โปรเจกต์ ‘โชว์เหนือ’ ที่ a day ร่วมมือกับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.)

กับบางคนผมอาจเผื่อใจไว้ว่าอาจโดนปฏิเสธ แต่กับชายผู้นี้ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเขาจะตอบตกลง

ไม่ใช่เพียงความสัมพันธ์อันดี หากแต่ผมพอรู้ว่าด้วยนิสัยใจคอและความเชื่อในการทำธุรกิจ เขาคือคนที่พยายามหาวิธีการใหม่ๆ ไม่เหยียบย่ำซ้ำรอยสำเร็จเดิมๆ และโปรเจกต์นี้น่าจะตอบโจทย์บางอย่างในใจเขาทั้งในมุมธุรกิจและแพสชั่นส่วนตัว

สำหรับคนไม่รู้จัก Rompboy คือแบรนด์สตรีทแฟชั่นไทยที่สินค้าแต่ละคอลเลกชั่นขายหมดในหลักนาที–บางครั้งหลักวินาที จุดเด่นสำคัญนอกจากการผลิตในจำนวนจำกัด การออกแบบที่ใส่ใจรายละเอียด คือการที่เขาพยายามนำเสนอสิ่งใหม่ แม้สิ่งเก่าที่ทำมาจะสำเร็จดีอยู่แล้ว

รองเท้าผ้าใบที่ผลิตทีไรก็ขายหมดเกลี้ยงทุกที แทนที่จะผลิตซ้ำออกมาขายเรื่อยๆ เขาก็หันไปผลิตสิ่งอื่นที่กระตุ้นหัวใจให้เต้นแรงกว่า

เมื่อ 4 ปีก่อนตอนที่พบกันเขาบอกผมว่า “ถ้าทุกวันนี้ผมยังออกรองเท้าสีเดิมไปเรื่อยๆ วัสดุเดิมๆ ไปเรื่อยๆ ผมคงเกลียดตัวเอง ทั้งที่เราก็รู้นะว่าทำอีกอย่างหนึ่งมันอาจจะได้เม็ดเงินมากกว่า แต่ผมรู้สึกว่าทำอย่างนี้แล้วชีวิตมันยังมีเช็กพอยต์ให้รู้ว่าเราทำอันนี้ได้ เดี๋ยวเราลองไปทำตรงนี้ดีกว่า ซึ่งทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ แต่เราได้ลองอะไรใหม่ๆ ไปเรื่อยๆ”

ด้วยความที่หนึ่งในวัตถุดิบของภาคเหนือที่ a day อยากหยิบมาบอกเล่าคือผ้าย้อมฮ่อมธรรมชาติ ซึ่งเป็นสินค้าขึ้นชื่อของจังหวัดแพร่ ผมจึงนึกถึงแบรนด์ Rompboy เป็นลำดับแรกๆ ด้วยเชื่อว่าความกล้าทดลองและพยายามหาโอกาสในวัตถุดิบใหม่ๆ รวมถึงความใส่ใจในรายละเอียด น่าจะทำให้ผลงานปลายทางออกมามีพลังและน่าสนใจ

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อติดต่อหาเขาเพื่อชวนมาร่วมโปรเจกต์นี้ เขาถามคำถามที่จำเป็นต้องรู้ไม่กี่คำถามก่อนจะตกปากรับคำ และแน่นอน หนึ่งในคำถามในวันนั้นคือ

“พวกเราจะไปแพร่กันวันไหนดี”

การเดินทางไปเยือนแพร่เพื่อตามหาผ้าย้อมฮ่อมธรรมชาติมาทำผลิตภัณฑ์แบรนด์ Rompboy ครั้งนี้นั้นทั้งง่ายและยาก

ง่าย–เพราะใครๆ ก็รู้กันว่าผ้าย้อมฮ่อมธรรมชาติคุณภาพดีนั้นหาได้ง่ายดายในจังหวัดแห่งนี้ เนื่องจากเป็นจังหวัดที่พืชอย่างฮ่อมซึ่งเป็นวัตถุดิบสำคัญเติบโตได้ดี

ยาก–เพราะท่ามกลางร้านคุณภาพสูงใกล้เคียงกันหลายๆ ร้าน การเลือกผ้าจากเพียงร้านใดร้านหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จำเป็นต้องออกเดินทางไปเห็นไปสัมผัสด้วยมือและตาตัวเองจึงเลือกได้ และนั่นเป็นเหตุผลสำคัญที่เราเดินทางไปจังหวัดแพร่

ที่สนามบินดอนเมือง ก่อนขึ้นเครื่องออกเดินทางผมชวนบู้คุยถึงความทรงจำเกี่ยวกับสถานที่ปลายทาง

จากการตอบรับอย่างรวดเร็วเมื่อวันที่ชวนมาร่วมโปรเจกต์ ผมเดาว่าเขาน่าจะมีความทรงจำกับจังหวัดแพร่มาไม่น้อย แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม

“ยอมรับเลยว่าแพร่เป็นจังหวัดที่ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยคิดถึงเลย เพราะว่าถ้าให้เรานึกถึงภาคเหนือ เราจะนึกถึงแค่เชียงใหม่ เชียงราย หรือแม่ฮ่องสอนที่เป็นภูเขาไปเลย ผมเพิ่งมารู้จักแพร่ช่วงหลัง ได้ยินชื่อแล้วก็อ่านบทความตามเว็บไซต์ต่างๆ บ้าง เลยรู้ว่า แพร่มันเป็นเมืองท่าของสินค้าแฮนด์เมดนะ แล้วผ้าที่มาจากแพร่ก็เป็นผ้าที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ แตกต่างจากจังหวัดอื่นๆ 

“อย่างผมจะรู้จักการย้อมครามของที่สกลนครว่าเป็นยังไง แต่ว่าพอได้รู้จักแพร่คร่าวๆ ก็รู้สึกว่าคาแร็กเตอร์ผ้าย้อมฮ่อมของแพร่มันมีความแตกต่างบางอย่างอยู่ในเรื่องของพื้นผิว การทอ ลายทอ แล้วก็สีที่มันดูพิเศษ”

อย่างที่เขาว่า เมื่อพูดถึงการเดินทางไปเยือนภาคเหนือ แพร่อาจไม่ใช่จังหวัดแรกๆ ที่ใครหลายคนนึกถึง แต่เมื่อพูดถึงผ้าย้อมฮ่อม แพร่คือชื่อแรก และอาจเป็นชื่อเดียวที่ผุดขึ้นในความทรงจำ

“ทริปนี้เรามาเพื่อหาวัตถุดิบที่มันพิเศษมากๆ มาหาผ้าที่เป็นผ้าท้องถิ่นที่ผมคิดว่าผมน่าจะเอามาใช้กับโปรดักต์ของผมได้ นี่น่าจะเป็นครั้งแรกของ Rompboy ที่ได้เอาผ้าไทยๆ วัตถุดิบไทยมาใช้กับงานร่วมสมัย

“และอีกอย่าง ผมคิดว่าผมสนใจในการย้อมฮ่อม ซึ่งเท่าที่หาข้อมูลมา ฮ่อมตอนนี้เป็นที่แพร่หลายมากในจังหวัดแพร่ แล้วก็เป็นเหมือนภูมิปัญญาชาวบ้านที่คนรุ่นใหม่ไม่ค่อยรู้จัก เราเลยอยากจะเอาตรงนี้มานำเสนอ เพราะเราคิดว่านี่แหละมันคืออาวุธลับของจังหวัดแพร่เลย เราไม่เห็นว่ามันเป็นอะไรที่เชย ตรงกันข้าม สำหรับเรามันเป็นอะไรที่ร่วมสมัยสุดๆ แค่เราหยิบยกมันมาพรีเซนต์แบบใหม่ในสไตล์ที่เป็นของเรา”

และเพื่อให้เหมาะสมกับจำนวนวันที่ไปเยือนแพร่ การเดินทางครั้งนี้เราวางแผนกันไว้ว่าจะไปยัง 5 ร้านที่นอกจากจะเป็นร้านที่มีผ้าย้อมฮ่อมธรรมชาติให้เลือกซื้อแล้ว ยังเป็นสถานที่ที่ให้ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการย้อมฮ่อมกับพวกเราได้ด้วย

01 : ร้านแก้ววรรณา

“การได้เห็นผ้าย้อมฮ่อม ยังไม่รู้สึกเท่าการสัมผัส”

ร้านแรกที่เราไปเยือนคือร้านแก้ววรรณาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสนามบินจังหวัดแพร่ แต่ระยะทางไม่ใช่เหตุผลที่เรามาเยือนที่นี่

เมื่อพูดถึงวงการฮ่อมธรรมชาติ ชื่อแรกๆ ที่คนในจังหวัดที่สนใจภูมิปัญญานี้เอ่ยถึงเป็นเสียงเดียวกันคือ ไกร–วุฒิไกร ผาทอง ชายผู้เมื่อกว่ายี่สิบกว่าปีก่อนลุกขึ้นมารื้อฟื้นภูมิปัญญาย้อมฮ่อมธรรมชาติที่ ณ ขณะนั้นเกือบสูญหายไปจากจังหวัด

“ในแง่ของคนแพร่ ที่นี่เรามีต้นฮ่อมอยู่ในป่า มีเสื้อม่อฮ่อมที่มีชื่อเสียงมานานแล้ว แล้วคำว่าเสื้อแพร่ ฮ่อมคือเสื้อแพร่ กระบวนการทั้งหมดของเราใช้ระบบพืชผักผลไม้ตามฤดูกาล เราไม่ได้ใช้เคมีหรือสารสังเคราะห์” ไกรเล่าถึงจุดเด่นสำคัญที่ทำให้ผ้าย้อมฮ่อมของที่นี่ต่างจากที่อื่น นั่นคือการย้อมฮ่อมร้อยเปอร์เซ็นต์

ไม่ง่ายและเหนื่อยกว่าการใช้สารเคมีแน่ๆ แต่ไกรก็ยืนยันว่าเขามาถูกทาง ไม่ใช่แค่สามารถรื้อฟื้นภูมิปัญญาที่เกือบสูญหายได้สำเร็จ แต่ผ้าของเขายังได้รับการยอมรับอย่างดีจากตลาด มีลูกค้าที่เห็นค่าของการย้อมธรรมชาติคอยสนับสนุนจนแก้ววรรณาสามารถอยู่รอดมาได้จนขวบปีนี้

ไม่ใช่แค่ขายผ้า เขายังตั้งใจให้ที่แห่งนี้เป็นพื้นที่กระจายความรู้และภูมิปัญญาดั้งเดิมให้คนที่สนใจได้เรียนรู้อีกด้วย ด้านหลังร้านแก้ววรรณาซึ่งเป็นโรงย้อมฮ่อมจึงมีผู้แวะเวียนมาเรียนรู้และลองย้อมรวมถึงพวกเราโดยมี พยอม คำวาง ผู้จัดการร้านทำหน้าที่เป็นครูผู้ถ่ายทอดวิชา

“ผมรู้สึกว่าการที่ผมได้เห็นผ้าฮ่อมมันยังไม่รู้สึกเท่าการสัมผัสหรือว่าการลงไปย้อมจริงๆ มันคือการที่เราเหมือนใกล้ชิดกับธรรมชาติมากขึ้น แล้วน้ำฮ่อมนี่เย็นมาก แล้วกลิ่นมันเป็นเอกลักษณ์ มันรู้สึก unseen มากๆ สำหรับผม ความรู้สึกเหมือนตอนที่ผมเริ่มปั้นเซรามิกครั้งแรกเมื่อนานมาแล้ว” บู้เล่าความรู้สึกที่มือได้ถือเส้นด้ายจุ่มลงไปในหม้อฮ่อมเพื่อย้อมเป็นครั้งแรกในชีวิต

หลังจากย้อมเสร็จบู้โชว์มือทั้งสองที่กลายเป็นสีคราม หลังจากล้างน้ำสะอาดสีครามนั้นก็ยังติดมือติดเล็บอยู่

“นี่แหละที่เขาเรียกว่า Blue Nails” พยอมพูดถึงคำที่คนในวงการใช้เรียกนักย้อมครามแต่สำหรับผมแล้วคือครั้งแรกที่ได้ยินคำนี้

หลังจากเรียนรู้กระบวนการย้อมจากการลงมือทำจริง เราจึงเดินมาส่วนที่เป็นช็อปขายผ้า เมื่อเรารู้ถึงความพิเศษกว่าจะกลายมาเป็นผ้าผืนหนึ่ง เราจึงมองผ้าแต่ละผืนด้วยสายตาที่ต่างออกไป

“ไม่ว่าร้านอื่นราคาจะถูกกว่ายังไง ผมคิดไว้แล้วว่ายังไงจะกลับมาซื้อผ้าร้านนี้กลับไปใช้ทำอะไรสักอย่าง” บู้บอกกับผมหลังออกจากแก้ววรรณามาเพื่อเดินทางต่อ

02 : บ้านมัดใจ

“ความเจ๋งของการมัดย้อมคือผลงานทุกชิ้นมีความเป็นเราอยู่ในนั้น”

มองจากด้านนอก ‘บ้านมัดใจ homemade & café’ อาจจะไม่ต่างจากคาเฟ่ทั่วไปที่กระจายตัวอยู่ทั่วเมือง ภายใต้เรือนไม้หลังเล็กตกแต่งน่ารักมีเครื่องดื่มให้บริการผู้มาเยือน

หากแต่เมื่อเดินลึกเข้าไปเราจะพบความพิเศษที่ทำให้ที่นี่แตกต่างจากร้านกาแฟอื่นๆ คือด้านในร้านยังเปิดพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้เวิร์กช็อปให้แก่ผู้มาเยือน

“ก่อนที่จะมาเปิดคาเฟ่ตรงนี้เราไปทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ มาก่อน 2-3 ปี แล้วอยากอยู่บ้าน อยากกลับมาทำอะไรที่บ้าน เราก็คุยกับแม่ว่า ที่บ้านเราทำไมเวลาคุณแม่ใส่เสื้อผ้าม่อฮ่อม ทำไมปรางใส่ไม่ได้ ทำไมวัยปรางจับต้องไม่ได้’ เราก็เลยคิดว่าทำไมเราไม่ดีไซน์สิ่งนี้ให้เข้ากับตัวเองบ้าง” มะปราง–ชิดชนก สุชนก ผู้ร่วมก่อตั้งนั่งเล่าบริเวณโซนที่เป็นร้านกาแฟเมื่อบู้ชวนคุยถึงจุดเริ่มต้น โดยปลาย–ชฎานุช สุชนก น้องสาวผู้ร่วมก่อตั้งอีกคนยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์รับออร์เดอร์ผู้มาเยือน

จากความตั้งใจทำให้เสื้อผ้าย้อมฮ่อมร่วมสมัยและคนรุ่นใหม่เข้าถึงได้อย่างเป็นมิตร นั่นจึงเป็นที่มาของการเปิดพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้เวิร์กช็อปงานศิลปะทั้งการปั้นการเพนต์เซรามิก ปักผ้า และสอนมัดย้อมฮ่อมให้ผู้มาเยือน

และที่แห่งนี้บู้ได้ทดลองมัดและย้อมฮ่อมเพื่อสร้างงานของตัวเองโดยมีมะปรางประกบติดคอยแนะนำทุกขั้นตอน

“ที่นี่ผมได้ลองมัดย้อมผ้าเช็ดหน้าด้วยวิธีธรรมชาติ ซึ่งความเจ๋งของการมัดย้อมคือไม่ว่าเราจะย้อมกี่ชิ้นก็ตาม ผลที่ออกมามันจะไม่ซ้ำกันเลย ผลงานทุกชิ้นมีความเป็นเราอยู่ในนั้น ซึ่งผลลัพธ์มันก็แตกต่างกันตามสไตล์ของแต่ละคนว่าใครชอบอะไรยังไง นี่คือเอกลักษณ์ของการมัดย้อม”

เป็นอย่างที่เขาว่า ผ้าที่ออกมาของผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปนั้นต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นลวดลายหรือความเข้มอ่อนของสี นี่เป็นอีกสถานที่ที่ทำให้ผู้มาเยือนเข้าใจเสน่ห์ของงานทำมือได้อย่างเป็นรูปธรรม

03 : KAMON Indigo

“สิ่งที่ผมอิจฉามากๆ คือเรื่องเวลา”

มาที่นี่แล้วอยากย้ายมาอยู่ต่างจังหวัด

บู้บอกกับผมด้วยใจความประมาณนี้เมื่อมาเยือน KAMON Indigo

ครั้งหนึ่งนิตยสาร a day ฉบับกลับบ้าน ที่บอกเล่าเรื่องราวของเหล่าผู้คนที่เดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้ากลับบ้านไปทำสิ่งที่น่าสนใจ เคยเล่าถึง กุ๊กกิ๊ก–กมลชนก แสนโสภา อดีตนักศึกษาด้านแฟชั่นที่ตัดสินใจกลับแพร่ก่อตั้ง KAMON Indigoเพื่อลงลึกในศาสตร์การย้อมฮ่อม ก่อนจะต่อยอดไปสู่การย้อมสีธรรมชาติอื่นๆ และสร้างแบรนด์จนเป็นที่รู้จักตามมา

ครั้งนี้เมื่อมาเยือนแพร่เพื่อเรียนรู้การย้อมฮ่อม เราจึงมาเยือนที่ KAMON Indigo อีกครั้ง

หลังจากทักทายกุ๊กกิ๊กพาเราเดินผ่านส่วนที่เป็นร้านขายสินค้าซึ่งอยู่ด้านหน้าสุดในบริเวณบ้าน ห้องทำงานซึ่งอยู่ถัดมา ไปสู่โซนที่เธอใช้ทำงานเป็นหลัก นั่นคือพื้นที่ที่เธอใช้เป็นคล้ายสตูดิโอในการย้อมรวมถึงถ่ายทอดวิชาให้คนที่สนใจ

ท่ามกลางสิ่งของต่างๆ ที่เป็นอุปกรณ์ในการย้อม บู้ชวนหญิงสาวเจ้าของพื้นที่พูดคุยถึงที่มาที่ไป

“ที่นี่มันคืออะไร” บู้ถามหญิงสาวเจ้าของพื้นที่ว่าที่ที่เรานั่งอยู่คืออะไร มีไว้ทำสิ่งใด

“คือบ้าน” กุ๊กกิ๊กตอบด้วยคำตอบที่เจ้าของคำถามอาจจะไม่ได้นึกถึง แต่มันก็ครอบคลุมความหมายทั้งในเชิงพื้นที่และความรู้สึก

“แล้วอะไรทำให้เราต้องกลับมาทำที่บ้าน” บู้ถามต่อ

“เพราะว่าตอนเรียนรู้สึกว่าเวลาตอนไปซื้อของมันหมดเวลาไปเป็นวันๆ แล้วสิ่งที่เราอยากทำมันไม่มีอยู่ที่กรุงเทพฯ แต่มันมีอยู่ที่บ้านเรา เราอยากเล่าเรื่องที่บ้าน” เธอพูดถึงเหตุผลที่เธอกลับมาสร้างพื้นที่แห่งนี้

จากความสนใจเรื่องการทอผ้าและการย้อมสีธรรมชาติ โดยเฉพาะการย้อมด้วยภูมิปัญญาในบ้านเกิดอย่างการย้อมฮ่อมทำให้เธอกลับบ้านสร้างแบรนด์ KAMON Indigo ลองถูกลองผิดหลายหน ตามหาวิชาการย้อมแบบธรรมชาติที่แท้ในทุกขั้นตอนจากผู้อาวุโสหลายๆ คน จนกลายเป็นแบรนด์ KAMON Indigo อย่างที่เห็นในวันนี้

ไม่ใช่แค่ย้อมฮ่อม แต่หญิงสาวยังสนใจการย้อมสีธรรมชาติด้วยพืชอื่นๆ ที่หาได้ในท้องถิ่นซึ่งให้สีที่แตกต่างออกไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นใบหูกวางและดอกดาวเรืองที่ให้สีเหลือง มะเกลือที่ให้สีน้ำตาล หรือครั่งที่ให้สีชมพู ผลิตภัณฑ์ของ KAMON Indigo จึงมีสีหลากหลายกว่าที่อื่นๆ จนกลายเป็นอีกหนึ่งจุดเด่นของแบรนด์

หลังพูดคุยกุ๊กกิ๊กพาไปดูหม้อต้มพืชต่างๆ ที่โซนหลังบ้าน ก่อนจะพามาดูโซนที่มีผลิตภัณฑ์ต่างๆ ของแบรนด์วางขาย ซึ่งแน่นอน สินค้าทุกชิ้นที่ทำเองย้อมเองในบ้านหลังนี้ เรียกว่าเป็นสินค้าโฮมเมดเต็มความหมาย

“สิ่งที่ผมอิจฉากุ๊กกิ๊กมากๆ คือเรื่องเวลา ผมรู้สึกว่าการที่คนเรากลับมาทำอะไรอย่างนี้มัน concentrate ได้ดีกว่า แล้วก็โฟกัสกับงาน แล้วอยู่กับงานอย่างแท้จริง พวกความครีเอทีฟมันจะมาจากตรงนี้แหละ” บู้บอกหลังจากเห็นชีวิตของเจ้าของบ้าน และบางทีนี่อาจเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขาบอกว่า

มาที่นี่แล้วอยากย้ายมาอยู่ต่างจังหวัด

04 : บ้านป้าเหงี่ยม

“รู้เลยว่าที่นี่พยามปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยมากๆ”

บ้านเมืองใดหรือพื้นที่ใดสิ่งใดขึ้นชื่อ เป็นไปได้ว่าเราจะเห็นย่านสักย่าน หรือถนนสักสายเต็มไปด้วยสิ่งนั้น

หนึ่งในย่านที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งผลิตสำคัญของผ้าย้อมฮ่อมในจังหวัดแพร่คือ บ้านทุ่งโฮ้ง ที่สองข้างทางความยาวหลายกิโลเมตรมีร้านขายสินค้าที่ทำจากผ้าย้อมฮ่อมเรียงรายให้หาซื้อ โดยหนึ่งในผู้อยู่เบื้องหลังคนสำคัญคือ ป้าเหงี่ยม–ประภาพรรณ ศรีตรัย หัวหน้ากลุ่มวิสาหกิจชุมชนหม้อห้อมทุ่งเจริญย้อมสีธรรมชาติ ตำบลทุ่งโฮ้ง และเป็นผู้ก่อตั้ง ‘บ้านป้าเหงี่ยม’ ศูนย์การเรียนรู้ย้อมฮ่อมที่คอยให้ความรู้และเป็นพื้นที่ให้ผู้มาเยือนทดลองลงมือทำด้วยตัวเอง

หลังพบเจอกันป้าเหงี่ยมเริ่มให้ความรู้เรื่อง ‘ฮ่อม 101’ กับเรา โดยไล่ตั้งแต่เรื่องพื้นที่ การปลูก การย้อม จนกระทั่งเสร็จสิ้นออกมาเป็นผ้าสีครามสวยงามอย่างที่เราเห็น

“ผ้าย้อมฮ่อมจริงๆ แล้วเป็นผ้าพื้นเมืองของจังหวัดแพร่ ที่สำคัญคือเป็นสินค้า GI (Geographical Indication) ของจังหวัด GI ก็คือตัวบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ อย่างไข่เค็มก็ต้องที่ไชยา สับปะรดห้วยมุ่นก็ต้องอุตรดิตถ์ แต่ถ้าฮ่อมก็ต้องเป็นที่แพร่ ไม่ใช่ที่อื่น”

แม้จะเป็นสถานที่ที่สอนเรื่องการย้อมฮ่อมโดยผู้อาวุโส แต่สิ่งที่ป้าเหงี่ยมพยายามทำคือการปรับตัวให้เข้ายุคสมัย ไม่ว่าจะเป็นการหาเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายทรงร่วมสมัยมาให้เลือกในการย้อมแทนที่จะเป็นเสื้อทรงเดิมๆ ที่คุ้นชิน

โดยบู้เลือกหยิบกางเกงทรงบอลลูนซึ่งกำลังเป็นที่นิยมมาทำการมัดย้อมฮ่อม

“ถ้ามีโลโก้นี่เป็นกางเกง Rompboy ได้เลย” บู้พูดด้วยอารมณ์ขันพร้อมชูกางเกงที่เลือกมาเพื่อเอาไปมัดย้อม

“เราก็พยายามพัฒนา เมื่อก่อนม่อฮ่อมมองดูแล้วก็จะเป็นเสื้อผ้าชาวนา สีพื้นๆ วัยรุ่นก็ไม่อยากจะใส่ เราก็มาพัฒนา คิดว่าจะเอาผ้านิ่มๆ มาทำ แล้วก็ทำเป็นมัดย้อม มีลวดลาย พอทำมัดย้อมได้หลายปีเราก็คิดต่อว่า เอาสีที่ได้จากฮ่อมมาเพนต์ต่อได้ไหม ก็เลยได้ลวดลายเยอะขึ้น” คำอธิบายนี้ของป้าเหงี่ยมพอจะอธิบายสิ่งต่างๆ ที่เราพบเห็นในพื้นที่ได้อย่างชัดเจน

หลังจากเลือกกางเกง เลือกลวดลายที่อยากได้ ทำการมัดตามคำแนะนำ และนำไปย้อม ช่วงเวลาที่ลุ้นที่สุดคือตอนที่ผลของมันปรากฏตรงหน้าครั้งแรก

“ชอบมาก เป็นอย่างที่จินตนาการไว้เลย” บู้พูดพร้อมกับโชว์กางเกงขายาวทรงบอลลูนหลังการมัดย้อมฮ่อม

“สิ่งที่ผมเห็นชัดเจนเลยคือป้าเหงี่ยมพยายามจูนกับแฟชั่นร่วมสมัย อย่างเราเห็นทรงกางเกงที่เป็นทรงบอลลูนหรือกางเกงแบ็กกี้ เสื้อที่ทรงโอเวอร์ไซส์หน่อย หมวกบักเก็ต หรือว่าไอเทมหลายๆ อย่าง ที่ทำให้เห็นว่าป้าเหงี่ยมทำการบ้านมาอย่างดี รู้เลยว่าที่นี่พยามปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยมากๆ”

สิ่งที่ยืนยันถ้อยคำของบู้คือหลังจากมัดย้อมเสร็จ อบจนแห้ง เขาเปลี่ยนกางเกงแล้วถ่ายรูปลงเฟซบุ๊กและอินสตาแกรม ผลคือมีแฟนๆ Rompboy มาคอมเมนต์เฝ้ารอผลิตภัณฑ์นี้เพราะเข้าใจว่าเป็นสินค้าใหม่ของ Rompboy

บางทีที่เขาบอกว่า “ถ้ามีโลโก้นี่เป็นกางเกง Rompboy ได้เลย” อาจไม่ใช่แค่ประโยคที่พูดเล่นกันขำขัน

05 : ต้นคราม

“เขาพิถีพิถันกับงานที่เขาทำมากๆ จนได้วัตถุดิบที่ออกมามีจิตวิญญาณ”

เมื่อเดินผ่านรั้วบ้านเข้ามา สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือเครื่องทอโบราณจำนวนมากเรียงรายอยู่ตรงหน้า

นี่คือจุดเด่นสำคัญของร้านต้นคราม แบรนด์ที่ทำเองทั้งกระบวนการไล่ตั้งแต่การทอไปจนถึงการตัดเย็บ และย้อมฮ่อมธรรมชาติ

ยุพิน สายสำเภา คือผู้ก่อตั้งและผู้ดูแลการผลิตในทุกกระบวนการ โดยเริ่มตั้งแต่การทอ

“สำหรับการทอมือ ด้วยความที่มันจะไม่เท่ากันเหมือนเครื่องจักร เครื่องจักรทอออกมาแล้วเนื้อมันจะแน่นมาก เวลาซักออกมามันจะไม่นุ่ม แต่ผ้าที่เราทอมือซักออกมามันจะนุ่มมาก แล้วผ้าทอมือมันจะตัดได้ทั้งทางตรงกับทางขวาง”

นอกจากการได้เห็นการทอผ้าด้วยเครื่องทอโบราณและทดลองทอด้วยตัวเอง ที่นี่บู้ยังได้ชิมรสชาติของฮ่อมเป็นครั้งแรกเมื่อยุพินบอกว่าที่นี่ย้อมด้วยกระบวนการธรรมชาติร้อยเปอร์เซ็นต์ ก่อนจะพิสูจน์ด้วยการเอานิ้วแตะผิวน้ำที่ใช้ย้อมแล้วชิมให้ดู บู้จึงลองชิมตาม

“พี่ยุพินบอกว่า ที่ฮ่อมของเขาสามารถกินได้ เพราะว่าเขาเลี้ยงดูฮ่อมเขาอย่างดีด้วยวิธีธรรมชาติร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาเลี้ยงฮ่อมเหมือนลูกของเขาเลย” บู้อธิบาย

หากนำชื่อของยุพินไปเสิร์ชในกูเกิลจะพบว่าเธอได้รับการยกย่องว่าเป็นปราชญ์หม้อฮ่อม ไม่แปลกที่เธอจะสามารถพูดถึงเสน่ห์และวิธีการได้อย่างลงลึกถึงหัวใจของการย้อมฮ่อม

“รู้สึกเลยว่า คนที่นี่เขาตั้งใจ เขาพิถีพิถันกับงานที่เขาทำมากๆ จนได้วัตถุดิบที่ออกมามีจิตวิญญาณ แล้วก็รู้สึกว่างานที่ออกมามันมีคุณค่าสำหรับเขาเองหรือสำหรับคนที่มาพบเจอ ทำให้เราเริ่มกลับมามองงานตัวเองว่า ทุกวันนี้งานเราพิถีพิถันพอแล้วหรือยัง ตรงนี้มันเป็นเชื้อเพลิงที่ดีในการทำงาน”

06 : ร้านผ้าธรรมชาติ

“มันคุ้มอยู่แล้วสำหรับผ้าลายที่ทอมือหรือว่าเทกซ์เจอร์ที่มันแตกต่าง”

เบื้องหลังร้านขายผ้าย้อมฮ่อมขนาดหนึ่งคูหา เราไม่มีทางรู้เลยว่าเมื่อเดินทะลุร้านเข้าไปจะเจอกับพื้นที่ชาวบ้านใช้ในการย้อมฮ่อมกว้างขวางอยู่ด้านหลัง

สินค้าต่างๆ ที่วางขายอยู่ในร้านผ้าธรรมชาติก็มาจากการย้อมบริเวณนี้

“มาดูตรงนี้แล้วผมอยากได้กางเกงด้านหน้าเพิ่มขึ้นเลย” บู้บอกกับชาวบ้านที่กำลังย้อมอยู่ตรงหน้า

แม้ร้านผ้าธรรมชาติจะไม่ใช่ร้านที่มีกิจกรรมหรือให้ความรู้อะไรมากมายดังเช่นร้านอื่นๆ ที่ผ่านมา แต่ที่ร้านแห่งนี้มีสินค้ารวมถึงผ้าที่ทอและย้อมสำเร็จราคาสมเหตุสมผลให้เลือกซื้อมากมาย

“ผ้าที่ใช้ปกติอยู่ที่ราคาหลาละสองร้อยกว่าบาท ซึ่งนั่นเป็นผ้าเพลนธรรมดา แต่ว่าผ้าที่นี่บวกเพิ่มมาแค่ 150 บาท มันคุ้มอยู่แล้วสำหรับผ้าลายที่ทอมือหรือว่าเทกซ์เจอร์ที่มันแตกต่าง ลายที่มันไม่เหมือนใคร” บู้อธิบายขณะที่กำลังเลือกผ้าในชั้น

และเป็นที่ร้านนี้ที่บู้ได้ซื้อผ้าฝ้ายทอมือย้อมประดู่ คำแสด และใบหูกวาง เพื่อนำกลับไปใช้ในโปรเจกต์โชว์เหนือ

ก่อนเดินทางกลับกรุงเทพฯ เรากลับไปยังร้านแก้ววรรณาอีกเพื่อซื้อผ้าย้อมฮ่อมธรรมชาติลวดลายสวยงามอย่างที่บู้บอกเอาไว้ตั้งแต่วันแรกที่มาเยือน

“ในทริปนี้ที่ไปหาผ้าเพื่อโปรเจกต์โชว์เหนือ ผมได้ผ้าย้อมฮ่อมธรรมชาติจากร้านแก้ววรรณา แล้วก็ได้ผ้าฝ้ายทอมือย้อมประดู่ คำแสด และใบหูกวาง จากร้านผ้าธรรมชาติ ซึ่งผ้าสองผืนนี้เป็นผ้าที่ผมคิดว่ามันมีคุณค่ามากๆ แล้วผมอยากจะเอามาทำลงในโปรดักต์ที่ผมคิดว่ามีคุณค่าสำหรับผมเหมือนกัน นั่นก็คือ sacoche ของ Rompboy

“ซึ่งถ้าใครได้เห็นกระเป๋าใบนี้ ก็น่าจะสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณของการย้อมฮ่อม อย่างที่ผมได้สัมผัสตลอดเวลาที่ผมอยู่ที่นี่”

อย่างที่เขาว่า หากใครได้สัมผัสผ้าย้อมฮ่อมและย้อมสีธรรมชาติจากจังหวัดแพร่ที่เอามาผลิตกระเป๋า sacoche ในคอลเลกชั่น ‘ฮ่อมบอย’ น่าจะรับรู้ได้ถึงความพิเศษของมัน จนอยากออกเดินทางไปเยือนแพร่เพื่อสัมผัสประสบการณ์อันมีคุณค่าเช่นเดียวกันกับพวกเรา

The post ตามรอย บู้ ธนันต์ แห่ง Rompboy ไปหาผ้าและเรียนรู้เรื่องการย้อมฮ่อมที่เมืองแพร่ appeared first on a day magazine.

แต่ก็ใช่ว่าไอศครีมที่ไหนก็เหมือนกันไปหมด เพราะ Häagen-Dazs นำเสนอประสบการณ์ที่พิเศษขึ้นไปอีกขั้นสำหรับการกินไอศครีมที่ไม่ได้มีเพียงความอร่อย แต่ยังอัดแน่นด้วยความตั้งใจในการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่ทุกคำ ไหนๆ Häagen-Dazs ก็เพิ่งออกไอศครีมรส Limited Edition ใหม่ล่าสุดอย่าง Kiwi & Mango Frozen Yogurt เราจึงอยากชวนทุกคนมาย้อนกลับไปดูจุดเริ่มต้นของไอศครีมแบรนด์นี้ ว่าพวกเขามีวิธีคิดอย่างไร และทำอย่างไรกันบ้าง

1. Häagen-Dazs เริ่มต้นจากความฝันของ Reuben Mattus เด็กชายชาวยิวอายุ 10 ขวบที่ต้องอพยพมาจากโปแลนด์ ขณะที่เขากำลังช่วยลุงบีบมะนาวไปทำหวานเย็นขายในนิวยอร์ก และเติบโตมากับธุรกิจไอศครีม ทำให้เขาตัดสินใจว่า วันหนึ่งเขาจะทำไอศครีมที่ดีที่สุดเท่าที่โลกเคยมีมาให้ได้

2.ดูเหมือนจะเป็นภาษาเดนิช แต่จริงๆ แล้วคำว่า Häagen-Dazs เป็นคำที่ Reuben สร้างขึ้นมาเองเพื่อความเป็นเอกลักษณ์ไม่มีใครเหมือน ฟังแล้วให้ความรู้สึกคลาสสิกหน่อยๆ และดูมีความคราฟต์นิดๆ คือเหตุผลที่เลือกใช้คำที่คล้ายคลึงกับภาษาเดนิช

3.แม้จะก่อตั้งขึ้นในสหรัฐอเมริกา แต่ในความเป็นจริงแล้วไอศครีมถูกผลิตขึ้นในหมู่บ้านเล็กๆ ใน Pas-de-Calais เมือง Arras ประเทศฝรั่งเศส มาตั้งแต่ปี 1992 โดยจะมีการประทับตรา ‘Origine France Garantie’ เพราะมากกว่าครึ่งของวัตถุดิบที่ใช้ผลิตไอศครีม Häagen-Dazs ล้วนมาจากผลผลิตในท้องถิ่นของฝรั่งเศสทั้งนั้น

4. เพื่อถ่ายทอดตัวตนที่แตกต่างกันของแต่ละรสชาติออกมาเป็นภาพ Flavor Patterns อันเป็นลวดลายหลากสีสันที่สร้างสรรค์ขึ้นมาเฉพาะสำหรับไอศครีมแต่ละรสชาติ ไม่ได้ทำขึ้นมาเพื่อความสวยงามน่ารักเพียงอย่างเดียวแล้วจบไป แต่เกิดขึ้นจากการทำงานร่วมกันระหว่าง Häagen-Dazs กับศิลปินทั่วโลก เพื่อถ่ายทอดตัวตนที่แตกต่างกันของแต่ละรสชาติออกมาเป็นภาพ ให้ผู้บริโภคได้สัมผัสถึงความนุ่มละมุน เย็นสดชื่นได้ตั้งแต่แรกเห็นบนบรรจุภัณฑ์ แถมยังเป็น Instagramable Ice cream ซึ่งตอบโจทย์ยุคสมัยที่อะไรก็ต้องแชร์บนโซเชียลมีเดีย เพราะทั้งหีบห่อและรูปลักษณ์นั้นล้วนแต่ขึ้นกล้องเป็นที่สุด

5.“We make extraordinary ice cream. And create extraordinary moments.” เปรียบเหมือนคติพจน์ประจำใจของพนักงาน Häagen-Dazs ทุกคน เพราะไอศครีมทุกถ้วย ทุกแท่ง ที่พวกเขาทำมีหน้าที่ส่งต่อรสชาติอันแท้จริงจากวัตถุดิบคุณภาพ ตั้งแต่วันแรกที่ Reuben และภรรยาเปิดร้านไอศครีมที่มีเพียง 3 รสชาติ อย่างวานิลลา ช็อกโกแลต และกาแฟ มาจนถึงทุกวันนี้ที่ส่งไอศครีมนับร้อยรสชาติไปยัง 80 ประเทศทั่วโลกก็ยังคงยึดแนวทางที่จะรักษาคุณภาพให้ดีที่สุดเสมอ เพื่อสร้างโมเมนต์แสนพิเศษให้แก่ผู้บริโภคทุกครั้งที่หยิบไอศครีมของ Häagen-Dazs ออกมาจากตู้เย็น

6. ความซื่อสัตย์ต่อผู้บริโภค คือส่วนผสมลับเฉพาะที่ทำให้ Häagen-Dazs ได้รับความไว้วางใจจากผู้คนทั่วโลกตลอดมา โดยการมอบไอศครีมระดับพรีเมียมที่ไม่มีการผสมสารสังเคราะห์ ปรุงแต่งกลิ่น หรือสีเพิ่มเติมแต่อย่างใด ลองเข้าร้านสะดวกซื้อสักแห่ง หยิบถ้วยไอศครีม Häagen-Dazs ขึ้นมาดูก็จะพบว่า รสชาติยอดฮิตอย่างช็อกโกแลต วานิลลา สตรอว์เบอร์รี กาแฟ และชาเขียว มีส่วนผสมเพียง 5 อย่างเท่านั้น คือ ครีม นม น้ำตาล ไข่ไก่ และส่วนผสมที่เป็นเจ้าของรสชาตินั้นจริงๆ

7. สาวกไอศครีมน่าจะรู้กันดีว่าในประเทศญี่ปุ่นมี Häagen-Dazs รสชาติพิเศษที่ไม่มีวางขายที่อื่นในโลก ผลิตออกมาอยู่เรื่อยๆ โดยจะคอยหยิบเอาวัตถุดิบท้องถิ่นที่ชาวญี่ปุ่นคุ้นเคยมาสร้างสรรค์ อย่างถั่วแดงอะซึกิ มันม่วง ดอกซากุระ ฯลฯ แต่ที่ล้ำไปกว่านั้นตามสไตล์ญี่ปุ่นก็คือ ไอศครีมรสชาติเทพนิยาย! อย่าง Snow White’s Apple with Custard จากเรื่อง สโนว์ไวท์และคนแคระทั้งเจ็ด กับ Alice’s Tea Garnished with Cookies จากเรื่อง อลิซในแดนมหัศจรรย์

8. Kiwi & Mango Frozen Yogurt เป็นไอศครีมตระกูลโฟรเซนโยเกิร์ต รสชาติใหม่ล่าสุดที่เปิดตัวในประเทศไทยเป็นที่แรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หยิบเอาความเปรี้ยวหวานของผลไม้แท้ๆ อย่าง Hayward Kiwi และความหอมหวานของ Totapuri Mango ซึ่งแพร่หลายในอินเดียตอนใต้และศรีลังกามาจับคู่กัน ผสมผสานกับไอศครีมโยเกิร์ต ที่ทำมาจากส่วนผสมหลัก นม และครีมสด ก่อให้เกิดรสชาติหวานอมเปรี้ยว สร้างความสดชื่นได้อย่างลงตัว

9. Yellow Peach Frozen Yogurt เป็นอีกหนึ่งรสชาติที่ตามมาด้วยกัน รสชาติแห่งความสดชื่นจากลูกพีชเนื้อฉ่ำสีเหลืองสดใสที่ปลูกในประเทศกรีซ  ซึมซับเอาแสงแดดอันเจิดจ้าแบบเมดิเตอร์เรเนียนไว้อย่างเต็มเปี่ยม ผสมผสานกับโยเกิร์ตเนื้อเนียนนุ่มเปรี้ยวนิดๆ ได้เป็นอย่างดี

10. หากขาดรสชาติที่คนทั่วโลกติดใจอย่างสตรอว์เบอร์รีไปคงไม่ครบ Strawberry Frozen Yogurt ที่ความเปรี้ยวนิดๆ ของโยเกิร์ตเข้มข้นมารวมเข้ากับเนื้อสตรอว์เบอร์รีสดใหม่เก็บด้วยมืออย่างพิถีพิถัน คัดสรรความอร่อยเป็นที่สุดมาใส่ในไอศครีม ไม่ต่างจากช่วงแรกเริ่มของ Häagen-Dazs ที่ Reuben ใช้เวลากว่า 6 ปีเพื่อค้นหาสตรอว์เบอร์รีสีแดงสดที่หวานกำลังดีมาทำเป็นไอศครีมที่ดีที่สุดอย่างที่เขาฝันไว้

ไม่ต้องดั้นด้นออกไปตามหาที่ไหนไกล เพราะ Häagen-Dazs วางขายทั้งในห้างสรรพสินค้า ร้านสะดวกซื้อใกล้บ้าน ไม่ว่าจะเป็น Tops, Villa Market, Foodland, The Mall Gourmet market, Maxvalu, Tesco Lotus, Big C, Makro และ FamilyMart

haagendazs.co.th, facebook.com/HaagenDazsThai/

The post ลิ้มรสความฝันของเด็กชายผู้ตั้งใจจะทำไอศครีมที่ดีที่สุดในโลก appeared first on a day magazine.

ย้อนไปในปี 1989 ปีเดียวกันกับที่กำแพงเบอร์ลินล่มสลาย แม็กนั่ม คลาสสิคถูกวางขายเป็นครั้งแรกในเยอรมนีและเบลเยียม ก่อนจะค่อยๆ กระจายไปตามประเทศต่างๆ ทั่วโลก

คนไทยได้รู้จักแม็กนั่ม คลาสสิคครั้งแรกเมื่อราวปี 1992 ในฐานะไอศกรีมที่ยกระดับคุณภาพของไอศกรีมที่หาซื้อได้ตามรถขายไอศกรีมหรือร้านสะดวกซื้อ เป็นการสร้างภาพจำใหม่ว่าไอศกรีมที่หาซื้อได้ง่ายก็มีคุณภาพที่ดีได้

หลังจากนั้นแม็กนั่มก็สร้างสรรค์รสชาติใหม่ๆ มาเอาใจคนรักไอศกรีมอย่าง แม็กนั่ม ไวท์, แม็กนั่ม อัลมอนด์ และแม็กนั่ม อินฟินิตี้ เนื้อไอศกรีมดาร์กช็อกโกแลตเคลือบด้วยดาร์กช็อกโกแลตอีกที หรือ แม็กนั่ม โกลด์ ที่เคลือบด้วยช็อกโกแลตสีทอง นอกจากนั้นในวาระพิเศษอย่างการฉลองครบรอบ 25 ปี ก็มี แม็กนั่ม ซิลเวอร์ เคลือบด้วยซอสแชมเปญสีเงิน ผลิตจำนวนจำกัดให้ได้ตื่นเต้นกันอยู่พักใหญ่

สิ่งสำคัญที่ทำให้แม็กนั่มยังคงครองใจผู้คนเป็นอันดับต้นๆ ของลิสต์ไอศกรีมในดวงใจเสมอนั้นไม่ใช่มีเพียงความหลากหลายของรูปแบบที่น่าตื่นตาตื่นใจ หากแต่เป็นคุณภาพของวัตถุดิบที่ดีงามเกินราคาต่างหาก ที่ทำให้แม็กนั่มเป็นไอศกรีมที่ขายดีที่สุดในโลกในปี 2015 พิสูจน์ด้วยยอดขายกว่า 2 พันล้านแท่ง

เสียงแคร็กจากการใช้ฟันหน้ากัดแผ่นช็อกโกแลตหนาก่อนจะสัมผัสกับความนุ่มแน่นของเนื้อไอศกรีมวานิลลาข้างในแม็กนั่มนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจากความบังเอิญ แต่มาจากความทุ่มเทคัดสรรเมล็ดพันธุ์โกโก้ชั้นดีจากแหล่งผลิตที่ให้ความสำคัญกับการควบคุมมาตรฐาน ความยั่งยืนของสิ่งแวดล้อม และคุณภาพชีวิตของเกษตรกรผู้ปลูกด้วย

หลายคนอาจไม่รู้ว่าโกโก้ทุกเมล็ดถูกส่งตรงมาจากแหล่งผลิตซึ่งได้รับ Rainforest Alliance Certified ว่าทุกขั้นตอนผ่านมาตรฐานคุณภาพ มีการซื้อขายเมล็ดโกโก้ที่เกษตรกรได้รับรายได้อย่างเป็นธรรม และมีการอบรมให้ความรู้เกษตรกรอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้พวกเขาเพียงแค่มองฝักโกโก้ก็รู้ได้ทันทีว่าฝักไหนสุกกำลังดีแล้ว ไม่ปล่อยให้เมล็ดโกโก้อันแสนจะมีค่าเสียหายไปเพียงเพราะทิ้งไว้นานเกินจนแห้งคาต้น หรือเกษตรกรใจร้อนรีบเก็บเร็วเกินไปจนใช้งานไม่ได้ เพราะไม่ใช่เมล็ดโกโก้ทุกเมล็ดที่จะนำมาทำช็อกโกแลตของแม็กนั่มได้ เกษตรกรจะได้รับการฝึกฝนเพื่อให้คัดเลือกเมล็ดที่ดีที่สุด เพื่อนำไปคั่ว บด กลายเป็นช็อกโกแลตอันเข้มข้น นุ่มละมุน ที่นอกจากจะมอบความฟินให้คนกินแล้ว ยังมอบความรู้และรายได้ที่มั่นคงยั่งยืนให้แก่ครอบครัวเกษตรกรอีกด้วย

ความยากเย็นกว่าจะมาเป็นแม็กนั่มสักแท่งนั้นยังไม่จบแค่เปลี่ยนเมล็ดโกโก้คุณภาพดีมาเป็นช็อกโกแลตแสนอร่อย เพราะช็อกโกแลตแท้ๆ นั้น เมื่อถูกแช่แข็งจะสูญเสียความน่ากินไป เนื่องจากกรดไขมันจะป่นเป็นผงและตกผลึกจนดูไม่น่ากิน

เพื่อให้ทุกคนได้สัมผัสประสบการณ์กัดช็อกโกแลตแท้ๆ ได้อย่างเต็มอิ่ม แม็กนั่มจึงมอบหมายให้ Callebaut บริษัทผู้ผลิตสัญชาติเบลเยียม ชนชาติที่เชี่ยวชาญและจริงจังในการทำช็อกโกแลตที่สุดในโลกชนชาติหนึ่ง นำองค์ความรู้ที่สั่งสมมาหลายร้อยปีและเทคโนโลยีการอาหารสมัยใหม่ ใช้อุณหภูมิต่ำถึง -40 องศาเซลเซียสทำให้ช็อกโกแลตแข็งตัวเคลือบไอศกรีมวานิลลานุ่มๆ ไว้ได้อย่างสวยงามและรักษารสชาติที่แท้จริงไว้ได้อย่างเต็มที่

นอกจากช็อกโกแลตที่ดีแล้ว ชิ้นอัลมอนด์เคี้ยวกรุบเต็มคำยังเป็นอัลมอนด์เกรดพรีเมียมที่นำเข้ามาจากประเทศที่เป็นอันดับต้นๆ ของการส่งออกอัลมอนด์อย่างออสเตรเลีย ส่วนเนื้อไอศกรีมวานิลลานั้นเติมกลิ่นรสอันเป็นเอกลักษณ์ด้วยวานิลลาแท้ๆ ส่งตรงจากมือของเกษตรกร ซึ่งกระบวนการเพาะปลูก ขยายพันธุ์ และเก็บเกี่ยวนั้นล้วนแต่พิถีพิถัน

เมื่อพูดถึงความอร่อยลิ้นแล้วไม่พูดถึงความอร่อยทางสายตาก็คงไม่ได้ เพราะแม็กนั่มนั้นจัดได้ว่าเป็นแบรนด์ไอศกรีมที่ให้ความสำคัญกับแฟชั่นมาก เนื่องจากมีกลุ่มเป้าหมายหลักคือ สาวๆ ที่กล้าจะเลือกไลฟ์สไตล์ของตัวเอง แม็กนั่มจึงชวนให้ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นสายกิน สายแฟชั่น สายถ่ายภาพเข้ามาทดลอง มาลองออกแบบรสส่วนตัวที่ป๊อปอัพสโตร์ทั่วโลก เพื่อสร้างประสบการณ์สร้างสรรค์ไอศกรีมด้วยตัวเอง ตั้งแต่จุ่มไอศกรีมวานิลลาลงไปในช็อกโกแลตและเติมท็อปปิ้งตามใจชอบ โดยสิงคโปร์เป็นที่แรกที่มีการขายแม็กนั่ม คอฟฟี่ กาแฟที่นำช็อกโกแลตมาผสมกับเมล็ดกาแฟ กลายเป็นเมนูอย่าง เอ็ม เอสเพรสโซ แม็กนั่ม แบล็ก หรือ แม็กนั่ม แอฟโฟกาโต ตอกย้ำความพิเศษของตัวตนที่ไม่ว่าจะเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาไปมากแค่ไหน ความเป็นแม็กนั่มที่มีคุณภาพเกินราคาก็ยังคงอยู่ครบถ้วน

ด้วยเหตุนี้ เราจึงได้เห็นโปรเจกต์สนุกๆ จากแบรนด์ไอศกรีมนี้อยู่เรื่อยๆ ตัวอย่างที่สนุกมากๆ โปรเจกต์หนึ่งก็คือการจับคู่กับ Magnum Studio เอเจนซีช่างภาพตัวท็อปที่รวมช่างภาพชื่อดังระดับโลกไว้นับไม่ถ้วน มาทำโปรเจกต์ Magnum by Magnum เพราะไหนๆ ก็ชื่อเหมือนกันทั้งที จึงได้มาร่วมกันถ่ายทอดคำว่า ‘Pleasure’ ซึ่งเป็นคีย์เวิร์ดของสิ่งที่ไอศกรีมแม็กนั่มต้องการจะมอบให้ทุกคนมาตลอด ผ่านภาพถ่าย 40 ภาพ โดยช่างภาพที่หลายคนรู้จักดีอย่าง Alex Webb, Martin Parr, Steve McCurry และอีกนับสิบคน รวมเป็นหนังสือภาพจัดแสดงไว้ที่ Magnum Pleasure Store ในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร และล่าสุดก็เพิ่งชวนคุณป้า Iris Apfel แฟชั่นไอคอนวัย 97 ปี มาเป็นพรีเซนเตอร์และออกแบบแม็กนั่มในแบบที่บอกเล่าตัวตนของเธอและความเป็นไปได้ในการสื่อสารของแม็กนั่มได้อย่างหมดจด

สามสิบปีเป็นระยะเวลาที่ไม่นานนัก แต่ก็นานพอที่จะพิสูจน์ให้เห็นว่าแม็กนั่มสามารถสร้างสมดุลระหว่างคุณภาพและความสนุกไว้ได้อย่างอยู่มือ เป็นไอศกรีมสุดคลาสสิคที่คุณภาพคุ้มราคา หาซื้อง่ายได้ทุกที่ เป็นไอศกรีมชื่อแรกที่เราจะคิดถึงเมื่ออยากจะปลอบใจตัวเองในตอนท้ายของวันอันเหนื่อยล้า หรือให้รางวัลตัวเองในวันที่อะไรๆ ก็ไม่เป็นไปอย่างใจคิด

เพราะต่อให้ไอศกรีมจะไม่ใช่ปัจจัย 4 สำหรับการดำรงชีวิต แต่ความสุขที่เราได้รับระหว่างกินไอศกรีมนั้นก็เป็นสิ่งที่ช่วยเติมความรื่นรมย์ให้ชีวิตได้อย่างน่าอัศจรรย์

อ้างอิง

abcnews.go.com

birminghammail.co.uk

grocerydive.com

magnumicecream.com

mirror.co.uk

theguardian.com/business

theguardian.com/lifeandstyle

toledoandre.com

unilever.com

vegnews.com

The post เบื้องหลังความสำเร็จของแม็กนั่ม ความหรูหราที่หาซื้อได้ในตู้ไอศกรีมใกล้บ้าน appeared first on a day magazine.

คือนิยามธรรมชาติแวดล้อมเมืองจันทบูรหรือจันทบุรี จังหวัดในภาคตะวันออกที่เชื่อมระหว่างเมืองใหญ่อย่างชลบุรีและตราด ทั้งยังเป็นเมืองท่าสำคัญมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ด้วยพ่อค้าหลากเชื้อชาติพากันลัดเลียบอ่าวไทยมาแลกเปลี่ยนสินค้ากันละแวกนี้อยู่นานนับร้อยปี ยังไม่รวมสถานะเมืองแห่งผลไม้ ด้วยมีสัดส่วนสวนผลไม้มากที่สุดในประเทศ โดยเฉพาะทุเรียนและมังคุดที่อร่อยขึ้นชื่อระดับโลก

จากภูมิหลังครั้งเก่า รวมกับสิ่งแวดล้อมทั้งทะเล ท้องนา และป่าเขา ล้วนส่งให้จันทบุรีมีเรื่องราวที่น่าสนใจในหลายมิติ ไล่มาตั้งแต่วัฒนธรรมท้องถิ่นที่มีกลิ่นอายหลายชนชาติ รวมถึงการอยู่การกินของคนพื้นถิ่นที่ไม่เหมือนใคร และแน่ล่ะว่า ‘ตลาดเมืองจันท์’ จึงมีความพิเศษอย่างไม่ต้องสงสัยให้มากความ

ตลาดเช้าของชาวจันท์

โดยเฉพาะ ‘ตลาดสวนมะม่วง’ ตลาดเช้าแหล่งรวมอาหารพื้นถิ่นทั้งของสด ของแห้ง ไปจนถึงของอร่อยพร้อมกิน ท่ามกลางภาพวิถีชีวิตคนท้องถิ่นที่ฉายเป็นแบ็กกราวนด์

การมาเยือนจันทบุรีของเราคราวนี้จึงต่างออกไป เนื่องจากแทบไม่เฉียดใกล้สวนผลไม้หรือชายทะเลใดอย่างการเดินทางครั้งก่อนๆ ด้วยเราและ เชฟแวน-เฉลิมพล โรหิตรัตนะ พ่อครัวใหญ่แห่งร้านราบ ถนนพระอาทิตย์ เห็นตรงกันว่าถ้าอยากรู้เรื่องเมืองจันท์ให้ลึก ก็คงต้องลุกไปเดินตลาด

เช้าตรู่วันหนึ่งในเดือนสิงหาคม เรากับเขาจึงชวนกันมาทำความรู้จักวิถีชีวิตคนเมืองจันท์กันในตลาดสวนมะม่วง ตลาดเก่าแก่อายุหลายสิบปีที่ตั้งอยู่ติดกับวัดสวนมะม่วงใจกลางเมืองจันทบุรี

และเพียงแรกก้าวเข้าตลาด ความคึกคักก็คืบคลานมาทักทาย

วัตถุดิบจากแหล่งทั้งใกล้-ไกลทยอยมาเรียงรายวางขายอยู่บนแผง พ่อค้าแม่ขายเอ่ยทักกันพลันทำให้เรารู้สึกสนิทสนมตามไปด้วย ขณะอีกฟากของตลาด เด็กๆ ในชุดนักเรียนกำลังพากันต่อแถวคอยความอร่อยจากร้านอาหารเช้านานาชนิด ทั้งปาท่องโก๋ โจ๊ก ข้าวต้มเครื่อง รวมถึงอีกหลายเมนูพื้นเมืองหากินยาก

และก็เพราะบรรยากาศแบบนี้ ตลาดเช้าจึงมีเสน่ห์ชวนหลงใหล

“เชฟอยากได้อะไรจากตลาดเช้าวันนี้” เราหันไปถามพ่อครัวผู้กำลังสอดส่ายสายตาไปรอบๆ

เชฟแวนยิ้ม พลางส่ายหน้าทำนองว่าก็ไม่รู้ ก่อนขอเวลาสำรวจตลาดดูก่อนสักครั้ง

เราตัดสินใจแยกย้ายกันไปตามความสนใจของแต่ละคน โดยนัดแนะกันว่าจะกลับมาพบกันใหม่เมื่อตลาดเริ่มวายตอนสายของวัน และสำหรับเราผู้สนใจอาหารเช้าของชาวจันท์ จึงไม่รอช้ารีบพาตัวเองไปลองชิม

หลากมื้อเช้าแบบชาวเมืองท่า

“ปาท่องโก๋ที่นี่กินกับน้ำจิ้มจ้ะ”

คือคำอธิบายของคุณป้าเจ้าของร้านปาท่องโก๋หน้าวัดสวนมะม่วง หลังมองเราทำหน้าสงสัยอยู่หลายนาที ก่อนคุณป้าจะเสนอให้เราลองหยิบชิมสักชิ้นให้แน่ใจว่าสองอย่างนี้เข้าคู่กันได้และอร่อยจริงๆ

“ปาท่องโก๋จิ้มน้ำจิ้มเป็นสูตรของคนจีนแถบนี้ เขากินกันมาเป็นร้อยปีนะ” เธอว่าแบบนั้นระหว่างเรากำลังเคี้ยวชิ้นแป้งทอดกรอบนอกนุ่มใน ชุ่มด้วยน้ำจิ้มรสเปรี้ยวอมหวานคล้ายน้ำจิ้มไก่แต่กลมกล่อมกว่า

นอกจากปาท่องโก๋แบบชาวจันท์ ใกล้กันนั้นยังเรียงรายด้วยอาหารอีกมากมาย อาทิ ร้าน ‘ข้าวคลุกพริกเกลือ’ ที่ชวนให้เราขมวดคิ้วสงสัยว่าคนแถบนี้นำข้าวสวย พริกสด และเกลือ มาคลุกเคล้าผสมกันอย่างไรให้เกิดความอร่อยใหม่ชนิดที่คนเมืองอย่างเราไม่คุ้นเคย ทว่าความสงสัยนั้นกลับผิดถนัด

ด้วยข้าวคลุกพริกเกลือตำรับคนเมืองจันทรบูร คือการนำข้าวสวยคลุกกับน้ำจิ้มรสจัดจ้าน จากนั้นโปะด้วยเครื่องทะเลลวก ทั้งกุ้ง หอย หมึก หรือปู ก่อนคลุกเคล้าเครื่องเคราให้เข้ากัน ได้เป็นอาหารจานด่วนของชาวประมงชายฝั่งอ่าวไทยที่ส่งต่อความอร่อยสู่ลูกหลานมานานนับร้อยปี

“ทำไมน้ำจิ้มแบบนี้ถึงเรียกว่าพริกเกลือคะ” เราสงสัย เพราะน้ำจิ้มดังกล่าวหน้าตาไม่ไกลจากน้ำจิ้มซีฟู้ดเลยสักนิด นาทีถัดมาจึงรู้ว่าเพราะน้ำจิ้มสูตรนี้ได้ความเค็มและเผ็ดจากแค่พริกและเกลือเท่านั้น ไม่มีเครื่องปรุงรสอื่นใดมาเติมใส่จึงไม่คล้ายกับน้ำจิ้มซีฟู้ดทั่วไปที่ใครกินกัน

เรากวาดข้าวคลุกพริกเกลือคำสุดท้ายใส่ปาก พลางยกมือป้องแสงแดดที่สะท้อนแยงตาบอกเวลาสายของวัน ไม่นานจากนั้นเชฟแวนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับวัตถุดิบสดใหม่ซึ่งไม่คล้ายกับที่เราเคยรู้จัก

ความร้อนแรงของแดนจันทบูร

พ่อครัวหนุ่มยกถุงใส่วัตถุดิบให้เราชม เราออกปากถามเขาว่ามีอะไรที่พอจะทำให้เราว้าวบ้างไหม เขายิ้มก่อนตอบว่าคือเครื่องเทศรสร้อนที่ใครได้กินเป็นต้องติดใจ เรียกว่าเป็นวัตถุดิบที่นิยามความเป็นจันทบุรีได้อย่างชัดเจนทีเดียว “เร่วกับหน่อกระวาน วันนี้เราจะทำเมนูจากสองอย่างนี้” เขาสำทับให้เรารู้

เราทวนคำบอกเล่าของเขาอีกครั้ง ด้วยไม่รู้ว่าเร่วคืออะไร ส่วนหน่อกระวานนั้นแม้คุ้นชื่อ ทว่ากลับไม่เคยรู้รสชาติ “เร่วเป็นเครื่องเทศกินหัว รสเผ็ดร้อน เป็นพืชพื้นถิ่นของจันทบุรี มีขายอยู่แทบทุกตลาดแถบนี้ แต่ต้องสังเกตให้ดี ลองถามแม่ค้าดูก็ได้ว่ามีเร่วขายไหม เพราะลักษณะมันคล้ายกับต้นข่ามาก บางคนอาจจำสลับกัน แต่กลิ่นรสไม่เหมือนกันซะทีเดียว” พ่อครัวเล่าเรื่อยๆ “ส่วนหน่อกระวานก็เป็นพืชกินหัวเหมือนกัน กลิ่นรสเย็นๆ ให้ความรู้สึกสดชื่น เข้ากับเนื้อสัตว์ได้ดีมาก” เราพยักหน้าตาม ก่อนหันไปเห็นอีกหลายวัตถุดิบข้างกาย

“วันนี้เชฟจะทำเมนูอะไร”

เขายิ้ม ก่อนชวนให้เรากลับห้องครัวไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อ

ไม่นานเรากับเขาก็ผละจากตลาดมาอยู่ในห้องครัวสีสว่างใจกลางเมืองเพื่อเริ่มทำความรู้จักตลาดสวนมะม่วงในอีกมุม ผ่านการปรุงเปลี่ยนวัตถุดิบจากธรรมชาติเป็นอาหารจานอร่อยที่เรากำลังจะได้ชิม

“เชฟเดินตลาดเองบ่อยไหม” เราโยนคำถาม ส่วนเขาพยักหน้า

“บ่อยมาก บางทีไม่ได้อยากจะซื้ออะไรด้วยนะ แต่ชอบเดิน เราว่ามันเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับคนทำอาหาร เพราะทุกครั้งที่เดินเข้าตลาด เราพบสิ่งใหม่ตลอด มันทำให้ได้เห็นการเปลี่ยนของวัตถุดิบ ฤดูกาลเปลี่ยน อาหารในตลาดก็เปลี่ยน ซึ่งเรื่องพวกนี้มันเกี่ยวข้องกับอาชีพเราโดยตรงเลย” เขาว่าขณะหยิบปลาโฉมตัวใหญ่ที่ได้จากจังหวัดเมืองท่ามาแล่เอาแต่เนื้อ จากนั้นหันไปสับซอยหน่อสับปะรด ลูกสับปะรดอ่อน เร่ว หน่อกระวาน และดอกผักชีฝรั่ง จนละเอียด ก่อนเติมพริกแกงชื่อแปลกจากแดนตะวันออกลงไปเสริมรส

“อย่างตลาดเช้าวันนี้ เราเจอพริกแกงแสนตุ้งที่หาไม่ได้จากภาคอื่น เป็นพริกแกงที่รวมเครื่องเทศไว้เป็นสิบชนิด เป็นของดีจากแสนตุ้ง จังหวัดตราด แต่ก็ได้รับความนิยมทั่วทั้งภาคตะวันออกนั่นแหละ” เขาว่าระหว่างหยิบพริกแกงสีเขียวเนื้อหยาบส่งให้เราดู

“พริกแกงเนื้อหยาบแบบนี้หายาก ส่วนมากที่เราเจอในซูเปอร์มาร์เก็ตจะใช้เครื่องปั่นจนเนื้อละเอียด พริกแกงเนื้อหยาบแบบนี้ส่วนใหญ่จะเจอตามตลาดต่างจังหวัด เป็นพริกแกงแบบที่ชาวบ้านตำมาขายกันใหม่ๆ เผ็ดร้อนเป็นพิเศษและรสไม่เค็มจัด” พ่อครัวย้ำอีกครั้งว่าข้อดีของการเดินตลาดไม่ใช่แค่คุณภาพของอาหารที่เราเลือกได้ แต่รวมถึงความน่าตื่นตาตื่นใจอย่างที่เขาได้จากพริกแกงกลิ่นรสร้อนแรงตรงหน้า

เชฟแวนนำเครื่องแกงทั้งหมดผสมเข้ากับไข่ไก่ จากนั้นคลุกเคล้าให้เข้ากันเป็นเนื้อเดียว และนำวางบนใบกระวาน ท็อปด้วยเนื้อปลาโฉมชิ้นหนา แล้วนำขึ้นตั้งไฟนึ่งจนเนื้อในใบกระวานสุกดี

“เชฟตั้งชื่อเมนูนี้ว่าอะไร” เราเอ่ยถาม

“หมกปลาโฉมใบกระวานกับเร่วและหน่อกระวาน” เขาบอกแบบนั้นระหว่างหลายคนรอบตัวเราเริ่มหยิบช้อนมาชิมอาหารตรงหน้ากันคนละคำสองคำ ก่อนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเผ็ดร้อนแต่อร่อยล้ำ ซ้ำยังได้กลิ่นเครื่องเทศชนิดพิเศษต่างจากหมกทั่วไป เป็นรสชาติแปลกใหม่ที่สะท้อนคาแร็กเตอร์เมืองจันทบูรได้งดงาม

“อร่อยใช่ไหม (หัวเราะ) ไม่ใช่แค่นั้นนะ เพราะเร่วกับกระวานมีสรรพคุณเป็นยา ตามตำราแพทย์แผนไทย อาการป่วยไข้เป็นธาตุไฟ ถ้าในร่างกายเรามีลมเยอะ ไฟก็ติดง่าย อาหารที่มีสรรพคุณไล่ลมเลยช่วยป้องกันโรค และจริงๆ เรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งที่ปู่ย่าตายายเรารู้และกินกันมานานแล้ว ไม่ใช่ของแปลกอะไร เพียงแค่คนรุ่นใหม่อย่างพวกเราต้องกล้าลองเท่านั้นเอง”

เขาเสริมระหว่างเรากำลังละเลียดเพื่อรับรสเผ็ดร้อนให้ละเอียดขึ้นอีกหน่อย

“นอกจากวัตถุดิบ ตลาดใกล้ชิดกับเชฟในมุมไหนอีกบ้างไหม” เราถามต่อ

“ตลาดทำให้เราได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ อยู่ตลอด เพราะเราไม่มีทางรู้จักวัตถุดิบพื้นบ้านดีเท่ากับคนที่อยู่กับมันมาทั้งชีวิตหรือขายสิ่งนั้นมาทั้งชีวิต การได้ออกไปคุยกับแม่ค้า ได้ลองชิม ลองสัมผัสวัตถุดิบ มันทำให้เรารู้จักรากเหง้าการกินอยู่ของบ้านเราอย่างลึกซึ้ง ซึ่งสำหรับเรา สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องสวยงามของชีวิต”

Address: ตลาดสวนมะม่วง ตั้งอยู่ด้านหน้าวัดสวนมะม่วง อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี

Hour: เปิดขายทุกวัน ตั้งแต่เช้ามืดไปจนถึงสายๆ

The post ตลาดสวนมะม่วง จันทบุรี : ตลาดเช้าเมืองจันทบูรที่สะท้อนความสมบูรณ์ของเมืองท่า appeared first on a day magazine.

เมื่อรู้ชื่อผู้ที่อยู่เบื้องหลัง เราก็เข้าใจว่าทำไมงานของ iSM ถึงน่าติดตามไปหมด เพราะผู้ก่อตั้งเอเจนซีแห่งนี้คือ บาส-นัฐวุฒิ พูนพิริยะ ผู้กำกับหนังร้อยล้าน พงศ์-ฐิติพงศ์ เกิดทองทวี ผู้กำกับจาก Hello Filmmaker และ อู๊ด-นพรัตน์ วัฒนวราภรณ์ อดีตครีเอทีฟไดเรกเตอร์จาก Ogilvy & Mather ผู้อยู่เบื้องหลังไอเดียโฆษณาแหวกๆ ของ iSM

ด้วยส่วนผสมของคนที่ผ่านงานเอนเตอร์เทนเมนต์มาเยอะ งานที่ออกมาจึงอยู่ในรูปแบบ Branded Entertainment หรือสื่อเอนเตอร์เทนเมนต์รูปแบบใดก็ได้ที่คนชอบผสมไปกับการโฆษณาแบรนด์ (หรือบางครั้งอาจเป็นโปรดักต์) อย่างแนบเนียน อย่าง Girlhattan หนังสั้นที่ทำให้ห้างเอ็มโพเรียม รักนะจุ๊ๆ หนังสั้นของสเปรย์ไล่จิ้งจก NoGecko หรือโปรเจกต์ล่าสุดอย่าง i STORIES ซีรีส์หนังสั้น 4 เรื่องที่เล่าเรื่องราวของเพศทางเลือกไปพร้อมๆ กับการส่งสารจากแบรนด์ฮอนด้า แต่ลึกลงกว่านั้น ด้วยรูปแบบของการสื่อสารของ iSM ที่ดูสนุกกว่าโฆษณาตามขนบ แถมยังแตะความรู้สึกลึกๆ ของมนุษย์เรา ทั้งสุข เศร้า ซึ้ง หรือแม้แต่กลัว รู้ตัวอีกทีเราก็อินตามเรื่องราวที่กำลังดูไปซะแล้ว

ทำไม iSM ถึงเลือกที่จะทำโฆษณาเป็นเอนเตอร์เทนเมนต์ วิธีการพัฒนาไอเดียผลงานแต่ละชิ้นเป็นยังไง ความเชื่อของพวกเขาคืออะไร เรื่องนี้ให้เจ้าของไอเดียอย่าง อู๊ด นพรัตน์ Co-Founder & Cheif Creator ของ iSM ตอบเองน่าจะเอนเตอร์เทนกว่า

iSM เกิดขึ้นได้ยังไง

iSM มันเริ่มมาจากการที่เราทำงานกับพี่บาสและพงศ์บ่อยๆ แล้วคุยกันถูกคอ เราชอบอะไรเหมือนๆ กัน ชอบงานแนวเดียวกัน มีทัศนคติและความเชื่อเหมือนๆ กัน พวกเราเลยมานั่งคุยว่าทำไมเราไม่เปิดออฟฟิศร่วมกันไปเลย

ความเชื่อที่ว่านั้นคืออะไร

สิ่งที่เราเชื่อเหมือนกันคือเราคำนึงถึงความรู้สึกคนดูเป็นหลัก เราชอบคุยกับพี่บาสกับพงศ์บ่อยๆ เรื่องความเป็นมนุษย์ ซึ่งจริงๆ ก็คือความทัชนั่นแหละ เราต้องทำงานให้เหมือนคุยกับผู้บริโภค งานที่เขาไม่ได้แค่ดูแล้วผ่านไป แต่ควรจะรู้สึกกับมันในมุมใดมุมหนึ่ง อาจจะเป็นตลกหรือซึ้ง ซึ่งสิ่งนี้แตกต่างจากการทำงานโฆษณาตรงที่โฆษณาแต่ก่อนอาจจะมองแค่ว่าเรากำลังจะสื่อสารเรื่องอะไร แต่งานที่เราทำทุกวันนี้จะต้องคิดด้วยว่าผู้บริโภคอยากดู อยากฟังอะไร ถ้าเราคิดแต่สิ่งที่เราอยากพูด แต่ไม่ได้คิดว่าเขาอยากฟังหรือเปล่า เขาก็อาจจะไม่ฟังไปเลยก็ได้

แบบนี้คุณรู้ได้ยังไงว่าสิ่งไหนคือสิ่งที่ผู้บริโภคอยากฟัง

วิธีการเช็กของเราคือเวลาเราคุยกับทีมจนได้ไอเดียออกมาแล้ว เราชอบแทนตัวเองเป็นคนดู เราลองถอยออกมาคิดว่าถ้าเราเป็นคนดูจริงๆ เราจะรู้สึกกับมันยังไง แต่เราก็ต้องซื่อสัตย์กับตัวเอง ไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไป มีบางครั้งที่เราเช็กกับตัวเองแล้วคิดว่าเราจะเข้าข้างตัวเองหรือเปล่า (หัวเราะ) เราก็ต้องไปเช็กกับคนใกล้ตัวที่เป็นทาร์เก็ตของงานนั้นๆ ลองไปเล่าพล็อตให้ฟังแล้วถามว่าเขารู้สึกยังไง ชอบ-ไม่ชอบตรงไหน สมมติถ้าเป็นงานวัยรุ่น เราจะโทรไปเช็กกับรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย ก็จะรู้สึกว่าเป็นตัวแทนอย่างหนึ่งในการเช็กความรู้สึกได้

หรือเรื่องมุมมองที่คนมีต่อแบรนด์ เวลาเราทำงาน สมมติลูกค้ามองแบรนด์อย่างหนึ่ง เราก็อาจจะต้องทำการบ้านเพิ่มว่าคนที่เขาจะคุยด้วยมองแบรนด์เหมือนกับที่เขามองจริงๆ หรือเปล่า เพราะบางทีสิ่งที่ลูกค้าคิดว่าแบรนด์ตัวเองเป็น กลุ่มผู้บริโภคอาจจะไม่ได้คิดเหมือนลูกค้าก็ได้ เช่น แบรนด์อาจจะรู้สึกว่าตัวเองเท่จังเลย แต่วัยรุ่นอาจจะบอกว่าไม่เห็นเท่เลย พอเรามองในมุมของคนดูเราก็จะพาแบรนด์ให้ไปถึงคนเหล่านั้นได้

งานที่เหมาะกับ Branded Entertainment เป็นแบบไหน

ส่วนใหญ่งานที่เหมาะกับการทำเอนเตอร์เทนเมนต์มักจะเป็นแบรนด์มากกว่าโปรดักต์ ยิ่งแบรนด์ที่มีเมสเสจที่อยากพูดชัดเจนก็จะยิ่งเอื้อต่อการตีความเป็นประเด็นและทำเป็นชิ้นงานที่ถ่ายทอดเรื่องราวกับกลุ่มเป้าหมายได้ง่าย

จริงๆ เทียบกับโฆษณาแบบเดิมๆ โฆษณาทั้งสองแบบก็ต้องสื่อสารเมสเสจและไอเดียเหมือนกัน แต่งานของเราจะพยายามหาวิธีเล่าคอนเซปต์หรือไอเดียผ่านสตอรี่ในรูปแบบที่ต่างออกไป ไม่ใช่มาขายตรงๆ เหมือนเราหาลีลาในการเล่าที่น่าสนใจให้คนอินกับเรื่องราวก่อน ชอบเรื่องของเราก่อน เพื่อที่ว่าสุดท้ายแล้วจะพาให้เขาเข้าถึงเมสเสจที่เราอยากบอกกับเขาได้ในที่สุด

ยากไหมที่ต้องบาลานซ์เนื้อเรื่องกับแบรนด์ที่ต้องการจะโฆษณา

มันยากตรงความพอดี คือเราจะเบลนด์เรื่องกับแบรนด์ยังไงให้ละมุน ไม่มีสะดุด และคนดูก็เข้าใจเมสเสจที่อยากบอก พูดให้ง่ายคือเราต้องสรุปสิ่งที่เราอยากบอกให้เข้าใจง่ายและไปกับเรื่องราวที่เรากำลังพยายามทำให้เขาชอบ แต่ถ้าเราบาลานซ์ไม่ดี แทนที่เขาจะชอบเขาก็อาจจะไม่ชอบไปเลย จึงต้องจัดสัดส่วนเรื่องราวกับแบรนด์สินค้าที่พอดี ลีลาการมาของแบรนด์สินค้าไม่น่าตกใจ หรือแม้แต่ภาษาที่ใช้เล่าถึงสินค้ามันต้องไปกับเรื่องราวของเราจริงๆ

อย่างซีรีส์หนังสั้น i STORIES ของฮอนด้า คุณตีโจทย์ยังไงให้แบรนด์มอเตอร์ไซค์มาเจอกับเรื่องราว LGBT ได้

มันเริ่มมาจากการที่ฮอนด้าจัดประกวด Honda Scoopy-i Idols Contest พูดง่ายๆ ก็คือการประกวดการแสดง เฟ้นหาดาราและไอดอลที่เป็นวัยรุ่นทั่วประเทศ 4 คน รางวัลที่ผู้ชนะจะได้นอกจากเงินรางวัลคือเขาอยากให้คนที่ชนะได้เล่นหนังจริงๆ ก็เลยเริ่มมาติดต่อทางเรากับพี่บาสว่าเขามีโปรเจกต์นี้ อยากให้เราทำหนังสั้นดีๆ ให้ผู้ชนะทั้ง 4 คนได้เล่น ซึ่งเราก็คิดว่ามันน่าสนใจดีเพราะพวกเราก็ไม่เคยได้รับงานแบบนี้เหมือนกัน

พอเริ่มทำการบ้านมากขึ้น เราก็ค้นพบความดีงามของโปรเจกต์นี้ คือนอกจากเขาให้จะโอกาสคนทั่วไปให้ได้มีงานแสดงจริงๆ แล้ว เขายังไม่จำกัดเพศด้วย โดยเขาตั้งใจเอาไว้ว่า จะคัดเลือกผู้ชนะทั้ง 4 คน ที่เป็นเพศชาย หญิง กระเทย ทอม เราก็คิดว่า เฮ้ย สิ่งนี้ดีออก ทำไมเราถึงไม่ bold มันขึ้นมาเลย พอเอาไอเดียมาปรึกษากันกับพี่บาสก็ชอบตรงกัน เราเลยลองพัฒนาโจทย์กันใหม่กลายเป็นหนังสั้น 4 เรื่องในธีม LGBT

พอได้ธีม LGBT แล้วคุณเชื่อมโยงมันกับแบรนด์ยังไง

เรื่องนี้มีที่มาจากการที่เรากลับไปคิดถึงจุดร่วมระหว่างแบรนด์กับ LGBT ก่อน เริ่มจากเราลองไปค้นดูว่าแบรนด์เขามีความเชื่อว่าอะไร ซึ่งก็พบว่าความเชื่อของเขาคือ “WHAT STOPS YOU? มุ่งไป อย่าให้อะไรมาหยุด” ซึ่งเรารู้สึกว่ามันเชื่อมโยงกับเรื่อง LGBT ได้ตรงที่ทางเลือกของเพศก็เหมือนกับเส้นทางชีวิตที่จะเลือกมุ่งไป หมายถึงว่าต่อให้เขาจะเลือกเดินบนเส้นทางไหนหรือเลือกจะเป็นเพศไหน เราก็ควรจะสนับสนุนเขาและไปกับเขา ทำให้เราคิดแบรนด์เมสเสจขึ้นมาได้ว่า “ไม่ว่าคุณเลือกเส้นทางไหน เราพร้อมไปกับคุณ” พอแบรนด์ได้ยินเขาก็รู้สึกว่ามันตอบโจทย์แบรนด์ของเขาได้ดีและเป็นประเด็นที่แบรนด์อยากคุยกับเป้าหมายที่เป็นวัยรุ่นในยุคนี้

รู้มาว่าโปรเจกต์ i STORIES มีผู้กำกับถึง 4 คน ทำไมหนังสั้น 4 เรื่องถึงเลือกจะใช้ผู้กำกับ 4 คนด้วย

ถ้าเป็นท่าปกติที่เราทำกัน พี่บาสก็คงกำกับทั้ง 4 เรื่องแหละ แต่ครั้งนี้เราอยากจะทำให้โปรเจกต์นี้น่าสนใจกว่านั้น หมายถึงว่าถ้าเรามีทางเลือกถึง 4 เพศแล้ว ในแง่ของคนทำเองเราก็ควรจะหลากหลายบ้าง ก็เลยเกิดความคิดที่ว่าจะลองใช้ผู้กำกับ 4 คน เริ่มจากมีพี่บาสและพงศ์ที่เป็นผู้กำกับของ iSM อยู่แล้วเลยต้องมองหาผู้กำกับอีก 2 คนที่รู้สึกว่าน่าจะเหมาะและอินกับโปรเจกต์นี้ จนได้บอส (นฤเบศ กูโน ผู้กำกับ Side by Side จาก GDH) ซึ่งเท่าที่เราติดตามงานของบอสมา เรารู้สึกว่าบอสน่าจะเข้าใจและถ่ายทอดเรื่องนี้ได้ดี เราเลยเลือกให้บอสทำเรื่องเกย์ (G) ส่วนอีกคนที่เรานึกถึงคือพี่ผึ้ง (สาลินี เขมจรัส ผู้กำกับหนังโฆษณาและเอ็มวี) จริงๆ พี่ผึ้งไม่เคยทำหนังสั้นจริงจังมาก่อน แต่ด้วยความเป็นตัวตนของพี่เขาก็น่าลองที่จะให้มาทำโปรเจกต์อะไรแบบนี้ เลยชวนเขามาทำเรื่องไบเซ็กชวล (B)

ส่วนพี่บาส เขาดูมีมุมของความละเอียดอ่อน เลยให้พี่เขาลองได้ทำเรื่องเลสเบี้ยน (L) แล้วพงศ์ที่มักจะทำงานมันๆ ถ้าจัดให้ไปทำเรื่องของทรานส์เจนเดอร์ (T) ที่เนื้อเรื่องออกจะแซ่บหน่อยก็น่าจะสนุกดี การแมตช์เรื่องให้ตรงกับผู้กำกับแต่ละคนก็เลยกลายเป็นส่วนหนึ่งของความสนุกในโปรเจกต์นี้ที่ผู้กำกับแต่ละคนก็รู้สึกท้าทายและสนุกไปกับมันด้วย

เรื่องที่ยากที่สุดของการทำซีรีส์หนังสั้นนี้คืออะไร

เราว่าความยากคือการทำงานกับผู้กำกับทั้ง 4 คนนี่แหละครับ (หัวเราะ) ไม่ได้หมายถึงร่วมงานด้วยยาก แต่หมายความว่าเพราะโปรเจกต์นี้มันใหญ่มาก พอมีผู้กำกับถึง 4 คนที่เราก็ตั้งใจอยากให้เรื่องของแต่ละคนออกมาต่างรสชาติต่างสไตล์ แต่ในขณะเดียวกัน เราก็ต้องคอนโทรลให้งานที่ออกมาอยู่ในภาพรวมภายใต้คอนเซปต์รวมที่เราวางไว้ให้ได้

ถ้าสังเกตดู เราจะหยอดดีเทลบางอย่างไว้ในทุกเรื่องที่ให้รู้สึกเชื่อมโยงถึงกัน จะเห็นว่านอกจากนักแสดงหลักที่ทุกเรื่องมีชื่อเหมือนกันว่า ‘ i ‘ (ไอ) ในแต่ละเรื่องจะมีตัวละครของโทนี่ (โทนี่ รากแก่น) เป็นเจ้าของร้านเช่ามอเตอร์ไซค์ กับต้าเหนิง (กัญญาวีร์ สองเมือง) เจ้าของบาร์ ซึ่งสองคนนี้เขาเป็นพรีเซนเตอร์ของฮอนด้าอยู่แล้วเราเลยดึงเขามาเป็นเหมือนตัวแทนของแบรนด์ ก็เลยจะเห็นว่าตัวเอก 4 คนที่เจอปัญหาในเรื่อง ถ้าไม่มาที่บาร์ก็จะไปเช่ามอเตอร์ไซค์ หรือเราก็มีกิมมิกเล็กๆ ที่ซ่อนไว้อย่างชื่อบาร์ของต้าเหนิงในทุกเรื่องที่ชื่อว่า ‘The Last Good Bar’ หรือชื่อร้านเช่ามอเตอร์ไซค์ของโทนี่ที่ชื่อว่า ‘They Love Good Bikes’ ซึ่งมาจากตัวย่อของ LGBT ซึ่งถึงแม้โทนี่กับต้าเหนิงจะอยู่ในบทบาทเดิม แต่ผู้กำกับแต่ละคนก็จะตีความคาแร็กเตอร์ของทั้งสองคนไม่เหมือนกัน มีคอสตูมไม่เหมือนกัน หรือร้านเช่ามอเตอร์ไซค์ร้านเดียวกัน บาร์เดียวกัน ผู้กำกับแต่ละคนก็ตีภาพออกมาได้ต่างกันออกไป แต่ยังอยู่ในจักรวาลเดียวกัน

แปลกใจนิดหนึ่งที่คุณเรียงลำดับการปล่อยหนังสั้นจากเรื่อง T ไปเรื่อง B G L ตามลำดับ ไม่ได้เรียงตามธีม LGBT

ในแง่การเรียง ถ้าจะทำให้ง่ายที่สุดก็ปล่อยตามลำดับ L G B T นั่นแหละ แต่พอมาคิดจริงๆ เราควรจะเรียงตามรสชาติของหนังที่ออกมาเพื่อสร้างความรู้สึกบางอย่างให้กับคนดูเวลาดูเรียงกันไป เหมือนเวลากินอาหารแบบฟูลคอร์ส ที่ก็จะมีลำดับของการเสิร์ฟจานนู้น ตามด้วยจานนั้น ตบท้ายด้วยจานนี้ เพื่อให้คนดูได้เสพรสชาติของหนังที่เราตั้งใจเสิร์ฟให้ได้อรรถรสที่สุด

พอเราดูภาพรวมในการปล่อย เรื่องที่น่าจะปล่อยเป็นเรื่องสุดท้ายแน่นอนคือเรื่อง L ของพี่บาส เพราะเรื่องราวของมันถูกดีไซน์ไว้ให้เป็นบทสรุปของทุกเรื่อง พอเรื่องนี้เป็นเรื่องสุดท้ายเราก็มานั่งคิดว่าแล้วเรื่องไหนจะควรจะเปิด เรื่องไหนจะตาม กลายเป็นความบังเอิญที่พอเรียงตามความรู้สึกแล้วตัวอักษรมันดันย้อนหลังกลับมาพอดี คือเปิดด้วยทรานส์เจนเดอร์ (T) ต่อด้วยไบเซ็กชวล (B) แล้วค่อยเป็นเรื่องเกย์ (G) จนมาจบที่เรื่องของเลสเบี้ยน (L)

เท่าที่คุยกันมาคุณให้ความสำคัญกับการเชื่อมโยงคนดูเข้ากับสื่อเอนเตอร์เทนเมนต์มากๆ แล้วอย่างเรื่อง i STORIES คุณเชื่อมโยงกับกลุ่มคนดูที่ไม่ได้เป็นเพศทางเลือกยังไง

ถ้าลองสังเกตทั้งหมด เราเล่าเรื่องผ่าน LGBT ก็จริง แต่เรื่องที่เราทำมันเป็นเรื่องที่คนทั่วไปน่าจะทัชได้อยู่แล้ว อย่างเช่น เรื่องความรัก หรือเรื่องเพื่อน อย่างในเรื่อง G ที่เป็นเรื่องของกลุ่มเพื่อนเกย์ เราไม่ใช่เกย์ก็จริงแต่เราก็อินกับมันในมุมของเพื่อนนะ เหมือนเราพยายามหาประเด็นที่ทัชกับคนทั่วไปที่แม้ไม่ใช่ LGBT ก็น่าจะอิน

เราสามารถพูดได้ไหมว่า iSM ทำลายกรอบโฆษณาแบบเดิมๆ

ผมว่าเราไม่ได้ทำอะไรขนาดนั้น มันเหมือนเราหาวิธีทำโฆษณาในอีกรสชาติหนึ่งมากกว่า ผมไม่ได้บอกว่าการทำโฆษณาแบบเดิมๆ มันไม่ดี มันขึ้นอยู่กับว่าโจทย์นั้นต้องการอะไร เช่น ถ้าโปรดักต์นั้นมีเมสเสจหรือสรรพคุณที่อยากบอกมากมายเต็มไปหมด เราว่าแบบนั้นถ้าสื่อสารด้วยโฆษณาปกติก็อาจจะดีกว่ามาทำแบบเราก็ได้

ผมว่าสิ่งที่เราทำเป็นอีกทางเลือกหนึ่งในการทำโฆษณาให้ออกมาน่าสนใจที่สุดเท่าที่ทำได้มากกว่า ในแบบที่จะทำให้คนรักแบรนด์ด้วยเมสเสจที่แบรนด์อยากบอกผ่านเรื่องราวที่เราต้องถ่ายทอดมาให้เขาชอบให้ได้ เพื่อที่สุดท้ายแล้วเขาจะรักแบรนด์ไปด้วย ท่ามกลางยุคที่คนดูถูกรายล้อมไปด้วยคอนเทนต์ที่น่าสนใจเต็มไปหมด คู่แข่งของเราจึงไม่ใช่งานโฆษณาของแบรนด์คู่แข่งที่อยู่ใน category เดียวกันอีกต่อไปแล้ว แต่กลับเป็นทุกคอนเทนต์ในชีวิตประจำวันที่คนดูจะเลือกเสพ จะทำยังไงให้เขาเลือกเสพงานของเราและชอบงานของเราให้ได้ นั่นคือโจทย์ที่เราคอยบอกกับตัวเองเสมอเมื่อเริ่มต้นคิดงานในทุกโจทย์ที่ได้รับมา และหาวิธีหรือลีลาถ่ายทอดสิ่งเหล่านั้นออกมาให้น่าสนใจที่สุดให้ได้

ภาพ วงศกร ยี่ดวง

“i STORIES”- L G B T – 4 หนังสั้นทางเลือกใหม่ ที่กล้านำเสนอเรื่องราวในมุมมองที่ต่างออกไป บนเส้นทางของเพศทางเลือก LGBT จนได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีในไทยและยังสร้างกระแสไปไกลในอีกหลายประเทศทั้ง จีน สเปน บราซิล อาร์เจนตินา ฟิลิปปินส์ เวียดนาม สำหรับใครที่ยังไม่ได้ดูหรืออยากดูซ้ำ เราได้รวบรวมมาให้แล้วแบบดูครบรวดเดียวจบทั้ง 4 เรื่อง ที่ด้านล่างนี้ได้เลย!

i STORIES ตอน ” T “

i STORIES ตอน ” B “

i STORIES ตอน ” G “

i STORIES ตอน ” L “

The post BEHIND THE RAINBOW เบื้องหลังซีรีส์หนังสั้นสีรุ้งของ iSM เอเจนซีที่กล้าแตะความเป็นมนุษย์ของทุกคน appeared first on a day magazine.

การตามฝันในครั้งนี้ทำให้เธอแฮปปี้อย่างไร
เลื่อนลงไปอ่านเลย เผลอๆ เมื่ออ่านจบ คุณอาจจะอยากลองดำน้ำดูบ้าง

จุดเริ่มต้นของความฝัน

“เราเป็นคนที่ออกเที่ยวตั้งแต่เด็กๆ
อยู่แล้ว เพราะคุณพ่อทำงานการบินไทย เราก็เลยได้มีโอกาสบินไปเที่ยวในหลายๆ ที่
ที่บ้านก็ชอบเที่ยวแบบลุยๆ ด้วย มันก็เลยถูกโอนถ่ายมาให้แนนลุยด้วย
กลายเป็นว่าเราเป็นคนที่เที่ยวลุยที่สุดในบ้านแล้ว แต่พอเข้าช่วงมหา’ลัย มันเป็นช่วงที่เราค่อนข้างเครียดกับการเรียนหนังสือ
แต่ก็ยังจัดทริปไปเที่ยวบ้าง พอเรียนจบ 4 ปีเราก็ตบะแตก
แล้วก็เที่ยวแหลกเลย ยิ่งช่วงนี้ที่โรงเรียนสอนการแสดงปิดเทอมอยู่
เราเลยได้ไปเที่ยวรัวๆ

“เรารู้สึกว่าการไปเที่ยว
มันได้ประสบการณ์มากขึ้น ได้เห็นวัฒนธรรมที่แตกต่างในแต่ละสถานที่ ซึ่งมันน่าสนใจมาก
ที่ชัดที่สุดเลยคือบาหลี ที่นั่นเราได้เห็นวัฒนธรรมแบบท้องถิ่นที่นับถือผี
แถมยังเป็นเมืองที่มีสถาปัตยกรรมที่สวยงาม
และทุกประเทศก็แตกต่างกันและมีความน่าสนใจไปทั้งหมด
ยิ่งได้ลองเล่นกีฬาหรือได้ทำกิจกรรมขณะออกไปเที่ยวด้วย
ก็ยิ่งทำให้ทริปของเราสนุกขึ้นไปอีก”

โลกใต้น้ำที่แสนมหัศจรรย์

“พอเรียนจบ
เรามีช่วงเวลาที่ว่างก็เลยลองไปดำน้ำ ซึ่งเราชอบมาก
มันเป็นอีกโลกหนึ่งที่ต่างจากบนบก เราก็ไปเรียนอย่างจริงจัง จริงๆ
กีฬาดำน้ำปลอดภัยมาก ปลอดภัยกว่าการไปเตะฟุตบอลของเหล่าผู้ชายอีก แต่การที่เราจะดำน้ำอย่างปลอดภัยได้นั้น
เราต้องเรียนก่อน แล้วก็สอบใบ certificate ให้ได้
โดยครูฝึกจะสอนเราให้รู้จักทุกปัญหาระหว่างที่ดำน้ำอยู่แล้ว
และก็ขึ้นอยู่กับสติด้วย ว่าเราจะสามารถรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้มากน้อยแค่ไหน

“เวลาไปดำน้ำเราจะเจอกับสัตว์หลายๆ
สายพันธุ์ ซึ่งส่วนใหญ่คนที่เริ่มดำน้ำจะชอบดูสัตว์ตัวใหญ่ๆ ก่อน แต่สำหรับเรา
เราชอบดูสัตว์ตัวเล็กๆ ที่มีเป็นหมื่นสายพันธุ์เลย
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เราไปเที่ยวอินโดนีเซียแล้วเจอทากพันธุ์หนึ่งซึ่งมีอยู่ที่นี่แค่ที่เดียว
เรารู้สึกว่านี่แหละคือความตื่นเต้นของนักดำน้ำ”

ตั้งเป้าหมายแล้วทำให้ได้

“จริงๆ
แล้วการไปเที่ยวแต่ละครั้งก็มีราคาที่ต้องจ่ายต่างกัน เราเองไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่มีเป้าหมายคือเก็บเงินเดือน
เราจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งเก็บไว้ใช้ในอนาคตและอีกส่วนไปเก็บไว้ไปเที่ยว ซึ่งเราคิดว่าถ้าเก็บเงินส่วนหนึ่งจากการกินอาหารแพงๆ
หรือการเที่ยวแบบมีแสงสี ก็จะเหลือเงินเอาไปวางแผนไปเที่ยวได้อีกเยอะ”

ส่งต่อความฝันสู่คนอื่น

“เราเปิดเพจ
HappyNancy เมื่อ 7 – 8 เดือนก่อน เพราะอยากสร้างแรงบันดาลใจให้คนที่ไม่เคยเห็นโลกใต้น้ำหรือคนที่ไม่เคยรู้ว่ามันมีอะไรแบบนี้อยู่ในโลก
ให้รู้จัก สนใจ และอยากลองมาสัมผัสกับโลกใต้น้ำกันดูสักครั้ง ซึ่งพอเปิดแล้ว
ก็พบว่าเพจนี้สร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นได้จริงๆ”

การออกเดินทางไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

“ถ้ากลัวที่จะออกไปเที่ยว เราอยากให้ลองดูสักครั้ง
จริงๆ มันไม่มีอะไรน่ากลัวเลย เป็นเรื่องที่คนทั่วโลกเขาทำกันเป็นปกติอยู่แล้ว
หลายครั้งที่เราไปดำน้ำ เราก็ไปดำน้ำคนเดียว ซึ่งก็ไปเจอหญิงชาวต่างชาติอายุแค่ 25
ปีที่เที่ยวคนเดียวเหมือนกัน การไปเที่ยวคนเดียวมันเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก
ไม่ต้องไปแคร์ว่าเราจะไม่มีเพื่อนไปเที่ยวด้วย เราไปหาเพื่อนใหม่ก็ได้
การไปเที่ยวครั้งนั้นอาจจะได้อะไรมากกว่าที่คิด”

meet the dream makers

Facebook l HappyNancy

ทุกความฝันเป็นจริงได้เมื่อลงมือทำ
ซึ่งวิธีทำของแต่ละคนก็แตกต่างกัน บางคนอาจจะลองผิดลองถูกลุยกับมันสักตั้ง
แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร
อย่างน้อยความฝันก้อนนั้นก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่างมากกว่าคนที่คิดฝันเพียงอย่างเดียว

พบหลายความฝันที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้คุณลงมือทำที่
Siam Discovery ในกิจกรรม Meet the Journey Makers ตั้งแต่วันนี้ – 23 เมษายน 2560

ภาพ วงศกร ยี่ดวง, นัยน์ภัค ภูมิภักดิ์

The post HappyNancy : สาวผิวแทนผู้ค้นพบแล้วว่าการดำน้ำคือความสุขในชีวิต appeared first on a day magazine.