ถือเป็นการแสดงออกที่บ่งบอกความเป็น แม่ = เพื่อนสนิท อย่างแท้จริง

และเมื่อพูดถึงอาหารประจำบ้านที่จะมาเป็นตัวแทนบอกเล่าเรื่องราวความผูกพันระหว่างแม่กับลูก ทั้งคู่เลือก 3 เมนูอย่าง สตูว์หมูก้อน, ไก่อบ, สปาเกตตีทูน่า ซึ่งยังเชื่อมโยงไปถึงสายใยความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวใหญ่ ที่การกินอาหารมื้อเย็นร่วมกันเป็นช่วงเวลาสำคัญที่ทุกคนรอคอยด้วย   

แม่ = เพื่อนสนิท

การที่เขื่อนกับคุณแม่ทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกันได้อย่างลงตัวนั้น ทำให้หลายคนมองว่า คุณแม่กับคุณลูกจะต้องคลิกกันมากแน่ๆ แต่จริงๆ แล้วเขื่อนบอกว่า สิ่งนี้ต้องเกิดจากการมีทัศนคติที่ดีก่อน

“เขื่อนกับคุณแม่ก็มีเรื่อง generation gap มีมุมมองต่อโลก อะไรดีไม่ดี แตกต่างกันมาก แต่สิ่งที่เรามีให้กันร้อยเปอร์เซ็นต์เลยคือ การเคารพและฟังกัน เราจูนกัน ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ คลิกเลย พอมีอะไรที่เป็นเรื่องใหม่ ที่เขื่อนกำลังเรียนรู้ หรือคุณแม่กำลังเรียนรู้ เราจะมีพื้นที่ที่ค่อนข้างยืดหยุ่นให้กัน ทำให้สามารถปรับความเข้าใจกัน และอยู่ด้วยกันได้”

คุณแม่ตั้มบอกว่า ด้วยความที่สนิทกันมาก เขื่อนจะปรึกษาแม่ทุกเรื่องตั้งแต่เด็กๆ แต่พอเขื่อนโตเป็นผู้ใหญ่ ก็กลายเป็นคุณแม่ปรึกษาเขื่อนทุกเรื่องเหมือนกัน

“อย่างเช่นตอนมีโควิดมา คุณแม่ทำธุรกิจโฮสเทล ธุรกิจก็ล่มเลย เพราะว่าไม่มีชาวต่างชาติ แล้วเป็นจังหวะที่เขื่อนกลับมาจากอังกฤษพอดี เขื่อนก็บอก แม่ เปลี่ยนลูกค้าเลย จากฝรั่งเป็นคนไทย แม่ก็ดื้อทันที ไม่ได้ คนไทยไม่เข้าใจวัฒนธรรมโฮสเทล ยังมีกลุ่มน้อยคนที่เข้าใจ แค่กลุ่มคนรุ่นใหม่ เขื่อนก็บอก แม่ทำ เชื่อเขื่อน เดี๋ยวเขื่อนช่วย เขื่อนก็มาช่วยตกแต่งใหม่ แล้วก็ให้แนวคิดใหม่ ปรากฏว่าเราก็ฟื้นกลับคืนมาได้ คือตอนแรกแม่ไม่ฟังเลย เพราะแม่ถือว่าธุรกิจนี้แม่ทำมา แม่สำเร็จ แม่อยู่ของแม่มาอย่างนี้ เขื่อนจะมาเปลี่ยนแปลงได้ยังไง แต่ว่าเมื่อเราหยุดแล้วฟังเขา เพราะเขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็กลายเป็นเขาซัพพอร์ตเรา” 

แม้ว่าความสัมพันธ์ของเขื่อนกับคุณแม่จะแข็งแรงมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่สิ่งที่สำคัญคือ ไม่ใช่แข็งแรงแล้วอยู่อย่างนั้นตลอดไป เพราะคนย่อมเปลี่ยนแปลง

“เขื่อนว่ามันเหมือนความสัมพันธ์ทุกรูปแบบ อะไรที่เราบอกว่าดี ดีในวันนี้กับดีในอีกสิบปี มันแตกต่างกัน เพราะฉะนั้น เขื่อนกับคุณแม่สนิทกันตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ในความสนิทนี้ ต่างคนก็ต่างเติบโตในฐานะมนุษย์ แต่เราก็จะหาจุดยืนที่สามารถร่วมกันได้เรื่อยๆ เช่น พอไปเรียนโรงเรียนประจำต่างจังหวัด กลับมากรุงเทพฯ มุมมองก็เปลี่ยน ไปทำงานเป็นนักร้องก็เปลี่ยนอีก ไปเรียนต่างประเทศก็เปลี่ยนอีก แต่เราก็สามารถหาจุดที่จูนกันได้ เพราะแน่นอนถ้าเกิดสนิทแล้วแช่แข็งไว้ตั้งแต่เด็กเลย มันก็จะติดอยู่ในลูปนั้น ว่าความสัมพันธ์ต้องเป็นแบบนี้”

“ใช่ คือแม่จะมองเขาเป็นลูกเล็กตลอดก็ไม่ได้” คุณแม่เสริม “อย่าง ณ เวลานี้ กลายเป็นว่าเรา respect เขาค่อนข้างมาก เพราะเขาเป็นผู้ใหญ่ และอยู่ในโลกสมัยใหม่มากกว่าเรา มีอะไรเราถามเขา อยากทำอย่างนี้ ทำยังไงไม่ให้มันโบราณ ก็ต้องกลับมาเข้าหาเขา”

ความรักที่ส่งผ่านมาในเมนูอาหาร

ปัจจุบัน เขื่อนในวัย 30 ซึ่งผ่านช่วงชีวิตวัย 20 ที่มีการเปลี่ยนแปลงใหญ่ๆ มากมาย ตั้งแต่เปลี่ยนอาชีพ ไปเรียนต่างประเทศ เปลี่ยนสายที่เรียน แต่งงาน กลับมาใช้ชีวิตโสด ตอนนี้เขื่อนตัดสินใจกลับบ้านมาใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไทย โดยยังเรียนปริญญาเอกที่อังกฤษผ่านออนไลน์ พร้อมกับทำงานเป็นนักจิตบำบัดให้กับคลินิกที่อังกฤษผ่านออนไลน์ไปด้วยเช่นกัน เขื่อนตั้งใจว่าเมื่อเรียนจบอยากเปิดคลินิกที่ไทย

เมื่อมาอยู่บ้าน เขื่อนกับแม่เหมือนกันอยู่อย่างคือ ติดบ้าน ไม่ค่อยอยากออกไปไหน และชอบทานข้าวที่บ้าน

โดยเฉพาะมื้อเย็นนั้น เป็นมื้อที่ทุกคนในครอบครัวต่างรอคอย

“บ้านเรามื้อเย็นเป็นเรื่องใหญ่มาก” คุณแม่ตั้มเล่า “Sit down dinner ทุกวัน อยู่ทานข้าวกันครบทุกคน เป็นแบบนี้มาตั้งแต่คุณแม่จำความได้ เพราะว่า ณ ปัจจุบัน คุณตา 91 คุณยาย 88 ก็ยังนั่งโต๊ะกินข้าวด้วยกันทุกวัน มีคุณแม่ เขื่อน พี่สาวของเขื่อน และพี่ชายอีกสองคนของคุณแม่ คือคุณลุงของเขื่อน ซึ่งแยกบ้านไปแล้ว ถ้าว่างปุ๊ปเขาก็จะมา เพราะเราจะทานข้าวด้วยกันทุกวันจริงๆ”

“แล้วที่บ้านจะมี Culture หนึ่งซึ่งน่ารักมาก” เขื่อนเล่าบ้าง “เขื่อนโตมาก็โต๊ะกินข้าวโต๊ะกลมตัวนี้จนถึงเขื่อน 30 ที่นั่งคือเปลี่ยนไม่ได้นะคะ เขื่อนไม่อยู่ไทย 7 ปี ไม่มีใครนั่งตรงนั้น เพราะว่านั่นที่นั่งเขื่อน คุณลุงทั้งสองคนไม่ได้เข้ามาทุกวัน ก็คือเป็นที่นั่งของเขา จะไม่มีการสับเปลี่ยนที่นั่ง ทุกคนจะมี position ของตัวเอง นั่งที่เดิมทุกวัน แล้ววุ่นวายนะ เวลามีใครนั่งผิดที่ หรือเวลามีแขกมา จะให้ใครนั่งตรงไหน วุ่นวายมาก สนุกมาก”

สำหรับเขื่อน โมเมนต์บนโต๊ะคือความรู้สึกดีๆ ที่เขาอยากมีส่วนร่วมเสมอ ตั้งแต่จำความได้

“บ้านเราจะค่อนข้างอบอุ่น คุยได้ทุกเรื่องจริงๆ ไม่ว่าจะเรื่องงาน เรื่องแฟน เรื่องทุกข์เรื่องสุข บนโต๊ะกินข้าวจะเหมือนกึ่ง therapy เบาๆ ใครมีอะไรก็มาแชร์ ใครมีปัญหาอะไรก็มาปรึกษา มันจะเป็นความรู้สึกอยู่ในอก เวลาไม่ได้ไปกินข้าวเย็นที่บ้าน ก็อาจจะส่งข้อความไปหา ว่าวันนี้ไม่ได้เข้าไปนะ แต่ไม่ได้ส่งไปเพราะว่ารู้สึกผิดหรืออะไร ส่งเข้าไปเพราะว่าเราอยากอยู่ตรงนั้น แต่วันนี้มาไม่ได้” เขื่อนเล่า

เรื่องเมนูอาหารนั้น ถึงแม้จะมีแม่ครัว แต่ปัจจุบันคุณยายซึ่งอายุ 88 แล้ว ก็ยังเป็นคนดูแล คุณแม่ตั้มอาจจะทำบ้างเป็นบางมื้อ แต่อาหารก็จะเหมือนๆ กัน เพราะว่าคุณแม่ก็โตมากับอาหารของคุณยาย

“บ้านเขื่อน อาหารจะค่อนข้างหลากหลาย คือคุณยายเป็นคนไอริช เพราะฉะนั้นที่บ้านอาหารจะค่อนข้าง westernized หน่อย บางทีก็มาทาง southeast asian บ้าง ผสมผสาน การทำอาหารเหมือนเป็น love language ของคุณยาย ซึ่งก็เรียนรู้มาถึงรุ่นคุณแม่ รุ่นเขื่อนด้วยว่า love language ของบ้านเราคือ ผ่านอาหาร มีช่วงหนึ่ง ทุกคนพยายามจะบอกคุณยายว่า อย่าไปทำเลย อายุเยอะแล้ว จนเขื่อนต้องบอกว่า คุณยาย 88 จริง แต่สิ่งนี้เหมือนเป็นความสุขของท่าน คุณยายท่านทำจากความรักครอบครัว เราต้องปล่อย และเคารพสิ่งที่คุณยายทำให้ครอบครัว ”

คุณแม่เสริมว่า “ถึงแม้ว่าวันไหนคุณแม่ทำกับข้าว คุณยายก็ยังจะเป็นคนดู คือคุณยายจะรู้สึกว่าต้องทำ และต้องเห็นทุกคนอิ่ม มีความสุข คอยถาม อร่อยมั้ยๆ ทั้งๆ ที่ก็ทานเป็นรสชาติประจำ รู้อยู่แล้วว่าอร่อย (หัวเราะ)”

ทั้งสตูว์หมูก้อน ไก่อบ และสปาเกตตีทูน่านั้น เป็นเมนูที่ตกทอดมาถึงเขื่อน และเป็นเมนูที่เขื่อนชอบมาตั้งแต่เด็กๆ ถ้ากลับมาบ้านแล้วได้กลิ่นเมนูเหล่านี้ เขื่อนจะรู้เลยว่าเป็น good day วันนี้อาหารถูกปากเราจังเลย

“เราจะพูดมาตั้งแต่เด็กเลยว่า อาหารที่บ้านคืออาหารที่อร่อยที่สุด จนโตมาเพิ่งมาเข้าใจว่า อ๋อ มันเป็น love language ของที่บ้านจริงๆ แล้วมันมาชัดที่สุดเลยก็คือ ตอนไปอยู่อังกฤษ home sick เราจะเข้าใจว่า home sick คือการโหยหาการกลับบ้าน แต่ของเขื่อนมันกลายเป็นว่า home sick คือ คิดถึงอาหารฝีมือคุณแม่กับคุณยาย จากที่เป็นคนไม่ค่อยเข้าครัว เขื่อนพิมพ์ไปขอสูตรว่า คุณยาย ขอสูตรสปาเกตตีทูน่าหน่อยได้ไหม คุณยายกับคุณแม่ก็พิมพ์มาให้ คือเขื่อนเชื่อเลยว่ากินไปแล้วรสชาติมันไม่เหมือนเลย (หัวเราะ) แต่กินแล้วสบายใจ เลยมารู้ว่า เมนูพวกนี้สำหรับเรามันคือ comfort food เด็กๆ เราเลยคิดว่าอาหารที่บ้านอร่อยที่สุด เพราะเราทานแล้วเราชื่นใจ เรามีความสุข”

อาหารบ้านๆ

“พอพูดคำว่า อาหารบ้านๆ สิ่งที่ขึ้นมาในหัวเขื่อนคือ คำว่า homey คือความรู้สึก comfort ความสบายใจ ความรู้สึกปลอดภัย ทานแล้วรู้สึกว่าอันนี้คือรสชาติที่คุ้นเคย ทานแล้วมากกว่าโภชนาการที่ได้ก็คือ ความสุข ความใกล้ชิดกับครอบครัว” เขื่อนกล่าว 

ส่วนคุณแม่ให้นิยามว่า “อาหารบ้านๆ คือสิ่งที่ตกทอดกันมาในครอบครัว ในบ้านเรา เป็นความรักที่ให้กันลงมา เป็นลำดับขั้น ตั้งแต่คุณทวด คุณตาคุณยายลงมา เพราะว่าอาหารเราก็มาแนวเดิมๆ กันลงมาจนถึงทุกวันนี้ และก็เป็นความสุขของเรา มื้ออาหารเป็นเวลาที่เราแสดงความรักซึ่งกันและกันในครอบครัว เพราะว่าทุกคนจะเอาใจใส่กันว่า มีน้ำทานหรือยัง วันนี้แกงจืดอันนี้คนนี้ชอบนะ วันนี้ทอดปลาทูนะ เรารู้ว่าคนนี้ชอบ แกะก้างให้แล้วด้วย เป็นการแสดงความรักซึ่งกันและกัน คุณหลานก็จะตักข้าวให้คุณตา คุณตาก็จะชี้ชวนให้คุณหลานทานโน่นทานนี่ แล้วเรารอมื้ออาหาร ทุกวันนั่งรอ ได้เวลาหรือยังนะ แม่ครัวจะมาเรียกหรือยัง”

 เมื่อถามว่า การอยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวมีความหมายและมีความสำคัญกับทั้งสองคนอย่างไร หมวยเขื่อนกับคุณแม่ตั้มผลัดกันให้คำตอบในมุมมองของตัวเอง

“คุณแม่ก็ต้องพูดว่าคุณแม่โชคดีที่เกิดมามีคุณพ่อคุณแม่ คือคุณตาคุณยายของเขื่อน ที่อบอุ่นมากๆ แล้วก็ท่านก็ยังมีชีวิตอยู่จน ณ ปัจจุบันนี้ และก็ยังรักกันดี แล้วทุกวันเราก็ยังคุยกันทุกเรื่องคุยถึงเรื่องประจำวัน เรื่องอดีต อนาคตเราจะทำอะไร เหมือนสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่รวบรวมทุกอย่างของทุกคนเอาไว้ แล้วเมื่อไหร่ที่เปิดอ่านก็จะเจอเรื่องที่มีความสุขทั้งนั้น เพราะฉะนั้นครอบครัวคือความผูกพัน”

“ของเขื่อนเห็นใน text book เห็นในหนังสือมาตลอดเลยว่า unconditional love คืออะไร คนพยายามจะหาความหมายของ unconditional love ต้องเป็นแบบนี้ๆ นะ แต่สำหรับเขื่อน ครอบครัวนี่แหละ คุณแม่ทำให้เข้าใจความหมายของคำๆ หนึ่งโดยที่ไม่ต้องอ่านคำแปล เข้าใจผ่านการรู้สึก ผ่านประสบการณ์ ผ่านเวลา สำหรับเขื่อนครอบครัวคือทุกอย่างจริงๆ และเป็นตัวอย่างของ unconditional love ที่เรารักคนในแบบที่เขาเป็น โดยไม่ตัดสินใจ ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไง ทำอะไรก็ตาม”

และนี่ก็ทำให้เราได้เห็นว่า พลังและมุมมองในเชิงบวกที่เราได้รับจากความผูกพันของเขื่อนกับคุณแม่อยู่เสมอนั้น ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากครอบครัวที่มีความรักให้แก่กันอย่างเต็มเปี่ยม โดยมีอาหารเป็นเครื่องมือในการสื่อรักอย่างหนึ่งนั่นเอง  

The post เขื่อน-ภัทรดนัย เสตสุวรรณ กับ แม่ตั้ม อาหารบ้านๆ คือภาษารักของคนในครอบครัวที่ส่งต่อให้กัน appeared first on a day magazine.

เช่นเดียวกับในนิยายเรื่อง ‘ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต’ ของ วีรพร นิติประภา ที่มีการพูดถึงเมนู ‘ปลาทูต้มมะเขือเทศ’ ซึ่งเป็นอาหารที่เธอผูกพันในฐานะเมนูของพ่อ เหมือนกับตัวเอกในเรื่อง

ในมุมมองของนักเขียนอย่างวีรพร เวลาพูดถึงอาหาร เธอจะคิดถึงมันในเชิงของวิถีชีวิตและประวัติศาสตร์ด้วย

“อาหารเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับความเป็นเรา สิ่งที่เราทำอยู่ในบ้านก็คือ กิน นอน ฉะนั้นในนิยายทั้งสองเล่มของตัวเองซึ่งมีส่วนของครอบครัว ของชีวิตในบ้าน การเติบโตของคน ก็จะใส่อาหารไว้เยอะทั้งสองเล่มเลย ในเรื่อง ‘พุทธศักราชฯ’ (พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ) ก็จะมีเมนูจีนๆ อยู่หลายเมนูทีเดียว”

นอกจาก ‘ปลาทูต้มมะเขือเทศ’ แล้ว ‘หมูสามชั้นต้ม’ เป็นอีกหนึ่งเมนูในบ้านที่วีรพรมักนึกถึง และทำกินบ่อยๆ ซึ่งถ้าเข้าครัวทำกับข้าวทั้งที ส่วนใหญ่ก็มักจะทำเมนูที่หากินที่อื่นไม่ได้   

“คำว่าอาหารบ้านๆ ก็คืออาหารที่เราทำกินกันเองในบ้าน ให้ความรู้สึกง่ายๆ ไม่ยุ่งยากซับซ้อน เป็นอาหารที่ตกทอดมาในบ้าน แต่ปลาทูต้มมะเขือเทศอาจจะเป็นเมนูที่ประหลาดสักนิดหนึ่ง เพราะไม่ได้แค่ตกทอดในบ้านเรา แต่เราไปยืมบ้านอื่นมา มันเป็นเมนูที่ต้มปลาทูทอดนี่แหละ กับมะเขือเทศ แล้วก็ใส่เบคอนกับออริกาโน่ คือฝรั่งๆ หน่อย แต่ก็ไม่มีอย่างอื่นที่เป็นฝรั่งอย่างเช่นกลิ่นเนย เคยถามที่บ้านว่า เมนูนี้ได้มายังไง แม่ก็เล่าว่าพ่อเขาไปกินที่บ้านเพื่อน แล้วได้สูตรมาทำ ซึ่งน่ารักดี สมัยก่อนเมนูมันขยายตัวแบบนี้ แล้วมาทีหลังพอพ่อกับแม่เลิกกัน ก็จะเป็นเมนูที่เราเรียกกันว่า ‘ปลาพ่อ’ เป็นเมนูที่พ่อทำอยู่บ่อยๆ เหมือนเป็นอะไรที่มีความทรงจำอยู่ในนั้นด้วย”  

แม่ยังบอกอีกว่าเพื่อนพ่อคนนี้เป็นชาวเวียดนาม ต่อมาภายหลังวีรพรจึงไปสืบค้นดูว่า เวียดนามกินเบคอนกับออริกาโน่ด้วยหรือ ปรากฏว่าไปเจอเมนูเหมือนกันนี้ แต่เปลี่ยนจากเบคอนกับออริกาโน่ เป็นหมูสามชั้นกับใบโหระพา

“บ้านเราจะลื่นไหล เมนูนี้บางวันเราก็จะทำหมูสามชั้น ใบโหระพา บางทีก็ใส่กระเทียม บางทีก็ใส่ผักชี บางวันเราก็กินกับสปาเก็ตตี้ บางวันเราก็กินกับมันบด กินกับขนมปัง หรือกินราดข้าว คิดว่าคำว่าบ้านๆ มันเป็นอะไรแบบนี้ด้วย คือเอาตามความพอใจของสมาชิกในบ้าน ว่าวันนี้อยากจะกินแบบไหน แล้วอีกอย่าง สมัยก่อนมันไม่มีสูตรอาหาร สูตรอาหารนี่เป็นอะไรที่มาทีหลังมากๆ แต่จะเป็นการบอกต่อ มันก็เลยลื่นไหล ตัวมันเองก็ลื่นไหล วิถีการกินก็ลื่นไหล”

อิทธิพลด้านการกินที่มีลักษณะคลี่คลายและลื่นไหล เธอเล่าว่าได้รับมาจากยาย ซึ่งมีวิถีการกินแบบคนโบราณ และเคยทำงานในวัง

“คนสมัยก่อนเวลาเขากิน เขากินกันตามฤดูกาล อย่างที่บ้านตอนเด็กๆ ถ้าสมมติว่าหน้าร้อน ยายจะกินแกงเขียวหวานไก่ใส่ฟัก แล้วหน้าหนาวถึงจะกินแกงไก่ใส่มะเขือเปราะ จะไม่ตายตัวเหมือนคนทำอาหารสมัยนี้ที่ทุกอย่างตายตัวไปหมดเลย เข้าใจว่าเป็นเพราะเรามีตำรากับข้าว พอเรามีตำรากับข้าวปุ๊ป ความครีเอทีฟของเราก็หายไป สัญชาติญาณของการกินอยู่ตามฤดูกาลก็หายไปด้วย คือหน้าร้อนคุณกินมะเขือเปาะคุณจะร้อนไง ก็เลยต้องกินแกงใส่ฟักแทน คือถ้าไม่มีประเพณีการกินแบบนี้มันจะป่วยได้”

อีกเมนูหนึ่งที่กล่าวถึงข้างต้นคือ ‘หมูสามชั้นต้ม’ เมนูนี้เป็นอาหารจากความทรงจำจริงๆ เพราะคนที่ชอบทำคือป้าคนหนึ่งของวีรพร

“เมนูนี้บางทีเราก็จะใส่ผงกระหรี่นิดหนึ่ง บางทีเราก็ไม่ บางทีเราก็จะกินกับโหระพา ผักชี เหมือนกัน บางทีเราก็จะกินกับน้ำพริกข่า ใส่เกลือน้อยหน่อยตอนต้ม บางทีเราก็จะกินกับน้ำพริกกะปิ แล้วก็กินกับขนมจีน ซึ่งอันนี้เป็นเมนูของยาย ซึ่งก็แปลกมาก ไม่เคยเห็นใครทำ เวลายายตำน้ำพริก ยายจะมีขนมจีนส่วนตัวอยู่สักหยิบหนึ่ง หยิบเล็กๆ แล้วก็จะใช้ขนมจีนนี่แหละเช็ดครก คือไม่ให้เหลือทิ้ง พอตำน้ำพริกแล้วส่วนใหญ่น้ำพริกมันจะเหลือก้นครก ก็จะเอาขนมจีนไปเช็ดครก แล้วก็กินกับหมูสามชั้น ที่บ้านเราก็ทำเมนูนี้บ่อยๆ เหมือนกัน บางครั้งก็ทำเพราะว่าคิดถึงป้า กินแล้วมันสบายใจดี คอมฟอร์ตฟู้ดเป็นอย่างนั้น อะไรที่เป็นความทรงจำจะเป็นแบบนั้นเสมอ มันให้ความรู้สึกอบอุ่นใจ รู้สึกเด็ก รู้สึกร่าเริง กินแล้วมีความสุข ไม่ใช่กินแล้วอร่อย” 

อย่างไรก็ตาม วีรพรคิดว่าตัวเองโชคดีที่ทำงานที่สามารถอยู่บ้านทำกับข้าวได้ และเข้าใจคนอื่นๆ ที่มีความจำเป็นต้องพึ่งพาอาหารนอกบ้านเช่นกัน เธอเล่าว่าสำหรับเธอ โต๊ะกินข้าวกับโต๊ะทำงานก็เป็นโต๊ะเดียวกันนี่แหละ ไม่ได้คิดว่าเป็นนักเขียนแล้วต้องมีห้องมีโต๊ะทำงานดีเด่ มองออกไปเห็นทะเลเห็นป่า กินข้าวเสร็จก็เอาคอมฯ มาตั้งนั่งทำงานไป

ส่วนเรื่องการกินอาหารในบ้านนั้น เธอบอกว่าจะกินพร้อมกันตลอด ไม่ถึงกับเป็นเรื่องที่ให้ความสำคัญ แต่มันเป็นไปเองตามธรรมชาติของคนในครอบครัว

“บนโต๊ะอาหารเป็นโมเมนต์ที่ดี เราก็คุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้ คุยเรื่องตัวอาหารเองด้วย ที่บ้านช่างกิน แล้วลูกชายก็เป็นคนช่างกินมาก เขาก็จะชอบกินเมนูที่ตกทอดพวกนี้แหละ ปลาทูต้มมะเขือเทศ หมูสามชั้นต้ม เรากินข้าวด้วยกัน ไม่ค่อยกินข้าวเดี่ยว แล้วตอนที่ลูกยังไม่ได้ไปเรียนต่างประเทศก็เป็นคนติดบ้าน กลับบ้านกินข้าวทุกวัน ก็กลายเป็นว่าเราได้กินข้าวด้วยกันทุกๆ มื้อ กลางวันเรากับสามีก็กินข้าวด้วยกันทุกวัน ก็จะไม่ได้มีเรื่องพิเศษที่ต้องคุยกันระหว่างมื้อ เพราะว่าอยู่ด้วยกันค่อนข้างเยอะ ลูกเองก็จะเหมือนรายงานประจำวัน วันนี้เขาทำอะไรมา เขาไปไหน มื้อเช้าก่อนไปโรงเรียน เราก็จะทำอาหารเช้าให้เขาด้วย เขาก็จะกินข้าวที่บ้าน ซึ่งเขาก็จะเล่าโน่นเล่านี่ แล้วแต่ เขาอ่านอะไรมา เขาคิดอะไรอยู่ โครงงานอะไร เพื่อนเขาคนไหนเป็นยังไง บ้านนี้ไม่ค่อยแยกกัน เราจะค่อนข้างตัวติดกัน”

วีรพรมองว่า ในชีวิตคนเรา เรื่องอาหารการกินเป็นสัญลักษณ์ของครอบครัวเสมอ โดยเฉพาะเมนูที่แตกต่าง หากินที่อื่นไม่ได้

“พ่อเราไม่อยู่แล้ว แต่เราก็ยังจำเมนูปลาพ่อได้อยู่เลย อาหารมันเป็นตัวแทนด้วย จำได้ว่ากินบะหมี่สำเร็จรูปครั้งแรก พ่อซึ่งกลับจากญี่ปุ่นเป็นคนต้มให้พวกเรากิน แล้วก็เขาต้องไปหาบะหมี่ซองสำเร็จรูปจากห้างไดมารู แล้วตอนหลังเวลาเรากินบะหมี่สำเร็จรูปไม่ว่ายี่ห้ออะไรก็แล้วแต่ เราก็อยากทำแบบที่พ่อเคยทำให้เรากิน เราจะมีความรู้สึกว่าไม่อยากกินแบบอื่น แล้วเวลาเราเซ็งๆ เบื่อๆ เราก็จะอยากกินสิ่งนี้ขึ้นมา เหมือนกับที่อยากกินหมูสามชั้นของป้าคนนั้น หรือเหมือนที่เราอยากกินปลาทูต้มมะเขือเทศของพ่อ หรือยำใหญ่ของยาย ซึ่งเวลายายทำสมัยก่อน ความที่เครื่องมันเยอะ มันกลายเป็นมหกรรม คือหั่นกันทั้งบ้าน ทุกคนก็จะต้องมานั่งรุม ช่วยกันทำ อาหารบางจานมันจึงเป็นความสุข ไม่ได้สุขโขสโมสรอะไรมากมายขนาดนั้น แต่กินแล้วมันสบายใจ กินแล้วก็รู้สึกเหมือนตอนที่ได้กินครั้งแรกๆ ตอนเป็นเด็ก”

และความทรงจำจากเมื่อครั้งที่เรายังเด็กนั้น ก็จะถูกส่งต่อให้กับคนรุ่นถัดไป แม้ไม่ได้เป็นความทรงจำที่สลักสำคัญหรือยิ่งใหญ่อะไร แต่อย่างน้อยๆ ทุกคนในครอบครัวก็จะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นลึกๆ ที่อยู่ในหัวใจนั้น

The post วีรพร นิติประภา อาหารบ้านๆ คือสิ่งตกทอดและเชื่อมโยงความอบอุ่นใจของคนในครอบครัวจากรุ่นสู่รุ่น appeared first on a day magazine.

ตุ๊กตา-พนิดา เอี่ยมศิรินพกุล เล่าที่มาของเจ้าข้าวแกงกะหรี่อุ่นๆ ในหม้อ อาหารบ้านๆ ขวัญใจสมาชิกในครอบครัวที่ประกอบไปด้วย บอย-ตรัย ภูมิรัตน ชื่นใจ และขุนเขา ไม่ว่าจะวันเกิด วันครบรอบวาระสำคัญ บนโต๊ะกินข้าวในบ้านจะมีเมนูนี้วางอยู่เสมอ

คุณพ่อบอยจะรับหน้าที่ทำเมนูนี้ เวลาที่ไม่ได้ออกไปเล่นดนตรี อยู่บ้านนานๆ ชื่นใจจะขอคุณพ่อทำให้ตลอด อันที่จริงก็น่าแปลกเพราะรสชาติเผ็ดนิดๆ จากเครื่องแกงไม่น่าจะเหมาะกับเด็ก แต่กับบ้านนี้เป็นตรงกันข้าม

“ผมจับทางได้ว่าชื่นใจชอบข้าวแกงกะหรี่เพราะไปเห็นในการ์ตูนญี่ปุ่น เขาชอบของแบบนี้ หรืออาหารอะไรที่วาดรูปออกมาแล้วดูน่ากิน เช่น ข้าวผัดอเมริกัน พอทำข้าวแกงกะหรี่เหมือนในการ์ตูนบ้างเขาก็ชอบ สูตรผมจะใส่แอปเปิ้ลเพื่อให้มันมีรสหวานธรรมชาติ แล้วชื่นใจเป็นเด็กชอบกินเนื้อ ก็จะใส่เนื้อสไลซ์ ตุ๋นให้มันเปื่อยลงไปในน้ำแกงด้วย” บอยเล่าเคล็ดลับการทำเมนูขวัญใจของทุกคนในบ้าน 

งานหลักของบอยตอนนี้คือศิลปินและนักแต่งเพลง ส่วนตุ๊กตาคืองานนักเขียนและบรรณาธิการสื่อออนไลน์ แม้ภาระงานจะหนักแต่ทั้งสองคนให้ความสำคัญกับช่วงเวลาในบ้านเสมอ 

มีปัจจัยมากมายที่ทำให้บ้านเป็นบ้าน ทำให้อาคารกลายเป็นพื้นที่แห่งความสุขและไว้วางใจ สำหรับครอบครัวบอยและตุ๊กตา พื้นที่ที่สำคัญมากคือโต๊ะกินข้าว เพราะเป็นจุดที่ทุกคนมาใช้เวลาร่วมกันแทบทุกวัน

“ความจริงการทานอาหารพร้อมหน้า เราไม่ได้บังคับให้เกิด” บอยเล่า 

“ผมโตมากับบ้านที่ปกติจะทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาทุกเย็น วันไหนที่ไม่มีโอกาส ก็จะมีหม้อแกงหรืออาหารตั้งไว้บนโต๊ะ ให้ลูกที่กลับมาหิวๆ ได้นั่งกินที่โต๊ะกินข้าว เป็นเหมือนที่ประจำของเรา พ่อก็ดูทีวีอยู่ใกล้ๆ ผมมีความฝันว่าเมื่อไหร่ที่มีบ้านเป็นของตัวเอง สิ่งแรกที่อยากทำก็คือ มีโต๊ะที่ให้คนมานั่งล้อมวงกันแล้วก็กินข้าวพร้อมหน้า” 

บ้านนี้กินข้าวด้วยกันแทบทุกมื้อ ยกเว้นเวลาที่ชื่นใจไปโรงเรียน กับเวลาที่บอยต้องเล่นดนตรีนอกบ้าน ช่วงกลางวันทุกคนต่างแยกย้ายทำธุระ มาเจอกันอีกทีบนโต๊ะกินข้าวมื้อเย็น เมื่อต่างคนต่างไปใช้ชีวิต การกินข้าวมื้อเย็นจึงเป็นเวลาที่ทุกคนจะเล่าเรื่องที่ตัวเองพบเจอ สุขหรือทุกข์ก็จะมาเล่าให้ฟังกัน

“มันเหมือนเป็นช่วงเวลาที่เรา enjoy และผ่อนคลาย เราเป็นคนชอบทำอาหาร ชอบทานของอร่อยกับคนที่เรารัก การกินข้าวคือการรวบรวมช่วงเวลาผ่อนคลายมาไว้บนโต๊ะ แต่ละคนไปเจออะไรมา ชื่นใจไปโรงเรียนเจออะไรมา กินข้าวกลางวันกับใคร แม่กินอะไร ที่โรงเรียนทำอะไร มันเป็นเหมือนช่วงเวลาที่เราได้มาพูดคุยกัน” คุณแม่ตุ๊กตาเล่า

วันที่เราคุยกัน ทุกคนในครอบครัวนี้สีหน้ายิ้มแย้ม ชื่นใจและขุนเขาวิ่งซนสนุกสนาน แต่หากย้อนกลับไปช่วงต้นปี ครอบครัวนี้ประสบปัญหาใหญ่หลวงเพราะทุกคนติดโควิดทั้งบ้าน 

มันเป็นช่วงเวลายากลำบาก ใบหน้าเปื้อนรอยน้ำตา แต่กลับเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนได้รู้ความหมายของคำว่า ‘ครอบครัว’ มากที่สุด

“ตอนนั้นครอบครัวเราติดทีละคน เหมือนดึงสติกลับมาเลยว่ามันเกิดขึ้นกับครอบครัวเราแล้ว มีความหวั่นไหวในใจเต็มไปหมด แต่พอเราได้มาอยู่รวมกันอีกครั้งหนึ่งในห้องที่โรงพยาบาล ผมรู้สึกว่าปัญหาทุกอย่างง่ายขึ้นทันที มันเหมือนเป็นพลังของครอบครัว พลังของการที่เราอยู่ด้วยกันและให้กำลังใจกัน” บอยเล่าช่วงเวลานั้น

ตุ๊กตาเล่าว่าเหตุการณ์นี้ทำให้เห็นว่าครอบครัวมีอิทธิพลกับจิตใจอย่างไร ทั้งในบทบาทของลูกที่ต้องดูแลพ่อแม่ และคุณแม่ที่ต้องดูแลลูกๆ ทั้งสองคน

“เวลาที่เราผ่านเรื่องดี เรื่องร้าย หรืออะไรก็ตาม สถาบันครอบครัวมีส่วนสำคัญมากต่อการที่เราจะตัดสินใจอะไรสักอย่าง บางเรื่องไม่ได้เกี่ยวกับตัวเราคนเดียว การตัดสินใจของเราส่งผลผูกพันไปอีกหลายชีวิต อย่างตอนที่พี่บอยติดโควิดและมาอยู่โรงพยาบาลห้องเดียวกัน มันโอเคในแง่ว่าเราได้กลับมาอยู่ด้วยกัน แต่เรายังกังวลต่อเพราะคุณพ่อยังอยู่ที่บ้าน เป็นผู้สูงอายุ มันมีเรื่องต้องทำอีกเยอะมาก ทำให้เราได้เรียนรู้ชีวิตในหลายๆ มิติ ในฐานะลูก เรามีพี่น้องที่ได้ช่วยเหลือและดูแลซึ่งกันและกัน”  

บ้านนี้ชอบทำอาหาร เมื่อถามว่าอาหารบ้านๆ สำหรับครอบครัวนี้คืออะไร บอยและตุ๊กตาตอบว่ามันคือเครื่องมือเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างคนในครอบครัว ทั้งยังบรรจุความสุขและความทรงจำในวัยเด็ก

“สำหรับผม อาหารบ้านๆ คืออาหารที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้น สมมติว่าเราไม่ได้อยู่บ้านหรือเดินทางไปอยู่ที่ไกลๆ เราจะนึกถึงรสชาติของอาหารที่เราโตมา รสชาติที่ทำให้เรารู้สึกสบายใจตอนที่เราเด็กๆ อยู่กับความสุขในวันเก่าๆ ในวันที่เราอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า” บอยเล่า

“เราว่าความหมายของอาหารบ้านๆ มันคือบรรยากาศบางอย่าง ในช่วงเวลาที่เราได้กินเมนูนี้ด้วยกัน” ตุ๊กตาเสริม “เราเคยย้อนกลับไปดูรูปของปีที่แล้ว อ๊ะ ตอนนั้นก็กินแกงกะหรี่เหมือนกันแฮะ มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ทางความรู้สึก หรือแม้แต่ในวันธรรมดามันก็มีเมนูนี้ จริงๆ มันคือบรรยากาศที่เรากินด้วยกันมากกว่า ข้าวแกงกะหรี่เป็นเมนูที่อยู่ในความรู้สึกลึกๆ ในใจ เราจดจำมันได้ว่าวางอยู่บนโต๊ะแบบไหนและอย่างไร”

ยังคุยกันไม่ทันจบดี ชื่นใจกับขุนเขาก็มารอเมนูโปรดที่โต๊ะกินข้าว เราต้องหยุดคุยกันสักครู่ บอยขอตัวไปปรุงแกงกะหรี่ในหม้อ ตักใส่จาน รีบเอามาวางให้สองนักชิมประจำบ้าน

“สำหรับผม ความหมายของคำว่า ครอบครัว อธิบายสั้นๆ ด้วยคำพูดอาจจะยาก ผมว่าครอบครัวคือกำลังใจที่จับต้องได้ เราพร้อมที่จะทำเรื่องต่างๆ เมื่อเรารู้ว่าเราทำเพื่อใครอยู่” บอยทิ้งท้ายไว้ก่อนรีบไปปฏิบัติหน้าที่พ่อครัวประจำบ้าน

หลังตักของโปรดเข้าปาก ใบหน้าทุกคนกลับมาเปื้อนยิ้ม นาทีนั้นเราก็รู้ว่า กำลังใจที่จับต้องได้ของครอบครัวนี้ มีความหมายกับทุกคนในบ้านมากแค่ไหน

The post บอย-ตรัย ภูมิรัตน และตุ๊กตา-พนิดา เอี่ยมศิรินพกุล กับข้าวแกงกะหรี่ อาหารบ้านๆ ที่อยู่ในทุกช่วงเวลาสำคัญของครอบครัว appeared first on a day magazine.

นั่นเป็นเพราะว่าโภชนาการที่ทางสโมสรเป็นผู้จัดให้ เป็นอาหารครบหมู่ มีทั้งเนื้อสัตว์ ผัก ตับ โยเกิร์ต ผลไม้ จากที่ไม่ค่อยกินผักเจก็กินผักเยอะขึ้น หรือปลาดิบก็มากินได้ที่นี่แม้แต่นัตโตะหรือถั่วเน่าสารอาหารสูงที่คนไม่ค่อยกินเขาก็ยังกินได้

ปัจจุบันเจ หรือ ‘ชนาคุง’ เป็นนักเตะของสโมสรคาวาซากิ ฟรอนตาเล่ ทีมชั้นนำในเจลีก และต้องย้ายจากเมืองซับโปโร ที่ตั้งของสโมสรก่อนหน้าอย่างคอนซาโดเล่ ซัปโปโร ทางตอนเหนือของประเทศ มาที่เมืองคาวาซากิซึ่งอยู่ใกล้กับเมืองหลวงโตเกียวประมาณ 30 นาที 

มันทำให้เขารู้สึกคล้ายๆ ตอนที่ย้ายจากนครปฐมบ้านเกิดไปกรุงเทพฯ 

“รู้สึกเหมือนบ้านนอกเข้ากรุงอีกครั้ง” เจกล่าวสนุกตามสไตล์คนอารมณ์ดีของเขา   

ย้อนกลับไปเมื่อปี 2017 ตอนที่เขาย้ายมาค้าแข้งที่ญี่ปุ่นใหม่ๆ เจบอกว่านั่นก็ยากแล้ว เพราะมันคือการมาพิสูจน์ตัวเองในฐานะนักเตะไทย แต่ย้ายจากคอนซาโดเล่ ซัปโปโรมาคาวาซากิ ฟรอนตาเล่ นั้นยากกว่า เพราะเขาถูกซื้อตัวมาด้วยราคาแพง จากทีมเจลีกทีมหนึ่งสู่อีกทีมที่มีอันดับดีกว่า

“ผมว่ามันเหมือนเป็นบันไดอีกขั้นหนึ่งที่ยากต่างกัน เพราะความคาดหวังของทุกคนมีมากขึ้น กลายเป็นความกดดัน เราก็ต้องพยายามมากขึ้นจากที่พยายามอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นการปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมทีม กับระบบทีม ทำตามที่โค้ชต้องการให้ได้ ทำยังไงเราถึงจะมีสถิติในสนามที่ดี และเก็บชัยชนะกับทีมให้ได้ เพื่อแฟนบอลชาวไทยที่เอาใจช่วยเรา หรือแฟนบอลญี่ปุ่นเองก็ตาม มันก็เลยยากมากๆ จากที่เรามาพิสูจน์ตัวเองในคอนซาโดเล่ ซัปโปโร กลายเป็นความคาดหวังว่าเรามาที่คาวาซากิ ฟรอนตาเล่ เพื่อต้องเป็นแชมป์”

สิ่งหนึ่งที่เจต้องปรับตัวตอนมาใหม่ๆ ก็คือเรื่องสภาพอากาศที่ซัปโปโร ซึ่งพอเข้าหน้าหนาว เขาก็ต้องเจอกับการซ้อมบอลกลางหิมะ ซึ่งถือเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ในชีวิต

“แรกๆ เราไปก็กังวลมากกับเรื่องนี้ นักข่าวก็ถามว่าจะมีผลต่อการใช้ชีวิตที่นี่มั้ย เพราะว่าที่ซัปโปโรหิมะตกเยอะ ผมก็เลยตอบไปว่า พวกคุณเป็นมนุษย์หรือเปล่า ถ้าพวกคุณเป็นมนุษย์ ผมก็อยู่ได้ เพราะเราก็เป็นคนเหมือนกัน (หัวเราะ) กลายเป็นว่าอยู่ไปก็ชิน คือตื่นเต้นแค่ปีแรกเท่านั้นเอง”

เวลาผ่านไป เจเริ่มชินกับการใช้ชีวิตที่นั่นมากขึ้น เขาก็เริ่มรู้จักร้านอาหารอร่อยๆ มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นร้านเนื้อย่างยากินิกุ ร้านซูชิโอมากาเสะ หรือร้านพวกปูยักษ์ ร้านขายอาหารทะเล ร้านผลไม้ที่อร่อย ร้านยากิโทริที่อร่อยที่สุดในซัปโปโร ร้านแกะย่างที่อร่อยที่สุดในซัปโปโร ฯลฯ

“ผมไปมาทั่วแล้ว ก็พบว่าปรับตัวไม่ยากเลย อาจจะเป็นด้วยสไตล์ผมที่พร้อมที่จะออกไปเจออะไรใหม่ๆ ด้วย และเราก็พอที่จะรู้เรื่องภาษาญี่ปุ่นแล้ว”

จากซัปโปโรสู่คาวาซากิ เจบอกว่าก่อนหน้านี้ค่อนข้างวุ่นวายกับการย้ายบ้าน ใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะลงตัวเรื่องบ้านเช่า ก่อนหน้านี้ทางสโมสรก็เช่าโรงแรมให้อยู่ อยู่โรงแรม ตื่นเช้ามาซ้อม ช่วงนั้นก็อาจจะยุ่งและลำบากหน่อย

“พอย้ายเข้ามาอยู่บ้านก็ยุ่งเรื่องจัดของ เหนื่อยเลยครับ ไปซ้อม แล้วแข่งถี่ คนที่นี่ก็จะรีบร้อนหน่อย เป็นเมืองกระตือรือร้น คนซัปโปโรจะชิลล์ๆ อยู่ที่คาวาซากิ เรื่องอาหารการกิน พอซ้อมเสร็จ เราสามารถทานข้าวได้เลยที่คลับเฮาส์ เขาจะมีอาหารให้เรา บังคับให้ทุกคนทานข้าวที่สโมสรในตอนกลางวัน เพื่อให้สารอาหารไปฟื้นฟูร่างกายได้ทันทีหลังการใช้งาน หลังจากนั้นผมก็จะเสิร์ชแล้ว ซ้อมเสร็จวันนี้ไปไหนดี คาวาซากิเป็นเมืองที่ใกล้กับโตเกียว ผมก็มักจะขับรถเข้าโตเกียวไปหาร้านกาแฟนั่ง แต่บางวันพอเห็นเวลาการเดินทางในแม็ปแล้วนานเกินก็ไม่ไปดีกว่า เหนื่อย”

มาอยู่ที่ญี่ปุ่น ปกติแล้วเจจะโทรคุยกับแม่ทุกวัน ส่วนพ่อจะคุยเป็นครั้งคราว แต่ถ้าเป็นก่อนแข่งก็จะโทรขอกำลังใจจากทั้งพ่อและแม่ รวมทั้งในไลน์กลุ่มของครอบครัวที่มีพี่ชายกับพี่สาวร่วมให้กำลังใจด้วย

นอกจากโทรคุยกับแม่ทุกวันตามปกติแล้ว ช่วงนี้เจยังมีเรื่องให้ต้องปรึกษาและอวดแม่ไปในตัวด้วย นั่นคือการทำอาหาร

เจลงมือเข้าครัว และเลือกลองทำเมนูอาหาร 3-4 อย่าง ซึ่งล้วนเป็นอาหารบ้านๆ ที่เขากับครอบครัวเคยล้อมวงกินด้วยกัน มันเหมือนได้เรียกความทรงจำเก่าๆ กลับมา และช่วยให้เขาหายคิดถึงครอบครัว  

“พูดถึงคำว่าอาหารบ้านๆ ผมจะนึกถึงพวก ไก่ทอด ไข่ดาว กะเพราหมูสับ กะเพราหมูกรอบ และก็หมูกระเทียม มันอบอุ่นบอกไม่ถูกนะ เพราะเป็นอาหารที่เราเคยกินกับคนในครอบครัว ผมเพิ่งจะมาทำอาหารที่คาวาซากินี่เอง ครัวที่บ้านเก่าที่ซัปโปโรไม่เคยเปื้อนเลย พอมาคาวาซากิครัวเปื้อนซะแล้ว ทอดไก่ทีน้ำมันกระเด็นเลอะไปทั่วครัว คิดว่าอย่างน้อยเราได้มีอีกเคล็ดวิชาติดตัวไว้ ประหยัดเงินด้วย แม่บอกว่าผมนี่ยิ่งโตยิ่งขี้เหนียว ผมจะไปซื้อวัตถุดิบพวกซีอิ๊ว น้ำมันหอย ใบกะเพรา พริก กระเทียม จากร้านอาหารไทยในโยโกฮาม่าซึ่งอยู่ใกล้กัน อุปกรณ์พร้อม ผมเป็นสไตล์ทุกอย่างต้องมีครบ แล้วก็มีพี่ที่เป็นล่ามของผมซึ่งทำอาหารเป็นคอยช่วยสอนอีกคน เอาตรงๆ การทำอาหารมันสนุกนะครับ แต่ตอนล้างไม่ค่อยสนุก ยิ่งตอนเราอิ่มแล้วด้วย ส่วนรสชาติก็น่าจะทำขายได้นะผมว่า อวยตัวเองครับ” เจเล่าพลางหัวเราะครื้นเครง

เจเล่าว่าปกติตอนเด็กๆ พ่อจะเป็นคนที่ทำอาหารช่ำชองกว่าแม่ แต่พอหลังๆ เริ่มโตมา พ่อมีเวลาน้อยลงเพราะต้องสอนฟุตบอลให้เจ ก็เลยเป็นหน้าที่ของแม่ที่ต้องทำอาหารให้ลูกๆ กิน แม่จึงเริ่มเก่งขึ้น

“จำได้ว่า ตอนเช้าเวลาไปโรงเรียน แม่ผมเขาก็จะทำเป็นอาหารแบบฝรั่ง ไข่ดาว แฮม แล้วก็ไส้กรอก บ้านผมมีพี่น้อง 3 คน ตอนเช้าแม่ก็จะทำเมนูเดิมๆ แบบนี้ให้ทุกวัน เสร็จแม่ผมก็จะขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่ง แล้วก็มีนมให้ผม คือผมตัวเล็ก แม่เขาก็จะบังคับให้ดื่นนม ถ้าพูดตรงๆ เมื่อก่อนผมเป็นคนกินยากครับ เป็นคนไม่ค่อยกินข้าว ให้กินอะไรก็ไม่ค่อยอยากกิน ชอบเล่น”

นานๆ ทีพ่อกับแม่ก็จะเข้าครัวทำอาหารรับประทานกันในครอบครัว พ่อเจทำเป็นทุกอย่าง นึ่ง ทอด ต้ม ย่าง และทำอร่อย เมนูก็มีตั้งแต่ง่ายๆ อย่างกะเพรา ไปจนถึงปลากะพงนึ่งมะนาว วันไหนขายขนมดีๆ แม่มีเงินก็จะไปซื้อพวกกุ้งเผา ปูม้า แม่เอามานึ่งแล้วพ่อก็ตำน้ำจิ้มซีฟู้ด แต่ไม่ได้ทำบ่อย เพราะว่าแพง

“บ้านเราก็จะเป็นสไตล์นี้ คือเราอาจจะไม่ใช่ครอบครัวที่ใหญ่ และก็ไม่ใช่ครอบครัวที่มีเงินเยอะ ต้องไปกินของเลิศหรูหรือราคาแพง อาหารบ้านๆ เราทำกินกันเองง่ายๆ ก็อร่อยแล้ว คือ หนึ่ง มันอร่อยเพราะเป็นอาหารที่พ่อแม่เราทำ สอง มันอร่อยแบบอิ่มอกอิ่มใจ มีความสุข ผมว่านั่นเป็นสิ่งสำคัญ ความพิเศษมันไม่ได้อยู่ที่อาหาร แต่พิเศษตรงที่ว่าเราทานกับใคร แล้วพอโตมาเราก็ไม่ได้มีโอกาสเยอะแบบนั้น ที่มาทำทานกันเอง พอทุกคนโตขึ้นก็แยกย้ายกันไป ส่วนใหญ่จะเป็นความทรงจำในวัยเด็กที่ผมกับครอบครัวได้ใช้เวลาร่วมกัน เพราะชีวิตผมเดินทางตลอด อย่างมาอยู่ญี่ปุ่นก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ยิ่งมาเจอโควิดก็ทำให้มาหากันได้ยากขึ้น”

2 ปีที่ผ่านมา โควิดส่งผลกระทบกับเจที่ญี่ปุ่นหลายอย่าง แต่ตอนนี้ก็ถือว่าชินกับการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมแล้ว เจหวังว่าหมดโควิดเมื่อไหร่เขากับครอบครัวจะได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาล้อมวงกินอาหารด้วยกันอีกครั้ง

และคงพิเศษยิ่งขึ้นไปอีกหากคราวนี้ชนาคุงจะเป็นคนโชว์ฝีมือทำอาหารบ้านๆ ของเขาให้ทุกคนในครอบครัวได้กินกัน

The post ชนาธิป สรงกระสินธ์ อาหารบ้านๆ คือความทรงจำในวัยเด็กกับครอบครัว ที่เป็นกำลังใจของชีวิตในวันนี้ appeared first on a day magazine.