แดดร่ม ลมตก สภาพอากาศในเดือนกรกฎาคม ดูจะครึ้มฟ้าครึ้มฝนไม่ต่างจากเมื่อวาน แต่ใช่ว่าเราจะรอวันที่ฟ้าเป็นใจ วันนี้พวกเรายกขโยงกันไป lost in local ที่ต่างจังหวัด และหมุดหมายของเราคือ ‘มหาชัย’ จังหวัดสมุทรสาคร เมืองท่าปลายทางของสถานีรถไฟสายชานเมืองกรุงเทพฯ

เห็นอย่างนั้น เราจึงอยากลองสวมบทบาทเป็นตัวเอกในชีวิตตัวเอง ออกไปโลดแล่นผาดโผนรอบๆ เมือง แล้วมองหาเรื่องเล่าเจ๋งๆ มาฝากทุกคน

ความพิเศษของทริปนี้คือ เราพกกล้องกล้อง FUJIFILM INSTAX MINI 13 จาก Synnex Thailand ติดกระเป๋าไปด้วย เพื่อสแนปช็อตเท่ๆ ระหว่างทาง แต่ถ้าจะเอาไปถ่ายรูปทีมตอนเดินเที่ยวเฉยๆ มันคงธรรมดาไปหน่อย Photo Stories รอบนี้ เราเลยถ่าย ‘มหาชัยเมนคาแรกเตอร์’ กลุ่มคนโลคอลที่คอยขับเคลื่อนเมืองนี้อยู่เบื้องหลัง มาเพิ่มสต๊อกคนเฟี้ยวให้เต็มคลัง a day ไปเลย

บรรยากาศของเมืองสมุทรสาครที่เต็มไปด้วยกลิ่นคลาสสิกของตลาดสด และแหล่งอาหารทะเล ตัดสลับกับ 6 คาแรกเตอร์เหล่านี้ที่คอยขับเคลื่อนเมืองอยู่เบื้องหลัง นอกจากจะใจดี เป็นมิตร แล้วยังสู้ชีวิตอย่าบอกใคร 

เรามาเริ่มทำความรู้จักรอบๆ เมืองนี้กันเลยดีกว่า 

“มาเที่ยวมหาชัยสิ สนุกนะ”

ป้าหน่อย แม่ค้าสุดฮอตร้านขายปลา ผู้สวมเครื่องหัวดอกไม้เติมสีจี๊ดให้ตลาดมหาชัยสดกว่าเดิม 

“ขอเชิญชวนครับ สมุทรสาครริมทางรถไฟ มาพบกับบี้ ทุกอย่างยี่สิบ”

บี้ พ่อค้าสารพัดของ 20 บาท หนุ่มพิจิตรผู้สักลายเสริมหนังเหนียวและเมตตามหานิยม คนรักเพลงลูกทุ่งเพื่อชีวิตที่เปิดเพลงเยียวยาจิตคนบนท้องถนน

“แต่ก่อนลุงอยู่เรือ ตอนนี้ชอบแต่งรถ พอหลานๆ มาเที่ยวแล้วชอบก็ชื่นใจ ลุงเลยอายุยืน”

ลุงจาด คาวบอยหนุ่มในร่างคนขับสามล้อ ผู้ยึดถือความสุขเป็นสำคัญ สีสันของศิลปะเคลื่อนที่ได้ของคนบ้านท่าฉลอมออริจินัล

“เมืองนี้เดินทางได้ง่าย จะบกหรือน้ำก็มาได้ ส่วนท่าฉลอมก็เป็นเหมือนเกาะที่เหมาะแก่การใช้ชีวิตสงบๆ”

อั๋น บาริสตาหนุ่มท่าฉลอมจากร้าน Everyday 1990 Cafe ตัวพ่อแฟชั่นสตรีตแวร์ สปอร์ต ใจดี ขี่ช็อปเปอร์ไปกลับกทม.

“ลุงลองทำมาหมดแล้ว ขี่สามล้อก็ล้ม เรือก็ยากขับไม่ได้ เหลือแต่รถนี่แหละ”

ลุงถาวร อดีตไวยาวัจกรวัด ผู้เกษียณแล้วพลัดมาเป็นฤาษีใจดีที่คอยแนะทาง ขับมอเตอร์รับจ้าง ระหว่างฟากมหาชัย-ท่าฉลอม 

“หยั่งทะเลพอคะเนดูได้ แต่ความรักเกินครวญใคร่ ลึกเท่าไหร่ไม่รู้หยั่งถึง

ตานู ชายผู้ดูแลความสงบแก่อารามวัดช่องลม เซียนพระที่รักของนกนางแอ่น และผู้ที่ร้องเพลงท่าฉลอมให้ฟังได้ทั้งวัน

6 คาแรกเตอร์ที่เรานำมาฝากชาว a day ในวันนี้ ล้วนเป็นคนธรรมดา แต่เราอยากมองว่าพวกเขาแสนพิเศษ

โพลารอยด์ดังกล่าวเราไม่ได้เก็บไว้แต่อย่างใด แต่ให้เป็นของขวัญแทนใจ ที่เราได้พบกับเหล่าเมนคาแรกเตอร์ชาวมหาชัย-ท่าฉลอม ให้เก็บไว้สักครั้งที่ได้พบ 

ใครที่สนใจอยากซื้อกล้องโพราลอยด์ หรืออุปกรณ์ไอทีที่ครบครัน เราเชียร์ให้มุ่งตรงไปที่ Synnex Thailand ได้เลย ของดีมีคุณภาพและรับประกันหลังการขาย ทำให้พวกเราได้บันทึกรูปถ่ายสวยๆ ในวันนี้

ทั้งหมดทั้งมวล เรากำลังมองหาเมนคาแรกเตอร์ เพื่อส่งเสริมให้ทุกคนมั่นใจในการเป็นตัวเอกในชีวิตของตัวเอง เพราะความธรรมดา หากลองเปลี่ยนมุมมองอาจกลายเป็นความพิเศษขึ้นมาก็ได้ 

มองมุมกลับปรับมุมมอง จงสนุกในสิ่งที่ทำ หมั่นเติมสีสันให้กับชีวิต มีจริตต่อคนที่เจอ และคงคาแรกเตอร์ที่แตกต่างของตัวเองไว้

แต่ยังอยู่ร่วมกันกับผู้อื่นอย่างสงบสุข แค่นี้วันธรรมดาหนึ่งวันก็แสนพิเศษได้เพราะตัวเราเองแล้ว

The post มหาชัยเมนคาแรกเตอร์ บันทึกภาพคนเฟี้ยวที่เมืองจะไม่ลืม appeared first on a day magazine.

คำตอบอาจไม่ใช่ไปต่อหรือถอดใจ แต่เรื่องราวหลังจากนั้นนั่นแหละสำคัญ

ขณะนี้จะเริ่มต้นบรรยายขยายความบันทึกจัดเก็บทัศนะส่วนตัว ต้องขออภัยหากไม่ครบถ้วนหรือตกหล่นกับสิ่งที่หนังสือเล่มนี้กำลังจะสื่อสาร บอกก่อนว่าปัญญาในด้านปรัชญาของผู้เขียนอาจไม่ล้ำลึกเทียบเท่าใคร แต่ด้วยผู้เขียนใคร่สนใจความลึกล้ำในวรรณกรรมแปลอภิปรัชญาเล่มนี้ จึงบรรจงบรรจุข้อความเพื่อเล่าเรียงเรื่องราวอันน่าสนใจมาแบ่งปันกับชาว a day เผื่อใครสะดุดกับบางประโยคแล้วตามไปอ่านกัน

ความหวัง ความหมาย และความรัก

เรามาร่วมตั้งคำถามและครุ่นคิดไปด้วยกันเถอะ

พำนักในนรก A SHORT STAY IN HELL วรรณกรรมแปลลำดับที่สิบของสำนักพิมพ์ไจไจบุ๊คส์ เขียนโดย Steven L. Peck (นักชีววิทยาและนักปรัชญา) มีสำนวนแปลไทยพาให้เราดำดิ่งไปกับความสงสัยใคร่รู้ของตัวละครโดยณัฐกานต์ อมาตยกุล และมีการออกแบบปกที่บ่งบอกถึงความลึกสุดกู่ของนรกขุมนี้โดยมานิตา ส่งเสริม

ตั้งแต่จรดมือบนหนังสือเล่มกะทัดรัด เปิดผ่านหน้าแรกไปหน้าสุดท้าย โกยกลิ่นกระดาษของหนังสือใหม่แกะกล่อง พร้อมกับแสงสลัวของไฟห้อง นรกเริ่มเปิดทำการแล้ว ท่ามกลางบรรยากาศไม่เป็นใจด้วยสายฝน แต่หัวใจกลับสั่นไหวบอกเป็นนัยว่ายังไม่สิ้นลมเฮือกสุดท้ายของชีวิตให้ยังได้ไปต่อ แม้เราจะกำลังอ่านหนังสือเล่มนี้ก็ตาม

‘พำนักในนรก’ ทำงานกับสมองของเราเป็นพักๆ ประมวลผลการเกิดและดับของวันเวลาไม่โค้งตรงต่อความเป็นจริง น่าฉงนนักที่เราอยากจะโกยอากาศให้เต็มปอดเพื่อให้ชีวิตไปต่อไม่สิ้นหวังและไม่ไร้ซึ่งความหมาย แม้อาจไม่รู้แท้จริงว่าการมีความหวังและยังค้นหาความหมายจะต่างจากการตกนรกขุมนี้หรือไม่

แต่ใครกันเล่าจะหลีกหนีความตายได้พ้น

หลังการเคลื่อนเปลี่ยนสถานะจากเป็นไปตาย ‘นรก’ แปลกประหลาดแห่งนี้ ยินดีต้อนรับพวกเราเข้าร่วมปฏิบัติการสืบเสาะหาหลักแหล่งแห่งชีวิตที่เหมือนจะตกหล่นร่วงโรยไปพร้อมกับการเผชิญหน้าในนรกของเหล่าตัวละครหลัก อย่างโซเรน โจแฮนส์สัน ชายผู้เคร่งครัดในศาสนาและรักครอบครัว

ทว่าการก้าวเข้ามา ณ ​ที่แห่งนี้ เขาต้องวางทุกอย่างนั้นลง อดีตที่เคยผ่านมาก่อนเขาสิ้นลมเป็นเพียงความทรงจำเท่านั้น ปัจจุบันที่ยืนอยู่ในนรกแห่งนี้ต่างหากที่เขาต้องฝ่าฟันไปให้ได้ แล้วทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นก็เป็นโมฆะ กระทั่งภรรยาผู้รักใคร่ ครอบครัวอันผูกพัน และการเป็นศาสนิกชนชาวมอร์มอนที่เคยซื่อตรงด้วยใจศรัทธาเสมอมา มีเพียงกฎอันเรียบง่ายให้เขาปฏิบัติเพื่อตามหาหนังสือแห่งชีวิตเล่มนั้น และศาสนาโซโรอัสเตอร์เท่านั้นให้เตือนใจว่ายังมีอะไรให้เชื่อหวังอยู่ (หรืออาจจะไม่)

เมื่อเรื่องราวดำเนินไป โซเรนได้พูดคุยกับเพื่อนใหม่ในนรกแลกเปลี่ยนเอื้อนเหตุของการสิ้นลม รวมกระทั่งชีวิตก่อนนั้นให้ฟัง พวกเขาได้เรียนรู้กันและกัน แต่ถึงกระนั้นก็ต้องค้นหาหนังสืออันเป็นเป้าหมายของการหลุดพ้นด้วย แต่ความพิลึกพิลั่นก็เกิดขึ้นกับพวกเขา อาจเป็นเพราะที่นี่คือนรกที่ถอดแบบมาจากเรื่องสั้น ‘หอสมุดแห่งบาเบล (The Library of Babel)’ ของนักเขียนชาวอาร์เจนตินา ‘ฆอร์เก หลุยส์ บอร์เกส’ เพื่อนบางคนของเขายังพูดออกมาเลยว่า “หนังสือพวกนี้มันขยะชัดๆ” ก็ใครมันจะไปเชื่อว่าตัวอักษรในหนังสือจะเรียงกันแล้วอ่านไม่รู้เรื่องจนต้องขว้างทิ้งลงหลุมลึกที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดนั่นล่ะ

“นี่มันนรก นรกชัดๆ”

เราขบคิดกับจำนวนไม่รู้จบของเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวละครอยู่พักหนึ่ง

ประโยคที่ว่า “เราทุกคนต่างค้นพบเรื่องราวในชีวิตตนที่มีความหมายหรือไม่ก็น่าสะเทือนใจ” ทำให้คิดว่านรกก็ไม่ต่างอะไรกับโลกที่เรามีชีวิตอยู่ ภายใต้ความโอ่อ่าไพศาลและลึก แม้วันต่อวันจะเคลื่อนย้ายผ่านไปไกลกี่พันปี เราล้วนเริ่มหนึ่งใหม่ได้เสมอ และความทรงจำก็ยังประทับสร้างอยู่ทุกวี่วันเช่นกัน

เช่นเดียวกับกฎข้อสองหน้าสามสิบ ที่บอกว่า

“จงอย่าหมดหวัง

จดจำไว้ว่าไม่มีสิ่งใดจีรัง

วันหนึ่งเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นเพียงความทรงจำอันเลือนราง”

เหมือนพยายามจะบอกกับเราว่า แม้เส้นทางบนนรกหรือบนโลกจะมีความหมายหรือน่าสะเทือนใจ การค้นพบและการได้เรียนรู้ช่วงเวลาเหล่านั้นก็ไม่ได้ยืนยงมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่จะถูกบันทึกไว้ในกล่องความทรงจำที่ครั้งหนึ่งเคยได้ประสบ แม้ไม่มีวันได้กลับไปเยือนมันอีกครั้งก็ตาม ทุกอย่างประสบการณ์ก็ล้วนเบาบางจางหายในสักวันหนึ่งเช่นกัน

แต่ถึงอย่างนั้นก็จงอย่าหมดหวังไปเลย

เมื่อก้าวเข้าสู่นรกเราอาจไม่คาดฝันเลยว่าจะได้พบใครที่ทำให้ใจเต้นหรือตกหลุมรัก แต่โลกที่จากมากับนรกแห่งนี้มีกฎที่ตัดขาดกัน หรือต้นเหตุอาจเป็นเพราะเราไม่ได้อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไปแล้วล่ะมั้ง อย่างรู้เนื้อรู้ตัวด้วยตัวเองก็เลยเข้าใจได้ว่าศาสนาเอยใดที่เคยนับถือ และครอบครัวที่เคยรักผูกพัน ก็เป็นแค่ความทรงจำอันเลือนลางอย่างที่กล่าวไป

โซเรนที่ครั้งหนึ่งบนโลกเคยเป็นศาสนิชนชาวมอร์มอนและคนรักที่ดี เมื่อเรื่องราวบนโลกปิดฉากลง ยิ่งได้เจอหญิงมากมายความต้องการทางเพศก็กลายเป็นเรื่องที่ไม่อาจหลีกหนี ให้ได้สร้างสัมพันธ์ทางกายอยู่พักใหญ่เลยด้วยซ้ำ

แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช้เวลานานทีเดียวที่เขาได้เจอคนที่คิดว่า ‘รัก’ จริงๆ จนเผยความคิดความรู้ออกมาในหลายหน้า แต่ความรักในนรกนี่มันก็ไม่ง่ายเลย แม้พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันมีสายสัมพันธ์ทั้งกายใจและความรักจะเบ่งบานหลายร้อยปีก็ตาม วันหนึ่งก็ต้องลาเพราะเหตุไม่คาดฝันมาเยือน เธอบอกรักเขา เขาเองก็พูดบอกรักกลับด้วยใจสลายว่า “ผมก็รักคุณ”

นั่นทำให้เราเกิดความคิดที่ว่านรกแห่งนี้อาจดึงความดิบเถื่อนในใจของเราออกมาก็เป็นได้ แต่ก็นะ มันก็อาจพังทลายอดีตรักที่เราเคยมีด้วยเหมือนกันล่ะมั้ง

เมื่อสูญเสียคนรักไปโซเรนเองก็ต้องไปต่อ (เพราะตายไปก็ตื่นมามีชีวิตใหม่อยู่ดี) เพราะถ้าภารกิจหาหนังสือแห่งชีวิตยังไม่บรรลุก็ยังจะหวังว่าคงมีสักวันที่พบเธอแหละนะ

จะว่าไปแล้วความรักที่ก่อกำเนิดขึ้นอีกครั้งก็เป็นพลังให้เราไขว่คว้าเพื่อได้มาถึงบางสิ่ง ให้ความหวังในชีวิตเราบางอย่าง ท่ามกลางความสิ้นหวังในนรกมืดมนแห่งนี้เหมือนกัน ต่อให้จะไม่ถูกใจเรานักที่ต้องวางคนรักในอดีตลงแล้วเก็บเข้ากล่องความทรงจำ

แต่แม้ในยามตกนรกไม่มอดไหม้ ความรักกลับเติบโตขึ้นมาได้

ต้องยอมรับเลยว่าความรักก็เป็นส่วนหนึ่งให้เรายังมีหวังต่อไป

พออ่านไปอ่านมาเรื่องราวก็นำพาเราให้สงสัยเกี่ยวกับการตายในนรกไม่จำกัด

การตายเหล่านั้นมันจะเปรียบเหมือนการเติบโตในโลกที่เรายังหายใจได้ไหมนะ?

บนพื้นแผ่นดินโลกที่ห้อมล้อมไปด้วยน้ำจำนวนมหาศาลและการเปลี่ยนผ่านของสสารจำนวนที่เราไม่อาจรู้ พลังงานโบกบ่ายส่ายพัดผันแปรรูปลักษณ์ไป เราที่อยู่ภายในคงโดนกระทบไม่ต่างกัน ตั้งแต่การปฏิสนธิจนคลอดออกมาร้องไห้แงแง ตั้งไข่เดิน วิ่งปร๋อ เข้าสังคมและตัวโตขึ้น สนใจในวิทยาการต่างๆ จากวิชาเรียนการเขียนอ่านสู่การสร้างงานสร้างอาชีพ เพียงนั้นก็อาจเปรียบได้ว่าทุกการเจริญเติบโตของเราเป็นเหมือนการก้าวไปนรกเพื่อตายดับแต่ไม่สูญหาย เพราะยังคงเคลื่อนย้ายอยู่ภายใต้โลกล้าที่นภายังคงอยู่

ถ้าอย่างนั้นการมีชีวิตก็อาจเปรียบดั่งการตกนรกกลายๆ

ยิ่งเคลื่อนสายตาตามอักษรไปทีละหน้า ความมืดมนกลับเข้ามาครอบงำแทนที่ความหวังไปเรื่อย และยิ่งออกตามหาหนังสือที่บอกเล่าเรื่องราวชีวิตเล่มนั้นของมนุษย์ซึ่งเสียชีวิตไปแล้วเท่าไหร่ การหลุดพ้นออกจาก ‘นรก’ ที่ว่าเหมือนห่างไกลไปเท่านั้น

เรานั่งคิดท่ามกลางฝนครึ้มหนักแต่ไฟฟ้ายังใช้การได้ในห้องนอนที่บรรทุกข้าวของของเราเอาไว้ ทั้งใคร่สงสัยในศาสนาให้เชื่อสิ่งใดนอกเหนือจากตัวเราเองบ้าง ความรักที่เบ่งบานแม้ยามตรากตำในนรก ความหวังที่ไม่จำกัดของเรา และความหมายของชีวิตที่ไล่ตามหาในเวลาไร้ขอบเขตที่มีแดนเหตุมาจากนรกอันจำกัดอนันต์

ต่อให้ไม่รู้ว่าเป็นอย่างนั้นจริงไหม แต่เราก็เริ่มสงสัยไปตามความจำกัดในตัวอักษรที่ปรากฏเป็นรูปประโยคในแต่ละบรรทัดที่เราอ่าน ทำให้ตบตีกับตัวเองว่าแท้จริงแล้วการมีชีวิตนั้นเป็นสิ่งไร้ความหมายหรือไม่ หรือจริงแล้วการยังมีชีวิตให้ได้ใช้ การมีความหวัง ยังหาความหมายของชีวิต และยังคงเชื่อต่อไปว่าจะมีสิ่งใดรอเราอยู่ข้างหน้า สิ่งต่างๆ เหล่านี้ หรือจะเป็นนรกในรูปแบบชีวิตกันนะ

แม้ไม่ได้เป็นเรื่องราวสยองขวัญ แต่ก็น่าสยดสยองเพราะแวดล้อมไปด้วยหลายสิ่งไร้ความหวัง ทำให้เหล่าตัวละครโดดเดี่ยวในนรกชวนท้อสุดๆ เพราะผ่านสงครามมานับไม่ถ้วน ทั้งเสียคนรัก เสียพรรคพวก และเสียชีวิตไปตั้งหลายครั้ง แต่ยังต้องวนกลับมาอยู่ท่ามกลางนรกแสนสะดวกสบายแห่งเดิมที่เหมือนไม่สิ้นสุดนี้อยู่ร่ำไป ไม่ใช่ตายแล้วดับสูญ แต่ตื่นมาหิวโหยแล้วจำต้องเดินไปยังตู้จำหน่ายอาหารที่อำนวยความสะดวกเหล่าผู้พำนักอยู่อย่างนั้น

ความหวังที่ยังหล่อเลี้ยงในทุกวันกลับสลายหายไปเมื่อเวลาผ่านพ้น พอหมดอดทนก็กระโจนลงบ่อหลุมลึกที่ทอดยาวอย่างกับอนันต์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจถึงก้นบึ้งในเร็ววันแต่อย่างใด 

เมื่อตัวละครได้ใช้ชีวิตในนรกยาวนานมากพอ บางอย่างที่ดูไม่สมเหตุสมผลกลับไม่เป็นอย่างนั้น แต่ก็บอกไม่ถูก อย่างกฎข้อสุดท้ายที่เขียนไว้ว่า

“สุดท้ายนี้ คุณมาที่นี่เพื่อเรียนรู้บางสิ่ง อย่าพยายามคิดหาคำตอบนั้น เพราะมีแต่จะนำความหงุดหงิดใจมาให้คุณและไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย”

คงเช่นเดียวกับเราที่ยังมีชีวิตอยู่บนโลกด้วยก้าวเดินแต่ละขั้น อาจมีอะไรให้เราได้เรียนรู้และทำความเข้าใจอยู่มากมาย เพียงคิดค้นเค้นหาคำตอบไป ก็พลันจะวายป่วงจนอยากจะบ้าตายก็ได้

เราอาจแค่ใช้ชีวิตไป แต่ก็ไม่ลืมว่าทุกสิ่งล้วนให้เราอะไรแก่เราเพื่อจะก้าวไปต่อเสมอ

อย่างการกลายร่างของดักแด้ที่รอวันเป็นผีเสื้อ

ใครสนใจวรรณกรรมสอดแทรกปรัชญาหรือมองหาวรรณกรรมแปลสักเล่มมาขบคิด เราผายมือให้ พำนักในนรก A SHORT STAY IN HELL เลย ในนี้คับแน่นไปด้วยมุมมองทางปรัชญาที่นักเขียนใส่ไว้เต็มเล่ม ทั้งเรื่องศาสนาความเชื่อ การหาความหมายในชีวิต และความรักที่เบ่งบานขึ้นท่ามกลางนรกที่เหมือนจะไร้ซึ้งความหวังแห่งนี้ 

แม้สภาวะความสงสัยเกิดดับไปมา หัวข้อทางปรัชญาอาจพาให้เราจมจ่อมนิ่งงันไปในความไม่เข้าใจ เราคิดว่าเสน่ห์หลักของเรื่องราวอาจไม่ใช่แค่สไตล์การเขียน แต่เราประทับใจในการสอดแทรกอะไรให้ผู้อ่านได้คิดตามเกี่ยวกับชีวิตในนรกที่เราเองโยงเข้ากับชีวิตของเราได้ 

แน่นอนล่ะ ไม่ว่าใครก็ต้องเคยเจอเส้นทางที่ชวนหดหู่ สบสนจนทำตัวไม่ถูกกันอยู่แล้ว แม้หนังสือเล่มนี้ไม่ได้บอกว่าเราควรทำอย่างไร และเวลาอาจไม่สอดคล้องกับโลกแห่งความเป็นจริงก็ตาม แต่ก็ทำให้เราตั้งคำถามกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายใต้การตัดสินใจของตัวละคร และเหตุการณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้ ซึ่งเราคิดว่ามันคล้ายคลึงกับชีวิตเราที่แบกความฝัน ความหวังแล้วยังชีวิตต่อไป 

คงแล้วแต่คนว่าจะมองจากมุมไหน ตัดสินใจแบบใด และอยากจะเชื่ออะไร

ไม่ว่าเลือกเส้นทางใด ตายสักกี่ครั้ง เราก็จะตื่นมาเพื่อค้นหาหนังสือแห่งชีวิตให้พบจนได้

เราต่างร่วงหล่นในนรกอันดำมืดจันทร์ดับแห่งนี้ไม่รู้จบ

จนกว่าจะหาหนังสือเล่มนั้นพบ

งั้นมาร่วมตั้งคำถามและค้นหาความหมายชีวิตอันเปราะบาง (ที่แอบคล้ายเรา) ไปด้วยกันนะ

อย่างไรก็ขอให้พระเจ้าอวยพร

The post พำนักในนรก รอคุณค้นพบหนังสือแห่งชีวิตในห้องสมุดจำกัดนับอนันต์ appeared first on a day magazine.

ทรู คอร์ปอเรชั่น ร่วมกับ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) เปิดมิติใหม่ของการท่องเที่ยวเชิงอาหารไทย ผ่านโครงการ “True5G สัญญาณจานอร่อย” ชูแนวคิด “อร่อยเด็ด เน็ตแรง” ปักหมุดร้านเด็ดทั่วประเทศที่มีทั้งเสน่ห์ด้านอาหารและความแรงของสัญญาณเน็ต True5G ที่พร้อมรองรับประสบการณ์ดิจิทัลของนักท่องเที่ยวยุคใหม่ ตั้งเป้าขยายสู่ 1,000 ร้านภายในปีนี้ เพื่อยกระดับอาหารไทย ในฐานะ Soft Power สำคัญของประเทศ ให้สามารถสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจ ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก และสนับสนุนร้านอาหารไทยโดยเฉพาะร้านท้องถิ่นและผู้ประกอบการรายย่อย ให้กลายเป็นจุดหมายใหม่ของนักท่องเที่ยวยุคดิจิทัล พร้อมสร้างโอกาสใหม่ให้เศรษฐกิจท้องถิ่นและการท่องเที่ยวไทย ซึ่งสอดรับกับแคมเปญ เสน่ห์ไทย “Feel All The Feelings” ของททท. ที่มุ่งสร้างแรงบันดาลใจให้เกิดการเดินทาง ผ่านเสน่ห์ของอาหาร วัฒนธรรม ชุมชน และประสบการณ์ไทย พร้อมผสานศักยภาพของเครือข่ายทรู 5G และสร้างการรับรู้ด้านการท่องเที่ยวเพื่อเชื่อมร้านอาหาร ชุมชน นักท่องเที่ยว และเศรษฐกิจท้องถิ่นเข้าด้วยกัน

นางสาวฐาปนีย์ เกียรติไพบูลย์ ผู้ว่าการ ททท. กล่าวว่า “ปัจจุบันพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวเปลี่ยนแปลงไป โดยไม่ได้เริ่มต้นการเดินทางจากการเลือกจุดหมายปลายทางเพียงอย่างเดียว แต่เริ่มจากการค้นหาประสบการณ์ที่ต้องการสัมผัส ไม่ว่าจะเป็นการเลือกร้านอาหารจากรีวิวของนักชิม อินฟลูเอนเซอร์ หรือแพลตฟอร์มออนไลน์ต่างๆ ซึ่งหลายครั้งร้านอาหารกลายเป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการเดินทาง จึงเป็นที่มาของโครงการ ‘True5G สัญญาณจานอร่อย อร่อยเด็ด เน็ตแรง’ โดยความร่วมมือระหว่าง ททท. และบริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ที่ร่วมกันต่อยอดนำจุดแข็งด้านอาหารไทยอันเป็นเสน่ห์เฉพาะตัว มาเชื่อมต่อกับเครือข่าย 5G ในยุคดิจิทัล เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอาหาร (Gastronomy Tourism) ให้เกิดการเชื่อมต่อข้อมูลที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพ สร้างประสบการณ์การอันน่าประทับใจตอบโจทย์กับการท่องเที่ยวยุคใหม่ อีกทั้งยังสอดคล้องกับแคมเปญ ‘สุขทันทีที่เที่ยวไทย’ ของ ททท. ที่มุ่งนำเสนอเสน่ห์ไทยในทุกมิติ ทั้งนี้ ททท. หวังว่าความร่วมมือดังกล่าวจะสร้างประสบการณ์การท่องเที่ยวที่เชื่อมโยงกับวัฒนธรรมการกิน นำเสนออาหารถิ่นอันมีเอกลักษณ์ในแต่ละภูมิภาค รวมถึงเข้ามามีบทบาทในการสนับสนุนชุมชนการท่องเที่ยว ตลอดจนสร้างโอกาสให้ผู้ประกอบการร้านอาหารไทย และเกิดกระจายรายได้สู่เศรษฐกิจได้อย่างเป็นรูปธรรม”

ทั้งนี้ ข้อมูลการใช้งานบนเครือข่ายทรูพบว่าในช่วงครึ่งแรกของปี 2569 จำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติที่ใช้บริการโรมมิ่งบนเครือข่ายทรู (ไม่รวมผู้ใช้ Tourist SIM) เพิ่มขึ้น 23% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน ขณะที่ปริมาณการใช้งานดาต้าเฉลี่ยต่อผู้ใช้เพิ่มขึ้น 25% สะท้อนพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวที่พึ่งพาการเชื่อมต่อดิจิทัลมากขึ้นระหว่างการเดินทาง โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวจากอินเดีย ซึ่งมีการใช้งานดาต้าต่อคนเพิ่มขึ้นสูงถึง70% สอดรับกับแนวโน้มการเติบโตของนักท่องเที่ยวอินเดีย และตอกย้ำบทบาทของอินเดียในฐานะหนึ่งในประเทศที่มีความสำคัญต่ออุตสาหกรรมการท่องเที่ยวไทย

คุณโอลิเวอร์ กิตติพงษ์ วีระเตชะ หัวหน้าคณะผู้บริหารด้านแบรนด์และการสื่อสาร บริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) กล่าวว่า “ทรูเชื่อว่าเทคโนโลยีไม่ควรเป็นเพียงโครงสร้างพื้นฐานด้านการสื่อสาร แต่ควรเป็นพลังเชื่อมต่อที่มีความหมายเชื่อมโยงผู้คน ประสบการณ์ และโอกาสเข้าด้วยกัน โดยเฉพาะในภาคการท่องเที่ยว ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องยนต์สำคัญของเศรษฐกิจไทย  ซึ่งโครงการ ‘True5G สัญญาณจานอร่อย’ ภายใต้แนวคิด ‘อร่อยเด็ด เน็ตแรง’  นี้เกิดขึ้นจากความตั้งใจของทรูที่ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางของนักท่องเที่ยวในทุกพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นเมืองหลัก เมืองรอง ย่านอาหารสำคัญ หรือร้าน Local hidden gem ที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว เพราะเราเชื่อว่าไม่ว่านักท่องเที่ยวจะเดินทางไปที่ใด ทรู พร้อมอยู่ในทุกเส้นทาง เพื่อเชื่อมต่อทุกการค้นหา ทุกการเดินทาง และทุกประสบการณ์ที่อยากแชร์ต่อ”

ขณะเดียวกัน ทรูยังเดินหน้าต่อยอดประสบการณ์ “True5G สัญญาณจานอร่อย” ผ่านสิทธิประโยชน์พิเศษสำหรับลูกค้าทรูและดีแทค โดยเริ่มต้นจากความร่วมมือกับร้านอาหารชั้นนำใน ICONSIAM และ Lotus’s Eatery ภายในศูนย์การค้า ICS รวมถึงศูนย์การค้าและพื้นที่พันธมิตรอื่นๆ อีกมากมาย เพื่อส่งเสริมการใช้จ่าย มอบประสบการณ์ด้านอาหารที่คุ้มค่ายิ่งขึ้น และเชื่อมโยงไลฟ์สไตล์ดิจิทัลเข้ากับการท่องเที่ยวกับความอร่อยได้อย่างไร้รอยต่อ

ปัจจุบันมีร้านอาหารเข้าร่วมโครงการแล้วมากกว่า 400 ร้านทั่วประเทศ ครอบคลุมตั้งแต่ร้านอาหารชั้นนำ ร้านอาหารยอดนิยม ร้านอาหารท้องถิ่น ไปจนถึงร้านสตรีทฟู้ดที่เป็นเอกลักษณ์ของไทย ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าอาหารอร่อย ไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะร้านอาหารชื่อดัง แต่ยังรวมถึงผู้ประกอบการรายย่อยและชุมชนท้องถิ่นที่เป็นหัวใจสำคัญของวัฒนธรรมอาหารไทย โดยทรูมีเป้าหมายขยายถึง 1,000 ร้านทั่วประเทศในปีนี้

คุณโอลิเวอร์ กล่าวเพิ่มเติมว่า “หัวใจสำคัญของโครงการนี้คือการสร้าง ‘True5G สัญญาณจานอร่อย‘ ให้เป็นสัญลักษณ์การรับรู้สำหรับนักท่องเที่ยวและผู้บริโภค โดยเมื่อเห็นสัญลักษณ์นี้ จะสามารถมั่นใจได้ว่าจุดหมายแห่งนั้นไม่ได้มีเพียงอาหารอร่อยที่ได้รับการคัดสรร แต่ยังมีโครงข่ายทรู 5G ที่พร้อมรองรับการใช้งานดิจิทัลได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ไม่ว่าจะเป็นการเชื่อมต่อ 5G ค้นหาข้อมูล รีวิว แชร์ประสบการณ์ สร้างคอนเทนต์ หรือเชื่อมต่อกับโลกออนไลน์ได้อย่างราบรื่น”

นายคูรัม อัชฟาค หัวหน้าคณะผู้บริหารด้านเครือข่าย บริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) กล่าวว่า “ปัจจุบันการเดินทางตามหาร้านอร่อยเริ่มต้นขึ้นก่อนที่นักท่องเที่ยวจะเดินทางมาถึงร้านอาหาร นักท่องเที่ยวค้นหาร้านผ่านแอปพลิเคชันต่างๆ ดูรีวิวบนแพลตฟอร์มออนไลน์ รับชมคอนเทนต์จากครีเอเตอร์ ใช้แผนที่นำทาง แชร์ประสบการณ์ผ่านโซเชียลมีเดีย และอัปโหลดภาพหรือวิดีโอแบบเรียลไทม์ ตลอดทั้งเส้นทางของการท่องเที่ยวเชิงอาหาร (Gastronomy Tourism) ล้วนเชื่อมโยงกับการใช้งานดิจิทัล ทรูจึงเดินหน้าเพิ่มประสิทธิภาพโครงข่ายอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้ลูกค้าทั้งทรูและดีแทคได้รับความเร็วในการดาวน์โหลดเพิ่มขึ้น 23% และอัปโหลดเพิ่มขึ้น 26% เมื่อเทียบกับก่อนการใช้โครงข่ายร่วมกัน”

ข้อมูลการใช้งานบนโครงข่ายทรูในช่วงครึ่งปีแรกของปี 2569 สะท้อนให้เห็นว่านักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติหันมาพึ่งพาแพลตฟอร์มดิจิทัลมากขึ้นในทุกขั้นตอนของการเดินทาง ตั้งแต่การค้นหาร้านอาหาร (Discovery) ดูรีวิว วางแผนเส้นทาง ไปจนถึงการแบ่งปันประสบการณ์บนโลกออนไลน์ ส่งผลให้แอปพลิเคชันด้านการท่องเที่ยวและการค้นหาร้านอาหารเติบโตอย่างต่อเนื่อง โดยในกลุ่มนักท่องเที่ยวต่างชาติ แอปพลิเคชัน Yelp มีอัตราการใช้งานเติบโตสูงถึง 116% ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ที่ผ่านมา เมื่อเทียบกับช่วงเวลาปกติ ขณะที่แอปพลิเคชันอื่นๆ ที่ใช้งานทั้งในกลุ่มนักท่องเที่ยวไทยและต่างชาติ ก็เติบโตต่อเนื่องเช่นกัน โดยในช่วงเทศกาลปีใหม่ที่ผ่านมา TripAdvisor เติบโต 62% Google Maps เติบโต 14% และ Wongnai เติบโต 8%

“การเชื่อมต่อกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของประสบการณ์การท่องเที่ยวในยุคใหม่ โครงข่ายที่มีคุณภาพไม่เพียงช่วยให้นักท่องเที่ยวเข้าถึงข้อมูลได้สะดวกขึ้น แต่ยังช่วยให้ร้านอาหาร ชุมชน และผู้ประกอบการท้องถิ่นสามารถเชื่อมต่อกับนักท่องเที่ยวได้มากขึ้นผ่านโลกดิจิทัล ทรูจึงยกระดับ Gastronomy Tourism สู่‘5G Gastronomy Tourism’ ด้วยคุณภาพโครงข่าย 5G ที่จะยกระดับชีวิตดิจิทัลทั่วประเทศ อีกทั้งนำ AI และระบบบริหารจัดการเครือข่ายอัจฉริยะมาใช้วิเคราะห์และดูแลคุณภาพสัญญาณแบบเชิงรุก เพื่อรองรับการใช้งานที่เพิ่มขึ้นของนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างชาติ” นายคูรัม กล่าว

The post ทรู คอร์ปอเรชั่น ผนึก ททท. เชื่อมต่อ“สัญญาณแรง 5G”สู่มิติใหม่ของการท่องเที่ยวเชิงอาหารไทย appeared first on a day magazine.

เห็ดหิ้ง

ผึ้งหลวง

อึ่งอ่างบ้าน

นกตะขาบทุ่ง

เหล่านี้คือเพื่อนร่วมสถาบันผู้ไร้รหัสนิสิตของ ซันเดย์ – ณฐรัตน์ คงลาภ สาวน้อยยิ้มเก่งบุคลิกกระฉับกระเฉง และบัณฑิตป้ายแดงจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สาขาออกแบบนิเทศศิลป์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เจ้าของโปรเจกต์จบการศึกษา A Tree / A Path / A University โปรเจกต์ซึ่งไม่ได้เป็นเพียงหนังสือ 3 เล่มและโปสเตอร์ 5 แผ่น แต่คือสมุดรายนามของสิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ที่แอบซ่อนอยู่ตามต้นไม้ใบหญ้าของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเครื่องกระจายเสียงของเหล่าเพื่อนร่วมโลกต่างสายพันธุ์ที่เคยอาศัยอยู่ตรงนั้นแต่ปัจจุบันสูญหายด้วย ‘เหตุผลบางประการ’

“เราเห็นภาพที่เห็นทุกวันในจุฬาฯ แต่ว่าจริงๆ มันมีสิ่งมีชีวิตซ่อนอยู่นะ”

ซันเดย์เล่าว่า โปรเจกต์ A Tree / A Path / A University เป็นการสังเกต เดินทาง และตั้งคำถามจากจุดเล็กๆ อย่างต้นไม้ต้นหนึ่งไปจนถึงภาพใหญ่อย่างปัญหาความหลากหลายทางชีวภาพที่พบในเขตมหาวิทยาลัย

โปรเจกต์นี้เริ่มจาก A Tree สมุดเล่มเล็กๆ 2 เล่ม ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางสายธรรมชาติของซันเดย์ ตัวกระดาษทำมาจากใบจามจุรีเพื่อบันทึกความทรงจำเมื่อครั้งสาวน้อยนั่งอยู่ใต้ต้นจามจุรี และได้พบโดยบังเอิญว่าบนต้นไม้ยังมีอะไรอยู่อีกมากนอกจากกิ่ง ก้าน และใบ

“เราเจอนก เจอแมลงแต่เราไม่รู้ชื่อของมันเลย รู้แค่ว่ามีนกหนึ่งตัวอยู่ตรงนี้ แต่นั่นก็คือจุดเริ่มต้นทำให้เราเห็นความหลากหลายของสัตว์ในต้นไม้ต้นหนึ่ง”

A Tree จึงเป็นเสมือนอารัมภบทที่แสดงให้เห็นว่า ต้นไม้เป็นมากกว่าเครื่องให้ร่มเงาแก่คน

จากความสนใจในต้นไม้หนึ่งต้นนำไปสู่การเดินทางสำรวจธรรมชาติ (nature walk) ซึ่งต่อมาได้ให้กำเนิด A Path หนังสือเล่มใหญ่ที่บันทึกเรื่องราวระหว่างเดินสำรวจธรรมชาติในรั้วจุฬาฯ ทั้งสิ่งที่เจอและความรู้ที่ได้รับ รวมไปถึงความทรงจำและประสบการณ์บนเส้นทางตั้งแต่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ไปจนถึงห้างสรรพสินค้าสามย่านมิตรทาวน์

A Path จึงเปรียบเสมือนตัวของซันเดย์ ที่เติบโตขึ้นจาก A Tree ซึ่งเธอเป็นเพียงคนธรรมดาที่สามารถบอกได้แค่ว่า ‘นี่คือนก’ และ ‘นี่คือแมลง’ กลายเป็นสาวน้อยตาไวที่สามารถสังเกตสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยที่แอบซ่อนตามแมกไม้และพงหญ้า และจำแนกได้ว่า ‘นี่คือนกกิ้งโครงคอดำ’ และ ‘นี่คือเพลี้ยจักจั่นเขา’

“การรู้ชื่อมันสำคัญ” ซันเดย์ว่า

“เพราะเราจะอนุรักษ์สิ่งนั้นไม่ได้เลยถ้าเราไม่รู้จักสิ่งนั้น ไม่รู้ว่ามันคือตัวอะไร ไม่รู้ว่ามันหายไป”

การเดินสำรวจธรรมชาติไม่เพียงแต่ทำให้สาวน้อยสังเกตเห็นนกและแมลงที่ซ่อนอยู่ในจุฬาฯ ได้อย่างรวดเร็ว แต่ยังทำให้ซันเดย์สามารถสังเกตเห็นปัญหามากมายที่ซุกซ่อนอยู่หลังแนวกิ่งไม้และพงหญ้าสูงของมหาวิทยาลัยอีกด้วย

สาวน้อยเล่าว่าเธอเดินสำรวจธรรมชาติในเส้นทางเดิมร่วม 6 – 7 ครั้ง แต่ทุกครั้งล้วนไม่เหมือนเดิม

“เพราะว่าต้นไม้มันหายไป หรือว่ารังผึ้งมันหายไป” ซันเดย์ว่า

“เราก็เลยอยากจะพูดกับทุกคนว่าในจุฬาฯ เคยมีสิ่งเหล่านี้แต่มันหายไปแล้วนะ”

A University จึงถือกำเนิดขึ้นในรูปแบบโปสเตอร์สีเขียวที่พิมพ์จากหมึกถั่วเหลืองจำนวน 5 ใบ เพื่อเรียกร้องถึงปัญหาความหลากหลายทางชีวภาพที่ซุกซ่อนอยู่ในแนวรั้วของมหาวิทยาลัย

ต้นกล้าแตกหน่อ

ก่อนมาทำโปรเจกต์ A Tree / A Path / A University ซันเดย์สนใจประเด็นสิ่งแวดล้อมที่ใกล้ตัวกว่าอย่างปัญหาปศุสัตว์ ส่วนเรื่องความหลากหลายทางชีวภาพยังไม่เข้ามาอยู่ในสายตาของสาวน้อย จนกระทั่งปีสุดท้ายในมหาวิทยาลัย

“เราเป็นมังสวิรัติแบบ Pescatarian ก็คือไม่กินเนื้อสัตว์บก เพราะมันปล่อยก๊าซเรือนกระจกเยอะ แล้วก็รู้ว่าเบื้องหลังมันโหดร้ายกับสัตว์เลยสงสาร ไม่อยากกิน กินแค่ปลา แต่ถ้าเลือกได้ก็ไม่กินค่ะ”

นอกจากไม่ทานเนื้อสัตว์แล้ว ซันเดย์ยังเป็นสมาชิกฝ่ายสิ่งแวดล้อมและความยั่งยืนขององค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาฯ ที่ส่งเสริมการทานอาหารวีแกนในมหาวิทยาลัยอีกด้วย

แล้วอะไรทำให้ความสนใจด้านอาหารทางเลือกพัฒนามาสู่ปัญหาความหลากหลายทางชีวภาพ ?

“ตอนนั้นองค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาฯ จัดกิจกรรมดูนกขึ้นมา แล้วเราก็ไปเป็นสตาฟถ่ายรูป”

ซันเดย์เล่า แล้วเสริมขำๆ ว่าตอนแรกเธอขี้เกียจ ไม่อยากไป เพราะนัดกันตั้งแต่เช้า แต่สุดท้ายกิจกรรมที่อิดออดไม่อยากทำกลับสนุกกว่าที่คาด เพราะมันทำให้เธอได้เห็นอะไรใหม่ๆ ใกล้ตัวที่คนเมืองแต่กำเนิดอย่างเธอไม่เคยสังเกตมาก่อน

“เราเป็นคนกรุงเทพฯ ตั้งแต่เกิด แล้วเราก็รู้สึกว่าเราไม่ได้รู้จักสิ่งมีชีวิตขนาดนั้น แต่พอเรามาเดินดูนกในจุฬาฯ นั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้เราเห็นว่ามันมีนกเยอะมาก มีทั้งนกสีเหลือง สีฟ้า”

สาวน้อยหยุดเล่าแล้วก็ขำ ย้ำว่าในจุฬาฯ มีนกสีฟ้าจริงๆ แม้เพื่อนๆ จะคิดว่าเธอโม้ไปเองมากกว่า

“มันมีนกสีฟ้าจริงๆ นะ!”

กิจกรรมที่เดิมเข้าร่วมด้วยความขี้เกียจจึงกลายเป็นหินไฟจุดประกายความสนใจ ถึงขั้นที่เมื่อต้องตัดสินใจเลือกหัวข้อสำหรับทำโปรเจกต์จบ ซันเดย์ก็เสนอเรื่องนี้กับอาจารย์โดยไม่ลังเล และต่อยอดไปสู่การจัดกิจกรรมเดินสำรวจธรรมชาติ (nature walk) ด้วยตัวเอง

“ตอนแรกเราจะไปกับเพื่อนแค่สองสามคน” ซันเดย์สารภาพ “แต่พอเราโพสต์ลงไอจี มีคนมาเป็นสิบ ตอนนั้นหกโมงเช้าแต่ทุกคนก็มา เราไม่มีอุปกรณ์ให้เลย แต่เพื่อนเราที่อยู่ชมรมอนุรักษ์ เขาก็แบกกล้องส่องนกมาให้เรายืม”

กิจกรรม nature walk ของซันเดย์จึงเริ่มต้นง่ายๆ ด้วยคำเชิญชวนลอยๆ ที่เจ้าตัวโพสต์ลงในอินสตราแกรม และอุปกรณ์กล้องส่องนกที่เพื่อนจากชมรมอนุรักษ์ให้ยืมมา ส่วนเส้นทางที่เลือกก็คือทางเดินที่คุ้นเคยอย่างคณะสถาปัตย์ฯ ไปจนถึงสามย่านมิตรทาวน์

“เราเลือกเดินในจุฬาฯ เพราะว่าเป็นสถานที่ที่เราคุ้นเคยมากที่สุด เราเรียนปีหนึ่งถึงปีสี่ที่นี่ แล้วเราก็รู้สึกว่าจริงๆ มันมีอะไรซ่อนอยู่เยอะมาก แล้วมหาวิทยาลัยก็เป็นสถานที่ที่เราคิดว่าไม่น่ามีอะไร แต่จริงๆ มีเยอะมากเลย” ซันเดย์หยุดครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ แววตาเปิดเผยจริงใจ

“เราก็หวังว่าเขาจะรักษาสิ่งนี้ไว้”

นกน้อยหัดเดิน

กิจกรรม nature walk ของซันเดย์ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป ปัญหาใหญ่ที่สุด คือตัวเธอเองไม่ได้มีความรู้ด้านธรรมชาติวิทยา ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถเป็นผู้นำในการเดินสำรวจได้

“เราไม่ได้เป็นคนเดินนำ เพราะเราก็ไม่มีความรู้ขนาดนั้น” ซันเดย์ว่า

แต่เคราะห์ดีที่สาวน้อยยังมีที่ปรึกษาเป็นเพื่อนๆ พี่ๆ รวมถึงอาจารย์ที่มีความรู้ทางด้านสัตว์และแมลง คณะเดินสำรวจธรรมชาติของซันเดย์จึงเป็นรูปเป็นร่างขึ้นได้

“เราชอบที่เราได้รับความรู้ระหว่างเดินที่สุด กับได้ไปเจอเพื่อน เราชอบเจอเพื่อนมาก ชอบเดินกับคนที่มีความรู้แล้วเราก็ชอบไปถามเขาว่าอันนี้ตัวอะไรคะ อันนี้ตัวอะไรคะ”

ซันเดย์เอ่ยอย่างร่าเริง แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างการเดิน nature walk ให้ฟัง

“อันนี้คือตอนไป nature walk ตอนกลางคืน” ซันเดย์เปิดหนังสือ A Path ควบคู่ไปด้วยพลางชี้ชวนให้ดูรูปประกอบอย่างกระตือรือร้น

“เพื่อนเราเขาเรียนสัตวแพทย์ เขากล้าจับตุ๊กแก เขาเลยสอนเราดูเพศตุ๊กแกแล้วบอกว่าอย่าไปทำตามนะ คือใครจะไปทำตาม!” ซันเดย์หัวเราะ ปัดมดที่แอบไต่แขนออกอย่างเบามือ

ซันเดย์พลิกหนังสือไปอีกหน้า รอบนี้ไม่ได้เล่าแต่เริ่มด้วยการถามให้เดา

“ตัวนี้เราก็เพิ่งเคยเห็นเหมือนกัน อยู่ตรงคณะอักษรฯ ตอนแรกเรานึกว่ากั้ง ให้ทายว่าตัวอะไร” ซันเดย์เอามือปิดคำอธิบายในเล่มแล้วจึงค่อยเฉลย

“จริงๆ มันคือตัวอ่อนแมลงปอ แมลงปอมันจะวางไข่ในน้ำ แล้วพอมันลอกคราบก็ค่อยกลายเป็นแมลงปอแบบที่เราเห็น” ซันเดย์อธิบาย

“เรื่องอะไรแบบนี้เราอาจจะเคยเรียนตอน ม.2 ในคาบเรียน แต่เราไม่เคยจำได้ แล้วก็ไม่สนใจด้วย แต่พอเราได้มาเห็นของจริง ได้เห็นชีวิตมันจริงๆ ก็ทำให้เรารู้อะไรมากขึ้น”

สำหรับซันเดย์ การเดินสำรวจธรรมชาติไม่ได้เป็นแค่การรวบรวมสำหรับการทำโปรเจกต์จบ แต่เป็นทั้งการสร้างความทรงจำดีๆ ร่วมกับเพื่อนเก่า และการทำความรู้จักเพื่อนใหม่ต่างสายพันธุ์ที่สาวน้อยไม่เคยรับรู้ว่ามีตัวตนอยู่ตลอดระยะเวลาสี่ปีที่เรียนอยู่ในรั้วจุฬาฯ

ซันเดย์เล่าว่า การเดิน nature walk ทำให้เธอเปลี่ยนไปในหลายแง่ และในนัยหนึ่งก็ทำให้เธอเติบโตขึ้น มุมมองต่อพื้นที่รอบข้างของเธอเปลี่ยนไป เธอชอบเดินมากขึ้น และที่สำคัญคือเธอกลายเป็นคนช่างสังเกต

“ตอนเดินก็มองรอบๆ มากขึ้น รู้สึกว่าตาไวขึ้น”

แล้วสาวน้อยก็พิสูจน์ความตาไวด้วยการผุดลุกขึ้นแล้วชี้ไปยังต้นไม้ด้านหลัง พร้อมอุทานว่า “นั่นไงนกสีเหลือง!”

(การสัมภาษณ์หยุดลงชั่วคราวเพราะทุกคนพร้อมใจกันมองหานกสีเหลือง)

นักวิทยาศาสตร์สายศิลปะ

หลังจากที่ทุกคนเข้านั่งที่เรียบร้อย ซันเดย์ก็เล่าต่อว่าหลังจากเก็บรวบรวมข้อมูลที่จะนำไปใช้ในธีสิสจาก nature walk ตลอดทั้งภาคการศึกษา ถัดมาเธอจึงเริ่มกระบวนการจัดการข้อมูล แล้วตอนนั้นเอง ซันเดย์ก็พบกับปัญหาใหญ่ข้อหนึ่ง นั่นคือการเรียบเรียงและนำเสนอสิ่งที่เจอระหว่างการเดิน

“ก่อนหน้านั้นเราไม่รู้จะเรียงข้อมูลยังไง ไม่รู้จะว่าออกมาเป็นหนังสือแบบไหนเหรอ แล้วก็คุยกับอาจารย์หลายรอบมากกว่าจะได้”

ซันเดย์เล่าว่าแผนแรกของเธอคือการแบ่งเนื้อหาตามประเภทการเดิน เช่น bird walk ที่เน้นแต่การดูนก และ bug walk ซึ่งสังเกตแค่แมลง แต่แผนนั้นก็ล่มไปหลังจากปรึกษาอาจารย์หลายต่อหลายรอบ และกลายเป็นการแบ่งตามสถานที่ที่พบดังที่เห็นในเล่ม A Path แทน

เมื่อได้แพตเทิร์นการแบ่งเนื้อหาแล้ว ขั้นต่อไป ซันเดย์จึงมุ่งความสนใจไปที่รายละเอียดในงาน อย่างการเลือกใช้กระดาษที่ให้ผิวสัมผัสแตกต่างกันหลายแบบ เพื่อเป็นนัยสื่อถึงความหลากหลายที่เธอพบพานตลอดทาง

“เราลองกระดาษสาหลายแบบ อย่างอันนี้คือใบปอ เราไม่ชอบเอฟเฟกต์ของมัน เพราะมันเหมือนผมคน แล้วมันดูภาพยาก” ซันเดย์หยิบตัวอย่างกระดาษให้ดู ในเนื้อกระดาษมีเส้นสีขาวๆ พาดอยู่เต็มไปหมด

“หน้านี้เราใช้ใบมะขาม ใบไม้ในเนื้อกระดาษมันหลุดง่ายมาก พอหลุดแล้วเป็นด่าง” กระดาษใบนี้เห็นใบไม้กลมๆ ชัดเจน เช่นเดียวกับรูกลมๆ ที่เคยเป็นใบไม้

“เราใช้กระดาษหลายแบบมาก เพราะอยากให้ตอนอ่านรู้สึกตื่นตาตื่นใจ ให้ได้ผิวสัมผัสตอนจับ อยากให้ค่อยๆ อ่าน ค่อยๆ จับ ค่อยๆ ดูสิ่งที่เราไปเจอมา”

ความหลากหลายบนหน้ากระดาษในโปรเจกต์ A Tree / A Path / A University ไม่ได้มีเพียงชนิดของกระดาษและผิวสัมผัส แต่ยังรวมถึงวิธีการนำเสนออีกด้วย

ซันเดย์ใช้การเขียนบรรยายสลับกับ Interactive Pop-up เพื่อให้คนดูรู้สึกสนุกกับการค้นหาและค้นพบเหมือนที่เธอรู้สึกระหว่างการเดินสำรวจ วิธีการพิมพ์มีทั้งใช้การพิมพ์สีแบบปกติและการพิมพ์แบบ Risograph ซึ่งเป็นการพิมพ์โดยใช้หมึกจากถั่วเหลืองและพิมพ์ทีละสี จึงเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากกว่า

“ระหว่างทำก็มีจุดเล็กๆ แบบนี้ที่คำนึงถึง ก็สนุกดีค่ะ” ซันเดย์ยิ้ม 

ภาพประกอบในโปรเจกต์ A Tree / A Path / A University ล้วนเป็นภาพที่ซันเดย์ถ่ายและวาดเองกับมือ แต่บางส่วนก็เป็นภาพพิมพ์ด้วยแสงแดดจากเทคนิคที่เรียกว่า Cyanotype เพื่อเลียนแบบแสงแดดที่ทอดผ่านใบไม้ในตอนที่เธอเดินสำรวจหรือนั่งพัก

นอกจากนี้ ซันเดย์ยังทำการทดลองพิมพ์ภาพด้วยแสงแดดอีกประเภทที่เรียกว่า Anthotype ซึ่งต่างจาก Cyanotype ตรงที่มีความเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากว่า เพราะใช้สารสกัดจากธรรมชาติเป็นน้ำยาเพื่อให้เกิดภาพแทนสารเคมี 

สำหรับธีสิสนี้ ซันเดย์ทดลองทำน้ำยาจากบีตรูต ลองผิดลองถูกอยู่นานกว่าจะได้สูตรผสมระหว่างน้ำบีตรูตและแอลกอฮอล์ที่ให้ภาพพิมพ์ชัดที่สุด

สูตร Anthotype จากบีตรูตฉบับซันเดย์

1. สับๆๆ บีตรูตทั้งลูก
2. นำเข้าเครื่องปั่น อย่า!! ผสมน้ำ
3. กรองด้วยผ้าขาวบาง
4. นำน้ำบีตรูตไปผสมแอลกอฮอล์ล้างแผล
5. เสร็จแล้ว พร้อมนำไปทาได้

ข้างๆ ซันเดย์มีสมุดบันทึกแปะแผ่นกระดาษทาน้ำยา Anthotype ไว้หลายชิ้น เหมือนบันทึกผลการทดลองของนักวิทยาศาสตร์

ธีสิส A Tree / A Path / A University จึงไม่ได้เป็นเพียงสิ่งพิมพ์ธรรมดา แต่เป็นผลงานที่เกิดจากการร่วมมือกันระหว่างศาสตร์แห่งวิทย์และศิลปะ ซันเดย์นำวิธีการทางวิทยาศาสตร์อย่างการสำรวจและทดลองมาปรับใช้ และนำความรู้ที่เธอได้เรียนมาตลอดสี่ปีในคณะสายศิลป์มาใช้ย่อยข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่ซับซ้อนให้ผู้อ่านได้เข้าใจง่ายขึ้น

วิทยาศาสตร์และศิลปะจึงไม่ต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่นในธรรมชาติ คือดำรงอยู่เพื่อเกื้อกูลกัน และไม่สามารถมีชีวิตอยู่โดยแยกขาดจากกันได้

ปัญหาในเงาไม้

การเดินสำรวจธรรมชาติไม่เพียงทำให้ซันเดย์ได้ความรู้เพิ่มมากขึ้น มันยังทำให้เธอได้ตระหนักรู้ถึงปัญหาด้านความหลากหลายทางชีวภาพอีกหลายประการ

ประการแรก ซึ่งเป็นประการที่เรามักนึกไม่ถึง คือการจัดกิจกรรมภายในมหาวิทยาลัย

“อาจารย์ที่สอนดูนกเขาเคยบอกว่า ฝั่งคณะนิเทศฯ นกเยอะกว่า เพราะฝั่งอักษรฯ เสียงคนทำกิจกรรมมันดัง”

แล้วซันเดย์ก็เริ่มอธิบายว่า เสียงจากลำโพงในงานกิจกรรมทั้งหลาย ทั้งคอนเสิร์ต งานสันทนาการต่างๆ และอีกสารพัดงานที่จัดตามลานกว้างและสวนของมหาวิทยาลัย ทั้งแสงจากไฟแอลอีดีที่แขวนไว้เพื่อความสวยงาม ล้วนเป็นสิ่งรบกวนชั้นดีสำหรับนกที่อยู่บนต้นไม้ทั้งนั้น

“เขาชอบจัดคอนเสิร์ตที่สวนสองรัชกาล มีกลองชุด มีจุดพลุ แล้วอย่างนี้นกมันจะอยู่ได้ไหม”

ซันเดย์ยังพบอีกว่า สิ่งมีชีวิตอื่นๆ ที่อาศัยอยู่ในรั้วจุฬาฯ ได้รับผลกระทบจากการปรับพื้นที่ของมหาวิทยาลัย

“ตรงทางออกไปถนนอังรีดูนังต์มีครอบครัวนกเค้าจุดอยู่ แต่พอมีการตัดต้นไม้ในมหาวิทยาลัย ถึงนกมันจะอยู่ได้แต่ก็อยู่ยาก เพราะมันต้องอาศัยอยู่ในที่ที่เป็นโพรง”

ซันเดย์เล่าระหว่างเดิน และเมื่อไปถึงหน้าคณะสถาปัตย์ฯ ก็ชี้ให้ดูก้อนหินสีเขียวทรงสี่เหลี่ยมที่วางอยู่หน้าอาคาร ซันเดย์บอกว่าก่อนทางมหาวิทยาลัยจะนำหินก้อนนี้มาตั้ง จุดนี้เคยเป็นตอไม้ที่มีเห็ดหิ้งเกาะอยู่ แต่ปัจจุบันภาพของตอไม้และเห็ดหิ้งกลับมีให้เห็นแค่บนโปสเตอร์ A University

เพราะเห็ดหิ้งไม่เคยถูกนับบนแผนที่ของมหาวิทยาลัย

การปรับพื้นที่ของมหาวิทยาลัยบางครั้งทำไปเพื่อความปลอดภัยของนิสิตและบุคลากร แต่เพราะขาดความเข้าใจและการคำนึงถึงสิ่งมีชีวิตอื่นในพื้นที่ หลายๆ ครั้งจึงกลายเป็นสร้างความเดือดร้อนให้แก่พวกมันแทน ทั้งที่ความจริงคนและสัตว์สามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่เบียดเบียนใคร

“ที่ต่างประเทศเขามีสวนดอกไม้อยู่กลางมหาวิทยาลัยไว้ให้ผึ้งผสมพันธุ์ ในขณะที่ของเราเอารังชันโรงออก เพราะบอกว่ากลัวไปต่อยนิสิต แต่ชันโรงไม่มีเหล็กใน”

ซันเดย์ยังเสริมอีกว่า กระทั่งการปลูกต้นไม้หรือออกแบบสวนก็ทำโดยคำนึงถึงการใช้สอยและความสะดวกสบายของคนเป็นหลัก โดยที่ไม่ได้พิจารณาว่าความจริงแล้ว ‘สวน’ ควรเป็นพื้นที่ที่คนและสัตว์สามารถใช้ประโยชน์ร่วมกันได้

“มหาวิทยาลัยบางที่เรียกตัวเองว่าเป็นพื้นที่สีเขียว แต่พื้นที่สีเขียวของเขาอาจจะมีแค่ต้นหญ้าเตียนๆ เราอยากให้คนตระหนักรู้ว่าพื้นที่สีเขียวน่าจะมีพืชหลายระดับหรือเปล่า เพราะบางครั้งนกมันก็อยู่ในพุ่มเตี้ยหรือต้นไม้สูงประมาณหนึ่ง

“เรารู้สึกว่าปัญหาในเมืองก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ปลูกได้แค่บางประเภท เพราะรากต้นไม้อาจจะไปเจาะคอนกรีตอีก

“เราอยากให้คนคิดถึงเรื่องนี้มากขึ้น เรื่องการจัดการพื้นที่หรือจัดการปัญหาโดยที่ไม่ได้นึกถึงแค่คน” 

“ไม่ได้มีแค่คนที่อยู่ในเมือง มันมีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ด้วย”

สิ่งที่ซันเดย์พบและนำเสนอใน A Tree / A Path / A University ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ภายในแนวรั้วของจุฬาฯ แต่ปรากฏให้เห็นในทุกที่ ตั้งแต่ตามท้องถนนและพื้นที่ต่างๆ ในเมือง ไปจนถึงบริเวณละแวกบ้านของเราเอง งานเทศกาลสาดแสงใช้เสียงเกิดขึ้นตลอดปีทั่วมุมเมือง การตัดต้นไม้และทำลายรังสัตว์แมลงเพื่อปรับพื้นที่เพื่ออำนวยความสะดวกให้มนุษย์ก็พบเห็นได้บ่อยครั้ง

“เราเคยไปเดิน Nature walk ตรงที่เขากำลังจะรื้อไปทำสถานีรถไฟฟ้า ตรงนั้นมีสิ่งมีชีวิตเยอะมาก มีแมลงปอ ผีเสื้อ แต่เขากำลังจะรื้อออก”

ซันเดย์พูดขณะเดินไปตามทางสู่คณะสถาปัตย์ฯ มือก็ชี้ชวนให้ดูว่าจุดไหนเธอเคยพบอะไร ระหว่างทางมีทั้งต้นไม้ใหญ่และพุ่มไม้ดอก มีสระน้ำ และเห็นนกจิกกินอาหารอยู่บนพื้นหญ้าประปราย

“มันไม่ได้มีแค่คนที่อยู่ในเมือง มันมีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ด้วย

“หวังว่าคนที่มาดูงานเราจะได้ตระหนักรู้เรื่องนี้มากขึ้นค่ะ” ซันเดย์ว่า

ชั่วขณะหนึ่งระหว่างมุ่งหน้าสู่คณะสถาปัตย์ฯ นกตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ขนของมันเป็นสีเทาธรรมดาเหมือนกับนกพิราบทั่วไป แต่ซันเดย์ตาลุกวาว รีบชี้ให้เราดู

ทุกคนหันไปมองเจ้านกสีเทา เป็นจังหวะเดียวกับที่มันกระพือปีกขึ้นบิน เผยให้เห็นขนนกสีฟ้าสดใสขณะบินจากไป

เหมือนขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสามัญธรรมดา ขุมทรัพย์ที่เราคงไม่รู้เลยว่ามีอยู่หากไม่ใส่ใจจะมอง

เจ้านกตะขาบทุ่งสีฟ้า

ชื่อที่ไม่ได้มาจากตะขาบหลายขา แต่มาจากสีขาบอันเป็นเอกลักษณ์ของมัน

ซันเดยหันมายิ้มดีใจ ตื่นเต้นที่ทุกคนได้เห็นสิ่งที่เธอเล่าให้ฟังในตอนเริ่ม ก่อนเอ่ยทิ้งท้าย

“เราดีใจมากที่ทุกคนได้เห็น”

The post บันทึกธรรมชาติของ ‘ซันเดย์’ นิสิตและมิตรแท้ของเพื่อนต่างสายพันธุ์ เพราะในรั้วจุฬาฯ มีอะไรมากกว่าที่เห็น appeared first on a day magazine.

ในวันที่โลกหมุนเร็วขึ้นและสั่นคลอนด้วยความเปลี่ยนแปลงมากมาย BICT Fest ยังคงเชื่อว่าพื้นที่ศิลปะมีความสำคัญในฐานะพื้นที่สร้างสรรค์ที่ศิลปะจะช่วยจุดประกายจินตนาการ ความหวัง และความฝัน รวมถึงเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ได้มาใช้เวลาคุณภาพร่วมกัน

BICT Fest เป็นเทศกาลที่จัดขึ้นเป็นประจำทุก 2 ปี และก้าวเข้าสู่ปีที่ 10 ในปีนี้ BICT Fest และผู้สนับสนุนหลักอย่าง One Bangkok จึงอยากชวนผู้ชมทุกวัยมาร่วมกัน “ตั้งใจเล่น” ไปกับพวกเราอีกครั้งในธีม Play Attention: Look Who’s Growing Up! ซึ่งเป็นการบอกเล่าการเติบโตของ BICT Fest และเป็นจุดมุ่งหมายของเราที่อยากมอบของขวัญกลับคืนทุกคน นั่นคือ พื้นที่อิสระให้ทั้งเด็ก ๆ ผู้ปกครอง และผู้ชมทุกเพศทุกวัย ได้มาร่วมสัมผัสพลังของการเล่น ให้ศิลปะการแสดงเป็นศูนย์กลางที่ชวนให้ผู้ชมทุกวัยกลับมาใส่ใจกับการเล่นไปด้วยกัน เล่นอย่างตั้งใจบ้าง ไม่ตั้งใจบ้าง แล้วให้การเล่นนั้นพาเราเจอการค้นพบสิ่งใหม่ ๆ ที่ทำให้เราเติบโตได้ในทุก ๆ วัน

ในโอกาสฉลองครบรอบ 10 ปี BICT Fest พร้อมต้อนรับเพื่อน ๆ ทุกวัย ตั้งแต่เด็กเล็ก เด็กโต หรือกระทั่งผู้ใหญ่ที่อยากกลับมาย้อนวัยอีกครั้ง ครั้งนี้ เราชวนศิลปินไทยและต่างประเทศมาร่วมนำเสนอผลงานศิลปะการแสดงในประเด็นและรูปแบบที่หลากหลายยิ่งขึ้น และเพิ่มการเข้าถึงผู้ชมจำนวนมากขึ้นด้วยโปรแกรมสาธารณะ ที่ไม่เสียค่าใช้จ่ายในการเข้าชม 

เตรียมตัวพบกับ 11 ผลงานจากศิลปินไทยและต่างชาติรวม 9 ประเทศ ได้แก่ เกาหลี ญี่ปุ่น ไต้หวัน เบลเยียม ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร สิงคโปร์ อินโดนีเซีย และไทย แล้วเตรียมมาสนุกกัน ในวันที่ 21-30 สิงหาคม 2569 ณ One Bangkok ที่มอบพื้นที่สวนกลางเมืองเป็นให้ศูนย์กลางเทศกาล สถาบันเกอเธ่ ประเทศไทย และ ศูนย์ศิลปการละครสดใส พันธุมโกมล (คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) 

ไฮไลต์การแสดงในปีนี้ มีการแสดงหลากหลายรูปแบบที่เหมาะกับผู้ชมทุกช่วงวัย อาทิ

– ‘IYKYK’ การแสดงอินเตอร์แอคทีฟในลานจอดรถ ที่ผู้ชมจะได้นั่งรถกอล์ฟชมแสงและเงา   สุดล้ำ โดย DuckUnit ทีมนักออกแบบมัลติมีเดียแนวหน้าของไทย

– ‘Plock!’ กายกรรมร่วมสมัยที่คนรักศิลปะไม่ควรพลาด โดยศิลปินกลุ่ม Grensgeval จากเบลเยียม ที่ใช้ทักษะทั้งร่างกายมาสร้างสรรค์ภาพวาด ด้วยแรงบันดาลใจจากผลงานของศิลปินระดับโลกอย่าง Jackson Pollock

– ‘Frolic’ การแสดงเต้นร่วมสมัยโดยนักแสดงไทยที่มีความพิการและไม่มีความพิการ ร่วมกับ ผู้กำกับจาก Stopgap Dance Company จากสหราชอาณาจักร ที่เป็นผู้นำด้านการออกแบบท่าเต้น/ การเคลื่อนไหวเพื่อความหลากหลาย (Inclusive Choreography)  

– ‘Kaow Kome’ การแสดงบูรณาการข้ามศาสตร์ที่ออกแบบมาให้สอดคล้องกับพัฒนาการของเด็กเล็กวัย 3-24 เดือนและครอบครัว ความร่วมมือระหว่าง Bambino! จากเกียวโต และ ลัดดา คงเดช จากพระจันทร์เสี้ยวการละคร ผู้บุกเบิก Baby Theatre ในไทย การแสดงผ่านเรื่องราวของข้าวที่ฝังอยู่ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นและไทย

– ‘(TBC)’ สนามเด็กเล่นแบบอินเตอร์แอคทีฟที่ของเล่นทุกชิ้นจะสร้างขึ้นจากของใช้แล้วจากมูลนิธิกระจกเงา โดย Some Club จากสิงคโปร์และศิลปินไต้หวัน ร่วมกับมูลนิธิกระจกเงา ผ่านกระบวนการที่ศิลปินใช้เวลาเรียนรู้และสร้างสรรค์ผลงานอยู่ในพื้นที่มูลนิธิกระจกเงาเป็นเวลา 2 เดือน

นอกจากนี้ ยังมีผลงานการแสดงอื่นๆ ทั้ง กลางแจ้งและในร่มอีก 6 การแสดง กิจกรรมเวิร์กชอปจากศิลปิน 6 เวิร์กชอป และ เสวนาหลังการแสดง 

สำหรับผู้ที่รักในศิลปะการแสดงและอยากเป็นส่วนหนึ่งของการมอบโอกาสในการเข้าถึงศิลปะแก่เด็ก ๆ จากหลายหลายพื้นฐานทางสังคมและเศรษฐกิจ BICT Fest 2026 ยังมีแคมเปญที่เปิดให้ทุกคนได้ร่วมส่งต่อแรงบันดาลใจ และจุดประกายการเติบโตอย่างมีพลัง ด้วยการสนับสนุนบัตรประเภท

BICT TOGETHER เพื่อช่วยกันขยายขอบเขตของคอมมูนิตี้ทางศิลปะในประเทศไทยให้กว้างกว่าเดิม โดยสามารถสนับสนุนได้หลากหลายรูปแบบ ได้แก่ 

– บัตรประเภท BICT TO GIVE (มูลค่า 2,000 บาท) เพื่อช่วยพาเด็ก ๆ มาชมการแสดงของเทศกาล 

– บัตรประเภท BICT TO GROW (มูลค่า 100 / 500 / 1,000 / 5,000 / 10,000 บาท) เพื่อสนับสนุนทีมงานและการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ของ BICT Fest 

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับบัตร BICT TOGETHER ต่าง ๆ ได้ที่ https://www.eventpop.me/e/155460/bicttogether2026

เทศกาล BICT Fest 2026 มีทั้งการแสดงแบบจำหน่ายบัตร 5 เรื่อง และการแสดงแบบเข้าชมฟรี 6 เรื่อง สามารถดูโปรแกรมการแสดงทั้งหมด รวมถึงข้อมูลของกิจกรรมอื่น ๆ ตลอดเทศกาลได้ที่: https://bictfest.com/2026/

จองบัตรกิจกรรมทั้งหมดได้แล้วตั้งแต่วันนี้ ทาง https://www.eventpop.me/c/bictfest2026 

The post BICT Fest 2026: เทศกาลละครนานาชาติสำหรับเด็กและเยาวชน กรุงเทพฯ appeared first on a day magazine.

สำหรับฤดูกาลนี้ Coach ถ่ายทอดแนวคิดดังกล่าวผ่านคอลเลกชันนาฬิกาใหม่ที่โดดเด่นด้วยตัวเรือนขนาด 22 มิลลิเมตร ขนาดที่กำลังได้รับความนิยมในโลกแฟชั่น เพราะมอบความรู้สึกอ่อนโยน สง่างาม และสามารถสวมใส่ร่วมกับกำไลหรือจิวเวลรี่ชิ้นโปรดได้อย่างลงตัว

Sammy ซึ่งสะท้อนสุนทรียะแบบ Modern Minimalism ผ่านตัวเรือนโทนสีทอง หน้าปัดสี Silver White พร้อมลาย Coach Signature และหลักชั่วโมงสีทองขัดเงา รายละเอียดที่ได้รับการออกแบบอย่างพิถีพิถันช่วยสร้างลุคที่ดูทันสมัย เรียบโก้ และสามารถแมตช์ได้ทั้งกับลุคทำงานและลุควันหยุด

ไฮไลต์ของคอลเลกชั่นอยู่ที่ Iris นาฬิกาทรงกลมคลาสสิกที่ได้รับการตีความใหม่ด้วยสาย Bracelet ลาย Coach Signature อันเป็นเอกลักษณ์ เติมความทันสมัยให้กับดีไซน์เหนือกาลเวลา พร้อมหน้าปัดสี Chalk Lacquer ที่ตัดกับหลักชั่วโมงทั้งแบบตัวเลขและโดมมาร์กเกอร์อย่างกลมกลืน ถ่ายทอดความงามแบบเรียบง่ายที่สามารถสวมใส่ได้ในทุกวัน

ภายใต้แนวคิด “Crafted to Last” Coach ยังคงนำเสนอเรือนเวลาที่ผสานคุณภาพของงานฝีมือเข้ากับดีไซน์ร่วมสมัย สร้างสรรค์นาฬิกาที่ไม่เพียงตอบโจทย์การใช้งานในชีวิตประจำวัน แต่ยังเป็นแฟชั่นพีซที่สามารถสวมใส่ได้ในทุกฤดูกาล เพราะในโลกของแฟชั่นยุคใหม่ ความสง่างามไม่ได้วัดจากขนาดที่ใหญ่กว่าเสมอไป หากแต่อยู่ที่รายละเอียดเล็ก ๆ ที่ถูกออกแบบอย่างตั้งใจ และนั่นคือเสน่ห์ของ Mini Watch ที่ Coach ถ่ายทอดออกมาได้อย่างงดงามในฤดูกาล Spring/Summer 2026.

The post Coach ถ่ายทอดเสน่ห์ของ Mini Watch เทรนด์เด่นแห่ง Spring/Summer 2026 ผ่านเรือนเวลาที่เรียบง่าย appeared first on a day magazine.

Tommy Hilfiger เปิดตัวแคมเปญนาฬิกาและเครื่องประดับ Spring Summer 2026 โดยได้ Lucien Laviscount นักแสดงและแบรนด์แอมบาสเดอร์ของแบรนด์ ร่วมกับ Leni Klum ไอคอนแฟชั่นรุ่นใหม่ มาถ่ายทอดสไตล์ของคอลเลกชันล่าสุดที่สะท้อนความคลาสสิกแบบอเมริกันผสานความทันสมัยอย่างลงตัว

คอลเลกชั่นฤดูกาลนี้โดดเด่นด้วยนาฬิการุ่นใหม่สำหรับสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเอกลักษณ์ของแบรนด์ พร้อมเครื่องประดับที่นำรายละเอียดจากมรดกทางทะเลมาตีความใหม่ผ่านดีไซน์ร่วมสมัย อาทิ ลวดลายเชือก สมอเรือ และสัญลักษณ์ธง Tommy Hilfiger

ด้วยการผสมผสานระหว่างงานดีไซน์ที่ประณีต รายละเอียดที่ทันสมัย และสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ คอลเลกชันนาฬิกาและเครื่องประดับ Spring Summer 2026 สะท้อนจิตวิญญาณของ Tommy Hilfiger ที่ยังคงนำเสนอแฟชั่นคลาสสิกในมุมมองใหม่ได้อย่างโดดเด่น

คอลเลกชั่น Tommy Hilfiger Spring Summer 2026 Watch & Jewelry พร้อมวางจำหน่ายตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

The post TOMMY HILFIGER เปิดตัวคอลเลกชันนาฬิกาและเครื่องประดับ Spring Summer 2026 appeared first on a day magazine.

จากปัญหาเถ้าถ่าน ฝุ่นเขม่าดำที่ลอยคละคลุ้ง และตกลงมาปกคลุมพื้นผิวไม่ต่างจากหิมะสีดำ (Black Snow) ณ บริเวณพื้นที่โครงการพลังงานลมและชุมชนโดยรอบกังหัน คือเศษซากใบอ้อยที่เผาไหม้ไม่หมด จากช่วงฤดูเก็บเกี่ยวที่เกษตรกรได้เลือกใช้วิธี “เผาอ้อย” ก่อนตัด เพื่อความสะดวก รวดเร็ว และประหยัดค่าแรงนี้

กำลังถูกแปรเปลี่ยนให้กลับมามีอากาศสะอาดและทัศนียภาพที่สดใสอีกครั้ง หลังจาก บริษัท วินด์ เอนเนอร์ยี่ โฮลดิ้ง (Wind Energy Holding) ได้เล็งเห็นถึงต้อตอปัญหาที่แท้จริงและเข้ามาแก้ไขอย่างตรงจุด

Wind Energy Holding คือ ผู้นำด้านอุตสาหกรรมพลังงานลมในประเทศไทย ที่ผลิตไฟฟ้าเข้าระบบต่อปีกว่า 1,800 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (kWh) ถือเป็นโรงไฟฟ้าพลังงานลมที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยกำลังการผลิตประมาณ 717 เมกะวัตต์ ที่ไม่เพียงแค่ขับเคลื่อนความยั่งยืนภายในองค์กรเท่านั้น แต่ยังก้าวไปอีกระดับด้วยการสนับสนุนชุมชนโดยรอบให้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ด้วยแรงจูงใจทางเศรษฐกิจที่ทำให้การรักษาสิ่งแวดล้อมสามารถเป็นไปได้จริง โดยไม่ทำให้ชุมชนต้องมีรายได้ลดลง

“ความสำเร็จของธุรกิจไม่ได้วัดจากกำลังการผลิตเมกะวัตต์เพียงอย่างเดียว แต่ต้องวัดจากคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นของผู้คนรอบพื้นที่ดำเนินงาน วัดจากอากาศที่สะอาดขึ้น วัดจากรายได้เกษตรกรที่มั่นคงขึ้น และวัดจากมาตรฐานใหม่ที่ทั้งอุตสาหกรรมสามารถยกระดับตามได้” ชิว ณัฐพศิน เชฎฐ์อุดมลาภ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท วินด์ เอนเนอร์ยี่ โฮลดิ้ง จำกัด กล่าวz

เป็นเวลากว่า 3 ปีแล้วที่ Wind Energy Holding เดินหน้าช่วยเหลือเกษตรกรในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง ผ่านการมอบเงินสนับสนุนการตัดอ้อยสด หรือ fresh-cut harvesting เพื่อให้การลดการเผาอ้อยไม่ใช่เพียงมาตรการด้านสิ่งแวดล้อม แต่เป็นทางออกที่เกษตรกรสามารถทำได้จริง โดยไม่ต้องแบกรับต้นทุนแรงงานที่สูงขึ้นเพียงลำพัง เพราะสำหรับ Wind Energy Holding การรักษาสิ่งแวดล้อมต้องเดินไปพร้อมกับการรักษาปากท้องของชุมชน หากไม่มีทุนสนับสนุน การเปลี่ยนผ่านย่อมเกิดขึ้นได้ยาก และหากไม่มีความต่อเนื่อง ผลลัพธ์ก็ย่อมไม่ยั่งยืน

สะท้อนแนวคิด “minimal disruption” เปลี่ยนผ่านอย่างรับผิดชอบโดยไม่ทำลายโครงสร้างชีวิตเดิม และสร้างคุณค่าต่อทั้งเศรษฐกินและสังคม โดยทั้งบริษัทและชุมชนได้รับประโยชน์ร่วมกัน

เพราะรอยยิ้มของชุมชน ถือเป็นหนึ่งในเป้าหมายความสำเร็จของธุรกิจ ที่การันตีได้ว่าองค์กรด้านพลังงานก็สามารถเป็นทั้งผู้นำเชิงเทคโนโลยีและผู้นำเชิงคุณธรรมได้พร้อมกันอย่างมั่นคงและยั่งยืน

บทสัมภาษณ์คุณณัฐพศิน เชฎฐ์อุดมลาภ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท วินด์ เอนเนอร์ยี่ โฮลดิ้ง จำกัด

The post ‘รอยยิ้มชุมชน’ ความสำเร็จที่มากกว่ากำลังผลิตไฟฟ้า โดย Wind Energy Holding appeared first on a day magazine.

เมืองหนึ่งเมืองอาจถูกจดจำด้วยหลายเหตุผล บ้างเพราะอาหาร บ้างเพราะผู้คน แต่สำหรับฮ่องกง งานออกแบบคืออีกหนึ่งภาษาที่บอกเล่าคาแรกเตอร์ของเมืองได้อย่างชัดเจน และชื่อของ Steve Leung คือหนึ่งในคนที่ร่วมสร้างภาษานั้นมาตลอดหลายทศวรรษ หลายปีที่ผ่านมา ภาษาของการออกแบบจากฮ่องกงกำลังเดินทางไกลกว่าพรมแดนเดิม และหนึ่งในหมุดหมายสำคัญคือกรุงเทพฯ เมืองที่ Steve Leung Design Group กำลังเข้ามาสร้างทีมและขยายบทบาทในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

จากฮ่องกงสู่เวทีการออกแบบระดับโลก

Steve Leung Design Group ก่อตั้งขึ้นในปี 1997 โดย Steve Leung สถาปนิกและนักออกแบบชาวฮ่องกง ผู้มีบทบาทสำคัญในการผลักดันแนวคิด Modern Luxury ให้เป็นที่ยอมรับในวงการออกแบบภายในระดับสากล จุดเด่นของ Steve Leung Design Group คือการผสมผสานความเรียบง่ายแบบร่วมสมัยเข้ากับความหรูหราในรายละเอียด ไม่ว่าจะเป็นการเลือกใช้วัสดุ การจัดวางพื้นที่ หรือการสร้างบรรยากาศที่สะท้อนความสงบและประณีตในแบบเอเชีย ผลงานของบริษัทจึงมักได้รับการจดจำในฐานะงานออกแบบที่มีความสมดุลระหว่างความงามและการใช้งานจริง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา Steve Leung Design Group ได้ขยายขอบเขตการทำงานไปยังเมืองสำคัญทั่วโลก ทั้งในเอเชีย ยุโรป และตะวันออกกลาง พร้อมพัฒนาธุรกิจจากการออกแบบภายในไปสู่การออกแบบผลิตภัณฑ์ เฟอร์นิเจอร์ แสงสว่าง และแบรนด์ไลฟ์สไตล์

นิโคลัส เหลียง : ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการบริษัท สตีฟ เหลียง ดีไซน์ กรุ๊ป จำกัด (SLD)

ประเทศไทย ตลาดยุทธศาสตร์ใหม่ของ Steve Leung Design Group

หากมองย้อนกลับไปในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จะเห็นว่ากรุงเทพฯ ค่อย ๆ เปลี่ยนบทบาทของตัวเอง จากเมืองท่องเที่ยวสู่เมืองที่นักออกแบบ เชฟ โรงแรม และแบรนด์ระดับโลกเลือกเข้ามาปักหมุดมากขึ้น Steve Leung Design Group ก็เป็นหนึ่งในนั้น การขยายทีมในประเทศไทยจึงไม่ได้หมายถึงการเข้ามารับงานเพิ่มเท่านั้น แต่คือการมองเห็นว่ากรุงเทพฯ มีศักยภาพพอจะเป็นฐานสำหรับการทำงานในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

สำหรับ Steve Leung Design Group ประเทศไทยมีองค์ประกอบหลายอย่างที่ลงตัว ทั้งตลาดที่อยู่อาศัยระดับลักชัวรี ธุรกิจโรงแรมที่เติบโตต่อเนื่อง และนักออกแบบรุ่นใหม่ที่คุ้นเคยกับการทำงานในระดับนานาชาติ เมื่อปัจจัยเหล่านี้มาอยู่ในเมืองเดียวกัน กรุงเทพฯ จึงกลายเป็นมากกว่าปลายทางของโครงการ แต่เป็นพื้นที่ที่บริษัทเลือกสร้างทีมและเติบโตไปพร้อมกับตลาด

นายใหม่ จงไชโย : ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายสร้างสรรค์ บริษัท สตีฟ เหลียง ฮอสปิตาลิตี จำกัด (SLH)

มากกว่าการเปิดสำนักงาน แต่คือการสร้างฐานภูมิภาค

หากมองจากภายนอก การเปิดสำนักงานแห่งใหม่อาจเป็นเพียงข่าวการขยายธุรกิจของบริษัทหนึ่ง แต่เบื้องหลังการตัดสินใจครั้งนี้สะท้อนวิธีคิดที่น่าสนใจของ Steve Leung Design เพราะบริษัทไม่ได้ต้องการเพียงพื้นที่สำหรับรับงานในประเทศไทย หากกำลังสร้างทีมที่จะทำงานเชื่อมต่อกับทั้งภูมิภาค แนวทางดังกล่าวสะท้อนยุทธศาสตร์ของบริษัทที่ต้องการผสมผสานความเชี่ยวชาญระดับโลกเข้ากับความเข้าใจในบริบทท้องถิ่น ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างงานออกแบบที่ตอบโจทย์ทั้งในด้านความงาม วัฒนธรรม และการใช้งานจริง

โอกาสของตลาดไทยในสายตาบริษัทออกแบบระดับโลก

ในโลกของการออกแบบ เมืองต่าง ๆ ล้วนแข่งขันกันด้วยมากกว่าตึกสูงหรือโครงการใหม่ แต่แข่งขันกันด้วยผู้คน ความคิดสร้างสรรค์ และระบบนิเวศที่เอื้อต่อการทำงาน การเลือกปักหมุดของ Steve Leung Design Group จึงอาจไม่ได้เป็นเพียงข่าวของบริษัทหนึ่งบริษัท หากยังเป็นอีกหนึ่งสัญญาณว่ากรุงเทพฯ กำลังถูกมองเห็นในฐานะเมืองที่มีบทบาทมากขึ้นบนแผนที่การออกแบบของเอเชีย

The post Steve Leung Design Group จากฮ่องกงสู่กรุงเทพฯ เมื่อบริษัทออกแบบระดับโลกเลือกประเทศไทยเป็นฐานใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ appeared first on a day magazine.

สวัสดีค่ะ/ครับ คุณชาร์ลส์ เอ็ม. ชูลซ์ 

เกรงว่าคุณน่าจะตอบคำถามนี้มาแล้วนับพันครั้ง แต่ในฐานะที่พวกหนูยังไม่รู้จัก ชาร์ลี บราวน์ มาก่อนเลย คุณพอแนะนำเขาให้พวกหนูรู้จักเขาเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยได้ไหมคะ/ครับ พอดีเพิ่งได้อ่าน Peanuts ไปไม่กี่ตอน เขาดูเป็นคนไม่ค่อยมีความมั่นใจเลย จริงๆ เขาเป็นคนยังไงเหรอคะ/ครับ

ได้เลย แต่พวกหนูต้องรีบกลับบ้านหรือเปล่า

ไม่รีบค่ะ/ครับ เหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงก่อนทานอาหารเย็น

งั้นดีเลย คือเจ้าหนู ชาร์ลี บราวน์ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง Peanuts คนทั่วอเมริการู้จักเขามาตั้งแต่ปี 1950 แล้วนะ แรกๆ คนก็ไม่ได้ชื่นชอบเขาเท่าไหร่ แต่สักพักกลายเป็นว่าตัวละครอย่างชาลีกลายเป็นตัวละครเด็กที่สะท้อนมุมมองชีวิตอันลึกซึ้งไปเสียได้

นอกจากชาร์ลีแล้วยังมี สนู๊ปปี้ สุนัขพันธุ์บีเกิ้ลจินตนาการกว้างไกล ชอบฝันกลางวัน ดูซนบ้าง แต่ก็เป็นที่รัก มีใครอีกนะ อ้อ ไลนัส เด็กชายผู้โปรดปรานเสื้อสีแดงและชอบถือผ้าห่มตลอดเวลา ลูซี่ พี่สาวจอมบงการ ปากร้ายนิดๆ มั่นใจในตัวเองสูง และชโรเดอร์ เด็กชายผู้หลงใหลการบรรเลงเปียโนเป็นชีวิต

ชาร์ลีเป็นคนซื่อสัตย์และเด็ดเดี่ยวใช้ได้ทีเดียว แม้บางคราวจะขี้ขลาด วิตกกังวล แต่ก็แคร์คนรอบข้างตลอดเวลา เขาเป็นเพื่อนที่ดี เป็นผู้จัดการทีมเบสบอลที่ทุ่มเท แม้ทีมจะลงเอยด้วยความพ่ายแพ้อยู่ร่ำไปก็ตาม 

เขามีความรับผิดชอบสูง เป็นคนใจดี อดทน เปิดเผย ชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่ต้องเผชิญกับความล้มเหลวและโชคชะตาที่ไม่เป็นใจอยู่เสมอ และอย่าไปบอกใครนะ ชาร์ลีน่ะเขาขี้แพ้กว่าใคร โชคไม่เข้าข้าง พระเจ้าไม่รัก แต่ไม่เคยอายเลยที่ต้องเริ่มต้นใหม่

พวกหนูน่ะ มีใครเป็นแบบชาร์ลีบ้าง หืม เยอะเลยนี่นา ไม่เป็นไรนะ สารพัดปัญหาที่ชาร์ลีเจอ มันก็คือปัญหาเดียวแบบที่พวกหนูเจอนั่นแหละ เพราะลุงก็เอาเรื่องของคนธรรมดาๆ อย่างพวกหนูมาเขียน Peanuts

หวา จิงเหรอคะ/ครับ

อยากฟังกันต่อไหมล่ะ ถ้าอยากงั้นเราไปนั่งคุยกันใต้ต้นไม้ดีไหม อยู่ในที่ร่มๆ จะได้ไม่ร้อน และหนูคนที่ถือว่าวมาด้วยคนนั้น ถ้าจะเล่นก็อยู่ไกลจากต้นไม้หน่อยนะ เพราะเดี๋ยวว่าวจะไปค้างบนต้นไม้เอาได้

แล้วสักวันคนจะเข้าใจ ทำไมแซลมอนว่ายทวนกระแสน้ำ

ลุงขอถามอะไรหน่อยสิ พวกหนูเคยตั้งใจทำอะไรมากๆ แล้วคนรอบข้างไม่เข้าใจไหม

ออกจะบ่อยค่ะ/ครับ

ชาร์ลีก็เคยเจอเหมือนกัน วันนั้นเป็นวันคริสต์มาส ปี 1965 อันที่จริงบรรยากาศก็ครื้นเครงดีอยู่หรอก หิมะขาวโพลนเลย แต่ชาร์ลีนี่สิ หลังจากได้รับมอบหมายจากลูซี่ให้เป็นผู้กำกับละครคริสต์มาส เขาก็รู้สึกหดหหู่ เพราะไม่ชอบใจที่เห็นคนอื่นหมกมุ่นอยู่กับเรื่องไร้สาระ 

อย่างเช่นว่าสนูปี้กำลังยุ่งอยู่กับการตกแต่งบ้านสุนัขด้วยไฟระยิบระยับเพื่อส่งเข้าประกวดชิงเงินรางวัล หรืออย่างแซลลี่ ที่วานให้ชาร์ลีช่วยเขียนจดหมายถึงซานตาคลอส โดยบอกว่า “ถ้าซานต้าขี้เกียจเลือกของขวัญ ก็ส่งเป็นแบงก์ 10 หรือแบงก์ 20 ดอลลาร์มาเลยก็ได้”

ลูซี่เลยออกไอเดียว่าให้ชาลีไปซื้อต้นคริสต์มาสสีชมพูสวยๆ มา ด้วยหวังว่าจะดูดความสนใจจากเพื่อนๆ ได้ ปรากฏว่าชาร์ลีดันไปซื้อต้นคริสต์มาสเล็กๆ ที่เหี่ยวเฉามาซะอย่างนั้น ชาร์ลีมองว่าต้นไม้นี้ช่างธรรมดาและควรได้รับความรัก เพื่อนๆ เห็นอย่างนั้นก็หัวเราะเยาะ

แล้วรู้ไหมตอนนี้จบยังไง พยายามเอาลูกบอลสีแดงจากสนูปี้มาแขวนบนกิ่งของต้นไม้เหี่ยว ๆ นั้น แต่กิ่งกลับหักลงมาเพราะรับน้ำหนักไม่ไหว ชาร์ลีร้องไห้และเดินจากไปด้วยความรู้สึกว่า “ฉันทำพังอีกแล้ว ฉันช่วยอะไรใครไม่ได้เลย”  

ทันใดนั้นเอง ไลนัสเดินเข้ามาใช้ผ้าห่มเน่าประคองกิ่งไม้ไว้ แล้วเพื่อน ๆ ทุกคน (ที่เคยหัวเราะเยาะเขา) ก็เริ่มคิดได้ พวกเขาถอดสายรำลึกและไฟตกแต่งจากบ้านสนูปี้มาร่วมกันเนรมิตต้นไม้เหี่ยว ๆ ต้นนั้นจนกลายเป็นต้นคริสต์มาสที่งดงามและอบอุ่นที่สุด

ชาร์ลีเขาเป็นแบบนี้แหละ ความสนุกสนานที่คนอื่นๆ มีกัน ถ้าตัวเขาไม่ชอบใจก็จะไม่ทำตาม เขาเห็นว่าต้นคริสต์มาสเหี่ยวเฉาควรได้รับความรัก เขาก็มอบความรัก จึงไม่ซื้อต้นคริสต์มาสตามคำสั่งลูซี่เพื่อหวังซื้อใจใคร

ถึงที่สุดแล้ว ความตั้งใจดีของชาร์ลีมีคนเห็นนะ

เป็นเพื่อนที่ค่อยอยู่ข้างๆ กันในวันที่โลกร้าวราน

เรื่องดีๆ ที่พวกหนูเคยทำให้เพื่อนคืออะไร พอนึกออกไหม

ชาร์ลีน่ะ เขาเป็นเพื่อนที่ดีใช้ได้เลย คืนวันฮาโลวีน ปี 1966 เป็นเรื่องปกติ ที่ใครๆ จะแต่งตัวเป็นผีแล้วเดินไปเคาะประตูบ้านขอขนมกลับมากินให้อิ่มพุงป่อง ชาร์ลีแต่งเป็นผีด้วยผ้าคลุมสีขาว แต่ดันเจาะรูผิดพลาดจนผ้าพรุนไปทั้งผืน แทนที่จะได้ลูกอม หรือขนม ผู้ใหญ่กลับให้ก้อนหินเขาซะได้

ในขณะที่ไลนัสเลือกที่จะไม่ไปเดินขอขนม เพราะเชื่อฝังใจว่าจะมีเจ้าฟักทองยักษ์เหาะเอาของเล่นมาแจกเด็กที่ซื่อสัตย์ในแปลงฟักทอง
ลูซี่พี่สาวแท้ ๆ เห็นอย่างนั้นก็ด่าน้องว่าโง่และทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ชาร์ลีที่เพิ่งกลับจากปาร์ตี้ และเดินผ่านแปลงฟักทอง เห็นไลนัสยังคงนั่งสั่นสะท้านด้วยความหนาว ไม่ยอมกลับบ้าน กลางดึกคืนนั้น ลูซี่รู้สึกผิดจึงตื่นขึ้นมาพาน้องกลับมานอนห่มผ้าที่บ้าน 

สรุปว่าค่ำคืนนั้นไลนัสก็ไม่ได้เจอเจ้าฟักทองยักษ์นะ เช้าวันต่อมา ชาร์ลีเดินไปปรับทุกข์กับไลนัสที่รั้ว เขาไม่ได้เข้าไปตอกย้ำหรือหัวเราะเยาะความเชื่อที่พังทลายของไลนัส กลับกัน ชาร์ลีแชร์ความเจ็บปวดของตัวเอง เพื่อปลอบใจเพื่อน

เพราะเขาก็หวังว่าแต่งตัวเป็นผีไปเคาะประตูตามบ้านแล้วจะได้ลูกอมเหมือนเด็กคนอื่นๆ กลับได้ก้อนหินมาแทนซะงั้น สาระสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่าใครผิดหวังกว่าใครหรอก แต่มันดีมากเลยใช่ไหม ในวันที่เรารู้สึกโดดเดี่ยว ยังมีเพื่อนคอยอยู่ข้างๆ

แล้วตอนนี้พวกหนูจำได้หรือยัง เรื่องดีๆ ที่เคยทำให้เพื่อนคืออะไร

เมื่อถึงเวลาต้องเลือก
จงเลือกสิ่งที่มีคุณค่ามีความหมาย

เหตุการณ์ไม่เป็นใจ เคยได้ยินคำนี้ไหม แปลว่าพวกหนูอาจคาดหวังผลลัพธ์เอาไว้แบบหนึ่ง แต่มันดันมีความผิดพลาดเกิดขึ้น สิ่งที่หวังไว้ก็ไม่เกิดขึ้น ถ้าเย็นนี้ พ่อกับแม่บอกพวกหนูว่าสุดสัปดาห์หน้าคงพาไปสวนสนุกไม่ได้แล้ว หนูจะเสียใจไหม คนที่ถือว่าวนั่นน่ะ

พ่อแม่สัญญาไว้แล้วนี่นา

แต่พ่อเกิดป่วยหนัก แม่ต้องดูแล แผนไปสวนสนุกล้มเลิก มันก็มีโอกาสเกิดขึ้นใช่ไหม

ชาร์ลีมีความฝันอยู่ 2 อย่าง คือ การชนะการแข่งขันเบสบอลสักครั้ง และการทำตัวให้สนูปี้ภูมิใจในฐานะเจ้านาย แต่มันดันมีเหตุการณ์ที่ทำให้ความฝันทั้งสองนี้มาขัดแย้งกันเอง หนูอยากลองเดาไหมว่าสุดท้ายเขาเลือกทำอะไร ทิ้งอะไร

ชาร์ลีเป็นผู้จัดการทีมเบสบอลที่ลงเล่นเท่าไรก็ไม่เคยคว้าชัยชนะมาได้เลยสักครั้ง แต่ชาร์ลีก็มุ่งมั่นในการคุมทีมทุกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่า 

มีอยู่หนนึง ทีมเบสบอลของชาร์ลีกลับเล่นได้ดีอย่างปาฏิหาริย์และกำลังจะได้รับชัยชนะเป็นครั้งแรก แต่ในระหว่างการแข่งขัน สนูปี้กลับได้รับบาดเจ็บ เพราะก่อเรื่องวิ่งป่วนเข้าไปในสนาม 

               ชาร์ลีในช่วงที่ทีมกำลังจะได้รับชัยชนะ เขาตัดสินใจละทิ้งเกมการแข่งขัน และวิ่งเข้าไปดูอาการของสนูปี้ทันที ส่งผลให้ทีมของเขาถูกปรับแพ้ หรือชวดชัยชนะครั้งประวัติศาสตร์ไปอย่างน่าเสียดาย รู้ไหมเกิดอะไรขึ้น เพื่อน ๆ ในทีมพากันโกรธและรุมด่าเขา แต่ชาร์ลีกลับอุ้มสนูปี้ไว้และไม่สนใจถ้วยรางวัลนั้นอีกเลย

พวกหนูอาจจะมองว่าชาร์ลีเป็นคนไม่ได้เรื่อง ละทิ้งเกมการแข่งขัน ซึ่งสำคัญและมีเพื่อนๆ หลายคนที่ตั้งใจแข่งอย่างเต็มที่ และหันไปสนใจแต่หมาตัวเอง แต่มันก็น่าคิดนะว่าทำไมชาร์ลีถึงยอมสละชัยชนะครั้งเดียวที่เขาเฝ้ารอมาทั้งชีวิตเพื่อสุนัขตัวหนึ่ง

อีกไม่กี่อึดใจ ชั่วจังหวะหนึ่งในชีวิตนี้ พวกหนูจะรู้สึกว่าทำไมสังคมต้องบีบบังคับให้แข่งขันกันตลอดเวลา ถึงที่สุดแล้ว ชัยชนะที่คว้ามามันมีคุณค่ามากหรือน้อยกว่าบางสิ่งบางอย่างที่เราละเลยไป เพื่อมาถึงจุดนี้ไหม

พวกหนูจะได้เจอกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้แน่ๆ แล้วไม่ว่าจะเลือกอะไร ละทิ้งอะไร ถึงที่สุดแล้ว มันไม่ใช่เรื่องผิดเลย เพราะใช่หรือไม่ว่า ชั่วขณะนั้น วินาทีนั้น เราย่อมเลือกสิ่งที่มีคุณค่่ามีความหมายกับเรามากที่สุด

อ้างอิงรูปภาพ
https://www.peanuts.com/about/charlie-brown https://rosstree.net/charlie-brown-christmas-trees/ https://www.wtae.com/article/halloween-special-it-s-the-great-pumpkin-charlie-brown/7403794 https://x.com/AppleTV/status/1667216220771237913 https://peanuts.fandom.com/wiki/Charlie_Brown’s_All-Stars https://www.deutschlandfunkkultur.de/peanuts-charlie-brown-snoopy-charles-m-schulz-comic-cartoon-100.html

The post ลองสวมบทเป็น ชาร์ลี บราวน์ เด็กชายอายุ 8 ขวบ ขี้แพ้ โชคไม่เข้าข้าง ทว่ายืนกรานที่จะเป็นตัวเอง แม้ในวันที่ไม่มีใครเข้าใจ appeared first on a day magazine.