให้รู้ปัญหาและลงมือได้เลย ทำให้เม็ดเงินที่ใช้ไปคุ้มค่า แต่ของไทยเกิดข้อสงสัยตั้งแต่ที่มาของเกณฑ์การแบ่งงบในแต่ละสาขา ที่คุณอุ๊งอิ๊งประกาศตั้งงบ ห้าพันกว่าล้านบาทนั้นจัดสรรกันยังไง และความต้องการแต่ละสาขาแตกต่างกันขนาดไหน บางสาขาเอกชนมีเงินอยู่แล้วก็ไม่จำเป็นต้องทุ่มงบจำนวนมาก 

ประเทศไทยเป็นประเทศเดียวที่ผู้กำกับภาพยนตร์เมื่ออยากทำหนังสักเรื่องต้องเดินมาขอเงินกับนายทุน ถ้าผู้กำกับดังมีชื่อเสียงก็อาจจะได้เงินไปกำกับหนัง แล้วถ้าหนังเจ๊งขาดทุนนักลงทุนก็เจ๊ง ส่วนเรื่องไหนทำกำไรนายทุนที่ออกเงินให้รับส่วนแบ่งตามตกลงกัน ผมว่ามันไม่เป็นระบบ แทนที่เราจะได้พิจารณากันจากพล็อตเรื่องที่ดีถึงแม้นักแสดงจะไม่มีชื่อเสียงแต่ก็สมควรที่จะลงทุน รัฐควรทำหน้าที่สนับสนุนหลักไม่ใช่นายทุนเป็นคนลงทุนหลัก 

ถ้าคนต้องการทำหนังแต่ยังขาดเงินทุน พวกเขาสามารถเดินมาหาหน่วยงานของรัฐที่กำกับดูแลด้านนี้ อย่างเช่น KOCCA แทนที่จะไปหานายทุน นั่นจะทำให้เกิด SME ขึ้นมากมาย KOCCA เองก็ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเรื่องใดเรื่องหนึ่งจะสามารถไปไกลระดับโลก KOCCA จึงต้องพิจารณาเนื้อหาคอนเทนต์เป็นหลัก แต่ถึงแม้บางคอนเทนต์อาจไม่ได้ไปไกลระดับโลก แต่ส่งเสริมความเป็นเกาหลีซึ่งจะได้ผลลัพธ์ในเชิงเศรษฐกิจกลับมา 

THACCA (ทักก้า) หน่วยงานของไทยที่เพิ่งตั้งกันในปีนี้ก็กำลังเดินตามเส้นทางโมเดลของ KOCCA ซึ่งฉากทัศน์ที่เราเห็นกันอยู่นี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อ 15 ปีที่แล้ว กว่าจะเป็นความสำเร็จในปัจจุบัน เมื่อ 15 ปีที่แล้ว KOCCA เองก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างในแบบในวันนี้ ค่อยๆ เริ่มจนยอดภูเขาสะสมๆ ขึ้นมาเรื่อยๆ สามารถโผล่พ้นเหนือน้ำขึ้นมาให้เราได้ชื่นชม ซึ่งถ้า THACCA ของไทยทำสำเร็จก็หมายความว่ากว่าที่ระบบจะเดินได้ด้วยตัวเอง มีการลงทุนด้วยตัวเองก็อาจจะไปเห็นความสำเร็จในอีก 10 ข้างหน้า 

ด้วยโครงสร้างทางธุรกิจสื่อของไทยในทุกวันนี้ผมว่ายากครับ ไทยเราไม่ได้เป็นเหมืองขุดพลอย ส่วนใหญ่ใช้รูปแบบค้นหาเพชรมากกว่า ถึงแม้ของไทยก็มีเวทีประกวดที่เป็นช่องทางเข้าสู่เส้นทางบันเทิงให้เห็น แต่ส่วนใหญ่ศิลปินมักเป็นคนที่เก่งอยู่แล้ว มีความอัจฉริยะและพรสวรรค์เฉพาะตัว แล้วต้นสังกัดมาเกลาอีกนิดหน่อยแล้วออกอัลบั้มให้ โดยที่ค่ายไม่ได้ลงทุนเยอะเท่าของเกาหลีใต้ที่ลงทุนปีละหลายล้านต่อเนื่องกันเจ็ดแปดปี ก่อนที่ศิลปินจะได้เดบิวต์ผลงาน

น่าเสียดายกับทั้งวงการเพลงและภาพยนตร์ นักแสดงที่เก่งๆ ต้องไปเติบโตในต่างประเทศ วนเป็นวงจรแบบนี้ จนถึงวันนี้ผมยังไม่เห็นยุทธศาสตร์ของ THACCA นะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขารู้หรือเปล่าว่าเกาหลีใช้โมเดลนี้ในการทำให้วงการเพลงของเขาประสบความสำเร็จ ไม่แน่ใจว่าโค้ชของเขาเด็ดแค่ไหน เพราะที่ผ่านมาเอกชนเดินกันด้วยตัวเองทำให้ทิศทางสะเปะสะปะ ภาครัฐเองก็ไม่ได้สนับสนุนกันอย่างเป็นระบบจริงๆ จังๆ เกี่ยวกับเรื่องอุตสาหกรรมเพลงของไทย 

แหล่งอ้างอิงจากบทความ

ถอดรหัสเส้นทางสู่ฮัน-รยู 4.0 

The post ถอดสูตรความสำเร็จ K-POP สู่ T-POP เป้าหมายระยะยาวที่มีประชาธิปไตยเป็นปัจจัยสำคัญ appeared first on a day magazine.

ด้วยประโยคที่ซีรีส์โยนให้เราตั้งคำถามต่อว่าระหว่าง ‘คำโกหกที่รู้สึกดี’ กับ ‘ความจริงที่ปวดใจ’ เป็นเราจะเลือกแบบไหน จึงเป็นที่มาของชุดคำถามในครั้งนี้ที่ทีม a day อยากตั้งคำถามกลับไปยังนักแสดงหลักทั้ง 3 คนของเรื่อง

นั่นคือ ปีเตอร์ นพชัย, เจเจ กฤษณภูมิ และ ปริมมี่ วิพาวีร์ ที่ต้องมาร่วมกันเป็นครอบครัวเฉพาะกิจเพื่อทำภารกิจพิเศษ ในบรรยากาศนับถอยหลังเข้าสู่ศตวรรษใหม่ที่ยังอยู่ในยุคอะนาล็อกและใช้เพจเจอร์เป็นเครื่องมือสื่อสาร ซึ่งเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านที่สำคัญครั้งหนึ่งของประวัติศาสตร์โลก รวมไปถึงการได้ย้อนคิดถึงเหตุการณ์ส่วนตัวในชีวิตจริงของนักแสดงแต่ละคนในวัยนั้นวันนั้นที่ได้ตกตะกอนมากขึ้นในวันนี้  

จริงๆ อะไรคือเหตุผลให้เราตัดสินใจโกหกหรือสารภาพไปตามตรง แล้วใครเป็นคนได้รับผลประโยชน์จากคำพูดเหล่านั้น? แม้สุดท้ายอาจไม่มีใครเลยที่ไม่เคยโกหก แต่อะไรคือเหตุผลให้เราตัดสินใจโกหกหรือสารภาพไปตามจริง? นั่นอาจเป็นคำถามที่น่าสนใจมากกว่า ชวนมาหาคำตอบนี้กันในคอลัมน์ Q & a day ที่รับรองไม่มีสปอยล์ แต่จะทำให้ผู้ชมเข้าใจเหตุผลของคาแรกเตอร์ที่ทั้งนักแสดงและผู้กำกับต้องการสื่อสารออกมา 

Analog Squad ทีมรักนักหลอก ผลงานการกำกับและร่วมเขียนบทซีรีส์ของ ต้น-นิธิวัฒน์ ธราธร (คิดถึงวิทยา หนีตามกาลิเลโอ และ Seasons Change เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย) นำทีมนักหลอกโดย ปีเตอร์ นพชัย, น้ําฝน กุลณัฐ, เจเจ กฤษณภูมิ และ ปริมมี่ วิพาวีร์ ฉายพร้อมกันทั่วโลกทาง Netflix

Q: เหตุผลที่ทำให้เลือกรับบทในซีรีส์เรื่องนี้

ปริมมี่: เราชอบบริบทของคาแรกเตอร์ในเรื่อง White Lies และการปลอมตัวไปเป็นครอบครัวปลอมๆ สำหรับคาแรdเตอร์ บุ้ง มีความน่าสนใจเรื่องเจนเดอร์ (ทอมบอย) และเลเยอร์ต่างๆ ที่ต้องเจอในเรื่อง

ปีเตอร์: องค์รวมของบทที่ย้อนไปเล่าในปี 1999 ซึ่งตัวผมเคยผ่านมา รวมถึงการเดินทางของตัวละคร สิ่งที่ต้องพบเจอ หรือการตัดสินใจที่ต้องหาคนมาร่วมเป็นครอบครัวปลอมๆ เพื่อกลับไปบ้าน และการพัฒนาตัวละครที่นำไปสู่ผลลัพธ์แบบที่ผู้กำกับภาพยนตร์เห็นภาพ 

องค์ประกอบรวมของคาแรกเตอร์ที่ทำให้มีความน่าสนใจในด้านการแสดง นอกจากนี้ยังเป็นการทำงานกับผู้กำกับและนักแสดงที่ยังไม่เคยร่วมงานด้วยกันมาก่อน องค์ประกอบใหม่ๆ เหล่านี้รวมถึงเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวแบบเต็มตัวที่ผมยังไม่เคยได้เล่น จึงเป็นสิ่งที่ทำให้สนใจในการมารับบทเป็นพ่อ ที่เป็นคนธรรมดา ไม่มีความรับผิดชอบ หนีปัญหา ซึ่งเป็นวิธีการทำงานใหม่ๆ สำหรับผมกับพี่ต้น (ผู้กำกับ) 

เจเจ: ผมอินกับประเด็นเรื่องครอบครัวด้วยอยู่แล้ว สำหรับในเรื่องที่เป็นการแสดงซ้อนการแสดงอีกที ทำให้ผมสามารถเล่นบทบาทได้ในหลายเลเยอร์ บวกกับปมขัดแย้งในคาแรกเตอร์ของ เก๊ก ด้วยที่เป็นลูกของนางแบบถ่ายนู้ดยุคปี 1999 ซึ่งเป็นเรื่องที่มีความท้าทายในการเป็นตัวละครนั้นในยุคนั้น ก็เลยทำให้ตัดสินใจรับบทนี้

Q: ทำการบ้านเพิ่มเติมเพื่อมารับบทนี้อย่างไรบ้าง แล้วบทที่ได้รับมีความเหมือนกับตัวเองหรือไม่

เจเจ: สำหรับบท เก๊ก ไม่ได้ทำการบ้านเพิ่มเติมมากเท่าไหร่ เพราะเป็นคาแรคเตอร์ที่ไม่ได้มีอะไรที่โดดเด่นมาก ทั้งยังมีบางมุมที่คล้ายกับตัวผมที่เข้ากับคนได้ง่ายหรือการเป็นคนที่ไหลไปกับสถานการณ์ เรื่องของยุค 1999 ผมจะถามกับพี่ต้น (ผู้กำกับ) เพราะจินตนาการไม่ค่อยออกว่ามีบรรยากาศแบบไหน

ส่วนใหญ่เน้นไปตามสถานการณ์กับบทที่ตัวละครเจอ ณ เวลานั้น แต่ก่อนที่จะมีการถ่ายทำผมก็จะมีการทำการบ้านกับบทเป็นปกติอยู่แล้วครับ 

ปีเตอร์: สิ่งที่เชี่อมโยงระหว่างตัวเองกับตัวละครที่มีความคล้ายกับ ลุงปอนด์ ก็คือหนึ่ง ผมเป็นคนชอบหนีปัญหาในที่นี้หมายความว่าจะไม่คิดถึงหรือถ้าเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยงถ้าอยู่ในสถานการณ์นั้นๆ แล้วก็สอง ชอบโทษคนอื่นก่อนโทษตัวเองเพราะคิดว่าเราไม่น่าจะผิดคนแรกประมาณนี้ครับ

ตอนวัยเด็กหรือวัยรุ่นผมว่าทุกคนน่าจะเป็นคล้ายๆ กันนะที่มักคิดว่าคนที่ผิดหรือคนที่ไม่เข้าใจคือพ่อแม่มากกว่าตัวเรา เราอาจจะไม่ได้สำรวจตัวเองแต่มักไปโทษคนอื่นก่อน ผมว่าส่วนนี้กับผมมีความเชื่อมโยงกันทั้งในเรื่องอายุช่วงวัยเดียวกันนั้นด้วย 

ส่วนในเรื่องการทำงานคือการทำงานกับผู้กำกับที่ยังไม่เคยร่วมงานกันมาก่อน เพราะแต่ละคนจะมีวิธีการเฉพาะ อย่างเช่น พี่ต้น ก็จะมีวิธีการมองตัวละคร ลุงปอนด์ แบบหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่ามันอาจไม่ได้เหมือนกันตั้งแต่แรกร้อยเปอร์เซนต์จึงเป็นส่วนที่ต้องมาปรับจูนกัน ทำยังไงก็ได้ให้แสดงออกมาได้ตามสิ่งที่ผู้กำกับต้องการมากที่สุด แต่ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุด ก็เลยต้องหาให้เจอว่าพี่ต้นอยากได้การแสดงอย่างไรกันแน่จากตัวละครนี้เพื่อเดินไปด้วยกัน

Q: แล้วในส่วนที่เชื่อมโยงกันเรื่องการหนีปัญหา การได้เล่นบทนี้ทำให้สามารถเข้าใจตัวเองและมองเห็นทางออกดีขึ้นหรือเปล่า

ปีเตอร์: ผมคิดว่าช่วยครับ โดยเฉพาะบทของ ลุงปอนด์ ในการตัดสินใจของแต่ละคนในช่วงเวลานั้นๆ เช่น พ่อแม่เราในช่วงเวลาของพวกเขาย้อนกลับไป 20-30 ปี ที่ในตอนนั้นเรายังไม่เข้าใจ พ่อแม่ตอนนั้นก็เป็นวัยรุ่นหรือวัยกลางคนๆ นึงซึ่งอาจจะตัดสินใจกับปัญหาในแบบของเขาที่เขาคิดว่าดีที่สุดแล้ว ในตอนนั้นคนเป็นลูกอาจยังไม่เข้าใจ 

แต่เมื่อเวลาผ่านไปแล้วเราจะเข้าใจและรับรู้มากขึ้นว่าทุกอย่างพ่อแม่ของเราก็มีเหตุผลในการตัดสินใจแบบนั้นในช่วงเวลาแบบนั้น เพราะในตอนนั้นเราแค่ยังไม่เชื่อว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาคิด เขาตัดสินใจแบบนั้นเพราะเป็นสิ่งที่คิดได้ว่าเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว แต่เราเองในช่วงเวลาที่เรายังเด็กก็มักจะตั้งคำถามว่าทำไมไม่ทำอย่างแบบนั้นแบบนี้แทนล่ะ 

ถ้าเราดูซีรีส์จนจบหรือสำหรับผมเองพอได้อ่านบทจบก็เข้าใจได้ว่าในแต่ละช่วงเวลาของการตัดสินใจของเขาก็ต่างกันออกไปในเงื่อนไขของชีวิตแต่ละคน เพียงแต่ว่าเรายังไม่เข้าใจมันเท่านั้นเองในตอนนั้นแค่นั้นเอง 

แต่เมื่อผ่านเวลามาจนอายุเท่านี้แล้วก็เห็นและเข้าใจมากขึ้นผ่านซีรีส์ด้วยว่าเขาก็มีวิธีคิดของเขาแบบนั้นเอง ถ้าได้ดูในเรื่องก็จะเข้าใจได้แบบนี้เช่นกันครับ

ปริมมี่: เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ได้รับบทนำหลักก็รู้สึกว่าต้องทำการบ้านเยอะ ส่วนหนึ่งเพราะคาแรคเตอร์ในบท บุ้ง  เป็นคาแรคเตอร์ที่มีปมขัดแย้งเยอะพอสมควร ในแต่ละตอนจะมีการเปลี่ยนมุมมองและความคิดที่ทำให้ค่อยๆ โตขึ้นในแต่ละสถานการณ์ที่เจอ ก็เลยต้องทำการบ้านเยอะเพราะเป็นสิ่งสำคัญสำหรับตัวละคร 

แล้วความที่ บุ้ง มีคาแรคเตอร์แมนๆ เป็นทอมบอยทำให้เราต้องทำความเข้าใจกับเรื่องนี้ใหม่ เพราะว่าทอมบอยของพี่ต้นในยุคนั้นกับในสมัยเราไม่เหมือนกัน วิธีที่พี่ต้นมองผู้หญิงเป็นทอมบอยไม่เหมือนกับในสมัยนี้ที่เจนเดอร์มีความลื่นไหลมากกว่าซึ่งเราก็ต้องไปทำการบ้านในส่วนนั้นเพิ่มขึ้นด้วย 

สิ่งที่คิดว่ายากสำหรับคาแรกเตอร์ บุ้ง คือความเป็นคนอ่อนไหว ถึงแม้จะแสดงออกมาว่าเป็นคนกวนๆ จริงๆ มีด้านที่อ่อนไหวของเขาซ่อนอยู่ เรามองว่ามุมนี้เป็นสิ่งสามารถเชื่อมโยงกับตัวเองได้เพราะเราเองก็เป็นคนแมนๆ กล้าคิดกล้าทำ แต่ก็มีบางช่วงที่เป็นคนอ่อนไหวเหมือนกันนะ

Q: อยากชวนย้อนกลับไปในบรรยากาศยุค Y2K แต่ละคนทำอะไรอยู่

ปีเตอร์: ตอนนั้นผมเป็นกราฟิกดีไซเนอร์อยู่ที่บริษัทเล็กๆ แห่งหนึ่ง ทำงานกับคอมพิวเตอร์เป็นหลักเลยครับ แล้วอยู่ๆ โดนเจ้านายสั่งให้แบ็กอัพทุกอย่างในช่วงปลายปี 1999 ในตอนนั้นไม่มีใครรู้เลยว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป เมื่อเข้าสู่ปี 2000 ทุกคนก็มีความตื่นตระหนกกันพอสมควรเลยว่าคอมพิวเตอร์ที่ใช้กันอยู่นี้พอเปลี่ยนเลขจาก 1999 เป็น 2000 มันจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่ มีข่าวลือเยอะแยะมากมายเกี่ยวกับระบบเหล่านี้ 

ทำให้ทุกคนตื่นตระหนกกันไปพอข้ามคืนไปแล้วทุกอย่างเหมือนเดิม (หัวเราะ) สนุกดีครับทุกคนก็ตื่นเต้นกับปี 2000 

เจเจ: เคยมีใครออกมาพูดมั้ยครับว่าใครเป็นคนแรกที่ปล่อยไอเดียนี้ออกมาให้คนกลัว?

ปีเตอร์: ไม่รู้เหมือนกันแต่มันแพร่กระจายไปเร็วมาก

เจเจ: นี่เป็นทั้งโลกใช่มั้ยครับหรือเป็นเฉพาะที่ไทย?

ปีเตอร์: เท่าที่ผมจำได้นะครับ เป็นเงื่อนไขการรันเลขนาฬิกาในคอมพิวเตอร์จะสุดแค่ 1999 จะไม่มีเลขต่อจากนั้น ก็เลยเดากันไม่ออกว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือข้อมูลจะหายรึเปล่า โดยเฉพาะบริษัทที่ทำงานกับคอมพิวเตอร์ก็จะตระหนกกันมาก ซึ่งผมเองก็ได้อยู่ในช่วงเวลานั้น แต่พอข้ามคืนไปแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช้ามาทำงานตามปกติมองหน้ากันและกันก็เป็นช่วงเวลาตลกดีครับ นี่มันอะไรกันครับเนี่ย

เจเจ: ตอนนั้นผมอยู่อนุบาลหนึ่งครับจำเหตุการณ์อะไรไม่ได้เลย ยกเว้นลูกชิ้นหน้าโรงเรียนอร่อยมากครับ ก่อนกลับบ้านต้องแวะซื้อกินตลอด 

ปริมมี่: ตอนนั้นอยู่ในวัยโตกว่าอนุบาลนิดนึง จำได้ว่าตอนเด็กๆ เช่าเทปวิดีโอบ่อยอาทิตย์ละสองครั้งเช่ามาแล้วไปคืน บางเรื่องซื้อเก็บไว้ใส่ชั้นที่บ้านจนอยู่ๆ วันนึงหายไปเราเสียใจมาก คุณพ่อบอกว่าเพราะไม่มีใครดูแล้วก็เลยเอาไปทิ้งไป แต่เราก็ยังเสียดายเพราะคิดว่าน่าจะเป็นของตกแต่งบ้านที่น่ารัก

Q: ปีนี้เราได้เห็นผลงานของปีเตอร์เยอะมาก อะไรเป็นเกณฑ์ในการเลือกงานแสดงหรือบทแบบไหนที่ทำให้เราอยากเล่นเหลือเกิน

ปีเตอร์: ปกติไม่มีเกณฑ์ครับ ผมต้องอ่านบทก่อนแล้วดูว่ารู้สึกยังไง เข้าใจหรือไม่ ชอบรึเปล่า หรือถ้าไม่มีบทก็จะฟังเรื่องที่เล่าให้ฟัง ถ้าเรารู้สึกร่วมกับบทนั้นเช่นกันก็จะใช้สัญชาตญาณตัดสินใจ เพราะการไปเล่นในบทที่เราไม่อินด้วยก็จะรู้สึกอึดอัด 

เวลาตัดสินใจก็จะคุยกับตัวเองให้ดีก่อนว่าเราสามารถทำได้แน่ๆ หรือในช่วงหลังเริ่มที่จะลองเล่นบทแปลกจากเดิมเช่นในเรื่อง แสงกระสือ ก็เป็นลดกรอบให้น้อยลงของผมเอง พอโตขึ้นเงื่อนไขในการรับบทก็ลดลง ได้ลองทำมากขึ้น จึงทำให้ได้เห็นบทบาทที่หลากหลายกว่าแต่เดิม เงื่อนไขในการตัดสินใจรับบทยังคงเดิมแต่เงื่อนไขบางเรื่องน้อยลง แต่พื้นฐานต้องมาจากการอ่านแล้วตัวเองชอบก่อน จากที่เคยคิดลังเลแต่ตอนนี้ไม่ค่อยมีแล้วได้ลองทำดูเพื่อเปิดเหลี่ยมประสบการณ์ให้มากขึ้นมากกว่า ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมต้องการในตอนนี้คือความหลากหลายในการค้นหาด้านการแสดง ทำให้ในปีนี้มีบทแปลกกว่าที่เคยเป็น  

บางคาแรคเตอร์ถ้าเป็น 5-10 ปีที่แล้วผมไม่กล้ารับเล่นเพราะกลัวว่าจะทำไม่ได้ แต่ตอนนี้ที่เงื่อนไขน้อยลง เราก็เปิดใจเชื่อผู้กำกับดูสิ ไปด้วยกันกับเขาก็เลยทำให้ได้ลองทำอะไรหลายๆ อย่าง

Q: คิดอย่างไรกับคำว่า “เพื่อนคือครอบครัวที่เราเลือกเอง”

ปีเตอร์: ผมไม่ค่อยเห็นด้วย เพราะเราจะเลือกเพื่อนเองก็ไม่ใช่ซะทีเดียวนะ หมายถึงว่าบางครั้งสถานการณ์พาให้เราไปเจอเพื่อน ผมคิดว่ามันครึ่งๆ ส่วนหนึ่งคือเราเลือกที่จะคบเขาหรือไม่คบ แต่ผมว่าเราไม่ได้เลือกเองตั้งแต่ต้น มีเรื่องของเหตุการณ์และสถานการณ์ที่พาไปเจอคนเหล่านั้น แล้วเราจึงตัดสินใจหลังจากนั้น

เหตุการณ์ผมว่ามีส่วนเยอะมากนะครับ ถ้าสังเกตดีๆ บางคนเราไม่เคยคิดว่าจะได้เป็นเพื่อนกับคนๆ นี้ แต่เมื่อมีเหตุการณ์บางอย่างทำให้เราต้องไปข้องแวะกับเขา ทำให้ได้รู้จักกัน คนๆ นี้ก็เป็นคนไม่เลวนี่หว่า ผมเจอบ่อยกับคนที่ไม่คิดว่าจะได้รู้จัก แต่ด้วยเหตุการณ์และสถานการณ์ทำให้ได้เห็นแง่มุมอื่นๆ ของเขาว่าเป็นคนโอเคเหมือนกันนะมันก็เลยครึ่งๆ สำหรับผม บางทีธรรมชาติจัดสรรด้วย

ปริมมี่: ก็ใช่นะคะ บางครั้งบางเรื่องเราแชร์กับครอบครัวไม่ได้ แต่กลับรู้สึกอุ่นใจที่จะแชร์กับเพื่อนมากกว่าพ่อแม่หรือพี่ชาย เพื่อนที่เราสนิทกันมากๆ มีความรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัวของเราอีกครอบครัวนึงที่เราคิดว่าน่าจะคบกันไปจนแก่ 

เจเจ: ผมไม่ค่อยเลือกคบเท่าไหร่ครับเพราะได้หมด ผมเป็นคนค่อนข้างเปิดและสนิทกับคนง่าย แต่พอถึงเวลาก็จะมีบางอย่างที่ทำให้คนๆ นี้ออกไปจากชีวิตเอง

Q: จากงานวิจัยที่พบว่าทุกๆ 10 นาทีคนเราจะโกหก 3 ครั้ง แล้วเรื่องล่าสุดที่คุณเพิ่งโกหกไปคืออะไร

ปีเตอร์: คนที่เป็นห่วงเราถามว่ากินข้าวหรือยัง เราตอบไปว่ากินข้าวแล้ว แต่จริงๆ ยังไม่ได้กินหรอก ผมว่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดเวลา เพราะหนึ่งเราไม่อยากให้คนที่ถามเป็นห่วง สองไม่อยากอธิบายเยอะว่าทำไมถึงยังไม่กิน ผมเชื่อว่าในชีวิตประจำวันเรานี่แหละตัวดีเลยต้องมีแน่นอน 

ปริม: เพื่อนชวนไปเที่ยวแต่ขี้เกียจ เลยบอกไปว่ากำลังทำงานอยู่นะ ยังไม่เลิกงานแต่จริงๆ อยู่บ้านไม่อยากออกไปเพราะไม่อยากเจอคนเฉยๆ ค่ะ ที่บอกไปแบบนั้นเพราะไม่อยากให้เพื่อนเสียใจ 

เจเจ: บอกผู้จัดการว่าใกล้ถึงแล้วแต่… (นิ่งแอบยิ้ม) ยังไม่ออกจากบ้านครับ

Q: แสดงว่าการโกหกก็มีประโยชน์ใช่มั้ย

ปีเตอร์: หรือมันอยู่ในดีเอ็นเอของมนุษย์ 

ปริมมี่: มองว่าการโกหกมันเป็นเรื่องเคยชิน พอมาเล่นซีรีส์เรื่องนี้ก็ทำให้ได้คิดถึงบริบทนี้ก็เลยพยายามพูดความจริงมากขึ้น อย่างเช่น เมื่อวันก่อนมีเพื่อนมาชวนออกไปเที่ยวอีกครั้ง แล้วเราไม่อยากไปก็บอกไปตรงๆ ว่าไม่อยากไป แทนที่จะบอกว่าอยู่บ้าน เรื่องนี้ทำให้เรารู้ตัวเองมากขึ้นด้วยเลยพยายามโกหกน้อยลง ถึงแม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็อาจเป็นความเคยชินจนต้องโกหกไปเรื่อยๆ 

ปีเตอร์: ผมมีข้อสังเกตนะว่า เด็กเล็กๆ หกเจ็ดเดือน ที่แกล้งร้องไห้แบบมีน้ำตาเลยนะเพราะอยากได้ขนม พอได้ขนมที่อยากได้แล้วหยุดเลย ยิ้มออกทันที ผมว่ามันอาจจะอยู่ในตัวเรามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วล่ะมั้ง 

ปริมมี่: อาจจะเป็นสัญชาตญาณเอาตัวรอด

Q: ถ้าต้องโกหกเพื่อให้ได้สิ่งหนึ่งมาคิดว่าเป็นอะไร

เจเจ: เวลาส่วนตัวครับที่ได้อยู่กับตัวเองหรือเวลาที่เราสามารถทำในสิ่งที่อยากทำ เช่น เพื่อนชวนไปกินข้าว แต่บอกไปว่ายังไม่หิวเลย แต่จริงๆ ขับรถไปกินอย่างอื่น (หัวเราะลั่นวง) เพราะเราอยากได้กินอะไรที่อยากกิน หรือ ถ้าร้านที่ชวนอยู่ไกลจากบ้านก็อยากเลือกร้านแถวนี้ดีกว่า

ปีเตอร์: ผมพร้อมจะโกหกเพื่อคนที่เรารักหรือเป็นห่วงสบายใจ เงื่อนไขนี้ผมทำได้ง่ายที่สุด ซึ่งมันเป็นลูกโซ่กันนะครับ พอคนที่เราห่วงใยสบายใจ เราเองก็สบายใจไปด้วย นั่นก็แปลว่าเราโกหกเพื่อให้ตัวเองสบายใจนั่นเอง มันสอดคล้องอยู่เสมอครับ 

ปริมมี่: ขอเลือกคำตอบของพี่ปีเตอร์กับเจเจรวมกันเป็นคำตอบเดียวได้มั้ยคะ ทั้งเรื่องเวลาและคนที่เราห่วงใย เคยบอกเพื่อนเวลาศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ว่าจะอยู่บ้านแต่จริงๆ ไปเขาใหญ่คนเดียว โดยไม่บอกใครเพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราไปเที่ยวคนเดียว ก็มีโมเมนต์แบบนี้บ้างค่ะ

Q: ข้อความที่เคยส่งในเพจเจอร์ที่จำได้จนถึงตอนนี้ 

ปีเตอร์: ผมว่าทุกคนต้องเคยส่ง ถึงจะเขินๆ หน่อยก็เถอะ เช่น ถึงบ้านรึยัง ฝันดีนะ เป็นประโยคคลาสิกประจำที่ใช้ในการส่งหากัน แรกๆ ก็จะเขินๆ หน่อย เพราะต้องบอกคนแปลกหน้าไปบอกคนที่เราชอบว่าฝันดีนะ มีแน่นอนใช้บ่อยเลย 

เจเจ: จำคนแรกที่เคยส่งเพจไปหาได้มั้ยครับ? 

ปีเตอร์: จำได้ (ตอบสวนกลับมาทันทีพร้อมยิ้มกริ่ม)  

เจเจ: ส่งเพจไปหาใครครับ?

ปีเตอร์: (มองหน้าเจเจแล้วหัวเราะพร้อมกันเสียงดัง แต่ยังไม่ตอบ) 

เจเจ: เพื่อน หรือ คนที่บ้านหรือใครครับ? 

ปีเตอร์: ไม่ใช่เพื่อน (เขินเสียงอ่อยๆ)

Q: ถ้าให้ส่งเพจเจอร์หาตัวเองอยากส่งข้อความอะไรถึงปี 2023 ที่ผ่านมา

ปีเตอร์: ทำดีแล้วสู้ต่อไป

เจเจ: อย่าลืมนัดที่บ้านกินข้าวบ่อยๆ 

ปริมมี่: มีหลายข้อความมากเลย อยากส่งบอกตัวเองให้ ออกกำลังกายมากขึ้น ตื่นเช้ามากกว่านี้ มีรูทีนมากกว่านี้

Q: เหตุการณ์หรือบุคคลที่อยากขอบคุณ ขอโทษ หรือ บอกรัก สำหรับปี 2023 นี้

ปริมมี่: ขอบคุณพี่ชายที่คอยสนับสนุนมาโดยตลอด 

ปีเตอร์: ผมขอบคุณทุกคน เพราะปกติเป็นมนุษย์ปากหนัก ไม่ค่อยบอกรักหรือขอบคุณใครบ่อยๆ ทั้งที่คนรอบตัวก็มีความปรารถนาต่อเราหมดเลย แต่ผมเองเป็นคนแข็งๆ 

ถ้าให้เลือกก็อยากบอกกับคนรอบตัวที่เป็นคนที่เรารักพ่อแม่ พี่น้องและแฟนเรา ทั้งขอบคุณและขอโทษในเวลาเดียวกัน เพราะบางทีเราก็อาจจะไม่ได้เป็นอ่อนโยนที่จะพูดออกไปในจังหวะที่ควรจะพูด ถึงแม้จริงๆ แล้วจะรู้สึกอยู่ข้างในแต่ก็อายที่จะพูด อายที่จะแสดงออกมาครับ 

เจเจ: ผมจะขอโทษตัวเองที่ใช้เงินเยอะครับ 

(Q: ใช้เงินไปกับอะไรบ้างคะ)

เติมเกมครับ แล้วก็เรื่องไร้สาระ

ปีเตอร์: ร่างหนึ่ง ขอโทษกับตัวเองอีกร่างหนึ่งเหรอ

เจเจ: ตอนหลังต้องมานั่งเครียดว่า เฮ้ยเราทำแบบนั้นไปทำไมว่ะ

(Q: แสดงว่าปีหน้าจะเติมน้อยลงใช่มั้ย)

ผมจะทำงานให้หนักขึ้นครับ

ปีเตอร์: เฮ้ย นี่ตอบไม่ตรงคำถามหนิ (แซว)

เจเจ: เราก็จะมีเงินเยอะขึ้นไงครับ อยากใช้เงินเหมือนเดิม เลยต้องบอกให้ตัวเองทำงานหนักขึ้น เป็นการทำงานเยอะๆ ขยันๆ แล้วมาเติมเกมเหมือนเดิม

The post ชวนนักแสดงซีรีส์ Analog Squad ตั้งคำถามกับคำพูดที่ว่า ‘คำโกหกที่รู้สึกดี’ กับ ‘ความจริงที่ปวดใจ’ สรุปแล้วเราโกหกไปทำไมและเพื่อใคร? appeared first on a day magazine.

น้ำมนต์-พัสมนตร์ สุภณเดชพงศ์ เจ้าของคาเฟ่แห่งนี้ เธอบอกกับเราว่าอยากต้อนรับผู้มาเยือนด้วยคำว่า “ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ” นั่นก็เพราะลูกค้าส่วนใหญ่ที่มาคาเฟ่แห่งนี้เป็นลูกค้าประจำที่แวะมาเยี่ยมที่แห่งนี้เสมอ เมื่อใดที่ต้องการการโอบกอดทางจิตใจท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นฟีลไลก์โฮมที่เป็นความตั้งใจของเธอตั้งแต่ต้น ด้วยการใช้นิตติ้งและการถักโครเชต์ที่เธอเชี่ยวชาญเป็นตัวกลางในการสื่อสารกับผู้คน รวมถึงได้พูดคุยกับตัวเองในขณะที่สอดเส้นด้ายขึ้น-ลง และแม้จะสะดุดกับปมจนไปต่อไม่ได้ก็เป็นช่วงเวลาที่พิเศษที่เราจะได้ทบทวนชีวิตและแก้ไขกันต่อไป

คาเฟ่แห่งนี้ต้องการเป็นพื้นที่สำหรับคนรักกาแฟ ผู้ที่ชื่นชอบศิลปะและงานคราฟต์ รวมถึงเป็นห้องที่ได้ช่วยฮีลใจให้กันและกันสำหรับผู้อยู่อาศัยหรือได้มาเยือนบริเวณจังหวัดนครปฐม บทบาทหลากหลายของการเป็น Textile Designer นักแสดงอิสระ และเจ้าของร้าน Mano Handcraft Cafe ที่ น้ำมนต์ พัสมนตร์ ทำไปด้วยควบคู่กันนั้นเธอเล่าว่าต่างเป็นพาร์ต์ที่ช่วยเติมเต็มและให้พลังงานซึ่งกันและกันให้กับชีวิต

วางจุดประสงค์ของการเปิดร้านนี้ไว้ยังไง

คอนเซ็ปต์คือร้านสำหรับงานคราฟต์ เริ่มตั้งแต่เครื่องดื่ม ขนม และงานฝีมือ เพื่อส่งต่อให้กับผู้คน น้องๆ ที่เดินเข้ามาสามารถหาซื้อของขวัญกลับไปได้ ปกติร้านขายงานคราฟต์แบบนี้จะไม่มีของเป็นชิ้นๆ เพื่อไปซัพพอร์ตกับผู้คน ส่วนใหญ่จะมีขายเสื้อ แก้ว หรือขายของทั่วไป แต่ร้านคาเฟ่งานถักของเราสามารถหางานนิตติ้งหรือโครเชต์ถักมือเป็นของขวัญให้กับคนที่พวกเขาอยากซื้อไปฝากได้ด้วย

คิดว่าใครเป็นกลุ่มเป้าหมายของคาเฟ่แห่งนี้

กลุ่มคนที่ต้องการการฮีลใจโดยไม่มีเพศหรืออายุ ถึงแม้เราอาจไม่ได้จดจำชื่อกันและกันแต่เรามองเขาในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง เคยมีน้องผู้ชายโทรมาหาอยากสั่งดอกไม้แบบนี้ไปฉลองวันครบรอบกับแฟน ถ้าที่ร้านทำให้ได้ก็จะถักให้ 

เรามีความสุขมากเวลาที่ได้เห็นลูกค้าเข้ามาเลือกดูของในร้าน ตอนนี้คิดไว้ว่าอยากมีตัวเลือกของขวัญเพิ่มเติม เช่น การ์ดดอกไม้วางให้เลือกซื้อคู่ไปกับงานถักที่ร้านทำไว้ให้แล้ว เพื่อให้เขาเขียนข้อความเองได้เลยหรือทำเป็นกิฟต์เซตงานคราฟต์ให้กับลูกค้าที่มาสามารถนั่งเรียนวิธีการถักกับเราได้เลย นี่ก็เป็นไอเดียที่วางแผนไว้ว่าอยากจะทำในอนาคต

แล้วอะไรที่ทำให้ลูกค้ารู้สึกสบายใจเหมือนได้อยู่บ้าน

สำหรับเราเหรอ (นิ่งคิด) นิตติ้งเป็นส่วนประกอบหนึ่ง แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่าเป็นเพราะตัวเราด้วยเหมือนกันนะ (ขำแบบเขินๆ) งานถักเป็นตัวส่งสารให้ลูกค้าได้รับ ถ้าให้ตกตะกอนจากคำถามนี้ในตอนนี้ก็จะบอกว่าสิ่งที่ทำให้ลูกค้ารู้สึกสบายใจเป็นเพราะตัวเราที่เป็นเจ้าของดูแลร้านนี้ด้วยตัวเอง แต่สิ่งที่เรามอบให้เขาคืองานถักที่สื่อสารกับลูกค้าส่งความรู้สึกให้แก่เขา รวมถึงอาหารและเครื่องดื่มที่ตั้งใจทำขึ้นทุกแก้ว ทุกจาน

ตั้งแต่เปิดร้านมาหลายครั้งที่ลูกค้าช่วยคิดเมนูใหม่ๆ มันก็เลยทำให้พวกเขาได้มีส่วนร่วมกับร้านนี้ ตัวเราเองก็รู้สึกดีด้วยที่ลูกค้าได้มาแบ่งปันโมเมนต์แบบนี้ด้วยกัน บางครั้งมีลูกค้าน้ำตาคลอเดินเข้ามาในคาเฟ่ แม้เราไม่รู้ว่าเขาไปเจออะไรมา แค่เราเห็นก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าภายในแผ่ออกมา เราจะไม่ปล่อยให้เขาเดินกลับออกไปด้วยความรู้สึกนี้แน่นอน สิ่งที่เราทำคือให้กำลังใจเขาเพื่อที่ดึงพลังงานดีๆ กลับคืนมา เพราะเรารู้ว่าภายนอกมันมีเรื่องหนักหนาให้รับมือมากมายแล้ว 

ชีวิตคนเราก็อาจจะต้องการแค่โมเมนต์ฮีลใจกันและกันง่ายๆ แบบนี้แหละ รวมถึงตัวเราเองก็เช่นกันที่ได้รับการซัพพอร์ตความรู้สึกจากลูกน้องในร้านที่ไม่ได้เป็นความสัมพันธ์แบบเจ้านายลูกน้อง แต่เป็นความรู้สึกแบบพี่กับน้อง เวลาที่คนเราจะให้ของขวัญกับใครก็อยากได้เข้าไปมีส่วนร่วมด้วย แม้จะเป็นส่วนเล็กน้อยไม่ได้ทำเองทั้งหมด ก็อยากมีส่วนหนึ่งที่ได้ลงมือทำสิ่งของที่จะซื้อไปให้ด้วยเช่นกัน 

บางครั้งตัวเองเมื่อไปเจอสิ่งแวดล้อมหรือเหตุการณ์ภายนอกที่รับมือได้ยากมากผ่านเข้ามา เราก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่โถมเหล่านี้จะทำให้ตัวเองดาวน์และท็อกซิกอยู่หรือเปล่า แต่การที่เราได้กลับมาที่คาเฟ่ลงมือทำงานถักให้กับลูกค้า มันเหมือนได้ส่งมอบความรู้สึกที่ดีให้กับพวกเขาก็เหมือนได้ช่วยพวกเขา 

ในทางกลับกันก็เป็นการช่วยฮีลตัวเองด้วยเช่นกัน มันเลยทำให้คาเฟ่นี้เป็นมากว่าร้านแต่เป็นบ้านที่คนผ่านเข้ามาแล้วก็อยากกลับมาอีกเป็นเหมือนครอบครัว เพียงไม่กี่เดือนตั้งแต่สิงหาคมที่เปิดคาเฟ่นี้ขึ้นมา ลูกค้าที่เป็นเด็กนักเรียน นักศึกษาสามารถเข้ามานอนที่โซฟาได้เหมือนอยู่บ้านได้แล้ว (Make yourself at home) ทำให้เราสุขใจ ถึงโต๊ะในร้านไม่ได้มีมากมาย แต่ลูกค้าก็สามารถนั่งแชร์ร่วมโต๊ะและพูดคุยสร้างบทสนทนาระหว่างกันได้ สิ่งนี้ทำให้เรารู้สึกอบอุ่น  

จากออนไลน์มาเปิดเป็นหน้าร้านได้อย่างไร

หลังจากช่วงโควิดก็เริ่มต้นโพสต์ผลงานลงในอินสตาแกรม เพื่อนจึงได้รู้ว่าเราสามารถถักงานนิตติ้งและงานโครเชต์ได้นะ เลยทำให้มีคนเริ่มทักเข้ามาสั่งนิตติ้งเพื่อเอาไปให้แฟนเป็นของขวัญ จากนั้นก็ทำเรื่อยมาจนเปิดเพจเป็นอีกช่องทางในโซเชียลมีเดียสำหรับเปิดขายงานถักของกระจุกกระจิก งานผลไม้ ดอกไม้ ผ้าโพกหัว ตุ้มหู จอยๆ ไม่ต้องเครียด 

แต่กลายเป็นว่าผลตอบรับดี เริ่มมีออเดอร์เข้ามาเรื่อยๆ นอกเหนือไปจากคนรู้จักรอบตัว ทำให้สร้างคุณค่าให้ตัวเองเพิ่มขึ้นนอกเหนือจากงานแสดง อีกทั้งยังเป็นการผ่อนแรงจากเดิมที่เคยตระเวนหาตลาดงานฝีมือ งานคราฟต์ต่างๆ เพื่อไปเปิดร้าน จึงผันมาจับตลาดออนไลน์แทน 

พอฟีดแบ็กในออนไลน์เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มทำไม่ทัน โดยเฉพาะช่วงพฤศจิกายน-ธันวาคมที่มีพิธีรับปริญญาของมหาลัยฯ ต่างๆ ทำให้มีออเดอร์เข้ามาจำนวนมาก จากที่เริ่มด้วยการทำคนเดียวเป็นงานอดิเรก จนรับมือด้วยตัวเองคนเดียวไม่ไหวต้องหาลูกมือมาช่วยเพิ่มเติม จึงเกิดไอเดียที่อยากทำให้สิ่งนี้สามารถซัพพอร์ตตัวเองและคนอื่นไปด้วย

จากที่เราเคยลงเรียนเสริมด้านงานวิชาชีพกับคุณแม่ซึ่งอยากไปเข้าสังคมกับคนอื่น สำหรับเราเลือกลงเรียนด้านงานปั้นดอกไม้น่ารักๆ ทำให้ได้รู้จักกับคุณป้าที่ทำงานฝีมือแบบนี้เป็นกิจวัตรประจำวันอยู่แล้ว จึงมีคอนแทคกลุ่มแม่บ้านเหล่านี้แล้วก็สบโอกาสชวนมาร่วมงานด้วยกัน ทั้งนี้เป็นการได้ซัพพอร์ตอาชีพและกิจกรรมยามว่างของพวกเขาอีกทางหนึ่ง ซึ่งด้วยอายุทำให้การหาลู่ทางทำเงินในโลกออนไลน์หรือการเรียนรู้เรื่องใหม่ๆ ช้ากว่าคนรุ่นเราเพราะไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาถนัด

สิ่งที่เราทำคือการติดต่อกันผ่านไลน์กับป้าเขียว (จากกลุ่มแม่บ้าน) ขอให้ส่งผลงานที่คุณป้าเคยทำมาให้เราดู เราก็ส่งแบบแพทเทิร์นดอกไม้ที่เคยทำให้กับลูกค้าไปให้ลองทำ ซึ่งคุณป้าก็สามารถทำได้ตามแบบ แต่ปัญหาอย่างหนึ่งของคนที่เป็นนักดีไซน์เนอร์งาน Textile คือทำแพตเทิร์นไม่ได้ ส่วนใหญ่เวลาที่คนคิดไอเดียจะฟุ้งไปกับตัวเอง แต่พอต้องลงมือทำจริงๆ ร่วมกันกับช่างที่มารับทำต่อกลายเป็นว่าไม่มีรูปแบบการทำแพตเทิร์นให้เขาเห็นก่อนเริ่มทำงานจึงเกิดปัญหา ทำให้ต้องหาวิธีการสื่อสารที่ทำให้ทั้งสองฝ่ายเข้าใจกันและกันเพื่อทำงานออกมาได้ตรงตามที่ดีไซน์เนอร์ออกแบบไว้แต่แรก จุดนี้แหละคือความยากของฝั่งดีไซน์เนอร์ด้าน Textile สายทอผ้าและย้อมผ้าที่ก็ยังเป็นปัญหากันอยู่ เราแก้ปัญหาโดยการลงพื้นที่จริงเพื่อเข้าไปคุยในจุดที่ติดขัดและช่วยเหลือคุณป้าแต่ละคน

เรามองว่าตรงนี้เป็นอีกช่องทางหนึ่งที่ทำให้เราหาคุณค่าให้กับตัวเองเพิ่มขึ้นด้วย จากที่รับงานมาทำคนเดียวจนรับไม่ไหวแล้ว จึงหาช่องทางกระจายงานให้คุณป้ากลุ่มแม่บ้านไปทำต่อ โดยที่เราเป็นคนออกแบบแพตเทิร์นให้พวกเขาซึ่งเป็นการเพิ่มช่องทางการหารายได้อีกทางหนึ่ง

ปัจจุบันร้านนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เราคนเดียวเหมือนตอนแรกที่ตั้งใจเปิด เราเริ่มต้นทำร้านจากสิ่งที่ตัวเองรักก่อนโดยไม่ได้คิดถึงคนอื่นเลย แต่พอทำไประยะนึงเห็นช่องทางที่สามารถให้คนอื่นมาร่วมด้วยกันจากนี้ไปเราก็ทิ้งพวกเขาไม่ได้แล้ว เพราะคุณป้าแต่ละคนก็มีเทคนิคและความสามารถเฉพาะตัวของเขาเช่นนั้นเราควรมาซัพพอร์ตกันและกันดีกว่า

วิธีการแจกจ่ายงานให้กลุ่มคุณป้าแม่บ้านแต่ละคนจัดการยังไง 

เราจะแยกคุณป้าตามประเภทของงาน กลุ่มงานกิฟต์ กลุ่มผ้าโพกหัว หรือกลุ่มดอกไม้สายพันธุ์ตามแต่ละชนิด เช่น ดอกลิลลี่ ดอกทิวลิป หรือดอกกุหลาบ เป็นต้น เพราะผู้สูงอายุการจดจำจะเริ่มสั้นลง พวกเขาจะเน้นความเคยชินที่เป็นงานทำซ้ำๆ อยู่ในกรอบเซฟโซนของเขา วิธีการทำงานของเรากับพวกเขาจึงไม่ใช่การบังคับให้คุณป้าเปลี่ยน แต่ใช้การสังเกตวิธีการใช้ชีวิตของเขาและการทำงานของพวกเขาว่าทำมาแบบไหน ชอบทำแบบไหน 

เราจะเปลี่ยนสีและรูปแบบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่เราจะให้อิสระโดยไม่คำนึงถึงความสมบูรณ์แบบเพราะมันจะไม่เรียกว่าเป็นงานศิลปะ ใช้วิธีการกระจายงานไปตามความถนัดของแต่ละบุคคล ตอนนี้มีกลุ่มแม่บ้านที่รับงานไปช่วยทำอยู่ประมาณสิบคนที่อยู่ในพื้นที่แตกต่างกัน ในต่างจังหวัดคนทั่วไปอาจจะไม่มองเห็นคุณค่างานฝีมือแบบนี้ แต่พวกเขามีทักษะที่ดี ดังนั้นสิ่งที่เราทำได้คือการช่วยดึงศักยภาพออกมาเพื่อให้คุณป้าเหล่านี้ได้ทำในสิ่งที่รักเหมือนเดิมและมีรายได้เพิ่มขึ้นด้วย

ส่วนวิธีการรับซื้องานแต่ละชิ้น เราจะถามก่อนพวกเขาว่าคิดราคาชิ้นนี้เท่าไหร่ ถ้ารับได้เหมาะกับการนำไปขายต่อ เราสามารถทำกำไรจากผลงานได้อีกนิดหน่อยก็ยินดีที่จะรับมาขาย ถ้ามากเกินไปก็จะไม่กดราคา แต่จะรอให้มีงานอื่นที่เหมาะกับคุณค่าของผลงานที่พวกเขาคิดว่าควรจะได้รับมาจ้างให้ทำแทน นี่เป็นวิธีการทำงานของเราเพราะทุกคนมีราคาฝีมือของตัวเอง ที่ทำแบบนี้เพราะเราเองก็เคยมีประสบการณ์โดนกดราคามาก่อน

ตอนนี้คนที่ดูแลคาเฟ่ประจำมีใครบ้าง

ที่ร้านจะมีพนักงานประจำ 1 คน ถ้าเราไม่ได้มีงานแสดงต่อเนื่องอย่างเช่นซีรีส์ที่ต้องถ่ายทำระยะยาว หลักๆ แล้วจะมาอยู่ที่ร้าน เพื่อนๆ สงสัยว่าทำไมเราถึงอยู่ร้านแทบทุกวันเลยไม่ให้เด็กที่ร้านดูแล เราแค่คิดว่าเราจะรู้ไม่รู้จุดบอดต่างๆ ในคาเฟ่เลยถ้าไม่ได้ดูแลด้วยตัวเอง รวมถึงการได้เข้ามาที่ร้านช่วยให้ซึมซับความรู้สึกของผู้คนที่เดินเข้ามาที่คาเฟ่นี้ด้วยเช่นกัน 

เราได้ให้กำลังใจคนที่เดินเข้ามาในคาเฟ่ ที่แต่ละวันก็ไม่รู้ว่าจะมีใครบ้างเข้ามาที่ร้าน นี่เป็นความพิเศษอย่างหนึ่งที่ทำให้ต้องเข้ามาที่นี่ เคยคุยกับน้องพนักงานว่าปกติแล้วร้านทั่วไปจะทักทายด้วยคำว่า สวัสดีค่ะยินดีต้อนรับ แต่เราคิดกันว่าอยากเปลี่ยนเป็นคำว่า “ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ” แทน สิ่งที่ทำให้อยากพูดคำนี้ก็เพราะลูกค้าส่วนใหญ่ที่เปิดประตูเข้ามาเป็นคนที่เคยมาแล้วแวะเวียนกลับมาอีกครั้งเสมอ 

มองมโนภาพขวบปีต่อไปของคาเฟ่แห่งนี้ไว้อย่างไร 

ในปีต่อไปเราอยากให้ทุกคนได้มีส่วนร่วมมากขึ้น แม้จะไม่ได้กำหนดอายุของกลุ่มลูกค้าแต่ด้วยความที่อยู่ใกล้กับสถานศึกษาจึงเป็นกลุ่มเป้าหมายหลักของเรา แต่เราอยากทำให้พื้นที่แห่งนี้เปิดรับลูกค้านอกเหนือจากเด็กนักเรียน นักศึกษาไว้ด้วย ซึ่งความตั้งใจของเราอยากทำให้เมืองนี้น่าอยู่มากขึ้นเพราะคาเฟ่นี้ก็ไม่ได้อยากเติบโตอย่างเพียงลำพัง 

วางแผนต่อไปของ Mano Handcraft Cafe ไว้อย่างไร

ปลายๆ ปีนี้ไปจนถึงต้นปีหน้าคิดว่าจะมีเวิร์กช็อปเพิ่มเข้ามา โดยชักชวนเพื่อนๆ น้องๆ ศิลปินที่มีความตั้งใจที่จะสอนงานคราฟต์มาร่วมกันจัดกิจกรรมกันที่นี่ด้วยกัน 

อะไรคือสิ่งที่ได้ระหว่างถักนิตติ้งนอกจากชิ้นงาน

เวลานั่งลงถักนิตติ้งทำให้เราได้เรียนรู้ชีวิต พอเราเหนื่อยกับงานหรือมีเรื่องราวมากมายเข้ามาในชีวิต การถักจึงเป็นการทบทวนชีวิตไปด้วย การได้ลองผิดลองถูกแล้วปรากฎผลออกมาให้เห็น ยกตัวอย่าง การถักผ้าพันสักผืนลวดลายที่เราถักจะเป็นลายที่ไม่เหมือนคนอื่น ผ้าพันคอผืนเดียวแต่ลวดลายที่ไม่สม่ำเสมอกันทั้งผืนนั้นก็เหมือนกับชีวิตคนที่มีช่วงเวลาขึ้นลง มีหลุมมีรูบ้างเหมือนชีวิตที่เดินมาผิดทาง แต่เราสามารถผ่านมันไปได้นะเพราะเราก็ยังถักต่อไป ถ้าไม่ไหวก็แค่วางมันลงแล้วไปพักก่อน 

แต่นิตติ้งสามารถกลับไปแก้ไขได้ แล้วชีวิตล่ะ

เราคิดว่าทั้งสองอย่างแก้ไขได้ สำหรับชีวิตเราก็ไปแก้ไขครั้งต่อไปได้เช่นกัน ไม่ได้จบแค่วันนี้ 

สำหรับใครที่อยากไปรับความอบอุ่นและทบทวนชีวิตผ่านการถักนิตติ้งพบกันได้ที่

Mano handcraft cafe

เปิดทุกวัน 11:00 – 20:00

แผนที่ https://maps.app.goo.gl/5wg15QMkRLoe3gLM6 

Facebook: Manohandcraft  

Instagram: manohandcraft

 ภาพ: วิทย์ อิสระศักดิ์

The post Mano Handcraft Cafe ร้านที่จะใช้งานถักนิตติ้งส่งความอบอุ่นโอบกอดหัวใจคุณกลับบ้านไปด้วยพลังงานแห่งความสุข appeared first on a day magazine.

จากกราฟิกดีไซน์เนอร์สาวที่ค้นหาความชอบจนเจอ เมื่อมาจับงานด้าน Illustration ที่ทำให้ได้ปลดปล่อยไอเดียในโปรเจกต์ส่วนตัวและเคาะประตูหาโอกาสให้กับตัวเอง จนมีฐานผู้ติดตามผลงานทางโซเชียลมีเดีย ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือทีมเบื้องหลังผู้ปั้น The Brewing Project นั่นเอง 

เมื่อโอกาสที่ใช่มาเจอกับศิลปินที่ชอบ จึงได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นกระป๋องคราฟต์เบียร์ ที่ซุกซ่อนความขี้เล่นแต่ยังได้กลิ่นอายความเป็นไทยที่มีความเป็นสากล และเชิญชวนให้เรากระหายเครื่องดื่มแม้เพียงแรกเห็น วันนี้ในคอลัมน์ Draft Till Done จึงขอดอดมาพบเพื่อพูดคุยกับศิลปินกันถึงในงานแสดงผลงานอีกครั้งหนึ่งของเธอ จุดหมายปลายทางของการสัมภาษณ์ในครั้งนี้ ส่วนหนึ่งคือเพื่อต้องการช่วยผลักดันศิลปินหน้าใหม่ของวงการนักวาดภาพประกอบของไทย รวมถึงการชี้ช่องทางให้น้องๆ ที่กำลังเรียนศิลปะได้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการนำพาผลงานของตัวเองเดินทางไปสู่มือผู้บริโภคจำนวนมากผ่านผลิตภัณฑ์ได้เช่นกัน

คุณเรียนจบศิลปะโดยตรงเลยหรือเปล่า

เราเรียนจบสาขากราฟิกดีไซน์จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี เริ่มต้นด้วยงานสายกราฟิกดีไซน์เนอร์ แต่รู้ตัวเองว่าเป็นคนไม่ชอบการวางเลย์เอาต์และแพตเทิร์น เมื่อถึงเวลาฝึกงานจึงเลือกฝึกงานที่เกี่ยวกับนักวาดภาพประกอบแทน พอเรียนจบก็รู้ตัวเองแล้วว่าไม่อยากทำงานกราฟิกแต่อยากเบนมาสายงานนักวาดภาพประกอบ จึงทำให้ต้องเรียนรู้การเป็นนักวาดภาพประกอบ พอเรารู้แล้วว่าอยากทำอะไรก็เลยพยายามเข้าหาสิ่งที่ชอบและหนีจากสิ่งที่ไม่ชอบ รวมถึงการพยายามสร้างผลงานของตัวเอง มันไม่มีหรอกว่าอยู่ดีๆ แล้วจะมีคนติดต่อเข้ามาจ้างถ้าเขาไม่เคยเห็นฝีมือเรามาก่อนและรู้ว่าสามารถทำงานอะไรได้บ้าง 

ในช่วงแรกเราเริ่มต้นด้วยการทำโปสเตอร์คอนเสิร์ตไปเยอะมาก มันเริ่มจากการที่เราไปขอเขาทำฟรีเพราะคิดว่างานโปสเตอร์มันไม่เหมือนงานอื่นๆ ตรงที่เมื่อเสร็จออกมาแล้วผลงานจะได้รับการโปรโมต เราก็จะยัดความเป็นเราด้วยการวาดทุกอย่างเขาไปเลยยกเว้นการทำงานกราฟิกในโปสเตอร์ พอคนมาเห็นก็จะถามหาศิลปินที่วาดโปสเตอร์นี้ หลังจากนั้นก็เริ่มมีงานวาดโปสเตอร์ติดต่อตามเข้ามาเรื่อยๆ ตั้งแต่นั้น

ยกตัวอย่างงานกระป๋องเบียร์พอผลิตภัณฑ์ขายออกไปมันก็กระจายออกไปทั่ว กระป๋องเบียร์มันได้อยู่ในมือใครที่ชอบงานเราก็อยากรู้ต่อไปว่าศิลปินที่วาดลายเส้นนี้คือใคร เราคิดแค่ว่าถ้าอยากให้คนรู้จักเรา เราก็ต้องรู้จักการโฆษณาตัวเอง อยู่ที่ว่าเราจะเลือกโฆษณาตัวเองด้วยวิธีใดเพราะศิลปินแต่ละคนก็อยากแสดงตัวตนของตัวเองออกมาให้คนได้รับรู้ แล้วจะทำด้วยวิธีไหนได้บ้างนะ นี่ก็เลยเป็นจุดเริ่มต้นไอเดียให้คิดต่อจากตรงนั้น

Benxblues และ The Brewing Project มาร่วมงานกันได้อย่างไร

เริ่มประมาณปีที่แล้ว พี่ๆ The Brewing Project ที่ทำเรื่องคราฟต์เบียร์ไทยพวกเขาค่อยๆ ทำกันด้วยแพสชัน เริ่มต้นกันเพียงไม่กี่รสชาติโดยอยากใช้กระป๋องเรียบๆ สีพื้นดึงดูดด้วยลายเส้นของศิลปินที่มีเอกลักษณ์ ตอนที่ติดต่อเข้ามาพวกเขาส่งบรีฟคอนเซ็ปต์ภาพรวมเกี่ยวกับรสชาติเบียร์ให้กับศิลปินซึ่งจะมีการเน้นย้ำถึงเอกลักษณ์เฉพาะหรือคาแรกเตอร์ที่ต้องการแนบมากับชื่อที่คิดกันไว้แล้วส่งมาให้ด้วย 

สิ่งที่ทางแบรนด์ต้องการคือ วาดตามบรีฟที่ส่งให้ถ่ายทอดออกมาด้วยลายเส้นของศิลปินตามสไตล์ของตัวเอง โจทย์แรกที่เราได้ทำร่วมกับ The Brewing Project คือ คาแรกเตอร์คุณวิทูร (คริสปี้ บอย) ได้ไอเดียมาจากจิตรกรรมฝาผนังในวัดเป็นรูปคนลายเส้นแบบไทย ซึ่งในบรีฟต้องการให้คาแรกเตอร์นี้นั่งชิลอยู่บนเป็ดยางด้วย ต่อจากตัวนั้นก็ได้มาทำอีกคาแรกเตอร์ชื่อ คุณวิฬาร์ (น้องแมวตัวกลมอิงหมอนสามเหลี่ยม) ชิ้นนี้ ไอเดียได้มาจากความเป็นแมวเลิฟเวอร์ของทุกคน ด้วยคอนเซ็ปต์งานที่ลงตัวเมื่อได้ลายเส้นของเราถ่ายทอดออกมาตรงตามที่แบรนด์ต้องการทำให้ได้กระแสตอบรับดี ด้วยความน่ารักเข้าถึงง่าย คนที่ไม่ดื่มเบียร์พอได้เห็นกระป๋องที่น่ารักๆ ก็ทำให้อยากลองชิม คนที่ดื่มเบียร์อยู่แล้วเป็นประจำก็ชื่นชอบทั้งรสชาติและงานออกแบบที่ถูกปากและถูกใจ 

พอได้รับกระแสตอบรับที่ดีกลับเข้ามาทำให้ได้ร่วมงานกันอีกเรื่อยๆ มีการทำ Merchandise นอกเหนือจากลายเส้นบนกระป๋องเบียร์ เช่น เสื้อ แก้ว และอื่นๆ รวมถึงโปรเจกต์เฉพาะกิจระยะสั้นก็ติดต่อเข้ามาเรื่อยๆ เช่น กระป๋องเบียร์ผลไม้  

จนมาถึงโปรเจกต์พิเศษที่ทำร่วมกับเบียร์ของญี่ปุ่น FAR YEAST BREWING COMPANY ที่ได้มาคอลแลบกับ The Brewing Project และแบรนด์เบียร์ผลไม้ของไทย ทุกอย่างสอดคล้องลงตัวกันเลยทำให้เรามาทำงานนี้ โดยเหตุผลที่พวกเขาเลือกเราให้มาวาดภาพให้เพราะต้องการกลิ่นอายความเป็นไทยแต่ไม่อยากให้ออกมาแบบไทยจังเล้ยย (เน้นเสียง) จากผลงานของเราที่ทำร่วมกับแบรนด์มาทั้งหมดทำให้เขาเชื่อว่าเราสามารถตอบโจทย์ตรงนี้ได้ 

กระบวนการทำงานโปรเจกต์กระป๋องคราฟต์เบียร์เป็นอย่างไร 

โปรเจกต์พิเศษที่คอลแลบกับแบรนด์ญี่ปุ่น ต้องการชูทั้งความเป็นญี่ปุ่นและไทย เมื่อพูดถึงญี่ปุ่นภาพแรกๆ ที่พวกเราคุ้นเคยก็มักจะเป็นนักรบซามูไรหรือไม่ก็หญิงสาวในชุดกิโมโน ซึ่งทีมจะส่งลายเส้นในใจให้เราไปศึกษามา โดยตั้งโจทย์ไว้ว่าอยากได้คาแรกเตอร์ที่แต่งกายตามแบบญี่ปุ่น แต่ต้องการให้คาแรกเตอร์หน้าไทยแบบในจิตรกรรมฝาผนังของบ้านเรา

เมื่อเราได้รับโจทย์มาก็สเกตช์คร่าวๆ ส่งให้กลับไปแบรนด์ดู ด้วยการนำแพตเทิร์นมินิมอลของความเป็นญี่ปุ่นมาใช้เป็นลวดลายของชุด จากนั้นเราจะมาร์กจุดหรือไกด์การจัดวาง รวมไปถึงการกำหนดสีบนภาพประกอบที่จะใช้ลงกระป๋องเบียร์ ตัวอย่างเช่น เบียร์รสส้มยูซุ เราแอบวางผลส้มไว้ข้างหลัง ส่วนเบียร์นักรบซามูไร จำนวนดาบที่ถือมาจากจำนวนพันธุ์ไม้ที่ใช้ในการต้มเบียร์นั่นเอง ในรายละเอียดต่างๆ ถ้าถามตรงไหนก็จะสามารถอธิบายเหตุผลที่วาดได้หมด

ศิลปินต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับญี่ปุ่นก่อนเริ่มงานด้วยหรือเปล่า

โปรเจกต์นี้เราแทบไม่ได้หาเพิ่มเติมเลย เพราะอ้างอิงจากสิ่งที่แบรนด์ส่งบรีฟมาให้จะมีรายละเอียดที่บอกถึงที่มาที่ไปและเรื่องราวที่อยากสื่อสารกับผู้บริโภคไว้อยู่แล้ว รวมถึงเหตุผลที่ต้องการใส่คาแรกเตอร์แต่ละตัวไปในโปรดักต์ ซึ่งศิลปินแบบเรามีหน้าที่สร้างสิ่งที่เขาคิดให้เกิดขึ้นจริง โดยการบ้านที่เราทำต่อจากบรีฟคือการเน้นในเรื่องรายละเอียดของชุดกิโมโน เพราะไม่ใช่สิ่งที่คุ้นเคย ก่อนที่จะลงมือวาดก็จะเลือกศึกษาสิ่งที่เรายังไม่รู้

จากดีไซน์บนกระดาษกลายมาเป็นภาพประกอบบนกระป๋องได้อย่างไร

จากประสบการณ์ที่เราเคยทำให้เบียร์แบรนด์หนึ่งมาก่อน หลังจากที่คุยบรีฟกันเรียบร้อยแล้วก็ทำงานส่งกลับไปให้ แต่เขาพูดกลับมาว่า กฎหมายกำหนดไว้ว่าห้ามวาดแบบนี้ เพราะมันเป็นการเชิญชวนให้คนมาดื่ม ภาพของเรามันสนุกเกินไป จากฟีดแบ็กนี้ทำให้เกิดความกลัวว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นอีก กลายเป็นว่าพอวาดภาพออกมาแล้วนำไปใช้งานต่อไม่ได้ถึงแม้สวยแค่ไหนก็ตาม ซึ่งใช้ไม่ได้ในที่นี้หมายถึงไม่ได้เป็นความเห็นเกี่ยวกับแบรนด์แต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับกฎหมายของเครื่องดื่มประเภทแอลกอฮอล์ 

ต่างกันกับที่ The Brewing Project พี่ๆ เขายืนยันว่าจะดูแลเรื่องนี้เพื่อให้เราสามารถออกแบบได้อย่างเต็มที่ ทำให้เรารู้สึกว่าในฐานะคนสร้างแบรนด์เองก็ต้องมีข้อมูลหรือความรู้ในการผลิตสินค้าโดยเฉพาะเบียร์ ตั้งแต่นั้นมาก็เชื่อมั่นว่าแบรนด์นี้สามารถดูแลจัดการเรื่องนี้ที่เคยเกิดขึ้นให้กับศิลปินได้ ถ้าวาดสิ่งไหนไม่ได้ก็จะไม่ใส่มาในบรีฟตั้งแต่แรก

จริงๆ แล้วเราไม่ได้กลัวว่าจะไม่ได้ค่าจ้าง ถึงแม้เราทำงานออกมารับเงินมาแล้ว แต่ผลงานไม่ได้นำไปใช้จริงเป็นสิ่งที่เราเสียดาย สงสารทั้งแบรนด์และตัวเองด้วย โปรเจกต์ครั้งนี้ก็เลยถามตรงๆ ก่อนเลยถึงปัญหาที่เคยเจอมา ด้วยความที่ The Brewing Project พวกเขาทำงานกันด้วยไทม์ไลน์มีระบบชัดเจนทำให้ทำงานเร็ว วางกำหนดระยะเวลาในการต้มเบียร์ วางแผนการผลิตและรู้ช่วงเวลาเปิดตัวสินค้า ทุกกระบวนการมีแผนไว้หมดแล้ว 

ประกอบกับสไตล์ผลงานของเราตรงกับสิ่งที่แบรนด์ชื่นชอบอยู่แล้วจึงทำให้ทำงานด้วยกันราบรื่นมีการปรับแก้เพียงเล็กน้อย นอกจากนี้การที่คุยเข้าใจกันตั้งแต่แรกทำให้เห็นภาพเดียวกัน ศิลปินก็สามารถวาดได้ตรงกับไอเดียที่แบรนด์ต้องการและตามโจทย์ที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน ซึ่งมันช่วยให้ทำงานเข้ากันได้ดีและง่ายขึ้น ที่สำคัญการที่เราไม่ได้เรียน Fine Art มาโดยตรง แต่มาทางนิเทศน์ศิลป์ซึ่งก็คือการทำสื่อ นั่นก็ทำให้ต้องคำนึงถึงการสื่อสารเพื่อถ่ายทอดออกมารู้เรื่องด้วยซึ่งจะต่างกับแนว Conceptual 

ส่วนตัวเรามองว่าความถนัดของตัวเองไม่ได้เน้นด้านใดด้านหนึ่ง อยู่ระหว่างกราฟิกดีไซน์และไฟน์อาร์ตมันทำให้เราสามารถทำงานอาร์ตเวิร์กให้เป็นไปตามโจทย์ได้และสามารถต่อยอดอาร์ตเวิร์กของเราไปอยู่บนโปรดักต์ต่างๆ เมื่อโปรดักต์ออกมาให้คนเห็น มันทำให้เริ่มมีคนถามหาศิลปินที่วาด และดึงดูดให้พวกเขาเข้าตามมาดูงานอื่นๆ รวมถึงงานส่วนตัวนอกเหนือจากงาน Commercial กลายมาเป็นคนที่ชื่นชอบผลงานและติดตามเราเพิ่มขึ้นไปด้วย นั่นทำให้เราแฮปปี้ทั้งในพาร์ตที่ทำงานแล้วได้เงินและได้ทำงานเพื่อความสุขของตัวเอง

สไตล์ที่ถนัดของตัวเองคืออะไร

เราเรียกมันว่าเป็น ‘สไตล์ซ่อน’ แล้วกัน เพราะทุกคนจะชอบพูดเหมือนๆ กันว่าผลงานเรามีดีเทลเยอะแต่ว่าทุกครั้งที่เราใส่ความเยอะเข้าไป เราอยากให้ผู้คนได้เพ่งดูจนเห็นดีเทล ที่เราต้องการใส่ลงไปเรื่องที่เราชอบ เรื่องที่อยากเล่าเราจะแอบเอาไว้ 

ยกตัวอย่างเช่น งานเสียดสีเกี่ยวกับการเมือง เมื่อโพสต์ลงไปแล้วมีคอนเมนต์ถกเถียงกันนำไปตีความกันต่อ เราโอเคนะ เพราะเมื่อเราเล่าเรื่องนี้ออกไป แต่ละคนเห็นมุมมองที่ได้รับจากรูปนี้ไม่เหมือนกัน ความสนุกมันอยู่ที่ได้เห็นทุกคนตีความจากมุมมองของตัวเองตามความเข้าใจ บางครั้งมีคนเข้ามาคุยกับเราเรื่องภาพๆ นี้ ก็ได้รับมุมมองที่เราไม่ได้คาดคิดมาก่อน 

ซึ่ง The Brewing Project ก็เป็นหนึ่งในผู้ติดตามผลงานของเรามาก่อนตั้งแต่สมัยที่เราทำเรื่องการเมือง ม็อบ และการประท้วง เราจะเล่ารูปแบบสะท้อนสังคมมาตลอดโดยไม่ได้หวังผลจากกระแสหรือยอดไลก์ ซึ่งมันไปตรงกับความชอบของพวกเขาที่สนใจงานเสียดสีอยู่แล้ว

พี่ๆ จากแบรนด์ The Brewing Project ติดตามผลงานและเห็นเราทำงานแบบนี้มาตลอดแต่ในตอนนั้นยังไม่รู้ว่า ถ้าเอาเราไปร่วมงานด้วยจะกลายมาเป็นรูปแบบไหน พอเขาติดต่อมาให้เราทำ ก็จะบอกคีย์เวิร์ดออกมาให้เราแอบซ่อนความเป็นตัวเองไว้ในงานได้เลยนะ ถ้าเราอยากเล่นอะไรเพิ่มเติมก็ให้มาคุยกันได้เลย เช่น คุณวิทูร (คริสปี้ บอย) เราเสนอให้ใส่แว่นด้วยดีมั้ยจะได้ทันสมัยขึ้น คงคาแรกเตอร์ทรงผมดั้งเดิมไว้ตามแบบงานจิตรกรรมไทย พอเขาชอบก็ซื้อไอเดียของเรานี่แหละเป็นความสนุกที่ได้ร่วมงานกัน สุดท้ายแล้วการออกแบบหรือการเลือกศิลปินคนใดมาร่วมออกแบบโปรดักต์สักชิ้น การให้เกียรติตัวตนของศิลปินมันเป็นสิ่งที่สวยงาม คนทำแฮปปี้ แบรนด์ก็แฮปปี้ เพราะสิ่งที่เขารักได้ถูกถ่ายทอดออกมาตรงใจทั้งสองฝั่ง

เอกลักษณ์ที่คุณแอบซ่อนใส่ในงานตัวเองคืออะไร

ในทุกงานอย่างแรกที่จะมีคือรูปหัวใจ คนมักจะพูดกันเยอะว่างานเราก้าวร้าว แต่ถ้าได้สังเกตในรายละเอียดดีๆ จะมีความน่ารักซ่อนอยู่ในทุกงาน มองดูก็จะรู้ว่านี่เป็นผลงานของผู้หญิงวาด ดูเผินๆ เหมือนเป็นงานผู้ชายสายดาร์กๆ บางครั้งผู้หญิงหวานๆ มาดูงานเราก็ยังออกปากชมว่าน่ารักเลยก็มี 

สิ่งที่เราชอบวาดอีกอย่างคือโครงกระดูกมนุษย์ เพราะถ้าต้องการบ่งบอกถึงคนโดยรวมพอวาดคนๆ หนึ่งขึ้นมามันจะไปเชื่อมโยงถึงคนนั้นคนนี้ แต่เมื่อเราเลือกใช้โครงกระดูกหรือหัวกะโหลกมาแทน มันเลยเป็นการบอกว่าสุดท้ายแล้วเราทุกคนเท่ากัน สิ่งที่อยู่ด้านในทุกคนนั้นเหมือนกันหมด ภายนอกต่างหากที่ต่างกัน โครงกระดูกหรือวาดหัวกะโหลกมันคือฉัน คุณ เธอ และทุกคน หรือการวาดคนไม่มีหน้าก็เพราะอยากให้ผู้ชมคิดทบทวนว่าจริงๆ แล้วคนๆ นี้คือใคร งานในเชิงสะท้อนสังคมของเราบางทีคนที่คุณมองเห็นว่ากำลังสร้างปัญหาชี้ความผิดไปที่คนอื่น แต่จริงๆ แล้วอาจจะเป็นคุณเองด้วยหรือเปล่า เหล่านี้แหละจะเป็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในผลงาน ถ้าถามเราก็จะมีคำตอบให้ทุกอย่างเลย

สุดท้ายนี้อะไรคือความยากของการเป็นนักวาดภาพประกอบในยุคนี้

ถ้าเราแข่งขันหรือเปรียบเทียบกับคนอื่นมันจะทำให้เราเหนื่อย อยากให้คิดถึงสิ่งที่ทำแล้วตัวเองชอบมันจะไม่ทำให้เราเหนื่อย แค่นี้เลยจริงๆ สุดท้ายแล้ว ความเครียด ความกดดัน มาจากที่เรานึกถึงคนอื่นมากไป กังวลว่าจะไม่ชอบผลงานของเราทำให้เครียด แค่เราชอบผลงานตัวเองก็สามารถภูมิใจกับงานที่ทำได้แล้วว่าฉันชอบสิ่งที่วาดในวันนี้โดยไม่ต้องนึกถึงใครเลย นั่นก็ทำให้เรานอนหลับได้แล้ว

พอเวลามามีรุ่นน้องมาปรึกษาว่า อยากเป็นเหมือนเราก็จะบอกกลับไปว่า ชอบแบบไหนก็ทำแบบนั้น แต่อย่าคิดว่าอยากเป็นคนนั้นคนนี้ต้องทำแบบเดียวกัน อยากให้มองความสำเร็จของคนอื่นแล้วไปยินดีกับเขา กลับมาตั้งใจกับตัวเองว่าฉันก็ต้องทำได้เหมือนกัน อย่าจมกับความคิดที่บั่นทอนเพราะวิธีคิดบวกก็จะสร้างพลังงานด้านบวกกลับมา ถ้าคิดด้อยค่าตัวเองก็จะเหนื่อยเพราะทำให้วิ่งตามอยู่เสมอ ทำสิ่งที่ชอบ ตอบสนองความต้องการของตัวเองเป็นอันดับแรก พอมีคนอื่นมาชอบด้วยนั้นแหละคือกำไร

ติดตามผลงานของ Benxblues ได้ในช่องทาง

Instagram: benxblues.studio

Facebook: Benxblues

ภาพ: สันติพงษ์ จูเจริญ

The post BENXBLUES เจ้าของผลงานบนกระป๋องคราฟต์เบียร์ที่จะกระตุ้นความกระหายแม้ไม่เคยลิ้มลองรสชาติ appeared first on a day magazine.

ในครั้งนี้จึงขอพื้นที่แนะนำผลงานของ ‘โรจนินทร์ เลิศพัชรกุลศรี’ หนึ่งในนักวาดภาพประกอบที่แฟนๆ สายภาพวาดงานโรแมนติก อีโรติก และโบทานิคัล รู้จักกันในชื่อ ‘Joninn’ โดยปัจจุบันเขาเป็น Illustrator ฟรีแลนซ์ที่มีผลงานอัปเดตให้ติดตามกันอยู่ตลอดในรอบปีที่ผ่านมา ทั้งโปรเจกต์ส่วนตัว งานนิทรรศการเดี่ยวและกลุ่ม รวมถึงงาน Commercial ที่ได้ร่วมจอยกับนิตยสารแฟชั่น L’Officiel Hommes

เช่นเดียวกันกับศิลปินคนอื่นๆ เขาสร้างสรรค์ผลงานด้วยการถ่ายทอดความประทับใจที่มีต่อธรรมชาติและดอกไม้ออกมาเป็นงานโบทานิคัล ที่ช่วยทำให้จิตใจสงบสุขขึ้น หลังจากกลับมาอยู่บ้านที่จังหวัดเพชรบุรีซึ่งห่างไกลจากความคุ้นชินเดิมๆ ในกรุงเทพฯ

หลังจากจบการศึกษาในด้านกราฟิกดีไซน์จากรั้ว มศว ก็เริ่มต้นเส้นทางการเป็น Illustrator ประจำควบคู่ไปกับงานส่วนตัวจนตัดสินใจออกมาทำงานของตัวเองอย่างเต็มตัว ด้วยคอลเลกชันที่สนใจเป็นพิเศษในหัวข้อ ‘ความสัมพันธ์ของ LGBTQ+ โรแมนติกผสมอีโรติก’

ลายเซ็นที่ โรจนินทร์ เรียกมันว่าเป็นความซื่อของเขานี้ แฝงไปด้วยความทะเล้น ขี้เล่น แต่จริงใจ สื่อสารออกมาตามความรู้สึกที่มีต่อสิ่งรอบตัว โดยวางทฤษฎีศิลปะที่เน้นสัดส่วนที่ถูกต้องลงไว้ก่อน ใช้วิธีการลดทอนรายละเอียดที่ช่วยกระตุ้นจินตนาการของผู้รับแต่ละคน

จนเมื่อมาจับงานสายมูเตลูที่ตัวเองบูชาและศรัทธาอยู่เป็นทุนเดิมแล้ว นั่นจึงทำให้ขยายฐานผู้ติดตามไปยังทุกเพศและวัยที่สนใจงานสายนี้ เขาได้รับเสียงตอบรับอย่างดีและได้ลูกค้าใหม่ๆ จากคนที่ติดตามในงานสายมูเตลูที่ปล่อยไปนั่นเอง

ด้วยความที่เป็นฟรีแลนซ์ ก็ย่อมมีช่วงขาขึ้นและลง แต่เขาก็ไม่หยุดที่จะหาโอกาสและขวนขวายความรู้ใหม่ๆ เพิ่มเติมอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์ ซีรีส์ เพลง หนังสือ แมกกาซีน ก็ถือเป็นแหล่งวัตถุดิบที่ดีเพื่อพัฒนาตัวเองอยู่ตลอดเวลา สำหรับในอนาคตแน่นอนว่าลายเส้นของเขาคงมีการเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงวัย แต่สิ่งหนึ่งที่เขายืนยันจะรักษาไว้คือ ความซื่อและเรียลแบบนี้ที่เป็นลายเซ็นของตัวเอง เก็บไว้ให้แฟนๆ ที่ติดตามผลงานยังคงสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขา

ติดตามผลงานของเขาได้ทางช่องทาง

joninn.of.art

The post ‘Joninn’ Illustrator สายโรแมนติกและอีโรติก ที่จะปลุกแพสชันความหลงใหลของคุณลุกเป็นไฟ appeared first on a day magazine.

นักพากย์สำหรับวงการภาพยนตร์ไทยมีส่วนสำคัญที่ช่วยขับเคลื่อนอุตสาหกรรมนี้ไม่แพ้นักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์ ในยุคหนึ่งชื่อของนักพากย์เคยได้รับการนำเสนอขึ้นบนจอขนาดใหญ่เคียงข้างไปกับชื่อหนัง นี่เป็นเสี้ยวหนึ่งของอิทธิพลที่นักพากย์สดประกอบหนังเร่ หนังขายยา หรือหนังล้อมผ้า เคยยิ่งใหญ่และอยู่ในใจผู้ชมรุ่นปู่ย่าจนมาสุดที่รุ่นพ่อแม่ของเรา 

มนต์ที่เคยขลังถูกเทคโนโลยีลดทอนลงจนทำให้นักพากย์สดในอดีตเป็นเพียงกิจกรรมเสริมสร้างสีสันให้กับการฉายหนังกลางแปลงเท่านั้น ความหวังที่จะหาคนสืบสานต่อไปหลังจากรุ่นของ โรจน์-ปัทมมนตรี ศิริเวช แห่ง Master Studio ลูกชายคนที่สองของคุณพ่อซ้ง-ประสงค์ ศิริเวช นักพากย์ฉายา เด็กชายซ้ง ประจำหน่วยฉายบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการคนนี้ ดูจะเป็นเรื่องยากกว่าที่คิด นอกจากไม่สามารถยึดเป็นอาชีพประจำ ยังต้องอุทิศเวลาและลงเงินลงแรงกันเองด้วยใจรัก  

จุดนัดพบ ‘มะขามสแควร์’ แห่ง ‘ศาลาเฉลิมกรุง’

แต่เดิมหลังศาลาเฉลิมกรุงเป็นแหล่งรวบรวมนักพากย์กลางแปลง สำหรับเจ้าภาพที่ไปรับฟิล์มมาเพื่อนำไปฉายคนไหนยังไม่มีนักพากย์ประจำจอก็ต้องมาเลือกกันที่นี่ เป็นศูนย์รวมนักพากย์ที่นั่งรอกันอยู่ที่ต้นมะขาม จึงเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ‘มะขามสแควร์’ 

ในอดีต ตลาดบำเพ็ญบุญเป็นย่านที่คึกคักมาก คนจากทั่วทุกสารทิศก็ต้องมาจอดรับฟิล์มหนังกันที่นั่น แต่ปัจจุบันทุกอย่างหายไปแทบไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว หลังจากที่มีสื่อใหม่เข้ามา เช่น วิดีโอ ซีดี จนมาถึงยุคดิจิทัล

จากงานเสริมกลายเป็นงานที่ทำต่อในวัยเกษียณ

จากข้าราชการประจำในกรมอู่ทหารเรือที่ต้องการหารายได้เพิ่มเพื่อจุนเจือครอบครัว คุณพ่อซ้งจึงเลือกงานเสริมรับหน้าที่คุมกระเป๋าฟิล์มหนังสำหรับฉายสำหรับ จอศิริมงคล ควบคู่กันไปในตอนกลางคืน จนถึงเวลาแจ้งเกิดเมื่อนักพากย์ประจำไม่มาโชว์ตัว The show จึงต้อง must go on เขาจึงได้จับไมค์พากย์ครั้งแรกราวๆ ปี 2519 แล้วก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปเฉยๆ สามารถแสดงความมุ่งมั่นและตั้งใจ ทำได้ดีจนนักพากย์เดิมกระเด็นหลุดเก้าอี้ 

“ในตอนนั้นย่านบางบ่อถ้าเอ่ยชื่อ เด็กชายซ้ง รู้จักกันหมด ในบริเวณบางบ่อมี 4 จอ จอที่ผมพากย์พัฒนาช้ากว่าเพื่อนแต่เป็นจอที่งานชุกที่สุดเพราะคนติดใจนักพากย์”

ภาพยนตร์เรื่องดังในสมัยนั้นที่พากย์เมื่อไหร่ก็เอาชนะจอคู่แข่งได้ทุกครั้งที่คุณพ่อซ้งถือไมค์คือเรื่อง Commando (1985) นำแสดงโดย อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทำให้ชื่อของ เด็กชายซ้ง เป็นที่รู้จักในวงการ จึงทำให้ต้องตระเวนพากย์มากกว่าร้อยครั้งซ้ำแล้วซ้ำอีกชนกับหนังใหม่ได้สบาย

เด็กติดตามขึ้นมาพากย์คู่กับครูคนแรกในหัวใจ

โรจน์ ปัทมมนตรี ที่ปัจจุบันบริหารดูแล Master Studio เติบโตขึ้นมาเห็นพ่อของเขาเดินสายพากย์หนังสร้างความสุขและเรียกเสียงหัวเราะให้กับผู้ชมเกือบทุกคืน เป็นครูคนแรกที่เปิดโลกให้เขารู้จักกับอาชีพนักพากย์ แต่ด้วยความที่ยุคสมัยของหนังกลางแปลงกำลังมาถึงช่วงท้ายจึงทำให้ต้องพับความฝันและเดินหน้าค้นหาที่ทางของตัวเองที่ยังไม่พ้นเรื่องราวของภาพยนตร์ 

แต่ก็ไม่วายแอบลับคมฝึกฝนตัวเองอยู่เสมอเพื่อรอวันที่จังหวะฉายแสงความสามารถมาถึง รวมถึงไม่หยุดไขว้คว้าโอกาสใหม่ๆ ไปพร้อมกันด้วยการส่งประกวดโครงการเกี่ยวกับการพากย์เสียงซีรีส์ทางโทรทัศน์ ควบคู่ไปกับการทำเดโมเพื่อส่งไปให้ทีมอันดับหนึ่งของวงการในขณะนั้นซึ่งก็คือ ‘ทีมพากย์พันธมิตร’ 

“ระหว่างที่รอผลการประกวดเลยทำส่งเดโมไปให้ที่พันธมิตร อาโต๊ะ-ปริภัณฑ์ วัชรานนท์ ตอนนั้นผลิตดีวีดีอยู่ด้วยพอดีจึงหาเบอร์ติดต่อจากกล่องเพื่อส่งเดโม แต่กว่าจะคล่องและพอใจกับเสียงที่พากย์ก็ใช้เวลารวมๆ สามเดือนถึงจะส่งเดโมแรกไปให้ฟัง โดยเลือกหนังเฉินหลงมาพากย์เสียงให้เองทุกคาแรกเตอร์ พากย์ยาวรวดเทคเดียว 15 นาที”

แม้สุดท้ายฟีดแบ็กที่ได้รับกลับมาจะยังไม่ยังไม่ผ่านตามเกณฑ์ที่จะเป็นนักพากย์ของพันธมิตร แต่ก็ได้รับข้อปรับปรุงให้นำไปพัฒนาต่อในการวางเสียงตัวละครให้เหมาะกับบุคลิก เขาไม่ยอมแพ้ รับมาแก้ไขและขอส่งเดโมใหม่อีก ด้วยความพยายามหลังจากนั้นอีกสามเดือนก็เดินทางมาถึงประตูด่านแรกของการเป็นนักพากย์ภายใต้ชื่อ พันธมิตร ในฐานะเด็กฝีก 

“ในวันนั้นแอร์เย็นเฉียบ ผมเจออาติ่ง อาเกรียง อาโต๊ะ พันธมิตร เสียงแต่ละคนหนักแน่นเหมือนเปิดลำโพง ผมที่ยังเป็นมือใหม่เสียงยังบางกว่ารุ่นใหญ่ ได้ลองพากย์หนึ่งประโยคซึ่งเป็นประโยคตัดสิน อาๆ เขาฟังแค่ประโยคเดียวก็รู้ว่ายังไม่ได้ แต่ก็พากย์จนจบเรื่องถึงเดินมาบอกให้เข้ามาฝึก ผมจึงเริ่มตั้งต้นใหม่กินเวลาเกือบๆ สองปีที่เป็นเด็กฝึกของพันธมิตร”

ถ้าในภาพยนตร์จีนมีวัดเส้าหลินที่เป็นด่านหินพิสูจน์ความแข็งแกร่ง ทีมพันธมิตรในขณะนั้นก็เป็นโรงเรียนนักพากย์อันดับต้นๆ ของประเทศที่โหดและกดดันไม่แพ้กัน ถึงแม้ โรจน์ ปัทมมนตรี จะเลือกสู้เพื่อสิ่งที่ฝันทุ่มเทเวลาหลังจากงานประจำฝึกฝน ตื่นเช้าเข้าสตูดิโอ ว่ายน้ำเพื่อขยายให้ปอดเปล่งเสียงได้ดีขึ้น จนกลายเป็นเด็กฝึกที่ อาโต๊ะ พันธมิตร ต้นแบบที่เขานับถือเปิดใจยอมรับและพาติดตามไปด้วยเวลาพากย์หนังที่ไหนๆ แต่เขาก็ยังไม่สามารถขึ้นมายืนรับบทพากย์หลักได้สมความตั้งใจ

ก้าวแรกสู่งานพากย์ในเส้นทางของตัวเอง

จุดเปลี่ยนในเส้นทางเด็กฝึกทีมพันธมิตรของ โรจน์ ปัทมมนตรี มาถึงเมื่อพบว่าตัวเองเป็นภูมิแพ้ ทำให้เวลาอยู่ในห้องติดเครื่องปรับอากาศเสียงจะขึ้นจมูก จนโอกาสแสดงความสามารถมาถึงอีกครั้งจากการได้รับบทพากย์สามบรรทัด แต่เขาก็ยังไม่สามารถพิสูจน์ตัวเองให้กับทีมพันธมิตรและอาโต๊ะ ที่เป็นไอดอลของเขาได้สำเร็จ 

“การได้พากย์แค่สามบรรทัดแม้จะเป็นบทเล็กของพันธมิตรถือว่ายากมากเพราะมีอาๆ อีกหลายคนในทีมที่เป็นตัวเลือก ด้วยความตื่นเต้นเลยทำให้ผมยังพากย์ไม่ได้ ระหว่างนั่งรถกลับผมโดน อาโต๊ะ ดุจนเกือบจะร้องไห้ เขาเลยเปลี่ยนมาพูดด้วยความเอ็นดูให้กลับไปรักษาภูมิแพ้ให้หายแล้วให้กลับมาพากย์ใหม่”

แต่ในระหว่างนั้นเส้นทางนักพากย์ของเขากลับไปเติบโตได้ดีเมื่ออยู่นอกทีมที่เขาใฝ่ฝันจะเป็นหนึ่งในนั้น เมื่อทราบว่าติดหนึ่งในสามของการประกวดพากย์เสียงภาพยนตร์ที่ส่งไปทำให้ได้รับการติดต่อให้มาช่วยพากย์กับทีมใหม่ กลายเป็นว่าเขาสามารถพากย์ได้ดีและไม่กดดันเท่ากับตอนที่ฝึกอยู่กับพันธมิตร ด้วยการทำงานที่แตกต่างกันและไม่มีรุ่นใหญ่มาทำให้เกร็งจนขาดความมั่นใจ โรจน์ ปัทมมนตรี จึงค้นพบแนวทางที่เหมาะกับตัวเองนับแต่นั้นมา

“ทุกวันนี้เวลาแบ่งตัวละครให้นักพากย์ลงเสียงจะดูละเอียดไปจนถึงบทตัวประกอบ เรามีวัตถุดิบชั้นดีอยู่ในมือแล้ว ถึงจะเป็นตัวประกอบก็จะดูหน้าคาแรกเตอร์จับคู่กับนักพากย์ ด้วยความที่ผมผ่านมาหมดแล้วจากสมัยที่เป็นเด็กฝึก เคยเจอการแบ่งตัวที่ไม่เปิดดูหนังเลยก็มีใช้วิธีแบ่งเพื่อให้ไม่ชนกัน ไม่ดูตามคาแรกเตอร์ บางครั้งเด็กได้บทคนแก่ก็ต้องดัดเสียงเพื่อให้เข้ากับตัวละคร เป็นเพราะการแบ่งที่เรียงตามลำดับอาวุโสหรือเลือกตัวเอกเก็บไว้กันเอง การทำงานที่ Master studio จะใช้เกณฑ์ตามอายุตัวละครและนักพากย์” 

ในระหว่างที่เป็นเด็กฝึกทำให้ได้เห็นว่าการทำงานที่ดีเป็นอย่างไร การทำงานแบบลวกเป็นแบบไหน แล้วจึงเอามาประยุกต์โดยยึดหลักการที่ว่าจะไม่ทำในแบบที่ทรยศอาชีพต้วเอง โดยถือได้ว่าเป็นสตูดิโอพากย์เสียงเจ้าแรกๆ ที่เริ่มจับภาพยนตร์และซีรีส์จีน ปั้นจนแจ้งเกิดในตลาดผู้ชมในไทย

จับทางให้ถูกก่อนกระแสมาถึง

ตลาดคอนเทนต์ที่มีอยู่อย่างหลากหลายทาง Master Studio เลือกซีรีส์จากจีนเป็นเป้าหมายหลักตั้งแต่ยังไม่บูมเพราะพวกเขามองเห็นอนาคตว่านี่จะเป็นเทรนด์ที่กำลังจะกลับมา โดยการร่วมงานกับ WeTV บริษัทที่มีซีรีส์จีนโด่งดังอยู่ในมือ และฉายเกือบพร้อมกันกับที่ประเทศจีนห่างกันเพียงหลักสัปดาห์ ความช่างสังเกตและพัฒนาอย่างสม่ำเสมอจึงทำให้เสียงพากย์จากสตูดิโอของเขาติดหูและเป็นที่จดจำ

“ความพิเศษของแอปฯ WeTV คือการมีตัววิ่งให้แฟนๆ ส่งความคิดเห็นเข้ามาได้ จะชมหรือติได้ทันทีที่ฉาย รับฟีดแบ็กมุกตลกที่คนดูชอบเป็นพิเศษได้แบบเรียลไทม์ จุดนี้ทำให้ย้อนกลับไปในบรรยากาศแบบเดียวกับการฉายภาพยนตร์แบบกลางแปลง เพราะการอยู่ท่ามกลางคนดูสามารถสะท้อนให้เห็นรีแอ็กชันเมื่อยิงมุกตลกที่สอดแทรกสร้างสีสันไปด้วย” 

การพากย์กลางแปลง ถ้าเล่นมุกที่จอแรกแล้วคนขำนักพากย์ก็จะรู้ได้ว่ามุกนี้เวิร์ก เอาไปใช้ต่อหรือขยี้ต่อให้ตลกมากขึ้นได้ การไม่ได้รับรีแอ็กชันจากผู้ชมจึงทำให้คลำทางไม่ถูก ไม่รู้ว่าผู้ชมจะชอบหรือไม่ ซึ่งมีส่วนสำคัญในการสร้างความมั่นใจ เมื่อได้เห็นรีแอ็กชันของผู้ชม ทำให้นักพากย์ตัดสินใจใส่มุกที่ไม่ยัดเยียด หรือทดลองมุกใหม่ๆ ที่เข้ากับปัจจุบันลงไปในหนังโบราณ เพื่อดูว่าจะได้ผลดีหรือไม่ 

“ผมพบว่าคนดูรับได้แต่ต้องทำให้พอดี ไม่ยัดเยียด ต้องจับจังหวะให้ดี กลายเป็นว่าจากที่ไม่สามารถพากย์กับพันธมิตรได้ แต่ประสบการณ์ทั้งหมดที่ได้สั่งสมมาในตอนนั้นก็เพื่อมาใช้กับการเป็นเจ้าของงานในวันนี้ การซึมซับจังหวะหนัง การแทรกมุกตลกที่ถูกต้องเหล่านี้ได้มาจากโรงเรียนที่ชื่อพันธมิตรนั่นเอง นอกจากพ่อที่เป็นครูคนแรกในวงการนักพากย์ก็มี อาโต๊ะ นี่แหละที่เป็นที่หนึ่งยกขึ้นหิ้งไว้”

จนทำให้เมื่อนึกถึงซีรีส์หรือภาพยนตร์จากประเทศจีน ชื่อของ Master Studio จะลอยขึ้นมาเป็นอันดับแรกๆ ถึงแม้จะไม่สามารถประกาศชื่อออกไปได้ตรงไปตรงมา แต่เสียงของพวกเขาก็เป็นลายเซ็นที่คนจำได้โดยไม่ต้องประกาศชื่อทีมที่ช่วยพากันสร้างชื่อให้สตูดิโอมาได้ด้วยกัน

เสน่ห์ของหนังกลางแปลงที่มีนักพากย์เป็นตัวชูโรง

สมัยที่ยังไม่มีการบันทึกเสียงลงในภาพยนตร์นักพากย์มีความจำเป็นอย่างมากเพราะคือตัวจุดประกายของจอ ถ้าผู้ชมชื่นชอบและติดใจคนก็จะแห่ตามมาดูกันทุกคืน แค่เอ่ยชื่อนักพากย์คนก็เตรียมเสื่อมาปูกันแล้ว 

หนังกลางแปลงแบบพากย์สดสำหรับ โรจน์ ปัทมมนตรี เขามองว่าเป็นรากเหง้างานพากย์ปัจจุบันที่มีพัฒนาการขึ้นมาจากการพากย์เสียงในโรง ทดลองนำโทรโข่งมาใช้ในหนังเงียบ คิดหานำดนตรีมหรสพมาประกอบระหว่างการฉาย ก่อนที่จะเข้าสู่ยุคมีซาวนด์ประกอบหนังแบบปัจจุบัน เมื่อก่อนนั้นถ้านักพากย์คนไหนดัง บางคนได้มีชื่อใหญ่พอๆ กับชื่อหนังเลยด้วยซ้ำ อย่างเช่น โกญจนาท (สมศักดิ์ สงวนสุข) นักพากย์สายอีสานในอดีต ร่วมพากย์หนังเรื่องอะไรคนไม่สนเนื้อเรื่องหรือผู้กำกับ คนจะตามไปดูเขา ด้วยความที่สอดแทรกมุกไหลลื่น และสามารถพากย์คนเดียวได้ทุกบทบาท หรือสามารถพากย์หนังอินเดียให้คนดูร้องไห้ก็เคยทำได้มาแล้ว

“นักพากย์รุ่นครูพากย์คนเดียว เสียงผู้ชาย ผู้หญิง บางคนสามารถพากย์ให้ผู้ชมร้องได้ตามไปด้วย ต้องใช้ความสามารถมากถึงจะทำได้ ถ้าหนังตลกก็ต้องขยี้ให้สุด หนังซึ้งก็ต้องทำให้คนอินจนผู้ชมร้องไห้ตามได้ อีกหนึ่งเสน่ห์ของหนังกลางแปลงในยุครุ่งโรจน์ ผู้ชมจะแห่กันมาชมจำนวนมาก ร้านค้าตั้งขายของกันละลานตา สร้างสีสันให้ค่ำคืนไม่หลับใหล เดินขายปลาหมึกย่าง อ้อยควั่น โอเลี้ยง ถั่วต้ม บางครั้งฉายกันยาวๆ จนฟ้าสว่าง เป็นอีกโลกของเด็กคนหนึ่งที่ติดตามคุณพ่อไปทำงานในอาชีพนักพากย์ ในงานวัดมีชิงช้าสวรรค์ เนรมิตเมืองขึ้นมา ดื่มด่ำบรรยกาศได้แบบเต็มอิ่ม ฉายหนังจีน หนังไทย หนังฝรั่ง ประชันกับเวทีลิเกหรือเวทีงิ้วแม้เสียงตีกันไปมาแต่คนก็ยังสนุก” 

ปีที่แล้วในเทศกาล กรุงเทพกลางแปลง ทีม Master Studio ได้สร้างความฮือฮาด้วยการพากย์หนังอินเดียเรื่อง RRR ที่มีความยาวสามชั่วโมง จนเป็นข่าวในรายการเรื่องเล่าเช้านี้ของผู้ประกาศข่าวชื่อดัง สรยุทธ สุทัศนะจินดา จนเกิดมีมประโยคเด็ด “นี่กูเด็กคลองเตยนะเว้ย” ที่มาจากคุณพ่อซ้งเป็นคนคิดขึ้นมา ดึงความสนผู้ชมให้ตรึงอยู่กับจอแม้ฝนจะตกอยู่นอกโดม

“คืนวันนั้นบรรยากาศเหมือนได้ย้อนกลับไปยุค 30 ปีที่แล้ว เหมือนคลิปที่คนดูหนังอินเดียฮือฮา ปรบมือชอบใจ วันนั้นเป็นแบบนั้น”

วันนี้และอนาคตของวงการนักพากย์หนังกลางแปลง

หนังกลางแปลงถูกลดความสำคัญลงมาแต่ยังมีอยู่ หนึ่งในอีเวนต์พิเศษที่ทำให้คนรุ่นใหม่ที่เกิดไม่ทันยุคทองของการฉายหนังแบบนี้ได้มีประสบการณ์ร่วมคืองาน ‘กรุงเทพกลางแปลง’ จะเห็นได้ว่าเกือบทุกครั้งที่จัด แม้จะมีอุปสรรคเรื่องฝนฟ้ามาขัดขวางบ้าง แต่คนก็ให้ความสนใจชักชวนกันมาเป็นจำนวนมากกว่าการฉายปกติ 

แต่ด้วยความที่ โรจน์ ปัทมมนตรี และทีมเลือกที่จะพากย์สดเพราะต้องการอนุรักษ์ภูมิปัญญานี้ไว้ จึงทำให้ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายกันเองเมื่อมีงานติดต่อเข้ามา

“จริงๆ แล้วการได้ออกไปพากย์คือกำไร ได้ไปเที่ยววัด ไหว้พระ สนุกเฮฮา กว่าจะถึงเวลาพากย์สองทุ่ม เหมือนได้พาทีมไปพักผ่อน บางคนไม่เคยมีประสบการณ์ พากย์ไม่เก่ง พอได้พากย์กลางแปลงจะช่วยขยายปอด เพราะมันหยุดกลางคันไม่ได้บังคับให้ทำไปจนจบสองชั่วโมง ถ้าเกิดท้อ พากย์ผิด คนดูไม่พอใจก็ต้องแก้ไขเพื่อทำต่อให้จบ”

บทบาทนักพากย์ โดยนักพากย์ เพื่อบันทึกอาชีพงานพากย์

บท กำจร ในภาพยนตร์เรื่อง มนต์รักนักพากย์ ที่ โรจน์ ปัทมมนตรี ภาคภูมิใจ แม้จะปรากฏอยู่ในเรื่องไม่นานแต่ก็เป็นซีนสำคัญในฐานะนักพากย์อาชีพที่ได้มีโอกาสร่วมแสดง

“บทนี้เป็นบทของผม หวังว่าจะได้เล่น” 

เขาบอกกับทีมคัดเลือกนักแสดงหลังจากเข้ามาแคสติ้งบทนี้

ในเรื่อง กำจร อยู่ในหน่วยหนังเร่ในชื่อกัมปนาท คู่แข่งกับหนังขายของ มานิตย์ ที่นำแสดงโดย เวียร์ ศุกลวัฒน์ นักพากย์ 5 เสียง เป็นบทที่เล่นประกบกับ ณัฐ ศักดาทร ซึ่งอยู่ในยุคเปลี่ยนผ่านของการฉายหนังโดยนำนักพากย์ผู้หญิงเข้ามาร่วมทีม 

“เสน่ห์ของหนังเรื่องนี้จะทำให้ผู้ชมคนรุ่นใหม่หรือคนรุ่นเก่าอิ่มเอมกับบรรยากาศที่พาเราย้อนไปยังวันวานได้อย่างสมบูรณ์แบบ พี่อุ๋ย นนทรีย์ พิสูจน์ให้เห็นแล้วจากผลงานสร้างชื่อทั้ง 2499 และ นางนาก ที่สามารถพาผู้ชมนั่งไทม์แมชชีนไปร้านตัดผมเก่ายุค ’60s เนรมิตบรรยากาศต่างๆ ขึ้นมาใหม่ได้ไม่มีข้อติ” 

ชมภาพยนตร์ตัวอย่าง มนต์รักนักพากย์

คุณพ่อซ้งย้ำว่าลูกชายคนที่สองของตัวเองนี้ถือเป็นนักพากย์หนังกลางแปลงรุ่นสุดท้ายที่ได้เคยพากย์จริงจัง ตั้งแต่ตอนที่ฝึกอยู่กับพันธมิตรก็ออกไปพากย์หนังกลางแปลงเกือบทุกคืนเมื่อมีหนังไปฉายที่ศาลเจ้า ถึงแม้ในยุคของ โรจน์ ปัทมมนตรี จะพาน้องในทีมไปทดลองสนามพากย์สดที่หนังกลางแปลงบ้างตามวาระเพื่อหาประสบการณ์ แต่เขาเป็นรุ่นที่เคยออกไปพากย์กลางแปลงเต็มเรื่องจนจบอยู่หลายปี การแสดงของเขาในภาพยนตร์เรื่องนี้จึงเป็นการเอาส่วนผสมจากประสบการณ์ส่วนตัวและของคุณพ่อซ้งไปใช้ เป็นความภาคภูมิใจที่ครั้งหนึ่งได้นำอาชีพของตัวเองไปบันทึกอยู่ในแผ่นฟิล์ม 

“การได้เอาความเป็นพ่อไปบันทึกในแผ่นฟิล์ม แม้พ่อผมจะไม่ได้เล่นเองก็เหมือนได้เล่นอยู่ด้วย เพราะสิ่งที่ผมแสดงออกไปก็เป็นส่วนผสมของเขาครึ่งหนึ่งของผมครึ่งหนึ่ง”

นอกจากนี้ คุณพ่อซ้งและลูกชายยังได้มีส่วนในการไกด์เสียงให้กับตัวละครนำชายของเรื่อง โดยหนึ่งในฉากนั้นก็คือการโฆษณาขายยานั่นเอง

ไม้ต่อไปของนักพากย์หนังกลางแปลงที่ยังมองไม่เห็นคำตอบ

ด้วยความที่การพากย์สดในปัจจุบันเป็นเพียงการสร้างสีสันให้กับการฉายหนังกลางแปลง การออกไปพากย์แต่ละครั้งจึงมีค่าใช้จ่ายไม่น้อย คนที่จะมารับไปต้องใช้ใจ สิ่งที่สองพ่อลูกทำอยู่เป็นงานอนุรักษ์ไม่ใช่สิ่งที่สร้างรายได้ ถ้านักพากย์ที่จะก้าวเข้าวงการนี้ไม่มีความชำนาญเวลาออกไปพากย์สนามจริงก็จะไม่สามารถทำให้ผู้ชมสนุกได้

“พอเจออุปกรณ์ที่ไม่ดี ปรับไมค์ไม่เหมาะสม พวกผมก็ต้องทนพากย์ต่อ บางทีปรับไมค์ไม่ดีกลับมาพากย์หนังปกติที่เป็นอาชีพประจำไม่ได้เลยก็มี ในมุมมองผมเห็นใครที่จะทำตรงนี้ได้ไหมตอนนี้ยังไม่น่ามี แต่ถ้ามีก็จะดีใจมากที่มีคนสืบสานต่อ สำหรับผมจะมีหรือไม่ก็ไม่สำคัญเท่ากับการทำทุกช่วงเวลาให้คุ้มค่าสมกับที่อยากทำมาตั้งแต่เริ่ม”

พากย์ด้วยความสุข

จากฟีดแบ็กที่ได้รับจากงานกรุงเทพกลางแปลงปีที่แล้ว ประกอบกับหนังมนต์รักนักพากย์ในปีนี้ อาจจะช่วยสร้างกระแสอาชีพนักพากย์ให้เกิดขึ้นได้ช่วงหนึ่ง

“ตอนนี้ผมอยู่ในจุดที่ไม่เดือดร้อน มีความตั้งใจอยากทำเพื่ออนุรักษ์การพากย์กลางแปลงนี้ไว้ด้วยใจจึงเป็นความสุขได้พาคุณพ่อด้วยวัย 75 ได้ทำในสิ่งที่เขารัก ผมไม่ได้ต้องการชื่อเสียงเพราะงานพากย์คืออาชีพ เห็นคุณพ่อมีรอยยิ้ม คนดูสนุกเราก็มีความสุข ก็ถือเป็นความสำเร็จที่ได้ออกไปหาความตื่นเต้นทำให้ไฟในตัวไม่มอด” 

ถึงแม้ทั้งคู่จะผ่านการพากย์สดรวมกันแล้วหลายร้อยครั้ง แต่ทุกครั้งที่ได้ออกไปพากย์ก็ยังตื่นเต้นเมื่อเห็นผู้ชมมารอชมกันจำนวนมาก เพราะพากย์ร้อยครั้งยังไงก็ไม่เหมือนกัน แตกต่างกันทั้งผู้คนและสถานที่ 

“เวลาที่ไปถึงหน้างานก่อนพากย์ ต้องเดินศึกษาชื่อสถานที่ เจ้าภาพ คนดัง ผู้หญิงแถวนี้คนไหนปากแซ่บ เพื่อเอาหยอดใส่ในบทพากย์หนัง นี่เป็นเคล็ดลับที่จะเอามาเชื่อมโยงกับคนในพื้นที่ จึงได้ยินการแซวแม่ค้า แซวหลวงพ่อ เหล่านี้เป็นการใช้ไหวพริบและการสังเกตรอบตัว” 

อาชีพนักพากย์ สำหรับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นสุดท้ายอย่าง โรจน์ ปัทมมนตรี คือสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก อัดเสียงลงเทปคาสเซ็ตฝึกฝนด้วยตัวเอง เขาค้นพบว่าก่อนที่จะเบนเส้นทางมาสายการพากย์นี้เต็มตัว ตลอดเวลาที่ยังไม่ได้เข้าวงการก็หมกหมุ่นหยิบจับทำอย่างอื่นก็ไม่รักและทำได้ไม่ดี เมื่อโดนติก็ถอดใจทนไม่ได้ 

“พอมาพากย์โดนครูบาอาจารย์ดุแรงแค่ไหนเราทนได้เพราะเราอยากทำให้สำเร็จ อยากเก่งขึ้นและไม่เคยโกรธ นั่นทำให้รู้ว่าเมื่อได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักผมจะทำมันได้จนถึงวันตาย ไม่มีคำว่าเหนื่อย นอนตีหนึ่งตีสองตื่นเช้าก็ยังได้ตื่นมาทำสิ่งที่ตัวเองรักได้ทุกวัน แบ่งตัวละคร เตรียมบทพากย์ให้นักพากย์ เพราะความรักนี่แหละที่เป็นแรงกระตุ้นให้ตื่นมาทำสิ่งนี้ได้ทุกวัน งานพากย์ให้ความภูมิใจ ความมั่นใจ ชื่อเสียง ส่วนเรื่องเงินจะตามเองทีหลัง ที่มาสเตอร์เฟื่องฟูอยู่ในทุกวันนี้เพราะแนวทางของผมที่มีความสุขกับทุกวันที่อยู่กับงานพากย์”

สุดท้ายนี้คุณพ่อซ้งจบหัวข้อการสนทนาในครั้งนี้ไว้อย่างอบอุ่นด้วยประโยคที่ว่า 

“ผมมีความสุข ได้เห็นลูกมาสืบสาน เขาเดินมาไกลในระดับนี้ได้ กูก็ตายตาหลับแล้ว สบายใจและมีความสุขที่เห็นลูกทำได้” 

ภาพ: สันติพงษ์ จูเจริญ

The post นี่(อาจจะ)เป็นโฉมหน้าของ นักพากย์หนังกลางแปลงรุ่นสุดท้าย ให้เสียงภาษาไทยโดย ‘ครอบครัวศิริเวช’ appeared first on a day magazine.

จะเรียกว่าเป็นวงหน้าใหม่ก็ไม่ได้เต็มปากนักเพราะมีกำลังหลักสองคน บอส ภูริช และ นนท์ ธนญ จากวงสมเกียรติเป็นพี่เลี้ยงให้กับนักร้องนำและมือเขียนเนื้อเพลงหน้าใหม่ที่แทบไม่อยากเชื่อว่าเธอเองเพิ่งขึ้นโชว์ครั้งแรกในชีวิตไปเมื่อปีที่ผ่านมานี้เอง ความมั่นใจและฝีมือการเขียนที่ฝึกฝนสะสมมาตั้งแต่ยังเยาว์วัยพอถึงเวลาได้ปล่อยของ เฮเลน เอเลน่า ก็สามารถพัฒนาตัวเองได้อย่างก้าวกระโดดช่วยกันพาวงไปเปิดแลนด์สเคปใหม่ๆ ของซีนดนตรีในต่างประเทศที่สร้างฐานแฟนเพลงเพิ่มขึ้นในทุกเวทีที่พวกเขาได้ไปเยือน

เพราะโควิด-19 JUJU จนมาเป็น KIKI

ต้องบอกว่าในตอนแรกก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าจะเรียกชื่อวงนี้ยังไงดีให้ถูกต้อง จึงขอเปิดด้วยคำถามแรกแบบซื่อๆ ให้ทั้ง 3 คนช่วยไขคำถามคาใจไปจนถึงที่มาของการรวมตัวกันเฉพาะกิจในครั้งนี้ แม้เริ่มต้นจากความสนุกแต่พอเครื่องติดก็ฟิตจนหยุดไม่อยู่

เมื่อโควิด-19 ระบาดหนักทำให้ร้านอาหาร ผับ บาร์โดนสั่งปิดแบบไม่มีกำหนด กลุ่มที่ได้รับผลกระทบและโดนหมายหัวก่อนเพื่อนเลยคือกลุ่มคนทำงานกลางคืนและสถานบันเทิงที่เป็นแหล่งรวมตัวกันของคนจำนวนมาก แต่นี่กลับเป็นจุดเริ่มต้นให้ เฮเลน บอส และนนท์ ฉวยโอกาสที่ว่างงานอยู่นี้มาทำดนตรีในแนวทางที่ชอบและถือกำเนิดใหม่ขึ้นอีกครั้งภายใต้ชื่อ KIKI ที่ขยันปล่อยผลงาน ปัจจุบันมี 1 อีพี และ 2 อัลบั้มเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  

เฮเลน: แรกเริ่มเลยใช้ชื่อแมวที่บ้าน JUJU (จูจู) มาตั้งไปก่อนเพราะคิดว่าคงไม่มีงานหรอก ตั้งๆ ไปเถอะหลังจากส่งเดโม่ออกไป มาทำการบ้านเสิร์จเจอว่ามีวงญี่ปุ่นที่ชื่อ JUJU อยู่แล้ว เป็นนักร้องหญิงเดี่ยวที่ดังมากด้วย เราก็มาคิดว่าเราจำเป็นต้องมาคิดมากเรื่องชื่อวงขนาดนี้กันเลยเหรอ ชื่อเพลงหรือชื่ออัลบั้มเป็นสิ่งที่ต้องผ่านการไตร่ตรองกันก่อน แต่พอเป็นชื่อวงด้วยความที่ระยะเวลาทำงานร่วมกันยังไม่ได้นานมากพอที่จะทำให้เห็นภาพในมุมกว้างทั้งหมดร่วมกันว่า คำๆ นี้มันคือเรานะ   

บอส: พอกำลังจะลงสตรีมมิ่งแล้วก็เลยต้องเปลี่ยนหาคำง่ายๆ เข้าคำที่เข้าปากก็พอแล้ว เลยมาได้ชื่อ KIKI เพราะมีสองตัวอักษรเท่านั้น พอออกเสียงดูแล้วก็เข้าปาก 

เฮเลน: เราคิดว่าเพลงที่ทำก็มีจิตวิญญาณอยู่ในนั้น เนื้อร้องที่เขียนก็มีเรื่องราวอยู่แล้ว ถ้าจะต้องยัดสิ่งที่จะเป็นนิยามของวงให้มีความหมายด้วยอีก ขอให้เราพวกเราทั้งสามคนเป็นความหมายมันแทนได้ไหม KIKI นี่แหละมันดูเหมือนไม่มีที่มาที่ไปแต่มันมีที่มาที่ไปในรูปแบบของมัน      

จากนักร้องนำบนรถยนต์ขึ้นเวทีแสดงโชว์แรกในชีวิต

เสียงร้องสวยๆ ชวนฝันของเฮเลน ที่เข้ากับจังหวะดนตรีอิเลกทรอนิกเท่ๆ ที่มีกรูฟให้โยก เมื่อไปแสดงสดเวทีไหนก็พาผู้ชมก้าวข้ามกำแพงภาษาและพร้อมจะขยับตัวเต้นไปกับพวกเขา โดยมีเนื้อร้องสละสลวยจากนักร้องนำหน้าใหม่ที่สามารถทำให้เราเชื่อได้ว่าเธอเอาอยู่แม้ไม่เคยผ่านเวทีไหนมาก่อนเลย

เฮเลน: ก้าวที่ยากที่สุดคือตัวเอง ความมั่นใจที่เรามีในพื้นที่เล็กๆ ของเรา กลายเป็นสิ่งที่ต้องนำเสนอออกมาต่อสายตาและหูคนอื่นด้วย จากที่ไม่คาดหวังมันค่อยๆ เพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ เพราะเรารู้สึกว่าพอไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจนให้กับตัวเอง เราก็จะถามกับตัวเองว่ากำลังทำสิ่งที่ทำอยู่เพื่ออะไร ‘Be A Bud Present : Girl vol. lll’ (2022) เป็นงานแรกของ KIKI ที่ได้ขึ้นโชว์จัดงานที่ลิโด้ ถึงแม้บอสกับนนท์ จะมีประสบการณ์การขึ้นเวทีมาแล้วก็ตาม แต่ทุกคนก็ตื่นเต้นมากเพราะแนวเพลงที่พวกเขาเล่นปัจจุบันอยู่นอกเหนือจากคอมฟอร์ตโซนที่เคยเล่นกันมา

เฮเลน: งานแรกก็รู้สึกว่ายังทำได้ไม่ดี แต่ทุกคนต้องมีจุดเริ่มต้น ก็คิดว่าถ้าเริ่มต้นไม่ดี งานต่อมาต้องดีกว่านี้ อันถัดไปต้องดีกว่านี้สิ แค่คิดกับตัวเองอยู่เรื่อยๆ ว่าต้องไม่ได้ผิดพลาดจากการทำงานที่ไม่ตั้งใจของตัวเองก็พอแล้ว ไม่อยากโทษตัวเอง เว้นแต่ว่าเป็นเรื่องที่เราควบคุมได้แต่เราดันไม่ทำ อย่างเช่น เมื่อก่อนพวกเรานอนดึกมากๆ กินเหล้า สูบบุหรี่ มันก็จะมีผลกับเสียงที่ใช้และพลังงานที่เปล่งออกมาบนเวที อันนั้นจะทำให้เรารู้สึกแย่ 

เธอกล่าวเสริมว่าจากที่เคยเป็นคนฟังต้องกลายเป็นคนร้องมันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่มาก ทุกวันนี้ก็ยังกดดันตัวเองแต่เป็นความกดดันที่อยู่ในระดับที่ดีที่จำเป็นต้องมีในการพัฒนาตัวเองด้วย เพราะสุดท้ายแล้วไม่ได้แข่งกับใคร การได้สามารถเอาชนะตัวเองในเรื่องความกลัวเวทีและความกลัวสำหรับ เฮเลน ก็เป็นช่วงที่ต้องใช้เวลาจูนมากที่สุดแล้ว

เฮเลน: จริงๆ ตั้งแต่ก่อนเข้ามหาลัย สกิลการเขียนของตัวเองเหมือนเดิมเลยตั้งแต่มัธยม ด้วยความที่เรียนสายศิลป์ ประวัติศาสตร์ ภาษา มาตั้งแต่ไหนแต่ไรทำให้เป็นคนชอบเขียนมาก 

จากที่เธอเคยถ่ายทอดงานเขียนในโทนเศร้าและหม่นซึ่งเป็นทางถนัดเพราะสามารถเข้าถึงอีโมชันความรุนแรงนี้ได้มากกว่าอารมณ์สุขจนมาถึงอัลบั้มที่สองเมื่อตัวเลขอายุเพิ่มขึ้นทำให้มุมมองที่มีต่อโลกนี้เปลี่ยนไปสำหรับมู้ดโทนในอัลบั้มสอง เฮเลนที่เมื่อโตขึ้นก็ปล่อยวางมากขึ้น นั่นเป็นเพราะช่วงวัยที่เขียนมีผลต่อลักษณะการเขียนของเธอ จากที่เคยวนกับตัวเองแต่ตอนนี้หยิบยื่นการสังเกตคนอื่นมากขึ้น โดยเฉพาะเวลาไปร้านเหล้าที่เป็นโอกาสให้ได้นั่งมองมองคนไปทั่ว ได้เห็นคนหลากหลายประเภท บางคนมาด้วยความเศร้า บางคนตั้งใจมาปาร์ตี้ จินตนาการว่าเขาคิดอะไรกันอยู่แล้วจึงหยิบสมุดขึ้นมาจดเก็บไว้เผื่อใช้ในอนาคต

นนท์-ธนญ ผู้เป็นกระดูสันหลังของวง

ด้วยความที่เริ่มต้นเซตวงกันในช่วงโควิด-19 ทำให้ต้องปรับรูปแบบการทำงานดนตรีให้เข้ากับสถานการณ์จนได้มาเป็นวิธีการทำเพลงที่เจอกันน้อยครั้งแต่ได้ผลลัพธ์ที่น่าประทับใจแถมยังขยันปล่อยเพลงใหม่ๆ อัปเดตอย่างสม่ำเสมอไม่ห่างหายไปนานให้แฟนๆ คิดถึง 

บอส: พวกเราจะมาคุยกันว่าอยากทำอะไรหรือแนวเพลงไหน นนท์ก็จะขึ้นทุกอย่างมาให้ 

เฮเลน: เราขึ้นเพลงเองไม่ได้ไม่สามารถนั่งอยู่บ้านแล้วมีเสียงขึ้นมาในหัว ทำให้ต้องใช้สิ่งที่นนท์ทำมานำทางทุกอย่าง เคยลองแล้วมันยาก เพราะเราก็ไม่ได้เรียนดนตรีมาจึงไม่มีทักษะเอาสิ่งที่คิดออกมาดนตรีได้ นนท์เขาเห็นเสียงมากกว่าได้ยินเสียง เหมือนรู้ว่าตรงนี้ต้องทำอะไร อยู่ๆ อยากทำอันนี้แล้วก็คิดเป็นเพลงออกแล้วนะ ในหัวเขาคงคิดแล้วว่าจะใช้เบสแบบนี้ จังหวะแบบนี้ กีตาร์เป็นแบบนี้ กลับบ้านไปสักพักไม่เกินวันสองวันก็จะส่งเพลงมา

บอส: เมื่อนนท์ทำเสร็จแล้วเราก็จะมาคุยกัน ส่วนเฮเลนรับหน้าที่เขียนเนื้อร้องและแต่งเมโลดี้  

เฮเลน: เราว่ากระบวนการทำเพลงของแต่ละคนก็คงไม่เหมือนกัน เรามองว่าตัวเองเป็นจิกซอว์ในทั้งหมดนั้น แต่นนท์คือจิกซอร์ทุกชิ้นเลย แต่ว่าแต่ละอันมันแค่ขาดในแต่ละส่วน ซึ่งเรากับบอสก็จะไปเติมเต็มในส่วนนั้นจนกลายเป็นภาพรวมทั้งหมด เราจะโฟกัสที่เมโลดี้กับเนื้อร้อง ซึ่งมันคนละส่วนกับดนตรี บางทีเราร้องก็อยากมีความเอาแต่ใจตัวเองนิดหนึ่ง ฉันชอบร้องแบบนี้นะ ก็เลยรู้สึกว่ามันโอเคกว่าเพราะนนท์ทำอะไรมาก็ไม่มีอะไรที่ทำมาแล้วไม่ชอบเลย

นนท์: พวกเราทำงานแบบไม่ได้เจอกันตั้งแต่ช่วงโควิด-19 ก็ทำงานที่บ้านของตัวเองแล้วก็ส่งอีเมลงานหากันแทน

เฮเลน: จนตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่เพราะรู้สึกว่าสะดวกและเวิร์กกับทุกคน 

นนท์: บ้านผมอยู่บางนา สองคนนี้อยู่นนทบุรี ไปกลับร้อยก็ร้อยกว่ากิโลเมตร

บอส: ยุคนี้เพราะเราลองทำแบบนั้นเสร็จแล้วมันเร็วกว่า พอมาเจอกันก็คุยรายละเอียดให้เรียบร้อย แล้วแยกไปทำ ช่วยให้งานไหลเร็วขึ้นสมูทขึ้นด้วย

เฮเลน: มันต้องโมเมนต์ที่ต้องมาเจอกันมานั่งทำเพลงด้วยกันบ้าง ส่วนตัวไม่อินกับการต้องมาอยู่ด้วยกันตลอด เพราะพิสูจน์แล้วว่าเขาไม่ได้อยู่กับเราเขาก็ทำได้เหมือนกัน ถ้ารู้สึกว่าติดขัดตรงไหนคิดเพลงไม่ออกเลย เรากับบอสก็จะหยุดทำงานกันพักหนึ่งเพื่อไปบ้าน นนท์ กันไม่ใช่เพราะเราไม่อยากเจอแต่ด้วยระยะทางไปกลับมันไม่ได้สะดวก   

นนท์: พวกเราก็เลยเซตระบบใหม่กันขึ้นมาเอง

เฮเลน: อีพีแรกจึงเป็นเป็นแคนวาสเปล่าๆ ที่พวกเรายังจับทิศทางไม่ได้ว่ามันคือการทดลองเพราะแต่ละเพลงก็ไม่เหมือนกันเลย 

บอส: การที่พวกเรามารวมกันก็คือวงใหม่เรียกว่าเป็นการเริ่มกันใหม่ด้วยกันทั้งหมด เฮเลนก็เริ่มใหม่ เราก็ต้องมาลองทำ 5 เพลงในหลายๆ แบบที่เราชอบ แล้วหาว่าแบบไหนที่เราชอบที่มันสามารถไปต่อได้ 

ศิลปินอิสระสู่อ้อมอกสังกัด Parinam Music

คาแรกเตอร์ของ KIKI มีแนวทางของตัวเองในการทำงานที่ดูเหมือนจะไปทางศิลปินอิสระซะมากกว่าการมีสังกัด แต่เมื่อได้คุยกันแล้วก็ทำให้เห็นว่าค่ายเพลงในยุคนี้ก็ยังจำเป็นทั้งในเรื่องงบประมาณสนับสนุนและคอนเนกชันที่ดันให้ดนตรีที่มีศักยภาพวงหนึ่งไปต่อได้ไกลและราบรื่นกว่าเดินลุยด้วยตัวเอง 

เฮเลน: พวกเรามีค่ายตอนเสร็จอัลบั้มหนึ่งแล้ว ช่วงที่กำลังปล่อยอัลบั้มได้มาเจอกับ พี่ปูม ปารินาม มิวสิค ยินดีรับพวกเราไว้ในค่าย เราก็เคยคิดว่าไม่อยากมีค่ายเพราะเราอยากทำกันเองสนุกกันเอง กลัวว่าอยู่กับค่ายแล้วโดนผูกมัดในเรื่องผลประโยชน์ ทำให้กลายเป็นสินค้ามากกว่าสิ่งที่เราตั้งใจจะทำตั้งแต่แรกคือแค่ความสนุก แต่พอไปๆ มาๆ แล้วมันก็คืองานๆ หนึ่ง สุดท้ายแล้วถ้าเรารู้สึกว่าถ้าเราดูแลไม่ได้ หรือเราทำต่อเนื่องไปไม่ได้ มันก็ต้องมีคนที่เข้ามาดูแลเราตรงนี้ด้วย ช่วงแรกๆ เราทำทุกอย่างเลย มิกซ์มาสเตอร์อัลบั้มแรกกันเองเพราะว่าวงไม่มีงบส่งให้คนอื่นทำ ซึ่งเราก็ทำกันเองก็รู้สึกว่าจริงๆ เราก็ทำกันได้นะ แต่เรามีความเชื่อมั่นว่าวงมีศักยภาพที่สามารถไปได้ไกลกว่านี้มากๆ ถ้ามีคนคอยซัพพอร์ตเราด้วย ซึ่งซัพพอร์ตหลักๆ นั้นก็คือพี่ปูม จากค่ายปารินาม เป็นค่ายในอุดมคติเลยเพราะเขาปล่อยให้ศิลปินมีอิสระ

การที่พวกเขาได้มาอยู่ในค่ายที่ไม่สร้างบาร์หรือตีกรอบทิศทางการทำงานเพื่อเอาใจคนกลุ่มไหนเป็นพิเศษกลับทำให้ KIKI ได้ทำในสิ่งที่พวกเขาเชื่อและชอบซึ่งพิสูจน์ด้วยฐานแฟนเพลงที่เติบโตขึ้นที่สามารถวัดได้ตัวเลขและจำนวนโชว์ที่แน่นเอี้ยด กทม. อีสาน ไปจนทัวร์ต่างประเทศที่ล็อกวันกันไว้แล้วล่วงหน้าหลายเดือน

บอส: อยากให้ทุกคนที่ได้ฟังแล้วชอบ อยากสนุกแบบนี้ อยากให้เต้น อยากให้เศร้าท่อนนี้ นั่นคือสิ่งที่เราหวังไว้ให้รู้สึกอินกับอารมณ์เพลง

เฮเลน: คิดแค่ว่าคนฟังชอบก็คือชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เหมือนอาหารจากหนึ่งจาก 10 คนชอบ 8 คน ไม่ชอบ 2 คน ชอบ 5 คนไม่ชอบ 5 คน สุดท้ายมีคนที่ชอบเราก็โอเค คนที่ไม่ชอบเราด้วยเหตุผลอะไรก็ตามไม่ว่าจะเพราะดนตรี การร้อง หรือไม่ชอบแนวเพลงวง ไม่ชอบการพรีเซนต์ของวงอะไรก็ตามแต่ มันคือสิทธิของเขาเลยซึ่งเราเคารพ

“อย่างน้อยเราต้องชอบของเราเองก่อน (สามเสียงประสาน)”

เฮเลนสรุปกับเราว่าถ้าพวกเขาแฮปปี้กับผลงานของตัวเองก็ยอมรับได้แล้ว เพราะสุดท้ายแล้วคนฟังสำหรับเขาคือโบนัสเพื่อเป็นฐานให้ KIKI สามารถไปเปิดโลกในที่ต่างๆ จากที่เคยมีคนซัพพอร์ตหลักหน่วยจำนวนนับนิ้วได้จนตอนนี้เป็นหลักร้อยหลักพัน การเพิ่มจำนวนไม่เพียงเป็นการยืนยันเรื่องความสำเร็จแต่ยังรวมถึงทิศทางที่พวกเขาเชื่อว่าดีแบบนี้ถือได้ว่าเดินมาถูกทางแล้ว 

วงดนตรีอายุ 2 ปีที่ออกทัวร์มาแล้ว 2 ทวีป

ถ้าได้ลองเปิดฟังเพลงของ KIKI การเห็นวงดนตรีนี้ได้ไปขึ้นแสดงในเฟสติวัลต่างๆ ทั้งในเอเชียและยุโรปก็ไม่ได้ทำให้แปลกใจ ผลงานของพวกเขามีความเป็นสากล ซาวนด์ที่ซับซ้อนและสมูทชวนลุกขึ้นเต้นประกอบการเลือกใช้เนื้อร้องเป็นภาษาอังกฤษที่เฮเลนถนัดทำให้การถ่ายทอดออกมาเข้าถึงคนฟังในกลุ่มที่กว้างขึ้นโดยก้าวข้ามกำแพงพรมแดนและภาษาไปได้

เฮเลน: มันก็เป็นเป้าหมายเราแต่แรกด้วยที่ตั้งใจทำเพลงภาษาอังกฤษ เพราะเราอยากไปทุกที่ แต่ไม่ได้หมายความว่าเพลงไทยไปไหนไม่ได้ มันมีคนที่ไปได้แต่เป็นความถนัดของเรามากกว่า เคยแต่งเพลงไทยแล้วไม่รอดเลยคิดว่าไม่ไปทางนั้นดีกว่าก็จะไม่เปลี่ยนด้วย หลายคนก็ถามว่าเราไม่ทำเพลงไทยเหรอ เราก็ยืนยันว่าไม่ มักจะคำถามนี้เข้ามาว่าทำไมไม่ทำเพลงภาษาไทยคนไทยจะได้ฟังเยอะขึ้น เราว่ามันไม่ตอบโจทย์วิธีการทำงานและความคิดของเราที่มีต่อดนตรีที่เราทำ สำหรับเราภาษาอะไรมันก็คือสากลแค่สื่อสารออกมาแล้วมันอาจไม่ใช่ภาษาที่คุ้นหู สำหรับเราดนตรีก็คือดนตรี เพราะสุดท้ายแล้วทุกวันนี้เราฟังเพลงภาษาอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ ถ้ามันเพราะก็คือเพราะ ไม่เข้าใจความหมายด้วยแต่อินแล้วร้องได้ด้วยแม้ไม่ว่าเนื้อร้องเป็นยังไง 

สำหรับการได้ไปทัวร์ต่างประเทศ บอสเล่าให้เราฟังว่า มาจากแมวมองหรือโปรโมเตอร์จากประเทศที่มาเห็นพวกเขาแสดงสดในงานเทศกาล อย่างเช่น ในงาน ‘Maho Rasop Festival 2022’ ที่ส่งพวกเขาไปเยือนฝรั่งเศสในฐานะนักดนตรีจากประเทศไทย จากงานที่หนึ่งก็มี งานที่สองและสามเข้ามาเรื่อยๆ 

บอส: ในตอนที่เราทำอัลบั้มแรกเสร็จแล้วยังไม่มีสังกัดค่ายไหนเลย จนมีค่ายเพลงที่ญี่ปุ่นชื่อ Big Romantic Records ได้ฟังเพลงในอีพีของเราแล้วเขาชอบ ถึงกับเสนอตัวเป็นโปรโมเตอร์ทำแผ่นเสียงและลงทุนให้ด้วยเพียงเพราะเขาชอบผลงานเรา ตอนนั้นทำให้เราก็รู้สึกดีมาก พอเราคุยกับพี่ปูมก็บอกว่าอัลบั้มเราจะปล่อยที่ไทยกับพี่ปูมนะ แต่ที่ญี่ปุ่นเรามีคนนี้ที่ติดต่อมา พี่ปูมก็บอกว่าสบายมากเพราะเคยจัดงานดนตรีด้วยกัน พวกเขาก็คุยกันต่อเลย 

บอสเล่าถึงอัลบั้มแรกที่วางขายที่ญี่ปุ่นที่เป็นประตูทำให้ได้ไปทัวร์ต่างประเทศอย่างต่อเนื่อง 

บอส: ที่ไทยยังไม่มีอัลบั้มขายด้วยซ้ำไปขายแผ่นกันที่ญี่ปุ่นก่อนเลย ทำให้เราต้องไปทัวร์ที่นู่นเพื่อโปรโมตอัลบั้ม ได้ไปเจอแฟนเพลงของเราในต่างประเทศ จากข้อมูลหลังบ้านทางสตรีมมิงช่วงแรกที่ปล่อยเพลงออกมาคนฟังเพลงของ KIKI เป็นคนรอบๆ ประเทศเรามีทั้งไต้หวัน สิงคโปร์ ฮ่องกง อันดับหนึ่งคือญี่ปุ่น คนไทยอยู่ประมาณอับดับสาม แต่ก็ค่อยๆ ขยับขึ้นมาเรื่อยๆ แล้ว ทำให้รู้ว่าฐานคนฟังของเราอยู่ข้างนอกนะ สิ่งที่เราทำเกิดผลตอบรับที่ดีก็เลยทำออกมาเรื่อยๆ”

การสื่อสารตัวตนและความหมายผ่าน Artwork

ต้องยอมรับว่าปกอัลบั้มตลอดจนซิงเกิลของ KIKI เรียกร้องความสนใจเราได้ตั้งแต่แรกเห็นและเป็นที่ประจักษ์ด้วยการเข้าชิงในรางวัลสาขาปกอัลบั้มยอดเยี่ยมจากเวที TOTY Music Awards 2022 จากอัลบั้มแรกในชื่อ ‘Metamorphosis : FINAL STAGE’ ซึ่งการทำงานของพวกเขากับศิลปินที่วาดภาพ Artwork ให้กับวงก็ยังยึดหลักของการให้อิสระและเคารพการตีความหมายที่เปิดช่องว่างไว้ให้ มีเพียงบรีฟชื่ออัลบั้ม แนวเพลง และธีมโดยรวมส่งไปให้ อัลบั้มแรกของพวกเขาออกแบบปกโดย Nathanon Khanijow จาก jahflame.studio ซึ่งเป็นเพื่อนสมัยมัธยมของเฮเลนนั่นเอง

เฮเลน: เราชอบงานเขามาก เป็นคนที่ชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็กแล้ว เราสองคนไม่ได้คุยกันมานานมากจนตอนที่ทำเพลงกันอยู่เลื่อนมาเจอหน้าไอจีของเขาโดยบังเอิญ เราชอบคู่สีที่เขาใช้ ชอบลายเส้นที่มีเอกลักษณ์ของเขา ลายเส้นแท้ๆ ของเขาเองคืองานที่วาดให้ปกอีพีแต่กับปกอัลบั้มมันจะเนี้ยบขึ้น 

บอส: เรามีไอเดียของเรา เขาก็เป็นคนทำงานศิลปะก็ไม่ชอบให้ใครมากรอบเหมือนกัน เราก็บอกให้อิสระเลย เพียงแค่บอกคอนเซ็ปต์อัลบั้ม ให้ฟังเพลงทั้งหมด แล้วรู้สึกยังไงก็ลุยเลย ตอนนี้ก็ทำงานแบบนี้กับทุกคน อัลบั้มสองที่ทำก็จะเป็นศิลปินอีกคนซึ่งใช้วิธีเดียวกัน เรารู้สึกว่าพอศิลปินที่วาดเขาได้ปลดปล่อยอย่างเต็มที่เขาจะเข้าใจมั่นในรูปแบบที่ถูกต้อง

นนท์: เหมือนเริ่มเป็นลูกโซ่เลย พอผมเริ่มทำดนตรีให้เฮเลนก็ไม่เคยมีใครไปกรอบ ให้อิสระตามที่เฮเลนรู้สึก ผลงานทุกคนก็ชอบกันด้วย แล้วก็ไปเรื่อยๆ ทุกคนที่ทำงานด้วยกันก็เป็นรูปแบบนี้

เฮเลน: ก็เหมือนกันกับการมีค่าย เราก็ไม่อยากให้ใครมาตีกรอบเราเพราะฉะนั้นทุกคนที่เราทำงานด้วยเราไม่ตีกรอบใครเลย ต้องบอกเลยว่าต้นกำเนิดของกบที่เป็นตัวแทนของ KIKI ตอนนี้มาจาก Nathanon ที่ตั้งชื่ออัลบั้มแรกไว้ว่า Metamorphosis เพราะคือการเริ่มต้นใหม่ของทุกคน จากไข่เป็นลูกอ็อด จน Final Stage กลายเป็นกบ สำหรับแรงบันดาลใจของชื่อมาจากเป้าหมายของวงคือการเริ่มต้นใหม่ของทุกคน

จนมาถึงอัลบั้มที่สองของพวกเขาในชื่อ Post-Existential Crisis ก็ฉีกลุคความลึกลับ ซ่อนเร้นของอัลบั้มแรกออกไป ด้วยคาแรกเตอร์ KIKI ที่เป็นตัวแทนและเพิ่มเติมความสดใสขึ้น โดยมีจุดเชื่อมโยงกับวงที่แม้เป็นเรื่องบังเอิญ แต่ก็มาในจังหวะเวลาที่เหมือนจับวาง

เฮเลน: อัลบั้มสองเป็นผลงานการออกแบบของพี่เปาโล (a kids from yesterday) มันเริ่มต้นด้วยการที่เขาวาดตัวละครตัวหนึ่งไว้แล้ว ซึ่งบังเอิญตั้งชื่อ กีกี้ เหมือนกัน แล้วเป็นตัวละครที่มีสองขั้ว ด้านสว่างและด้านมืด แล้วดันมีหน้าม้าเหมือนเราอีก พอเขาฟังเพลง KIKI เขาเห็นตัวละครนี้ในนั้นด้วยเลยคุยกันว่าถ้าจะให้ตัวละครกีกี้ของเขาเป็นกีกี้ร่วมกันกับ KIKI วงของเรา หลายคนมองรูปปกแล้วเข้าใจว่าเป็นเรารึเปล่า ไม่ใช่นะ มันคือตัวละครกีกี้ที่มีชื่อและคาแรกเตอร์ของตัวเองอยู่ก่อนแล้ว ก็เลยให้น้องกีกี้ของพี่เปาโลเป็นตัวแทนของวงไปเลยในด้านการสื่อสารในด้านภาพ

นนท์: จริงๆ ไม่อยากเปิดหน้ากันด้วยครับตอนแรกๆ (มีดาฟต์พังก์ศิลปินรุ่นพี่เป็นแรงบันดาลใจ) ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราคือใคร แต่สักพักหนึ่งทำๆ ไป ก็ให้รู้ๆ ไปเหอะ (หัวเราะลั่นรอบวง)

ซีนดนตรีในไทยและนอกพรมแดน

เมื่อถามถึงซีนดนตรีในประเทศและต่างประเทศพวกเขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและแววตาชวนให้เราดีใจไปด้วย โลกหลังโควิดดูจะสดใสมีความหวังขึ้นมาบ้างเมื่อหลายๆ ประเทศต่างแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกันผ่านเสียงดนตรีที่เป็นเครื่องมือในการสานความสัมพันธ์ระหว่างกัน

บอส: วงเอเชียไปได้ทัวร์ทั่วโลกเยอะมาก ตลาดดนตรีกว้างขึ้น ช่องทางให้ผู้ฟังก็ขยายมากกว่าเดิมเราสามารถเอาเพลงของเราไปโผล่ที่ไหนก็ได้

เฮเลน: เหมือนเป็นการทุบกำแพง กำแพงเนี่ยเราเชื่อว่ามันมีมาตลอด การพาวงนอกมาเล่นที่นี่การแลกเปลี่ยนกัน การพาวงจากต่างประเทศมาเล่นในบ้านเรา การเอาวงบ้านเราไปเล่นต่างประเทศเขาบ้าง มันเป็นสิ่งที่ดีงามมากๆ นอกจากนั้นแล้วสิ่งที่ชอบอย่างหนึ่งคือมันทำให้คนที่มีความฝันอยากที่จะไปเล่นที่ต่างประเทศมันเกิดได้มากขึ้น หลังจากโควิด-19 ระบาดทำให้การเดินทางเข้าประเทศมีกฎเกณฑ์มากมายจนทำให้หลายคนที่เคยมีความฝันได้ไปโชว์ในต่างประเทศถอดใจไปแล้วก็มี ตอนนี้มีโอกาสเข้ามาเยอะมากๆ แต่ก็ต้องขยันไขว้คว้าด้วย 

บอส: ทุกครั้งที่ไปเราจะได้ฐานแฟนเพลงจริงๆ อย่างเช่นที่ฝรั่งเศสเราก็กังวลกันว่าจะมีคนมาฟังเราไหมนะ พอไปถึงก็มีคนที่ร้องเพลงเราได้ด้วย แม้ไม่เยอะแต่คนที่มาดูเยอะมากที่ชอบเรา ทำให้ได้แฟนเพลงกลับมาได้คนที่รู้จักเราต่อๆ ไป การไปเล่นในที่ที่คนไม่รู้จักเราเลยหรืออาจจะรู้จักเราไม่เยอะ แต่ถ้าเราเตรียมดนตรีเราไปให้ดี สุดท้ายเขาก็จะชอบเราอยู่ดี ถ้าเราเต็มที่กับมัน คนฟังเขาพร้อมจะเปิดใจอยู่แล้วไปทุกที่ก็จะเป็นแบบนี้ตลอด

เฮเลน: เราเกร็งทุกที่เลยนะ นอกจากไม่เคยไปยังไม่รู้ด้วยว่าเพลงเราไปถึงในจุดที่เขาอยากจะมาดูพวกเราไหม ต่อให้มีมาดูเราสิบคนก็มีความสุขแล้ว ตอนนั้นเกร็งๆ ว่าถ้ามาแล้วไม่ได้เป็นตามที่เราคิดไว้เราจะรู้สึกกันยังไง จนหลังๆ ไม่ได้คาดหวัง ถึงจะมีคนดูคนเดียวก็ต้องซัดให้เต็มที่อยู่ดี อย่างที่บอกว่าพอมีคนดูเยอะ มีแฟนเยอะขึ้นสำหรับเรามันคือโบนัสไปแล้ว

บอส: สนับสนุนให้คนทำอะไรใหม่ ไม่ต้องทำเพลงภาษาอังกฤษก็ได้ ลองทำอะไรที่ตัวเองอยากทำเต็มที่

เฮเลน: ได้เห็นหลายคนออกจากคอมฟอร์ตโซนของตัวเองด้วยการมาเพลงภาษาอังกฤษจากที่ทำเพลงไทยมาตลอดเห็นว่าความเปลี่ยนแปลงนี้มันมาจากความคิดฝันของเขาเองว่าสามารถไปเปิดพื้นที่อื่นๆ ได้เหมือนกัน มีการเปลี่ยนทิศทางการทำเพลงของเขาก็คือเป็นสิ่งที่ดีและสนับสนุนมากๆ 

สินค้าทางวัฒนธรรมที่เชื่อว่าจะนำพาเศรษฐกิจไปข้างหน้า (ถ้าลงทุนอย่างถูกต้อง)

จากประสบการณ์การเดินทางของพวกเขาทำให้ได้เห็นแนวทางที่รัฐบาลแต่ละประเทศยื่นมือเข้ามาสนับสนุนเพราะเล็งเห็นว่าอุตสาหกรรมบันเทิงและดนตรีมีศักยภาพที่จะเป็นหนึ่งในเครื่องมือกระตุ้น GDP ของประเทศได้ไม่แพ้อุตสาหกรรมอื่นๆ ซึ่งในไทยโดยเฉพาะศิลปินอินดี้หน้าใหม่ยังต้องรับมือกันเองในช่วงเริ่มต้น ซึ่งกว่าที่จะประสบความสำเร็จหรือมีชื่อติดหูคนฟังได้ก็ต้องลงแรงและลงทุนเข้าเนื้อกันเป็นจำนวนมากกว่าจะไปถึงฝัน

เฮเลน: คนไทยเก่งและมีศักยภาพเยอะมากๆ สามารถไปได้หลายที่เลย แต่นอกเหนือจากฝีมือคือการขาดแรงสนับสนุน บางคนมีทักษะ มีสมองที่ดี แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันต้องใช้เงิน เคยอ่านเจอบทความหนึ่งมีคนบอกว่าอุปกรณ์พวกนี้มันไม่ได้แพงขนาดนั้นแล้ว แต่ในมุมเราคำว่าแพงของเรากับแพงของเขาไม่เท่ากัน บางคนต้องใช้เวลาเก็บเงินนานมากเพื่อที่จะซื้อของชิ้นหนึ่งได้หรือต้องยืมเพื่อนเพื่อมาทำ สุดท้ายแล้วมันต้องใช้เงิน นอกจากใช้เงินในการทำเพลงแล้ว การโปรโมต ทำเอ็มวี ถ่ายปกทำอาร์ตเวิร์กล้วนใช้เงินหมดเลย เพราะมันคือปัจจัยหลักๆ เลยอีกอันหนึ่งที่จะไม่พูดให้สวยหรูเลยว่ามีความฝันก็ไปได้นะ ไปไม่ได้ค่ะ ถ้าไม่มีเงิน ถ้าไม่มีแรงเงินสนับสนุน

บอส: เราเคยไปฟีตเจอริ่งกับวงที่เมืองฟุกุโอกะ ที่นู่นแต่ละเมืองเขาก็จะผลักดันจุดเด่นแต่ละอย่างเหมือนเป็นสินค้าโอท็อป แต่กว้างไปจนถึงศิลปะ ดนตรี และด้านอื่นๆ ด้วย ไม่ได้หยุดแค่สินค้าของใช้ เกิดการแข่งขันกันระหว่างเมือง ส่วนของฮ่องกง รัฐบาลลงทุนสร้างไลฟ์เฮาส์ให้ทั้งภาครัฐหรือผู้จัดเอกชนสามารถเข้ามาใช้ได้ แม้กระทั่งเฟสติวัลใหญ่ๆ ของต่างประเทศส่วนใหญ่ก็มีรัฐบาลเข้ามาช่วยสนับสนุน เพราะมันคือการส่งเสริมการท่องเที่ยว อย่างเช่นประเทศฝรั่งเศสที่เราไปก็จัดงานกันที่เมืองท่าเล็กๆ ที่เงียบสงบ ตอนที่ไปถึงไม่มีคนเลย แต่พอวันเฟสติวัลคนออกมาเดินเต็มเมือง คนท้องถิ่นและนักเดินทางได้มีกิจกรรมทำ

เฮเลน: เขาผลักดันด้วยการเอาก้อนเงินที่มีมาทำให้ดีให้ถูกต้องซึ่งช่วยให้เกิดผลดีต่อเศรษฐกิจอยู่แล้ว แต่กลายเป็นว่าสิ่งนี้ที่อยู่ในหมวดของเอ็นเตอเทนเมนต์มันดูเป็นของไร้สาระ ฟุ่มเฟื่อย คุณลองดูแบบโมเดลของ เทย์เลอร์ สวิฟต์ สิ

บอส: ได้คุยกับวงจากสิงคโปร์ที่ได้โอกาสไปทัวร์อเมริกา บอกกับเราว่ามีบางอย่างที่วงเขาต้องจ่ายเงินเอง เขาจึงไปขอกับรัฐบาล เราก็ถามเขาว่า จริงอ่อ (น้ำเสียงประหลาดใจ) ขอได้เหรอ เขาตอบกลับมาว่าขอได้สิ ถ้าเรามีโอกาสเข้ามารัฐก็พร้อมจะสนับสนุน เพราะเราไปในนามประเทศไม่ว่าคุณจะร้องเพลงภาษาอะไร คุณก็มาจากประเทศนี้นะ คนฟังเขาก็รู้อยู่แล้ว

เฮเลน: ช่วงแรกๆ ของ KIKI ก็มีงานที่ได้ไปเล่น แต่วงต้องออกค่าใช้จ่ายบางส่วนกันเองซึ่งถ้าเราไม่มีค่ายน่าจะทำไม่ได้ ถ้าไม่มีแรงสนับสนุนในด้านการเงินเลย หลายอย่างที่เกิดขึ้นจนทำให้เรามีวันนี้ได้ก็อาจจะไม่เกิดขึ้นเลย เพราะเราขาดปัจจัยนั้นมาตั้งแต่แรก

บอส: พอเราได้ไปเล่นต่างประเทศแล้วเขาชอบมีฐานแฟนเพลงมากขึ้น ค่าใช้จ่ายก็ลดลงเพราะพวกเราได้รับค่าตอบแทนที่มากขึ้นแต่มันก็ต้องใช้เวลา ซึ่งช่วงแรกๆ แต่ละวงที่ตั้งกันใหม่มันยากเพราะต้องใช้เงินเยอะมากครับ ตัววงการมันคึกครื้น นักดนตรี ศิลปิน คนฟัง มีความหลากหลายมากขึ้นครับสิ่งที่ยังเหมือนเดิมคือเรื่องการซัพพอร์ต ควรได้รับการผลักดันกันตั้งแต่ในช่วงต้นๆ จนพาไปถึงจุดหมาย

เฮเลน: ตอนนี้ซีนดนตรีในไทยกำลังคึกคักมาก หันซ้าย หันขวา ทุกคนทำเพลงเองกันเป็นหมดแล้ว หลายๆ คนก็ไม่มีค่ายด้วย แต่นอกจากนั้นมันยังมีเรื่องคอนเนกชันที่เป็นปัจจัยสำคัญหนึ่งเหมือนกัน แต่ว่าหลักๆ แล้วพอศิลปินมีเงินซัพพอร์ตทำให้เขามีหลักประกันในการดำรงสิ่งที่เขาทำอยู่ได้ เพราะบางทีคุณภาพมันก็มาพร้อมกับมูลค่าจากของที่ใช้ ห้องอัดที่ใช้ อุปกรณ์ที่ใช้ ความรู้ที่มีก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น ถึงจะเรียนออนไลน์ได้แล้วจะไปสุดไหม ไม่ใช่ทุกคนที่จะเรียนแบบนั้นได้ คนที่ทำได้ก็ดีไม่ต้องเสียทรัพยากรตรงนี้ แต่มุมของคนที่ไม่ได้ก็ต้องไปเรียนเพิ่มเติม ซึ่งใช้เงินนั่งรถไปเรียนก็ต้องใช้เงิน เฮเลนชวนให้เรามองตามความเป็นจริง เรารู้สึกว่าถ้าไปได้ไกลจริงๆ มันเป็นส่วนหนึ่งที่สามารถผลักดัน GDP ประเทศได้เลย ถ้าทำได้ คุณมีไลฟ์เฮาส์ดีๆ สิ ไม่ใช่มีแค่ราชมังฯ ก็พอแล้ว ไม่พอ!

เฮเลนสรุปกับเราว่าถึงแม้จะได้ทำในสิ่งที่ชอบในแนวทางที่เชื่อและได้ผลตอบรับจากแฟนๆ เป็นที่น่าพอใจ แต่อาชีพนักดนตรีของเธอยังถือเป็นงานพาร์ตไทม์ที่ต้องหาแหล่งสร้างรายได้ทางอื่นเพิ่มเติมเพื่อให้ได้ทำตามความฝันต่อไป

สิ่งร้ายๆ อะไรที่อยากให้เป็นแค่ฝัน

ด้วยความที่หนึ่งในซิงเกิลในอัลบั้มที่สองใช้ชื่อเพลงว่า Day Dream เราเลยชวนคิดต่อว่าเหตุการณ์อะไรที่ผ่านมาที่พวกเขาทั้งสามคนอยากให้เป็นเพียงแค่ฝันร้าย คำตอบที่ได้มาทำให้สบตากันเพื่อปลอบโยนกันและกันอย่างเข้าอกเข้าใจ

รับชม MV เพลง Day Dream

เฮเลน: การเลือกตั้งล่าสุดได้ปะ (ตอบสวนมาทันที) เพราะรู้สึกว่าสิ่งนั้นดูเหมือนจะไกลตัว แต่มันไม่ไกลตัวเราเลย เพราะสุดท้ายแล้วถ้ามันได้สิ่งที่ใช่ ที่ดีจริงๆ มันจะปูพื้นฐานที่ดีให้กับประเทศนี้ได้ แล้วสิ่งที่ดีมันจะโยนกลับไปหาสู่คนที่เสียภาษีแล้วเขาควรได้รับในสิ่งที่เขาควรได้รับ รวมไปถึงการศึกษา การรักษา ระบบสาธารณสุข สาธารนูปโภค เอาจริงคนไทยเครียดเยอะมากนะ ด้วยลักษณะของประเทศที่ต้องใช้ชีวิตเดือนชนเดือน เงินไม่พอ รถติด น้ำท่วม แค่จะเอาตัวรอดก็เหนื่อยมากแล้ว ยังต้องมีสิ่งที่ไม่สามารถมาซัพพอร์ตเราตรงนี้ได้ อย่างน้อยก็บรรเทาตรงนี้ได้บ้าง ก็รู้สึกว่าคนเราน่าจะได้มีโอกาสทำความฝันตัวเองได้มากกว่านี้ สิ่งที่อยากเปลี่ยนความจริงให้เป็นฝันร้ายก็คือรัฐบาลชุดนี้ 

นนท์: เรื่องร้ายที่อยากให้เป็นแค่ฝันเหรอ คิดถึงการจับมือข้ามขั้ว ไหนคุณบอกว่าจะไม่ทรยศประชาชนขอให้ภาพนั้นเป็นแค่ฝันร้ายได้ไหม

คอนเสิร์ตที่อยากดูก่อนตาย

ก่อนแยกย้ายเราเห็นว่า KIKI มีคิวตารางทัวร์อัปเดตอยู่เรื่อยๆ แล้ววงดนตรีไหนบ้างที่พวกเขาอยากชมการแสดงสดสักครั้งในชีวิต ซึ่งชื่อที่ให้มาก็เป็นวงดนตรีทั้งเก่าและใหม่ที่มีอิทธิพลกับผลงานเพลงที่พวกเขาทำ

นนท์: ไม่ทันแล้วอะดิ วงนี้ๆ (ทั้งสามคนชี้ไปที่ปกแผ่นเสียงดาฟต์พังก์ที่ประกาศยุบวงไปแล้วในปี 2021) แล้วก็มีวง The Eagles อีกวงหนึ่ง 

บอส: บีจีส์ครับ ถ้าวงที่ยังอยู่ที่อยากดูคอนเสิร์ตก็มี Parcels

เฮเลน: เราอยากดู Jungle อีกวงที่เราอยากดูคือ Oasis อยากให้พี่น้องเลิกตีกันได้แล้ว

นนท์: อีกวงที่อยากดูก็คือ KIKI ครับ 

เฮเลน: ไม่มีวันได้ดูตัวเองเล่น (น้ำเสียงเสียดาย)

บอส: ดูผ่านคลิปแล้วกัน

เฮเลน: ไม่เหมือนกั๊น 

ปิดการสนทนาในวันที่พายุนอกหน้าต่างโหมกระหน่ำยาวนานกว่าชั่วโมง ถึงเวลาที่ร้านในระแวกซอยนานา (เยาวราช) เปิดต้อนรับผู้คนที่ต้องการมาผ่อนคลายหลังเลิกงานพอดี 

ติดตามอัปเดตเพลงใหม่และตารางทัวร์ของ KIKI ได้ทาง 

https://www.instagram.com/kikidoyoumind/

https://www.facebook.com/yesitskiki

ภาพ: สันติพงษ์ จูเจริญ

The post KIKI วงดนตรีที่เคารพตัวเองและเชื่อในแนวทางที่ชอบกับการเปิดประตูก้าวข้ามพรมแดนทางภาษา appeared first on a day magazine.

วันนี้เราจึงชวนทั้งผู้อยู่เบื้องหลังทั้งทางฝั่งพิพิธภัณฑ์และศิลปินมาล้อมวงพูดคุยกันถึงที่มาก่อนจะมาเป็นไอเดีย ‘กาชาปองอาร์ตทอย’ ที่สลัดภาพจำของการจัดแสดงงานและคาแรกเตอร์เก่าๆ ที่ต้องเคร่งเครียดดุดันเข้าถึงยาก ให้กลายเป็นของเล่นในมือ จุดประกายให้เกิดการเรียนรู้และเข้าใจโดยมีประวัติศาสตร์เป็นพื้นฐานให้คนในสังคมเดินไปข้างหน้าด้วยรากฐานที่แข็งแรง สร้างความสงสัยให้คนได้สืบค้นกันต่อผ่านการร้อยเรียงเรื่องราวที่เข้าใจง่ายในระดับที่เด็กสิบขวบก็สามารถอ่านและเรียนรู้ได้

นอกเหนือไปจากนี้ยังมีแผนการระดับประเทศที่กำลังสร้างความสั่นสะเทือนให้กับพิพิธภัณฑ์ไทยทั่วประเทศ กลายเป็นหมุดหมายให้ผู้ชมต้องตามเก็บไอเทมลับที่ต้องออกเดินทางเท่านั้นถึงจะได้ครอบครองในอนาคต (อันไม่ไกล)  

กว่าจะเป็นกลุ่มศิลปินอาร์ตทอยในนาม ‘ศาลาอันเต’

เณตม์ ศิลปินจาก Little Turtle Studio อธิบายที่มาของชื่อกลุ่ม ศอ. หรือ ศาลาอันเต กับเราว่าเกิดขึ้นในระหว่างที่คุยกันเรื่อง ศาลาอันเต กลุ่มผู้ที่สำเร็จราชการแทนสมัยรัชกาลที่ 5 ในครั้งเสด็จประพาสยุโรปครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2450) หรือในชื่อเต็มๆ ว่า ‘ศาลาอันเตปุริกธุริน’ ซึ่งพ้องเสียงกับคำว่า Arte (ฝรั่งเศส) ด้วยเช่นกัน จึงนำมาเป็นชื่อกลุ่มที่แทนถึงศาลาเกี่ยวกับศิลปะและคนที่ทำงานศิลปะ โดยมีภารกิจในการทำเรื่องวิชาการให้เป็นของเล่น ทำเรื่องที่มีสาระให้ดูไม่มีสาระ ทุกอย่างนั้นล้วนมีที่มาจากประวัติศาสตร์แต่ปรับให้เข้ายุคสมัย

ทั้งนี้ในการรวมกลุ่มดังกล่าวนอกจากช่วยให้การดำเนินงานสะดวกและตัดปัญหาเรื่องลิขลิทธิ์ ยังช่วยปลดล็อกกฎข้อบังคับต่างๆ ที่อาจมีผลกระทบในงานฝั่งพิพิธภัณฑ์ ทำให้ในช่วงตั้งต้นไอเดียการผลิตอาร์ตทอยเป็นไปอย่างราบรื่น

ประวัติศาสตร์ที่หยิบจับและเล่นได้

พอพูดถึงพิพิธภัณฑ์ความคิดแรกของคนทั่วไปมักนึกถึงงานวิชาการที่เข้าใจยากมีความเป็นทางการสูง ใครจะนึกว่าไอเดียกาชาปองและตลาดอาร์ตทอยจะมาจากภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร นี่เองที่เป็นตัวตั้งตัวตี

“ตอนแรกที่พยายามอธิบายให้ อธิบดีฯ ฟัง เขาก็ไม่เห็นภาพเพราะเป็นเรื่องใหม่สำหรับประเทศไทย แต่ประเทศอื่นเก่าไปแล้ว ในวันเปิดงานท่านมาเห็นคนต่อคิวแต่เช้ามืดกลางแดดเพื่อมารอตั้งแต่ยังไม่จัดร้านประตูพิพิธภัณฑ์ยังไม่เปิดด้วยซ้ำ ในตอนแรกท่านคงคิดว่าคงเป็นงานเล็กๆ แต่มันไม่จบแค่นั้นพอมาได้มาเห็นด้วยตัวเองทำให้ภาพชัดขึ้นว่าสิ่งที่เราทำนี้สามารถต่อยอดไปได้เพราะเรามีของจัดแสดงที่มีคุณค่าอยู่แล้วจะทำอย่างไรให้มีมูลค่าด้วยโดยไม่ทำลายจรรยาบรรณวิชาชีพดั้งเดิมที่มีอยู่” 

เมื่อได้พูดคุยกันจึงทำให้เห็นว่าสิ่งที่ศิลปินกำลังทำอยู่นี้คือการเชื่อมโยงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ความเชื่อนามธรรมที่จับต้องไม่ได้ทำให้เป็นของเล่นที่สามารถเชื่อมโยงไปถึงสิ่งที่คนนับถือ มองในด้านความเชื่อหรือแง่ประวัติศาสตร์ก็ได้ รวมถึงประติมานวิทยาก็อธิบายได้ (‘Iconography’ สาขาหนึ่งของประวัติศาสตร์ศิลป์ทำการศึกษาประวัติ คำบรรยาย และ การตีความหมายของเนื้อหาของภาพ) เพราะมันสามารถเชื่อมโยงกันได้หมดขึ้นอยู่กับประสบการณ์ของแต่ละคนที่ไม่เหมือนกัน 

ถึงแม้ว่าพวกเขาเป็นมือใหม่สำหรับการจัดงานแบบนี้ แต่ได้เจ้าพ่อแห่งวงการอาร์ตทอยถึง 2 คนมาช่วยกันตะล่อมๆ ตบๆ โดยนำประสบการณ์ความผิดหวังของเขามาปรับและไกด์แนวทาง คนแรกคือ โม่–คมกฤษ เทพเทียนจาก ‘หมดโม่สตูดิโอ’ (MOTMO Studio) ผลงานดังชุด ‘อับเฉา ไม่อับเฉา’ และ ‘หิมพานต์ มาร์ชเมลโล่’ และอีกคนคือ บี-สุรวิทย์ องค์กาญจนา เจ้าของร้านโขนพิพิธ ท่าพระจันทร์ ที่จริงๆ แล้วอยู่เบื้องหลังวงการทำอาร์ตทอยในไทยมานานหลายสิบปี ผ่านช่วงซบเซายังไม่มีพื้นที่รองรับจนตอนนี้ได้กลับมาสนุกกันอีกครั้งหนึ่ง มาช่วยคิดว่าจะทำอย่างไรให้มีคนพูดถึงงานนี้อยู่เรื่อยๆ และตั้งตารอคอยไปจนถึงสงกรานต์ปีหน้า (ตามแผนที่วางไว้)

มูเตลูอินมิวเซียม

จากปัญหาที่ ศุภวรรณ ในตำแหน่งของภัณธารักษ์ต้องเจอคือการที่คนมักคิดว่าในพิพิธภัณฑ์ไม่มีอะไรน่าสนใจ มาเดินดูพระพุทธรูปสวย โบราณวัตถุเก่าแก่ ผ้าหรือทองคำที่งดงาม แต่จริงๆ แล้วมีอะไรมากกว่านั้น ขึ้นอยู่การเล่าเรื่องออกมายังไง ตัวอย่างเช่น งานที่จัดขึ้นก่อนหน้านี้ซึ่งตรงกับวันสงกรานต์ พวกเขาเล่นกับธีมความเชื่อกับการเริ่มต้นปีใหม่ตามคติไทย โดยมีข้อแม้ข้อเดียวที่ทางกรมศิลปากรขีดเส้นไว้

“ผู้ใหญ่ (ของกรมศิลปากร) สั่งห้ามทำในสิ่งที่มอมเมาประชาชน เพราะฉะนั้นกฎข้อแรกของเราก็คือต้องมูเตลูกันอย่างมีความรู้ มามูในพิพิธภัณฑ์ได้ เราจะพาคุณมูให้รู้ถึงที่มาที่ไปทางประวัติศาสตร์”  

เวลาที่พาคนเดินชมหรือร่วมกิจกรรมตามจุดต่างๆ จะมีคำถามกับผู้ชมเพื่อชวนคิดไปด้วย เช่น

“พี่เคยไหว้ราหูรึเปล่า แล้วเวลาไหว้ใช้ของดำกี่อย่าง ถ้า 8 อย่างไม่ครบนะ ถ้าจะไหว้ราหูจริงๆ ต้องไหว้ด้วยของ 12 อย่างเพราะกำลังราหูคือ 12”

ซึ่งการชวนคุยแบบนี้เป็นการสอดแทรกความรู้ไปด้วยโดยไม่ยัดเยียดเป็นการเชื่อมไปถึงสิ่งที่เห็นและทำกันจนชินตา แต่ข้อห้ามที่พิพิธภัณฑ์ไทยห้ามแตะเลยคือสังคมไทยยังรับไม่ได้กับการที่นำพระพุทธรูปมาเล่น ดังนั้นพวกเขาจึงหลีกเลี่ยงการทำของเล่นเป็นพระพุทธรูป สำหรับชุดทดลองตลาดสองเซตแรกออกแบบโดย เณตม์ จาก Little Turtle Studio เพื่อดูว่าคนไทยจะสนใจของแนวนี้กันมากน้อยแค่ไหน ประกอบกับที่ขณะนั้นมีการจัดนิทรรศการระหว่างสองแผ่นดิน ไทย-ญี่ปุ่น ในชื่อ ‘เซรามิกแห่งแหลมทองและแดนอาทิตย์อุทัย’ อยู่พอดี เป็นการจัดแสดงเครื่องกระเบื้องจากญี่ปุ่นที่เชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ของไทยในสมัยสุโขทัย อยุธยา และรัตนโกสินทร์จับมาคู่กับของจัดแสดงที่มีในงาน ผู้จัดทำจึงนำตู้กาชาปองมาตั้งโดยปั้นชามสังคโลกใบเล็กๆ จากสุโขทัยมาใส่คละๆ กันเป็นกิจกรรมที่ให้คนได้มาหมุนเล่น

เมื่อผลลัพท์ที่ได้เป็นที่น่าพอใจไอเดียที่พิพิธภัณฑ์ต้องการในการผลิตของที่ระลึกเพื่อให้ผู้ชมซื้อติดไม้ติดมือกลับไปฝากหรือเก็บสะสมเพื่อดึงให้คนอยากกลับมาอีกเรื่อยๆ จึงถือกำเนิดขึ้น

จากกระบวนถอดความสู่อาร์ตทอยให้ศิลปินปล่อยของ

วิธีการคิดโจทย์แต่ละธีมจะมาจากการเชื่อมโยงกับเหตุการณ์สำคัญของแต่ละเดือนหรือมีความเกี่ยวข้องกับคอลเลคชันในนิทรรศการ รวมไปถึงวัฒนธรรมไทย วรรณคดี ประวัติศาสตร์ ศาสนาหรือความเชื่อ เปิดให้ศิลปินคุยกันหาคนที่รับผิดชอบธีมแต่ละเดือน เมื่อออกแบบมาเสร็จก็ช่วยกันดูถ้าผ่านตากันหมดแล้วจึงไปพัฒนาจนได้เวอร์ชันต้นแบบสำหรับผลิตต่อไป

แน่นอนว่างานนี้ไม่สามารถเกิดขึ้นได้จากฝั่งพิพิธภัณฑ์ ถึงแม้จะเป็นการร่วมงานกันครั้งแรกกับศิลปินอาร์ตทอยในงานสงกรานต์แฟร์ ศิลปินแต่ละคนต่างเคยผลิตอาร์ตทอยคาแรกเตอร์ของตัวเองมาก่อน ผ่านการออกงานขายของกันมาบ้างแล้ว หลายคนเจ็บตัวเพราะยอดขายไม่เป็นดังหวัง บางคนก็เริ่มถอดใจไม่อยากทำต่อแล้ว แต่ศุภวรรณในฐานะแม่งานก็ให้คำมั่นจนศิลปินคนรุ่นใหม่ยอมที่จะเสี่ยงด้วยกันอีกครั้ง

“หน้าที่ของน้องๆ คือครีเอตชิ้นงานออกมาให้ดีที่สุดตามคาแรกเตอร์ของเราโดยมีธีมเดียวกัน หน้าที่ของทางฝั่งพิพิธภัณฑ์คือการออกแบบการประชาสัมพันธ์ให้ของขายได้ ทำให้คนออกมาเดินในงานและควักเงินออกมาซื้อของให้ได้”

เมื่อสร้างบรรยากาศองค์รวมด้วยเรื่องราวที่มีธีมมาคลุมเข้าไว้ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นร้านค้าขายอาหาร เครื่องดื่ม ของเล่นหรือของใช้ จึงมีส่วนในการสร้างฟีลลิ่งที่ทำให้คนอินไปกับเรื่องเล่าที่ปูมาไปด้วย ผลตอบรับจากผู้เข้าร่วมงานที่ศิลปินที่ได้ทำให้มีกำลังใจที่จะทำต่อไป

สำหรับระยะเวลาการทำงานของแต่ละคนจะขึ้นอยู่กับเทคนิค ยกตัวอย่างงานเซตสุนทรภู่ เนื่องจากเป็นการขึ้นแบบด้วยโปรแกรมเพราะมีขนาดเล็กและเน้นรายละเอียด ทำให้ช่วงทดลองเนื้อวัสดุเป็นขั้นตอนที่ใช้เวลานาน แต่ถ้าปริ้นขึ้นรูปแล้วก็จะไวขึ้น ส่วนอาร์ตทอยที่ปั้นมือขั้นตอนที่ใช้เวลานานคือช่วงทำแบบพิมพ์ ปั้นโมเดลซึ่งทำให้แตกต่างกัน

แต่อย่างไรก็ตามเมื่อหล่อออกมาแล้วไม่ว่าจะเป็นทั้งแบบ 3D Print หรืองานปั้นมือก็ยังต้องขัดแต่งต่อ เพื่อเป็นการจบงาน

“สุดท้ายแล้วมันคืองานฝีมือจึงทำให้ต้องใช้เวลา แต่ละคนจะมีคาแรกเตอร์ในใจที่ตัวเองเตรียมไว้แล้ว ด้วยความที่ควบคุมการผลิตเองทั้งหมดโดยไม่พึ่งโรงงานทำให้ทุกครั้งที่จะสร้างโมเดลใหม่ๆ ขึ้นมาไม่ถูกนำไปก๊อปปี้วางขายตัดหน้า แม้จะไม่สามารถผลิตได้จำนวนมากแต่ส่วนใหญ่แล้วนักสะสมงานน้องๆ เขามาหมุนกาชาปองในงานเพราะต้องการลายเซ็นของศิลปินที่ติดตามผลงาน ต่อให้มีของก๊อปมาขายก็ไม่มีความหมาย”

พิพิธภัณฑ์มีชีวิตเพราะทุกสิ่งล้วนเชื่อมโยง

อาชีพภัณฑารักษ์ในมุมมองของศุภวรรณ มองว่านอกจากต้องดูในงานด้านวิชาการที่เข้าใจยากแต่ก็ต้องทำให้เรื่องเหล่านี้จุดประกายให้แม้แต่คนที่ไม่มีพื้นฐานความรู้มาก่อนอยากกลับไปค้นต่อในอินเทอร์เนต ต้องหาวิธีทำให้เกิดความสงสัยที่จะนำไปสู่การค้นคว้าต่อไป

“นิทรรศการไม่ได้มีแค่ในห้องที่จัดต่อเนื่องเป็นเวลายาวเท่านั้น สำหรับเราครึ่งวันก็เป็นนิทรรศการได้เช่นกัน ในตัวตลาดทั้งหมดมันคือนิทรรศการแบบ living museum คนเดินเข้ามาก็เป็นส่วนหนึ่งของนิทรรศการเป็นตัวแสดงในงานโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว เจ้าหน้าที่ทุกคนในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ร้อยกว่าคนทั้งด้านวิชาการ บริการ ความปลอดภัย หรือดูแลรักษาสวน พวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของตลาดอาร์ตทอยนี้ด้วย เวลาพักเที่ยงทุกคนสามารถลงไปเล่นได้ เมื่อทุกคนอินไปกับกิจกรรมร่วมกับผู้เข้างานนั่นแหละช่วยทำให้ตัวเจ้าหน้าที่ก็เป็นหนึ่งไปกับนิทรรศการด้วยเช่นกัน”

ผลที่ได้รับไม่เพียงผู้เข้าชมงานแต่ยังรวมถึงเจ้าหน้าที่ประจำตึกจากเดิมที่ยืนเฉยๆ ไม่คุยกับผู้ชมเลยพวกเขาเริ่มตอบโต้ด้วยบทสนทนากับผู้เข้าร่วมกิจกรรม บางคนทำเกินกว่าความคาดหวังด้วยซ้ำ ด้วยการตั้งคำถามกลับกับไปหาผู้เข้าชมที่ต้องตอบคำถามแลกกับตราประทับ นั่นเป็นเพราะพวกเขารู้สึกว่างานนี้ก็เป็นงานของฉันเหมือนกัน จึงทำให้ทุกคนมีความสุขมากโดยเฉพาะเวลาใกล้วันที่จะจัดตลาดอาร์ตทอย (ทุกๆ อาทิตย์สิ้นเดือน) เจ้าหน้าที่จะเริ่มตื้นเต้นกันแล้วว่างานครั้งนี้จะได้รับมอบหมายหน้าที่อะไรในกิจกรรม

ศิลปินอาร์ตทอยต้องอยู่ได้ (อย่างมั่นคงและมีกำลังใจ)

สาริทธิ์ ศิลปินจากสตูดิโอ Poly Holy ผู้ที่ทำยอดขายสูงสุดจากธีมงานกาชาปองชุด นวคเณศ 1 บอกกับเราว่า งานนี้ทำให้เกิดเป็นธุรกิจเล็กๆ ของตัวเอง จากที่เคยทำงานแนวสตรีทตั้งบูธในอีเวนต์ที่อื่นมาก่อนซึ่งมีความไม่แน่นอนเยอะ พอมาเทียบกับงานนี้ชีวิตเขาเรียกว่าพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ

“ยอดสูงสุดที่เคยทำได้รวมแล้วเกือบสามแสนบาท (ของหมดตั้งแต่วันที่สอง) ในเวลาสามวัน จากเดิมออกบูธขายของหาเงินคืนทุนค่าเดินทางก็ยากแล้ว ขายไม่ให้เข้าเนื้อได้นี่ถือเป็นกำไร พอมาออกงานเจอพี่ๆ ในวงการหลายคนก็แนะนำให้อยู่นานๆ นะแล้วมันก็จะเจอจุดของเราเอง ซึ่งผมก็ค้นพบจุดขายของตัวเองที่งานนี้ ได้ลองทำอะไรใหม่ๆ อย่างเช่น งานสายมูเตลู”

อีกหนึ่งศิลปินที่ร่วมบุกเบิกโปรเจคนี้ ชุติภา จาก Kuma Mønster Studio ผู้ที่เคยเจ็บตัวมาก่อนจากการเปิดร้านที่อื่นจนเกือบถอดใจ แชร์กระบวนการทำงานให้เราฟังก่อนลงมือออกแบบทุกครั้งต้องศึกษาประวัติศาสตร์เยอะมาก ด้วยความที่เธอเองก็ไม่เคยทำงานสไตล์ไทยจึงต้องปรับดีไซน์ให้สามารถเข้าถึงกับคนทุกเพศ ทุกวัย 

“เดิมทีงานที่เคยไปออกบูธหักต้นทุน ค่าเดินทางต่างๆ เหลือกำไรแค่พันสองพันก็เต็มกลืนแล้วเกือบทุกงานที่เจอก็เป็นแบบเดียวกัน แต่พอมาออกงานนี้แค่วันแรกได้กำไรเจ็ดพันกว่าบาทก็ทำให้ใจชื้นนะ เพราะเห็นทางไปต่อและกลายเป็นว่ามีพิพิธภัณฑ์อื่นๆ สนใจติดต่อเข้ามาได้ร่วมงานยาวต่อเนื่องทำให้ยังเห็นความหวังอยู่”

ตลาดอาร์ตทอยในสวนจึงเป็นการสร้างกำลังใจให้ศิลปินรุ่นใหม่ช่วยให้เห็นว่าสามารถสร้างรายได้ สร้างอาชีพต่อไปได้ หลังจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับการวางแผนในอนาคต ทางพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ตั้งใจที่จะเปิดตลาดให้ได้เดือนละครั้ง เพื่อให้ศิลปินรุ่นใหม่มีพื้นที่พัฒนาผลิตภัณฑ์ได้มีคอนเนกชันกับคนอื่นที่ต้องการจ้างผลิตงานต่อไป

อนาคตของพิพิธภัณฑ์ที่มีอาร์ตทอยเป็นสะพาน 

เมื่อเริ่มมาจากจุดที่ไม่มีอะไรจะเสีย ทำให้พวกเขาโฟกัสกับสิ่งที่ทำได้ดีจึงสามารถตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นที่จะเป็นอุปสรรคออกไปเพื่อมุ่งไปหาสิ่งที่อยากทำให้เกิดขึ้นให้ได้ โดยภาพใหญ่ของโปรเจกต์นี้ไม่ได้จบแค่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร เพราะพวกเขาต้องการขยายสเกลไปทั่วประเทศและสร้างแรงบันดาลใจให้กับอาชีพภัณฑารักษ์คนอื่นๆ 

“เราจะทำยังไงให้เพื่อนร่วมอาชีพของเราบางคนที่มีแนวคิดแต่ไม่มีกำลังใจทำ บางคนอยากทำแต่ทำไม่ได้เพราะไม่รู้จะเริ่มตรงไหนหรือแม้แต่คนที่ยังไม่อยากเริ่มอะไร ถ้าได้มาเห็นโปรเจกต์นี้แล้วทำให้เกิดไอเดียไปต่อยอดเพิ่มเติมได้ มันไม่มีอะไรที่จะฉุดรั้งเราได้หรอกถ้าเราอยากจะทำจริงๆ” ศุภวรรณกล่าว

ตามปกติแล้วของที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เป็นสิ่งจับต้องไม่ได้ แต่ของเล่นพวกนี้มันจับต้องได้ คนที่มาชมอยากซื้อเก็บสะสมหรือนำไปจับคู่เป็นเซตพิเศษของตัวเอง โดยเฉพาะรุ่นยอดนิยมอย่างเช่น พระคเณศ มีบางคนนำไปเป็นของที่ระลึกเก็บเป็นคอลเลกชัน สำหรับสายมูเขานำไปขึ้นหิ้ง (ลงคาถาเบิกเนตร) ของเล่นที่ตั้งใจให้เป็นของเล่นกลายเป็นของขลัง ตอนนี้กลายเป็นของหายากไปแล้ว

โปรเจกต์นำร่องเพื่อนำพิพิธภัณฑ์ไปข้างหน้า

หลังจากที่ได้พูดคุยกันมาเกือบสองชั่วโมงทำให้เรามองเห็นโจทย์ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร

ตั้งเป็นเป้าหมายได้ชัดเจนขึ้น เมื่อผู้ชมที่เข้ามามีความต้องการและความคาดหวังที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นคนที่อยากมาชมห้องจัดแสดงที่สวยเพื่อถ่ายรูปหรือมีความสนใจเรื่องใดเรื่องหนึ่งเฉพาะทาง เดินไปพบกับโบราณวัตถุที่ทำให้อยากกลับไปหาข้อมูลเพิ่มเติม จุดประสงค์ที่แตกต่างของผู้เข้าชมนี่แหละคือหน้าที่ของพิพิธภัณฑ์และภัณฑารักษ์ที่ต้องตอบสนองเป้าหมายของแต่ละคนให้ได้

“ตอนนี้พิพิธภัณฑ์ทั่วประเทศต้องจัดแสดงออกมาให้สวยก่อนเป็น First Impression แต่บางคนไม่ชอบเพราะเหมือนเป็นแกลเลอรีวางขายโบราณวัตถุ บางคนต้องการข้อมูลมากกว่านั้น ซึ่งเราก็ต้องหาวิธีกันต่อไป หน้าที่ของภัณฑารักษ์คือการย่อยข้อมูลยากๆ ให้เข้าถึงผู้ชมตามแต่ละเป้าหมายที่คาดหวังให้ได้ สิ่งที่พวกเราทำอยู่จริงๆ เป็นการอิมโพรไวส์ ไม่ได้คาดหวังให้ไปทิศทางทิศทางหนึ่ง แต่เมื่อมองไปที่เป้าหมายข้างหน้าต้องหาทางเดินไปให้ถึงให้ได้” ศุภวรรณกล่าว

ศุภวรรณ ภัณฑารักษ์ผู้มีความเข้าใจว่าประวัติศาสตร์เป็นพื้นฐาน จึงช่วยให้เธอสามารถคาดการณ์ได้ว่าสิ่งที่รอข้างหน้ามันจะเป็นอย่างไร นั่นก็เพราะพฤติกรรมคนที่ไม่เคยเปลี่ยนไม่ว่าจะยุคสมัยใด ความเป็นนักวิชาการที่ย่อยข้อมูลจนอธิบายออกมาได้อย่างฉะฉานและเข้าใจง่ายมากคนนี้ มีความเป็นนักการตลาดที่เชี่ยวชาญพฤติกรรมมนุษย์ผ่านเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ที่เธอเก่งกาจนั่นเอง

“การที่เราเข้าใจพฤติกรรมคนทำให้ก่อนที่จะจัดกิจกรรมแต่ละครั้งขึ้นมา นอกจากคิดว่าพิพิธภัณฑ์อยากให้อะไรกับผู้ชมแต่จะคิดว่าถ้าเราเป็นหนึ่งในผู้เข้าชมเองเราอยากได้อะไรจากพิพิธภัณฑ์ ไม่ใช่การยัดความรู้มาให้เท่านั้น นึกถึงใจเขาใจเรา ผู้ชมอยากได้อะไรและไม่อยากได้อะไร แล้วมีอะไรที่เราสามารถหลอกล่อให้เขาอยากได้ในสิ่งที่เราอยากเล่าได้บ้าง”

ถึงแม้ว่าจะเป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงโบราณวัตถุอายุหลายร้อยปี แต่ได้รับการแนะนำจากมัณฑนากรให้ใส่ข้อมูลที่เล่าเรื่องให้เด็กสิบขวบสามารถเข้าใจได้เพื่อจุดประกายให้ไปศึกษาหาความรู้ต่อนี่แหละ ที่เป็นเป้าหมายของพิพิธภัณฑ์คือทำให้คนเข้ามาใช้งานได้ประโยชน์กลับไป แล้วดึงให้พวกเขากลับมาอีก

ถึงแม้ตอนนี้ว่าโปรเจกต์กาชาปองอาร์ตทอยนี้จะเริ่มต้นกันที่ หออนุสรณ์เจ้าพระยายมราช (แก้ว สิงหเสนี) พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร แต่ในอนาคตพวกเขาหวังว่าศิลปินหลายคนในกลุ่มที่อยู่ต่างจังหวัดต่อไปไม่จำเป็นต้องทำอาร์ตทอยส่งให้กับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร นี้เท่านั้น แต่สามารถร่วมงานกับพิพิธภัณฑ์ในจังหวัดพื้นที่ของตัวเอง สร้างงานสร้างรายได้ พิพิธภัณฑ์ได้สนับสนุนคนในพื้นต่อยอดความเป็นไปได้อีกมากมาย

“ทุกวันนี้คนที่เข้าพิพิธภัณฑ์ไปที่ไหนยังไงเขาก็เข้า แต่โจทย์คือทำยังไงให้กลับมาอีก สำหรับคนที่ไม่เข้าเราก็หวังว่าสักวันหนึ่งจะทำให้เขาอยากเข้าขึ้นมาได้ ไม่จำเป็นต้องมาดูแกลเลอรี จะมาเดินช็อปปิ้งในงาน นั่งกินข้าว ดื่มน้ำ หรือนัดเจอกับแฟนก็ได้ อย่างน้อยขอให้มีพิพิธภัณฑ์เป็นจุดนัดพบกัน ไม่ว่าจะมีจุดประสงค์อะไรก็ขอให้นึกถึงพิพิธภัณฑ์ไว้ในใจนี่แหละสิ่งที่เราอยากทำให้ได้” ศุภวรรณ ภัณฑารักษ์ชำนาญการกล่าวถึงท้าย

กลุ่มศิลปินและทีมรุ่นบุกเบิกในนาม ‘ศาลาอันเต’ ประกอบด้วย
มะปราง-ชุติภา เตชะสุนทร จาก Kuma Mønster Studio
จิ-จิรัชญา ประภาสมุทร จาก Sloth Doll 
เต้-พงศ์เทพ ฉายาวรเดช จาก Munkky studio
แจม-จนัญญา ดวงพัตรา จาก มือกระบี่
บุ๊ค-สาริทธิ์ แสงประสิทธิ์ จาก Poly Holy
เชน-เณตม์ ประชาศิลป์ชัย จาก Little Turtle Studio
กล้วย-ธนพันธุ์ ขจรพันธุ์ (ฝานเหนี่ยวจาย 凡鳥齋) ที่ปรึกษาด้านวิชาการ

ติดตามอัปเดตและธีมอาร์ตทอยประจำเดือนได้ที่เพจ Education.National Museum Bangkok เที่ยวพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร

ภาพ: สันติพงษ์ จูเจริญ

The post กลุ่มศิลปินอาร์ตทอยศาลาอันเต ผู้ผลักประวัติศาสตร์ไทยไปข้างหน้าด้วยของเล่นน่าสะสมและเล่าเรื่องสนุก appeared first on a day magazine.

‘Stonegoat’ บอกว่าตัวเองเป็นยิมปีนผาจำลอง แต่สิ่งที่เราเห็น คือการ Work from the Gym! เทรนด์ที่กำลังมาสำหรับคนสายเฮลตี้ในยุคดิจิทัล เมื่อความสำคัญของการมีออฟฟิศประจำลดลง แต่พื้นที่ทำงานที่ตอบโจทย์ทั้งเรื่องของความสะดวกและการได้ดูแลสุขภาพมันสามารถเดินไปควบคู่กันได้ เราคิดว่าที่นี่แหละจะเป็นต้นแบบให้ธุรกิจใหม่ได้เห็นช่องว่างของสิ่งที่คนทำงานต้องการคือการมี Work-life Balance ในอีกรูปแบบหนึ่ง

การออกกำลังกายเป็นประจำจนติดเป็นนิสัยสร้างความรู้สึกไม่ต่างกับการเสพติด เพราะหลายคนเมื่อขาดไปเกิดอาการกระวนกระวาย อารมณ์แปรปรวน ลามไปถึงทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับได้เลยในบางคน โดยที่สารเคมีให้ความรู้สึกดี อย่างเช่น  โดปามีน (Dopamine) และเอ็นดอร์ฟิน (Endorphin) จะหลั่งออกมาและยิ่งเพิ่มสารความรู้สึกดีนี้มากขึ้นไปด้วย

Bouldering (โบลเดอริง) เป็นการปีนผาแบบไม่ใช้เชือกสามารถปีนผาตามธรรมชาติหรือในยิม มีอุปกรณ์ไม่กี่อย่าง รองเท้า ชอล์ค และเบาะรอง ก็สามารถเริ่มต้นได้แล้ว สำหรับยิมปีนผาจำลอง ‘Stonegoat’ เปิดขึ้นอย่างเป็นทางการในปี 2564 ด้วยชื่อและความหมายน่ารักมาจากคำว่า แพะภูเขา ในภาษาอังกฤษ และล้อไปกับวลี ‘GOAT (Greatest Of All Time)’ ที่ใช้ที่ยกย่องบุคคลน่านับถือและมีความยิ่งใหญ่ระดับตำนานในสาขาต่างๆ ข้อมูลจาก กร-กฤษกร ธงพานิช หนึ่งในผู้บริหารของยิมตกลงเคาะใช้ชื่อนี้เรียกยิมที่เกิดมาจากกลุ่มคนที่มีแพสชันในการปีนผาที่หมุนมาพบกันในเวลาและสถานที่ที่ถูกต้อง 

แม้ในแผนที่จะดูลึกลับแต่เมื่อเดินทางมาด้วยตัวเองกลับพบว่าที่ตั้งในซอยสุขมวิท 69 อยู่ไม่ไกลจาก BTS พระโขนง ถ้าใครไม่ต้องการอยู่บนถนนที่รถติด แนะนำให้เดินทางด้วยรถไฟฟ้าแล้วเดินเท้าต่อเข้ามาไม่ถึงสิบนาทีเป็นการวอร์มอัปไปในตัวก่อนเข้ามาปีนผาจำลองแห่งนี้

อดีตโกดังร้างขนาดใหญ่ถูกแบ่งย่อยปรับพื้นที่ให้กลายเป็นฟิตเนสขนาดใหญ่ ร้านค้าและธุรกิจฮิปๆ มารวมกันเป็นคอมมูนิตี้เพื่อคนเมืองได้อย่างน่าประทับใจ จนอยากกลับมาสำรวจบริเวณนี้อีกเมื่อมีโอกาส สำหรับ Stonegoat เองก็เป็นหนึ่งในนั้น 

จากการได้พูดคุยกับ กร กฤษกร พบข้อมูลที่น่าสนใจว่า สัดส่วนผู้หญิงเข้ามาใช้บริการมากกว่าผู้ชาย ทั้งที่ภายนอกดูเป็นกีฬาที่ผาดโผน ท้าทาย และมีล้มลุกลงเบาะกันบ้าง แต่ก็ถ้าปฏิบัติตามคำแนะนำรับรองว่าจะตกลงมากี่ครั้งก็ปลอดภัยกลับขึ้นไปหายใจลึกๆ บนยอดได้อีกหลายรอบ 

เปิดเข้ามาภายในยิมเราได้พบโถงกว้างขนาดใหญ่ ปลอดโปร่ง รองรับได้มากถึง 200 คน เบื้องหน้าเราคือกำแพง 6 รูปแบบที่ตั้งชื่อตามสถานที่ปีนผาแลนด์มาร์กของไทย ได้แก่ Sikhio Wall (สีคิ้ว), Railay Wall (ไร่เลย์), Tonsai Wall (ต้นไทร), Khon Kaen Wall (ขอนแก่น) รวมไปถึงผาแบบ Island หนึ่งเดียวในประเทศไทยให้นักปีนเขาสามารถขึ้นไปชมวิวภาพกว้างด้านบนทั้งหมดของยิมได้อีกด้วย และหน้าผาสำหรับแข่งขันที่ใหญ่ที่สุดในไทย Competition Wall ความยาว 33 เมตร รอคอยผู้มาพิชิต (ที่ยังไม่ใช่เราในเร็ววันนี้)

แม้จะได้ทำความรู้จักกับการปีนผาแบบใช้เชือก (Top-rope climbing) มาก่อนบ้างแล้ว บวกกับการออกกำลังกายเป็นประจำ แต่การปีนแบบ Bouldering (โบลเดอริง) นี้ก็ต้องใช้ทักษะและกล้ามเนื้อที่ต่างออกไป ได้วัดสมรรถภาพร่างกายตัวเองเพื่อกลับมาพิชิตในเส้นทางใหม่ๆ ที่ทางยิมกระซิบบอกกับเราว่าเปลี่ยนใหม่ทุกๆ วันอังคารเอาใจนักปีนขี้เบื่อ

นอกจากจะเป็นยิมปีนผาจำลอง ยังหยอดสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ เพื่อรองรับพฤติกรรมคนยุคดิจิทัลที่มีไลฟ์สไตล์การทำงานที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาออฟฟิศประจำ หรือคนที่มีวันทำงานยืดหยุ่นสามารถเลือกมานั่งทำงานที่ co-working space สลับกับการยืดเหยียดปีนผาไปด้วยได้ตลอดทั้งวัน บอกลาวงการมนุษย์ออฟฟิศปวดหลังได้เลยถาวร มองในแง่ของความสะดวกสบายที่นี่เตรียมพร้อมไว้ทั้งคาเฟ่ ห้องอาบน้ำ ฟิตเนสเสริมสร้างกล้ามเนื้อ และที่จอดรถ

แน่นอนว่าผลลัพธ์ทางร่างกายสำหรับผู้ที่ปีนผาเป็นประจำสังเกตได้จากผู้มาใช้บริการรอบตัวมีตั้งแต่เด็กน้อยวัยกำลังซนที่ปีนได้ว่องไวกว่าผู้ใหญ่แบบเรา ไปจนถึงผู้ใหญ่วัยกลางคนในชุดกระชับสัดส่วนที่ผ่านการเทรนด์มาอย่างดีกำลังโฟกัสกับเส้นทางตรงหน้าด้วยความมุ่งมั่นและปีนข้ามไปแตะจุดสูงสุดของเส้นทางที่เริ่มต้นได้สำเร็จ 

เมื่อได้ทดสอบเส้นทางด้วยตัวเองพอแตะถึงยอดเราพบกับความสุขจนเกือบปล่อยมือจากที่เกาะมาแสดงความยินดีกับตัวเอง จึงสงสัยต่อว่าการปีนผาแบบนี้เชื่อมโยงอย่างไรกับจิตใจมนุษย์ได้บ้าง ก็ได้พบข้อมูลที่นักวิจัยทำการศึกษาถึงประโยชน์ที่ส่งผลกับมนุษย์ไว้อย่างน่าสนใจโดยเฉพาะอาการซึมเศร้าและภาวะวิตกกังวล เนื่องจากกีฬาปีนผานี้มีจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดที่มองเห็นได้เป็นรูปธรรม ถึงแม้ในตอนแรกจะยังไม่สามารถปีนได้คล่องแคล่วไปคว้ายอดได้สำเร็จ แต่เราก็รู้สึกได้ถึงความก้าวหน้าของตัวเองทีละเล็กทีละน้อยและยิ่งกระตุ้นให้อยากทำสำเร็จ

อีกทั้งยังเป็นค้นหาวิธีการแก้ปัญหาได้อย่างสร้างสรรค์ เพราะร่างกายนักปีนแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน การรู้จักศักยภาพของตัวเองทำให้เราปรับใช้กับการปีนที่ไม่เหมือนกัน อาจไม่มีวีธีที่ถูกต้องวิธีเดียวเท่านั้น ถ้าเราใช้ความยืดหยุ่นและความอดทนเฉพาะตัวกับการปีนผาก็สามารถถ่ายทอดไปกับการใช้ในเรื่องอื่นๆ ของชีวิตได้อีกด้วย 

ที่สำคัญคือการฝีกสติและสมาธิจดจ่ออยู่กับร่างกายที่กำลังปะทะกับผาตรงหน้า ช่วยทำให้เราลืมไปว่างานในสัปดาห์ที่ผ่านมามันหนักหนาเพียงใด หรือเหนื่อยกับเรื่องในบ้านอะไรมาบ้างได้ชั่วครู่ การอยู่กับปัจจุบันขณะนี้เองช่วยบรรเทาความกังวลที่เกิดขึ้นในอดีตและอนาคตได้อย่างเกิดผล 

สุดท้ายถ้าอ้างอิงจากที่มาที่ไปของผู้ร่วมก่อตั้ง Stonegoat ที่มาจากกลุ่มคนที่ชื่นชอบและสะสมประสบการณ์การปีนผามาเป็นประจำก็สามารถยืนยันถึงการสร้างมิตรภาพและคอมมูนิตี้ที่เหมาะกับการเป็นสถานที่ที่อยากชวนเพื่อน จูงมือแฟน มากระชับความสัมพันธ์ เป็นตัวเลือกสถานที่ออกเดตอีกแห่งหนึ่งพากันมาช่วยกันแก้ปัญหา คอยดูแลเอาใจใส่ให้เธอและเขาปีนผาขึ้นไปอย่างปลอดภัยประสบผลสำเร็จ แถมได้รูปปนเหงื่อแห่งความพยายาม เผลอๆ ขยับเข้ามาใกล้ชิดกันโดยไม่รู้ตัว

แต่สำหรับใครที่อยากฉายเดี่ยวก็ไม่ต้องกลัวเหงาเพราะทางยิมเตรียมรูปแบบแพคเกตให้เลือกไว้หลากหลาย โดยสามารถติดต่อให้ Coach ช่วยดูแลสำหรับผู้ที่ต้องการเรียนรู้แบบ Private หรือ Small Group แบบกลุ่มเพื่อน 

หลังจากที่ Stonegoat เจาะกลุ่มนักปีนเขาเป็นประจำจนเกิดได้ฐานชุมชนคนรักกีฬานี้มารวมตัวกัน จึงเริ่มขยายสู่กลุ่มลูกค้าหน้าใหม่ (แบบเรา) ที่เป็นมือสมัครเล่นที่ชื่นชอบการออกกำลังกายอื่นๆ ได้มาทดสอบฝีมือวัดทักษะการปีนป่ายกันดูบ้าง เมื่อติดใจก็สามารถจอยน์กับกลุ่มหรือคลาสที่เปิดรับมือสมัครเล่นที่อยากจริงจังกับกีฬานี้ต่อไป

สิ่งที่เราขอชื่นชมเป็นพิเศษคือคำตอบที่ทำให้ยิมปีนผาแห่งนี้เป็นทั้งสถานที่ออกกำลังกายเพื่อคนรักสุขภาพแต่พวกเขายังสร้างพื้นที่ทำงานที่ใส่ใจร่างกายและจิตใจพนักงานด้วยเช่นกัน เพราะถึงแม้จะเปิดทุกวันแบบ 24/7 แต่ กร-กฤษกร หนึ่งในทีมบริหารเน้นย้ำว่า ทุกคนที่ทำงานต้องมีเวลาพักผ่อนอย่างเพียงพอเพื่อฟื้นฟูตัวเองให้พร้อมกับการต้อนรับลูกค้า ถ้าคนทำงานจนเหนื่อยล้าจะให้การดูแลนักปีนที่เข้ามาได้ดีอย่างไร เป็นแนวคิดการทำงานที่เข้าใจพฤติกรรมผู้บริโภคและเห็นอกเห็นใจคนทำงานที่เราอยากให้มีบอสแบบนี้มากขึ้นอีกเยอะๆ 

สำหรับใครที่สนใจทดสอบทักษะการปีนผาทั้งมือโปรและสมัครเล่น สามารถดูข้อมูลเพิ่มเติม Stonegoat ได้ในเฟซบุ๊ก https://www.facebook.com/stonegoatclimbinggym 

ที่ตั้ง

36/3 ซ.สุขุมวิท 69 พระโขนงเหนือ วัฒนา กทม. 10110 วิธีเดินทาง: เดิน 4 นาทีจากสถานีบีทีเอสพระโขนง ทางออก 3 

เวลาทำการ

วันธรรมดา: 11.00-22.00 น. 

วันเสาร์และวันหยุดนักขัตฤกษ์: 10.00-22.00 น.  

วันอาทิตย์: 10.00-21.00 น. 

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://shorturl.asia/bLFAl

https://blog.mdpi.com/2022/12/30/benefits-climbing/

https://www.nicetofit.com/the-joy-of-movement/ 

The post Stonegoat ยิมปีนผาจำลอง ที่ประจำของคนรักความท้าทาย คอมมูนิตี้แห่งมิตรภาพสำหรับคนทำงานยุคดิจิทัล appeared first on a day magazine.

The post เที่ยวเมืองเก่ากับรถเก๋าเก๋า มิตรภาพของชาวสองล้อวินเทจ appeared first on a day magazine.