Ted Ahn

From South Korea to Bangkok

“Bangkok pollution makes me feel home.” Ted Ahn สารภาพกับเราด้วยรอยยิ้มแป้นแล้น

ถามจริง! เสียงในหัวดังขึ้นระหว่างการสนทนากับ เท็ด เจ้าของร้านคราฟต์เบียร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการคัดสรรคราฟต์เบียร์ฝีมือคนไทยโดยเท็ด ตัวแทนคนไม่กลับบ้านสาขาเกาหลีใต้

เท็ดเกิดที่เมืองชางวอน
ประเทศเกาหลีใต้ โตที่นั่น ทำงานที่นั่น
ก่อนค้นพบว่าชีวิตที่เกาหลีใต้ช่างเป็นชีวิตที่เร็วเกินไป และเขาอาจสูญเสียตัวตนความฝันข้างในไปก่อนเวลาอันควร
จึงตัดสินใจลาออกจากงาน ออกตามหาความหมายชีวิตที่ดินแดนอื่น
แรกเริ่มเขาไปเรียนต่อที่นิวยอร์ก ใช่ มันสนุกมาก
และจุดประกายให้เขาหลงรักคราฟต์เบียร์ แต่เขากลับไม่รู้สึกว่าที่นั่นคือบ้าน ก่อนตัดสินใจหอบหิ้วความฝันมาทำให้เป็นจริงในกรุงเทพฯ เมืองฝันสลายของเราและใครหลายคน แต่ไม่ใช่สำหรับเท็ด

เท็ดรู้จักประเทศไทยตั้งแต่ตอนไหน
ผมรู้จักเมืองไทยสมัยตอนทำงานให้กับบริษัทที่เกาหลีใต้ในฐานะเซลส์แมนที่ต้องดูแลตลาดสหรัฐอเมริกาและไทย เอาจริงๆ ผมชอบเมืองไทยตั้งแต่ตอนนั้นเพราะอากาศที่นี่อบอุ่น ต่อให้หน้าหนาวก็ยังไม่หนาว
ซึ่งผมชอบอากาศแบบประเทศไทย นอกจากอากาศ ผมคิดว่าผู้คนที่นี่น่ารักแล้วก็ไม่ได้เร่งรีบอะไร
ทุกคนเอนจอยกับทุกวันในชีวิต สิ่งนี้ทำให้ผมเริ่มตกหลุมรัก

อยู่มาวันหนึ่งบริษัทก็ตัดสินใจเปิดสาขาในไทย
ผมทำอยู่ที่นั่นประมาณ 2 ปี แล้วก็เริ่มเหนื่อยเริ่มเบื่อเริ่มหมดไฟ
ผมเลยคิดว่ามันคงถึงเวลาแล้วล่ะที่ต้องหาอะไรเติมเต็มชีวิต

ตอนนั้นคิดอะไรอยู่
ผมไม่อยากทำงานบริษัทแล้ว I wanna do something fun with my life!

พอลาออกจากบริษัทผมก็ไปเรียนที่นิวยอร์กพักหนึ่ง
แล้วนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้รักเบียร์ ที่นั่นคนข้างบ้านผมทำคราฟต์เบียร์อยู่
ผมดื่มมันทุกวัน ดื่มจนค้นพบว่า เห้ย เบียร์เป็นศาสตร์ที่สนุกมากๆ นะ แต่ด้วยความที่นิวยอร์กใช้ชีวิตอยู่ยาก
ค่าครองชีพแพง ผมวางแผนอนาคตของผมที่นั่นไม่ออก ความฝันมันดูเป็นไปได้ยาก ก็เลย Ok! Let’s do it in Thailand ลองทดลองทำความฝันให้เป็นจริงในประเทศที่เราชอบดู

ต้องมาเริ่มต้นความฝันในดินแดนที่ตัวเองไม่รู้ภาษา
ไม่มีเพื่อนฝูง ไม่กลัวบ้างหรอเท็ด
กลัว
เพราะว่าผมไม่รู้จักผู้คนที่นั่น ผมพูดภาษาคนที่นั่นไม่ได้ ผมกลัวมาก ตอนนั้นสิ่งที่ทำได้ก็คือสักยันต์ (หัวเราะ) สิ่งนั้นทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น

ความท้าทายในการทำธุรกิจและอาศัยอยู่ที่นี่ล่ะ
อย่างที่บอก ผมชอบความสโลว์ไลฟ์ของคนไทย ความช้ามันช่วยลดความเครียดในการใช้ชีวิตได้ดีมาก
แต่ความสโลว์บางอย่าง เช่น ความช้าในการได้รับใบอนุญาตที่ใช้เวลานาน Government
office works slowly here. ช่างเป็นความท้าทายที่ทำให้ผมเครียดเหมือนกัน อีกเรื่องที่ท้าทายก็น่าจะเป็นเรื่องสถานการณ์การเมือง แล้วก็สถานการณ์บ้านเมืองที่มีการเปลี่ยนผ่านต่างๆ พวกกฎหมายแอลกอฮอล์ต่างๆ ของที่นี่
อย่างที่ทุกคนรู้กัน (หัวเราะ)

คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนไหม
ไม่เลย
ไม่เคยรู้มาก่อน (หัวเราะ) เลยเป็นอย่างที่เห็น
แต่ก็เป็นความท้าทายที่ดีนะครับ

การเป็นคนเกาหลีในดินแดนแปลกหน้า แปลกวัฒนธรรม มีความท้าทายอะไรเกิดขึ้นบ้าง
ถ้าเรื่องแฮงเอาต์ คนเกาหลีกับคนไทยเที่ยวด้วยกันสนุกมากครับ
เข้ากันดีเลย แต่ถ้าพวกเราทำงานด้วยกันจะเริ่มมีความแตกต่างเกิดขึ้น
คือคนไทยกับคนเกาหลีแตกต่างมากในแง่วัฒนธรรมการทำงาน อย่างที่ทุกคนเคยได้ยินกันว่าคนเกาหลี
คนญี่ปุ่นเป็นพวก workaholic อันดับต้นๆ ของโลก Work so hard, Work so
long hours แต่คนไทย always relax about their work. For Korean, work is
related to everything in their lives but
for Thai, they work to enjoy their lives. เหมือนคอนเซปต์ในการทำงานของเราต่างกันเท่านั้น บางครั้งผมเลยมีการไฟต์กับทีมคนไทยบ้าง (หัวเราะ) ซึ่งทีมคนไทยจะคอยบอกให้ผมใจเย็น เท็ด…ใจเย็น
ใจเย็น (หัวเราะ)

ถ้าไม่มีเรื่องงาน ผมว่าคนไทยค่อนข้างจะเป็นคนสุภาพมากๆ
เลยนะ เช่น ถ้าคนไทยไม่ชอบอะไร เขาจะไม่พูดออกมาตรงๆ ว่า No, I don’t like it คนไทยเวลาไม่ชอบอะไรหรือกินอะไรแล้วไม่อร่อย ไปถามเขาเขาก็จะบอกว่า อ๋อ อร่อยๆ (หัวเราะ) แต่ก็อีกนั่นแหละ อาการปากไม่ตรงกับใจของคนไทยก็เป็นเรื่องท้าทายของคนเกาหลีในไทยเหมือนกันนะ เพราะคนเกาหลีจะพูดตรง ชอบก็บอกชอบ
ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ เหมือนคนเกาหลีจะยุ่งมากอะไรพูดได้ตรงๆ
ประหยัดเวลาได้จะพูดให้เข้าใจไปเลย

ผมว่าคนญี่ปุ่นจะเข้ากับคนไทยได้ดีกว่าคนเกาหลี
แต่กับคนเกาหลี…Culture gap is bigger. They wanna get something fast. แต่คนไทยใจเย็น
สงบ แล้วก็สบายๆ

ตอนนี้อยู่มานานเท่าไหร่แล้ว
4 ปี 6 เดือน

มีช่วงเวลายากลำบากในกรุงเทพบ้างไหมนะ
Not really, that’s why I’m here.

มีความเครียดอะไรเกิดขึ้นไหมเวลาใช้ชีวิตที่นี่
เรื่อง culture ผมไม่เครียดอะไรนะเพราะคุ้นชินแล้ว แต่เรื่องรถติดน่าจะเป็นปัญหาที่ผมไม่สามารถคุ้นชินได้
ไม่ชอบเลย (หัวเราะ) น่าจะไม่ชินไปตลอดด้วย
ล่าสุดผมเครียดมากตอนที่ต้องพาภรรยาผมไปโรงพยาบาลเพื่อคลอดลูกชายแล้วรถติดมากๆ

คุณเคยคิดว่าจะอยู่ที่นี่ตลอดไปไหม
I will stay here for at least 10 years นะ หลังจาก 10 ปีแล้วมาดูกันอีกทีว่าจะตลอดไปไหม
(หัวเราะ)

ลูกผมเกิดที่นี่
แล้วพอเขาโตขึ้นต้องเข้าโรงเรียน ผมเองคิดว่าจะส่งเขาไปเรียนโรงเรียนที่เกาหลีใต้
แล้วตอนนั้นอาจจะเป็นช่วงเวลาที่ต้องบินกลับไปดูแลลูกผมสักพัก ถ้าผมไม่มีลูก
ผมก็อาจจะอยู่ที่นี่ยาวนานกว่านี้

อยู่ไทยมานี่มีอาการโฮมซิคบ้างหรือเปล่า
บางครั้งก็มีบ้าง
ถึงใจผมจะชอบอากาศร้อนๆ อุ่นๆ ที่ไทย แต่บางเวลาก็แอบคิดถึงอากาศหนาวๆ ที่เกาหลีนะ

ผมคิดถึงเพื่อนที่เกาหลีบ้างเหมือนกัน
ผมจะกลับไปเกาหลี 3 เดือนครั้งได้นะ
เพื่อเจอเพื่อน เจอครอบครัว ก็โอเคนะ

แล้วอะไรที่ทำให้เท็ดไม่อยากกลับไปทำงานหรือมีครอบครัวที่เกาหลีกันนะ
ชีวิตที่นู่นค่อนข้างแข่งขันกันหนักมาก ทุกคนทำงานกันหนักมาก แต่ผมเป็นคนสบายๆ
แล้วก็อยากจะเอนจอยกับชีวิต เป้าหมายในชีวิตผมไม่ใช่การทำงานอย่างหนักจนไม่มีโอกาสมีความสุขกับเรื่องรอบตัว อย่างเวลาทำงาน คนเกาหลีจะทำงานเกินเวลามาตรฐาน เลิกงานก็ออกไปดื่มทุกวัน
พวกเขาจำเป็นต้องดื่ม สมดุลชีวิตและการทำงานก็เลยพัง แต่พอมาอยู่ที่กรุงเทพฯ บาลานซ์ชีวิตของผมดีขึ้น
ชีวิตผ่อนคลายขึ้น นี่น่าจะเป็นเหตุผลหลักๆ เลยล่ะ

คือถ้าผมอยาก move very fast แล้วก็ประสบความสำเร็จเร็วๆ
ผมก็คงยังทำงานอยู่ที่เกาหลีเหมือนเดิม

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ผมชอบชีวิตตอนนี้
(ยิ้ม)

จินตนาการไม่ออกเลยว่าชีวิตของเท็ดในเกาหลีจะหนักหน่วงขนาดไหน
พวกเราชินกับการทำอะไรเร็วๆ
ไปไหนมาไหนในเวลาที่กำหนดได้ต่างจากที่นี่ ผมมองว่า Korea is an energetic city to make people work
hard and fight for success. แต่ที่นี่ผู้คนเอนจอยกับทุกวันของชีวิต

ชีวิตผมในเกาหลีเหมือนกันทุกวันเลย ผมจะตื่นนอนตั้งแต่ตี 5 อาบน้ำ กินอาหารเช้าแบบรีบๆ ไปถึงออฟฟิศ 8 โมงเช้า แล้วก็ทำงาน
กินอาหารกลางวัน ทำงานอีกครั้ง เลิกงาน ดื่มกับคนในออฟฟิศ กลับบ้าน
น็อกแล้วก็เริ่มชีวิตแบบนี้อีกครั้ง บางครั้งผมก็ทำแบบนี้ตอนวันหยุดเหมือนกัน

พวกเราใช้ชีวิตกันหนักมาก เร็วมาก
ขนาดเวลาที่พวกเราไปปาร์ตี้ ไปกินบาร์บีคิวพวกเราก็พยายามเมากันให้เร็วที่สุด

เลิกงานปุ๊บพวกเราจะดื่มโซจูแล้วก็ไปคาราโอเกะ แล้วก็ย้ายไปร้านนั่งดื่มอีกรอบ
คือส่วนตัวผมก็ชอบนะ แต่มันดื่มกันหนักเกินไป เร็วเกินไปอะ (หัวเราะ) อย่างที่ไทยเราจะค่อยๆ ดื่มกัน นั่งดื่ม
นั่งคุยไปเรื่อยๆ ไม่ได้ต้องรีบร้อน ผมชอบแบบนี้มากกว่านะ

คิดอย่างไรกับชีวิตที่หมุนเร็วมากตอนอยู่เกาหลี
ผมทำงาน 12 ชั่วโมงต่อวันทุกวัน แล้วดื่มหนัก
ผมไม่คิดว่านี่คือชีวิตที่ดี ผมก็คิดนะว่าถ้าเกิดผมมีครอบครัว มีลูก จะเป็นยังไง
คือผมคิดว่าผมคงใช้ชีวิตทรหดแบบนี้ตลอดไปไม่ได้แน่
แล้วช่วงเวลาที่ถามตัวเองมันก็เป็นช่วงที่ตัดสินใจลาออกจากงาน ผมควรเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองได้แล้ว

ทุกวันนี้กลับไปเกาหลีรู้สึกยังไงบ้าง
ทุกวันนี้เวลาผมกลับไปเกาหลี ผมไปได้ทุกที่
พูดเกาหลีได้กับทุกคน นี่มันถิ่นผม แต่พอตกดึก เห้ย…ผมคิดถึงกรุงเทพฯ ว่ะ แล้วพอตอนบินกลับไทย
ช่วงเวลาที่ออกจากเกตของสนามบินสุวรรณภูมิ ผมรู้สึก comfortable มาก เพราะวินาทีนั้นผมได้กลิ่นของเมืองไทย มันเป็นกลิ่นที่ปนๆ
กันไปมาระหว่างกลิ่นของมลภาวะและอาหารอร่อยๆ ข้างทาง…So, Bangkok pollution makes me feel home.

ถามจริง?
กลิ่นมลภาวะมันเป็นกลิ่นของกรุงเทพฯ จริงๆนะ
ถามว่าไม่ห่วงสุขภาพเหรอ ไม่แคร์เหรอ เอางี้ ผมเป็นคนสูบบุหรี่จัดนะ
ดังนั้นเรื่องมลภาวะในไทยนี่…สบายมาก (หัวเราะ)

นอกจากกลิ่นมลภาวะและอาหาร
อะไรที่ทำให้เท็ดเรียกสถานที่หนึ่งได้เต็มปากเต็มคำว่า บ้าน
อย่างแรกคือความสบายในการอาศัยอยู่
และต่อมาคือผมต้องสามารถมองเห็นความฝันในอนาคตที่นี่ได้ ถ้าผมไม่สามารถทำตามความฝันในเมืองนี้ได้
ผมไม่คิดว่ามันคือบ้าน ที่กรุงเทพฯ ผมเห็นอนาคตของผม ครอบครัว
แล้วก็ความฝันในการทำธุรกิจ สมัยก่อนผมเคยอยู่ในนิวยอร์ก
แต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกว่าที่นั่นคือบ้าน
ผมไม่สามารถเรียกนิวยอร์กว่าบ้านได้เต็มปาก

ถึงจะรู้สึกสบายใจ
สบายตัวก็จริง แต่ทุกอย่างที่นั่นแพงมาก
แล้วผมไม่สามารถมองเห็นอนาคต เห็นความฝันของผมโตได้ แต่ที่กรุงเทพฯ ผมเห็นฝันผมเติบโตและชัดเจนที่สุด

ภาพ คณิตติน เขมะวิชานุรัตน์

The post Ted Ahn : From KR to BKK appeared first on a day magazine.

Soren Jones

From United States of America to Japan

บทสนทนานี้ใช้ภาษาอังกฤษดำเนินเรื่องเป็นหลัก สำหรับใครที่เก่งอังกฤษแล้ว ทางทีมงานขออภัยไว้ล่วงหน้าเนื่องจากทักษะภาษาอังกฤษของผู้สัมภาษณ์มีความงูๆ ปลาๆ ประมาณหนึ่ง ด้วยฝึกจาก Tinder และ textbook เมื่อประมาณปีก่อน แต่อยากสัมภาษณ์ชาวต่างชาติเพื่อให้ผู้อ่านได้เห็นมุมของคนไม่กลับบ้านในหลากหลายแง่มุม (ทำเป็นเล่นไป ก็เพราะ Tinder นี่แหละ ทีมงานถึงได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทของ Soren)

คัมมอนเบบี้ : สำหรับหนุ่มสาวผู้เริ่มต้นฝึกภาษาอังกฤษ ไม่ว่าจะด้วยวิธีการที่สังคมพอใจหรือขัดใจก็ตาม บทสัมภาษณ์นี้เข้าใจง่ายมาก

ไม่เชื่อใช่ไหม ลองอ่านเรื่องราวของ Soren Jones หนุ่มอเมริกันที่ลงหลักปักฐานอยู่ในญี่ปุ่นต่อจากนี้ดูสิ

ถ้าไม่เข้าใจเรามีซับไตเติ้ลภาษาไทยข้างล่างให้ด้วย

Where is your home town?

[Sub] สวัสดี Soren! ดีใจจังที่นายตอบรับคำชวนเรา อย่างที่ Jiro (เพื่อนของ Soren) แนะนำไปว่าพวกเราอยากรู้เหลือเกินว่าอะไรทำให้คนคนหนึ่งไม่ยอมกลับบ้านเกิด ว่าแต่…ลืมถามไปเลยว่าจริงๆ แล้วบ้านเกิด Soren อยู่ไหน

“Can I say I don’t have a hometown?…I don’t feel I have a hometown. My family moved a lot when I was growing up.”

[Sub] (เสียงอบอุ่นต่อใจ) ถ้าจะตอบว่าไม่มีบ้านเกิดจะได้ไหม คือผมไม่รู้สึกว่าตัวเองมีบ้านเกิดจริงๆ นะ เพราะว่าครอบครัวย้ายบ้านบ่อยมากๆ ตั้งแต่ผมจำความได้

When and why you decided to come to Japan?

[Sub] ตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่ดินแดนปลาดิบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมถึงตัดสินใจมาใช้ชีวิตซามูไรที่นี่นะ

“Japan two times after that. And then again in 2005. I’ve lived in Japan since then.”

[Sub] ก่อนจะมาอยู่ที่นี่ ผมเคยมาญี่ปุ่นประมาณ 2 ครั้ง แล้วกลับมาอีกในปี 2005 จากนั้นก็ตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศนี้เป็นต้นมาครับ (ใช้ชีวิตคู่อยู่กับสาวญี่ปุ่นมีครอบครัวที่น่ารักอบอุ่นจนถึงปัจจุบัน)

Which city do you choose to stay?

[Sub] เมืองไหนในประเทศญี่ปุ่นที่ทำให้คนอย่างคุณยอมไว้ใจฝากชีวิตที่เหลือ

“I live in Ichikawa, a city in Chiba Prefecture. It’s on the east side of the Edo River, just across from Tokyo.

New Year is one of my favorite times of year in and around Tokyo. The air is dry. The sky is clear. It’s cold. Not too cold. My wife makes traditional Japanese new year foods called osechi-ryori.”

[Sub] สถานที่ที่ผมเลือกฝากชีวิตที่เหลือไว้ก็คืออิชิคาวะ เมืองในจังหวัดชิบะของประเทศญี่ปุ่น อยู่ไปทางตะวันออกของฝั่งแม่น้ำเอโดะ จากโตเกียวเราข้ามแม่น้ำนี้ไปก็ถึงเมืองที่ผมอยู่แล้วล่ะ

ผมชอบช่วงเวลาปีใหม่ของที่นี่ ที่โตเกียวและรอบๆ โตเกียว อากาศแห้งเบาสบาย ท้องฟ้ากระจ่างใส ปลอดโปร่ง โล่งสบาย อากาศหนาว แต่ก็ไม่หนาวจนเกินไป แล้วช่วงเวลานั้นภรรยาผม (ภรรยาเป็นคนญี่ปุ่น) ก็จะทำอาหารญี่ปุ่นเมนูดั้งเดิมที่คนที่นี่นิยมทำกินกันช่วงปีใหม่ เรียกว่า โอะเซะชิ-เรียวริ

Why don’t you go back to home town? *This part is the most important part of this project*

[Sub] แล้วอะไรเป็นเหตุผลที่ทำให้คุณไม่อยากกลับบ้าน Soren คุณตอบได้เต็มที่เลยนะ เพราะเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของโปรเจกต์นี้ เราอยากแบ่งปันให้คนอ่านรู้ส่วนนี้มากๆ

Having lived all around the US, I don’t feel like it’s one place. If I could wave a magic wand and change one thing, it would be to free people of the idea there is one true America. There isn’t.

[Sub] ด้วยความที่ผมใช้ชีวิตไปหลายต่อหลายที่ในสหรัฐอเมริกา มันทำให้ผมไม่รู้สึกเหมือนว่าที่นี่คือสถานที่ที่เป็นที่หนึ่ง ถ้าผมมีไม้กายสิทธ์และเสกบางสิ่งหรือเปลี่ยนบางอย่างได้ ผมอยากจะปลดปล่อยคนอเมริกันจากความเชื่อที่ว่า there is one true America ซึ่งในความจริงแล้วมันไม่ใช่ มันไม่จริง

What is HOME?

[Sub] ถ้าอย่างนั้น‘บ้าน’ คืออะไร

You said to me that there are so many people in the world think home is hometown. For me…I don’t have any attachment to the city where I was born. It feels strange to call it my hometown. It’s certainly not home. Home is Tokyo and the surrounding area.

Home is a feeling, usually used to describe the place that evokes the feeling.

[Sub] คุณเล่าว่ามีใครหลายคนบนโลกคิดว่าบ้านน่าจะกินความหมายไปในทางบ้านเกิด แต่สำหรับผม ผมไม่ได้เป็นคนที่ผูกพันอะไรกับบ้านเกิด มันคงแปลกๆ น่าดูเลยถ้าเรียกเมืองๆ นั้นว่า hometown เพราะมันไม่ใช่ home หรือบ้านในความรู้สึกผม

บ้านของผมคือโตเกียว คือพื้นที่รอบๆ โตเกียว บ้านเป็นความรู้สึก เป็นสถานที่ที่มาสัมผัสกับความรู้สึกในใจเรา

Special Thanks to Tinder

ภาพ คณิตติน เขมะวิชานุรัตน์

The post ​Soren Jones : From USA to JPN appeared first on a day magazine.

Mim – Pawarat Klaiamorn

From Thailand to United States of America

“เปลี่ยนไม่ได้ ก็ไปเอง”
หญิงสาวผิวบ่มแดดร่างเล็กตรงหน้าบอกผมปนถอนใจ เธอไม่ได้เกรี้ยวกราดหรือคับแค้นใจ
เปล่าเลย เธอกลับยิ้มให้มันด้วยความปลดปลง

เธอชื่อ ‘มิ้ม’

มิ้ม
คือหญิงสาวธรรมดาจากครอบครัวชนชั้นกลาง

ผ่านประสบการณ์รถเฉี่ยวชนสนุกสนานจากท้องถนนที่ไม่ได้ออกแบบมาให้คนเดินได้จริง

ผ่านประสบการณ์การรักสิ่งที่สังคมพร่ำบอกให้รักสุดหัวใจ
แต่เธอกลับพบว่านั่นเป็นเพียงรัก…รักข้างเดียว

ผ่านประสบการณ์การอยู่ท่ามกลางวัฒนธรรมกอซซิปที่สังคมไทยบอกว่าเป็นเรื่องธรรมดา
แต่เธอมองเห็นคนรอบตัวหลายคนพลาดโอกาสทางสังคมเพราะเรื่องธรรมดาเหล่านั้น

ประสบการณ์ของเธอไม่ได้แปลกใหม่
คนไทยหลายคนอาจเคยเจอเรื่องราวแบบเดียวกับเธอแล้วยอมรับสภาพได้ไม่มีงอแง

หลังออกเดินทางท่องเที่ยวนอกประเทศและกระโดดไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สหรัฐอเมริกาในฐานะผู้ติดตามของหนุ่มไทยคนเดียวในทีมบริษัทออกแบบนวัตกรรมชื่อดังก้องโลก
เธอทุ่มเทเวลาชีวิตไปกับการเรียนรู้ชีวิตใหม่ในรัฐ Seattle ทดลองรับผิดชอบชีวิตในประเทศมหาอำนาจที่มอบสวัสดิการและความปลอดภัยในชีวิตที่เธอพึงใจอย่างที่บ้านเกิดให้ไม่ได้ แม้จะต้องแลกกับการทิ้งสายงานที่รักในไทย
รับผิดชอบภาษีที่เข้มข้นเอาจริงเอาจังกว่าบ้านเกิดเท่าตัว

ส่วน ‘ซอล’ แฟนหนุ่ม

ย้ายไปตามฝันฉายแววสดใสในสังคมการทำงานที่สหรัฐอเมริกา
เขาทุ่มเทเวลาไปกับการทำงานในดินแดนสตาร์ทอัพ เขตแดนที่ทุกไอเดียไม่ถูกฆ่าทิ้ง
แต่แตกหน่อไม่รู้จบจากวัฒนธรรมการถกเถียงซึ่งๆ หน้า

เรื่องเล่าของมิ้มและแฟนหนุ่มไม่ได้ทำให้เราสงสัย แต่ทำให้เราเชื่ออีกครั้งว่าผมไม่ใช่คนเดียวที่อยากไปให้ไกลจากบ้านเกิด
และคำว่า ‘บ้าน’ มันกินความหมายกว้างกว่าที่พักอาศัย
และไปไกลกว่าสถานที่มอบชีวิตให้เราเมื่อลืมตาดูโลก.

แต่ถ้าหากคุณเองก็สงสัย

บรรทัดต่อจากนี้ไป
คือเหตุผลในในใจที่ทำให้เธอไม่อยากกลับบ้านเกิด

รู้มาว่าภาษีโหดไม่ใช่เล่น
ชีวิตที่นู่นก็หนักไม่เบา ทำไมถึงเลือกสหรัฐอเมริกาเป็นบ้าน
สาเหตุที่ทำให้เราอยากมาใช้ชีวิตที่นี่
ไม่ใช่แค่เรื่องแฟน (แฟนที่คบมาตั้งแต่สมัยมัธยมมาทำงานอยู่ที่สหรัฐอเมริกา)

เอาจริงๆ
เรื่องการทำงานที่ไทย ระบบอาวุโส การใช้ชีวิตอยู่ในฐานะผู้หญิง เพศที่สามารถตกเป็นเหยื่อได้ทุกเมื่อ
เพศที่ถูกสังคมไทยพร่ำบอกให้ดูแลตัวเอง อย่าแต่งตัวโป๊ อย่าใส่ขาสั้น
อย่ากลับบ้านดึก อย่าเที่ยวกลางคืน ทั้งๆ ที่ฝ่ายผู้ล่าไม่ได้รับการสอนหรือห้ามปราบอะไรเลย เกิดเรื่องปุ๊บ ผู้หญิงผิด งงไหม

แล้วก็อีกอย่างที่ทำให้เราอยากลองไปใช้ชีวิตตอนนั้นก็คือความเจริญ
สังคม สวัสดิการของเขาที่ค่อนข้างอุ้มคนครอบคลุม

อันนี้ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า…ขีดเส้นใต้
ไม่รู้คิดเองหรือเปล่า เราคิดว่าการที่คนไทยถูกปลูกฝังค่านิยมดูแลพ่อแม่จนแก่ก็เพราะว่ารัฐไม่สามารถอุ้มได้หรือเปล่า แต่ในขณะที่ต่างประเทศ
อย่างสหรัฐอเมริกา รัฐบาลเขาอุ้มคนแก่ในประเทศเขาได้ เลยอาจจะไม่จำเป็นต้องปลูกฝังเด็กๆ
รุ่นต่อมากันหนักว่าต้องดูแลคนแก่เท่าบ้านเราหรือเปล่า อันนี้เราไม่รู้นะ
เราแค่คิดเอง

ประเด็นเรื่องสวัสดิการ เรามองว่าสถานการณ์ที่บ้านเกิด
มันมาจากการที่รัฐไม่ได้เข้ามาอุ้มเราทางใดทางหนึ่ง เหมือนเรารับภาระอยู่ลำพัง

จากจุดที่มันโดดเดี่ยว มัน unsecure
เราก็มองย้อนไปว่า โอเค ตั้งแต่เกิดมาเราถูกสอน
ถูกบอกว่าต้องรักประเทศไทย ต้องรักชาติ ศาสนา แต่พอโตขึ้นเรื่อยๆ
เรารู้สึกว่าเรารักเขา แต่เขาไม่รักเราอ่ะ แม่งโคตรรักข้างเดียวเลย

เริ่มไม่เข้าใจ สงสัย
ตั้งคำถามกับบ้านเกิดตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่
ตอนแรกอาจจะยังไม่ตั้งคำถาม
เพราะเรารู้สึกว่าทุกประเทศก็คงเหมือนๆ กันหมด ต้องระวังตัวเองทุกประเทศแหละ แต่เมื่อเรากลับมาจากการเดินทาง
เราเริ่มเกิดความสงสัยว่าทำไมในต่างประเทศ บ้านเมืองเขาถึงช่วยระมัดระวังให้เราระดับหนึ่ง
ทำไมกับบ้านเราแท้ๆ เราต้องระวังตัวทุกอย่างทุกเวลา ชีวิตมันก็จะยากๆ หน่อย
อย่างเดินฟุตปาธก็ยังมีมอเตอร์ไซค์ขึ้นมาขี่ มาเฉี่ยวชน ยอมแซงคันข้างหน้า
ปาดเพื่อจะได้แทรกขึ้นฟุตปาธเพื่อไปชนคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่

เราต้องการความปลอดภัย
แต่กลายเป็นว่าไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ไม่ปลอดภัย ไม่สามารถเป็นตัวเองได้
เพราะอาจเกิดอันตราย

กลายเป็นว่าอยู่ไกลบ้านกลับปลอดภัยกว่าอยู่ประเทศบ้านเกิดตัวเอง
ด้วยความที่เราเป็นลูกสาว เวลาอยู่บ้านพ่อแม่เราก็มักจะห่วงว่าไปไหนไกลบ้านเราระวังตัวด้วยนะลูก
เดี๋ยวเจอคนที่นู่นฉุดไป เราก็มักจะบอกที่บ้านไปว่า อยู่ไทยอันตรายกว่า (หัวเราะ)
อันตรายกว่าเยอะ แม่ไม่ต้องห่วง

นอกจากเรื่องความไม่ปลอดภัย
มีอะไรบ้างไหมที่ทำให้รู้สึกไม่อยากกลับบ้านเกิด
อย่างที่บอกว่าไทยมีเรื่องระบบผู้อาวุโสที่แข็งแรงมาก
เคสนี้ต้องดูที่แฟนเรา ประเด็นนี้จะชัดเจนมาก คือเขาต้องทำงานกับคนที่สหรัฐอเมริกา แล้วคนอเมริกันเขาไม่มานั่งแบ่งว่าคุณเด็กกว่าต้องเคารพเขานะ เวลาซอลเล่าเรื่องที่ทำงานให้เราฟัง จะรู้สึกว่าซอลสนุกมากกับวัฒนธรรมการเถียง ใช่ ในไทยเรียกว่าการเถียง แต่ที่นู่นเขาเรียกว่าพูดคุยแลกเปลี่ยน ไม่ใช่การเถียง

สมมติว่ามีประเด็นหนึ่งที่ไม่โอเค ซอลสามารถเถียงหัวหน้าได้ เถียงได้ว่าผิดตรงไหน
เราเคยเห็นเขาเถียงกันจนเหมือนทะเลาะกัน ในฐานะคนไม่เคยทำงานที่นู่นก็ เห้ย นี่ไปเถียงหัวหน้าได้ยังไง สุดท้ายงานจบ ซอลทำถูก ผลออกมาดี ไม่มีใครโกรธหรือมาคิดว่าเห้ย ทำไมวันก่อนมาพูดจาแบบนี้
คือที่นู่นเถียงเรื่องงานคือเรื่องงาน จบเป็นงานไป เพื่องาน แล้วเขาไม่กลัวด้วยเรื่องตำแหน่งใหญ่กว่าจะด่าไม่ได้ ถ้าผิดก็ยอมรับกันได้เพื่อผลงานที่โอเค ในไทยเรารู้สึกว่าคนโตกว่าถูกเสมอ มันเหนื่อยนะ

เรื่องเจเนอเรชันเกี่ยวป่ะ
เหมือนเจเนอเรชันเราจะซวยๆ หน่อย
ถ้าพูดเรื่องเจเนอเรชัน ทุกเจเนอเรชันซวยหมด
แต่เจเนอเรชันเรามันดันเป็นเจนที่ได้เปิดหูเปิดตา มีอินเทอร์เน็ตเข้ามา
พ่อแม่เราอาจจะเจอปัญหามาแบบเดียวกัน แต่เขาไม่ได้รู้มาว่าโลกเป็นยังไง

เราเปิดหูเปิดตาเลยเริ่มรู้สึกว่าตัวเองซวย
ตัวเองโชคไม่ดี ดันไปรู้มาเยอะเลยมีปัญหา
มีคำถาม มีความอยากเปลี่ยนแปลงสังคม พวกเราอยากเปลี่ยนแต่น่าจะเปลี่ยนยาก
ยกเว้นแต่ว่าเจนเราจะขึ้นไปอยู่จุดท็อปๆ ในสังคม แล้วใช้อำนาจนั้นเปลี่ยนแปลงสังคมที่ดีขึ้นให้เจนต่อมา
แต่ก็ยากนะ เพราะระหว่างทางไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเราจะยังมีอุดมการณ์พออยู่หรือเปล่า
ไม่ใช่โดนหลอมไปกับเจเนอเรชันเก่าก่อน เพราะมันยากมากเลยนะที่จะทำเพื่อตัวเองและเพื่อส่วนรวมไปด้วย

เราเองก็เคยคุยกับแฟนประเด็นนี้
แฟนเราบอกว่าเราไม่มีแรงพอ ขอไปอยู่ประเทศอื่นดีกว่า ในเมื่อเปลี่ยนไม่ได้ก็ไปเอง พูดไปก็เท่านั้น ลงแรงไปก็เท่านั้น
เราเองก็ไม่ได้มีความเสียสละมากพอด้วยที่จะเปลี่ยนประเทศขนาดนั้น ก็คือไปเอง

อยากเปลี่ยนอะไรที่สุดในไทย และถ้ากลับมาไทยตอนรวยแล้ว เมืองไทยยังเหมือนเดิมอยู่ ไม่เปลี่ยนอะไรเลย จะทำยังไงต่อ
อันดับแรก
อยากให้เปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับเพศหญิงก่อน อยากให้มองอย่างเท่าเทียมกัน

สอง สวัสดิการทุกสิ่งอย่างที่ขึ้นชื่อเรื่องสาธารณะควรเป็นสิ่งที่มีขึ้นเพื่อสาธารณประโยชน์จริงๆ
ไม่ใช่สร้างอะไรที่ไม่ได้เกิดประโยชน์ เช่น ฟุตปาธคุณสร้างมา
แต่คนกลับใช้งานไม่ได้จริง เดินไม่ได้ งงดิ

สาม คือเรื่องการเหยียด ประเทศไทยชอบคิดว่าสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศที่คนเหยียดผิว
เหยียดเอเชีย แต่ประเทศไทยนี่ตัวพีกเลย โคตรเหยียด
เหยียดได้ทุกอย่างที่สามารถเหยียดได้ ขนาดเรื่องไอโฟนยังเหยียดกัน เราไม่เข้าใจวัฒนธรรมการเหยียดจริงๆนะ
ไม่รู้เขาเอาความมั่นใจในตัวเองมาจากไหน เช่น กูมีแบบนี้ใครไม่มีแบบกูคือไม่ดี สังคมเราสอนให้คนหัดเหยียดกันไปมาตั้งแต่เด็กยันโต
ขนาดในบริษัทก็ยังเหยียดกัน ในมหาวิทยาลัยอาจารย์ก็เหยียดกันเอง

สี่ คือเรื่องวัฒนธรรมการกอซซิป โดยเฉพาะองค์กรที่มีผู้หญิงเยอะๆ
การนินทาเกิดขึ้นเยอะมาก แล้วเราว่ามันน่ารำคาญ ไปอยู่นู่น เราเห็นเลยว่าคนที่นั่นเขาทำงานของเขา
ทำหน้าที่ของตัวเองกันไป ไม่มีการมาแบ่งทีมกันลับหลัง แฟนเราทำงาน
แฟนเราก็ไม่ได้เจอเรื่องนินทากัน คนเขาพูดกันตรงๆ
เลยไม่มีเรื่องต้องมานินทากัน

ตัวอย่างง่ายๆ เช่น วันนี้เจอคนหนึ่งทำตัวไม่โอเคมาก
เขาก็พูดกันตรงๆ เลย ไม่มีการหาพวก แต่คนไทยแม่งชอบหาพวกตลอดเวลาอ่ะ
เช่น เห็นว่าคนนี้ไม่โอเคอ่ะ แต่ไม่กล้าพูดว่ะ ไปหาพวกก่อน เห้ยๆ
แกว่าคนนี้ทำแบบนี้ไม่โอเคป่ะ เออเขาแปลกๆ เนอะ เออๆ คิดเหมือนกันเลยอะ แล้วก็กลายเป็นกลุ่มลับที่เจ้าตัวไม่มีทางได้รู้เลยถ้าไม่มีใครพูดขึ้นมา

คำถามคือ ทำไมไม่คุยกับเขา ว่าเขาตรงๆ ล่ะ

แล้วสังคมบ้านเรามันโหดตรงที่ถ้าเราออกตัวหรือแย้งความเห็นของกลุ่มที่นินทา เราจะโดนนินทาเอง
เหมือนเป็นเรื่องเล็กๆ แต่เวลามันเกิดขึ้น คนที่ตัวเล็กๆ ต้องทำมาหากินอยู่ วัฒนธรรมการกอซซิปพวกนี้มันสามารถทำร้ายคนๆ หนึ่งได้เลย

ถามจริงไม่คิดจะกลับเลยเหรอ
ซอลไม่มีแพลนเลย
ถ้าจะมีก็คือเก็บเงินให้ได้เยอะๆ กลับมาใช้ชีวิตแบบแก่ๆ ที่ประเทศไทย
เรายังคิดถึงอากาศที่นี่ อาหารที่นี่ เพื่อนเรา ครอบครัวเราที่นี่ ที่ผ่านมาเรากับซอลคุยกันตลอดนะว่าประเทศไทยน่ะอยู่ได้…ถ้ารวยพอ

อยากรู้จังว่า ‘บ้าน’ ในมุมมองของมิ้มจริงๆ มีหน้าตาเป็นยังไง
เวลาอยู่ไทยเรารู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัยแหละ แต่ที่นี่เราไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

สำหรับเราบ้านมันไม่ใช่สิ่งก่อสร้าง
บ้านของเราคือ home บ้านคือคน คนที่เราอยากอยู่แล้วปลอดภัย
สำหรับเรา แฟนเราคือบ้านของเรา คือคนที่เราอยากกลับไปหาเวลาเหนื่อย เวลาต่อสู้กับข้างนอก กลับไปแล้วได้นอนพักพิง
สำหรับเราบ้านคือการได้อยู่กับคนที่เรารัก ทำให้เรารู้สึกว่าที่ซีแอตเทิลเป็นบ้าน

เพราะว่าบ้านของเราคือคน

ภาพ คณิตติน เขมะวิชานุรัตน์

The post Mim Pawarat : From BKK to USA appeared first on a day magazine.

เมื่อวันสิ้นปีเวียนมาถึง a team หลายคนถือโอกาสนี้เดินทางไปในเส้นทางเดียวกัน ทางที่นำพวกเขา ‘กลับบ้าน’

ผม มนุษย์ผู้ไม่ยอมกลับบ้านทั้งที่ก็มีบ้านให้กลับ ได้มาดูแลเนื้อหาระหว่างที่ทุกคนกำลังมุ่งหน้ากลับบ้านเกิด

โปรเจกต์ ‘ไม่กลับบ้าน’ เป็นโปรเจกต์เฉพาะกิจที่ที่เราอยากใช้โอกาสนี้ดลองนำเสนอเรื่องราวของคนกลุ่มเล็กๆ ในสังคม เพื่อ minority โดย minority ดูสักครั้ง

และนั่นคือต้นกำเนิดของ a day ฉบับ ‘(กู)ไม่กลับบ้าน’

.

ผมและทีมงานได้ออกตามหาคนที่ไม่คิดจะกลับบ้านต่างสัญชาติ

คนที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาใช้ชีวิตในบ้านอื่นเมืองอื่นประหนึ่งเป็นบ้านตัวเอง

ไม่ว่าจะเป็น

1) หนุ่มเกาหลีที่เดินทางมาพบความสุขที่ไทย

2) สาวไทยที่หนีไปพบชีวิตคุณภาพที่สหรัฐอเมริกา

3) หนุ่มอเมริกันที่ตัดสินใจใช้ชีวิตที่เหลือในญี่ปุ่น

และ 4) หนุ่มญี่ปุ่นที่เอนจอยเมืองไทยราวกับเป็นบ้านเกิด

พูดคุยถึงเหตุผลที่ทำให้พวกเขาเบื่อหน่าย ท้อแท้ ไม่พอใจ ไม่เข้าใจ และหมดใจจะฝากชีวิตไว้ที่บ้านเกิด

.

ถ้าบ้านเกิดไม่ปลอดภัย

ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร…ถ้าเธอไม่อยากกลับบ้าน

ถ้าที่บ้านไม่ได้มีที่ทางไว้ให้ทำตามฝัน

ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร…ถ้าจะออกมาตามฝันในดินแดนอื่น

.

เรื่องราวชีช้ำน่าปวดหัวในบ้านเกิดของทุกคนในโปรเจกต์นี้ตอกย้ำให้ผมเชื่ออีกครั้งว่า

ผมไม่ใช่คนเดียวที่อยากไปให้ไกลจากบ้านเกิด และคำว่า ‘บ้าน’ กินความหมายกว้างกว่าที่พักอาศัย และไปไกลกว่าสถานที่มอบชีวิตให้เราเมื่อลืมตาดูโลก.

xoxo

01

Go Ueda

From JAPAN to BANGKOK

ฉาก / คาเฟ่เก๋ย่านทองหล่อของผู้ชายก๋ากั่นเจ้าของเพจชื่อดัง และเวทีทอล์กโชว์ที่ขับเคลื่อนด้วยพลังของคนดวงตก โก อุเอดะ (Go Ueda) ยืนขึ้นทักทายเราด้วยท่าทีกันเอง

เวลา / ก่อนพระอาทิตย์ตกดินเล็กน้อย แดดคล้อยลอดหน้าต่างคาเฟ่เข้ามากำลังดี

.

ก่อนมาเจอกัน เราได้รับการยืนยันจากแฟนสาวของโก อุเอดะ ว่าเขาไม่มีแผนจะกลับบ้านที่ญี่ปุ่น ตั้งอกตั้งใจหอบผ้าหอบผ่อนมาลงหลักปักฐานที่ไทยด้วยตัวเอง แถมตอนนี้พี่แกยังเอนจอยกับการใช้ชีวิตที่ไทยสุดๆ

คำยืนยันนั้นทำให้เราเต็มไปด้วยความสงสัยและคำถามในใจว่า อะไรกันนะที่ทำให้ผู้ชายที่เติบโตในประเทศที่โคตรจะทันสมัย มีวินัย และสุนทรีย์กว่าไทยเกือบแทบจะทุกด้าน ข้ามน้ำมาแบบไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

ถ้าคุณเองก็สงสัย

บรรทัดต่อจากนี้ไปคือเหตุผลในใจที่ทำให้เขาไม่อยากกลับบ้านเกิด

เป็นไงมาไงถึงได้ตัดสินใจมาอยู่ไทย
ผมตัดสินใจมาไทยครั้งแรกหลังเรียนจบปริญญาตรี มางาน Big Moutain Festival ซึ่งจิโระ เอ็นโดะ (Jiro Endo) เป็นเมนดีไซเนอร์อยู่ ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมไม่อยากอยู่ญี่ปุ่น จิโระก็เลยบอกว่าลองมาเมืองไทยไหม มาแล้วก็ลองเรียนต่อปริญญาโทด้าน Lighting Design ที่นี่ก็ได้นี่ so I came here and that is the first time that I went out from Japan.

ครั้งแรก!
ใช่ ครั้งแรกที่ออกมาอยู่ต่างประเทศด้วยตัวเอง แล้ววันที่มาถึงเป็นวันสงกรานต์ ภาพแรกที่ผมเห็นคือคนไทยเอาปืนฉีดน้ำไปยิงตำรวจ แล้วตำรวจก็ยืนให้เขาฉีด (หัวเราะ) โห มันเป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์มาก ผมก็รู้สึกได้เลยว่าที่นี่โคตรจะต่างจากญี่ปุ่น คนที่นี่สนุกกว่าแน่ คนที่นี่ใจดีกว่าแน่ๆ

รู้ตัวตั้งแต่ตอนนั้นเลยไหมว่าจะชอบที่นี่ถึงขนาดตัดสินใจอยู่ยาว
ในตอนแรกก็คิดนะว่าเราสามารถอยู่ที่นี่ได้ ใจผมหาทางออกจากประเทศตัวเองมาสักพักตั้งแต่เริ่มทำงาน อย่างที่รู้กันคือผมอยากเป็น Lighting Designer ซึ่งที่ญี่ปุ่นเขาจะมีระบบ มีขั้นตอน มีลำดับตำแหน่งที่เยอะมากกว่าคนคนหนึ่งจะได้ก้าวมาเป็น Lighting Designer เพราะประเทศญี่ปุ่นมีประวัติศาสตร์ศิลปะการออกแบบแสง ออกแบบสเตจที่ค่อนข้างยาวนาน ถามว่าเข้าใจไหม เข้าใจ แต่สำหรับผมมันใช้เวลาหลายปีและมันช้ามากๆ

ที่ไทยผมสามารถก้าวกระโดดมาทำงานออกแบบแสงได้เลย ก็เริ่มทำกับจิโระ เอ็นโดะ คนที่แนะนำผมมา ไม่จำเป็นต้องรอ 5 – 6 ปีอีกต่อไป แล้วพอเราลุยงานออกแบบแสงเป็นหลัก มันทำให้เราโฟกัสฝึกฝนฝีมือได้ตรงสาย เรื่องเทคนิคผมอาจไม่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ แต่ผมได้เรียนรู้สไตล์ใหม่ๆ ที่นี่ และประเทศไทยถือเป็นขุมพลังแรงบันดาลใจในการออกแบบ ผมสนุกที่เห็นการมาเจอกันระหว่างงานออกแบบโลคอล งานแบบเทรดิชันแนลกับงานออกแบบสมัยใหม่

อย่างชิงช้าสวรรค์นี่ใช้เทคนิคออกแบบแสงพื้นบ้านของไทย มันน่าตื่นเต้นมากสำหรับผมที่มาใหม่ คนไทยสนุกสนานกับการเล่นแสงมาก ไม่มีกรอบ ไม่มีมาตรฐานอะไรมากีดกั้นไอเดีย

หลายคนอาจบอกว่านี่เป็นปัญหา แต่ผมมองว่านี่คือโอกาส คือช่องว่างให้เราสร้างสรรค์งานที่คาดไม่ถึงและสนุกกว่าเวลาทำงานออกแบบที่ญี่ปุ่นซึ่งมาตรฐานสูงมาก กรอบเยอะมาก You are too professional.

ก่อนมาจินตนาการเมืองไทยไว้แบบไหน แล้วพอมาอยู่จริงๆ เป็นยังไงบ้าง
ต่างนิดหน่อย คือก่อนมาผมไม่เคยมีประสบการณ์ในการอยู่ต่างประเทศมาก่อน พอกระโดดมาอยู่ไทยเลย ตอนนั้นก็คิดว่าเห้ย เออ ที่นี่น่าจะมีความโลคอลแล้วก็นอสทัลเจีย แต่ความจริงคือที่นี่ทันสมัย ไม่ได้ต่างอะไรจากที่ญี่ปุ่นเลย แต่คนไทยใจเย็นกว่า สบายๆ กว่า

มีปัญหาเรื่อง home sick บ้างไหม
ที่นี่ลงตัวกับผมมาก กลายเป็นว่า I don’t have a home sick.

แต่ When I went back to Japan I feel home sick of Thailand. (หัวเราะ) คือกลับไปดีลเรื่องงานที่ญี่ปุ่นทีไรนะ วันที่ 2 อาการเริ่มมาละ Hey… I miss ส้มตำ!

บ้าน่า!
ชีวิตที่โตเกียวมันเครียดมากเลยนะ คนที่นั่นปล่อยพลังงานลบออกมาตลอดโดยเฉพาะช่วงเวลาเร่งด่วนในรถไฟฟ้า ผมต้องตื่นแต่เช้าตรู่ไปขึ้นรถไฟที่คนแน่นๆ ไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศน่าอึดอัด สิ่งที่ไม่ชอบในชั่วโมงเร่งด่วนก็คือการต้องรับพลังงานดาร์กๆ จากผู้คนรอบข้าง จากคำพูดของพวกเขา ใบหน้าของพวกเขา

ช่วงเวลาเดินทางไปทำงานมันกัดกินผมไปทุกวัน นี่เป็นเหตุผลหลักๆ เลยนะที่ทำให้ผมไม่สามารถทนใช้ชีวิตอยู่ในโตเกียวต่อได้

ถามจริง ไม่รู้สึกกลัวบ้างเหรอ
จุดประสงค์ของผม นอกจากเรื่องการทำงานด้านการออกแบบแสงและทดลองไอเดียใหม่ๆ ผมมาเพื่อเรียนปริญญาโทด้วย เพื่อให้ได้ degree ผมจำเป็นต้องเรียนภาษาอังกฤษไปด้วย เพราะก่อนมาไทยนี่พูดไทยไม่ได้เลย

จากความรู้สึกอยากทดลอง อยากใช้ชีวิตที่ไทยเหมือนเป็นลองแวเคชันไปๆ มาๆ เมื่อเวลาผ่านไปประมาณปีนึงกลายเป็นผมรู้สึกว่า เห้ย! ผมอยูที่นี่ได้ว่ะ เหมือนเป็นบ้าน ดูเหมือนตอนจบของแวเคชันนี้ทำให้ I feel I can live here.

อะไรที่ทำให้เรารู้สึกอย่างนั้น
หลักๆ คือที่นี่มีงานให้ผมทำ (หัวเราะ) ผมได้ทำงานและได้เรียนด้าน lighting design ผู้คนที่นี่รักแสงสี งานรื่นเริงต่างๆ แล้วผมก็เหมือนเป็นคนผู้โชคดีที่ได้เข้าไปจอยในมูฟเมนต์นี้

ส่วนเรื่องวัฒนธรรมไม่ใช่ปัญหาในการอยู่ที่นี่ ในกรุงเทพฯ ไม่ได้ต่างจากที่ผมมาเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นพื้นที่โลคอลเราอาจจะพอเห็นความต่างทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะคนเจเนอเรชันเดียวกับผมเราเติบโตมาแบบ same content, same technology คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่ใช้ สมาร์ตโฟน หรือแอพพลิเคชันต่างๆ

แต่ถ้าจะมีอะไรต่าง ผมคิดว่าคนไทยสนุกกับการเล่นเฟซบุ๊กมาก คือแต่ละวันมีข่าวอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะมาก คนรู้สึกยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับข่าว มันเยอะแยะไปหมด แล้วค่อนข้าง energy มาก เช่น I can enjoy ข่าวรถโรงเรียนชน Noooo! I should not say enjoy.

What I wanna say is I can enjoy social-network and Thai Gossip.

ในแง่วิธีคิดมายด์เซ็ตของคนไทยกับญี่ปุ่นล่ะ
Yeah…It’s different. คนญี่ปุ่นเขาพยายามหลีกเลี่ยงความเสี่ยงในการทำสิ่งต่างๆ เลยชอบที่จะสร้างระบบขึ้นมาจัดการการทำงาน ป้องกันความเสี่ยงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ส่วนคนไทยไม่ได้คิดมากเรื่องนั้น คนไทยจะชิลล์กว่า มองทุกอย่างในทางบวกตลอด คนไทยเอนจอยกับการทำงานหน้างาน ณ สถานการณ์จริง ไม่ได้คิดแผนหรือวางระบบอะไรมาก่อน

ผมว่าคนไทยเก่งมากเรื่องโปรดักชันในส่วนของทีมโปรดักชัน จริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องระบบเพราะสิ่งเหล่านี้มันจะถูกดูแลแล้วดำเนินการโดยซัพพลายเออร์อยู่แล้ว แต่ของญี่ปุ่น ซัพพลายเออร์เขาจะเข้ามาดูแลเรื่องดีไซน์ไปด้วยเลยเพราะมีทุกอย่างพร้อมแล้ว

อยากรู้จังว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้โกไม่อยากกลับญี่ปุ่น
หลักๆ อย่างแรกที่เล่าไปคือ rush hour ในรถไฟ ต่อมาคือความ noisy ของผู้คนในรถไฟญี่ปุ่น

แต่ที่ไทย ผมไม่เข้าใจภาษาไทยขนาดนั้น (หัวเราะ) สำเนียงเสียงภาษาไทยมันเหมือนเสียงคลื่น so I can feel everyday life keep being like holiday. Yeahhhhhhhh!

แต่ rush hour ในกรุงเทพฯ มันก็แน่นแล้วก็เร่งรีบ น่าอึดอัดไม่ต่างกันนะโก
เออ…มันไม่ได้แย่เท่าที่ญี่ปุ่นนะ แล้วที่นี่ I don’t have to get on the train in rush hour แต่ที่ไทย ผมไม่รู้สึกถึง bad energy จากคนที่นี่

คนญี่ปุ่นจะฮึดสู้ดุเดือดพุ่งตัวทะยานเข้ารถไฟ ทำอย่างไรก็ได้ให้ได้ไปขบวนนั้น ที่กรุงเทพฯ ตอนนี้ยังไม่เดือดขนาดนั้น

อย่างนั้นชีวิตที่ดีของโกคืออะไรล่ะ
ชีวิตที่ดีเหรอ น่าจะเป็นชีวิตที่มีความเครียดเป็นศูนย์ – No stress is the best.

แต่คนเราไม่สามารถหลีกเลี่ยงความเครียดนั้นได้ สิ่งที่ผมทำได้ก็คือพยายามลดทอนมันลงไม่ให้มากจนเกินไป ถ้ามองความเครียดเป็นหลัก ไทยแลนด์ดีกว่าครับ!

เรียกที่นี่ว่าบ้านได้เต็มปากหรือยังนะ
ได้ ที่นี่เป็นบ้านไปแล้ว ผมมีเพื่อนที่นี่เยอะกว่าที่ญี่ปุ่นไปแล้ว

ทำไมถึงรู้สึกว่าที่นี่เป็นบ้าน บ้านคืออะไร
บ้านเหรอ ผมว่ามันคือเวลาที่เราจินตนาการถึงหน้าใครสักคนออกมาได้แม้ในเวลาที่ยากลำบาก ซึ่งที่ไทย ผมเห็นหน้าใครหลายคนมาก พวกเขาพร้อมช่วย พร้อมอยู่กับเรา

แต่ที่ญี่ปุ่นนะ เวลาจินตนาการถึงหน้าใครสักคนในวันที่ยากลำบาก ผมจะเห็นแต่หน้าครอบครัว นอกจากนี้ก็ไม่มีใคร

ถ้าเปลี่ยนอะไรได้สักอย่างในญี่ปุ่น อยากเปลี่ยนอะไร
เออ จะเปลี่ยนไรดีนะ จะบอกว่าเปลี่ยนเรื่องนโยบายการเมืองอะไรได้ไหมอ่ะ (หัวเราะ ก่อนเงียบไปนานมาก คิดแล้วคิดอีก) โห ยากว่ะ

คือผมมองว่าคนญี่ปุ่นจะค่อนข้างเชื่อมั่นในวิถีทางของตัวเอง และพวกเขาก็ยึดมั่นกับวิถีเหล่านั้นมายาวนาน โลกเองก็ชื่นชมในวิถี ระเบียบวินัย ความเนี้ยบของคนญี่ปุ่น การที่เราเชื่อมั่นกับความสำเร็จในวันเก่าเลยทำให้พวกเขาไม่กระตุ้นตัวเองทำสิ่งใหม่ อย่างที่หลายคนอาจเคยได้ยินกันว่ามีงานวิจัยงานหนึ่งบอกว่า คนญีปุ่นอ่ะทำงานหนักมากเลยนะ จำนวนชั่วโมงทำงานต่อวันเยอะมาก แต่ในความเป็นจริงแล้วผลผลิตที่เกิดขึ้นมันได้แค่ไหนกัน

สถานการณ์ระหว่างญี่ปุ่นเจเนอเรชันโก กับคนญี่ปุ่นเจเนอเรชันก่อนหน้า
เจเนอเรชันผมกับเจเนอเรชันเก่าต่อสู้กันมาตลอด เพราะว่าคนมองว่าญี่ปุ่นเป็นประชาธิปไตยใช่ไหม แต่ดูประชากรส่วนใหญ่ตอนนี้คือมีแต่คนแก่ คนเจนฯ เก่า พวกนโยบายต่างๆ มันก็เลยมาจากคนรุ่นเก่าไม่ใช่รุ่นใหม่ เพราะเป็นเสียงข้างน้อย

เจนฯ เก่า เขา got the good life and good welfare after they old แต่เจนฯ เราอ่ะ We don’t get enough. We are unlucky generation.

ความทรงจำเกี่ยวกับเมืองไทยที่ไปสะกิดต่อมให้โก Home Sick ตอนกลับญี่ปุ่น
กลิ่น! กลิ่นผงซักฟอก กลิ่นของน้ำยาล้างพื้น กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม เวลาคิดถึงเมืองไทยจะได้กลิ่นผงซักฟอก คนญี่ปุ่นบางคนชอบมากเลย (หัวเราะ) (อย่างแถวๆ ซอยแถวอารีย์มันจะเป็นซอยซักรีดอ่ะ เรียกว่าซอยอาม่าแล้วโกจะชอบเดินผ่านไปดม)

The post Go Ueda : From JPN to BKK appeared first on a day magazine.