คาเฟ่และที่พักแห่งนี้เพิ่งเปิดได้เพียงไม่กี่สัปดาห์ ไม่เฉพาะเป็นคาเฟ่เปิดใหม่ที่ถ่ายรูปสวยเอาใจชาว Cafe Hopper เท่านั้นที่เชื้อเชิญให้ใครหลายคนแวะเวียนเข้ามาที่นี่ไม่ขาด แต่บรรยากาศอบอุ่นในบ้านสไตล์จีนผสมกับการออกแบบร้านให้มีกลิ่นอายเปอรานากัน ขณะเดียวกันก็แทรกงานศิลปะตะวันตกยุคใหม่และความเป็นไทยผ่านพรอพต่างๆ อย่างโถยาดองที่จัดวางไว้อย่างลงตัวก็เป็นอีกเหตุผลสำคัญเช่นกัน

สำหรับคนไม่เชี่ยวชาญงานออกแบบอย่างเรารู้สึกเช่นนั้น ก่อนที่ นุ้ย-ประไพ งามจรัสทรัพย์ อินทีเรียร์สาวผู้ปลุกปั้นให้ 103 Bed and Brews กลับมามีชีวิต จะมานั่งร่วมโต๊ะไม้เก่าเล่าให้เราฟังอย่างละเอียด

ตึกเก่าตรงนี้เดิมทีเป็นของ บอล-อธิป นานา ซึ่งเคยเปลี่ยนจากร้านขายยาจีนในยุคก่อนมาเป็นร้านทำป้ายไฟ ตัดสติ๊กเกอร์แต่ก็ปิดกิจการไป บอลเห็นว่าตึกหัวมุมตรงนี้ถูกปล่อยทิ้งว่างจึงอยากจะเปลี่ยนเป็นบ้านเพื่อให้เขาและเพื่อนชาวต่างชาติได้เข้ามาพักผ่อน เนื่องจากย่านเก่าในซอยนานานี้มีเสน่ห์เหมาะแก่การเป็นที่พักรับรองนักเดินทาง

นุ้ยได้รับโจทย์แรกว่าไม่อยากให้บ้านเป็นสไตล์จีนจ๋า เธอจึงเก็บภาพรวมของอาคารอย่างเสาและคานที่เป็นเอกลักษณ์ไว้ ทาสีใหม่ด้วยการคุมโทนสีอุ่นให้ตัดกับสีของกระเบื้องและกลมกลืนไปกับประตูบานเฟี้ยมซึ่งทำใหม่แทนประตูเก่าที่ผุพังไป แต่ยังคงใช้หน้าต่างเดิม เมื่อมองลอดหน้าต่างออกไป เราจึงยังได้บรรยากาศการนั่งอยู่ในบ้านเก่าอายุกว่า 100 ปี

ภายในบ้านรื้อผนังที่เคยกั้นเป็นซอกเป็นมุมออก เหลือเพียงโถงโล่งกว้างคล้ายกับโถงต้อนรับของบ้านคนจีนสมัยก่อน เราไล่สายตามองตามที่นุ้ยเล่าแล้วพลันหันไปเห็นมุมหนึ่งของบ้านที่มีประตูบานเฟี้ยมกั้นแยกส่วนออกไป นุ้ยบอกว่าตรงนั้นกั้นขึ้นมาใหม่เป็นโซนสำหรับผู้ที่สูบบุหรี่หรือสังสรรค์ เพราะเธอไม่อยากให้แขกที่มาพักต้องไปยืนสูบบุหรี่ริมถนนรบกวนผู้อื่น เมื่อมองจากภายนอกเข้ามา มุมสูบบุหรี่นั้นก็ทำให้บ้านดูมีมิติมากยิ่งขึ้นอีกด้วย

หลังจากแบ่งโซนชั้นล่าง บอลอยากให้บ้านของเขามีร้านกาแฟเล็กๆ จึงติดต่อทีมที่เชี่ยวชาญการทำกาแฟ Cold Brew มาช่วย จากภาพแรกคือการทำบ้านเพื่ออยู่อาศัยเองก็ถูกปรับเป็นคาเฟ่ขนาดกะทัดรัด หน้าที่ของนุ้ยจึงต้องมองภาพรวมของร้านทั้งหมดไปด้วย อย่างเคาน์เตอร์กาแฟที่เธอออกแบบให้เหมือนเคาน์เตอร์ในร้านขายยาจีน คือมีความโค้งและใส่ลูกเล่นเป็นลูกกรงไม้ ส่วนโต๊ะเก้าอี้ก็เลือกใช้งานไม้ทั้งหมดให้คงคอนเซปต์บ้านเก่า และเพิ่มตัวเลือกด้วยโซฟา นุ้ยบอกเราว่าเป็นความตั้งใจที่จะให้มีที่นั่งไม่มากนัก แต่ทุกที่ที่แขกนั่งพักต้องเป็นที่ที่นั่งสบาย

เรานั่งคุยกันสักพัก ชาเย็นรสเข้มข้นและเค้กส้มในจานใบสวยก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ ซึ่งหากใครชื่นชอบงานเซรามิกกุ๊กกิ๊ก จานในร้านอาจทำให้หัวใจละลายด้วยลวดลายและเรื่องราว เพราะนุ้ยเสริมว่าถ้วยชามเซรามิกต่างๆ ได้ เร แมคโดนัลด์ และ แหม่ม-สริญญา จินตนาวรารักษ์ หุ้นส่วนคนสำคัญของที่นี่เลือกสรรด้วยตัวเอง เช่นเดียวกับรูปภาพทั้งหมดที่ติดอยู่ในร้าน คาเฟ่แห่งนี้จึงเป็นแกลเลอรี่ขนาดย่อมด้วย

เราเพลิดเพลินกับชั้นล่างมาพักใหญ่ จึงขอเดินขึ้นไปชมชั้นบนซึ่งประกอบด้วยห้องพัก 6 ห้อง แต่เปิดให้แขกเข้าพักเพียง 4 ห้อง อีก 2 ห้องเป็นของเจ้าของบ้านตามความตั้งใจแรก นุ้ยอธิบายว่าเธอออกแบบให้ห้องนอนทุกห้องอยู่ติดหน้าต่างด้านหน้า ส่วนห้องน้ำให้อยู่ด้านหลังของตัวตึกทั้งหมด ซึ่งกิมมิกหลักๆ ที่นำมาใช้กับทุกห้องคือประตูคู่ ซุ้มประตู ช่องลมเหนือประตูและผนังลายฉลุที่เธอวาดแบบเอง ทั้งตึกจึงมีอากาศถ่ายเท เย็นสบายแม้ไม่ใช้เครื่องปรับอากาศ

จากชั้นสองเราเดินขึ้นบันไดวนเหล็กไปยังดาดฟ้าที่เป็นลานโล่ง ความพิเศษของดาดฟ้าตึกหัวมุมคือเราสามารถมองเห็นภาพตึกเก่าในย่านใกล้เคียงซอยนานาเรียงรายกันแบบพาโนรามา บนดาดฟ้าแม้จะยังไม่มีแผนการใช้พื้นที่ แต่การปล่อยโล่งไว้ก็เป็นพื้นที่ที่ทำให้ผู้มาเยือนอย่างเราสบายใจ

เราเดินสำรวจพื้นที่ในบ้านเลขที่ 103 นี้จนทั่วแล้วนึกหาคำนิยามของ 103 Bed and Brews ที่เป็นทั้งบ้าน คาเฟ่ และที่พัก อยู่นาน แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าอินทีเรียร์สาวบอกกับเราอ้อมๆ ตั้งแต่เริ่มบทสนทนาแล้วว่า “เราไม่ได้จำกัดว่าที่นี่จะต้องเป็นสไตล์ไหน จะเห็นว่ามีทั้งยุโรป จีน และไทย คือคงโครงสร้างเดิมแบบจีนไว้แล้วแทรกสิ่งที่เจ้าของบ้านชอบเข้าไป มันก็เหมือนบ้านคน จัดวางในสิ่งที่ชอบ ซึ่งมันไม่จำเป็นต้องเป๊ะ”

เครื่องดื่มรสชาติกลมกล่อมในบรรยากาศเคล้ากลิ่นยาจีน การได้นั่งมองลอดหน้าต่างและบานเฟี้ยม สังเกตความเป็นไปของผู้คนและบ้านเรือนรายล้อมที่เคยเป็นชุมชนค้าขายรุ่งเรืองของชาวจีนในอดีต ก็เป็นความสงบและความสบายอย่างหนึ่งซึ่งเป็นเสน่ห์ของที่นี่ที่ทำให้เราสบายใจ

103 Bed and Brews

address: 103 ซอยนานา ป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพฯ
hour: คาเฟ่เปิดให้บริการทุกวัน เวลา 09.00 – 22.00 น.
Facebook | 103 – Bed and Brews

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post 103 Bed and Brews : คาเฟ่และที่พักน่าหลงใหลในซอยนานาที่ปรับปรุงจากบ้านเก่ากลิ่นอายจีน appeared first on a day magazine.

ได้รู้จักเขาผ่านแคปชั่นมากมาย
หลายสิบเรื่อง

จนแอบคิดว่าถ้าได้ไปเจอเขา
เราคงไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่

แต่จริงๆ แล้วเปล่าเลย

.

อยู่ใกล้เขา
ใจเราก็สั่นอยู่ดี

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post I LAVA YOU appeared first on a day magazine.

จริงๆ แล้วเราเป็นคนยังไงกันแน่?

หรือว่าหลายๆ เรื่องที่เรายังจัดการไม่ได้
เป็นเพราะเรายังไม่รู้จักตัวเองดีพอ

Managing Oneself หนังสือขนาดกะทัดรัดเล่มนี้
บรรจุประโยคคำถามที่จะมาวัดแววความเป็นแฟนพันธุ์แท้เรื่องของตัวเราเอง เราจึงสนุกที่ได้ตอบคำถามของปีเตอร์ ดรักเกอร์ นักวิชาการที่เรารู้จักดีในฐานะผู้คิดค้นหลักสูตรชื่อคุ้นหูอย่าง MBA และฝากงานเขียนชิ้นนี้ไว้ในวารสารวิชาการเก่าแก่ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ก่อนที่ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา จะเรียบเรียงมาให้ผู้อ่านที่ไม่ค่อยได้จัดระเบียบชีวิตอย่างเราได้อ่าน

มองเผินๆ จากชื่อและหน้าปก Managing Oneself เหมือนจะเป็นหนังสือฮาวทูค่อนไปทางวิชาการ แต่พอได้ไล่สายตา
ค่อยๆ อ่านช้าๆ ทีละข้อ ทีละบรรทัด
เราก็พบว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ได้กำลังบอกเราว่าการจัดการการงานหรือเรื่องต่างๆ ให้เข้าที่เข้าทางต้องทำยังไง
แต่เน้นให้เราได้พูดคุยกับตัวเอง ทำความรู้จักกับตัวเอง
ก่อนจะไปจัดการเรื่องน่าปวดหัวเหล่านั้น

หนังสือเล่มนี้แบ่งออกเป็น 5 บทใหญ่ๆ เริ่มจากบทนำโดยภิญโญ ผู้แปล
ตัวหนังสือในบทนี้เล่าว่าการจัดการเป็นศาสตร์ที่สำคัญอย่างหนึ่งของมนุษย์ เพราะจะช่วยให้เราเข้าใจนิยามของการงานและชีวิตที่แท้
นั่นทำให้คนที่กำลังจะเข้าสู่ชีวิตทำงานอย่างเราไม่รอช้าพลิกหน้าต่อๆ ไปทันที

คำถาม 16 ข้อค่อยๆ ไล่จากเรื่องใกล้ตัวเราที่สุด เช่น จุดแข็งของเราคืออะไร? เหมือนกับว่าเรากำลังเรียนวิชาการตลาดที่ต้องหาจุดแข็งเพื่อจะได้พัฒนาสินค้าที่ชื่อว่าตัวเราต่อ
เมื่อพยายามหาจุดแข็งของเราแล้ว ปีเตอร์ก็ให้เราถามตัวเองอีกว่าเรามีวิธีการทำงานยังไง? คำถามย่อยๆ อย่างเช่น เราเป็นนักอ่านหรือนักฟัง เราเรียนรู้ด้วยวิธีไหน
เราให้คุณค่ากับอะไร เราควรจะอุทิศทุ่มเทตนให้กับสิ่งใด เป็นสิ่งที่เราไม่เคยสนใจจะถาม
ที่สำคัญคือหนังสือที่สอนให้รู้จักตัวเองเล่มนี้
ไม่ได้ให้เราคิดเฉพาะเรื่องของตัวเองเท่านั้น แต่ยังบอกให้เราให้ความสำคัญกับคนอื่นๆ ด้วย คำถามในเรื่อง ‘Responsibility for Relationships’ ช่วยตอกย้ำว่าถึงแม้จะรู้จักตัวเองดีแล้ว แต่การเอาใจใส่ในความสัมพันธ์นั้นเป็นสิ่งจำเป็นที่สุด

เรามีความกลัวปนๆ กับตื่นเต้นเสมอเมื่อพูดถึงอนาคต โดยเฉพาะช่วงที่กำลังจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในยุคดิจิทัลอย่างที่ภิญโญบอก
ยุคไทยแลนด์ 4.0 ที่นายกบอก
ยุคที่โลกหมุนเร็วจนฉันตามไม่ทันแล้วพี่บัวลอยที่ชาวทวิตเตอร์บอก
แต่พออ่านหนังสือเล่มนี้จบ ความรู้สึกเหล่านั้นก็เหมือนไปหลบอยู่ที่ไหนสักที่ และหลีกให้คำตอบจากคำถามของปีเตอร์แทน

แน่นอนว่าความกลัวยังคงอยู่ แต่การรู้จักตัวเองไว้ก็ช่วยให้เราอุ่นใจได้ระดับหนึ่งนะ

ความยากง่ายในการอ่าน: อ่านไม่ยาก
การแปลเป็นภาษาไทยก็อ่านได้อย่างลื่นไหล มีการยกตัวอย่างและการจัดหน้าที่ทำให้อ่านง่าย
แถมบทสุดท้ายยังมีแผนผังรวมคำถามทั้งหมดให้เรากวาดตาไล่ทวนคำตอบอีกรอบ

The post Managing Oneself : ตอบคำถามแล้วทำความรู้จักตัวเอง appeared first on a day magazine.

แต่ไม่นานนี้ เราเพิ่งเห็นเว็บไซต์จองโฮมสเตย์สัญชาติไทยอย่าง Local Pillow สตาร์ทอัพน้องใหม่ที่เปิดตัวมาได้ 7 เดือน ความน่าสนใจคือเจ้าของเป็นหนุ่มรุ่นใหม่อายุ 24 ปี เอิร์ธ-นพเดช เตยะราชกุล เรียนจบด้านการเงินจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เคยเป็นที่ปรึกษาให้องค์กรอยู่หนึ่งปี ก่อนจะจับมือกับ หลี-วินัย ณัฏฐาชัย อายุ 29 ปี ผู้ดูแลการออกแบบและสร้างเว็บไซต์ เพื่อทำสตาร์ทอัพจองห้องพักแบบโฮมสเตย์ในจังหวัดที่ขึ้นชื่อด้านการท่องเที่ยวของไทย อย่างจันทบุรี ชลบุรี ระยอง เพชรบุรี สมุทรสงคราม กาญจนบุรี เชียงใหม่ และน่าน

สำหรับเรา Local Pillow เลยทั้งน่าจับตามองในแง่การให้บริการจองห้องพักที่เน้นความชิลล์ของโฮมสเตย์ ควบคู่ไปกับอาหารพื้นบ้านและกิจกรรมท้องถิ่น รวมถึงน่าพูดคุยในแง่ที่ว่าทำไมพวกเขาถึงทำสตาร์ทอัพรูปแบบนี้ ในเมื่อมีเว็บไซต์ที่รองรับการจองห้องพักอยู่มากมาย สิ่งที่พวกเขาทำจะโดดเด่นกว่าเจ้าอื่นยังไง เอิร์ธ หนึ่งในผู้ก่อตั้งจะมาไขข้อสงสัยให้เราฟัง

“ผมอยากให้เกิดชุมชนของคนชอบเที่ยว ให้คนกลุ่มนี้รวมตัวกันเพื่อทำกิจกรรมด้านการท่องเที่ยว” เอิร์ธเปิดบทสนทนาว่าอย่างนั้น เขาเน้นว่าตัวเองชอบเที่ยวมาก ในทีแรกเราก็ไม่รู้ว่ามากของเขาคือแค่ไหน แต่หลังจากเพิ่มเขาเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก เราเลยร้องอ๋อ เมื่อเห็นภาพเขาไปปรากฏตัวอยู่ในหลายสถานที่ทั่วโลก

“ผมชอบการแบ็กแพ็กเดินทางไปเที่ยวหลายประเทศ ปกติแล้ว พอเราอยู่ในที่ของคนต่างชาติ เราไม่ได้สัมผัสประสบการณ์ความเป็นท้องถิ่น มันน่าเสียดาย เพราะผมชอบมีปฏิสัมพันธ์กับคนแต่ละชาติ บางคนชวนคุย ชวนกินข้าว หรือชวนดื่ม ถ้าไปเที่ยวยุโรป ผมอาจไม่ดูปราสาทตามแลนด์มาร์ก แต่ผมได้ไปว่ายน้ำหรือเล่นเกมสนุกๆ กับคนในพื้นที่ แม้ไม่ได้ไปในสถานที่ดังๆ แต่ประสบการณ์ที่แตกต่างทำให้เราประทับใจไม่แพ้กันเลย”

แล้วประสบการณ์นั้นกลายมาเป็นสตาร์ทอัพได้ยังไง เราถามเอิร์ธเพราะยังไม่เห็นแรงจูงใจให้เกิดธุรกิจ

“พอเราชอบ เราก็อยากเริ่มทำธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยว แล้วต้องเป็นการเที่ยวที่ทำให้คนท้องถิ่นที่ชอบรู้จักคนใหม่ๆ และนักท่องเที่ยวที่เข้าไปเยือนได้เป็นเพื่อนกัน ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน ไอเดียนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าธุรกิจท่องเที่ยวเซ็กซี่ มีช่องให้เล่นกับเสน่ห์มากกว่าสถานที่ที่ถูกระบุไว้ในไกด์บุ๊กทั่วไป” เอิร์ธเล่าด้วยตาเป็นประกาย

นั่นเป็นส่วนเกริ่นนำของการเริ่มต้นธุรกิจที่นำมาสู่การสร้างเว็บไซต์ GoYeppey ในปี 2558 ด้วยเป้าหมายเชื่อมชุมชนนักเดินทางกับคนท้องถิ่นเข้าด้วยกัน พอลองทำจริงเป็นเวลาเกือบหนึ่งปี โมเดล GoYeppey ไม่ชัดมากพอ เอิร์ธเลยได้รับคำแนะนำจากการร่วมโครงการ AIS the Startup และ MaGIC Accelerator Program (โครงการสนับสนุนสตาร์ทอัพที่ใหญ่ที่สุดในอาเซียนที่ประเทศมาเลเซีย) และเริ่มเห็นว่าธุรกิจนี้ต่อยอดยาก เลยต้องหยุดลงในที่สุด

“เราไม่รู้สึกว่ามันเสียเวลา ถ้าไม่มีโมเดลตัวแรก จะไม่นำมาสู่ตัวที่สอง มันเป็นการเดินทางที่พาเราเดินต่อไป ทุกอย่างคือการเรียนรู้ เลยหันมามองการท่องเที่ยวในประเทศไทยว่ายังขาดอะไรบ้าง ผมเห็นว่าที่พักบ้านเรามีศักยภาพ แต่ไม่มีเทคโนโลยีไปช่วยจัดการให้การบริการจองห้องพักง่ายขึ้น พอเห็นช่องโหว่นี้ เลยคิดว่าเราเลือกทำธุรกิจใหม่ได้ แถมยังมีส่วนช่วยให้การท่องเที่ยวบ้านเราดีขึ้นด้วย”

จากนั้น Local Pillow เลยถูกคิดและออกแบบอย่างรวดเร็วภายในระยะเวลาไม่เกิน 2 เดือน โดยตอนเริ่มเปิดก็มีโฮมสเตย์เปิดให้จองถึง 30 แห่งแล้ว “ตอนทำ GoYeppey ผมพยายามสร้างเว็บไซต์ให้มีลูกเล่นของเทคโนโลยี และทำให้ภาพลักษณ์ดูไฮโซ แต่มันใช้งานยากไป พอเป็น Local Pillow เลยเริ่มต้นความคิดด้วยการพยายามทำให้ทุกอย่างง่าย แล้วค่อยๆ ปรับฟีเจอร์ไปเรื่อยๆ การทำ Local Pillow ในช่วง 5 เดือนแรก ผมหาซัพพลายเออร์และทำการตลาด สำรวจว่าคนสนใจที่พักแนวโฮมสเตย์มากแค่ไหน กลุ่มลูกค้าเป็นใคร ซึ่งโฟกัสที่การสำรวจโฮมสเตย์ที่คนเขาถึงยาก ตั้งเป้าด้วยคอนเซปต์ให้นักท่องเที่ยวได้นอนพักและได้ทำกิจกรรมเชิงวัฒนธรรมในท้องถิ่นไปพร้อมกัน”

“ธุรกิจของเราไม่ใช่แค่การเข้าไปนอนในห้องแล้วถือว่าเป็นการพักผ่อนจบไป แต่เรามองว่าธุรกิจท่องเที่ยว คือบริการด้านการสะสมประสบการณ์ของผู้ใช้ นอกจากเที่ยว คุณจะได้เพื่อนใหม่ที่เป็นเจ้าของที่พัก ได้ไปสัมผัสวิถีชีวิตของชุมชนท้องถิ่น ได้ใกล้ชิดธรรมชาติ กิจกรรมที่คุณจะได้จากโฮมสเตย์มีหลายอย่าง เช่น ล่องแพ ให้อาหารเหยี่ยว หรือปลูกป่าชายเลน มันคือประสบการณ์และพลังงานที่ดีที่เราจะมอบให้กัน”

“สิ่งที่เราแตกต่างจากคนอื่นมี 3 อย่าง อย่างแรกเราเน้นที่พักแบบโฮมสเตย์ ให้อยู่ง่าย กินง่าย สบายๆ ส่วนใหญ่ประมาณ 75 เปอร์เซ็นต์ของที่พักใน Local Pillow ไม่มีในเว็บไซต์อื่นๆ เราเป็นตัวกลางทำให้คนเที่ยวกับที่พักได้มาเจอกัน จุดที่เว็บไซต์เราเข้าไปแก้ไขคือการเข้าถึงที่พักของเขายาก คนไม่มีข้อมูล เราจัดระเบียบข้อมูลต่างๆ และทำให้เกิดการรีวิว แสดงความคิดเห็น อย่างที่สอง เราทำเว็บไซต์ให้ใช้งานง่าย ขั้นตอนน้อย และเป็นกันเอง อย่างสุดท้าย Local Pillow ไม่ใช่แค่การจองที่พัก แต่คุณเลือกจองกิจกรรมที่รองรับให้คนเข้าพักได้ทำ แล้วยังมีมื้ออาหารท้องถิ่นให้ได้จองด้วย ทุกอย่างเลยถูกรวมไว้ เพราะเรามองว่าประสบการณ์ของการท่องเที่ยวและเข้าพักมีองค์ประกอบหลายอย่างรวมกัน เช่น อาหารที่เขาทำแบบบ้านๆ คุณกินกับเขาได้ สิ่งนี้เป็นประการณ์ที่สนุกแน่ๆ”

ตอนนี้ Local Pillow มีโฮมสเตย์ให้เลือกใช้บริการประมาณ 100 แห่ง แต่เอิร์ธตั้งใจจะขยายจำนวนเยอะขึ้นให้ครอบคลุมทุกภาค ปีนี้เลยตั้งเป้าหมายให้มีที่พัก 500 – 600 แห่ง และต้องการเจาะตลาด Business To Business อย่างเช่น บริษัทที่ต้องการพาพนักงานไปเอาต์ติ้ง หรือเป็นคนต่างชาติที่สนใจการท่องเที่ยว ซึ่งเอิร์ธบอกว่า Local Pillow จะแก้ปัญหาให้ชาวต่างชาติที่ไม่รู้ว่าจังหวัดต่างๆ มีอะไรให้เที่ยวบ้าง ด้วยการทำหมวดหมู่ที่พักเป็นรูปแบบการท่องเที่ยวที่ชัดเจนให้เลือกได้ง่ายๆ ตั้งแต่ Seaside, Artistic House, Sleep Eat Play, Mountain, Garden หรือ Organic Farm

“ประเทศไทยมีที่พักเล็กๆ น่าสนใจซ่อนตัวอยู่ในหลืบที่เรามองไม่เห็นมากมาย แต่กลับเข้าถึงยากและกระจายกันไปหมด ถ้าทำให้ทุกคนมาร่วมมือกันได้ จะเป็นอีกช่องทางหนึ่งที่ทำให้เขามีรายได้เพิ่มขึ้นโดยไม่ต้องไปหาเอง ซึ่งชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่ต้องการรายได้ส่วนนี้จริงๆ เขาจะเอาเงินก้อนนั้นมาเป็นทุนทำสิ่งต่างๆ ให้ชีวิตดีขึ้นได้ ผมว่าถ้าช่วยตรงนี้ได้น่าจะเป็นการกระจายรายได้ให้ชุมชนขนาดเล็กพัฒนาขึ้น ผมอยากให้การท่องเที่ยวที่ทำโดยคนตัวเล็กยั่งยืน Local Pillow จะมาเป็นตัวกลางที่เชื่อมทุกส่วนเข้าด้วยกัน ซึ่งผมมองว่าจุดนี้เป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก” เอิร์ธทิ้งท้ายบทสนทนาตลอดหนึ่งชั่วโมงกับเราไว้อย่างนั้น ด้วยความหวังว่าสิ่งเล็กๆ ที่เขาเริ่มต้นทำจะส่งผลอย่างยั่งยืน

facebook | Local Pillow

website | Local Pillow

ภาพ Local Pillow และ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post Local Pillow : สตาร์ทอัพจองโฮมสเตย์ผสานกิจกรรมแสนสนุกที่ไม่ใช่แค่ไปนอนพักเฉยๆ appeared first on a day magazine.

เราพกประโยคนี้ติดตัวเข้าไปในศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยวของเมืองไครสต์เชิร์ช
ประเทศนิวซีแลนด์เมื่อสองปีก่อน ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะยื่นแผ่นพับใบหนึ่งที่มีข้อความตัวหนาว่า
‘The TranzAlpine, top 6 train journeys in the world’ มาให้

เรายอมควักเงินเก็บในกระเป๋า
ตีตั๋วรถไฟสัญชาตินิวซีแลนด์ขบวนนั้น เดินทางจากไครสต์เชิร์ช
เมืองทางชายฝั่งตะวันออกของเกาะใต้ ไปยังเกรย์เมาท์เมืองทางชายฝั่งตะวันตกเพื่อสัมผัสบรรยากาศรถไฟต่างแดนในฤดูหนาวครั้งแรก

รูปถ่ายด้วยกล้องคอมแพ็กต์จากคนที่ไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับรถไฟสายนั้น
แต่เดินตามเพื่อนร่วมขบวนออกมาชมวิวสองข้างทางในตู้รถไฟที่เปิดโล่ง และหลงเสน่ห์รถไฟตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post ALONG THE RAILWAY appeared first on a day magazine.

ปีนี้พวกเขาคิดอะไร ทำไมถึงสนใจป้ายรถเมล์ นัฐพงษ์ พัฒนโกศัย Director แห่ง Cloud-floor ทีมสถาปนิกพี่เลี้ยงของโครงการจะเล่าให้เราฟัง

ป้ายรถเมล์สุดเก๋โดยกลุ่มสถาปนิกรุ่นใหม่ไฟแรง

ป้ายรถเมล์ทั้ง 3 แห่งนั้นเกิดจากการสร้างสรรค์ของ Ten to Ninety องค์กรที่รวมนิสิตนักศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์และรัฐศาสตร์ สถาปนิกชุมชนรุ่นใหม่ และบริษัทสถาปนิก Integrated Field (IF) และ Cloud-floor โดยได้รับการสนับสนุนจากสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ พวกเขากำลังศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้พื้นที่สาธารณะทุกรูปแบบเพื่อบอกเล่าให้คนทั่วไปรับรู้สิทธิการใช้ประโยชน์จากพื้นที่สาธารณะและเรียนรู้การพัฒนาพื้นทีสาธารณะร่วมกัน

ป้ายรถเมล์ Dot Line Play! : Bus Stop & Co

Dot Line Play! : Bus Stop & Co คือโครงการลำดับที่สองของ Ten to Ninety พวกเขาเห็นว่าป้ายรถเมล์เป็นพื้นที่สาธารณะที่คนออกมารวมกลุ่มกันในเวลาสั้นๆ และเป็นที่ที่คนเข้าถึงได้มากที่สุดในประเทศ จึงชวนมาตั้งคำถามและร่วมกันหาคำตอบผ่านการเปลี่ยนป้ายรถเมล์เป็นพื้นที่จัดแสดงศิลปะจากรูปถ่ายและของใช้สารพัดอย่างจากคนในพื้นที่ รวมถึงคำบอกเล่าเรื่องราวจากผู้ขับเคลื่อนระบบขนส่งสาธารณะทั้งวินมอเตอร์ไซค์ คนขับรถเมล์ รถตุ๊กตุ๊ก หรือแม้กระทั่งคนขับเรือ โดยเลือกจากป้ายรถเมล์ที่รถเมล์สาย 1 ซึ่งเป็นสายแรกในกรุงเทพฯ ผ่าน และพิจารณาป้ายรถเมล์ที่มีความโดดเด่นในแง่การเป็นจุดเชื่อมโยงของชุมชนและพื้นที่รอบข้างที่มีความพิเศษแตกต่างกัน นั่นก็คือ ป้ายรถเมล์หน้าวัดสุทธิวราราม ป้ายรถเมล์บริเวณจุดเชื่อมต่อ BTS สะพานตากสิน และป้ายรถเมล์ตลาดน้อย

เปลี่ยนป้ายรถเมล์เป็นห้องรับแขกชุมชน

ป้ายรถเมล์เป็นสถานที่แรกที่ผู้สัญจรบนท้องถนนจะได้พบเจอ ป้ายรถเมล์จึงเป็นภาพสะท้อนชุมชนและสิ่งแวดล้อมโดยรอบ Ten to Ninety ทดลองเปลี่ยนป้ายรถเมล์ทั้ง 3 แห่งให้แตกต่างกัน และพยายามดึงเสน่ห์ของชุมชนออกมานำเสนอ

ป้ายรถเมล์หน้าวัดสุทธิวราราม : Everything & Everyday Objects

ทีมงานเปลี่ยนป้ายรถเมล์หน้าวัดสุทธิวรารามเป็นห้องทดลองขนาดเล็กด้วยการจัดวางสิ่งของหลายรูปแบบทั้งที่ให้หยิบฟรี เช่น น้ำดื่ม ยาดม ลูกอม ผ้าปิดปาก ไปจนถึงของที่ให้ผู้คนผลัดเปลี่ยนกันมาใช้ เช่น เครื่องชั่งน้ำหนัก กีตาร์ และเก้าอี้สัดส่วนถูกต้องเหมาะกับการนั่งคอยรถเมล์

ป้ายรถเมล์บริเวณจุดเชื่อมต่อ BTS สะพานตากสิน : Bus stop & other informal transportation modes

ป้ายรถเมล์แห่งนี้กลายเป็นนิทรรศการขนาดกะทัดรัด มีป้ายแนะนำกลุ่มคนที่ขับเคลื่อนระบบคมนาคมขนส่งทั้งวินมอเตอร์ไซต์ คนขับรถเมล์ คนขับรถสองแถว ไปจนถึงคนขับเรือล่องแม่น้ำเจ้าพระยาว่ามีบทบาทสำคัญต่อคนเมืองอย่างไร พร้อมสร้างความน่าเชื่อถือด้วยการทำนามบัตรให้กลุ่มคนเหล่านั้นเพื่อแจกจ่ายให้ผู้รับบริการอย่างเรา

ป้ายรถเมล์ตลาดน้อย : Bus stop & community living

ที่นี่ถูกปรับเป็นแกลเลอรี่ขนาดกะทัดรัด แสดงภาพถ่ายจากมุมมองของคนในชุมชนด้วยการให้กล้องถ่ายรูปไปบันทึกภาพประทับใจหรือสิ่งที่พบเห็นจนชินตาในชีวิตประจำวัน ขณะเดียวกันก็เนรมิตรป้ายรถเมล์แห่งนี้ให้ตรงกับความต้องการของคนในพื้นที่ด้วยการนำข้าวของเครื่องใช้ที่คนในชุมชนมอบให้มาตกแต่ง มีตั้งแต่กระถางต้นไม้ไปจนถึงงานพับกระดาษของเด็กพิเศษ รวมถึงมีการแสดงดนตรีเล็กๆ จากเด็กในชุมชนด้วย

ป้ายรถเมล์เป็นมากกว่าจุดจอดรับส่งผู้คน

Dot Line Play! : Bus Stop & Co เป็นการทดลองที่สะท้อนให้เห็นว่าป้ายรถเมล์ไม่ได้เป็นเพียงแค่สถานที่ให้ผู้คนมารอรถเมล์เท่านั้น แต่ยังตอบโจทย์เรื่องการใช้พื้นที่ให้กับคนในชุมชนทั้งการเป็นพื้นที่ให้คนชุมชนได้พบเจอกันหรือได้สื่อสารความเป็นชุมชนผ่านงานศิลปะ ยิ่งไปกว่านั้น โครงการป้ายรถเมล์นี้ยังส่งเสียงเล็กๆ ที่บอกเราว่าป้ายรถเมล์ที่คนไทยต้องการควรมีหน้าตาเป็นอย่างไรและควรมีอะไรบ้าง ซึ่งสิ่งสำคัญที่สุดของโครงการนี้คือการทำให้เราเห็นว่า การพัฒนาและให้ความสำคัญกับพื้นที่สาธารณะไม่ควรตกอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของหน่วยงานใดหรือคนใดคนหนึ่ง แต่ควรเป็นพวกเรา ผู้ใช้ประโยชน์จากการขนส่งสาธารณะต่างหากที่ต้องช่วยกันดูแล

แนะนำให้ตามไปดู

ป้ายรถเมล์น่ารักๆ ของ Ten to Ninety เป็นโครงการชั่วคราว ระหว่างวันที่ 6 – 12 มีนาคม 2560 ตามไปดูกันได้ที่ป้ายรถเมล์ตลาดน้อย ป้ายรถเมล์บริเวณจุดเชื่อมต่อ BTS สะพานตากสิน และป้ายรถเมล์หน้าวัดสุทธิวราราม ถ้าใครอยากสัมผัสบรรยากาศแบบใกล้ชิด ขอแนะนำให้เดินทางด้วยรถเมล์สาย 1

Facebook l Ten for Ninety

ภาพ Ten for Ninety

The post ตามไปดูป้ายรถเมล์ที่เปลี่ยนไปด้วยภาพถ่ายและสิ่งของมากมายจากชุมชน appeared first on a day magazine.

บางมดเฟส Bangmod Fes

ชาวบางมดชวนเราไปเทศกาลงานรื่นเริงเชิงสร้างสรรค์ครั้งแรกของพวกเขา งานนี้เขาต้อนรับเราด้วยการเนรมิตรแนวคลองบางมด
3 กิโลเมตรให้มีทั้งแสง สี เสียง ที่ผสมผสานวัฒนธรรมพื้นถิ่น รวมถึงไปแต่งแต้มสีสันร่วมกันบนกำแพงริมคลอง
งานนี้ไม่ต้องกลัวเดินจนหิว
เพราะมีอาหารหลากหลายจากชุมชนรอให้เราไปลิ้มรสและลิ้มลอง

Date & Time: 11 – 12 กุมภาพันธ์ 2560
เวลา 15.00 น. เป็นต้นไป

Location: บริเวณท่าน้ำวัดพุทธบูชา (เวทีหลัก) และตลอดแนวคลองบางมดถึงครัววิชชาลัยในสวนบางมด
(3 กม.)

Market

Winter Season – YARD SALE #3

บ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์
ใครอยู่เชียงใหม่อยากดื่มชีวิตชิลล์ๆ ท่ามกลางอากาศเย็นๆ เคล้าดนตรีสดในชุมชนศิลปะ แนะนำให้ไปบ้านข้างวัด ซึ่งเสาร์-อาทิตย์นี้เปิดให้คนอยากปล่อยของกับคนอยากซื้อของมาเจอกันในเทศกาลตลาดขายของมือสอง ความพิเศษคือสามารถเลือกซื้อสินค้าไปพร้อมๆ กับการพูดคุย
แลกเปลี่ยนกับพ่อค้า แม่ค้าทั้งมือเก่า
มือใหม่กันได้อย่างเพลินๆ รับรองว่าได้กลับมามากกว่าของแน่ๆ

Date & Time: 11 – 12
กุมภาพันธ์ 2560 เวลา
15.00 – 20.00 น.

Location: บ้านข้างวัด จังหวัดเชียงใหม่

Exhibition

The River

ธเนศ อ่าวสินธุ์ศิริ หรือ น้ำอ้อย อ่าวสินธุ์ศิริ คือศิลปินจิตรกรรมที่ไม่ได้มีแค่สถานะเดียว
แต่ยังรับบทบาทหลากหลาย ตั้งแต่อาจารย์จนถึงนักเขียนบทวิเคราะห์เชิงศิลปะ บทบาทที่ไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียวทำให้สิ่งที่อยากสื่อสารไปไกลกว่าการใส่มันลงไปในงานจิตรกรรมเพียงอย่างเดียว
เขาจึงลุกขึ้นมาสร้างงานศิลปะผ่านสื่อหลากรูปแบบตั้งแต่ศิลปะจัดวางจนถึงวิดีโอ
ลองไปสัมผัสการทดลองใหม่ๆ ของศิลปินคนนี้กันดูนะ

Date & Time: วันนี้ – 26 มีนาคม
Location: Gallery VER ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ (BRT ถนนจันทน์)

ถ้า คน เป็ด สิ่งของ

นิทรรศการน่าไปดูของชาวอุดรธานี
เป็นงานแสดงผลงานศิลปะของ 14 ศิลปินรุ่นใหม่ที่เป็นคนพื้นที่แท้ๆ
พวกเขาจะชวนคุณมามองอุดรและบริเวณใกล้เคียงในมุมมองที่แตกต่าง
ผ่านงานหลายรูปแบบตั้งแต่ภาพวาดจนถึงมื้ออาหารแสนพิเศษ
ใครผ่านไปอุดรหรือชาวอุดรเองอย่าพลาดนะ

Date
& Time:

11 – 18 กุมภาพันธ์ 2560

Location:
ศูนย์การค้า Mill Place Posri by LPN จังหวัดอุดรธานี

Performance

ตึกคุณหญิงหรี่ Madam Ree Building

ความทรงจำในตึกคุณหญิงหรี่ถูกปลุกขึ้นมาให้โลดแล่นอีกครั้งเมื่อสมยศ
วิภา และเพื่อนร่วมรุ่นของเขา มารวมตัวกันในงานเลี้ยงรุ่น แต่แล้วเพียงชั่วข้ามคืนตึกที่บรรจุความทรงจำอันหอมหวานของพวกเขากำลังจะถูกทุบทิ้ง
เขาจะรับมือกับการเปลี่ยนแปลงแบบไม่ทันได้ตั้งตัวได้ยังไงกัน
คำตอบมีอยู่ใน ‘ตึกคุณหญิงหรี่ Madam Ree Building’ บัตรราคา 500 บาท จองบัตรได้ที่ 081-4415718, 087-9984454 เลยนะ

Date & Time: 9 – 27 กุมภาพันธ์ 2560 (รอบการแสดง: พฤหัสบดี-เสาร์, จันทร์ 20.00 น. และ อาทิตย์ 15.00 น.)
Location: Democrazy Theatre
Studio (MRT ลุมพินี)

Thou
Shalt Sing : A Secondary Killer’s Guide to Pull the Trigger

เรื่องราวของนักฆ่าผู้เป็นที่สองตลอดกาลในดินแดนที่เสพติดกลิ่นเลือดแทนกลิ่นดอกไม้
และเสพติดเสียงปืนแทนดนตรีอันไพเราะ ติดตามกฎของนักฆ่าที่ห้ามเป็นที่สองได้ใน
จงขับขาน : มือสังหารชั้นรองโปรดร้องก่อนลั่นไก บัตรราคา 450 บาททุกที่นั่ง
จองบัตรได้ที่ 087-3306244

Date & Time: 10 – 14 และ 18 – 22 กุมภาพันธ์ 2560
Location:
โรงละครพระจันทร์เสี้ยว สถาบันปรีดีพนมยงค์ (BTS ทองหล่อ)

The post 6 อีเวนต์สนุกรับวันหยุดยาว 10 – 13 กุมภาพันธ์นี้ appeared first on a day magazine.

เขาเป็นคนไทยคนแรกที่ได้เข้าร่วม FameLab International เวทีสื่อสารวิทยาศาสตร์ในงาน Cheltenham
Science Festival เทศกาลวิทยาศาสตร์ระดับโลกที่มีสเกลใหญ่ขึ้นด้วยการมีผู้เข้าแข่งขันมากถึง
26 ประเทศทั่วโลก หลังจากก้าวลงจากเวทีนั้น เขามีงานรองเป็นวิทยากรให้กับงานประกวดด้านการสื่อสารวิทยาศาสตร์
เป็นพิธีกรรายการ ‘ว้าววิทย์ช่วยเศรษฐกิจชาติ‘ รายการทางช่อง NBT ที่ย่อยงานวิจัยให้ภาคธุรกิจเอาไปใช้ได้ง่ายๆ เป็นนักพูดที่มีเวทีให้ไปเล่าเรื่องสนุกแทบทุกอาทิตย์
รวมถึงกำลังจะมีรายการสั้นๆ ทางออนไลน์เอาไว้สื่อสารวิทยาศาสตร์กับผู้ใหญ่

เมื่อพูดคุยกับเขา เราไม่ได้รู้จักเพียงดอกเตอร์หนุ่มเจ้าของงานวิจัยด้านชีวะการแพทย์ผู้หลงใหลระบบกลไกต่างๆ ในร่างกายจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ แต่สัมผัสได้ถึงความตั้งใจในการทำให้วิทยาศาสตร์ให้เป็นเรื่องง่ายที่สุด

อะไรทำให้นักวิจัยตัดสินใจแข่งขันเล่าเรื่อง
เรามีโอกาสไปเรียนที่อังกฤษ ได้เห็นการเรียนการสอนที่นั่น เห็นเด็กสนุก
ตื่นเต้นกับวิทยาศาสตร์ เราก็อยากเห็นเด็กในเมืองไทยรักวิทยาศาสตร์แบบนั้น คิดว่าเมืองไทยยังไม่มี
Role Model ทางด้านวิทยาศาสตร์เลย
ถ้าเราเข้าแข่งขันโครงการนี้ มันเป็นโอกาสให้เราเจอคนเยอะขึ้น
จะทำให้วิทยาศาสตร์บูมได้อีกครั้งหนึ่งในเมืองไทย

วิทยาศาสตร์บูมแล้วมันมีผลต่อตัวเรายังไง
มันมีข้อดีเยอะ ถ้าไม่มีองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ประเทศจะเคลื่อนไปข้างหน้าไม่ได้
การที่ประเทศหนึ่งจะเป็นประเทศพัฒนาต้องมีองค์ความรู้เยอะมาก อย่างเช่นบริษัทผลิตอาหารในเมืองไทย
เกี่ยวข้องกับความเป็นอยู่ ปากท้อง เขาก็ต้องพยายามผลิตอาหารให้ได้ปริมาณเยอะที่สุดโดยใช้ต้นทุนต่ำที่สุด
ถามว่าทำยังไง ก็ต้องใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ หรือทำฟาร์มไก่ ไก่ออกมาแล้วก็ต้องตรวจโรคว่ามันปลอดภัยไหมโดยวิธีการทางวิทยาศาสตร์
ถ้าไม่ปลอดภัย ส่งมาขายเรา เรากินเข้าไปก็แย่ หรือว่าวงการการแพทย์ ถ้าไม่มีองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ในการผลิตยา
ในการผลิตวัคซีน ทางการแพทย์เราก็ไม่เข้มแข็ง

ทำไมต้องเป็นเวที FameLab
ผู้เข้าแข่งขันมีจุดประสงค์เดียวกันคือทำให้วิทยาศาสตร์มันสนุก การไปร่วมกับ
FameLab ทำให้เรามีแรงบันดาลใจ
ได้เห็นเทคนิคการเล่าเรื่องวิทยาศาสตร์ของแต่ละคน บางคนมาเล่นดนตรีแล้วก็ร้องเพลง
แต่งเพลง หรือว่าแสดงละครมีแอ็กติ้งมาเกี่ยวข้อง มันไม่ใช่การแข่งขันที่ห้ำหั่นกัน
เพราะฉะนั้นตอนซ้อมทุกคนแทบจะมาช่วยกัน มาคอมเมนต์ว่าคุณน่าจะทำอย่างนี้สิ
ลองใช้คำนี้ดู ยกตัวอย่างอย่างนี้ดีมั๊ย ทำท่าอย่างนี้ดีมั๊ย

เล่างานวิจัยเป็นเล่มให้เป็นเรื่องยังไงภายใน 3 นาที
ความสำเร็จในการสื่อสารอย่างหนึ่งคือการทำให้คนดูเห็นภาพเดียวกับที่เราเห็น เราต้องสร้างจินตนาการให้เกิดขึ้น เพราะฉะนั้นบางทีแค่พูดอย่างเดียวไม่หมด
ต้องมีอุปกรณ์มาช่วย อย่างผมใช้บานพับประตูบ้านมาแทนหัวเข่า ใช้กล่องจำนวนมากมาแทนสารเคมีในสมอง
มันต้องดึงเรื่องที่ใกล้ตัว ผมเชื่อว่าทุกเรื่องสามารถเล่าให้คนทุกวัยฟังได้
แต่ต้องปรับเนื้อหาให้พอดี เราไม่ได้ต้องการจะให้คอนเทนต์ 100 เปอร์เซ็นต์
จริงๆ แล้วเราจะให้เขาแค่ 10 เปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำไป หมายความว่าคุณฟังแล้วคุณอาจจะไม่เข้าใจทั้งหมด
แต่คุณอยากรู้จักมันมากขึ้น

คอนเทนต์ 10 เปอร์เซ็นต์ของคุณเป็นยังไง
ผมอธิบายเรื่องกลไกสมอง ยกเรื่องที่คนเขาอิน คนเรามักจะบอกว่าเวลาทะเลาะกัน
ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก แต่มันมีคำอธิบายด้านกลไกของสมองว่า การที่คนคนนึงงอนเรา
เราไปตื๊อเขา แทนที่เขาจะใจอ่อน เขากลับใจแข็งมากขึ้น แล้วก็เล่าไปว่าสมองเราทำงานยังไงเพื่อให้เห็นว่าเราควรจะตื๊อมั๊ย
หรือไม่ควร

อย่างจะเล่าเรื่องฮอร์โมน ก็ดึงมาแค่ฮอร์โมนเพศหญิงจะเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงของเดือน
ถ้าผู้หญิงเข้าใจหลักการทำงานของฮอร์โมนตัวเอง
หรือผู้ชายเข้าใจหลักการทำงานฮอร์โมนของผู้หญิง ผู้ชายจะกลายเป็นเห็นอกเห็นใจเขาแทน
ชีวิตคู่หรือความสัมพันธ์ก็จะดีขึ้น ราบรื่นขึ้น

แม้จะให้คอนเทนต์ 10 เปอร์เซ็นต์ แต่มีบ้างไหมที่คนไม่อยากรู้
มี แต่เราก็ต้องสังเกตคนดู คนฟังตลอด การพูดมันคือการสื่อสารสองทาง ถ้าเกิดเขากำลังอินกับเรามาก
เราก็พร้อมจะขยี้มุก ถ้าเมื่อไหร่ที่เราเริ่มรู้แล้วว่าเขาเริ่มไม่สนใจ เราก็ต้องเปลี่ยนแล้ว ต้องหาเรื่องใกล้ตัวมาดึงความสนใจของเขากลับมา

การทำให้เขาอยากรู้ต่อมันดียังไง
มันดีต่อชีวิตเขา บางเรื่องสร้างความปลอดภัยในชีวิตมากขึ้น เช่น ผู้หญิงทุกคนอยากสวยก็จะมีผลิตภัณฑ์เสริมความงามมากมาย
กินอันนี้แล้วจะผอม กินอันนี้แล้วหน้าจะตึง จะไม่มีรอยย่น
บางทีถ้าเขาเข้าใจหลักการทำงานของร่างกายของเขา
เขาก็จะรู้ว่าผลิตภัณฑ์เสริมอาหารบางอย่างกินไปไม่ได้ช่วยอะไรเลย
เปลืองค่าใช้จ่ายด้วยซ้ำไป การรู้เพิ่มขึ้นมันทำให้เขาปลอดภัยในชีวิตมากขึ้น ไม่โดนหลอก
แล้วก็ไม่เสียเงินฟรีๆ

นักสื่อสารวิทยาศาสตร์สำหรับคุณคืออะไร
นักสื่อสารวิทยาศาสตร์เป็นเหมือนตัวเชื่อมระหว่างคนกลุ่มหนึ่งกับคนทั่วไปในสังคมให้แชร์ข้อมูลกันได้
โดยที่คุยภาษาเดียวกันมากขึ้น เพราะคนที่เข้าใจนักวิทยาศาสตร์จริงๆ
ส่วนใหญ่ก็จะทำงานในวงการวิทยาศาสตร์ พูดคุยเฉพาะกับคนที่เข้าใจภาษาเดียวกัน
แล้วบางครั้งเราอินกับมันมากเกินไปจนไปคุยกับคนอื่นไม่รู้เรื่อง บางทีเรามีงานวิจัยดีๆ
เราค้นพบอะไรที่มีประโยชน์กับเขา เราก็อยากจะแชร์ให้คนทั่วไปรู้ แต่ถ้าเกิดเราอธิบายให้เขาฟังด้วยคำพูดง่ายๆ ไม่ได้
ก็เหมือนมีกำแพง ข้อมูลก็ส่งไปไม่ถึงเขา

เราจะทำลายกำแพงนี้ได้ยังไง
อย่างหนึ่งคือต้องไม่มีอีโก้ เราต้องไม่คิดว่าเราเก่งกว่าคนอื่น
การที่จะคุยกับคนทั่วไป การที่จะได้ใจคนทั่วไปก็คือเราต้องทำตัวระดับเดียวกับเขาในเชิงวิชาการไม่ได้คิดว่าเขาต้องรู้เหมือนที่เรารู้ ไม่ใช่ว่าเราเป็นดอกเตอร์ เป็นโน่น นี่ นั่น
เราสูงกว่าเขา นั่นจะทำให้เราลืมคิดถึงใจเขา อีกอย่างหนึ่งคือมีจิตใจที่อยากจะสอน
ต้องมีความเป็นครูด้วย ศาสตร์ของการเป็นครู คือต้องเข้าใจเด็ก
เพราะถ้าเด็กไม่เข้าใจ ฟังไม่รู้เรื่อง เราจะมีวิธีพลิกแพลง อธิบาย
คนที่เก่งมากๆ บางทีไม่ค่อยได้มีโอกาสสอน เราก็จะเก่งอยู่คนเดียวแต่ถ่ายทอดไม่ได้

การถ่ายทอดมันฝึกฝนกันได้ไหม
ได้แน่นอน ผมทดลองมาแล้วจากเวที FameLab ในรอบ Master Class 10 คนสุดท้าย จะมีโค้ชมาสอนการเล่าเรื่อง มันเห็นเลยว่าก่อนหน้ากับหลังจากนั้น ทั้ง
10 คนเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลย จริงๆ ต้องมีคนสอน ไม่ใช่สิ่งที่สามารถปิ๊ง
ตรัสรู้มาได้เลย เพราะว่ามันมีศาสตร์อะไรบางอย่างที่เราไม่เคยรู้มาก่อน
แม้ว่าจะมีความชอบในการทำงานด้านนิเทศมาก่อน แต่เราอยู่ในโลกวิทยาศาสตร์มานานมากจนเราไม่รู้ว่าการจะเล่าเรื่องหนึ่งที่ยากให้เป็นเรื่องที่ง่าย
มันมีศาสตร์ มันมีวิธี

หลังจากที่ชีวิตเกี่ยวข้องกับการสื่อสารมากขึ้น
คุณได้เรียนรู้อะไรจากมันบ้าง
ทุกอาชีพที่มีความเชี่ยวชาญไม่ว่าจะเป็นครู เป็นหมอ เป็นนักกฎหมาย
เป็นอะไรก็แล้วแต่ การสื่อสารสำคัญมากกับทุกอาชีพ สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งคือต้องกล้าก่อน
กล้าที่จะพูด แล้วพอเรากล้า เราก็เห็นว่าการก้าวออกมาอยู่ต่อหน้าผู้คนมากขึ้น
มันไม่ได้ส่งผลร้ายต่อหน้าที่การงานเลย มันช่วยให้สังคมดีขึ้นด้วยซ้ำไป

ภาพ มณีนุช บุญเรือง

The post ย่อยเรื่องวิทย์ให้เสพง่ายกับ ‘นักสื่อสารวิทยาศาสตร์’ คนไทยหนึ่งเดียวบนเวทีเล่าเรื่องวิทยาศาสตร์ระดับโลก appeared first on a day magazine.