“ผู้ใหญ่ก็อ่านวรรณกรรมเยาวชนได้ทั้งยังอ่านได้อย่างมีความสุขด้วย” อาจารย์ผุสดีบอกเราเมื่อพบกัน “เราทุกคนมีความเป็นเด็กอยู่ในตัวไม่เคยหายไปไหนแต่พอโตขึ้นเราต้องใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่และมีหลายอย่างที่ต้องรับผิดชอบเราก็จะลืมความสุขหรือความพอใจง่ายๆ เหมือนที่เด็กเห็นเช่นเห็นดอกไม้ดอกเล็กๆ น่ารักดอกหนึ่งก็มีความสุขเพราะฉะนั้นเวลาที่เราเจอสิ่งที่ทำให้รำลึกถึงความเป็นเด็กอย่างการอ่านวรรณกรรมเยาวชนความเป็นเด็กของเราก็จะกลับคืนมา”

การที่ตัวตนในวัยเด็กยังอยู่กับเราถึงตอนนี้สิ่งที่เราเรียนรู้ช่วงแรกเริ่มของชีวิตจึงสำคัญมาก

“ผู้ใหญ่จะเป็นอย่างไรขึ้นอยู่กับว่าเขาผ่านพ้นช่วงวัยเด็กมาอย่างไรประสบการณ์วัยเด็กเปลี่ยนนักบุญเป็นคนบาปได้ในทันที” อาจารย์ผุสดีผู้จบปริญญาตรีสาขาวรรณกรรมเยาวชนจากมหาวิทยาลัยโอชาโนมิสึประเทศญี่ปุ่นอธิบาย “เพื่อจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีเด็กต้องเรียนรู้เรื่องกฎเกณฑ์ของสังคมต้องมีความรู้มีการศึกษาและมีสุนทรียะเพื่อให้เขามีจิตใจละเอียดอ่อนไม่ว่าจะเป็นเรื่องของดนตรีหรือศิลปะอย่างที่ญี่ปุ่นเขาจะให้เด็กฟังดนตรีคลาสสิกตั้งแต่อยู่ในท้องในโรงเรียนก็มีการสอนดนตรีทุกระดับชั้นทำให้เด็กรู้จักรักเสียงดนตรีตั้งแต่เล็ก”

เมื่อเอ่ยมาถึงตอนนี้อาจารย์ผุสดีก็เล่าเรื่องแดนอาทิตย์อุทัยให้เราฟังต่ออย่างผู้รู้จริงทั้งเรื่องการศึกษาสภาพสังคมและนิสัยผู้คนเพราะอาจารย์ผุสดีเคยพำนักอยู่ที่ญี่ปุ่นถึง 10 ปีและเมื่อกลับมาเมืองไทยก็ทำงานเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่นมากมายตั้งแต่แปลหนังสือเป็นล่ามไปจนถึงเคยดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานบริษัทในเครือสถานีโทรทัศน์ NHK ประจำประเทศไทย

“บอกไม่ได้หรอกว่าญี่ปุ่นดีกว่าไทยหรือไทยดีกว่าญี่ปุ่น” หลังเล่าเรื่องไปพักใหญ่อาจารย์ผุสดีก็เอ่ยประโยคนี้กับเรายิ้มๆ “แต่ถ้าจะเอาอะไรจากญี่ปุ่นมาใช้ มันก็อาจเป็นประโยชน์ สิ่งแรกที่เราน่าจะรับมาจากญี่ปุ่นคือเรื่องระเบียบวินัย ถ้าเปรียบเทียบกัน คนไทยไม่รักษากฎเกณฑ์อะไรเลย ขณะที่ญี่ปุ่นค่อนข้างเข้มงวด เพราะว่าประชากรเยอะ พื้นที่น้อย ภัยพิบัติเยอะ เลยต้องมีกฎเกณฑ์มากมาย ต้องรักษากฎเสมอเพื่อให้อยู่ด้วยกันได้อย่างสันติสุข ถ้าเอาญี่ปุ่นมาบวกไทยแล้วหารสองน่าจะกำลังดี” อาจารย์หัวเราะ

“อีกเรื่องที่เราน่าจะรับมาจากญี่ปุ่นคือเรื่องทำงานเป็นทีม เพราะคนไทยไม่ค่อยคุ้นกับการทำงานด้วยกัน เรามีอีโก้จัด เสนอความเห็นไป ถ้าคนอื่นไม่เอาก็จะไม่ยุ่ง ไม่ช่วยแล้ว ขณะที่คนญี่ปุ่นเวลามีด็อกเตอร์ 10 คนมาทำงานด้วยกัน พอที่ประชุมตกลงว่าจะทำยังไง ถึงแม้จะใช้ข้อสรุปหรือใช้ความเห็นของด็อกเตอร์คนใดคนหนึ่ง คนอื่นก็ยอมรับมตินี้แล้วทำงาน เพราะเขาให้ความสำคัญกับคนอื่นด้วย”

หลังฟังเรื่องญี่ปุ่นจนจุใจ บทสนทนาก็ดำเนินมาถึงช่วงท้าย เราเอ่ยถามอาจารย์ผุสดีถึงสิ่งที่อยากฝากบอกแก่คนรุ่นใหม่ ผู้แปลโต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง นิ่งคิดไปนาน แล้วจึงกล่าวว่าอยากให้อดทนและตั้งใจเรียนรู้

“คนไทยเปลี่ยนงานกันง่ายมาก บางคนเข้าไปทำงาน 1 เดือนบอกไม่เอาแล้ว ทำให้ทำอะไรไม่เป็นสักที แต่คนญี่ปุ่นมีคำพังเพยเปรียบเทียบความสามารถของคนกับการปลูกต้นไม้ บอกว่าต้นท้อต้องใช้เวลา 3 ปีถึงจะมีลูก ถ้าเป็นต้นพลับต้องใช้เวลาถึง 8 ปี หมายความว่า ให้เรียนรู้และทำงานอย่างอดทน เพราะฉะนั้นไปทำงานที่ไหนก็อย่าเบื่อ อย่าท้อง่าย”

นอกจากได้รู้ว่าความเป็นเด็กแสนสดใสไม่ได้หล่นหายระหว่างการเป็นผู้ใหญ่ คำพูดทิ้งท้ายของอาจารย์ผุสดียังบอกเราว่า หากเข้มแข็งมากพอ เราทุกคนจะเติบโตอย่างงดงาม

The post เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “ความเป็นเด็กในตัวเราไม่เคยหายไปไหน” – อาจารย์ผุสดี นาวาวิจิต appeared first on a day magazine.

เช่นเดียวกับ หมอโอ๊ต–ผศ.น.สพ.ดร.วีระศักดิ์ ฟุ้งเฟื่อง หนึ่งในผู้ร่วมวิ่งงาน Human Run 2018 ที่นั่งอยู่ตรงหน้าเรา

“ก่อนหน้านี้ผมไม่สนใจกีฬาวิ่งเลยเพราะมันเหนื่อย และอาจเพราะเป็นปมด้อยตั้งแต่สมัยประถมที่ไปร่วมคัดนักกีฬาของโรงเรียนแล้วเข้าที่โหล่จนโดนญาติล้อในวงกินข้าว ทำให้ฝังใจ ไม่สนใจกีฬานี้อีกเลยเพราะวิ่งแพ้คนอื่น” หมอโอ๊ตบอกกับเราอย่างนั้น ตอนนี้เขาเป็นทั้งอาจารย์ประจำภาควิชาสัตววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นนายสัตวแพทย์ และเป็นนักวิ่งที่ออกวิ่งสม่ำเสมอมากว่า 3 ปีแล้ว

อะไรทำให้ชายหนุ่มผู้ละทิ้งการวิ่งไปตั้งแต่วัยประถมศึกษาหยิบรองเท้าก้าวสู่ลู่วิ่งอีกครั้ง หมอโอ๊ตย้อนเล่าว่าทุกอย่างเริ่มจากคำถามเมื่อภาระการงานทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างหนัก

“มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ภาระงานผมค่อนข้างเยอะ เป็นอาจารย์สอนหนังสือเช้าถึงเย็นหรือบางวันเช้าถึงค่ำ เสาร์-อาทิตย์ก็ทำหน้าที่นายสัตวแพทย์ประจำคลินิกรักษาสัตว์ เหมือนเราทำงาน 7 วัน พอกลับบ้านก็จะรู้สึกเพลีย ต้องพักผ่อนด้วยการนอน ไม่มีความคิดที่จะทำกิจกรรมอื่นอีกเลย ผมก็คิดว่ายังอายุไม่ถึง 40 ทำไมล้าขนาดนี้ ทั้งที่ตัวเองก็เคยเป็นคนออกกำลังกาย แล้วพอทำงานเยอะต่อเนื่องกันก็รู้สึกว่าร่างกายเริ่มไม่ไหว เลยตัดสินใจว่าต้องหากีฬาอะไรเล่น”

อย่างที่หมอโอ๊ตบอกว่าเขาเคยออกกำลังกายมาก่อน แต่ครั้งนี้จะให้ไปตีแบดมินตันก็หาเพื่อนร่วมสนุกยาก หรือจะให้ว่ายน้ำที่ต้องเปลี่ยนชุดโดดลงสระมหาวิทยาลัยก็เขินเด็กๆ สุดท้ายอาจารย์หนุ่มจึงตัดสินใจเลือกการวิ่งเป็นทางออก

“ครั้งแรกที่ตัดสินใจวิ่ง วิ่งได้แค่ 400 เมตรก็หยุดเลย” ชายผู้ร้างลาการวิ่งมาเนิ่นนานพูดถึงวันแรกของการเริ่มต้นอีกครั้ง แต่แม้ระยะทางที่ได้จะแสนสั้น นักวิ่งมือใหม่ก็ตัดสินใจให้โอกาสวันที่ 2 แก่กีฬาชนิดนี้ ผลปรากฏว่าได้ระยะทางเพิ่มมากขึ้น หลังจากวิ่งได้ต่อเนื่อง รุ่นน้องที่รู้จักกันก็ชวนให้หมอโอ๊ตลองสมัครงานวิ่งแรกในชีวิต

“เป้าหมายแรกที่ทำให้วิ่งต่อคือผมลงงานวิ่งในระยะทาง 6 กิโลเมตรไว้ เพราะฉะนั้นต้องวิ่งให้จบ ไม่อย่างนั้นจะอายตัวเอง อายน้องที่มาชวน” ชายหนุ่มอธิบายแรงจูงใจให้ยืนระยะ “ผมก็ซ้อมเองโดยไม่มีหลักเกณฑ์อะไร ไม่รู้เทคนิค ทำยังไงก็ได้ให้ซ้อมได้มากที่สุด ให้ระยะทางที่ได้ใกล้เคียง 6 กิโลเมตร”

แล้วการลงสนามงานวิ่งของจริงครั้งแรกก็ผ่านพ้นไปด้วยดี โดยนอกจากทำระยะทางได้น่าพอใจ หมอโอ๊ตยังรู้สึกชอบและสนุกกับการออกวิ่งไปพร้อมคนอื่น

“พอได้ไปสัมผัสบรรยากาศมันทำให้ผมสนุก บางทีวิ่งไปเห็นคุณลุงที่แก่กว่าวิ่งเแซง ก็รู้สึกว่าต้องทำให้ดีกว่านี้ เลยสมัครงานวิ่งครั้งต่อไปรอไว้เรื่อยๆ เป็นเหมือนโปรแกรมในแต่ละเดือนซึ่งทำให้เราซ้อมเพื่อไปแต่ละงาน”

กีฬาแต่ละชนิดมีความยากเฉพาะตัว สำหรับการวิ่งคือต้องมีวินัยในการซ้อมสม่ำเสมอ รวมถึงยังมีอุปสรรคต่างๆ ที่นักวิ่งต้องผ่านไปให้ได้อย่างอาการบาดเจ็บกล้ามเนื้อซึ่งพบได้บ่อยเวลาออกกำลังกาย เรามักจะเห็นนักวิ่งใส่ปลอกรัดน่องหรือเข่าที่เรียกว่า Compression Sleeve เพื่อซัพพอร์ตกล้ามเนื้อ ป้องกันการบาดเจ็บจากการวิ่ง ช่วยให้เลือดไหลเวียนดีขึ้น และลดความเมื่อยล้าซึ่ง Compression Sleeve ที่หมอโอ๊ตใช้มาจากแบรนด์ FUTURO จากบริษัท 3M นอกจากเนื้อผ้าเบาสบาย ขอบไม่รัดแน่นจนอึดอัด และระบายเหงื่อได้ดี ทำให้ใส่สบายเวลาวิ่ง

แต่แม้มีจุดที่ต้องฝ่าฟัน อาจารย์และสัตวแพทย์หนุ่มก็ยังคงตั้งใจวิ่งต่อไม่หยุด นอกจากขยับระยะการวิ่งถึงฟูล มาราธอน จนได้พบว่าระยะที่เหมาะกับตัวเองที่สุดคือฮาล์ฟ มาราธอน หรือระยะ 21 กิโลเมตร เขายังลองเปลี่ยนจากนักวิ่งเดี่ยวไปสู่อีกบทบาทที่ท้าทาย นั่นคือการเป็น Pacer หรือผู้วิ่งนำให้นักวิ่งที่วิ่งตาม (ชาวเพเซอร์เรียกนักวิ่งกลุ่มนี้ว่า ลูกค้า) ได้สถิติเวลาที่ต้องการโดยไม่ต้องคอยเช็กเวลาจากอุปกรณ์ต่างๆ ซึ่งในงาน Human Run ที่ผ่านมาถือเป็นครั้งที่ 2 ของเขาในตำแหน่งนี้

“ในงาน Human Run 2018 ผมเป็นเพเซอร์ของระยะทาง 10 กิโลเมตรในเวลา 60 นาที หมายความว่าผมจะต้องเข้าเส้นชัยภายใน 60 นาที และต้องวิ่งสม่ำเสมอ ไม่ใช่ช่วงแรกอัดความเร็วแล้วค่อยช้าลงเพราะนักวิ่งจะตามไม่ทัน ซึ่งการสมัครเป็นเพเซอร์นี้ เราทำหน้าที่เหมือนอาสาสมัคร แต่ต้องมีผลงานการวิ่งเร็วกว่าเวลาที่ลงสมัครประมาณ 15-20 นาที และถ้าผ่านการคัดเลือก เราจะต้องส่งการบ้านคือต้องวิ่งให้ตรงกับระยะทางและเวลาที่รับผิดชอบแล้วส่งสถิติผ่านแอพพลิเคชั่นไปให้ทีมงาน”

แน่นอนว่าบทบาทนี้ย่อมยากกว่าการลงวิ่งตัวปลิวไปคนเดียว มองแค่ให้ถึงเป้าหมายตามต้องการ แต่หมอโอ๊ตก็มองเห็นแง่ดีของการเป็นเพเซอร์

“การเป็นเพเซอร์ช่วยฝึกร่างกายเราให้รักษาระดับการวิ่งสม่ำเสมอได้ แล้วผมก็สนุกที่ได้ช่วยกระตุ้นคน สิ่งนี้เป็นศิลปะนะ เมื่อเห็นบางคนเหนื่อย ผมก็พยายามคุยให้สนุก หามุกมาเล่นเพื่อให้เขาไม่เครียด”

ถึงตอนนี้ หมอโอ๊ตมีการวิ่งเป็นส่วนสำคัญของชีวิตมาถึงปีที่ 3 แล้ว นับเป็นการเดินทางที่เปลี่ยนชีวิตเขาอย่างแท้จริง

“ผมทำงานได้ทนขึ้นเพราะร่างกายแข็งแรง ที่เห็นผลชัดคือตั้งแต่เริ่มวิ่งจนปัจจุบัน ผมป่วยอย่างมากก็ปีละครั้งและเป็นแค่ไข้หวัดธรรมดา ไม่เคยป่วยหนักหรือมีปัญหาสุขภาพเลย นอกจากนั้นที่เคยมองว่าการวิ่งเหนื่อย ที่เคยฝังใจไม่อยากวิ่ง ผมก็ทำในสิ่งที่ท้าทายตัวเองได้แล้ว จากนี้เป้าหมายต่อไปคือการวิ่งระยะทาง 21 กิโลเมตรโดยมีพัฒนาการที่ดีขึ้นและถ้ามีโอกาสจะเป็นเพเซอร์อีก ผมคาดว่าตัวเองคงวิ่งไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหมดแรง”

หากใครสนใจปลอกรัดน่องเข่า Compression Sleeve แบรนด์ FUTURO จากบริษัท 3M ดูได้ที่
https://www.facebook.com/FUTUROThailand/

The post Run for the Better Me การวิ่งที่เปลี่ยนชีวิตอาจารย์หนุ่มผู้อ่อนล้าให้แข็งแรงและเชื่อมั่นในตัวเอง appeared first on a day magazine.

ย้อนกลับไปเมื่อ ค.ศ. 1927 บริษัทผลิตรถยนต์รายหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้นที่เมืองกูเตนเบิร์กของสวีเดน

ชื่อของบริษัทนี้คือ ‘วอลโว่’

วอลโว่ผ่านการสร้างรถในหลากหลายรูปแบบตั้งแต่รถยนต์ รถบรรทุก รถบัส จนถึงรถสำหรับกองทัพสวีเดน เกือบ 100 ปีผ่านไป วอลโว่ยืนหยัดและเติบโตกลายเป็นผู้ส่งออกรถยนต์ไปทั่วโลกรวมถึงเมืองไทย และเมื่อได้คุยกับคุณฌอง–ดาวิด อาเรล หรือคุณเจดี ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดบริษัท วอลโว่ คาร์ (ประเทศไทย) จำกัด ในวาระเปิดตัว XC40 รถรุ่นล่าสุดซึ่งเป็น Compact SUV รุ่นแรกของวอลโว่ภายใต้คอนเซปต์ ‘Designed to Break the Norms’ เราก็พบว่าวิธีคิดเบื้องหลังการสร้างรถของวอลโว่นั้นน่าสนใจ อีกทั้งสะท้อนความเป็นสวีเดนอย่างเต็มเปี่ยม

สิ่งที่ควรพูดถึงก่อนเพื่อนคือมิติการออกแบบ การออกแบบรถของวอลโว่อย่าง XC40 นั้นเชื่อมโยงกับรากฐานความคิดแบบสวีดิชที่เรียกว่า ‘OMTANKE’

“โอมทังเกะคือกระบวนการคิดของสวีเดน” คุณเจดีอธิบาย “มันคือการคิดทบทวนอีกครั้งก่อนลงมือทำ แล้วเมื่อคิดว่านี่คือสิ่งที่ควรทำ คุณจึงเริ่มต้น กระบวนการคิดนี้ถูกใช้ในการออกแบบด้วย นักออกแบบจะพยายามมองหาว่าดีไซน์นี้สวยหรือยัง แต่ขณะเดียวกันก็ตั้งคำถามว่าแน่ใจมั้ยว่าไม่มีสิ่งไม่จำเป็นอยู่ มันจึงเป็นการออกแบบที่ทำให้เกิดความสวยงามและความบริสุทธิ์ไม่มีส่วนเกิน บางทีการออกแบบอย่างนี้อาจถูกมองว่าเป็นความเรียบง่าย แต่บางครั้งความเรียบง่ายก็คือความงามเช่นกัน”

ไม่เพียงกระบวนการคิดที่แสนจะสวีดิช รถของวอลโว่ยังมีกลิ่นอายจากบ้านเกิดติดตัวมาอย่างที่ชาววอลโว่ใช้คำว่า Swedish Heritage อาทิ XC40 เองที่มีไฟหน้ารถซึ่งจำลองรูปแบบมาจากค้อนของธอร์ เทพเจ้าแห่งแถบสแกนดิเนเวียน หรือแม้กระทั่งหน้าปัดรถที่ออกแบบสื่อถึงประเทศสวีเดนที่เต็มไปด้วยเกาะเล็กใหญ่

ทั้งนี้ XC40 อยู่ภายใต้คอนเซปต์ Designed to Break The Norms อันเป็นแนวคิดของวอลโว่ในปัจจุบันที่อยากให้ผู้คนเปลี่ยนภาพจำวอลโว่จากแบรนด์ที่ค่อนข้างอยู่ในกรอบมาเป็นแบรนด์ที่กล้าท้าทายขนบนอกจากความง่ายงามแบบสวีดิชในภาพรวม เราจึงเห็นความสร้างสรรค์สอดแทรกอยู่ในดีไซน์ของรถรุ่นนี้ คุณเจดีเล่าว่า XC40 เป็นรถคอมแพกต์เอสยูวีรุ่นแรก เหล่านักออกแบบเลยเริ่มต้นจากศูนย์แบบไม่ต้องย้อนดูอดีต ผลคือรถคันนี้ได้แรงบันดาลใจจากภาพยนตร์ไซไฟโดยนักออกแบบตั้งใจให้มันเป็นหุ่นยนต์ตัวเล็กที่แข็งแกร่ง มีล้อขนาดใหญ่ มีฝากระโปรงทรงเปลือกหอยพร้อมเคลือบพื้นผิวสวยงามที่สอดรับกับกรอบตะแกรงทรงโค้ง รูปแบบการดีไซน์ที่มีความโค้งเว้านี้ยังถูกนำไปใช้กับส่วนล่างของประตูหลังช่วยเพิ่มความน่าสนใจให้แก่ตัวรถด้านข้างได้อย่างดี ท้ายที่สุด XC40 จึงกลายเป็นรถที่คุณเจดีใช้คำว่ามี Charismatic Design ชวนหลงรักได้ไม่ยาก

นอกจากเรื่องการออกแบบ อีกอย่างที่เรามองว่าน่าสนใจมากคือ การที่ XC40 ผลิตภายใต้ความเชื่อสำคัญของวอลโว่ นั่นคือ ‘Caring for People’ หรือการดูแลมนุษย์ซึ่งความหมายหลักคือ ‘ความปลอดภัย’

ทำไมการออกแบบรถต้องยึดสิ่งนี้เป็นอย่างแรก เราสงสัย คุณเจดียิ้มแล้วพาเราย้อนสู่สวีเดนในอดีต

“ลองจินตนาการว่าคุณอาศัยอยู่ในสวีเดน มันหนาวเย็น มีหิมะ ทัศนวิสัยแย่ ในยุคที่วอลโว่เริ่มสร้างรถยนต์ มันจึงเป็นเรื่องของการเคลื่อนที่จากจุด A ไปจุด B โดยมั่นใจว่าคุณจะปลอดภัย แล้วถนนเมื่อ 90 ปีก่อนก็ค่อนข้างแตกต่างกับตอนนี้ ตั้งแต่มีน้ำแข็งเกาะจนถึงมีสัตว์ใหญ่บางชนิดเดินข้ามถนน เพราะอย่างนี้ กฎข้อแรกของวอลโว่จึงมีอยู่ว่า ทำอย่างไรเราถึงจะมั่นใจได้ว่าคนที่ซื้อรถเราและอยู่ในรถคันนั้นจะปลอดภัย”

จากเงื่อนไขที่ทำให้การสัญจรยากลำบาก นำมาสู่รถยนต์ที่แข็งแรงและระบบความปลอดภัยที่พัฒนาอย่างต่อเนื่องมายาวนาน ที่สำคัญ วอลโว่มองว่าความปลอดภัยเป็นสิทธิ์ที่ผู้ใช้รถทุกคนสมควรได้รับ เมื่อคิดค้น 3-Point Seat Belt หรือเข็มขัดนิรภัยแบบ 3 จุดซึ่งคาดจากเอวซ้ายขวาและจากไหล่ลงมาเพื่อยึดไม่ให้คนพุ่งไปตามแรงที่เกิดระหว่างการชน รวมถึงป้องกันไม่ให้เกิดสภาพแรงกระแทกตามมาหรือ Second Impact แก่คนข้างหน้าซึ่งเกิดจากคนด้านหลังที่ไม่ได้คาดเข็มขัดพุ่งมากระแทกเบาะ และเริ่มนำนวัตกรรมนี้มาใช้กับรถยนต์ในสายการผลิตเป็นครั้งแรกของโลกในปี 1959 แทนที่จะสงวนลิขสิทธิ์ไว้เฉพาะกับบริษัท วอลโว่จึงเผยแพร่มันสู่สาธารณะ ผลคือมันได้ไปอยู่ในรถทุกคัน กลายเป็นหนึ่งในสิ่งสร้างความปลอดภัยให้กับผู้ใช้รถ ช่วยลดจำนวนตัวเลขของผู้เสียชีวิตและการบาดเจ็บที่ร้ายแรงจากอุบัติเหตุได้ปีละหลายหมื่นคน เข็มขัดนี้ยังได้รับการยอมรับว่าเป็น 1 ใน 8 สิ่งประดิษฐ์สำหรับชีวิตมนุษย์ในตลอดช่วง 100 ปีที่ผ่านมา (1885-1985) ด้วย

แล้วเมื่อหันมองที่รถของวอลโว่เอง ในรถรุ่น XC40 ซึ่งถือเป็นรถรุ่นเล็กสุดในไลน์เดียวกัน โดยราคาเริ่มต้นเพียง 2.09 ล้านบาท ก็มีระบบความปลอดภัยดีเยี่ยมไม่ต่างจากรถรุ่นพี่อย่าง XC90 และ XC60 ซึ่งมีราคาสูงกว่า ตัวอย่างเช่น ระบบป้องกันการชนขณะขับขี่หรือ City Safety ซึ่งช่วยระบุพิกัดสิ่งที่อยู่รอบรถตั้งแต่รถคันอื่น มอเตอร์ไซค์ จนถึงนักปั่นจักรยาน ประเมินความเสี่ยง แล้วแจ้งคนขับ รวมถึงเบรกอัตโนมัติล่วงหน้าเพื่อป้องกันอุบัติเหตุได้ รถรุ่นนี้ยังมีระบบช่วยขับขี่กึ่งอัตโนมัติหรือ Pilot Assist ซึ่งช่วยให้ขับรถปลอดภัยยิ่งขึ้น

มากกว่าความปลอดภัย คุณเจดีขยายความต่อว่า ความเชื่อ Caring for People นี้ยังหมายถึงการทำให้ชีวิตคนในรถสะดวกสบายกว่าเดิม ฟังก์ชั่นโดดเด่นของรถรุ่นนี้จึงเป็นการจัดสรรพื้นที่ใช้สอยและส่วนเก็บสัมภาระอย่างชาญฉลาดเพื่อตอบโจทย์ชีวิตคนเมืองอายุราว 28-45 ปีผู้มีไลฟ์สไตล์หลากหลายซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายอย่างถึงแก่น

“วิศวกรและนักออกแบบของวอลโว่ได้ทำการสำรวจข้อมูลจากทั่วโลก แล้วพบว่าปัญหาที่ผู้ขับขี่พบเจอคือการขาดแคลนพื้นที่เก็บสัมภาระที่เหมาะสมภายในรถ รวมถึงพบว่าสมาร์ตโฟนขยับเลื่อนไปทั่วคอนโซลกลาง ถุงใส่ของยังตกลงมาได้ หรือบางครั้งคนขับก็ต้องค้นหาบัตรจากกระเป๋าสตางค์ วอลโว่จึงพยายามแก้ไขปัญหาเหล่านี้อย่างดีที่สุด เพราะเราสร้างรถมาเพื่อตอบโจทย์ชีวิตคุณ โดยเราให้ความสำคัญอย่างมากกับการผลิตรถที่มีช่องเก็บสัมภาระเพื่อรองรับสิ่งของ ด้านล่างที่พักแขนมีช่องเก็บของขนาดใหญ่ซึ่งมีถังขยะถอดได้เพื่อช่วยให้รถสะอาดและเป็นระเบียบ ใต้เบาะนั่งยังมีช่องสำหรับเก็บของชิ้นเล็ก  อีกทั้งมีพื้นที่วางสมาร์ตโฟนในขณะที่คุณกำลังชาร์จแบตเตอรี่ มีตะขอแขวนถุงอาหารที่ซื้อกลับบ้านหรือถุงช้อปปิ้งใบเล็กๆ และยังมีที่วางแก้วและที่ชาร์จไฟแบบ USB อีกหลายจุด ขณะที่ส่วนล่างของห้องโดยสารถูกออกแบบให้เป็นช่องเก็บของทั้งหมด และมีการออกแบบช่องเก็บของที่ประตูโดยย้ายลำโพงออกไปและพัฒนาซับ-วูเฟอร์แบบติดแผงหน้าปัดครั้งแรกของโลกเพื่อให้มีช่องเก็บของเพิ่มสำหรับแล็ปท็อป แท็บเล็ต หรือขวดน้ำที่เก็บได้ถึง 2 ขวด นอกจากนี้ยังมีช่องใส่เหรียญ บัตรต่างๆ หรือสายชาร์จสมาร์ตโฟนด้วย ทั้งหมดนี้ทำให้ XC40 ตอบโจทย์ชีวิตคนเมืองได้ดีที่สุดในรถยนต์ระดับเดียวกัน เรียกได้ว่าถ้ารถยังรกอีก เราคงต้องมาทบทวนตัวเองกันหน่อย”

ด้วยความโดดเด่นทั้งการดีไซน์ การจัดสรรพื้นที่ใช้สอย และเทคโนโลยีอัจฉริยะเพื่อการขับขี่ที่ครบครันทั้งหมดนี้ ไม่น่าแปลกใจที่ XC40 จะคว้ารางวัล Car of The Year ประจำปี 2018 จากเว็บไซต์ What Car? มาครอง

“ผมคิดว่าเราได้รางวัลนี้ไม่ใช่แค่เพราะ XC40 เป็นรถที่สวยหรือมีนวัตกรรมทางเทคโนโลยีรุ่นใหม่ แต่คณะกรรมการในยุโรปน่าจะพิจารณาจากความจริงที่ว่า นี่เป็นครั้งแรกที่มีการสร้างคอมแพกต์เอสยูวีซึ่งตอบโจทย์ครบทุกข้อ” คุณเจดีบอกเรา

และนี่คือเรื่องราวของรถรุ่นล่าสุดของวอลโว่ที่สะท้อนความคิดความเชื่อน่าสนใจในแบบฉบับแบรนด์เก่าแก่สัญชาติสวีเดนซึ่งไม่เคยหยุดนิ่ง สำหรับใครที่อยากยลโฉม XC40 ของจริง อยากรู้ว่าแบรนด์เก่าแก่นี้พัฒนาไปไกลจากภาพจำแรกของผู้คนแค่ไหน พบรถรุ่นนี้ได้ที่งาน Motor Expo 2018 ช่วงวันที่ 29 พฤศจิกายน – 10 ธันวาคมนี้ โดยในงานนี้จะเป็นครั้งแรกที่วอลโว่จัดแสดงรถ Crossover รุ่นใหม่ทั้งหมด รวมถึงมีการจัดบูทแบบใหม่ที่แสดง R-Design ของรถฉบับครบถ้วน มีการโชว์ Inscription ของรถ XC90 และมีกิจกรรมสนุกที่เปิดโอกาสให้ผู้ชมทุกเพศทุกวัยมีส่วนร่วม เช่น มีมุมวาดภาพแบบ interactive สำหรับเด็กอีกด้วย

ร่วมอัพเดตติดตามข้อมูลข่าวสารของวอลโว่ได้ที่

https://www.volvocars.com/th-th

https://www.facebook.com/volvoTH/

https://www.instagram.com/volvocarth/?hl=en

The post เมื่อสวีเดนไม่ได้มีแค่ Lagom สัมผัสชีวิตและวิธีคิดสไตล์สวีดิชผ่าน ‘XC40’ รถรุ่นล่าสุดจากวอลโว่ appeared first on a day magazine.

เศรษฐกิจหมุนเวียนคือแนวคิดที่เข้ามาตอบโจทย์โลกซึ่งกำลังเกิดวิกฤติทั้งด้านทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม จากระบบเศรษฐกิจแบบเดิมๆ ที่เป็นเส้นตรง เริ่มจากการนำทรัพยากรมาผลิต บริโภค แล้วทิ้งของเหลือไป ระบบเศรษฐกิจหมุนเวียนเสนอวิธีคิดเวียนใช้ทรัพยากรเพื่อให้ใช้ทรัพยากรใหม่น้อยที่สุดและใช้ทรัพยากรเก่าให้เกิดประโยชน์สูงสุด ซึ่งอันที่จริง นี่คือวงจรปกติในธรรมชาติ เช่น เมื่อมนุษย์บริโภคทรัพยากรโลกจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต ตัวเราเองก็จะย่อยสลายกลับเป็นแร่ธาตุให้โลกได้ใช้ประโยชน์ต่อไป

ตอนนี้เศรษฐกิจหมุนเวียนเป็นแนวคิดที่ถูกใช้แพร่หลายในโลกปัจจุบัน อีกทั้งกำลังเป็นที่รู้จักเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในบ้านเรา หนึ่งในผู้หยิบแนวคิดนี้มาใช้จริงจังคือ Moreloop ธุรกิจที่มีสโลแกนว่า ‘Make Circular Economy a Reality’ ก่อตั้งโดย อมรพล หุวะนันทน์ อดีตนักวิเคราะห์ความเสี่ยงด้านเครดิต ธมลวรรณ วิโรจน์ชัยยันต์ ทายาทรุ่นที่ 2 ของโรงงานผลิตเสื้อผ้าสำเร็จรูป และกมลนาถ องค์วรรณดี นักออกแบบแฟชั่นสิ่งทอและนักวิจัยเทรนด์ที่เน้นด้านความยั่งยืน

Moreloop เลือกเข้าไปแก้ปัญหาผ้าเหลือจากการผลิตของโรงงานในอุตสาหกรรมแฟชั่นและสิ่งทอ ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมที่ก่อมลพิษให้โลกเป็นอันดับที่ 2 รองแค่จากการผลิตน้ำมัน (ถ้าคุณอยากรู้ว่าตอนนี้รันเวย์ฮิตสีอะไร ให้ไปดูสีแม่น้ำที่จีน-กมลนาถยกประโยคจากสารคดีเรื่อง RiverBlue (2017) มาอธิบายเห็นภาพ) โดยใช้วิธีสร้างตลาดออนไลน์เพื่อหมุนเวียนผ้าคุณภาพที่คงเหลือเหล่านี้สู่ลูกค้าที่ต้องการ นอกจากโมเดลที่น่าสนใจและค่อนข้างใหม่สำหรับเมืองไทย เบื้องหลังวิธีการที่ฟังดูเรียบง่ายนี้ยังเต็มไปด้วยความคิดที่ผ่านการตกผลึกมาอย่างดี ตอบโจทย์ครบทุกมิติ และเป้าหมายสูงสุดที่เปี่ยมความตั้งใจดีแบบตั้งอยู่บนพื้นฐานความจริง

นี่คือเรื่องราวของหนุ่มสาวรุ่นใหม่ที่ตั้งใจหาวิธีแก้ปัญหาใหม่มาตอบโจทย์ใหม่ที่โลกกำลังเผชิญในวันนี้

ธุรกิจดีที่เริ่มจากประเด็นซึ่งเด็ก 5 ขวบสนใจ

อมรพล : ตอนเด็กๆ เราเจอประโยคที่ว่า พลาสติกใช้เวลา 500 ปีในการย่อยสลาย ตอนนั้นเราอายุ 5 ขวบ ไม่แน่ใจว่ามันแปลว่าอะไร แต่ที่แน่ๆ อายุพลาสติกยืนกว่าเราเยอะ มันคงต้องไปกองกันอยู่อีกนานเลย เราก็รู้สึกว่ามันคงมีผลกระทบบางอย่างแต่เราไม่รู้ ซึ่งนอกจากเรื่องนี้จะติดอยู่ในใจ เราก็พยายามไม่ใช้ถุงพลาสติกมานานแล้ว

หลังจากนั้น เราเรียนจบด้านไฟแนนซ์แล้วไปเป็นนักวิเคราะห์ความเสี่ยงด้านเครดิตของบริษัทต่างๆ ซึ่งในการวิเคราะห์ เราต้องดูภาพรวมภาคอุตสาหกรรมด้วยว่าในห่วงโซ่ของ 1 อุตสาหกรรมใน 1 ประเทศมันเริ่มจากอะไร ระหว่างทางมีอะไรเพิ่มเติมบ้าง เช่น อุตสาหกรรมผ้าก็ดูตั้งแต่ปลูกฝ้ายจนประกอบเป็นเสื้อมาขาย แล้วพอเราทำงานระดับภูมิภาค ก็เลยเห็นภาพของหลายประเทศและหลายอุตสาหกรรมพร้อมกัน จากนั้นช่วงหนึ่งก็มีเพื่อนชวนเราไปลงทุนกับบริษัทสตาร์ทอัพ เราเลยไปลงเรียนคอร์สสตาร์ทอัพ สุดท้ายเราไม่ได้ลงทุน แต่ก็ได้วิธีทำธุรกิจแบบสตาร์ทอัพมา แล้วเราก็ไปร่วมสร้างธุรกิจสตาร์ทอัพอีกตัวที่เป็นตลาดออนไลน์สำหรับซื้อ-ขายวัตถุดิบสด ทำให้เรามีประสบการณ์ในการสร้างธุรกิจแบบนี้

แล้วเราก็เริ่มมาดูว่าตัวเองมีโจทย์อะไรที่สนใจบ้าง เลยมาคิดเรื่องของเหลือใช้ เรื่องขยะซึ่งเป็นเรื่องที่ติดอยู่ในใจ เรื่องนี้มองได้ 2 ทางคือขยะแบบ post-consumer หรือขยะในชุมชนทั่วไป กับขยะแบบ pre-consumer หรือขยะที่เกิดขึ้นในอุตสาหกรรม เพราะวิธีการผลิตของเรา ณ ปัจจุบันเป็นการตัดของทิ้ง ใช้ของเกิน แล้วก็ทำเผื่อไว้ ซึ่งสำหรับเราคำว่าขยะเป็นความคิดเห็น อย่างขวดน้ำพลาสติกมีค่ามากเพราะมีน้ำอยู่ข้างใน แต่พอน้ำหมด คุณค่ากลับหายไป ซึ่งมันไม่จริง เป็นความคิดเห็นและความเคยชินบางอย่าง เราเลยคิดว่าถ้าไม่มองของพวกนี้เป็นของเหลือ แต่เป็นทรัพยากรได้ไหม แต่ขยะในชุมชนที่ต้องคัดแยก ทำให้กลายเป็นของใหม่เป็นทางแก้ที่ยาก เราเลยมามองที่ขยะอุตสาหกรรม แล้วก็ไปเจอคำศัพท์อย่าง circular economy เราอยากทำสิ่งนี้ให้เกิดขึ้นจริงเลยเลือกมาลงมือทำกับปัญหานี้ ทีนี้เรารู้จักกับแอ๋ม เป็นเพื่อนกันมานานเป็น 10 ปี เขาก็โทรมาบอกว่ามีผ้าที่เกินอยู่ในโรงงาน เราเลยเห็นว่าสิ่งที่คิดก็เป็นตามนั้น

แล้วเราก็เจอจุดพลิกในชีวิต เมื่อไปดูวิดีโอตัวหนึ่งที่พูดเกี่ยวกับคอนเซปต์ชื่อ Stoic ซึ่งให้คุณค่ากับเวลามากกว่าเงิน พอเห็นอย่างนั้นปุ๊บ เราก็รู้สึกว่าถ้าอายุ 40 แล้วยังนั่งที่เดิม เงินเดือนเท่าเดิม เราก็เห็นภาพทุกอย่างหมดแล้ว เราต้องการสิ่งใหม่ เลยคิดว่าลองลาออกจากงานประจำมาทำสิ่งนี้ดู เรามองว่าการใช้เวลาทำสิ่งที่เชื่อหรือมีประโยชน์เป็นการทดลองอย่างหนึ่ง

ตลาดที่ปักหมุดอยู่บนโลกออนไลน์

อมรพล : เราสนใจการสร้างตลาดเพราะมองว่านอกจากสร้างกำไรแล้ว พอคนใช้ของที่เหลืออยู่ มันก็เป็นการ upcycle หรือเพิ่มมูลค่าของสิ่งนั้นไปเลย โมเดลธุรกิจกับโมเดลการสร้างการเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกันได้พอดี ซึ่งข้อดีของการเป็นตลาดออนไลน์อย่างแรกคือ มันมีพื้นที่ไม่จำกัด เพราะของมีเยอะมาก เราเอามาขายในโกดังหนึ่งแห่งไม่ได้

กมลนาถ : การเป็นตลาดออนไลน์ยังลดภาระที่เราจะต้องสต็อกของ เพราะผ้าไม่ได้มาจากโรงงานเดียว แต่เราดึงมาจากโรงงานอื่นๆ ด้วย

ตลาดที่ตอบโจทย์โรงงานผ้า  

ธมลวรรณ : ในมุมของโรงงาน เวลาเราผลิตทุกออร์เดอร์ มันมีความเป็นไปได้ที่จะเหลือผ้า แต่ถามว่าเยอะไหม ไม่ เพราะมันคือต้นทุนของโรงงาน ก็จะเหลือจำนวนน้อย เช่น 1-2 พับที่เป็นจำนวนซึ่งอาจผลิตเสื้อยืดง่ายๆ ได้สักประมาณ 50-60 ตัว เราก็จะเก็บไว้เมื่อมีมากพอ เพราะจะมีคนมาเหมาซื้อโดยไม่ได้สนใจว่าข้างในเป็นผ้าอะไรเพื่อไปขายต่อ ในตลาดผ้าสำเร็จรูปเขาจะให้ราคาถูกมากเพราะถือว่าซื้อผ้าที่เหลือในสต็อก ซึ่งในมุมเจ้าของโรงงาน การไปขายอย่างนั้นขาดทุนมหาศาล เพราะผ้าบางตัวทอยากมาก แพงมาก เราทำใจไม่ได้เลยเลือกเก็บไว้ แล้วพยายามใช้ด้วยการทำแบรนด์ขึ้นมา แต่มันก็ไม่มีทางทันกับผ้าที่เราผลิตได้  

เพราะฉะนั้น พอ Moreloop ขายผ้าโดยให้มูลค่า ผ่านวิธีให้โรงงานอยากขายผ้าตัวไหนก็ส่งตัวอย่างพร้อมรายละเอียดมา เราจะถ่ายภาพ อัพโหลดขึ้นเว็บ แล้วกรองลูกค้าให้ รวมถึงในอนาคต เราจะเข้าไปถ่ายภาพแบบ in house ให้ในกรณีโรงงานใหญ่ที่เอาผ้าทั้งหมดส่งมาให้ไม่ได้ มันก็เป็นการเอาวัตถุดิบคุณภาพดีที่มีจำนวนน้อยมาขายในราคาที่ไม่ใช่ราคาผ้าของเหลือ ซึ่งประโยชน์ก็จะกลับสู่คนผลิต

ตลาดที่ช่วยแก้ปัญหาให้คนซื้อ

กมลนาถ : สำหรับฝั่งคนซื้อ ปัญหาของเราคือธุรกิจรายย่อยไม่มีกำลังสั่งผลิตผ้าเองหรือสั่งออร์เดอร์ขั้นต่ำที่ต้องการปริมาณเยอะกับโรงงาน ขณะที่การไปซื้อผ้าแบบขายปลีกจากตลาดผ้าสำเร็จรูปก็มีปัญหาเพราะผ้าพวกนี้ไม่มีบอกส่วนประกอบของเส้นใย ไม่มีบอกว่ามาจากไหน ซึ่งเป็นสิ่งที่นำมาใช้เป็นมาตรฐานในการผลิตได้ ทำให้นักออกแบบทำงานยากและส่งผลต่อกระบวนการนำไปรีไซเคิลในตอนท้ายด้วย ซึ่งการที่ Moreloop ขายผ้าที่มีคุณภาพ บอกองค์ประกอบผ้าครบ มีมาตรฐาน ก็ช่วยให้ผู้ประกอบการรายเล็ก ดีไซเนอร์รุ่นใหม่ หรือคนที่เห็นคุณค่าของสิ่งเหล่านี้ได้เข้าถึงและใช้ประโยชน์ ซึ่งเป็นการกระจายพลังเหมือนกันนะ แล้วเราก็มองว่า Moreloop เพิ่มคุณค่าเข้าไปในธุรกิจด้วย เพราะเราไม่ใช่แค่ขาย แต่ช่วยเลือก มีการบริการ และให้คำปรึกษา

ธมลวรรณ : นอกจากเรื่องการบอกองค์ประกอบผ้า เรายังให้คำปรึกษา เช่น บางคนไม่รู้ว่าผ้าตัวไหนใช้ทำอะไรได้ มีการเปลี่ยนหน่วยผ้าจากกิโลกรัมเป็นหลาให้ ส่งตัวอย่างผ้าให้ได้ ถ้าลูกค้าต้องการ เรากำลังเริ่มคำนวณให้ได้ด้วยว่าคุณลดการปล่อยคาร์บอนไปเท่าไหร่ แล้วเราก็อยากเป็นธุรกิจที่เป็นการออกแบบอย่างยั่งยืน เพราะฉะนั้นแบรนด์ต่างๆ ที่ใช้ผ้าของเราแล้วอยากชูเรื่องนี้ เวลาเขาผลิตหรือออกคอลเลกชั่นใหม่ เราก็ยินดีที่จะเป็นสื่อกลางโฆษณาสินค้าเขาด้วย

ตลาดที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม

ธมลวรรณ : เราเรียกผ้าที่ขายว่า surplus fabric หมายความว่าเป็นผ้าที่เกินจากการผลิตจริงๆ เพราะเราอยากเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม การผลิตผ้าใช้พลังงานเยอะ มีการปล่อยคาร์บอน มีการใช้สารเคมีเยอะ เพราะฉะนั้นแทนที่จะมาผลิตใหม่ เรามาเล่นกับความคิดสร้างสรรค์ของน้องๆ ดีไซเนอร์แล้วใช้สิ่งที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุดดีกว่า

กมลนาถ : สิ่งที่ Moreloop ทำคือพยายามจะสร้างตัวเลือกที่ยั่งยืนและราคาจับต้องได้ที่สุด ซึ่งในเศรษฐกิจหมุนเวียน หลักการคือจะมีวงจรหมุนเวียนของวัสดุชีวภาพ (biological cycle) และวงจรหมุนเวียนของวัสดุทางเทคนิค (technical cycle) ที่ต้องอาศัยการจัดการอย่างการจัดสรรใหม่ (redistribute) Moreloop อยู่ที่วงจรตรงนี้ซึ่งหมุนเวียนเร็ว อย่างไรก็ตาม เราไม่ได้บอกว่าคุณต้องบริโภคเพิ่ม แต่สนับสนุนการผลิตและบริโภคอย่างมีความรับผิดชอบ

ธุรกิจที่ตั้งใจอยู่รอดอย่างยั่งยืน

อมรพล : เรามีเป้าหมายสูงสุดคือการทำเศรษฐกิจหมุนเวียนให้เกิดขึ้นได้จริง ซึ่งสิ่งที่ยากคือโมเดลนี้ค่อนข้างใหม่ เราต้องตัดสินใจว่าจะไปทางไหนให้รักษาสมดุลทั้งเรื่องธุรกิจและการสร้างการเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกัน

กมลนาถ : เราเป็นธุรกิจที่ใช้วิธีแก้ปัญหาแบบสตาร์ทอัพและมีเป้าหมายด้านความยั่งยืน ไม่ได้มองตัวเองเป็นธุรกิจเพื่อสังคมที่ไม่เน้นเอากำไร เพราะมองว่าการจะยกระดับของอุตสาหกรรมคือการที่ทุกฝ่ายได้ประโยชน์ ทุกคนเติบโตได้ กำไรคือพลังที่ช่วยให้คนทั้งห่วงโซ่พาตัวเองไปอีกขั้น และถ้าเราเอาของเหลือใช้มาขายในราคาที่ถูกลง มันจะเรียกว่า downcycle คือการทำให้ของที่คนไม่เห็นมูลค่ายิ่งมูลค่าน้อยลงไปอีก เราอยากนำเสนอความคิดใหม่ว่าของเหล่านี้มัน upcycle หรือเพิ่มมูลค่าได้

อมรพล : ตอนนี้เรามีต้นแบบที่เป็นแพลตฟอร์มออนไลน์ มีของอยู่ในนั้นประมาณ 500 ชนิด ซื้อได้จริงแล้ว และมีคนซื้อแล้วเรื่อยๆ ซึ่ง ณ ตอนนี้ เรารวบรวมผู้ขายมาได้ระดับหนึ่งแล้ว ก็กำลังลองไปดูว่าผู้ซื้อตัวจริงต้องการอะไรบ้าง ที่จริงแล้ว ถ้าเทียบกับภาพที่เห็นตอนเป็นพนักงานมีเงินเดือนประจำ ทุกวันนี้เราคิดแค่ว่าต้องทำอะไรบ้าง เลยไม่เห็นภาพอนาคตของตัวเองเลย แต่เราเคยมีประสบการณ์ว่าบางทีถึงไม่เห็นอะไรก็ทำให้เกิดสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ เช่น เราเคยไปเก็บข้อมูลเรื่องขยะ สุดท้ายก็มีคนเอาข้อมูลไปใช้จริง หรือในการทำธุรกิจนี้ เราก็ไม่เคยคิดว่าจะมีคนเชิญไปพูดที่ฟิลิปปินส์หรือมีคนอยากเล่าเรื่องสิ่งที่เราทำแบบนี้ และเราเห็นภาพว่า Moreloop จะต้องสร้างเศรษฐกิจหมุนเวียนให้เกิดขึ้นได้จริง เราก็โฟกัสแค่ตรงนั้น

moreloop.ws

Facebook l Moreloop

The post Moreloop : ตัวกลางขายผ้าเหลือคุณภาพดีจากโรงงานเพื่อสร้างเศรษฐกิจหมุนเวียน appeared first on a day magazine.

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม

นี่คือสิ่งที่ฉันเรียนมาตั้งแต่เด็ก
และยิ่งโตก็พบว่าคงยากที่ชีวิตจะมีจำนวนมนุษย์ผู้เกี่ยวข้องเป็นศูนย์ เช่นเดียวกับเหล่าตัวละครทั้ง 9 ใน
‘ยอดมนุษย์ดาวเศร้า’ การ์ตูนเล่มล่าสุดของ องอาจ ชัยชาญชีพ ทางใดทางหนึ่ง ชีวิตพวกเขาล้วนเกี่ยวพันกับตัวละครอื่น
บางคนเป็นนักเขียนที่ไม่เคยเจอหน้า บางคนเป็นเจ้านาย อีกบางคนคืออดีตคนรัก

จริงอยู่ว่าในแวบแรก ชีวิตหลากหลายของตัวละครที่ถ่ายทอดผ่านลายเส้นเรียบง่ายขององอาจแบบ 1 บท 1 ตัว คล้ายเป็นเรื่องปัจเจกที่มีชีวิตแสนเหงาเศร้า หลายคนคิดถึงความตาย บางคนเปรียบตัวเองเหมือนเจ้าวาฬ 52 Hz ที่สื่อสารด้วยคลื่นความถี่ไม่เหมือนวาฬตัวไหน
ทำให้มันต้องใช้ชีวิตเปลี่ยวดายตลอดมา แต่อย่างที่บอก
ทุกคนในเล่มนี้ล้วนไม่ได้อยู่ลำพัง และ ยอดมนุษย์ดาวเศร้า ก็พาเราลงพื้นที่สำรวจการมีอยู่ของสายสัมพันธ์
บอกให้รู้ว่าไม่ว่าจะเพียงสัมผัสกัน ณ ตรงขอบชีวิต หรือก้าวมาซึมลึกอยู่ในหัวใจ การเกี่ยวโยงซึ่งโฟกัสไปที่เหล่าตัวละครหลักของเรื่องนี้ล้วนไม่ใช่แค่การมาพบกัน
แต่คือสิ่งที่ส่งแรงสะเทือนไปเปลี่ยนแปรรูปชีวิตตัวละคร

ดังที่บนปกหนังสือบอกไว้ว่า ‘เราต่างเป็นผู้กระทำ ถูกกระทำ และเยียวยาซึ่งกัน’ แรงนี้เองคือผู้ดึงพวกเขาสู่หุบเหวของความสิ้นหวังเดียวดาย
เช่น ความผิดหวังในรักกับหญิงสาวกระตุ้นให้ ‘ขิง’ ไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่แรงนี้เองก็คือสิ่งที่ฉุดพวกเขาขึ้นมาเมื่อเรื่องดำเนินต่อ
เช่น ‘บอยจัง’ อ่านงานเขียนของนักเขียนคนหนึ่งแล้วพบว่าเขาไม่เดียวดายอีกต่อไป เพราะเขาและนักเขียนล้วนเป็นเหมือนวาฬ
52 Hz และบางบทในเล่มยังชวนให้คิดว่า แรงสั่นสะเทือนอาจไม่ได้เกิดขึ้นจากคนอื่นรอบตัวด้วยซ้ำ
แต่เกิดจากการมีอยู่ของเรากับตัวเราเอง คุณเคยปรึกษาถกเถียงกับตัวเองไหม
ผลลัพธ์เป็นอย่างไร นั่นคือแรงสะเทือนที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปเช่นเดียวกันไม่ใช่หรือ

ฉันยังคิดเหมือนตัวละครหนึ่งในเล่ม
ว่าชีวิตเราจะไปในทิศไหน หลักๆ เกิดจากการเลือกของเราเองไม่เกี่ยวกับใครอื่น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ
ว่าเราล้วนเป็นตัวแปรในชีวิตกันและกัน จะรู้ตัวหรือไม่ จะตั้งใจและละเลย ประโยคธรรมดาที่เผลอพูดออกไป
การกระทำที่เราหลงลืม เหล่านี้ล้วนอาจสั่นสะเทือนชีวิตใครอีกคน

ใจเขาใจเรา-จู่ๆ
คำแสนคลิเช่ที่เคยได้ยินก็ผุดขึ้นมา บางทีมันก็อาจเป็นเรื่องแบบนั้น แต่หนึ่งในสิ่งที่ฉันชอบที่สุดในหนังสือเล่มนี้ก็คือ
มันเล่าด้วยท่าทีไม่ตัดสินสั่งสอนมากนัก
ถึงจะมีบทสรุปตอนท้ายที่ดูเป็นบทสรุปอยู่บ้าง
แต่ในภาพรวมเราจะไม่รู้สึกเหมือนโดนผู้ใหญ่เข้าใจชีวิตมาเล่าเรื่องและฟันธง
ถ้าจะให้เปรียบเทียบ ก็คงเหมือนบางบทที่ตอนท้ายตัวละครเลือกบางเส้นทางให้ตัวเอง
แล้วบอกว่า อืม ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรหรอก แต่ช่างแม่งเถอะ แล้วก็ใช้ชีวิตต่อไป

เพราะอย่างนั้นจะไม่ฟันธงว่า
หนังสือเล่มนี้ต้องอ่านนะ! แต่ขอบอกว่าสำหรับแฟนๆ พี่องอาจ-เราคงเข้าใจกันดีอยู่แล้ว
คนที่อ่อนไหวหรือกำลังเหงาเศร้าก็อยากให้ลองอ่านดู ส่วนคนมีชีวิตดีไม่ค่อยจมดิ่ง การอ่านเล่มนี้เหมือนฟังเพื่อนเล่าเพลินๆ
ถึงบางเรื่องที่จริงและชวนให้เรามองรอบตัวด้วยสายตาละเอียดกว่าเดิม

เพราะพรุ่งนี้เราก็ยังต้องใช้ชีวิตที่สัมพันธ์กับมนุษย์มากมายต่อไป

ความยากง่ายในการอ่าน: อย่ากลัวความหนา
รับรองอ่านได้เพลินๆ แต่มีบางส่วนที่ยากอยู่บ้างเพราะพูดถึงปรัชญาในชีวิตแบบซับซ้อนพอประมาณ

The post ยอดมนุษย์ดาวเศร้า : เรื่องมีอยู่ว่า เราล้วนเป็นตัวแปรในชีวิตกันและกัน appeared first on a day magazine.

คราวนี้แหละ จะได้รู้จักกันเสียที!

นิทรรศการนี้จัดที่ The National Art
Center ซึ่งตั้งอยู่ในดงพิพิธภัณฑ์อย่างย่านรปปงหงิ
พอโผล่ไปถึงพิพิธภัณฑ์ ยังไม่ต้องซื้อตั๋ว เราก็เจอกับผลงานฟักทองสีเหลืองจุดดำของคุณยาโยยตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ด้านนอก
เรียกว่าคนไม่ซื้อตั๋วก็ไปชูสองนิ้วถ่ายรูปกับงานศิลปินดังได้ (หมายเหตุ: นิทรรศการนี้ให้ถ่ายรูปได้แค่บางจุดและถ่ายได้ด้วยมือถือเท่านั้นนะ)

จากนั้นพอซื้อบัตรก้าวเข้าพิพิธภัณฑ์
ด้านหน้าก่อนถึงตัวนิทรรศการหลักคือห้องสีขาวซึ่งมีเจ้าหน้าที่ยืนอยู่ข้างหน้า
เมื่อเรายื่นบัตรให้ เธอก็จะแจกสติ๊กเกอร์จุดแผ่นนึงมา เอามาทำอะไรน่ะเหรอ ก็เอาเข้าไปแปะในห้องน่ะสิ! กิจกรรมนี้ทำให้ห้องสีขาวและข้าวของสีขาวโพลนในห้องพร้อยไปด้วยจุด จุด
และจุดหลากสี บางคนเอื้อมไปแปะจุดถึงเพดาน
บางคนเลือกแปะจุดให้ห้อยย้อยออกมาจากสติ๊กเกอร์ที่คนอื่นแปะไว้ก่อน
แปะเสร็จก็ยืนยิ้มถ่ายรูปกับนานาจุดกันให้เพลิน

เสร็จจากกิจกรรมสนุกเรียกน้ำย่อย
เราก็ก้าวเข้าสู่โลกลายจุดของคุณยาโยยเต็มตัว
นิทรรศการนี้เต็มไปด้วยผลงานและข้อความที่บอกเล่าเรื่องราวของคุณยาโยยในแต่ละช่วงชีวิตการทำงาน
ตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นชีวิตศิลปิน ตอนที่เธอไปอเมริกา กระทั่งกลับมาโด่งดังที่ญี่ปุ่น
เราได้รู้ว่าคุณยาโยยเติบโตมาจากครอบครัวที่ทำกิจการขายเมล็ดพันธุ์ (นั่นทำให้เธอได้เห็นและหลงใหลฟักทองจนกลายเป็นหนึ่งในรูปทรงงานศิลปะประจำตัว)
เริ่มป่วยเห็นภาพหลอนเป็นจุดตั้งแต่เด็ก
และเริ่มหัดวาดภาพก็เพื่อบำบัดให้ตัวเองหายหวาดกลัวสิ่งที่ต้องเผชิญ
ภาพยุคแรกของเธอเป็นลายเส้นและค่อนข้างมืดหม่น ก่อนจะเริ่มมีสีสันสดใสอลังการอย่างที่เราคุ้นตา

เรายังได้เห็นผลงานเด็ดของเธออีกหลากหลาย
ไม่ว่าจะเป็น My Eternal
Soul ชุดภาพวาดนามธรรมสีสดของคุณยาโยย (ครั้งนี้มีผลงานราว 130 ชิ้นที่เพิ่งแสดงที่ญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกรวมอยู่ด้วย), Infinity Room หรือผลงานห้องกระจกเต็มไปด้วยไฟระยิบระยับที่เราชอบมาก
เหมือนหลุดไปอีกโลกหนึ่ง, Infinity Nests ชุดผลงานลายจุดสีอ่อนบนเฟรมขนาดยักษ์
จนถึงเซ็ตเฟอร์นิเจอร์จุดที่คุณยาโยยไปร่วม collaborate กับบริษัทเฟอร์นิเจอร์
นี่ยังไม่นับผลงานเขียนของคุณยาโยยที่เราก็เพิ่งรู้วันนี้เองว่าศิลปินคนนี้เขียนหนังสือและเขียนเยอะด้วย

หลังเดินดูงานสารพัดจุดจนเพลิน เราก็หลุดมาถึงห้องขายของที่ระลึกที่รับรองคนรักคุณยาโยยและคนรักจุดต้องกรี๊ด
เพราะอุดมด้วยของเรียกเงินให้บินออกจากกระเป๋า ตั้งแต่โปสการ์ด กระเป๋า แฟ้ม
กระดาษโน้ต Masking Tape และอีกมากมาย (ได้ข่าวว่าตอนแรกมีตุ๊กตาด้วย
แต่ตอนเราไปหมดแล้ว!) จี้จุดสาวกจุดขนาดนี้ คิวจ่ายตังค์จึงยาวเป็นคิวเคาน์เตอร์เช็กอินสายการบิน
แต่ก็นั่นแหละ รักจริงต้องอดทน
เราจึงยืนรอจนในที่สุดก็ได้ยกตะกร้าใส่ของที่ช้อปมาไปจ่ายตังค์

ช่วงเวลาในเวทย์มนต์ลายจุดจบลงแล้ว แต่เรารู้ว่าของในถุงพลาสติกสีแดงสดและความทรงจำจุดๆ
ในหัวใจจะยังคงอยู่กับเราจนบินลัดฟ้ากลับมาเมืองไทยแน่นอน

My Eternal Soul

address: The National Art Center, Tokyo
(Kokuritsu-Shin-Bijutsukan), Special Exhibition Gallery 1E 7-22-2 Roppongi, Minato-ku, Tokyo 106-8558

hours: งานจัดแสดงถึงวันที่ 22 พฤษภาคม 2560 (หยุดทุกวันอังคาร
ยกเว้นวันอังคารที่ 2 พฤษภาคม) เปิดให้ชมเวลา 10.00 – 18:00 น. ยกเว้นทุกวันศุกร์
วันเสาร์ที่ 29 เมษายน และวันอาทิตย์ที่ 7 พฤษภาคมที่จะเปิดเวลา 10.00 – 20.00 น. (แต่ละวันจะเปิดให้เข้างานจนถึง
30 นาทีก่อนเวลาปิดจริง)

อัตราค่าเข้าชมปกติคือ ผู้ใหญ่ 1,600 เยน /
เด็กมหาวิทยาลัย 1,200 เยน / เด็กมัธยมปลาย 800 เยน

อัตราค่าเข้าชมล่วงหน้าหรือชมเป็นกลุ่มคือ ผู้ใหญ่ 1,400
เยน / เด็กมหาวิทยาลัย 1,000 เยน / เด็กมัธยมปลาย
600 เยน

how to get there: เราว่าง่ายที่สุดคือนั่งเมโทรสาย Chiyoda
Line ไปลงที่สถานี Nogizaka เพราะมีทางออกที่โผล่ขึ้นไปถึง
The National Art Center พอดีเป๊ะ

Map:

ภาพ ธารริน อดุลยานนท์ และ กชกร มุสิผล

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post My Eternal Soul : ดื่มด่ำกับโลกลายจุดในนิทรรศการของ Yayoi Kusama appeared first on a day magazine.

เทศกาลสาขากรุงเทพฯ นี้จัดขึ้นโดย ปิยกรณ์ ชัยวีรพันธ์เดช, พัชร ลัดดาพันธ์ 2 นักออกแบบกราฟิก และ ศุภมาศ พะหุโล ผู้ร่วมก่อตั้ง BANGKOK CITYCITY GALLERY ตัวงานจะจัดที่แกลเลอรี่แห่งนี้ในวันที่ 7 – 10 กันยายน 2560

แต่ก่อนไปถึงวันจริง เราขอชวนทุกคนมารู้จัก Bangkok Art Book Fair 2017 แบบถึงเนื้อถึงตัวกันผ่าน 5 เรื่องน่ารู้ที่เราได้ไปถามไถ่พูดคุยกับผู้จัดงานมา รับรองว่าอ่านจบแล้วจะไปเที่ยวงานได้อย่างเข้าใจและสนุกขึ้นนะ

1. เทศกาลนี้จัดโดย 2 นักออกแบบกราฟิกฝีมือเยี่ยม และ 1 แกลเลอรี่เก๋

ก่อนไปคุยกันถึงเรื่องเทศกาล เราขอแนะนำตัวผู้จัดงานกันก่อน เริ่มจากปิยกรณ์ ชัยวีรพันธ์เดช และ พัชร ลัดดาพันธ์ พวกเขาคือ 2 นักออกแบบกราฟิกอิสระผู้สร้างสรรค์ผลงานมาหลากหลาย เช่น ทำงานกราฟิกให้บรรดานิทรรศการของ TCDC จัด WHETHER IT IS ART OT NOT เกี่ยวกับชีวิตและผลงานบน Digital Platform ของชวลิต
เสริมปรุงสุข ศิลปินแห่งชาติชาวไทยที่ไปใช้ชีวิตในเนเธอร์แลนด์ และก่อตั้ง The Rambutan: Graphic Design Platform จัดทำเวิร์คช็อป Graphic Design Meets the Society ที่ชวนตั้งคำถามถึงบทบาทของกราฟิกดีไซเนอร์ในประเทศไทย

ส่วน ศุภมาศ พะหุโล คืออดีตภัณฑารักษ์สาวของ TCDC ที่ผันตัวมาเป็นผู้ร่วมก่อตั้ง BANGKOK CITYCITY GALLERY แกลเลอรี่สีขาวสุดเก๋แห่งซอยสาทร 1 ซึ่งเป็นพื้นที่จัดงานสนุกหลากหลาย เช่น Melo House นิทรรศการภาพในรูปแบบเขาวงกตของตั้ม-วิสุทธิ์ พรนิมิต และ I Write You A Lot นิทรรศการเดี่ยวของเต๋อ-นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ที่มีกิจกรรมสนุกอย่างการเขียนบทสดที่คนไปแจมกันล้นหลาม

2. เทศกาลนี้จัดขึ้นเพื่อเป็นแพลตฟอร์มให้เหล่าคนทำหนังสือศิลปะ

ไอเดียของ Bangkok Art Book Fair 2017 เริ่มต้นเมื่อปิยกรณ์และพัชรได้จัดทำหนังสือ WHETHER IT IS ART OR NOT ซึ่งรวมผลงานของชวลิตบน Digital Platform ระหว่างนั้น เพื่อนนักออกแบบชาวเกาหลีแนะนำให้ทั้งคู่เอาหนังสือไปขายในเทศกาลหนังสือศิลปะ แต่เมื่อทั้งคู่ตอบว่าน่าเสียดายที่ยังไม่มีงานแบบนี้ในไทย เพื่อนเลยเล่า (ผสมยุ) ให้ฟังว่าการจัดงานแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แล้วยกตัวอย่างงานที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งเริ่มต้นจากสเกลเล็กๆ แต่ต่อมาก็เติบโตและกลายเป็นตัวก่อความเคลื่อนไหวที่น่าสนใจให้กับวงการออกแบบของที่นั่น ทำให้ปิยกรณ์และพัชรเริ่มสนใจและเห็นศักยภาพของแพลตฟอร์มเทศกาลหนังสือศิลปะนี้

เมื่อบวกกับประสบการณ์จากการทำ The Rambutan workshop: Graphic Design Meets the Society ก็ทำให้พบปัญหาว่าต่อให้นักออกแบบกราฟิกขยายขอบเขตตัวเอง
ก็ไม่มีพื้นที่ขายงาน ไอเดียเรื่องการจัดเทศกาลจึงกลับมาอีกครั้ง โดยมีศุภมาศซึ่งชื่นชอบหนังสือศิลปะและชื่นชอบไอเดียนี้ตั้งแต่แรกได้ยินคอยร่วมสนับสนุน

“หนังสือศิลปะมันเปลี่ยนโลก เปลี่ยนวิธีคิด เราเหมือนกันนะ สมมติซื้อมานั่งอ่านบนเครื่องบิน 2 ชั่วโมง ก็เปลี่ยนวิธีคิดเป็นอีกวิธีหนึ่งแล้ว เหมือนเราเห็นโลกที่มองออกไปอีกที่หนึ่งซึ่งไม่เคยไปมาก่อน เราว่าหนังสืออาจเป็นรูปแบบการสื่อสารที่เจ๋งที่สุดเลยด้วยซ้ำ มันน้อยมาก พกพาได้ แต่พาเราไปไกล” ศุภมาศอธิบายความสนุกของหนังสือศิลปะให้เราฟัง

งาน Bangkok Art Book Fair 2017 จึงเปลี่ยนรูปจากฝันสู่ความจริง โดยมีเป้าหมายหลักคือเป็นแพลตฟอร์มช่วยสนับสนุนคนสร้างงานซึ่งไม่ได้จำกัดแค่ศิลปินหรือนักออกแบบ แต่ยังหมายถึงนักวิจัยทุกสาขา รวมถึงช่วยให้คนอ่านได้เสพผลงานแปลกใหม่ และให้เด็กรุ่นต่อไปได้เห็นความเป็นไปได้สำหรับงานตัวเองในอนาคต

3. นี่คือเทศกาลหนังสือศิลปะที่ไม่ได้ขายแค่หนังสือศิลปะแบบเดิมๆ

ผู้จัดงานทั้งสามคนเห็นตรงกันว่าจะมองคำว่า ‘หนังสือศิลปะ’ ในความหมายกว้าง ในงานนี้จึงไม่ใช่แค่จะได้พบหนังสือศิลปะที่เป็นหนังสือสวยเก๋แพงลิบ แต่ยังจะได้พบหนังสือทำมือสนุกๆ ผลงานวิจัยดีๆ เรียกว่าเป็นหนังสือหลากหลายประเภทที่มีสุนทรียะบางอย่างในตัว และแน่นอนว่าจะไม่ได้มีแค่ผลงานของศิลปินไทย แต่เหล่าผู้จัดยังบอกเราว่าจะชักชวนศิลปินต่างประเทศมาร่วมแจมด้วย เพราะอย่างนั้นเตรียมพบหนังสือแปลกใหม่ละลานตาได้เลย

4. เทศกาลนี้ไม่ได้มีขายแค่หนังสือ

นอกจากมีหนังสือสวยๆ วางขาย Bangkok Art Book Fair ยังมีองค์ประกอบอีกมากมายมาเติมเต็มให้เทศกาลสมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นงานเสวนาน่าฟังเกี่ยวกับหนังสือศิลปะ
ซึ่งเริ่มจัดเรียกน้ำย่อยกันแล้วตั้งแต่วันที่ 25 – 26 มีนาคมที่ผ่านมา และจะยังจัดอีกเรื่อยๆ (โดยอาจกระจายตัวออกไปสู่พื้นที่อื่นนอกจากตัวแกลเลอรี่ด้วย) ดนตรีสดในวันงาน การเปิดตัวหนังสือศิลปะที่วางขายในงาน และนิทรรศการในงานที่น่าดูมาก เพราะย้อนมองหนังสือศิลปะที่อยู่กับเมืองไทยมาตั้งแต่อดีต และน่าจะมีหนังสือของจริงมาให้ได้สัมผัสกันด้วย

5. นี่คือเทศกาลที่อยากให้ผู้เข้าร่วมเกิด Conversation และ Collaboration

เทศกาลหนังสือศิลปะครั้งนี้ไม่ใช่แค่พื้นที่เพื่อให้คนขายได้ขาย คนซื้อได้ซื้อ แต่คนจัดยังหวังว่างานจะเอื้อให้เกิดบทสนทนาระหว่างศิลปินและคนอ่าน เพราะงานนี้ทั้งสองฝั่งจะได้พบกันโดยตรงไม่ผ่านตัวกลาง เหมือนที่เกษตรกรตัวเป็นๆ มาพบคนกินในงาน Farmer’s Market ใครสงสัยอะไร ชอบไม่ชอบอะไรก็คุยกันได้ และนอกจากบทสนทนาหรือ Conversation ทีมงานยังอยากให้งานนี้ช่วยให้มีการร่วมงานหรือ Collaboration ใหม่ๆ ซึ่งไม่ใช่แค่ระหว่างศิลปินกับศิลปิน แต่คนดูงานเองอาจสนใจลองร่วมทำงานกับศิลปิน เช่น มีเนื้อหาบางอย่างที่อยากให้พวกเขาช่วยถ่ายทอดก็ได้

ทั้งหมดนี้ทำให้งาน Bangkok Art Book Fair เป็นพื้นที่ดีๆ ซึ่งน่าจะช่วยให้ศิลปะเติบโตงอกงาม เป็นงานอย่างที่คนจัดงานอยากเห็นมันเกิดขึ้น “เราแค่อยากทำในสิ่งที่ชอบ อยากทำ มีแพสชันกับมัน และเป็นสิ่งที่เราคิดว่ามันอาจสวยงาม อาจมีประโยชน์ แต่ก็ไม่ได้อยากสร้างให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดขนาดนั้นนะ จริงๆ แล้วไม่ค่อยเชื่อเรื่องอย่างนั้นด้วย เพราะคิดว่าของพวกนี้ต้องค่อยๆ ทำ ต้องค่อยๆ ก่อร่างมันขึ้น” ศุภมาศบอกเล่าสิ่งที่อยู่ในใจทีมงาน

หากอยากเห็นผลงานที่พวกเขาปลูกปั้น ก็ลงตารางเตรียมตัวไปเจอกัน 7 – 10 กันยายนนี้ที่ Bangkok Citycity Gallery นะ

www.bangkokartbookfair.info

The post 5 เรื่องน่ารู้ก่อนไปดู Bangkok Art Book Fair เทศกาลหนังสือศิลปะครั้งแรกของกรุงเทพฯ appeared first on a day magazine.

‘ฮุกกะ’ เป็นเรื่องยอดฮิตมาแรงตั้งแต่ปีก่อน ถ้าให้อธิบายง่ายๆ ก็คงต้องบอกว่า ‘ฮุกกะ’ คือปรัชญาและวิถีของชาวเดนมาร์ก ที่เป็นหนึ่งในปัจจัยช่วยให้ประเทศนี้ครองแชมป์ประเทศแฮปปี้ที่สุดในโลกหลายสมัย เมื่อเห็นหนังสือปกสวยมากเล่มนี้ที่คนเขียนคือ ไมก์ วิกิง ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยความสุขซึ่งตั้งอยู่ในเดนมาร์ก เราผู้อยากแฮปปี้บ้างเลยหยิบไปจ่ายเงินอย่างไม่ลังเล

เมื่อกลับบ้านมาเปิดอ่าน
The Little Book of Hygge บอกเราว่า ฮุกกะคือทั้งแนวคิดและวิธีใช้ชีวิตที่เชื่อมโยงสัมพันธ์กับสภาพอากาศห่วยแตกของเดนมาร์ก
เมื่ออากาศหนาวเย็น ฝนกระหน่ำ แดดไม่ค่อยมี
ผู้คนจึงหันไปหาวิธีทำให้จิตใจเป็นสุขไม่หดหู่ แล้วพวกเขาก็พบว่าฮุกกะรอเราอยู่ในเปลวเทียนและแสงไฟอุ่นนวล
(เดนมาร์กมีอัตราการจุดเทียนเฉลี่ยต่อหัวสูงสุดในยุโรป) ในของกินอร่อยแบบไม่กลัวอ้วน
ในเสียงปะทุของกองไฟ ในการสังสรรค์กับเพื่อนสนิทกลุ่มเล็กๆ ที่บ้าน ชาวเดนมาร์กหาทางไปสู่ฮุกกะอย่างจริงจัง แล้วความพีกก็คือฮุกกะดันเวิร์กมากจนชาวเดนมาร์กแฮปปี้ร่าเริงกว่าพวกเราเขตร้อนเสียอีก!

ว่ากันแบบลงละเอียด
แต่ละหน้าของหนังสือเล่มนี้จะค่อยๆ นำเราไปสำรวจแง่มุมหลากหลายของฮุกกะที่แทรกซึมอยู่ในชาวเดนมาร์ก
ตั้งแต่นิยาม ประเทศอื่นมีอะไรคล้ายๆ แบบนี้มั้ย อะไรนับเป็นฮุกกะบ้าง (ว่ากันไปเป็นบทๆ
ตั้งแต่เรื่องแสง เรื่องอาหาร เรื่องความสัมพันธ์ ฯลฯ)
ไปจนถึงแนะนำวิธีไปสู่สิ่งนี้ เช่น แจกสูตรอาหารอร่อย แนะนำกิจกรรมแบบฮุกกะสไตล์ตลอดปี
และชี้เป้าวิธีจะฮุกกะแบบไม่เสียตังค์เยอะให้ ทุกบทเขียนอธิบายเข้าใจง่าย มีสถิติอ้างอิงสไตล์สถาบันวิจัย
และมีรูปประกอบสวยสบายตาชวนให้อ่านได้เพลินๆ เรียกว่าถ้าใครมองหาวิธีมีชีวิตดีมีความสุข
ลองหาหนังสือเล่มนี้มาอ่านดูก็ไม่เสียหาย หลายอย่างอาจเอามาใช้จริงในบ้านเราไม่ได้
(อากาศร้อนขนาดนี้จะให้ก่อกองไฟจริงเหรอ?) แต่เราว่าแก่นของมันที่พูดถึงการดึงเอาสิ่งที่ทำให้สุขใจมาเรียงรายไว้รอบตัวนั้นน่าสนใจ เพราะมันบอกเราว่า ถ้าจัดเรียงจักรวาลตัวเองให้ดี
ความสุขก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

ชาวเดนมาร์กรับประกัน!

ความยากง่ายในการอ่าน
: ฉบับภาษาอังกฤษอ่านได้เพลินๆ ไม่ยากนะ แต่อยากบอกไว้เป็นตัวเลือกด้วยว่าสำนักพิมพ์
Openworlds เพิ่งแปลเล่มนี้เป็นภาษาไทย
ใครขี้เกียจอ่านอังกฤษก็เชิญเลือกซื้อเวอร์ชันไทยกันเลย

The post The Little Book of Hygge : How to ชีวิตดีแบบชาวเดนมาร์ก appeared first on a day magazine.

ยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน เราเงยหน้ารับลมเย็นสดชื่นที่พัดผ่านต้นไม้และสระน้ำของอุทยานจุฬาฯ 100 ปี ก่อนนั่งลงฟังความช่างคิดเบื้องหลังสวนนี้จาก กชกร วรอาคม ภูมิสถาปนิกสาวแห่ง LANDPROCESS ที่ร่วมสร้างสวนมาตั้งแต่ยังเป็นเส้นความฝันบนกระดาษ

\\

สวนที่เปรียบเหมือนรากจามจุรี

กชกรเล่าว่า เรื่องราวของสวนแห่งนี้เริ่มต้นใน พ.ศ. 2555 เมื่อจุฬาฯ จัดประกวดออกแบบพื้นที่ประมาณ 30 ไร่บริเวณสวนหลวง-สามย่าน ซึ่งในแผนผังกำหนดไว้เป็นสวนสาธารณะมาแต่ต้นให้เป็น ‘อุทยานจุฬาฯ 100 ปี’ เพื่อฉลองวาระจุฬาฯ ครบหนึ่งศตวรรษ LANDPROCESS เป็นผู้ชนะในการแข่งขันครั้งนี้ด้วยไอเดียที่อยากสร้างสวนยุคใหม่ซึ่งไม่ได้เป็นแค่พื้นที่สีเขียวแต่มีหน้าที่ช่วยเมือง โดยมองไปข้างหน้าว่าอีก 100 ปี สวนนี้ควรเป็นตัวอย่างแก่สังคมในด้านไหน

หลังศึกษาค้นคว้า ทีมงานพบว่ากรุงเทพฯ ใน 100 ปีข้างหน้าจะต้องเผชิญการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ จะต้องพบสถานการณ์ภัยแล้งสลับกับน้ำท่วม LANDPROCESS จึงตั้งใจออกแบบสวนเพื่อเป็นตัวอย่างพื้นที่จัดการทรัพยากรน้ำอย่างมีประสิทธิภาพ พวกเขาเปรียบสวนนี้กับรากของต้นจามจุรี (Rain Tree) ต้นไม้สัญลักษณ์ของจุฬาฯ ที่นอกจากให้ร่มเงาเกื้อกูลสิ่งรอบข้าง ยังมีรากที่มีศักยภาพเก็บความชุ่มชื้นไว้ในดินด้วย

สวนที่ช่วยเมืองดูแลน้ำ

แนวคิดที่แตกต่างสะท้อนสู่สวนสาธารณะที่ไม่เหมือนใคร หน้าที่แรกของอุทยาน 100 ปีจุฬาฯ คือกักเก็บน้ำทุกหยดไว้ใช้ พื้นที่โดยรวมของสวนจึงถูกยกขึ้นจนลาดเอียงเพื่อให้น้ำฝนไหลมารวมกันที่สระรับน้ำด้านหน้าสุด (Retention Pond) รวมถึงไหลลงด้านข้างที่มีส่วนพื้นที่ชุ่มน้ำ (Wetland) ไว้รองรับน้ำ ขณะที่บริเวณอื่นซึ่งเป็นผืนดินก็มีทั้งสนามหญ้าและต้นไม้ช่วยดูดซับน้ำ ส่วนตรงไหนเป็นปูนก็ใช้วัสดุอย่างคอนกรีตรูพรุน (Porous concrete) แทนคอนกรีตปกติที่น้ำซึมสู่ดินไม่ได้ และถ้ามีน้ำเหลือบนพื้น น้ำนั้นจะไหลไปสู่สวนน้ำฝน (Rain Garden) ทางระบายน้ำที่ไม่ได้มีการวางท่อ แต่เป็นทางที่เรียงรายด้วยไม้พุ่มและพืชคลุมดินต้นไม้เล็กๆ ซึ่งช่วยซับน้ำ

นอกจากกักเก็บ อุทยานนี้ยังช่วยบำบัดน้ำเสียให้กลับใสสะอาดโดยต่อเชื่อมไปยังละแวกเพื่อนบ้านให้น้ำซึ่งผ่านการบำบัดแล้วรอบหนึ่งไหลมาบำบัดต่อที่ส่วนระบบบำบัดน้ำ Wetland ด้านข้าง นอกจากนี้น้ำในสวนเองเมื่อไหลลง Rain Garden สู่รากต้นไม้เล็กๆ ในทางระบายน้ำนั้นก็มีคุณสมบัติช่วยบำบัดน้ำด้วย

สวนที่เป็นห้องเรียนกลางแจ้ง

นอกจากเป็นตัวอย่างเรื่องจัดการน้ำ อุทยานแห่งนี้ยังตั้งใจจะเป็นห้องเรียนนอกห้องเรียนของเหล่านิสิตจุฬาฯ และชุมชนที่น่าจะเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ใช้หลัก แต่แทนที่จะยกส่วนสนับสนุนการเรียนรู้ไว้ตรงกลาง กชกรเลือกใช้วิธีใหม่คือกระจายส่วนห้องเรียนไว้รอบๆ เพื่อให้เกิดความเคลื่อนไหวคึกคักรอบขอบสวน สร้างความปลอดภัยรวมถึงชวนให้คนอยากเข้ามาใช้พื้นที่ ขอบสวนแต่ละด้านจึงถูกแบ่งออกเป็นห้องเรียนกลางแจ้ง 8 ห้อง แต่ละห้องคอนเซปต์ต่างกันไป เช่นห้อง Herb Room ที่มีสวนสมุนไพรและพื้นที่ให้นั่งเล่นได้ และห้อง Earth Room ที่มีที่นั่งก่อจากดินหลากสีที่มาจากพื้นที่ต่างๆ ทั่วประเทศ ใครๆ ก็มาใช้พื้นที่นี้ได้อย่างอิสระ หรือถ้าอาจารย์อยากพานักเรียนทั้งห้องมา แค่โทรมาจองไว้ก่อนก็เรียบร้อย

สวนที่ยืดหยุ่นตามผู้ใช้

พื้นที่
30 ไร่ของสวนถูกคิดไว้รองรับคนใช้ตั้งแต่หลักสิบถึงหลักพัน เช่น ถ้ามากันไม่เกิน 50 คนก็นั่งกระจายตามห้องเรียนกลางแจ้ง ถ้าคนชักเยอะก็ใช้ส่วนสนามหญ้าโล่งกว้างและพื้นที่ที่เรียกว่า Outdoor Amphitheater หรือส่วนที่นั่งทรงครึ่งวงกลมแบบโรงละครสมัยก่อนซึ่งกระจายอยู่ทั่วสวน ไม่ใช่แค่ปริมาณคนยืดหยุ่น กชกรยังตั้งใจให้สวนนี้ใช้งานได้หลากหลาย นอกจากมานั่งเรียน เราเลยน่าจะได้เห็นเด็กๆ สายละครเวทีมาฝึกซ้อมละคร คนในชุมชนใกล้เคียง มาวิ่ง ปั่นจักรยาน เล่นว่าวในยามแดดร่มลมดี คนทั่วไปมาจัดอีเวนต์เชิงสร้างสรรค์ที่สนุกสนาน และอื่นๆ อีกมากมายตามแต่ผู้ใช้ต้องการ

สวนที่ตั้งใจเป็นป่าในเมือง

เมื่อก้าวเข้ามาในสวน เราจะได้เจอต้นไม้เขียวทั้งเล็กใหญ่ กชกรบอกว่าเธอตั้งใจไม่ใช้ต้นไม้ต่างถิ่น แต่ใช้พันธุ์ไม้ป่าแปลกตาที่คิดมาแล้วว่าเหมาะกับกรุงเทพฯ และสวนสาธารณะ ในสวนนี้เลยมีไม้ป่าชื่อคุ้นอย่างไม้มะค่า ไม้เต็ง ไม้ตะเคียน จนถึงต้นไม้ชื่อแปลกอย่างขานาง มะหาด เสม็ด โดยจะเลือกต้นไม้ประจำถิ่นของจังหวัดต่างๆ ไปปลูกใน 8 ห้องเรียนกลางแจ้งแบบ 1 ห้อง 1 พันธุ์ นอกจากคัดสรรพันธุ์ไม้ ทีมงานยังตั้งใจคัดขนาด โดยไม่เลือกล้อมต้นไม้ใหญ่มาปลูก แต่เลือกเพาะพันธุ์จากกล้าและต้นไม้วัยหนุ่มสาวเพื่อให้ทุกต้นเติบโตไปพร้อมพื้นที่อย่างมั่นคง

สวนที่ไม่ได้มีแค่ที่โล่ง

ในสวนแห่งนี้ไม่ได้มีแค่พื้นที่กลางแจ้ง แต่ยังมีอาคารเอนกประสงค์หลังใหญ่ 1 หลังที่คอนเซปต์เท่ไม่เหมือนใคร เพราะมันซ่อนตัวอยู่ใต้ส่วนเนินดินด้านบนสุดซึ่งเรียกว่า Green Roof หรือหลังคาดินที่เขียวชอุ่มด้วยวัชพืช นอกจากแทบไม่ต้องดูแลรักษา เนินที่ว่ายังช่วยดูดซับและกระจายความร้อนให้ตัวอาคาร ตึกนี้จึงเป็นพื้นที่ที่ทั้งสวยแปลกตาและเย็นสบายน่ามาใช้งานเป็นที่สุด

สวนที่ปลอดภัยแต่ไม่ปิดกั้น

สวนแห่งนี้มีรั้วกั้นที่เปิด-ปิดได้ แต่ขณะเดียวกันรั้วที่ว่าก็ไม่ได้ปิดทึบ เพราะกชกรอยากให้คนนอกสวนและในสวนมองเห็นกันได้เพื่อป้องกันอันตรายต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้นเช่น การฉกชิงวิ่งราว ความโล่งโปร่งของพื้นที่และบริเวณขอบที่เป็นบรรยากาศห้องเรียนยังช่วยเชื้อเชิญให้คนอยากเข้ามาใช้สวนมากขึ้น

สวนที่ไม่สิ้นสุดแค่ในสวน

อุทยานจุฬาฯ 100 ปีไม่ได้สิ้นสุดแค่แนวรั้วหรือส่วนห้องเรียนตรงขอบสวน แต่ยังกินความถึงถนนจุฬาฯ 100 ปี (ซอยจุฬาลงกรณ์ 5) ที่อยู่ติดกัน แต่เดิมจุฬาฯ ตั้งใจพัฒนาพื้นที่ใกล้เคียงถนนนี้ให้เป็นตึกสูงลิ่ว ซึ่งตามกฎหมายระบุว่าด้านหน้าต้องเป็นพื้นที่ถนน 30 เมตร ถนนสายนี้จึงกว้างขวาง กชกรและทีมงานลงมือเปลี่ยนแปลงถนนที่เคยมีจุดหมายเชิงธุรกิจให้เป็นถนนเพื่อคนเดินและการปั่นจักรยาน เพื่อช่วยต่อแนวแกนหรือแนวเครือข่ายพื้นที่สีเขียวของจุฬาฯให้เชื่อมโยงกันชัดเจน ไม่ขาดตอนเหมือนที่ที่ดินของจุฬาฯ มีถนนพญาไทผ่ากลาง จากถนนสี่เลน ถนนจุฬาฯ 100 ปีโฉมใหม่กลายเป็นถนนสองเลน มีเลนจักรยาน มีทางเท้ากว้างขวาง รวมถึงปลูกต้นไม้ร่มรื่นและยังมีทางระบายน้ำแบบ Rain Garden ตลอดแนวถนนที่ช่วยให้ฝนตกแล้วไม่ไหลลงท่อสูญเปล่า แต่เพิ่มความชุ่มชื่นให้รากไม้และงอกงามเป็นร่มเงาสู่ถนน เพราะฉะนั้นไม่ต้องเดินเข้าไปถึงในสวน แค่เดินริมถนนใกล้ๆ ก็จะได้เห็นการจัดการพื้นที่ซึ่งช่วยทั้งเมืองและคนอยู่อาศัย ตามความตั้งใจของผู้สร้างที่อยากรังสรรค์พื้นที่สีเขียวซึ่งเป็นประโยชน์ทั้งในวันนี้และอนาคต

“เราคิดว่าไม่ใช่ว่าคนไทยไม่ใช้พื้นที่กลางแจ้ง แต่มันไม่มีโอกาส เราไม่มีวิถีชีวิตหรือไม่มีการช่วยให้วิถีชีวิตอย่างนั้นเกิดขึ้น ซึ่งเราว่าที่สวนนี้น่าสนใจเพราะเป็นสวนสาธารณะระดับชุมชนอยู่ใกล้จุฬาฯ อยู่กลางเมือง แล้วเราก็พยายามสร้างนวัตกรรมให้คนมาใกล้ชิด มาเรียนรู้ธรรมชาติได้ และปกติแล้วถ้าสร้างอะไรเราคงไม่ได้คิดว่ามันต้องอยู่ต่อไปอีกร้อยปี แต่เราว่าสวนนี้เป็นการมองไปในอีกร้อยปีข้างหน้า คนรุ่นเราทิ้งอะไรไว้ให้จุฬาฯ ให้คนรุ่นต่อไปมาเรียนรู้พักพิงเราคิดว่าสวนนี้เป็นการส่งต่อจุฬาฯ ในศตวรรษใหม่ที่ยั่งยืน” กชกรกล่าวทิ้งท้าย

Facebook l LANDPROCESS

ภาพ LANDPROCESS และ ณัฐปคัลภ์ ทัศนวิริยกุล

The post อุทยานจุฬาฯ 100 ปี : สวนสาธารณะยุคใหม่ที่ตั้งใจตอบโจทย์กรุงเทพฯ ในอีก 100 ปี appeared first on a day magazine.

สิ่งพิเศษคือนอกจากตัวเพลงที่แสนจะน่าฟัง
ชาวเดอะ ชราภาพ ยังคิดแคมเปญสนุก ชวนเหล่าศิลปินมาสร้างสรรค์ภาพอวยพรของแต่ละวันขึ้นใหม่จนสวยเก๋
ให้วัยรุ่นชิกๆ อย่างเราลองโหลดมาส่งกลับให้ญาติผู้ใหญ่บ้าง โดยเริ่มจากศิลปินคอลลาจไทย
7 คน 7 ภาพ นำทีมโดยศิลปินคอลลาจฝีมือเยี่ยมอย่าง หลง–เศรษฐพงศ์
โพวาทอง

ภาพอวยพรทั้งหมดได้ถูกทยอยปล่อยออกมาให้เห็นกันจนครบเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา แต่เรื่องราวสนุกเบื้องหลังแคมเปญกำลังจะเริ่มนับจากบรรทัดนี้เป็นต้นไป

สวัสดีวันจันทร์ : เพลงที่พูดถึงพฤติกรรมคนแก่ซึ่งวัยรุ่นอิน

เดอะ ชราภาพ : ทุกเพลงของเราจะพุ่งไปที่เรื่องของคนสูงวัยหมด
เพราะความสูงวัยเป็นเรื่องสากล เราเคยมีอารมณ์ร่วมกับญาติผู้ใหญ่
กับคนรอบตัวที่สูงวัย ขณะเดียวกัน วันหนึ่งวัยรุ่นก็จะไปสู่จุดนั้น พอมาถึงเพลงที่ 4 ของวง
เราก็มานั่งคิดว่ามีเรื่องอะไรที่เป็นเรื่องของคนชราซึ่งคนอินกันอยู่แล้วและจะเข้าใจได้ง่าย พอดีเรามีผู้ใหญ่
มีคนรอบตัว ที่ชอบส่งภาพสวัสดีกัน
ก็เลยคิดว่าถ้าเอาเรื่องนี้มาเล่าก็น่าจะไปถึงคนชราได้ และวัยรุ่นก็เข้าใจได้ด้วย

เพลงจบ ความสนุกไม่จบ

เดอะ ชราภาพ : เราทำเพลงเสร็จนานแล้ว แต่ก็มาคิดกันว่าตอนปล่อยจะโปรโมตยังไงให้สนุกและเป็นการต่อยอดไปจากตัวเพลง
เลยนึกถึงว่าเวลาเราปล่อยเพลงไป ปกติคนก็จะแค่ฟัง ไม่ได้มีส่วนร่วม แต่คราวนี้การส่งภาพสวัสดีพวกนี้จะมีความเป็นวัฒนธรรมประมาณหนึ่ง
มันเกิดขึ้นทุกวัน พ่อแม่เราก็ยังส่งภาพพวกนี้อยู่ เลยคิดว่าหรือจะมาทำให้วัฒนธรรมที่ดูเชยมาอยู่ในกระแสของวัยรุ่นให้ได้หน่อย
แล้วจะทำยังไงดี เราก็เลยคิดว่าหรือที่มันเชย เพราะไม่เคยมีใครลุกขึ้นมาดีไซน์ให้เข้ากระแส
แล้วก็เลยคิดต่อว่าน่าจะสนุกถ้าเราชวนคนที่เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้อย่างพวกนักทำภาพประกอบ
พวกกราฟิกดีไซเนอร์ มาทำให้ภาพเจ๋งไปเลย

The Charapaabs x 7 Thai Collage Artists

ภาพ: เศรษฐพงศ์ โพวาทอง

เดอะ ชราภาพ : พอดีตอนที่คิดแคมเปญ กระแสการทำภาพคอลลาจเริ่มกลับมาฮิตอีกรอบ
เราก็เลยเสิร์ชดูว่ามีใครน่าสนใจบ้าง ก็ไปเจอพี่หลง-เศรษฐพงศ์
โพวาทอง ที่น่าจะเป็นมือคอลลาจอันดับต้นๆ ของไทย เลยลองไปชวนพี่เขาว่ามีโปรเจกต์ สนใจมั้ย
ทางพี่หลงก็สนใจและบอกว่าเดี๋ยวจะรวบรวมศิลปินให้

เศรษฐพงศ์ : ศิลปินที่เราชวนส่วนมากไม่ได้รู้จักกันเป็นส่วนตัวมาก่อน
แต่เห็นผลงานกันในเฟซบุ๊ก เหมือนเป็นคอนเนกชันแบบหลวมๆ ที่จริงเราอยากชวนมากกว่านี้นะ
แต่มันมีแค่ 7 วัน เกณฑ์ที่ใช้เลือกคือคนที่ทำงานแนวนี้ได้ดี
และเราก็อยากส่งเสริมให้ศิลปินใหม่ๆ ได้มีพื้นที่แสดงงานด้วย
บางคนที่เลือกก็เลยเป็นศิลปินหน้าใหม่เลย

เปลี่ยนภาพอวยพรเชยๆ
ให้โมเดิร์น มีอารมณ์ขัน

เดอะ ชราภาพ : เราคิดว่าอยากเปลี่ยนสิ่งที่มันค่อนข้างเชย ดูแล้วขำ
ดูเป็นสิ่งที่วัยรุ่นเขาดูถูกกัน ให้มันดูคูล ดูโมเดิร์นขึ้น
ซึ่งพอคุยกับพี่หลงแป๊บเดียวก็เข้าใจกันเลย จากนั้นเราก็บรีฟศิลปินคนอื่นๆ
ผ่านพี่หลง ส่งเพลงให้ฟัง ส่ง proposal ให้ บอกว่าอยากให้ศิลปิน
7 คน ทำภาพ 7 วัน
โดยอยากให้ผลงานมีแก่นของภาพแนวนี้ที่มักจะมีดอกไม้ มีรูปพระ
มีการใส่ข้อความสวัสดี และธีมสีทั้งหมดจะต้องล้อกับสีของวัน
คือเรายึดแกนหลักของวัฒนธรรมนี้ให้หมด เพียงแต่ว่าเปลี่ยนจากที่เคยดูเชยให้โมเดิร์นขึ้น

ภาพทั้งหมดนี้ศิลปินไม่ต้องส่งดราฟต์มาให้เรา เราให้เกียรติเขาเลย
เช่นถ้าบรีฟตอนต้นเดือน ก็แค่นัดกำหนดส่งงานกันตอนปลายเดือน

เศรษฐพงศ์ : เราก็ไปบรีฟศิลปินคนอื่นต่อสั้นๆ ว่าให้นึกถึงภาพดอกไม้และคำอวยพรที่คนสูงอายุชอบส่งกัน
แล้วก็ให้แบ่งทำกันคนละวันตามสไตล์ของตัวเอง โดยทำเป็นทรงจัตุรัส ให้โทนสีค่อนข้างตรงกับวันที่ได้ไป
และให้ใส่คำมารวมกันในภาพไปเลย ส่วนใครได้วันไหนก็จับฉลากกัน อย่างเราจับได้วันอาทิตย์
ตอนแรกก็คิดว่าจะเอารูปพระอาทิตย์ที่ถ่ายจากอวกาศดีมั้ย แต่มันก็ดูทื่อๆ ไป เราก็เลยไปเลือกภาพในสต็อกที่มีโทนสีแดงคลุมมาใช้เยอะๆ
เพราะเป็นธีมวันอาทิตย์ โดยคอลลาจออกมาในแนวเซ็กซี่หน่อย
ดูตรงกันข้ามกับภาพที่คนสูงอายุส่งกัน
เพราะว่าเราก็อยากให้วัยรุ่นรู้สึกว่าภาพแบบนี้วัยรุ่นก็ส่งได้ คนรับเองก็จะได้รู้สึกว่าแปลกตาหน่อย
ไม่ใช่รู้สึกว่าดอกไม้อีกแล้ว

เพลงและภาพที่อยากช่วยให้เราเข้าใจกัน

เดอะ ชราภาพ : เราแต่งเพลง สวัสดีวันจันทร์ เพราะอยากให้คนสองรุ่นเข้าใจกัน
บางทีเด็กจะรำคาญสิ่งที่พ่อแม่ส่งมา ส่งมาอีกแล้ว ส่งมาทุกวัน ขี้เกียจตอบ
ขี้เกียจอ่าน แต่ในเพลงก็จะบอกไว้ว่าที่จริงแล้ว ผู้ใหญ่เขาแค่อยากส่งความหวังดี
แค่อ่านก็พอใจแล้ว ส่วนแคมเปญที่ทำ เราก็อยากให้วัยรุ่นได้รู้สึกใจเขาใจเรา
สมมติว่าถ้าวัฒนธรรมส่งภาพอวยพรนี้ไม่เชย ภาพที่ส่งกันโอเค
สุดท้ายเราก็เปิดใจรับหรือเปล่า
เพราะในมุมของผู้ใหญ่เขาก็คงรู้สึกว่าภาพพวกนั้นสวยงาม คนเรามีรสนิยมไม่เหมือนกัน
มันก็ไม่ถูกที่จะไปตัดสินรสนิยมคนอื่น ถ้าภาพอวยพรสวยในแบบเรา
เราก็อยากส่งให้เพื่อนรึเปล่า มันก็เป็นไปได้ไง
เราก็อยากให้วัยรุ่นได้ลองมีประสบการณ์แบบผู้สูงวัย ลองดูว่ามันก็สนุกได้นะ
แล้วถ้าคนที่เขายังไม่เคยฟังเพลงเลยมาเห็นภาพก่อน ก็น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่เขาสนใจภาพแล้วไปลองฟังเพลงไปเสพเนื้อหาเพลง
เราว่าทุกอย่างก็จะเชื่อมต่อกัน

หลังปล่อยภาพเซ็ตนี้แล้ว อีกประมาณหนึ่งอาทิตย์
เราจะมีแคมเปญสนุกๆ ให้คนลองไปส่งหาพ่อแม่ หาปู่ย่าตายาย แล้วลองเอารูปกลับมาให้เราดูกันหน่อยว่าพอส่งไปแล้วคนสูงวัยเขารู้สึกยังไง แต่ตอนนี้ก็มีคนช่วยแชร์ มีคนโหลดไปลองส่งไปในกรุ๊ปครอบครัว
กรุ๊ปญาติแล้ว แล้วเขาก็ถ่ายภาพกลับมาให้ดูด้วย เราก็รู้สึกว่ามันสนุกดีนะ

ภาพ: กัมปนาท หัสดีวิเศษ

ภาพ : สมโภชน์ ลักษณะนิยม

ภาพ: นักรบ มูลมานัส

ภาพ: อิสระ เทวาหุดี

ภาพ : ชฏิลรัตน์ ดอนปัน

ภาพ: Hof Ox

ไปลองโหลดภาพอวยพรชิกๆ
มาส่งหาญาติผู้ใหญ่และติดตามแคมเปญสนุกอื่นๆ ของเพลงสวัสดีวันจันทร์ได้ที่ Facebook l The Charapaabs

ภาพ เดอะ ชราภาพ
และเศรษฐพงศ์ โพวาทอง

The post The Charapaabs x 7 Thai Collage Artists : เมื่อวงดนตรีเก๋ชวนวัยรุ่นส่งภาพอวยพรแนวใหม่กลับไปให้ญาติผู้ใหญ่ appeared first on a day magazine.