ชั้นปีที่ 4 คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาทัศนศิลป์ เอกจิตรกรรม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

ชื่อผลงาน นั่งๆ นอนๆ

“สวัสดีค่ะ” 

แม้ผู้คนในรั้วมหาวิทยาลัยพลุกพล่านมากมายแต่เราก็หาศิลปินตัวน้อยได้จากเสื้อตัวเก่งที่ราวกับหลุดออกมาจากผลงานอย่างไรอย่างนั้น สาวน้อยเสื้อลายขาวแดงกล่าวทักทายก่อนจะนำทางไปยังโรงเพาะผลงานของเธอ

ลิฟต์จอดชั้น 7 ตึกศิลปกรรม ระหว่างทางเธอเตือนให้ระวังเตรียมรับมือกับจุดหมายวันนี้ที่เราจะคุยกันเพราะสภาพห้องค่อนข้างใช้งานจริง หลังจากตรงดิ่งมาสุดทางเดินเธอเปิดประตูเชิญราวกับมีเพื่อนมาเยี่ยมบ้าน สภาพอากาศฟ้องว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงตรง อุปกรณ์ยังชีพวันนี้ได้แก่พัดลมตัวใหญ่ยักษ์ขนาดสองคนอุ้มที่เจ้าบ้านตั้งใจเล็งส่งความเย็นมาให้เราแบบเน้นๆ จนอาจตาแห้งได้ พร้อมอนุมัติการสำรวจด้วยประโยคว่า 

“เชิญตามสบายได้เลยนะคะ”

เมื่อได้รับคำอนุญาตเราจึงขอเดินกินอาหารตาที่ตั้งเรียงรายน้อยใหญ่อยู่มุมห้องทำเลระดับท็อปที่เธอเล่าอย่างภูมิใจว่าต้องไปช่วงชิงมาจากรุ่นพี่รุ่นก่อน ส่วนผลงานหลากหลายขนาดที่วางตั้งบนชั้นสลับนอนบนพื้นสามารถรับชมได้ด้วยการแหงนหน้ายันก้มย่อมอง มีชิ้นหนึ่งที่เรียกให้เราจับจ้องสลับกับมองเจ้าของผลงาน เพราะเฟรมผ้าใบที่ตั้งตระหง่านตรงหน้าสูงใหญ่ยิ่งกว่าผู้สร้างด้วยซ้ำ

ยิ่งไล่ดูก็ยิ่งอยากจูงมือมาพูดคุย เรารีบจ้ำไปจองโซฟาเม็ดโฟมกลางห้องก่อนศิลปินตัวจ้อยจะตามมานั่งจ๋องบนเก้าอี้ไม้ข้างๆ กัน เธอดันแว่นกรอบหนาคล้ายเป็นสัญญาณว่าพร้อมแล้ว เริ่มได้!

ยังไม่ทันออกตัว เราก็หลุดขำเอ็นดูกับคำพูดที่เธอแอบพึมพำว่า “ซ้อมเป็นเอ็กซ์โทรเวิร์ตมาได้ 5 วันแล้ว”

ลายเส้นฝึกกล้ามเนื้อมัดเล็ก

“ไป๋ นภากร แก้วสูงเนิน ใช้นามปากกาว่าป๊ะไป๋ เรียนอยู่ชั้นปีที่ 4 ศิลปกรรมศาสตร์ สาขาทัศนศิลป์ เอกจิตรกรรม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ” ห้อยท้ายด้วยตำแหน่งที่ได้รับแต่งตั้งว่าเป็นอาร์ตทิสต์ตัวน้อยระหว่างที่กำลังเรียนไปด้วย

เจ้าของลายเส้นยุ่งๆ หยุงๆ หยังๆ ที่ลากไปมาจนกลายเป็นคาแรกเตอร์เด็กเสื้อลายทางที่ชอบออกตระเวนไปโชว์ตัวตามนิทรรศการหรือตะลอนไปตามฟีดของผู้อ่านหลายคนให้ต้องคอยเกาหัวสงสัยว่าเจ้าคาแรกเตอร์ตัวนี้เป็นใคร แล้วเสื้อที่สวมใส่ทำไมต้องขาวแดง

ได้ยินนามปากกาครั้งแรกคิ้วมันก็เผลอขมวดไปไม่ทันตั้งตัว คืออะไร มาจากไหน นับเป็นครั้งแรกได้เลยมั้งที่ได้ยินชื่อนี้

ทำไมต้อง ‘ป๊ะไป๋’

เราอยากได้ชื่อใหม่ที่คล้องกับชื่อเก่าที่อ่านได้ไม่ยากเลยเปลี่ยนเป็นไป๋ก่อน ซึ่งเวลาทำงานทุกคนก็มักจะมีไอดอล ส่วนของเราคือคุณซันเต๋อ (SUNTUR) มันทำให้เราอยากได้ชื่อสองพยางค์เลยกลายมาเป็นป๊ะไป๋ ผลคือมันเวิร์กพอเปลี่ยนปุ๊บงานเข้าปั๊บ ชื่อนี้เลยอยู่กับเรามายาวๆ

เจ้าคาแรกเตอร์เสื้อลายขาวแดงนับสิบนั่งๆ นอนๆ อยู่มุมห้องคล้ายกำลังรอว่าเมื่อไหร่จะถูกถามถึง เราเลยชี้ไปที่เฟรมผ้าใบเพื่อทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ที่หน้าตาคล้ายกับบุคคลที่กำลังนั่งตอบอยู่ตรงหน้าเราเปี๊ยบ

ตัวคาแรกเตอร์ที่ใส่เสื้อลายทางขาวแดงน้องชื่อ ‘ต๊ะต๋า’ เป็นเด็กที่ไป๋อยากนำเสนอเขาในรูปแบบของการไม่ยึดติดกับความสมบูรณ์แบบ เหมือนการที่เขาพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ ใช้ชีวิตแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว วัฏจักรของเขาอยู่แต่กับแมวและสิ่งแวดล้อมเดิมๆ ผลงานส่วนใหญ่เลยจะเห็นต๊ะต๋านั่งๆ นอนๆ ไม่จีรัง ไม่ยั่งยืน

แนวคิดหลักในการให้กำเนิดต๊ะต๋ามันมาจาก ‘ความไม่สมบูรณ์แบบของมนุษย์’ ไป๋เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนบนโลกล้วนมีความไม่สมบูรณ์แบบในตัวเองเลยตั้งใจอยากให้ต๊ะต๋าคอยเป็นเพื่อนคนหนึ่งที่รู้สึกว่าตัวเองก็ไม่สมบูรณ์แบบเช่นกัน

ไอคอนิกของน้องคือเสื้อสีขาวแดงเหตุมันมาจากไป๋ชอบปิกัสโซศิลปินในตำนาน เขาเป็นศิลปินคนหนึ่งที่ขยันมากๆ ในช่วงยุค 1950 เขาใส่เสื้อลายบ่อยมาก ถ้าเป็นลายขาวดำ หรือน้ำเงินขาวอาจจะดูซ้ำ ไป๋ชอบสีแดงเลยเปลี่ยนเป็นขาวแดง ทุกคนก็จะมีภาพจำว่าเจ้าเด็กใส่เสื้อขาวแดงคือต๊ะต๋าส่วนคนวาดต๊ะต๋าคือป๊ะไป๋ 

ก้าวแรกของต๊ะต๋ายากไหม

ด้วยความที่ในไทยมีคาแรกเตอร์หลากหลายมาก ช่วงแรกที่ทำต๊ะต๋ามันก็ยากเลยแหละ ไป๋เริ่มจากศูนย์ก็ต้องค่อยๆ ไต่ไป ในช่วงแรกๆ อาจมีนอยด์ด้วยสภาวะอารมณ์ เมื่อไหร่มันจะแมสสักที เมื่อไหร่มันจะเป็นที่รู้จักสักที แต่ดีที่ไป๋มีคนที่คอยซัปพอร์ต เขาเคยบอกว่า “ถ้าไป๋ไม่ทำ ไป๋ก็ไม่ได้อะไร” ไป๋ก็เลยลงมือทำไม่หยุดทำ หลายครั้งที่ไป๋ชอบไปบ่นกับเขาว่าไม่ชอบตัวเองเลย คงไม่มีใครชอบงานเราหรอก ใครเขาจะเข้าใจเราที่เป็นแบบนี้ ไม่อยากทำแล้ว เหนื่อย ท้อ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของสภาวะอารมณ์ แต่เขาจะบอกเสมอว่า “ไปต่อ มันมีคนที่ชอบเราอยู่นะ” 

คล้ายนะ คล้ายมาก อีกครั้งที่มองซ้ายสลับขวาผลงานตั้งตรงข้ามกับศิลปินยิ่งเหมือนกับว่าเธอกำลังส่องกระจก

ต๊ะต๋ากับป๊ะไป๋คือคนเดียวกันไหม

(ขำ) มีหลายคนบอกว่าเราเหมือนกัน ยิ่งถ้าวันนั้นใส่เสื้อลายทางยิ่งเป๊ะ แต่จริงๆ ไป๋กับต๋าคนละคนกันนะ ไป๋บอกตัวเองตลอดว่าอยากนำเสนอต๋าในรูปแบบ Self Love รักตัวเองอยู่คนเดียวได้ รักที่เราเป็นเรา 

แต่มาตั้งสติคิดดูดีๆ ต๊ะต๋ารักตัวเองนะ แต่คนวาดต๊ะต๋าไม่เคยรักตัวเองได้เลยจริงๆ สักครั้งเดียว ในชีวิตไป๋ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รักตัวเองขนาดนั้น มันอาจจะดูเศร้านิดนึง แต่ก็พยายามอยากรักตัวเองให้ได้แบบที่ต๊ะต๋ารักตัวเองดู มันอาจจะยากแต่ต้องค่อยๆ ลองไป

แล้วป๊ะไป๋อยากสื่อสารอะไรกับผู้ชม

เอาจริงๆ ไป๋เปิดกว้างมากกับการตีความ ไม่ว่าผู้ชมคนไหนอยากรู้สึกอะไรกลับไปสามารถรู้สึกแบบนั้นกลับไปได้เลย ไป๋ไม่ได้จำกัดว่าผู้ชมควรรู้สึกแบบไหน เพราะไป๋ทำคอนเซปต์ที่นำเสนอความเรียบง่ายไม่ซับซ้อน

มีบางคนมาดูต๊ะต๋าแล้วตลกด้วยจากหน้าตาท่าทางที่ไป๋วาด ไป๋ก็โอเค ทุกคนอยากได้อะไรกลับไปก็สามารถเอากลับไปได้เลย

รัตติกาล (2025)

ผลงานที่ไป๋ยกให้เป็นที่สุด

ที่สุดเหรอ ที่สุดเลยใช่ไหม ถ้าในดวงใจ อัลบัมอยู่ไหนนะ คืองานไป๋มันเยอะมาก (เลื่อนหน้าจอ) รูปที่ชอบที่สุดยากจังเลย (ลากเสียง) ถ้า ณ ช่วงเวลานี้ที่ชอบสุดน่าจะเป็นภาพนี้ไม่มีสีเป็นโมโนโทน เป็นท่าทางของไป๋ในตอนที่ไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอะไรอยู่เลยจำมาแล้วก็วาดไปทั้งๆ ที่ไม่รู้สึก

สุดท้ายก็ได้เรียนรู้ว่าเราไม่จำเป็นต้องหาคำตอบ แค่เราชอบผลลัพธ์ของมันก็พอแล้ว เราเลยตั้งชื่อผลงานนี้ว่า ‘รัตติกาล’ ที่แปลว่ากลางคืน เพราะความรู้สึกแบบนี้มักจะเกิดในช่วงตอนกลางคืนเสมอ

เธอเน้นย้ำว่าผลงานที่เลือกมาเป็นเพียงคำตอบของ ณ ช่วงเวลานี้เพียงเท่านั้น หากเจอกันโอกาสหน้าคำตอบของเธอย่อมอาจเปลี่ยนเป็นอื่นได้เช่นกัน

we can be alone together (2025)

ฉันรักเท้าของฉันและหัวใจของเธอ (2025)

ผลงานที่คนอื่นให้เป็นที่สุด

ถ้าเป็นที่นิยมสุดมีสองรูป ภาพแรกชื่อ ‘we can be alone together’ หมายถึงการที่เราอยู่คนเดียวด้วยกัน แน่นอนว่าคนชอบไอม่อน (ชื่อน้องแมว) มีต๊ะต๋ากับม่อนนอนอยู่ที่สนามหญ้าด้วยกัน เหมือนวันนั้นม่อนมันนอนอยู่แล้วไป๋ก็มองด้วยความสงสัยว่า ทำไมมันนอนอยู่ตัวเดียวดูแฮปปี้จัง แล้วถ้าเราไปนอนอยู่คนเดียวด้วยกันล่ะจะเป็นยังไง

อีกภาพหนึ่งชื่อ ‘ฉันรักเท้าของฉันและหัวใจของเธอ’ ไป๋ได้เรียนวิชา Anatomy แล้วสิ่งที่ไป๋ชอบวาด คือสัดส่วนตั้งแต่เข่าลงไปถึงเท้า รู้สึกมันวาดสนุกดี อันนี้คือฟรีแฮนด์เลย อาจารย์หลายคนก็ชอบรูปนี้ หัวใจของภาพนี้คือม่อน รวมถึงความชอบที่ไป๋ชอบวาดรูปเท้าด้วย

serendipity (2025)

มีผลงานไหนอยากย้อนกลับไปแก้ไขไหม

เคยคิดไว้ว่าเป็นชิ้นนี้ชื่อว่า serendipity ที่มีคอนเซปต์จากความหลงใหลในสิ่งที่ชอบ จริงๆ ชิ้นนี้ไป๋โล๊ะไปแล้วแต่ไม่ได้ทิ้งมันนะ แค่ดึงมันออกจากโครงเฟรมแล้วม้วนเก็บไว้ แน่นอนไป๋ชอบพี่ซันเต๋อมากเขาเป็นไอดอลก็เลยลองทำอะไรที่ดูเป็นแลนด์สเคปกว้างๆ ดูแต่รู้สึกว่าเรายังทำได้ไม่ดีขนาดนั้น ดูแล้วอยากโล๊ะออก ก็เลยโล๊ะออกเลย แต่อยากกลับไปพัฒนานะ อยากลองวาดรูปนี้ในเวอร์ชันใหม่ดู 

ล่าสุดผลงานเธอออกเดินทางไปยันวงการนักอ่าน ลายเส้นที่เป็นเอกลักษณ์ไปโผล่อยู่บนปกหนังสือของสำนักพิมพ์อย่าง P.S. Publishing ลายเส้นหยึกๆ ยือๆ คว้าใจผู้ชมได้อย่างอยู่หมัด ใครผ่านไปมาถึงกับต้องหยิบจับมาพลิกดู 

ปกหนังสือกระจกเงา เงากระจก และระบำเมถุน สำนักพิมพ์ P.S. (2026)

โปรเจกต์นี้เป็นมายังไง

ตอนเด็กๆ ไป๋ชอบไปร้านหนังสือมาก ในห้างใกล้บ้านก็มีไม่เยอะ ไป๋ชอบเข้าร้านทุกครั้งที่มีโอกาสแล้วก็คิดว่าพวกหนังสือที่อยู่ตรงชั้นวางขายมันมีปกสวยๆ เยอะมาก ถ้าสมมติมันเป็นปกที่เราวาดเราคงแฮปปี้มาก ยิ่งถ้ามันขึ้นไปอยู่บนชั้นวางที่อยู่หลังแคชเชียร์ที่มันชอบเขียนว่า Best Seller เราคงแบบ โห! แฮปปี้สุดๆ

พอโตมาก็เลยรู้จักที่จะเข้าหาโอกาส ไป๋สนใจสำนักพิมพ์ P.S. อยู่แล้วเพราะปกเขามีความ Fine Art มากๆ ถ้าที่เห็นเยอะๆ งานเขามีความเป็นงานอาร์ตจ๋าๆ เลย แล้วเขาเปิดรับพอดีไป๋เลยส่งพอร์ตไปทางสำนักพิมพ์ก็ติดต่อกลับมา ไป๋ดีใจมากเพราะการทำปกหนังสือมันไม่ใช่ความฝันแต่มันเป็นเป้าหมายของไป๋มากกว่า

หลังจากได้รับโจทย์รู้สึกยังไง

ยาก! มาก! ลึกๆ อันนี้ส่วนตัวไป๋ไม่ได้อะไรกับใครนะ คือไป๋ไม่ชอบรับงานคอมมิสชัน ไม่ชอบทำงานตามใจคนอื่น ชอบทำงานตามใจตัวเอง แต่ว่าไป๋ยอมรับงาน P.S. เพราะไป๋ชอบและอยากทำสิ่งนี้จริงๆ โอเค เราต้องเริ่มเปิดใจเพราะงานนี้เขาบรีฟเราก็นับว่าเป็นงานคอมมิสชันอย่างหนึ่ง

พออ่านบรีฟแล้วก็เป็นอะไรใหม่ๆ มาก แน่นอนว่าพอเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรัก LGBTQ ไป๋ไม่ค่อยได้วาดแนวนี้เท่าไหร่ เราเลยลองร่าง ลองรีเซิร์ชดูก็พอไปได้ เหมือนเราได้เรียนรู้ไปด้วยว่าเราต้องอ่านบรีฟละเอียดๆ นะ ดูสไตล์คาแรกเตอร์ที่เขาบรีฟมา ซึ่งผลลัพธ์ออกมาก็ชอบมากๆ ผลงานนี้เป็นงานมือเพนต์ลงบนเฟรมผ้าใบแล้วเอาไปสแกนเป็นไฟล์ดิจิทัลหมายความว่าปกสองเล่มนี้มีงานจริงๆ อยู่

แต่เบื้องหลังรอยยิ้มน้ำตาปริ่มเธอเล่าว่าช่วงเวลานั้นนับเป็นช่วงที่หนักช่วงหนึ่งในชีวิต เพราะตลอดระยะเวลา 5 วันเธอต้องวิ่งงานตัวเป็นเกลียว ตอนกลางวันอยู่นิทรรศการ ตอนกลางคืนกลับบ้านไปนั่งทำปกยันเช้า พอเช้าก็ต้องไปจัดแสดงงานต่อ แต่พอผ่านมาได้ทำให้เธอแอบชมตัวเองว่า “ทำได้แล้วนะ เก่งมาก” นาทีที่เจอคนหยิบปกขึ้นมาดูเธอว่าคุ้มค่าแล้วกับเวลานอนที่แลกไป

ลังลง ลังเล (2026)

งานไป๋เรียกว่าแนวอะไร

ถ้า Abstract มันจะมีความปาดไปมาดูไม่ค่อยออก แต่ของไป๋มันออกแนว Semi-abstract มากกว่า คือยังดูออกว่าเป็นภาพอะไร ส่วนลายเส้นยุ่งๆ หยึกๆ ยือๆ เหมือนเด็กวาดให้ความศิลปะแนวนาอีฟ (Naïve Art) ส่วนเทคนิคการใช้สี มีสีชอล์คน้ำมัน สีน้ำมัน ผสมๆ กัน บางครั้งก็มีสีไม้กับดินสอ 6B มาร่วมด้วย ส่วนตัวการเลือกใช้มาจากผลลัพธ์ที่ไป๋ชอบภาพรวมของลายเส้น รวมถึง Texture แนวทีแปรง (Painterly style) ก้อนสีที่ถูกทิ้งไว้ไป๋มองว่ามันมีเสน่ห์

สมุดบันทึกพฤติกรรม

ผลงานวาดรูปแค่ในห้องนี้ หากนำมาวางทับซ้อนกันคงกองพะเนินเป็นภูเขา หากนับรวมทั้งชีวิตคร่าวๆ คงเป็นจำนวนเกือบร้อยผลงานแน่นอน แล้วเมื่อไหร่กันที่สาวน้อยเริ่มหันมาจับแปรงจับพู่กันออกเดินบนเส้นทางศิลปิน

จริงๆ เราชอบวาดรูปตั้งแต่ก่อนเข้าเรียนเลย รู้สึกว่าทั้งชีวิตนี้สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือการวาดรูป เท่าที่จำความได้ตอนอนุบาล เราชอบความรู้สึกที่มีผลงานไปแปะที่บอร์ดหน้าชั้นเรียน แล้วทุกคนก็จะจำได้ว่าถ้าเป็นไป๋จะชอบระบายสีวาดรูป ในสมุดบันทึกจากคุณครูเลยจะมีแต่ประโยคเขียนกำกับไว้ว่าไป๋มัวแต่วาดรูปไม่เขียนกอไก่เลย แต่เรารู้สึกโชคดีที่รู้ตัวเร็วว่าชอบอะไรเลยชัดเจนกับมันมาตั้งแต่เด็ก

ช่วงเวลานั้นไป๋ก็จำได้ไม่เยอะ ถ้านอกจากความรู้สึกชอบตอนแปะบอร์ด คงเป็นเรื่องรายการศิลปะที่ไป๋ชอบดูมากตอนเป็นเด็กกับประโยคคำถามคลาสสิกที่ทุกคนต้องเคยเจอ 

โตขึ้นอยากเป็นอะไร

‘คนวาดรูป’

ตอนนั้นอนุบาลไม่รู้ต้องเรียกว่าอะไร อาชีพแบบไหน แค่อยากเป็นคน…ที่ได้วาดรูป

พอโตขึ้นมาช่วงประถมถึงได้เริ่มรู้จักว่าสิ่งที่เราอยากทำเขาเรียกว่าอาชีพ

‘จิตรกร’

อยากกลับไปบอกตัวเองในตอนนั้นว่า “ทำได้แล้วนะ ได้เป็นศิลปินแล้ว”

เสียงตบมือแปะๆ ของเด็กหญิงป๊ะไป๋ที่ผลงานของเธอได้อยู่บนบอร์ดหน้าชั้นเรียนสมัยอนุบาล 

แปรเปลี่ยนไปเป็นเสียงปรบมือเกรียวกราวของเหล่าผู้มาชมงานของนักวาดป๊ะไป๋ในวัย 21 ปี

นิยามตัวเองเป็นคนแบบไหน

ไป๋รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนซับซ้อนที่ไม่ซับซ้อน บางทีเราก็นึกอยากจะไม่ซับซ้อนก็สามารถให้คนอื่นเข้าใจได้เลยว่าเป็นแบบไหน ถ้าบางวันที่เรานึกอยากจะซับซ้อนก็ซับซ้อนมากๆ เหมือนเลือกที่จะแสดงออก บางครั้งบางคนก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เราสื่อ แต่เราอยากให้มันซับซ้อนเลยปล่อยให้เขาสงสัยไป 

อย่างล่าสุดผลงานธีสิสที่ไป๋กำลังทำ ไป๋อยากนำเสนอความเป็นตัวเอง คาแรกเตอร์ที่ไป๋ทำแต่อาจารย์ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมตัวละครนี้ถึงต้องเอาแต่อยู่ในห้อง มันไม่ทำอะไรเลยหรอ เพราะมันชอบนั่ง ชอบนอน อยู่แต่กับแมว มันดูไม่น่าตื่นเต้น ไม่ว้าวสำหรับเขา แต่ไป๋เข้าใจนะบางทีคนเรามีความชอบ ความคิดไม่เหมือนกัน ทุกวันนี้ก็ยังเจออยู่เรื่อยๆ แต่ไม่เป็นไรไป๋แฮปปี้กับตรงนี้ก็ลงมือทำต่อไป

อีกอย่างไป๋ชอบสนุกกับการที่ได้ท้าทายตัวเอง ไม่ได้ชอบเอาชนะ บางทีถึงขั้นยึดติดกับความพ่ายแพ้ด้วยซ้ำ แต่พอได้ลงมือทำก็จะทำอยู่อย่างนั้น ทำไมมันไม่ได้สักทีวะ ก็จะทำจนกว่าจะได้ เหมือนเป็นเป้าหมายที่อยากจะตะโกนกับตัวเองด้วยเสียงกระซิบว่า “เยส! ทำได้แล้ว”

คติยึดเหนี่ยวจิตใจของตัวเอง

ค่อยเป็นค่อยไป ค่อยๆ เดิน ค่อยๆ ไปไม่ต้องรีบ ลึกๆ แล้วไป๋เป็นคนใจร้อนมาก เพราะไป๋เป็นคนทำงานเร็ว มือร้อน แม้จะขัดกับบุคลิกภายนอกที่หลายคนมอง แต่ในใจไป๋อยากรีบทำให้เสร็จ เวลาทำงานมือมันจะระบายไปเร็วมาก ไป๋ไม่ชอบความเร่งเลยต้องคอยปลอบตัวเองเสมอว่าไม่ต้องรีบ

เอาจริงการที่ได้เจอคนที่คอยซัปพอร์ตเราก็นับเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจไป๋ได้เหมือนกัน มีช่วงหนึ่งที่ไป๋รู้สึกว่าตัวเองเหมือนขยะเลย ขยะเปียก เลยไปพูดกับพี่คนหนึ่งที่เคารพรักมาก แต่คำตอบที่ได้กลับมากลายเป็นท่าทางที่เขายื่นแขนมาข้างหน้าเพื่อทำรูปวงกลมแล้วบอกเราว่า “เดี๋ยวเป็นถังขยะให้เอง” ต่อให้ไป๋อยากเป็นขยะเปียกเขาก็พร้อมเป็นถังขยะสีเขียวให้เราเสมอ มันฮีลใจไป๋มาก

ทำงานเร็วขนาดนี้เคยมีหมดแรงไหม

ไป๋เป็นคนใช้ความรู้สึกทำงานมากๆ ก็จะมีบ้างช่วงที่เหนื่อยด้วยสภาวะ เคยมีช่วงที่ไม่อยากทำอะไรเลย ไม่เอา ไม่ทำ ไม่วาด อยู่เฉยๆ นอนอยู่อย่างนั้น คงเป็นเพราะอาการอาร์ตบล็อกด้วยส่วนหนึ่ง แต่ถ้าแย่สุดคือการที่เราไม่อยากทำ แต่ระยะเวลามันบีบบังคับให้เราต้องทำ มันเลยกลายเป็นฝืน โคตรไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย การที่เราต้องฝืนทำแน่นอนว่าผลลัพธ์ออกมาคือเราไม่ชอบ

อีกอย่างคือไป๋เข้มงวดกับเรื่องแพลนมาก ตารางงานที่แพลนมันจะเป็นประมาณนี้ (ตารางแน่นมาก) วันนี้ไป๋ทำอะไรบ้าง รายวัน รายสัปดาห์ ก็จะเขียนไว้ค่อนข้างเยอะ มันเยอะมากก็จะแอบน่ากลัวนิดนึง แต่ไป๋ทำแบบนี้ตั้งแต่มัธยมจนติดเป็นนิสัยเพราะไป๋ขี้ลืม บางทีอาจจะลืมงานสำคัญ เลยทำไว้ตลอด

แต่ก็มีสกิลที่เอาไว้บาลานซ์คือ ‘การยืดหยุ่น’ เป็นสกิลที่ควรมีแล้วไป๋คิดว่าตัวเองสามารถ Work-Life Balance ได้ เพราะถ้าพักคือไป๋ไม่ทำงานเลย วันเสาร์คือวันหยุดเดียวของไป๋ ทำงานคือทำงาน พักคือพัก หยุดคือหยุด ไม่งั้นไป๋จะแย่เพราะใช้ความรู้สึกทำงาน สภาพจิตใจอาจจะไม่ไหวถ้าทำงานตลอดเวลา 

แล้ววิธีฮีลของไป๋คืออะไร

ออกไปคุยกับคนที่เขามีประสบการณ์มากกว่า หรือใครก็ได้ที่สามารถไปเล่าให้ฟังแล้วได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆ จากเขากลับมา จริงๆ ไม่ต้องคุยแค่เรื่องงานก็ได้ เรื่องอื่นชีวิตประจำวันทั่วไปขอแค่ได้แลกเปลี่ยนบทสนทนาใหม่ๆ กลับมา

ดาวดวงต่อไปของป๊ะไป๋

นิ้วมือตอนแรกที่ถูกขยำราวกับเล่นมวยปล้ำนิ้วจากความประหม่า เริ่มออกลวดลายยกมือนี้เหวี่ยงแขนนั้น ภาพประกอบบทสนทนาต่างๆ เริ่มมีท่าทางเจ้าตัวมาเข้าแทรก จากภาพนับหนึ่งไปหลายสิบ ลายเส้นแต่ละรูปเริ่มสะกิดให้ถามเจ้าของผลงาน

หากสังเกตดีๆ จะเห็นได้ว่าลายเส้นของเธอเหมือนเริ่มปล่อยวางความสมบูรณ์แบบลงช้าๆ จนพัฒนาเป็นลายเส้นตัวเองในรูปแบบที่มั่นใจที่สุด เห็นได้ชัดจากการเปลี่ยนผ่านของภาพที่เธอบรรจงกรีดลายเส้นลงบนผืนผ้าใบอย่างคมกริบช่วงปี 3 คล้ายว่าลายเส้นผันเปลี่ยนไปตามนิสัยของฝีแปรง

“แรกๆ ถ้างานเปื้อนไป๋จะคอยเก็บคอยเช็ดตลอด แต่หลังๆ ไป๋ปลงปล่อยให้ตัวเองตวัดฝืมือได้เต็มที่ จะเห็นว่ามีความไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ ทิ้งรอยแปรงรอยสีเอาไว้ ถือว่าเป็นช่วงที่เราได้สนุกไปกับมันจนปิดจบผลงาน สุดท้ายแล้วเราก็ภูมิใจกับผลงานที่ถูกสร้างด้วยน้ำมือตัวเราเองอยู่ดี”

คิดว่าลายเส้นของตัวเองมีการเติบโตไหม

มีนะ แน่นอนว่าเรียนศิลปะต้องออกไปดูงานข้างนอก เหมือนออกไปเสพผลงานเรียนรู้อยู่เสมอ ถ้ามีศิลปินในดวงใจก็จะติดตามผลงานเขาเยอะหน่อย คอยออกไปเจอโลกภายนอกไปเรียนรู้จากคนอื่นแล้วนำมาปรับใช้ให้เข้ากับตัวเอง

ออกไปข้างนอกบ่อยๆ คุยกับคนเยอะๆ สงสัยอะไรเดินไปถามเขาเลย ไป๋รู้สึกว่าถ้ามันเป็นสิ่งดีๆ แล้วเรากล้าที่จะถามไป๋ก็เชื่อว่าเขาก็กล้าที่จะบอก แต่ถ้าเขาไม่อยากบอกก็โอเค ส่วนตัวถ้ามีคนมาถามไป๋ยินดีบอกหมดจะรุ่นน้อง คนนอก ไป๋ยินดีที่จะบอก ไป๋เชื่อว่าอะไรที่เป็นสิ่งดีๆ ไป๋บอกหมด ไม่กั๊กเลย 

ในอนาคตมองตัวเองไว้ว่าเป็นยังไง

ไป๋ยังอยากวาดรูปอยู่ เพราะว่าสิ่งที่ไป๋คิดไว้แต่แรกคืออยากเป็นศิลปินที่ได้วาดรูป ไป๋ชอบการนำเสนออะไรบางอย่างให้ผู้คนได้ดู ชอบจัดแสดงงาน พูดตามตรงว่าเป็นศิลปินในประเทศไทยมันอาจจะยากนิดนึง แต่ถ้าอยากเป็นศิลปินเต็มตัวอาจจะต้องขยันมากขึ้น ขยันทำคอนเทนต์ เป็นที่รู้จักกับผู้คน ต้องนำเสนองาน จัดแสดงงาน ไป๋อยากอยู่ในสตูดีโอที่สามารถได้นั่งทำงานทุกวัน

ขอพูดว่าไป๋ไม่ได้มีความฝันแล้วกัน แต่ไป๋มีเป้าหมายที่อยากทำอันนั้นอันนี้ให้ได้ เช่น ปีนี้เราอยากวาดปกหนังสือ เราก็ติ้กได้ดาวละหนึ่งดาว เมื่อสองปีที่แล้วเราอยากวาดปกเพลงเราก็ติ้กแล้ว ปีนี้ค่อนข้างยาวนิดนึงคืออยากให้ธีสิสผ่านไปได้ด้วยดี อยากทำให้เต็มที่ ให้ไป๋ในวันข้างหน้าหันหลังมองกลับมาแล้วไม่เสียดายกับมัน ก็ต้องรอดูว่าจะได้ดาวหรือเปล่า

อีกอย่างคือไป๋อยากไปต่างประเทศ อยากให้ผู้คนที่น่ารักทั่วโลกได้เจอกับต๊ะต๋า ไป๋อยากพาต๊ะต๋าไปเจอกับผู้คนอีกมากมาย เหมือนเป็นเป้าหมายของคาแรกเตอร์ การที่มีคนมารู้จักต๊ะต๋าก็นับว่าเป็นการประสบความสำเร็จเล็กๆ ไป๋แค่อยากให้คนรู้จักต๊ะต๋าแล้วถ้าเขาอยากรู้จักมากขึ้นจริงๆ เขาก็จะรู้จักป๊ะไป๋ด้วย 

“เราจะค่อยๆ ไปไม่ต้องวิ่งก็ได้แค่เดินไปด้วยกัน”

ขอเคล็ดลับสำหรับคนที่กำลังเรียนรู้

ไป๋คิดว่าทำนะ ต้องทำ ทำไปก่อน เราอาจจะยังไม่ชอบตอนนี้แต่ขอแค่ลงมือทำ ให้มันเห็นว่ารูปแบบของเราจะเป็นไปในทิศทางไหน เราสามารถพัฒนาไปยังไงได้บ้าง ถ้ามันเวิร์กก็ไปต่อ ถ้ามันยังไม่เวิร์กก็ค่อยๆ ปรับกันไป 

มีรุ่นน้องมาถามว่าผมอยากแสดงงานแบบพี่แต่ไม่รู้ต้องทำไง ไป๋บอกว่า “ทำ! ทำก่อน ต้องทำ แค่ทำ ถ้าไม่ทำคือไม่ได้ไรเลย”

อยากบอกอะไรกับวงการศิลปะในปัจจุบัน

ไป๋อยากให้ศิลปะมันเข้าถึงได้กับทุกคน (นิ่ง) ยากนะเนี่ย คำถามดูยิ่งใหญ่ เอาเป็นว่าไป๋อยากให้มันเข้าถึงง่ายแล้วกัน เข้าถึงทุกคน ไป๋มีเพื่อนหลายแบบเขามักจะพูดกับไป๋ว่า “ไม่รู้ว่าอาร์ตแบบนี้คืออะไร” ถ้าเขาอยากจะเสพงานประเภทนี้แต่เขาไม่กล้า ไป๋เลยรู้สึกว่าอาร์ตมันเข้าถึงยากไปหรือเปล่าเลยอยากให้ศิลปะเป็นอะไรที่ทุกคนไม่ต้องกลัวจะเข้าไปทำความรู้จักเรียนรู้กับมัน

ถ้าให้จัดอันดับเธอขอแต่งตั้งตัวเองให้เป็น Introvert Level Max เพราะผู้คนที่ผ่านมาในชีวิตของเธอต่างแย่งกันพูดจนตำแหน่งผู้ฟังตกหล่นมาเป็นเธอโดยอัตโนมัติ แต่ไม่ใช่ผิดหวังเพราะเธอชื่นชอบการเป็นผู้ฟังที่ดีมากกว่าพูดอยู่แล้ว

หากให้ต้องทิ้งท้ายนำเสนอผลงานท่ามกลางวงการศิลปะมายมายหลายแขนง ทำไมต้องเลือกป๊ะไป๋ 

ป๊ะไป๋มีต๊ะต๋า

(เงียบ)

แล้วต๊ะต๋าก็มีคนเดียว

(พยักหน้า)

ไป๋รู้สึกว่าลายเส้นของไป๋มันไม่ค่อยมีใครทำนะ คาแรกเตอร์เสื้อลายขาวแดงก็ยังไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน เราก็มีเอกลักษณ์ประมาณหนึ่ง 

ศิลปินสาวน้อยนั่งเหม่อราวกับว่าถ้าตอบคำถามนี้ไม่ได้ดาวที่เธอสะสมมาจะต้องถูกขโมยไปแน่ๆ แต่สุดท้ายเธอก็จำนนปล่อยยิ้มแห้งพร้อมถอนหายใจยื่นกระดาษคำตอบเปล่าที่มีลายเส้นหยึกยือโดยสรุปความได้ว่า 

ก็…อยากให้ทุกคนรู้จักต๊ะต๋า

ยังพูดเรื่องนี้ไม่เก่งเท่าไหร่ แต่ป๊ะไป๋กำลังพยายามฝึกอยู่ (ยิ้มแฉ่ง)

The post ศิลปินผู้ไม่ซับซ้อน ‘ไป๋ – นภากร แก้วสูงเนิน’ ทุกสิ่งบนโลกล้วนไม่จีรัง ฝีแปรงของเธอนั้นจึงไม่ยึดติดความสมบูรณ์ appeared first on a day magazine.

หนุ่มน้อยผมส้ม เสื้อเขียว กางเกงแดง กำชับสายกระเป๋าแน่นพร้อมคายคำสารภาพตั้งแต่แรกเจอ

เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ จำนวนครั้งของคำสารภาพที่ได้ยินตั้งแต่เราพูดคุยกัน ครั้งแรกผ่านทั้งทางโทรศัพท์ ช่องแชต จนกระทั่งพบหน้าเจ้าตัวก็ยังคงยืนยันด้วยน้ำเสียงเขินๆ ประโยคเดิมว่า “เราพูดไม่เก่ง” 

แต่จากผลงานที่เขาได้แวะไปขีดเขียนให้เราได้เห็นอย่างค่ายเพลง WHAT THE DUCK Trainee, Sour Sauce Wanlove รวมถึงศิลปิน Landokmai และอีกมากมาย ที่น่าจะผ่านฟีดของใครหลายๆ คน จึงขอแอบทดในใจว่าคำสารภาพมีความน่าเชื่อถือลดลงมาเหลือเพียงครึ่งหนึ่ง

เจ้าของผลงานที่เราเดินหาบนโลกโซเชียล ตอนนี้นั่งอยู่ตรงหน้า พร้อมแนะนำตัวอย่างรวดเร็ว เร็วกระทั่งหูฟังที่เคยสวมไว้ก่อนหน้ายังคงร้องลมหนาวมาเมื่อใด ของ Polycat ต่อไปในขณะที่เราเริ่มสนทนากัน

“สวัสดีครับ ผมชื่อ ซัน กรกฎ โยธารักษ์ ตอนนี้เรียนอยู่คณะศิลปกรรม เอกเรขศิลป์ ภาคนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ ตอนนี้เรียนอยู่ปี 3 กำลังจะจบปีหน้าครับ”

วัยรุ่นเล็บเจล

เลิกกั๊กแล้ว… ท่อนต่อไปที่ผู้อ่านหลายคนเผลอร้องตามในใจการันตีความไวรัลของ ‘GELBOYS สถานะกั๊กใจ’ ซีรีส์วายแห่งยุคสมัยเจน Z ที่ไม่ใช่เพียงตัวซีรีส์ที่บ่งบอกเจเนอเรชันแต่เป็นภาพรวมขององค์ประกอบต่างๆ เสียง ภาพ การตัดต่อ และกราฟิก ที่ตะโกนบอกว่านี่มันมากกว่าซีรีส์แต่เป็น ‘ยุคเจลบอย’ 

“งานอาร์ตกราฟิกโคตรสะใจ”

“กราฟิกกราฟจัยอย่างเริ่ดดด”

“ปวดหลังแทนคนทำกราฟิก”

ทุกโพสต์การชื่นชมผลงาน มักห้อยพ่วงมาด้วยคำชมพาร์ตกราฟิกไม่หยุดหย่อน ลายเส้นที่ยืนยันตัวเองแทนผู้สร้าง ยิ่งเหมือนถูกเซ็นทับว่าเจ้าของผลงานนั้นเป็นใคร และกลายเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้คาแรกเตอร์ของซีรีส์ชัดมากยิ่งขึ้นอย่างปฏิเสธไม่ได้ แต่บอกได้คำเดียวว่า “ไวบ์โคตรเจลบอย”

ปีหนึ่งฝึก Frank Garcon

ปีสองฝึก YUPP! Entertainment

ปีสามยังไม่เต็มอิ่มแต่จังหวะชีวิตดันเป็นใจ

“ช่วงปีสามใกล้เปิดเทอมเรายื่นฝึกกับพี่ที่เป็นฟรีแลนซ์กราฟิก LOOKE ซันก็ทักไอจีเขาไปเรื่อยๆ ว่าพี่ครับซันขอฝึกหน่อย ตอนแรกเขาก็ไม่ว่าง แต่พอเขาได้เห็นงานก็ทักกลับมา เราเลยได้รับหน้าที่เป็นผู้ช่วยเขา ระหว่างนั้น LOOKE หาคนทำเมิร์ชพอดี พี่ที่ซันฝึกด้วยเลยให้ลองทำ Assignment ส่งไป พอเขาเห็นก็สนใจ พี่บอส กูโนก็ชอบ เราเลยได้รับหน้าที่ทำเมิร์ช LOOKE เต็มตัว”

หนึ่งในเบื้องหลังกราฟิกที่เจน Z ถูกใจกันหนักหนา ถอดหน้ากากออกมาเป็นวัยรุ่นผมส้มที่เราออกตามหาบนโลกโซเชียล จนได้พบแหล่งกบดานของเขาที่มีนามว่า sunsusoo 

โปรเจกต์นี้ยากไหม

มาก ถ้าแค่ให้ทำผลงานชิ้นหนึ่งในฐานะที่เรียนกราฟิกมาเราทำได้อยู่แล้ว แต่พอโดนจ้างจริงๆ มันมีเรื่องหนึ่งที่ทำไม่ค่อยได้ คือเราเอาแต่ใจ มีอีโก้ ในมุมมองการทำงานเชื่อในตัวเองมากว่า สิ่งที่คิดมันจะออกมาดีอยู่แล้ว แต่พอได้ทำงานคู่คนอื่นในทีมก็เริ่มคิดว่าจริงๆ สิ่งที่เขาคิดก็อาจจะดีกว่า แค่ช่วงแรกเราอาจจะยังไม่ใจกว้างพอที่จะรับฟังเขาเลยค่อนข้างยาก

ซันได้แรงบันดาลใจมาจากไหน

ช่วงนั้นดูงานเยอะมาก รู้สึกว่าเราก็มีสไตล์เป็นของตัวเอง แต่พอเข้ามาใน LOOKE สไตล์ที่เขาต้องการมันค่อนข้างกว้างมาก อย่างแบบ ต้องการสไตล์งานออกแบบแนวยุคเก่าๆ แต่ก็ยังให้ความรู้สึกสมัยใหม่ ขณะที่รู้สึกสมัยใหม่ก็ยังต้องคงความน่ารัก ทำให้เราเองต้องเสพงานจากหลายๆ ที่แล้วรีเซิร์ชเอาว่าแต่ละสไตล์มีองค์ประกอบอะไรบ้าง ให้เราหยิบยืมมาทำกราฟิกได้ 

ทุกครั้งที่ทำงานเรารู้สึกว่าทำแล้วต้องทำให้ถึง ไม่ใช่แค่ว่าทำแล้วแปะให้มันสวยๆ แล้วจบไป จริงๆ เราเป็นคนชอบดู Documentary ตอนนั้นก็พยายามไปรีเซิร์ชมาว่ามี Documentary อะไรเกี่ยวกับกราฟิกสไตล์นั้นๆ เช่น อยากเห็นกราฟิกสไตล์กลิตเตอร์ยุค 90 เหมือนเกมแต่งตัวสมัยเด็กที่เราเล่นๆ กัน เราก็จะกดเข้าไปดูในหมวดเกมส์แต่งตัวใน Y8 เพราะมันตอบโจทย์

คิดว่าโปรเจกต์เจลบอยเป็นตัวเองมากน้อยแค่ไหน

เป็นตัวเองประมาณหนึ่งเลยนะ เพราะเราทำที่มีความ Maximum อยู่แล้ว พอมาเจอเจลบอยที่มีความ Maximum เหมือนกัน อาจด้วยยุคของเจลบอยมันมีความซนๆ ตรงกับซันด้วย แล้วงาน LOOKE เขาไม่ฟิกคอมโพสหรือเลย์เอาต์ว่าต้องเป๊ะขนาดนั้น อย่างภาษาในทีมที่ใช้กันคือเราสามารถ ‘เละได้’

เมื่อศิลปินตัวน้อยเห็นคิ้วเราเริ่มยกสูงเลยรีบออกตัวพูดดักว่าความหมายมันไม่ได้แย่อย่างที่คิด พร้อมอธิบายคำแปลจากพจนานุกรมที่พรรคพวกเขาบัญญัติขึ้นมาฟาดฟันกันเองให้ฟัง

“งานคุณทุเรศมากเลยอะ” ประโยคที่ซันได้ยินบ่อยครั้งหลังจากที่อาจารย์ได้รับงานเขา มีอีกหนึ่งศัพท์ที่ไม่ค่อยดี แต่เขาชอบใช้กันคือ “โห ซันงานแม่งเหี้ยมากอะ” ทั้งนี้ทั้งนั้นคำแปลของมันมีความหมายว่า ‘งานเราแม่งออกจากกรอบมาก’

นิยามสไตล์งานของตัวเองว่าอะไร

‘BAD GRAPHIC!’ 

หลังพูดจบในห้องก็มีเสียงหัวเราะทั้งเราและซันผสมปนเปกัน 

จริงๆ เวลาทำงานเราก็ไม่ได้คิดขนาดนั้นว่าอยากทำงานสไตล์ไหน แต่เวลาทำงานเราชอบเอาเอเลเมนต์มาทำลาย ชอบเอางานเละๆ มาจัดวางใหม่ให้มันสวย และก็ไม่ชอบทำงานที่มันดูเรียบร้อยจนเกินไป อยากทำงานออกมาให้คนเห็นแล้วรู้สึกซี๊ดๆ

หนุ่มน้อยจึ๊ปากโชว์เพิ่มความเข็ดฟัน 

ชอบให้คนมองงานเราแล้วพ่นคำว่า “โห ทุเรศ” คำนี้มันทำซันสะใจสุดๆ ไปเลย

กว่าจะเป็นลายเซ็นที่ดื้อขนาดนี้ หาคาแรกเตอร์ตัวเองได้ยังไง

ถ้าเป็นศิลปะที่เราชอบมากๆ คือกราฟฟิตี้ ซันเป็นคนนั่ง Grab เยอะมากๆ เวลาที่ผ่านโซนต่างๆ ในกรุงเทพฯ ทำให้รู้สึกว่ากราฟฟิตี้มันมีความอันเดอร์กราวนด์ มันเป็นภาพที่สวย แต่เป็นความสวยที่คนทำแอบคนอื่นมานั่งพ่นสีด้วยความก๋ากั่น แล้วต้องรีบทำในเวลาที่จำกัด ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่ผิดนะ 

เรามองว่าถ้าในประเทศเรามีพื้นที่ให้คนทำกราฟฟิตี้เยอะขึ้นคงจะดี ยิ่งกราฟฟิตี้ในกรุงเทพฯ เป็นสิ่งที่ควรเอามาเชิดชูมากๆ เพราะมันมีความสวยงามแบบนอกกรอบที่ส่งผลต่อมาให้เป็นแบรนด์กราฟิกเพราะลายกราฟิกมันก็คือเอเลเมนต์ที่ไม่ได้อยู่ในขนบธรรมเนียม หรือพื้นฐานของความสวยงามขนาดนั้น เราได้รับแรงบันดาลใจมาจากสิ่งนี้ เวลาทำงานก็ชอบมองตัวเองว่าเป็นคนที่แอบมาลักลอบสร้างผลงานเหมือนกัน

ระหว่างทางเจออุปสรรคยังไงบ้าง

ตอนที่เราทำเป็นโปรเจกต์รายการเจลบอยมันยาวมากประมาณ 3 – 4 เดือน 8 อีพี แล้วงานมันมีเอเลเมนต์เกือบ 200 ชิ้นเลย ตอนทำอีพีแรกเราบอกครีเอทิฟว่า “หาคนอื่นไหม ไม่อยากทำแล้ว” ความรู้สึกนี้เกิดจากการที่เราโดนแก้งานหลายๆ รอบ เราไม่ได้ไม่เชื่อมั่นในดีไซน์ของตัวเองนะ เพียงแต่เราไม่สามารถทำงานที่มีกรอบได้ขนาดนั้น 

รู้สึกว่าสิ่งที่ต้องสู้มากๆ น่าจะเป็นอีโก้เล็กๆ ความดื้อของตัวเองที่ยังติดชุดความคิดเด็กๆ อยู่ มั่นใจในตัวเองเกินไปแต่พอได้มาคุยกับพี่ๆ เขาก็ยังเชื่อมาโดยตลอดว่าเราจะทำได้ เชื่อว่าความเละ ความดื้อของเราจะสามารถผลิตงานที่ต่างจากคนอื่นได้ 

ต้องขอบคุณทีม LOOKE ที่เขายอมรับความดื้อบางส่วนของเราได้ เลยรู้สึกว่า LOOKE เป็นทั้งบริษัทแล้วก็เป็นโรงเรียนให้เราในเวลาเดียวกัน 

คำสารภาพของเด็กดื้อที่เหมือนจะเข็ดหลาบ กลับแอบเงยหน้ารับโทษเพิ่มว่าตอนนี้เขาก็ยังคงดื้ออยู่ “น้องซันยังไม่กล้าปล่อยงานออกไปแบบนี้ ยังอยากดื้อ อยากลองแก้ลองทำจนกว่ามันจะดีอยู่” ทำงานเกินเดดไลน์บ้างแต่ขอแลกด้วยคุณภาพงานยังไงเขาก็ว่าคุ้ม พี่ๆ ที่ถือไม้เรียวอยู่ก็คล้อยตามด้วยความเชื่อใจ

คิดว่าทำไมเขาถึงเลือกเรา

เราชอบคิดต่อจากสิ่งที่เขาให้ รู้สึกว่าตัวเองเสิร์ฟให้เขามากกว่าสิ่งที่เขาต้องการ เวลาทำงานเราก็อยากให้มีเอเลเมนต์ที่มีความเป็นเราอยู่ในงานด้วย จริงๆ เขาก็ไม่ได้ขอนะ แต่เราชอบแถมโปรโมชัน

มีช่วงเวลาที่คิดไม่ออกไหม

นี่ก็เป็นอีกหนึ่งอุปสรรค เวลาคิดไม่ออกก็จะไม่ทำจนกว่าจะคิดออก ซันไม่อยากทำงานที่ผ่านไปแล้วกลับมามองแล้วไม่เข้าใจมัน ส่วนมากก็จะทำความเข้าใจกับคอนเซปต์ให้เข้าใจจริงๆ ให้รู้สึกว่าชอบจริงๆ ถึงจะทำมันออกมาได้ เวลาคิดไม่ออกก็จะนั่งคิดจนกว่าจะคิดออก 

บางทีเวลาส่งงานอาจารย์ ใกล้จะมีเดดไลน์ เราก็จะสารภาพตามตรงว่า “อาจารย์ซันคิดไม่ออก”  เราไม่ซีเรียสกับเกรดเลย เกรดเท่าไหร่ก็ได้ แต่ขอให้งานออกมาแล้วชอบมันก็พอ เทอมแรกก็เลยได้เกรด C มาสามสี่ตัว (คอตก)

คิดว่าตอนนี้ลายเซ็นเราชัดรึยัง

อาจจะยัง แต่เวลางานโพสต์ออกไปคนไม่รู้จักกันก็จะเดาว่า “เอ้ย! อันนี้งานของคนนี้ทำแน่เลย ว่าแล้วว่าคุณคนนี้เป็นคนทำ” เราเองอาจจะยังมองไม่ชัดแต่แฟนคลับเขาดูกันออก

มีคติอะไรที่ใช้ในการทำงานบ้างไหม

มีประโยคหนึ่งที่ไปจำจากใครไม่รู้ว่า “ทำดีได้ดี ทำไม่ดีทำใหม่” จริงๆ เราเป็นคนงอแงมากไม่อยากทำงานที่ตัวเองไม่ชอบ รู้สึกอยากทำงานที่หันกลับไปมองแล้วยังชอบมันอยู่ ประโยคนี้หมายความว่าทำดีก็ได้ดี แต่ถ้าทำไม่ดีเราก็แค่ทำใหม่ไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะดี ระหว่างทางจะยากจะเหนื่อย จะงอแงแค่ไหน แต่สุดท้ายผลลัพธ์มันไม่เคยทำร้ายเราเลย 

อย่างโปรเจกต์เจลบอยก็มีเหนื่อย มีท้อบ้างเพราะสเกลงานมันใหญ่มาก แต่พอเห็นผลตอบรับจากแฟนคลับที่ให้ความสำคัญกับงานที่เราทำ มันเป็นแพสชันได้ดีมากๆ ทุกคนไม่ได้เสพเพียงแค่ว่าสวย แต่เขาตีความแล้วก็มาติดตามงานเราต่อ มันทำให้เรามีไฟไปทำอีกหลายๆ อย่างได้เยอะเลย

ความฝันของหนู

การศึกษาทุกที่มันก็คล้ายกันแหละ เขาก็แค่อยากเอาชนะตัวเองเพียงเท่านั้น ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองต้องเป็นเด็กเรียนดีเก่งกาจอยู่แล้ว แม่เคยบอกเขาว่าอยากได้เกียรตินิยม เขาก็สวนทันควันว่าคงเอามาให้ไม่ได้แถมยังได้เอฟมาเป็นของฝากอีก แต่ไอดอลในดวงใจมักจบการศึกษาจากสถาบันนี้เขาเลยดั้นด้นเบียดตัวเองเข้ามาจนได้หลังจากพักใจใน ‘สถานะเด็กซิ่ว’ มาเป็นปี

ปีแรกที่ทำพอร์ตกับปีที่ทำพอร์ตแล้วติดมันต่างกัน

ปีแรกซันอยากทำงานให้เก่งที่สุด

ปีที่สองซันอยากทำงานให้ดี ให้รู้ว่าเราเป็นเด็กยังไง

ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าเขาจะชอบเด็กดื้อไหมด้วยซ้ำ แต่เชื่อว่าถ้าซันควักออกมาให้เขาเห็นเขาก็คงอยากจะคุยกับซันบ้าง ปีนั้นมันเลยเหมือนฝันมากๆ เหมือนฝันไว้แล้วก็ได้ในสิ่งที่ตัวเองอยากได้

เริ่มทำกราฟิกจริงๆ จังๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่

น่าจะเป็นช่วงเข้ามหาวิทยาลัย จริงๆ เราไม่ได้มองว่าต้องมาทำกราฟิกด้วยนะ แค่รู้สึกว่าเป็นคนวาดรูปได้ ตอนนั้นเรารู้จักแค่พวกคณะนิเทศ มหาวิทยาลัยศิลปากร ถ้ามองแคบๆ ก็คิดว่ามันต้องเป็นสายวาดรูป แต่พอศึกษามาเรื่อยๆ คิดว่าสิ่งที่ใกล้สุดคงเป็นนิเทศ เพราะเราอยากเล่าเรื่องชอบพูดไปเรื่อยแต่พูดไม่รู้เรื่อง (หัวเราะ)

หนุ่มน้อยผมส้มควักอุปกรณ์คู่ใจออกจากกระเป๋า ดวงตาที่เริ่มมีประกาย น้ำเสียงที่เริ่มไต่ระดับความดังขึ้นมาทีละนิดคล้ายว่าความเขินอายเริ่มถูกสะบัดทิ้งไปทีละน้อยแล้ว 

“จริงๆ มีพอร์ตโฟลิโอที่เราอยากโชว์อยู่ด้วยนะ” ท่าทางกระตือรือร้นอยากอวดโชว์ผลงานทำเอาเรานึกถึงเด็กน้อยตามงานโรงเรียนที่ยกภาพวาดมาอวดเบ่งผู้ปกครองก็ไม่เชิง

เมื่อผลงานถูกตั้งโต๊ะราวกับมีเสียงประกอบว่า แท่นแท๊น!

งานนี้มาจากอาการแปลกๆ ที่เรารู้สึกเวลาออกไปข้างนอกแล้วคนสนใจเยอะๆ น้ำตาจะไหล เป็นอาการที่เราเป็นตั้งแต่เด็กๆ เพื่อนก็จะงงเวลาเราไปพรีเซนต์หน้าห้อง มันไม่ใช่การร้องไห้แบบสะอึกสะอื้น แค่น้ำตาเรามันไหลออกมา คนอื่นเขาก็จะไม่เข้าใจ ซันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันเลยตั้งชื่ออาการนี้ขึ้นมาว่า ‘ภาวะหัวหอม’ เปรียบเสมือนสภาวะแวดล้อมหัวหอมที่บิ้วให้น้ำตาเราไหล เวลาเพื่อนมาถามเราก็จะบอกว่า “เราไม่ได้เป็นไรนะ แค่แสบตา”

“อย่าไปเอาไรกับมันมาก มันพูดไม่รู้เรื่องเป็นคนเละๆ อยู่แบบสนุกๆ ได้”

ช่วงแรกเขาไม่ได้มั่นใจขนาดนั้น ด้วยความเป็นเด็กกิจกรรม เป็นเด็กตลก แต่ก็ยังติดเขินอาย ซันอธิบายตัวเองให้เรานึกภาพออกในตอนที่เขายังไม่ได้ถูกขัดเกลา แต่เขาก็เริ่มทิ้งขว้างความเขินอายหลังจากประโยคที่อาจารย์ท่านหนึ่งแซวว่า “ถ้าจะเป็นดาราต้องพูดเก่งๆ” จึงกลายมาเป็นผลงาน ‘Dear my teacher’ โปสเตอร์ให้กำลังใจอาจารย์ ออกแบบโดยวางคอมโพสเป็นตัวเองแปรอักษรเหมือนพานไหว้ครูเพื่ออยากสื่อขอบคุณอาจารย์ในแบบที่เขาเป็น แล้วก็ได้กลายมาเป็นผลงานที่อาจารย์ตกปากรับซันเข้ารั้วมหาวิทยาลัยจากงานนี้เช่นกันเพราะ มันเละ

ผลงานมากมายถูกสาธยายแบบไม่พักโฆษณาจนเราแทบรับพลังจินตนาการของหนุ่มน้อยแบบ Overdose แต่ทุกผลงานยังมีคาแรกเตอร์ความเป็นซันติดหนึบอยู่ในทุกชิ้นที่เราได้ชม เอาเข้าจริงเส้นทางของซันไม่ได้มีแค่ช่วงที่กระโดดลั้นลา แต่ช่วงล้มลุกคลุกคลานก็มีอยู่บ้างตามประสาเจน Z

เด็กหลังห้อง

ประโยคที่ผ่านหูเขาบ่อยที่สุดในช่วงวัยมัธยม วัยที่ใครหลายคนอาจอยู่ในช่วงลอกคราบเหมือนกับซัน ความสามารถพิเศษที่อาจเริ่มจากการแอบอาจารย์วาดรูปคาบโฮมรูม แอบสร้างผลงานบนโต๊ะเพื่อนราวกับละเลงสีบนผืนผ้าใบ พรสวรรค์ของเหล่าศิลปินตัวน้อยมักถูกซ้อนเร้น และกดทับด้วยบรรทัดฐานของการเป็น ‘เด็กดี’

เด็กดื้อคนนี้จึงขอแหกกฎพร้อมเป็นแกนนำให้เด็กหลังห้องหลายคนกล้าที่จะก้าวออกมาแสดงตัวตนกันหน้ากระดาน โดยใช้ชีวิตของตัวเขาเป็นหลักฐานชั้นดีพิสูจน์ว่าการเป็นตัวเองก็สามารถประสบความสำเร็จได้เชกเช่นเดียวกับเด็กดีไม่แพ้กัน แม้ว่าจะเดินเซซ้ายแฉลบขวาไปบ้างแต่ก็ยังเลี้ยวกลับมาเข้าเส้นชัยได้

ตั้งแต่เด็กจนโต วิวัฒนาการดีไซน์ของเราเปลี่ยนไปยังไงบ้าง

จำได้ว่าช่วงม.ต้นเราอยู่ในห้องที่ห้ามวาดรูป อาจารย์เดินมาบอกว่า “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ให้วาดรูป” แต่เราก็แอบวาดใต้โต๊ะอยู่ดี จนรู้สึกว่าสิ่งที่เราทำ คนน่าจะไม่ได้ให้ค่าขนาดนั้น เราก็เลยพยายามวาดให้สวย เพื่อไปวาดแข่ง เราเคยคิดว่าความสวยคือการวาดให้เหมือนที่สุด แต่สุดท้ายพอเราทำไม่ได้ก็กลับมาวาดเละๆ เทะๆ อยู่ดี 

ตอนนั้นก็เลยวาดสติกเกอร์ไลน์แล้วเพื่อนก็รุมใช้กัน รุมชมกันว่า “ชอบมากเลย เหี้ยดี เลวมาก” มีเพื่อนคนหนึ่งทักมาบอกว่า “ลายเส้นมึงนี่มันเลวมาก มันทุเรศมากเลยอ่ะ” เหมือนยิ่งโตยิ่งมีพื้นที่ที่คนมาเข้าใจเรามากขึ้น

ความรู้สึกสะใจเวลาคนมาบอกว่างานเราเละๆ เทะๆ เริ่มมาจากไหน

ตอนเด็กก็จะมีเพื่อนที่มารยาทดี เรียนเก่งแล้วโดนครูชม แต่เราจะโดนชม เพราะตีลังกาเก่ง ด้วยความที่เราเป็นเด็กแปลกๆ เวลาโดนชมจะมาจากการแสดงออกที่เละเทะมากกว่าการที่เราทำอะไรดีๆ เราก็ติดมาจนถึงตอนนี้ ถ้าทำงานก็อยากให้มีคนชมแบบนั้น เราจะรู้สึกสะใจมากกว่าโดนชมว่าสวยงามฟินๆ

เป็นคนชอบเอาชนะหรอ

ใช่! (น้ำเสียงหึกเหิม) ชอบเอาชนะ ชอบเอาชนะเลยล่ะ

เคยแพ้ไหม

แพ้เยอะมาก แต่ก็เพราะว่าแพ้มาบ้าง มันเลยยิ่งกระหาย รู้สึกว่าแพ้ได้ แต่อย่าไปยอมแพ้มัน จริงๆ ต้องขอบคุณยายด้วยครับ ซันเป็นคนไม่เชื่อเรื่องดูดวงเลยแต่ยายเป็นหมอดูชอบพูดว่า “ซันปีนี้ มองละ ทำได้” แล้วปีนั้นก็ทำได้จริงๆ! แต่ก็ไม่เชื่อยายอยู่ดี คิดว่าที่ทำได้เพราะเราเป็นคนโลกสวยชอบฝันชอบจินตนาการแล้วยายก็เป็นคนแบบเดียวกัน พอมีคนซัปพอร์ตเราจากข้างหลัง คนที่พร้อมฝันเฟื่องไปพร้อมกันมันก็ดี

มีแรงบันดาลใจไหม เช่น ตอนเด็กๆ อยากเป็นคนนั้น อยากทำแบบนี้

เป็นคนวาดการ์ตูนอยู่แล้ว วาดเองอ่านเอง ตอนเด็กๆ ไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะเป็นเด็กแปลกๆ สมัยก่อนเวลาสอบก็ได้ที่สุดท้ายของห้อง คือเป็นคาแรกเตอร์ที่โคตรไม่น่าคบเลย จำได้ว่าโดนแกล้งตั้งแต่เด็กเพราะชอบคุยคนเดียวมาก แต่ด้วยความที่เป็นคนที่ชอบคุยคนเดียวมากๆ แล้วก็วาดการ์ตูนเก่งมากๆ ช่วงป.6 ก็เลยเพื่อนเยอะมากๆ เพราะเพื่อนก็จะคอยมาติดตามว่าการ์ตูนเรื่องนี้จะเป็นยังไงต่อ รู้สึกว่าการที่เราชอบเล่าเรื่องมันเป็นสิ่งที่ทำให้ซันมีเพื่อนมันเหมือนเป็นสิ่งที่ปูมาตั้งแต่แรกแล้วว่าซันชอบเล่าเรื่องมากแค่ไหน

ตอนนี้ยังคิดว่าตัวเองขี้แงอยู่ไหม

มาก เหมือนเดิมเลย รู้สึกว่ายังไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งกับตัวเองขนาดนั้น แต่ด้วยความที่ซันอาจจะเป็นคนขี้แงด้วย จึงได้พัฒนาความคิดของตัวเอง ถ้าเป็นคนที่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่แรกก็อาจจะไม่ได้เป็นคนคิดเยอะขนาดนี้ เอาจริงคนรอบข้างมีส่วนช่วยมากในเรื่องของ Emotional Support บางครั้งเราก็ยังไม่ได้แข็งแรงมากพอที่จะผ่านความกดดันต่างๆ ได้ด้วยตัวเอง

ผลงานไหนที่ทำให้ได้เรียนรู้มากที่สุด

ก็คงเป็น GELTY ตั้งแต่อีพีแรกที่เราบอกไม่อยากทำแล้ว เพราะสเกลมันใหญ่มาก เราเป็นเด็กที่ได้มาทำงานกับคนที่ทำงานจริงจังมากๆ รู้สึกว่าไปเป็นตัวถ่วงเขา ปัญหาของเราอาจจะแค่สื่อสารกับเขาไม่มากพอ ด้วยความเป็นเด็ก เราคิดว่าเขาจะไม่เข้าใจ แต่ว่ามันไม่ใช่ เขาโคตรเข้าใจเลย! หลังจากได้คุยทำให้เรากล้าผลิตงานออกมาได้ดีขึ้น 

นายกสมาคมสนามเด็กเล่น

เสียงในหัวของหนุ่มน้อยที่เริ่มกลับตาลปัตรเผยว่าจากตอนแรกที่เขาคิดว่าอยากทำสิ่งนี้เฉยๆ พอจบไปก็อาจจะไปทำสิ่งอื่น เพียงแค่อยากมาลองดูว่าจะทำได้ดีแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาเห็นแล้วว่าอยากทำงานในวงการนี้ อยากผลิตงานให้ศิลปิน อยากตีความจากงานที่ได้รับมอบหมายหรือพูดคุยกับศิลปินโดยตรงเพื่อสื่อสารออกมาให้ทุกคนได้รับชมผลงานไปเรื่อยๆ 
ทุกวันนี้ ทุกผลงาน ทุกเอเลเมนต์ เขารู้สึกสนุกมากกับการลงมือทำ ยิ่งผลตอบรับจากโปรเจกต์เจลบอยทำให้เขามั่นใจว่าจะตั้งใจผลิตผลงานออกมาให้น่าจับตามองต่อไป แล้วหากต้องมองตัวเองต่อไปในอีก 10 20 ปีข้างหน้า สิ่งนี้ก็จะเป็นสิ่งที่เขายืนยันว่าจะทำอย่างแน่นอน

รู้สึกยังไงที่ช่วงนี้มีพื้นที่ให้คนออกแบบเยอะขึ้น

ดีใจที่เห็นทุกๆ คนเริ่มสนุกกันมากขึ้น แต่ก็ยังคิดอยู่ว่าอนาคตอยากให้พื้นที่กว้างมากขึ้นกว่านี้ เรารู้สึกว่าตัวเองยังโชคดีที่ได้มาเจอพื้นที่ที่เขาปล่อยให้ดื้อได้ แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่เก่งกันมากๆ แต่ยังไม่ได้รับโอกาสที่จะได้ปล่อยของ

เรามองว่ามันคงจะดีนะ ถ้ามีพื้นที่ให้สำหรับคนพวกนี้ที่นอกจากทำงานให้ Publish แล้วก็ยังได้ใส่ความเป็นตัวเองไปด้วย ไม่ใช่ว่ากราฟิกที่ดีคือทำงานตรงกับสิ่งที่กำหนดมาได้เป๊ะ แต่ทุกๆ คนมีความเป็น Artist ของตัวเองอยู่ ยิ่งเป็นเด็กตอนยื่นพอร์ต เขาต้องสร้างผลงานที่เป็นตัวเองมากๆ เพื่อให้มหาวิทยาลัยได้เห็นตัวตน แต่พอเวลาทำงานกลับไม่ได้แสดงความเป็นตัวเองออกมาขนาดนั้น 

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากเห็นหลายบริษัทเปิดรับเด็กรุ่นใหม่ ไม่ต้องกลัวเขาทำงานไม่ได้ แค่ปล่อยให้เขา Explore ความเป็นตัวเองมันคงจะสนุกกว่านี้มากๆๆๆ

แต่ถึงเยอะขึ้นก็ไม่ได้เยอะมากเท่าที่ควร ในฐานะเด็กกราฟิกดีไซน์ มีอะไรอยากบอกคนในอุตสาหกรรมนี้บ้างไหม

ถ้ามีกล้องเนี่ยจะยกมือไหว้ (พนมมือเหนือหัว) ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ คนยุคใหม่ก็ออกมาเรื่อยๆ ถ้าเราลองให้โอกาสและความเชื่อใจมันจะสนุกขึ้น ทุกคนมีลายเส้นเป็นของตัวเอง ถ้าปล่อยให้เขาใช้ชุดความคิดของตัวเองงานมันจะแตกแขนงออกมาเป็นหลายสไตล์มากๆ 

แล้วเด็กเจนอัลฟาที่เขาเล่นตราลาเลโร่ ตราลาล่า (มีม AI Italian Brainrot) โตขึ้นมาก็จะเห็นว่ามีหลายคนที่เป็นไอดอลเขาได้ ถ้าอนาคตเชื่อมั่นเขา ซัปพอร์ตเขาก็คงจะทำให้คนในวงการนี้มีพื้นที่กว้างขึ้นอีกมาก ไอดอลเราหลายคนก็บอกว่าเขายังมีแพสชันตรงนี้อยู่ แต่เขาไม่ได้มีเงินซัปพอร์ต ถ้ามีแรงซัปเขาอาจจะไปได้ไกลกว่านี้มาก หากเราให้ค่าศิลปะเท่ากับศาสตร์อื่นๆ 

มีอะไรอยากฝากถึงคนที่กำลังพยายาม แต่โอกาสยังมาไม่ถึง

เราอยากให้ทุกคนเก็บความอยากเอาไว้เยอะๆ กระหายกับมันมากๆ ว่าอยากทำอะไร ความโลภเอาจริงมากไปมันก็ไม่ดีหรอก แต่ถ้ามีไว้มันก็สามารถกลายเป็นแรงผลักดันตัวเองให้ขึ้นไปได้ อย่าลืมว่าตัวเองอยากได้อะไร ถ้าทุกคนกระหายมันมากๆ แล้วพยายามไปเรื่อยๆ ทุกคนก็จะได้ในสิ่งที่ตัวเองอยากได้จริงๆ นะ!

มีอีกอย่างที่เราชอบทำมันเหมือนการ Manifest เลยคือการทำ Vision Board แปะไปเลยว่าเราอยากเป็นคนแบบไหน แต่เราไม่เคยแปะเรื่องการศึกษาเลยแม้แต่ครั้งเดียว มีแต่แปะว่าอยากทำอาร์ตให้วง Boy Group จังเลย 

ตอนเริ่มทำกราฟิกแรกๆ ก็มีซ้อมสัมภาษณ์กับตัวเองด้วยแต่ว่าก็ไม่เคยคิดว่าจะมีคนมาถามจริงๆ ดีใจมาก ตอนที่ได้รับการติดต่อมาคิดว่าเพื่อนแกล้งแต่พอฟังไปฟังมา อ้าว a day ของจริง 

ความหึกเหิมจากเสียงดังฟังชัด ความเร็วการพูดที่พรั่งพรูราวกับรอคำถามนี้มานาน เขานำประสบการณ์มาเน้นย้ำกับทุกคนเหมือนสวมบทหัวหน้าสมาคมเด็กดื้อที่ขอทวงพื้นที่สื่อให้พรรคพวกได้โชว์ฝีมือจอมขมัง

ก่อนได้รับโอกาสอย่างทุกวันนี้ เคยตั้งคำถามกับตัวเองไหมว่ามาถูกทางหรือเปล่า

เคย ช่วงที่ยังหาเงินไม่ได้รู้สึกสิ่งที่เราทำมาผิดหมด งานที่นำไปส่งอาจารย์ก็รู้สึกว่ามันคงใหม่ไปสำหรับเขา เคยคิดว่าอีกสามเดือนถ้าไม่มีคนมองเห็นคงจะละทิ้งทุกอย่าง กลับตัวกลับใจมาเป็นเด็กดีให้อาจารย์ คิดว่าจะตั้งใจทำงานอย่างเรียบร้อยเลยแหละ ถ้าอาจารย์ให้แก้ก็จะแก้ให้ร้อยรอบเลย แต่พอเราได้มาเจอพื้นที่ที่มีคนเห็นคุณค่าจากงานที่เราทำเลยคิดว่า “เห้ย! มันไม่มีใครมาแทนเราได้”

แต่ไทม์มิ่งที่เราเจอมันดีมาก ทำให้รู้ว่าสิ่งที่เราคิดและตั้งใจจริงๆ เราไม่เคยผิดเลย เราคิดถูกมากที่ดื้อ ไม่ยอมแก้งานอาจารย์แล้วได้เกรด C มา ทำให้เรามีงานแบบนี้มาให้พี่เขาได้เห็น ทุกคนเห็นงานแล้วบอกมันยูนีกมาก เราไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นที่สุดของเอกลักษณ์นะครับ แต่เราโชคดีที่สภาพแวดล้อมให้ค่ากับความเป็นเรา

การที่ไม่ได้เป็นไปตามกรอบเดิมๆ ไม่ได้หมายความว่าเด็กรุ่นใหม่ทำไม่ได้ แค่อาจจะใหม่เกินไปจนคุณไม่เข้าใจหรือเปล่า แต่เดี๋ยวคุณก็จะเข้าใจเอง มันต้องลองแม่ เข้าใจป่ะ เออ! พี่ลองหน่อย มันจะเริ่ดเลยล่ะ 

ประโยคขายตรงทำเอาเรายิ้มจนปวดแก้ม คงไม่ใช่แค่เด็กดีแล้วที่ได้รับของขวัญ เมื่อเด็กดื้อคนนี้พิสูจน์ให้เห็นถึงผลลัพธ์ที่ซานต้าก็ไม่น่าจะให้ได้ หลายครั้งที่เด็กคนนี้ขอบคุณจังหวะชีวิตที่มอบโอกาสให้กัน แต่หากมองกลับกันเด็กคนนี้แทบไม่ปล่อยให้โชคได้ทำงานของตัวเองเลยสักครั้ง เขาพยายามเหวี่ยงตัวเองไปคว้าโอกาสอยู่เสมอเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะทำได้

ซันบอกว่าเป็นคนชอบจินตนาการ อยากเห็นโลกของสายงานนี้ในไทยเป็นยังไง

กราฟิกดีไซน์ไม่ใช่สิ่งที่อาร์ตทิสต์ทั่วประเทศไทยต้องไปขอร้องใครว่ามาใช้ฉันหน่อย ฉันจะทำงานแบบนี้ให้คุณ ถ้าอุตสาหกรรมนี้ควรให้ค่ากราฟิกดีไซน์มากกว่านี้ เพราะจะทำให้อุตสาหกรรมนี้อยู่ต่อไปได้

ถ้าในอนาคตเราอยากเห็นศิลปิน 100 วง มีอาร์ตที่แตกต่างมาประชันฝีมือกัน แต่ละค่ายมีคาแรกเตอร์ที่ต่างกัน อยากเดินไปที่ไหนก็ตามในไทยแล้วเจอโปสเตอร์ที่ออกแบบอย่างตั้งใจ หรือมองขึ้นไปบนบิลบอร์ดมีงานศิลปะเชิงอาร์ตทิสต์ในทุกๆ ที่ เราว่ามันคงสนุกกว่านี้มาก อยากเห็นทุกคนออกมาแข่งขันกัน คงดีมากถ้าแสงมันสาดถึงทุกคน  

หัวหน้าสมาคมเด็กดื้อขอทิ้งท้ายความหวังพร้อมตบเข่าฉาดว่า “อยากให้มี ARTLYMPIC!”

The post โลกขีดเขียนของเด็กดื้อ ‘ซัน – กรกฎ โยธารักษ์’ กราฟิกสถานะจอมซน ขี้เหงา เอาแต่ใจ appeared first on a day magazine.

เราสืบความได้ว่าพวกเขาคือหัวหลักหนึ่งของคนกอง 

และกระจ่างแจ้งว่าอาชีพนี้มีชื่อเรียกคือ Location Manager

หน้าที่หลักของพวกเขาคือการเฟ้นหาสถานที่ถ่ายทำเพื่อนำมาเสนอกองถ่าย ก่อนจะพาทีมไปยังที่แห่งนั้น และพากลับออกมาอย่างปลอดภัย 

ชายอายุ 48 ปีที่เรานัดพบในบ่ายวันพุธก็เป็นหัวหลักหนึ่งของคนกอง ใช่แค่เขาตะบี้ตะบันจะหาโลเคชันขึ้นหิ้งให้ภาพยนตร์ แต่กับความอยากทำอาชีพสเกาต์โลก็เช่นกัน เขาตั้งใจจะเป็นให้ได้ เขารู้ว่าเขาจะเป็นได้ ความคิดทั้งหมดเกิดขึ้นขณะยืนอย่างไร้ตัวตนในกองถ่าย เพราะสถานะคราวนั้นคือเด็กวิ่งงาน

ท้ายที่สุดเขาก็กลายเป็น ‘เทพโลเคชัน’ สมชื่อ ‘เทพ – ธัญญเทพ สุวรรณมงคล’ 

คนในวงการภาพยนตร์รู้จักมักคุ้นกับเขาดี และเราเชื่อว่าตึกร้างในเมืองหลวงก็คงจะพยักหน้าเห็นด้วย เพราะเท้าของเขามีนิสัยอยากรู้อยากเห็น แม้หยากไย่จะเกาะหน้าต่าง แม้จะมีประวัติชวนสะพรึงจากคำบอกของชาวบ้าน แต่หากมันงดงามในสายตาเทพ อย่างไรเสียเขาก็จะเดินเข้าไป

วอร์มคอให้ดี สะบัดแขนขาเรียกเรี่ยวแรง เราจะตัดโบว์แดงให้พอร์ตฟอลิโอเล่มหนาของนักเฟ้นหาสถานที่กัน แน่ใจได้เลยว่าคออาคารปูนเปลือยจะอยากเดินตามเทพไปจนสุดทาง

เรื่องไม่เบของเบ๊บอย

ได้ยินมาว่าโจทย์แรกที่ต้องหาโลเคชันก็ถูกไล่กลับบ้านจนร้องไห้เลยเหรอ

โห! ผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว โจทย์แรกคือพี่ม่ำให้เราหาบ้านสไตล์หลุยส์ วิธีการทำงานในสมัยนั้นไม่มีใครมาสอน ต้องเอาตัวรอดเอง แล้วก็เป็นงานแรกที่เราไม่รู้เลยว่ากระบวนการเป็นอย่างไร มันเป็นเรื่องยากเสมอถ้าเรายังไม่รู้แล้วต้องทำ เหมือนจับเราโยนลงน้ำดูว่าเราจะว่ายได้ไหม มันก็ว่ายไม่ได้หรอก เพราะทุกอย่างต้องมีคนไกด์ก่อน 

แต่เราอยากพิสูจน์ตัวเองว่าอาชีพนี้เลี้ยงชีพเราได้ จำได้ว่าถึงขั้นเคยมีเงินในกระเป๋ายี่สิบบาท เราก็ซื้อหัวกุ้งเสียบไม้กิน กินไปร้องไห้ไป ชีวิตบัดซบมากเลย (หัวเราะ) อยากทำตามความฝันแต่ในชีวิตจริงมันไม่ได้ สุดท้ายมีพี่โทรมาเรียกให้ไปลองงานดูอีกครั้ง เราก็เอา! เอาวะลองดู

ปั้นตัวเองจนเป็นที่รู้จักได้อย่างไร

เพราะเราทำอยู่อาชีพเดียว ไม่เคยแฉลบไปทำอย่างอื่น มันเป็นอาชีพที่เราทำได้ดีที่สุดในชีวิตแล้ว หรืออาจเป็นเพราะเราทำเพจด้วย คนก็เลยรู้จักว่ามันมีอาชีพนี้อยู่ จำได้ว่าเมื่อสิบปีที่แล้วเป็นยุคเฟซบุ๊กมาใหม่ๆ ชื่อก็ตั้งว่าเทพโลเคชัน แล้วก็คงเพราะบรรจุเป็นพนักงานประจำจนเริ่มเลี้ยงชีพตัวเองได้ 

จุดเด่นของเทพโลเคชันคืออะไร

แพง! (หัวเราะ) พูดเล่น! เรามั่นใจว่าเราเก่งในสิ่งที่ทำ ทำงานกับคนหมู่มากได้ 

ถ้ามีคนถามว่าทำไมผมต้องจ้างคุณด้วย เทพจะตอบเขาว่าอะไร

เขาจะจ้างเพราะไว้ใจเรา ไว้ใจให้ดูแลการจัดการสถานที่ให้แก่หนังและซีรีส์ของเขา เราว่าเขาซื้อความไว้ใจมากกว่า แต่ก็มีคนไม่จ้างเราเยอะแยะนะ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลของอายุหรือราคา ทั้งหมดเป็นเรื่องธรรมดา ปีนี้อายุ 48 แล้ว โห! แก่ว่ะ (หัวเราะ) 

ขั้นตอนไหนของอาชีพโลเคชันแมเนเจอร์ที่จัดการยาก

คงเป็นเรื่องของคน อย่างเช่นเราถ่ายตึกที่มีสิบสองชั้น แต่บางวันก็จะถ่ายชั้นสอง ชั้นดาดฟ้า วิธีจัดการคน จัดการกองก็ไม่เหมือนกัน เราได้เรียนรู้คนทุกรูปแบบ รู้ว่าควรจะวางตัวอย่างไร เป็นกันเองแค่ไหน พูดอย่างไร เพราะไม่ว่าจะแต่งตัว กินข้าว จอดรถ ล้างจาน เขาก็จะมาถามเรากันหมดเลย 

เจอะเจอสถาปัตยกรรม

เทพเคยเขียนลงในแพลตฟอร์มเฟซบุ๊กว่าเขาไม่รู้จะบรรยายถึงมหากาพย์ซีรีส์ชุดนี้ได้อย่างไร ถึงจะออกมาสาสม เพราะมันทั้งดุเดือดและเผ็ดมัน เปื้อนยิ้มเปื้อนน้ำตาด้วยเสียงก่นด่า อารมณ์คนทำงานโปรดักชันช่างข้นคลั่ก แต่ท้ายที่สุดเมื่อมันออกมาสู่สายตาคนดู เขาก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง 

เพราะซีรีส์ที่ว่าสร้างปรากฏการณ์อันตราตรึงให้ผู้ชม เชื่อว่าใครหลายคนคงคุ้นหูชื่อซีรีส์ ‘Shine’ ที่นอกจากการแสดงใส่สุดของตัวละครแล้ว สถานที่ทั้งหมดยังทำให้ผู้ชมรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพวกเขาราวกำลังย้อนกลับไปในปี 1969 

ทั้งศาลาเฉลิมกรุง สะพานมหาดไทยอุทิศ ตึกแถวถนนอัษฎางค์ที่ถูกใช้ถ่ายทำต่างก็อยู่ในเมืองหลวงบริเวณย่านพระนคร

เทพไม่ได้หาแค่โจทย์ซีรีส์โรแมนติก แต่กับภาพยนตร์สยองขวัญ ‘404 สุขีนิรันดร์’ ก็ด้วย เขาหัวเราะส่ายหน้าเมื่อเราถามถึง เพราะมันเป็นโจทย์หินที่ต้องหาโรงแรมกึ่งเก่ากึ่งใหม่ มีระเบียงทางเดินและห้องจัดเลี้ยง ที่สำคัญคือห้องของนางเอกต้องอยู่สุดทางเดิน แม้ปกติแล้วโรงแรมจะไม่มีห้องสุดทางเดินก็ตาม แต่เขาก็หามาจนได้

อีกความน่าชื่นใจของเทพคือการได้ร่วมงานกับเน็ตฟลิกซ์ ผู้อ่านคงเห็นโจทย์ที่เขาได้รับกันเต็มตา หากเคยชมซีรีส์ ‘อนาคต’ ประเภทดรามาไซไฟแห่งปี 2025 

“เซ็ตใหญ่โต โลเคชันหายาก ดีเทลยุ่งเหยิง คนเยอะ ย้ายยับ!” เป็นจดหมายน้อยจากเทพถึงซีรีส์อนาคต นอกเหนือจากนั้นคือเป็นการทำโปรดักชันที่เขานับว่าค่าใช้จ่ายสมเหตุสมผลกับความเล่นใหญ่ ด้วยจำนวนคนกองในหนึ่งวันที่มากกว่าร้อย รถยนต์เกือบห้าสิบคัน จนถึงตอนนี้เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าผ่านมันมาได้อย่างไร

ซีรีส์ก็แล้ว ภาพยนตร์ก็แล้ว ลำดับถัดมาอาจคาดไม่ถึง เพราะเทพหาโลเคชันให้สารคดีมาแล้ว! ‘10 เรื่องจริงสารคดีวชิราวุธ BOYS to MEN’ ในสายตาของเทพมันเป็นโรงเรียนที่งดงามมาก พื้นที่กว้างขวางทั้งหมดถูกดูแลรักษาเป็นอย่างดี เขาว่าเมื่อยังเด็กเราคงไม่รู้สึกถึงความสวยงามเหล่านี้ เพราะมันอยู่ใกล้เกินไป แต่เมื่อโตขึ้นแล้วหวนกลับมามองก็จะรู้สึก

เทพว่าโจทย์ส่วนใหญ่ในการหาโลเคชันจะไม่ค่อยมีบ้านคนธรรมดา เพราะทำงานยากด้วยการจัดการที่มากโข กองถ่ายจึงมักไปตามบ้านที่เป็นสตูดิโอเสียมากกว่า แต่ก็มีบ้านที่เขายกให้เป็นหลังที่แสนพิเศษ ด้วยอายุยืนหกสิบปีและไม่เคยได้รับการแต่งตัวใหม่ตามสมัยนิยม ‘บ้านสุขุมวิท 64’ เจ้าของบ้านปัจจุบันว่าลืมตาเกิดมาก็อยู่ที่นี่แล้ว ทั้งไม่คิดเปลี่ยนแปลงลบล้างร่อยรอย เขากลัวสิ่งที่ยังเหลืออยู่จะหายไปจากความทรงจำ และดูเหมือนใจความของบ้านจะลงล็อกกับมิวสิกวิดีโอเพลง ‘ทิ้งไว้ที่เดิม’ ของศิลปิน QLER เหลือเกิน

เดินหลายล้านโลจนเป็นเทพ

‘ThepLocation’ อันเป็นชื่อเพจเฟซบุ๊กที่เทพปั้นขึ้นมาด้วยความตั้งใจ เขาอยากเก็บทุกสถานที่ที่ไปผ่านเลนส์กล้องของตัวเอง และการเปิดเพจเฟซบุ๊กช่วยเปลี่ยนชุดความคิดบางอย่างของเขาไป “ปกติโลเคชันถ่ายทำก็จะถูกบอกต่อกันในวงการ คนทำอาชีพหาโลเคชันทุกคนจะมีโลเคชันที่เป็นเหมือนอาวุธลับของตัวเอง รู้อยู่คนเดียวเลย ซึ่งเมื่อก่อนเราก็กั๊กเหมือนกัน แต่เราคิดว่าของแบบนี้มันบอกกันได้”

ตัวเลขผู้ติดตามปัจจุบันอยู่ที่สี่หมื่น ผลงานปัจจุบันก็นับไม่ถ้วน คงถึงคราวโซโลเดี่ยวให้คนรู้แล้วว่าอาชีพนักหาโลเคชันมีอยู่จริง เทพให้กำเนิดโปรเจกต์ชื่อ ‘เดินดูโลกับเทพโล’ ภายใต้โครงการ ‘Hidden Town Hidden Location กรุงเทพเมืองถ่ายหนัง’ ส่วนหนึ่งของเทศกาล BKK Design Week 2025 

“คนสมัครกันเยอะเลย! เปิดตั้งสองรอบ แต่ก็ต้องมาคัดให้เหลือรอบละ 35 คนด้วยวิธีกรอกฟอร์ม เราดูว่าเขาทำอาชีพอะไร มีความตั้งใจอยากมาเพราะอะไร แต่ละอาชีพที่มาก็แปลกๆ อย่างคุณหมอ พยาบาล บรรณารักษ์ บุรุษไปรษณีย์ ปกติพวกเขาจะไม่ค่อยได้มาเดินดูตึก แต่พวกเขามีความชอบในสถาปัตยกรรม”

“โปรเจกต์นี้ทำให้เราได้เจอลูกเพจของตัวเอง แล้วลูกเพจก็จะได้เห็นตึกที่เคยถูกใช้ในการถ่ายหนังเหมือนกัน เขาจะได้รู้ว่าทำไมที่นี่ถึงถูกเลือก บริเวณที่เราเลือกพาไปคือศูนย์รับฝากไปรษณีย์หัวลำโพง เป็นตึกรับฝากไปรษณีย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ พัสดุทั้งหมดจะถูกส่งมาที่นี่ก่อนคัดแยก ตึกจะมี 6 ชั้น รถไปรษณีย์จะเข้ามาที่ชั้นล่างสุด แล้วสายพานจากชั้นบนก็จะค่อยๆ ถูกส่งลงมา”

“แต่ปัจจุบันตึกนี้หมดสัญญาเช่าแล้ว เขาย้ายองคาพยพทั้งหมดไปที่หลักสี่ทำให้ไม่ได้ใช้งาน มีแต่กองถ่ายที่เข้าไปยืมสถานที่กัน”

การมีอยู่ของนักรักษ์สถานที่

ประโยคที่เทพพูดบ่งบอกถึงความเศร้า เขาเสียดายที่สถานที่สวยงามน่าเก่าเก็บกำลังทยอยหายไป เพราะไม่มีใครเข้ามาดูแลกันอย่างจริงจัง เทพบอกกับปากว่าหากเป็นไปได้ เขาก็อยากก่อตั้งสมาคมอนุรักษ์สถานที่ 

เราก็เชื่อว่ามันอาจเป็นไปได้ เพราะสถานที่ส่วนใหญ่ที่เขาย่างกรายเข้าไปมักถูกทิ้งร้าง เหมือนมันรอคอยการถูกค้นพบอีกครั้งจากใครสักคน และดีเหลือเกินที่ใครคนนั้นทำอาชีพข้องเกี่ยวกับสถานที่

ตัวอย่างเช่นตึกแห่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในการท่าเรือแห่งประเทศไทย มันผ่านการบันทึกจากเทพด้วยลวดลายที่ช่างประณีตสมศักดิ์ศรีสถาปนิกแห่งยุคเก่า

หรืออย่าง ‘สหกรณ์พระนคร’ ที่เทพมองแล้วเหมือนถูกย้ำเตือนความทรงจำ กระทั่งตั้งชื่อให้มันว่าความทรงจำ J7529 ตัวเลขนี้แน่นหนาในใจ เพราะวัยเด็กเขาเคยตามคุณย่าไปที่สหกรณ์ลาดพร้าว แล้วได้ยินพนักงานสอบถามรหัสสมาชิกของคุณย่า สหกรณ์พระนครแห่งนี้ทำให้เขาคิดถึงสหกรณ์ลาดพร้าวที่ปัจจุบันกลายเป็นห้างสรรพสินค้าไปแล้ว และทำให้เขาคิดถึงผู้ที่ไม่อยู่แล้ว

เหตุผลใหญ่ที่เทพเก็บบันทึกตึกรามเก่าแก่ เพราะเขากลัวสถานที่นั้นจะหายไปเหมือนกับใครบางคนในความทรงจำที่ไม่อาจบันทึกไว้ได้ทัน

ถ้ามีคนที่อยากทำอาชีพหาโลเคชันแบบเทพ มีอะไรแนะนำเขาเบื้องต้นไหม 

ไปทำอย่างอื่น (หัวเราะ) พูดเล่น! เราว่าคนที่จะเป็นโลเคชันแมเนเจอร์ได้ต้องมีสกิลในการสื่อสารพูดคุย เจรจาอย่างประนีประนอม หาทางออกเก่ง อยากรู้อยากเห็น ช่างสังเกต และชอบถ่ายรูป เราเคยจัดเวิร์กชอปโลเคชันแมเนเจอร์ แล้วก็เชิญพี่ๆ ในแวดวงมานั่งคุยกัน เราเจอสิ่งหนึ่งที่เป็นจุดร่วมของทุกคนคือความชอบในการถ่ายรูป

เทพคิดว่าทำไมถึงควรมีอาชีพหาโลเคชันอยู่ในเมื่อยุคนี้มี CG เข้ามาช่วยได้

CG เข้ามาช่วยให้ทำงานง่ายขึ้น เห็นภาพชัดขึ้น CG มันช่วยได้แต่แย่งงานเราไม่ได้ ไม่สามารถออกไปบริหารหรือจัดการคนได้หรอก เพราะงานกองถ่ายต้องพูดคุยสื่อสารกัน

เทพเรียกตัวเองว่าเป็นเทพโลเคชันได้จริงๆ ไหม

ไม่หรอก มีคนเก่งกว่าเราเยอะ เรายังไม่ใช่เบอร์หนึ่ง มีรุ่นพี่รุ่นน้องที่เขาทำงานสเกลใหญ่ๆ ได้อีกเยอะ ชื่อมันได้มากกว่า (หัวเราะ) 

ใช่ เทพอาจคิดว่าเพราะชื่อมันได้ แต่หลังจากเปิดพอร์ตเล่มหนาของเขาแล้ว หน้าปกของมันก็จะยังถูกตั้งชื่อว่า ‘เทพโลเคชัน’ อย่างสมความหมายอยู่ดี

The post ปักหมุดตามรอยเซียนตึกตรอกซอย ‘เทพ – ธัญญเทพ’ อดีตเบ๊บอยสู่โลเคชันแมเนเจอร์ appeared first on a day magazine.

และพอร์ตฟอลิโอฉบับนี้มีชื่ออองลีตะโกนออกมาจนเสียงดังทะลุหู แต่เราอยากพาไปดูการก่อร่างก่อนจะขึ้นเป็นรูปเสียหน่อย

ฝันประหลาด

เมื่อมองแล้วอาจทำให้ขนลุกชูชันขึ้นมาด้วยความหลอน เพราะอองลีเป็นคอหนังสยองขวัญ! เรียกได้ว่าไม่เคยมุดผ้าห่มหรือปิดตาดู ตามกวาดภาพยนตร์  Black Summer, World War Z, The Shining, Final Destination แน่นอนว่าในคลังของเขายังมีให้เอ่ยถึงอีกไม่รู้กี่เรื่อง

“ผมน่าจะดูหนังสยองขวัญเยอะเกินไปหน่อย ทำให้ชอบฝันเห็นอะไรหลอนๆ ผมชอบฉากนี้ในฝันมาก ตื่นมาก็รีบสเกตช์ไว้ก่อนเลย เป็นอาคารใหญ่ๆ ที่เดินลึกเข้าไปได้ แต่ผิวสัมผัส (Texture) ผนังดันเป็นเนื้อเยื่อ”

“ผมฝันว่าเดินอยู่แถวบ้าน แล้วก็มีขบวนแห่ผ่านหน้าไป ตรงกลางเป็นโลงศพ มีร่างผู้หญิงนอนอยู่ข้างบน แต่บรรยากาศในฝันไม่มืดเท่านี้นะ”

กำลังสงสัยชื่อภาพเหรอ ไม่มีหรอก อองลีตั้งอย่างเรียบง่ายแค่ว่า Untitled เพราะปกติเขาไม่ใช่คนนอนฝัน ทว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่อารมณ์ไม่คงที่ ความเครียดทับถม ทั้งฝันและภาพจะปรากฏ อาจเป็นเรื่องดีที่ไม่ได้เห็นผลงานประเภทนี้ปล่อยออกมาต่อเนื่อง อองลีคงเครียดน้อยลงแล้ว 

แต่ในความหลอนก็ยังมีอีกอารมณ์หนึ่งที่ใครจะรู้ว่ามันอยู่ด้วยกันได้ด้วย นั่นคืออารมณ์ขัน “ตอนนั้นผมอยู่ ม.4 กำลังเข้าช่วงโควิดพอดีเลยไม่ได้ตัดผม กำลังหล่อเลย (หัวเราะ) วันที่ต้องไปโรงเรียนก็แอบอยู่บนห้องกับเพื่อน ไม่ยอมไปเข้าแถวเช้า รองผอ.เขาจับได้เลยจับตัดผม ถ้าไม่ตัดจะถูกหักคะแนนวันละสิบคะแนนก็เลยต้องยอม ผมเสียเซลฟ์มาก โกรธว่าทำไมต้องให้ตัดผมทรงนักเรียน ก็ได้เป็นรูปนี้ออกมา หลังเหตุการณ์นี้จบ ผมไม่ยอมทำตามกฎอีกเลยจนคะแนนวินัยติดลบหกร้อย!”

วัยอาวรณ์

เมื่อตื่นจากฝันก็ต้องพบกับโลกความเป็นจริง ภาพหญิงสาวที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรกลับกลายเป็นจุดสะกิดหรือไม่ก็ทุ่นระเบิดของอองลี 

“ล้อมาจากรูปวีนัส พูดถึงความบริสุทธิ์ในวัยเด็ก มันจะเซนซิทิฟนิดหนึ่งนะ วัยเด็กผมเคยถูกรุกล้ำทางกาย จนทำให้ไม่กล้าโดนตัวใครเลย รู้สึกว่าเราไม่ควรจะไปสัมผัสใคร เพราะตัวเราสกปรก ตอนนี้ก็ยังรู้สึกผิดบาปอยู่บ้างนะ เวลาจะถ่ายรูปกับแม่ก็ไม่กล้าจับตัวแม่ แต่ก็ดีขึ้นเยอะแล้ว วีนัสที่เราเห็นในภาพคือเธอตายไปแล้ว อยู่ในเปลือกหอยที่แกะแล้ว ล้อมรอบด้วยปะการังพังๆ หมายความว่าหอยตัวนั้นต้องตายไปแล้วเหมือนกัน” 

เราไม่แน่ใจว่าจะพูดปลอบโยนเขาอย่างไรดี ขณะนั่งอยู่ในความเงียบงันครู่เล็กๆ อองลีก็เอ่ยปากว่าไม่ต้องห่วง เขาไม่เคยวาดรูปเมื่อโกรธหรือเสียใจ ไม่เคยมีอารมณ์ในอดีตและปัจจุบันเข้ามาข้องเกี่ยว แค่จำได้ว่าตัวเองเคยมีความรู้สึกนั้น และเขาดีขึ้นมากแล้ว 

สิ้นประโยค อองลีก็พาเราออกเดินทางจากวัยเด็กเข้าสู่วัยว้าวุ่นของเขาอย่างรวดเร็ว 

“ผมเคยวาดภาพนี้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสให้คนที่เป็นรักครั้งแรก เขาขี่รถมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีขาวมารับผมทุกวันเลย เขาเป็นเหมือนเจ้าชายขี่ม้าขาว” ตอนได้ฟังก็รู้สึกว่าความหมายช่างหวานชื่นน่ารัก แต่ยังไม่ทันอิ่มเอมกับผลงานก็ถูกฟาดเข้า “แล้วผมก็อกหักจากเขา”

นักบวชร่างสูงใหญ่ถือโซ่ตรวนในมือ กักขังหญิงร่างเปลือยที่แม้ไม่เห็นสีหน้า ก็รู้ได้ว่าเธอกำลังเจ็บปวด นักบวชสามคนที่ยืนขนาบหลังก็ไม่อาจช่วยเธอให้หลุดพ้นได้เลย

“มันเป็นความรักที่ท็อกซิกมาก เขาไปมีคนอื่น ผมก็เอาคืนด้วยการมีคนอื่นเหมือนกัน ท้ายที่สุดเราทั้งสองก็ต่างคนต่างไม่ได้คุยกับใครแล้ว แต่ความสัมพันธ์เราก็ยังไม่ชัดเจนอยู่ดี ผมกลายเป็นตัวสำรองฟีลเมียน้อย เลยใช้เนื้อเพลงของ Lana del Rey มาเป็นชื่อผลงาน” และนี่คือภาพ The Other Woman 

มีชีวิตใหม่

เมื่อได้เห็นภาพมีสีสันจากอองลีทำเอาเราขมวดคิ้ว เขาบอกแค่อยากทำให้อาจารย์เห็นว่าเขามีฝีมือไปได้หลายทาง ไม่ใช่แค่สีขาวดำเพียงอย่างเดียว

ที่จริงแล้ว อองลีชอบวาดรูปก่อนจะเป็นเด็กคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เสียอีก จุดเริ่มต้นเป็นเพราะถูกจับแข่งไปประกวดวาดรูปตั้งแต่อนุบาล 2 ยิ่งได้เรียนวิชาประวัติศาสตร์ศิลป์ก็ยิ่งชอบศิลปะเข้าไปใหญ่จนดำดิ่งอยู่ในโลกใบนี้ มีอาร์ตทิสต์อย่าง HR.Giger เป็นศิลปินบันดาลใจ 

แต่ดูเหมือนแม่จะไม่ค่อยเห็นด้วยกับการที่อองลีขอเข้าเรียนคณะวิจิตรศิลป์ น่าชมนิดหน่อยที่เขาเลือกเป็นเด็กขี้ดื้อ ยิ่งดื้อก็ยิ่งได้ลองล้มลุกด้วยตัวเอง การลงเรียนคลาสศิลปะเพื่อฝึกมือไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะต้องอยู่ในกรอบ ถูกบังคับว่าต้องวาดอะไรหรือห้ามวาดอะไร อองลีลองอยู่นานจนรู้ว่าอยากเบนเข็มเข้าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์มากกว่า

ความตั้งใจทำให้เขาเริ่มวาง Mood Board เพื่อทำพอร์ตโฟลิโอยื่นส่ง ในชื่อ ‘Astro Noah Beyond the Sky and Sea’ แยกประเภทหนัง เพลง หนังสือ ชีวิตประจำวัน จัดหมวดหมู่ให้รวมอยู่ในโพรเจกต์เดียวกัน 

ออกมาเป็น ‘The Last Supper’ ยานอวกาศทรงปลาดาวที่มอบชีวิตใหม่ให้มนุษย์ อิงจากแรงบันดาลใจภาพยนตร์ Green Land, Armageddon, Deep Impact และ 2012 ทั้งหมดล้วนพูดถึงวันโลกาวินาศที่เราต้องตะเกียกตะกายหาโลกใบใหม่เพื่อเอาชีวิตรอด

“เป็นยานจำลองที่ผมอยากให้มนุษย์ได้ไปอยู่ ชีวิตจะดีกว่าในโลกปัจจุบันแน่ๆ บนยานนี้จะคัดคนสองหมื่นคนที่มีคุณภาพ เป็นวิศวกร แพทย์ ช่างฝีมือ มีอุปกรณ์รองรับสำหรับทุกคนพอจะให้นอนหลับ กินอิ่ม ไม่มีโรคที่ต้องรักษาแบบใช้ยาตลอดชีวิตอย่างมะเร็งหรือเบาหวาน 

“พอร์ตโพลิโอนี้ผมเสนอสองโพรเจกต์ที่เล่นให้มันมีความคอนทราสต์กัน โพรเจกต์แรกพูดถึงโลกที่เข้าสู่ยุคยูโธเปีย มนุษย์ใช้พลังงานจากแสงอาทิตย์ทั้งหมด จนวันหนึ่งแสงหายไปสิบเปอร์เซ็นต์ ทั้งโลกก็แย่งพลังงานกัน ใช้ระเบิดแอนติแมตเทอร์ทำร้ายกัน โลกก็เกิดความเสียหาย ทำให้ต้องหนีไปอยู่โลกใหม่ที่มีพระอาทิตย์ส่องถึงสองดวง ก็คือยานรูปปลาดาว ในยานจะถูกแบ่งเขตออกเป็นห้าเขต อิงจากเรื่อง The Hunger Games ที่แต่ละเขตต้องส่งเครื่องบรรณาการของตัวเองไปให้เมืองหลวง ทั้งเขตป่าไม้ พืชพรรณ อควาเรียม ที่อยู่อาศัย”

อองลีตาเป็นประกายเมื่อเปิดมาถึงหน้า ‘The Starry Night Citizenship’ เขาว่าในยานปลาดาวที่เราหนีไปอยู่และยกให้เป็นโลกใบใหม่ จะยังถูกล้อมรอบด้วยยานจากรัฐบาล ทั้งยานบลูฟินทูน่า ปลาพญานาค ปลานกแก้ว หรือโลมา 

“ผมอยากใส่องค์ประกอบเพิ่มเป็นปลา เพราะผมชอบที่เห็นมันว่ายน้ำเป็นฝูง พอแปลงร่างเป็นยานแล้ว ก็เหมือนฝูงปลาที่ได้ว่ายน้ำในอวกาศ” ดูท่าเขาจะชอบโลกใต้น้ำมากจริงๆ และเรากำลังเข้าสู่โพรเจกต์ที่สอง ต้องร้องออกมาเลยว่านี่มันนิทานชัดๆ แต่เป็นนิทานฉบับเด็กสถาปัตย์นะ

โลกของอองลี

“เนื้อเรื่องใหม่ในโพรเจกต์ที่สองจะต่อจากโพรเจกต์แรก ‘Henri’ มาจากชื่อผมเอง เพราะอองลีในภาษาฝรั่งเศสเขียนว่า Henri แล้วผมก็ชอบกินไก่มาก คีย์เลยเชื่อมกันที่คำว่า Hen และได้แรงบันดาลใจจากศิลปิน Zdizislaw Beksinski

“หลังจากโลกเกิดสงครามแล้วถูกทิ้งไว้ก็แทบจะไม่มีสิ่งมีชีวิตเหลืออยู่เลย แต่ยังมีเหลือรอดอยู่บ้าง อย่างคนจะกลายพันธุ์เป็นตัวสูงขึ้นตามสไตล์ที่ผมชอบวาด ไก่กับวัวเป็นสัตว์ปศุสัตว์เหมือนในโลกยูโธเปียเขาจะตัดแต่งเพื่อให้พวกมันขยายพันธ์ุง่ายจะได้มีอาหารกิน พอเกิดสงครามก็เลยตายยาก และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกนี้ไม่มีขนเลยยกเว้นไก่ตัวเมีย”

“มนุษย์เริ่มสร้างอารยธรรมใหม่จากเศษบ้าน เศษซากหักพัง คนกลุ่มนี้เชื่อว่าเมื่อนานมาแล้ว โลกเคยเป็นสวรรค์เหมือนโลกยูโธเปียมาก่อน ในตอนนี้สำหรับพวกเขาแล้ว พ่อก็คือพระอาทิตย์  แม่คือโลก” 

เว้นช่วงสูดหายใจลึกๆ สักเดี๋ยว เพราะโลกใบนี้ของอองลีกว้างขวางมาก จนเราอาจหมดแรงวิ่งได้เลยนะ 

“ในภาพ ‘The First Sinner’ จะเห็นว่ามีคนไปกินไก่แล้วถูกลงโทษ ทำให้โลกนั้นเกิดล่มสลาย พ่อที่เป็นพระอาทิตย์ก็โกรธแม่ที่เป็นโลก ถึงได้ทิ้งไปให้ที่นี่หนาวเย็น แห้งแล้ง ตีความได้อีกว่าแม่ก็ทิ้งมนุษย์ไปเหมือนกัน ผมอิงมาจากศาสนาคริสต์ที่อดัมกับอีฟถูกงูล่อลวง ทำให้โลกนี้มีงูที่กลายพันธุ์เป็นสองหัว ชอบกินไข่กับไก่เป็นสัญลักษณ์แห่งบาป ส่วนวัวจะหน้าตาคล้ายคน อาจดูแปลกๆ หน่อย เพราะผมได้แรงบันดาลใจจากบทความที่เคยอ่าน เขาว่าสิ่งมีชีวิตประเภทเหยื่อจะพยายามเลียนแบบให้ตัวเองกลายเป็นนักล่าแทน 

“วันหนึ่งก็มีคนบังเอิญเจอไก่อยู่บนโลกนี้ เขาคิดว่าแม่คงยังไม่ทิ้งเราไปถึงให้สิ่งมีชีวิตนี้ไว้ เริ่มเกิดการบูชาไก่จนเป็นศาสนาไก่ที่มีกฎให้ต้องทำตาม ในทุกวันที่ 21 สิงหาคมที่เป็นวันเกิดจริงของผม จะเกิดการสังคายนาศาสนาไปทั่วโลก ผมได้แรงบันดาลใจจากประเพณีแห่นางแมว

“การแต่งตัวของคนที่นี่จะคล้ายคนอิสลามที่อาศัยในทะเลทราย พวกเขาเรียกแทนตัวเองว่าเป็นชาว Gallusian แปลว่าคนรักไก่ ห้ามใส่เสื้อผ้าโชว์ร่างกายโป๊เปลือย เพราะไก่ที่เป็นศาสดายังมีขนปกคลุมเลย ส่วนบ้านจะสร้างเป็นทรงต่ำ หน้าต่างเล็ก พอคนอัดกันอยู่ข้างในจะช่วยกันอากาศหนาวเย็นได้ดี” 

“นี่เป็นโบสถ์ที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาไก่ มีแท่นแห่ไก่และลำดับขั้นทางศาสนา โป๊ปคือไก่ตัวเมียที่ถูกคัดมาแล้ว คาร์ดินัลจะเป็นตัวแม่ไก่ บิชอปได้แรงบันดาลใจมาจากหอยนางรม รูปร่างเหมือนอวัยวะเพศหญิง นักบวชรูปร่างคล้ายขนไก่

“ผมทำผลสำรวจด้วยนะว่าใครอยากเข้าศาสนานี้บ้าง จากคนทั้งประเทศไทยที่อายุต่ำกว่า 30 ปี ทำโบรชัวร์ ทำลิงก์แจกเพื่อน เพราะศาสนาจะคอมพลีตได้ก็ต้องมีศาสนิกชน” แล้วจู่ๆ เขาก็คั่นด้วยเสียงหัวเราะ “เนี่ย! คนเข้าศาสนาไก่เยอะนะพี่ ตั้ง 93.8 เปอร์เซ็นต์” 

แหงเลย! อองลีไม่ได้โม้ จากหลักฐานที่กางอยู่ทนโท่

ก่อนพอร์ตโฟลิโอเล่มนี้จะถูกปิด พร้อมกับบทสนทนาจากนิสิตปี 2 อองลีก็อวดขึ้นเสียงดัง “ถึงรูปวาดที่ผ่านมา ผมจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันแล้ว แต่ยังมีรูปนี้ที่ผมไม่เคยลืม เพราะมันทำให้ผมเห็นว่าตัวเองวาดได้มากขนาดไหน”

“และไปได้ไกลอีกมากขนาดไหน” อองลีไม่ได้กล่าว แต่มาจากปากคำผู้เปิดพอร์ตของเขา ชักจะอยากลองเข้าศาสนาอองลี ไม่สิ! ศาสนาเฮนรีคนรักไก่ขึ้นมาแล้ว

ขอบคุณสถานที่ Labyrinth Cafe และ The shophouse 1527

The post พอร์ตโฟลิโอวาดมือของ ‘อองลี’ นิสิตสถาปัตย์ที่ผันตึกเป็นยานอวกาศ appeared first on a day magazine.

ศิลปะเป็นอะไรก็ได้…

ไม่บ่อยนักที่เราจะพบเห็นผลงานภาพนู้ดจากฝีมือนักศึกษาไทย เนื่องด้วยอิทธิพลทางสังคม ค่านิยมทางศีลธรรม และภาพจำจากสื่อลามก ส่งผลให้ศิลปะแขนงนี้ยังผูกโยงกับ ‘ความอนาจาร’ หรือ ‘เพศสัมพันธ์’ ในสายตาของใครหลายคน กลายเป็นกำแพงที่ปิดกั้นอิสระทางศิลปะ รวมไปถึงโอกาสทางการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย ซึ่งควรเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้นักศึกษาได้ทดลองสร้างสรรค์ผลงาน และเรียนรู้ความผิดพลาด เพื่อพัฒนาตนเองไปสู่การเป็นศิลปินที่มีจรรยาบรรณ

‘1 – 100’ โปรเจกต์ภาพนู้ดที่มุ่งเปิดเผยอิสระทางร่างกายและความคิด ผ่านการพูดคุยกับผู้คนตั้งแต่ช่วงอายุ 1 – 100 ปี เพื่อจินตนาการและรังสรรค์ผลงานด้วยเทคนิคสีน้ำแบบตัดทอน เพราะทุกคนล้วนเกิดมาและเติบโตในเส้นทางที่แตกต่าง โดยในแต่ละช่วงวัยมักนิยามความหมายของชีวิตไว้ไม่เหมือนกัน ความหลากหลายจึงช่วยเติมเต็มโลกใบนี้ให้สวยงาม

แม้อาจารย์มหาวิทยาลัยจะไม่สนับสนุน แต่ ป่าน-ปณิธาน คำภูธร ยังคงไม่ยอมแพ้ และกล้าเดินหน้าทำโปรเจกต์นี้ต่อไปจนสำเร็จ เพราะหวังให้คนไทยเปิดใจกับศิลปะภาพนู้ดมากขึ้น เพราะยังมีศิลปินอีกมากมายที่ตั้งใจสื่อสารเรื่องราวอันทรงคุณค่า สอดแทรกประเด็นทางสังคม และส่งต่อพลังบวก ผ่านผลงานภาพนู้ดของพวกเขา

‘ภาพนู้ด’ คืองานศิลปะ

โปรเจกต์ ‘1 – 100’ เริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร?

คณะศึกษาศาสตร์ สาขาศิลปศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น เปิดสอนวิชา ‘Supervised Art Study and Exhibition Management การศึกษาศิลปะภายใต้การนิเทศและการจัดนิทรรศการ’ โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้นักศึกษาเข้าใจกระบวนการทำงาน และจัดนิทรรศการศิลปะที่มีชื่อว่า ‘ศิลป์เสมอ’ ร่วมกัน ซึ่งไม่จำกัดหัวข้อหรือประเภทงานศิลปะ นักศึกษาทุกคนจึงมีอิสระในการสร้างสรรค์ผลงาน

ป่านเล่าว่าเธอชื่นชอบการวาดภาพสีน้ำมาตั้งแต่เด็ก และเนื่องด้วยอิทธิพลจากผลงานของศิลปินท่านอื่นๆ ทำให้เธอมองเห็นความสวยงามของภาพนู้ด จึงอยากถ่ายทอดภาพเกี่ยวกับสรีระร่างกายของมนุษย์ โดยกำหนดขอบเขตช่วงอายุตั้งแต่ 1 – 100 ปี เพราะสามารถถ่ายทอดความหลากหลายได้เกือบครบทุกเรื่องราวของชั่วอายุคน ซึ่งนิตยสาร aday เล่ม 135 ที่พูดถึงชีวิตของคน 100 คน ถือเป็นส่วนหนึ่งของแรงบันดาลใจในการทำโปรเจกต์นี้

“เราเรียนสาขาศิลปศึกษา แต่กลับไม่รู้สึกถึงอิสระทางศิลปะ จึงอยากสื่อสารว่า ศิลปะสามารถเป็นอะไรก็ได้ ทำแบบไหนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องวิจิตรงดงาม หรือนำเสนอประเด็นที่ยิ่งใหญ่”

ในสังคมไทย ภาพจำของ ‘งานนู้ด’ ยังคงมีเส้นแบ่งระหว่าง ‘ศิลปะ’ กับ ‘ความอนาจาร’ ยิ่งไปกว่านั้น คณะศึกษาศาสตร์ยังสอนเกี่ยวกับการเป็นครูอาจารย์ นักศึกษาในคณะไม่นิยมสร้างงานภาพนู้ด เมื่อป่านนำเสนอโปรเจกต์นี้ต่ออาจารย์ผู้สอน เธอกลับได้รับคำขู่ว่า ผลงานนี้อาจได้เกรด F แต่เธอยังยืนกรานที่จะทำต่อ เพราะความเชื่อที่ว่า ‘นักศึกษาสามารถสร้างงานศิลปะภาพนู้ดได้ และไม่ควรถูกปิดกั้นโอกาสทางการศึกษา’ ซึ่งสุดท้ายโปรเจกต์นี้ก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของนิทรรศการ และไม่ติด F อย่างที่อาจารย์ขู่ไว้ตอนต้น

ภาพนู้ดจากเรื่องราว ไม่ใช่เรือนร่างของคน

“เล่าเรื่องในชีวิต 1 เรื่อง”

“อยากขอบคุณส่วนไหนในร่างกาย”

“จุดที่เกลียดบนร่างกายคืออะไร”

ข้อความข้างต้นเป็นคำถามหลักที่ป่านสอบถามผู้คนจำนวน 100 ชีวิต ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นด้านร่างกาย เช่น มือของเด็กอายุ 1 ขวบ กับผู้สูงวัย 100 ปี ที่แตกต่างกัน และเรื่องราวน่าสนใจผ่านมุมมองความคิดที่เติบโตขึ้นในแต่ละช่วงชีวิต โดย ‘Nude’ ที่หมายถึงการเปลือยเปล่า กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความอิสระทางร่างกายและความคิดในโปรเจกต์นี้

เธอมิได้วาดภาพนู้ดจากการเปลือยเสื้อผ้าของนางแบบหรือนายแบบ แต่ค้นหาผู้คนตั้งแต่ช่วงอายุ 1 – 100 ปี เพื่อพูดคุยเรื่องราวและประสบการณ์ในชีวิตของพวกเขา จากนั้นจึงจินตนาการและประมวลผลออกมาเป็นภาพนู้ด ในทางกลับกัน สำหรับช่วงวัยที่ไม่อาจสื่อสารได้ เช่น เด็กหรือผู้สูงอายุ เธอจะสื่อสารผ่านพ่อแม่ หรือลูกหลาน พร้อมทั้งนั่งพินิจอิริยาบถท่าทางต่างๆ ของเขา

“หากเรื่องราวเป็นเช่นนี้ สรีระร่างกายจะเป็นส่วนไหนและแบบใด เช่น อีกฝ่ายเล่าถึงการรอคอย เราจินตนาการออกมาเป็นท่านั่งรอ หรือเน้นช่วงขาเป็นสำคัญ”

การค้นหาและเก็บข้อมูลจากผู้คนจำนวน 100 คน จึงถือเป็นความท้าทายของงานนี้ เพราะคนแต่ละช่วงอายุมีวิธีการพูด หรือการแสดงออกแตกต่างกัน ทำให้ไม่อาจคาดการณ์ได้ว่าจะเจอคนแบบไหน หรือเรื่องราวอย่างไร ส่งผลให้เธอได้ฝึกทักษะการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปด้วย

เธอเริ่มต้นค้นหาจากกลุ่มคนรู้จัก และสังคมรอบข้างของพวกเขา รวมถึงได้รับความช่วยเหลือจากครอบครัว โดยพ่อแม่ช่วยลงพื้นที่ในหมู่บ้านต่างๆ ของจังหวัดเลย ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเธอ อีกทั้งยังได้รับคำแนะนำจากที่ปรึกษาโปรเจกต์อย่าง ตะวัน วัตุยา ศิลปินศิลปาธร สาขาทัศนศิลป์ ประจํา ปี 2566 ซึ่งผลิตผลงานสีน้ำสะท้อนสังคม

“การพูดคุยคือส่วนสำคัญที่ทำให้ผลงานชิ้นนี้สำเร็จ เราไม่อยากสร้างงานศิลปะจากความคิดของเราเพียงคนเดียว แต่อยากให้งานศิลปะเป็นสื่อกลางที่เชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆ ของผู้คน”

บทเรียนจากการพูดคุย

มนุษย์เติบโตมาจากเรื่องราว แต่สังคมในทุกวันนี้ขาดผู้ฟัง

การสนทนานับครั้งไม่ถ้วน ทำให้เธอได้เรียนรู้แนวคิดจากคน 2 รุ่น นั่นคือ ‘วัยรุ่น’ อายุราว 15 – 17 ปี ซึ่งพูดถึงแนวคิดการใช้ชีวิตว่า “ทุกคนมีชีวิตเป็นของตัวเอง เราจึงต้องออกแบบชีวิตจากความคิดของตัวเอง ไม่ใช่ขึ้นอยู่กับเพื่อนหรือคนรอบข้าง” ในขณะที่ผู้ใหญ่หรือผู้สูงวัยที่ผ่านโลกมามากแล้ว กลับมองว่า “ชีวิตไม่มีอะไรเลย ขอแค่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไปในแต่ละวันก็เพียงพอแล้ว”

“ความหมายในการใช้ชีวิตของป่านคือ การใช้ชีวิตต่อไปเรื่อยๆ ในแบบที่ตัวเองเลือก เราบอกไม่ได้ว่ามันดีหรือไม่ดี แต่การสร้างสรรค์ผลงานศิลปะผ่านการรับฟังและพูดคุยกัน ช่วยสร้างความหมายของชีวิตให้แก่เราและคนอื่น”

งานศิลปะผ่านมิติทางศาสนา 

หนึ่งในคนที่เธอร่วมพูดคุยด้วยคือ พระวัย 28 ปี ในหมู่บ้านจังหวัดเลย แม้ภาพจำของ ‘งานนู้ด’ ในสังคมไทยยังผูกโยงกับความอนาจาร แต่ท่านกลับให้การสนับสนุน และอนุญาตให้สัมภาษณ์ 

“การเป็นพระที่ร่วมพัฒนาชุมชน ทำให้เข้าใจว่า ศิลปะมีส่วนช่วยเยียวยาและปลอบประโลมจิตใจของมนุษย์ ซึ่ง ‘ปาก’ คือส่วนในร่างกายที่อาตมารู้สึกขอบคุณที่สุด เพราะคำพูดทุกอย่างที่ออกมาจากปากล้วนส่งผลต่อการดำเนินชีวิต”

ทำไม Nude ต้องอนาจาร?

  “ประเด็นนี้เกี่ยวข้องกับท่าทีของคน ทั้งศิลปิน ผู้เสพงาน และคนรอบข้าง เช่น หากโดนแซวขณะเดินชมงานนิทรรศการภาพนู้ด อาจทำให้ผู้เสพงานไม่กล้าหยุดดูภาพนู้ดแล้ว เพราะไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดหรือเปล่า”

ไม่ว่าจะเป็นการวาดภาพนู้ดจากตัวแบบ หรือจินตนาการของศิลปิน สิ่งสำคัญคือเจตนาและท่าทีของผู้สร้างงานศิลปะ ศิลปินต้องศึกษาวิธีการทํางานหรือความหมายของศิลปะนู้ดให้ชัดเจนก่อนสร้างสรรค์ผลงาน รวมถึงต้องนิยามความหมายของผลงานตนเองว่า ต้องการสื่อสารเรื่องอะไรต่อสังคม หรือวาดขึ้นเพื่อจุดประสงค์ใด หากศิลปินแสดงเจตนาที่ดี โดยไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องอนาจาร หรือละลาบละล้วงคนอื่น จะส่งเสริมให้ผู้คนเปิดใจยอมรับศิลปะนู้ดมากขึ้น

“คณะและมหาลัยที่กำลังเรียนอยู่ไม่ได้เป็นพื้นที่ปลอดภัยให้กับเรา”

ป่านมองว่า ภาพนู้ดคืองานศิลปะแขนงหนึ่งที่มองผ่านความงามของร่างกาย โดยมิได้นำเสนอเรื่องเพศ 18+ เพียงด้านเดียว แต่ยังมีภาพนู้ดสไตล์อื่นที่สอดแทรกประเด็นต่างๆ อีกมากมาย เธอจึงอยากให้การสร้างผลงานศิลปะประเภทนู้ดกลายเป็นเรื่องปกติ ซึ่งผู้คนในสังคมสามารถแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้ ยิ่งไปกว่านั้น คณะหรือมหาวิทยาลัยควรเปิดกว้างเรื่องการสร้างสรรค์งานศิลปะ เพื่อให้นักศึกษามีพื้นที่ปลอดภัยในการลองผิดลองถูก พร้อมทั้งได้รับคำแนะนำจากอาจารย์

การทำงานร่วมกับ ‘เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ’ ในโปรเจกต์นี้ไม่ผิดจรรยาบรรณอย่างไร?

“อันดับแรก เราต้องขอความยินยอมจากเด็กและผู้ปกครอง อีกทั้ง ผลงาน ‘1 – 100’ ยังไม่ได้สื่อถึงเรื่องเพศ 18+ และใช้เทคนิคการวาดสีน้ำแบบตัดทอน จึงไม่อาจระบุตัวตนได้ว่า ต้นแบบในภาพคือใคร”

เทคนิคสีน้ำแบบตัดทอน

ป่านอธิบายว่า การวาดภาพสีน้ํานั้นโดดเด่นเรื่อง ความงามความวิจิตร แต่เป็นเทคนิคที่ควบคุมยาก เพราะน้ำอาจจะเคลื่อนที่หรือซึมลงกระดาษบ้าง นอกจากนี้ เทคนิคสีน้ำแบบตัดทอน จะไม่ให้ความสำคัญเรื่อง ‘ความสมจริง’ เมื่อสีน้ำเคลื่อนที่ไปในทิศทางอื่น ซึ่งเหนือการควบคุมของศิลปิน ก่อให้เกิดสิ่งแปลกใหม่ เช่น นิ้วใหญ่ หรือตาเล็กกว่าปกติ 

ความแตกต่างแต่งเติมโลกนี้ให้สวยงาม

“โปรเจกต์นี้อยากสื่อสารว่า ความสวยงามที่ไม่สมบูรณ์แบบเป็นส่วนหนึ่งของความหลากหลาย”

ในโลกอันกว้างใหญ่นี้ ผู้คนแตกต่างกันทั้งด้านรูปร่าง หน้าตา และประสบการณ์ที่พบเจอ แต่มาตรฐานของสังคม (Beauty Standard) กดทับความมั่นใจของผู้หญิง ส่งผลให้หลายคนเกลียดหรือไม่ชอบสรีระร่างกายของตนเอง เช่น พุงย้อย ต้นขาใหญ่ ขนาดหน้าอก ความเหี่ยวย่นของผิวพรรณ

ปัจจุบัน ผู้คนหันมาทำหัตถการเพื่อวิ่งตาม Beauty Standard คิดอย่างไรกับประเด็นนี้?

“ถ้าผู้คนจะไม่ชอบร่างกายของตัวเอง หรือยอมรับจุดที่แตกต่างจาก Beauty Standard ไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร แต่ต้องถามตัวเองว่า อยากทำหัตถการหรือศัลยกรรมเพื่อตัวเองจริงๆ หรือทำเพื่อให้ตรงตามมาตรฐานสังคม”

สามารถติดตามโปรเจกต์ ‘1 – 100’ และผลงานอื่นๆ ในนิทรรศการศิลปะของนักศึกษาสาขาศิลปศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้ทางเพจ FB: ศิลป์เสมอ Art Exhibition by Art-Ed KKU.

The post ‘1-100’ โปรเจกต์ภาพนู้ดที่ถ่ายทอดความหมายชีวิตของผู้คนนับร้อยตั้งแต่เด็กจนชรา เพื่อปลดเปลื้อง ‘ความอนาจาร’ ออกจากงานศิลปะ appeared first on a day magazine.

ชั้นปีที่ 4 คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาการออกแบบนิเทศศิลป์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ 

ชื่อผลงาน Gender(Escape)tation

“ทำไมเป็นผู้ชายถึงร้องไห้ล่ะ”

“ขับรถแบบนี้ผู้หญิงแน่เลย”

“เป็นกะเทยก็ต้องตลกสิ”

ประโยคคำพูดเหล่านี้คือสิ่งที่เรามักได้ยินกันอยู่บ่อยๆ ซึ่งปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเป็นการตีกรอบทางเพศที่ถูกมองข้ามจนกลายเป็นเรื่องปกติในสังคมไปแล้ว 

บางครั้งการที่ใครสักคนออกจากความคาดหวังทางเพศ ทำอะไรที่ดูผิดหูผิดตาออกไป ก็อาจจะถูกสังคมเพ่งเล็งหรือมองว่าแปลก แปลกจนกลายเป็นเรื่องผิดร้ายแรงมากๆ เหมือนกับว่า ‘เธอเป็นเพศนี้ต้องทำแบบนี้สิ’ ถ้าไม่ทำแสดงว่าไม่ได้เป็นเพศนั้นจริงๆ 

ปัญหาที่แฝงอยู่ในชีวิตประจำวันเหล่านี้คือสิ่งที่คนไทยต้องเจอตั้งแต่เกิดจนโต แต่ก็ไม่มีใครออกมาพูดอย่างจริงจังสักที จึงเป็นแรงบันดาลใจให้ ‘แพร-แพรรุ้ง รัตนูปถัมภ์’ นักศึกษาสาขาการออกแบบนิเทศศิลป์ชั้นปีที่ 4 เกิดเป็นโปรเจกต์ทีสิสที่มีชื่อว่า ‘Gender(Escape)tation’ ซึ่งแปลว่า ‘ออกจากความคาดหวังทางเพศ’ ในรูปแบบหนังสือภาพประกอบ interactive เล่าถึงความคาดหวังทางเพศจากสังคม เพื่อตระหนักถึงปัญหาเชิงโครงสร้างมากขึ้น

เบื้องหลังของโปรเจกต์นี้ซ่อนประเด็นทางสังคมและค่านิยมของคนไทยในแง่มุมไหนบ้าง แล้วแพรจะพาเราออกจากความคาดหวังทางเพศนี้ยังไง ไปดูพร้อมๆ กัน

1

เพศนี้ต้องทำแบบนี้สิ

แพรเล่าว่าจุดเริ่มต้นของโปรเจกต์นี้เกิดจากการอ่านข่าวเดทไอดอลเกาหลี แน่นอนว่าจะต้องมีประเด็นดราม่าตามมาเสมอ ซึ่งส่วนใหญ่ฝ่ายหญิงมักจะโดนสังคมและแฟนคลับโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว ทำให้เธอรู้สึกถึงความไม่เท่าเทียมทางเพศในสังคม จึงนำมาเสนอเป็นหัวข้อโปรเจกต์ทีสิสกับทางอาจารย์

“แรงบันดาลใจของโปรเจกต์นี้มาจากตอนที่เราอ่านข่าวเดทไอดอลเกาหลี เราเห็นว่าฝ่ายหญิงมักจะโดนสังคมและแฟนคลับโจมตีมากกว่าฝ่ายชายเสมอ ทั้งๆ ที่การเดทก็เป็นเรื่องของคนสองคน แต่ทำไมฝ่ายหญิงต้องโดนโจมตีอยู่ฝ่ายเดียวล่ะ?

“พอได้ปรึกษากับทางอาจารย์เขาก็ให้ไอเดียว่า จริงๆ แล้วปัญหานี้ไม่ได้มีแค่ไอดอลนะ ความคาดหวังทางเพศมีอยู่รอบตัวจนกลายเป็นเรื่องปกติในสังคมไปแล้ว เราเห็นปัญหานี้กันอยู่ทุกวัน แต่แค่ไม่มีใครพูดออกมา 

“อย่างตัวเราเองก็เคยโดนคาดหวังทางเพศว่าเป็นผู้หญิงทำไมไม่ดูแลตัวเอง เพียงแค่เห็นว่าเราเป็นสิว ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเราก็ดูแลตัวเองดี แต่สิวก็ขึ้นของมันเอง หรือการที่เราเป็นคนที่มีขนเยอะมาก เพื่อนๆ ก็จะแซวว่าทำไมขนเยอะเหมือนผู้ชายเลย ซึ่งก็เชื่อว่าน่าจะมีหลายคนที่เจอเหตุการณ์เหล่านี้เหมือนกัน จึงเป็นแรงบันดาลใจทำให้เกิดเป็นโปรเจกต์ Gender(Escape)tation ขึ้นมา”

2

เป็นอะไรก็ได้ ขอให้เป็นคนดี

เมื่อได้ไอเดียตั้งต้นแล้ว ขั้นตอนต่อไปแพรจึงเริ่มทำการรีเสิร์ชข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับประเด็นต่างๆ ของการคาดหวังทางเพศในสังคม และสร้างแบบทดสอบ Google Forms ให้คนในโซเชียล รวมไปถึงสัมภาษณ์จากคนใกล้ตัวเพื่อเก็บข้อมูล

“เริ่มต้นเราลองรีเสิร์ชประเด็นต่างๆ ในอินเทอร์เน็ต แต่รู้สึกว่าข้อมูลเป็นแค่ด้านเดียว เรามองว่าสมัยนี้โซเชียลก็เป็นดาบสองคม คนกลุ่มหนึ่งก็จะไม่เข้าใจเกี่ยวกับความคาดหวังเลย แต่ก็จะมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เริ่มมองเห็นว่าสิ่งนี้คือปัญหา ด้วยความที่เรื่องนี้เกี่ยวกับคนโดยตรง การทำแบบสอบถามและสัมภาษณ์คนใกล้ตัวด้วยก็น่าจะได้ข้อมูลที่อินไซต์มากกว่า ซึ่งจากแบบสอบถามเราได้ข้อมูลมาเยอะมาก มีหลายประเด็นที่น่าสนใจ 

“ประเด็นของผู้หญิงก็จะมีเรื่องเวลาที่ผู้หญิงเล่นเกม มักจะโดนตั้งคำถามว่าเล่นเก่งจริงรึเปล่า จะมาถ่วงทีมไหม มั่นใจได้ยังไงว่าจะเล่นเก่งกว่าผู้ชาย ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้จักเขาเลย แค่เป็นผู้หญิงก็โดนตัดสินไปก่อนแล้ว ส่วนผู้ชายก็จะมีเรื่องการโดนลวนลาม ถ้าเป็นสมัยก่อนเวลาที่ผู้ชายโดนลวนลาม คนก็จะมองว่าเรื่องตลก แต่ตอนนี้เวลาที่มีข่าวผู้ชายโดนลวนลาม เราก็จะเห็นมีคนมาคอมเมนต์ตั้งคำถามว่า ทำไมเวลาผู้ชายโดนลวนลาม คนไม่ได้ใส่ใจเหมือนที่ผู้หญิงโดนเลย

“อีกหนึ่งประเด็นของ LGBTQ+ ที่เรารู้สึกว่าน่าสนใจคือประโยคที่มักจะได้ยินบ่อยๆ ว่า ‘เป็นอะไรก็ได้ ขอให้เป็นคนดี’ ซึ่งตอนแรกเราก็รู้สึกว่าเป็นคำพูดที่ปกติ ไม่เห็นจะมีอะไรเลย แต่พอเราลองไปถามเพื่อนที่เป็น LGBTQ+ เขาก็บอกว่า ‘มันก็ดีนะ แต่มันก็ดีไม่สุด ถ้าจะพูดแบบนี้ไม่ต้องพูดยังดีกว่า’ เราก็เลยลองพูดประโยคนี้กับตัวเอง ‘เป็นผู้หญิงได้นะ แต่ขอให้เป็นคนดี’ เราก็รู้สึกแปลกๆ นะว่าเป็นผู้หญิงแล้วยังไง ต้องเป็นคนดีก่อนเหรอถึงจะเป็นผู้หญิงได้ 

“อย่างเรื่องการบริจาคเลือด หลายคนก็เพิ่งรู้ว่าชายรักชายบริจาคเลือดไม่ได้ สภากาชาดให้เหตุผลว่าคนกลุ่มนี้มีความเสี่ยงที่จะมีเชื้อ HIV มากกว่าคนทั่วไป แต่ในความเป็นจริงทุกเพศก็มีความเสี่ยงเหมือนกัน ก่อนจะบริจาคเลือดก็ต้องมีการตรวจเช็คก่อนอยู่แล้ว เรารู้สึกว่าข้อห้ามเหล่านี้มันจำกัดสิทธิ์พวกเขาไปเลย ทั้งๆ ที่พวกเขามีใจอยากที่จะช่วยเหลือคนอื่น ซึ่งปัญหาเหล่านี้แฝงอยู่ในชีวิตประจำวัน แต่ไม่มีใครออกมาพูดจริงจังสักที การทำโปรเจกต์นี้ทำให้เห็นปัญหาหลายมิติมากขึ้น”

3

โปรเจกต์ที่สร้างความเข้าใจให้กับสังคม

โปรเจกต์การทำงานครั้งนี้ใช้เวลานานถึง 2 เทอมเต็ม แพรเล่าว่าความยากคือเนื้อหาที่ต้องมีการปรับแก้อยู่ตลอดเวลาและการทำหนังสือภาพประกอบ Interactive ซึ่งเป็นสิ่งที่ตัวเองไม่เคยทำมาก่อน แต่ขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกสนุกกับการทำงานครั้งนี้เพราะได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง

“เราชอบวาดรูปก็จริง แต่ไม่เคยทำหนังสือภาพประกอบมาก่อนเลย ตอนแรกเสนออาจารย์ไปว่าจะทำหนังสือภาพประกอบเฉยๆ แต่อาจารย์ก็บอกว่ามันดูนิ่งเกินไป อยากให้เพิ่มลูกเล่นมากกว่านี้ เราเลยลองดีไซน์ให้เป็นหนังสือภาพประกอบ Interactive ซึ่งทำให้เราเล่าเรื่องได้ง่ายขึ้นและสิ่งที่ต้องการจะสื่อสารก็ตรงประเด็นมากขึ้นด้วย

“ความยากของโปรเจกต์นี้คือการวางแผนทำงาน ระยะเวลาที่มีจำกัด และตัวเนื้องานก็มีการปรับแก้อยู่ตลอดเวลา แต่หลังจากที่โปรเจกต์เสร็จแล้วได้ไปโชว์ในนิทรรศการ เรารู้สึกภูมิใจกับตัวเองมากที่ได้นำเสนอประเด็นนี้ มีคนให้ความสนใจเยอะกว่าที่เราคิดไว้มากๆ บางคนมาเขียนโพสต์อิทแปะตรงงาน บางคนก็มาแชร์ประสบการณ์ของตัวเองให้เราฟัง เรารู้สึกดีใจที่โปรเจกต์ของเราช่วยคนอื่นได้จริงๆ”

4

ไม่ได้เข้าใจก็แค่ปล่อยผ่าน

แพรสารภาพว่าเมื่อก่อนเธอก็เป็นคนหนึ่งที่เคยตัดสินคนอื่นเหมือนกัน แต่หลังจากที่ได้ทำโปรเจกต์นี้ทำให้เธอกลายเป็นคนที่เริ่มสังเกตและใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นมากขึ้น

“เมื่อก่อนเราเป็นคนที่ตัดสินคนอื่นมากๆ ว่าเขาต้องเป็นยังไง อย่างเช่น เราเห็นเพื่อนผู้ชายถือกระเป๋าสีชมพู เพื่อนในห้องก็ขำกัน เราก็จะเป็นหนึ่งในนั้นที่ไปร่วมวงกับเขาด้วย ซึ่งตอนนี้เราก็มานั่งคิดว่าทำไมเราถึงไปขำเขา เขาอาจจะแค่ชอบสีชมพูก็ได้ ซึ่งมันก็ไม่ได้ผิดอะไร ผู้หญิงยังชอบสีฟ้าได้เลย แล้วทำไมผู้ชายถึงชอบสีชมพูบ้างไม่ได้ เหตุการณ์นี้เป็นเหมือนแผลใจเล็กๆ ว่าเราไปล้อเลียนคนอื่น ก่อนหน้านี้เราก็เคยโดนเรื่องความคาดหวัง แต่ทำไมเราถึงไปทำกับคนอื่น 

“เราอยากให้คนที่ได้มาอ่านโปรเจกต์นี้ลดการคาดหวังจากคนอื่นมากขึ้น อยากให้เข้าใจทุกคนก็หลากหลาย ทุกคนก็เติบมาในครอบครัวที่แตกต่างกัน การที่คนๆ หนึ่งไม่ได้ทำตามกรอบของสังคม เขาอาจจะมีเหตุผลบางอย่างก็ได้ อย่าไปตีกรอบคนอื่นว่าต้องเป็นยังไง แต่ถ้าพยายามแล้วไม่เข้าใจจริงๆ ก็คิดแค่ว่าเป็นเรื่องของเขา ก็แค่ปล่อยผ่านไปก็ได้” 

สามารถรับชมเนื้อหา ‘Gender(Escape)tation’ ของแพรในรูปแบบ e-book ได้ที่ https://www.figma.com/proto/po6k6AhojSRao59b6paCxi?node-id=0-1&t=MJE8rjzMkDKz0H0x-6

The post เพศนี้ต้องทำแบบนี้สิ Gender(Escape)tation โปรเจกต์ที่สะท้อนความเจ็บปวดจากความคาดหวังทางเพศในสังคม appeared first on a day magazine.

โชคดีที่ตอนนั้นทางโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษามีอาจารย์พิเศษเล็งเห็นรอยต่อระหว่างดนตรีไทยและดนตรีสากลที่ยังไม่เคยมีใครทำอย่าง ‘อาจารย์เลอเกียรติ มหาวินิจฉัยมนตรี’ ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการสำนักการสังคีต กรมศิลปากร ‘อาจารย์ชัยภัค ภัทรจินดา’ และ ‘อาจารย์นงค์ลักษณ์  ฉิมพาลี’ ที่อยู่ทั้งวงฟองน้ำและวงกอไผ่ ซึ่งเป็นวงดนตรีร่วมสมัยที่มีชื่อเสียงไปไกลถึงระดับโลก พวกเขามองเห็นตรงกันว่าควรเพาะเมล็ดพันธุ์แนวดนตรีนี้ขึ้นมา 

นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาเป็นโรงเรียนแรกที่ทำวงดนตรีร่วมสมัย โดยก่อตั้งขึ้นมาใน พ.ศ. 2551 และทำวงดนตรีต่อมาเรื่อยๆ มาหลายรุ่นจนถึงทุกวันนี้ถึงไม้ต่อของ ‘วงเตรียมอุดมศึกษา’ แน่นอนว่าตอนตั้งไข่คงไม่ง่าย เกิดความทุลักทุเล ลองผิดลองถูกจนกระทั่งหาสูตรสำเร็จจนได้ในที่สุด

อย่างที่รู้กันว่า THE POWER BAND คือเวทีประกวดวงดนตรีสากลคุณภาพระดับประเทศที่เต็มไปด้วยความฝันและความหวังของเยาวชนรุ่นใหม่ โดย คิง เพาเวอร์ ไทย เพาเวอร์ พลังคนไทย จับมือกับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล และ 6 ค่ายเพลงชั้นนำ ได้แก่ Muzik Move, LOVEiS Entertainment, Small Room, What The Duck, Warner Music Thailand และ XOXO Entertainment เพื่อเปิดโอกาสให้กลุ่มคนที่หลงใหลในเสียงดนตรีมารวมตัวกันจากทั่วประเทศ 

ในวาระที่ THE POWER BAND กำลังเปิดรับสมัครซีซัน 4 เราถือโอกาสบุกไปถึงห้องซ้อมของวงเตรียมอุดมศึกษา และได้ฟังเพลง ‘แค่มีเธอตรงนี้’ ซิงเกิลแรกของวง! กับทางค่าย Muzik Move หลังคว้าชัยชนะประกวด THE POWER BAND SEASON 3

เบื้องหลังของเด็กมัธยมปลายที่ไม่ใช่เรื่องง่ายทุกคนต่างมีความฝันทางด้านดนตรี และความท้าทายตั้งแต่การรวมตัวสมาชิกทั้ง 12 คนให้ออกมาอย่างลงตัว การเขียนเพลงเองครั้งแรกในชีวิต รวมไปถึงเป้าหมายชีวิตของแต่ละคนทั้งเรื่องเรียนและดนตรี พวกเขามีวิธีจัดการทั้งสองเรื่องนี้ได้อย่างไร นั่นคือความสงสัยที่เราพกคำถามมาคุยกับพวกเขาในวันนี้

ด่านที่ 1 : ทีมรวมอเวนเจอร์สที่ต่างกันสุดขั้ว

เดิมทีวงดนตรีไทยร่วมสมัยของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาจะมีการเปลี่ยนชื่อเป็นช่วงๆ ไม่ว่าจะเป็น พรพนรัตน์ หรือ ณัฐชัยธัช แต่ชื่อล่าสุดที่เปลี่ยนเอาชื่อโรงเรียนมาตั้งเป็นชื่อวง ซึ่งมีสองเหตุผลหลักๆ อย่างแรกคือความสิริมงคลและให้เกียรติต่อสถาบัน อย่างที่สองคืออยากให้คนรู้ว่านอกจากเรื่องวิชาการ เตรียมอุดมศึกษาก็เก่งเรื่องดนตรีไม่แพ้กัน

ไม่เพียงแค่ความหลากหลายของแนวดนตรีที่ทำให้เราสนใจวงเตรียมอุดมศึกษา แต่จำนวนสมาชิกในวงที่เรียกได้ว่ามากที่สุดของการลงสมัครเวที THE POWER BAND SEASON 3 ได้แก่

ร้องนำ : เหม่ยหลิน–ศุภภร บารมีแสงเพชร, บาร็อก–ชลธาร เซ็นเชาวนิช

กีตาร์ : โชกุล–ไกรวี หิรัญกุล

เบส : หนูมา–ศศิมา เกลี้ยงเกิด

เปียโน : วินเทอร์–วชิรวินท์  เจตนาเจริญชัย

คีย์บอร์ด : เฟรม–กฤษณรัตน์ ก๋งเกิด

กลอง : จีนส์–จีนส์ วิชญาพร

ทรอมโบน : กาย–จิรภัทร ทองสุกนอก

ทรัมเป็ต : แชร์–ศุภรัชญา แพร่แสงเอี่ยม

แซ็กโซโฟน : ตี้–ปณิธิ อัมพรสิทธิกุล

ซอด้วง : เจสัน–ปัณณทัต นราแก้ว

ระนาดเอก : เจมส์–ณปวริศร์ วิรัตน์สกุลชัย

ด้วยจำนวนสมาชิกที่มากขนาดนี้และมีความถนัดในแนวดนตรีที่แตกต่างกัน ทำให้เราอดสงสัยไม่ได้ว่าเบื้องหลังการรวมตัวกันก่อนจะมาเป็นวงเตรียมอุดมศึกษา มันมีความท้าทายมากน้อยแค่ไหน เราจึงชวน ‘ไบร์ท–วชิรพันธุ์ กิจเสมอ’ คุณครูผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของวงเตรียมอุดมศึกษามาพูดคุยกัน

ครูไบร์ท : ความยากอย่างแรกเริ่มตั้งแต่การหานักเรียนเลย เนื่องด้วยบริบทโรงเรียนเตรียมอุดมมีแค่มัธยมปลายอย่างเดียว เพราะฉะนั้นระยะเวลาก็จะสั้น แต่ก็จะมีการคัดเลือกนักเรียนโควตาความสามารถพิเศษ ทุกปีก็จะมีผลัดเปลี่ยนคนใหม่มาเรื่อยๆ 

อย่างที่สองคือการนำเด็กที่ไม่ใช่แนวดนตรีเดียวกันมารวมกัน บางคนเรียนดนตรีแบบอนุรักษนิยมหรือไทยจ๋ามาทั้งชีวิต เขาก็ไม่เข้าใจจังหวะที่เป็นแจ๊ส ฮิปฮอป เร็กเก สกา ร็อก เพราะแพตเทิร์นของดนตรีไทยจะเป็นอีกแบบนึง เด็กที่เรียนดนตรีสากลก็ต้องมาทำความใจว่าดนตรีไทยว่ามีรูปแบบอะไรบ้าง แน่นอนว่ามันก็ต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจ ซึ่งพอพวกเขาสามารถจูนกันได้แล้ว ขั้นตอนต่อมาคือการเรียบเรียงและการจัดตำแหน่งให้เหมาะสม อาจารย์ก็จะมาร่วมด้วยช่วยกันว่าควรจะเพิ่มหรือลดตรงไหน

และอย่างสุดท้ายคือการที่เราเอาชุดดรีมทีมมารวมกัน นอกจากศักยภาพก็ต้องดูความเข้ากัน พวกเขาต้องเป็นเฉดเดียวกันด้วย บางคนอาจจะไม่ได้เก่งมาก แต่พอมารวมวงแล้วดูไปกันได้ มีความสนุก มีความเป็นหนึ่งเดียวกัน 

จีนส์ : เราเป็นวงฟิวชันรวมกันหลายๆ แนว มีทั้งดนตรีไทย ดนตรีกอสเปล (Gospel) ของตะวันตก (แนวเพลงที่เน้นเสียงร้องเป็นหลัก) เราอยากเอาดนตรีไทยเข้ามาผสมผสานเข้าด้วยกัน เพราะชมรมของเราก็มีดนตรีไทยด้วย ส่วนดนตรีกอสเปลเป็นแนวที่สมาชิกสองคนในวงชอบ ซึ่งก็คือตัวผมกับโชกุน ผมชอบก็เลยให้เพื่อนฟัง และกระจายแนวนี้ให้ทุกคนชอบ พอเพื่อนฟังก็ชอบตาม ก็เลยตกลงกันว่าจะมาเล่นแนวนี้แล้วก็ผสมดนตรีไทยร่วมสมัยเข้าไปด้วย 

โชกุน : ความยากง่ายของแนวดนตรีกอสเปลผมมองว่าคือสำเนียงในการเล่น เพราะแต่ละแนวก็จะมีสำเนียงของมันอยู่ จริงๆ แล้วถ้าเป็นคนที่ไม่ได้ฟังเพลงแนวนี้ก็จะไม่ได้เข้าถึงสำเนียงนี้มาก แต่ด้วยความที่พวกเราแน่นในเรื่องของเครื่องดนตรีกันอยู่แล้ว พวกเราอยู่ด้วยกัน ซ้อมด้วยกันทุกวัน มันก็เลยไม่ได้ยากขนาดนั้น

ด่านที่ 2 : การที่วงจะชนะได้ ไม่ใช่แค่ความเก่ง

ในสายตาผู้ชมอย่างเรา ดูเหมือนว่าการเดินทางของวงดนตรีเตรียมอุดมศึกษาที่รวมตัวคนเก่งไว้ด้วยกัน พวกเขามีศักยภาพด้านดนตรีที่เพอร์เฟคขนาดนี้ เวทีนี้คงจะผ่านไปได้อย่างราบรื่น แต่ความจริงแล้วภายใต้ความสำเร็จ คำชื่นชมต่างๆ และการถูกยอมรับอย่างทุกวันนี้ ใครจะรู้บ้างว่าพวกเขาผ่านบททดสอบและอุปสรรคมากมายจนเกือบเคยถอดใจอยู่หลายครั้ง

ครูไบร์ท : กว่าจะมีทุกวันนี้เราเคยเจอจุดฉุดมาเยอะมาก พูดตรงๆ ว่าถ้าแข่งเดี่ยวผมมั่นใจว่าศักยภาพของพวกเขาสามารถกวาดรางวัลมาได้ทุกคน แต่พอมาเป็นวงแล้วพวกเขาไม่เคยถูกการยอมรับว่าเป็นวงที่ดีเลย เพราะมันคือการเอาคนเก่งมารวมด้วยกันเหมือนทีมอเวนเจอร์ส แต่ทำไมเราไม่ชนะคนอื่นสักที ทำไมเราถึงไม่เคยประสบความสำเร็จเลย 

สุดท้ายผมก็ตกผลึกได้ว่าพวกเขาไม่ได้คิดเหมือนกัน ทุกคนต้องคิดเหมือนกันก่อนถึงรวมพลังได้ มันต้องมีคนนำ ต้องมีคนปลุกใจว่าเราต้องไปในทิศทางเดียวกัน พอทุกคนเคลียร์ใจกัน ตารางการซ้อมก็ถี่ขึ้น เด็กอยากซ้อมมากขึ้น กล้าแสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมาการที่วงชนะได้ไม่ใช่แค่ความสามารถที่เก่งอย่างเดียว แต่มันคือการช่วยกันในวง การเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน 

 จุดแข็งคือทุกคนต้องเป็นหนึ่งเดียวกันจริงๆ เรื่องทีมเวิร์กมันสำคัญมากเลย คือทีมเวิร์กทุกคนก็มีได้ แต่มันจะ Synchronize กันกี่เปอร์เซ็นต์ ในตอนนั้นผมกล้าพูดเลยว่าวง Synchronize กันร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะในขณะที่เพื่อนโชว์ทุกคนจะไม่มีการละสายตาจากเพื่อน รู้ว่าเพื่อนเราทำอะไร มันคือความเป็นธรรมชาติ ซึ่งสิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้มันต้องเกิดจากการรวมใจกัน 

เฟรม : หนูรู้สึกว่าการพูดคุยกันคือสิ่งที่สำคัญของการทำวง เราต้องมีความจริงใจเข้าหากันก่อน มันก็เหมือนทำงานกลุ่ม ถ้าเราไม่คุยกันงานมันก็ไม่สามารถออกมาได้ หนูว่าการคุยกันและรับฟังความคิดเห็นกันมันสำคัญที่สุดแล้ว มันไม่ใช่แค่เราคนเดียว แต่มันหมายถึงคนทั้งวง

แชร์ : เรามีเป้าหมายเดียวกันคือเราอยากชนะ อายุ 17-18 มีรางวัลที่หนึ่ง THE POWER BAND เป็นของตัวเอง เราอยากประสบความสำเร็จในชีวิตสักครั้งหนึ่ง 

ด่านที่ 3 : กล้าฉีกออกจากกรอบเดิมๆ

อย่างที่รู้กันว่าส่วนใหญ่คณะกรรมการของเวที THE POWER BAND คือศิลปินที่อยู่จุดสูงสุดของวงการดนตรีทั้งนั้น แน่นอนว่าการฟังแนวเพลงเดิมๆ อาจจะเกิดความอิ่มตัว ดังนั้นทีมจึงตกตระกอนได้ว่าหากจะดึงดูดความสนใจทุกคนได้ ไม่ใช่แค่เพียงความ ‘เก่ง’ แต่คือความ ‘กล้า’ ที่จะเล่น นั่นคือเหตุผลที่ทำให้วงเตรียมอุดมศึกษาชนะใจกรรมการและได้รับรางวัลชนะเลิศไปครอง นอกจากนี้พวกเขายังได้รางวัล Best Creative Award อีกด้วย

ครูไบร์ท: ตอนนั้นผมถามพี่พล (คชภัค ผลธนโชติ) ตรงๆ เลยว่าทำไมถึงเลือกวงผมชนะ เขาบอกว่าวงของอาจารย์ผมอยู่กับมันได้ตลอด รู้สึกว่ามันยังมีต่ออีก แล้วผมไม่รู้ว่าที่มีต่อของอาจารย์คืออะไร ผมก็เลยคิดว่าการกล้าฉีกออกจากกรอบเดิมๆ ข้อดีคือถ้าเราทำออกมาได้ดี มันจะทำให้เรามีภาษีคะแนนสองเท่า สิ่งที่เราทำคือเอาสิ่งที่เราถนัดไปสู้ ผมต้องยอมรับว่าบางโรงเรียนเนี้ยบ ตัวโน้ตดี ร้องดีมากๆ แต่เราสู้ด้วยความสร้างสรรค์ ความแปลกใหม่ ซึ่งมันเป็นการถ่ายทอดที่ไม่ซ้ำกับคนอื่น 

จีนส์ : ปีแรกผมเคยแข่งได้รางวัลชนะเลิศของ THE POWER BAND ซีซันแรก แต่ตอนนั้นเป็นดนตรีสากลล้วนแนวโซลฟังก์ (Soul Funk) ซึ่งก็สนุกในแบบของมัน แต่ปีนี้ผมก็ได้มาแข่งที่เตรียมอุดมศึกษา ซึ่งเราก็ได้ความรู้ด้านดนตรีไทย การผสมผสาน หรือแนวที่ไม่เคยเล่นกับที่อื่นมาก่อน ผมได้ประสบการณ์ใหม่ๆ จากที่นี่เยอะมาก

ซึ่งปัจจัยที่ทำให้วงเราชนะ ผมรู้สึกว่ามันคือการที่เรามิตรภาพที่ดีต่อกันภายในวง พอสนิทสนมกันซ้อมด้วยกัน มันเลยได้สิ่งที่เกิดจากความตั้งใจของทุกคนจริงๆ และสิ่งที่ทำให้คนชอบผมคิดว่าน่าจะเป็นแนวดนตรี อย่างการประกวด THE POWER BAND ครั้งนี้ก็ไม่มีวงไหนที่เอาดนตรีไทยมาเล่น มันก็เลยเป็นอะไรที่ยูนีคและแตกต่าง

เฟรม : จริงๆ ตอนแสดงก็มีผิดพลาดทางเทคนิคเล็กน้อย ตอนที่เราซาวนด์เช็กกันกีตาร์มันไม่ดัง เราไม่มั่นใจว่าเป็นเพราะอะไร เราดูเวลาซาวนด์เช็กเกินไปค่อนข้างมากแล้วด้วย ตอนนั้นมือกีตาร์วง Chada Band เขาเห็นว่ากีตาร์วงเรามีปัญหาก็รีบวิ่งไปหยิบกีตาร์มาให้วงเรายืม แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้ใช้นะคะ เพราะบังเอิญว่ามันดังพอดี แต่ตอนนั้นเรามองว่าสิ่งนี้คือมิตรภาพที่ดีมากๆ เลย ซึ่งช่วงที่เข้าค่าย THE POWER BAND MUSIC CAMP วงเราสนิทกับวง Chada Band ด้วย

เจสัน : ตอนแข่งรอบไฟนอลผมก็สีผิด คือพวกเราตื่นเต้นกันมาก เพราะได้เล่นเป็นวงสุดท้ายด้วย แล้วก็ต้องเห็นพวกปีศาจเก่งๆ เล่นก่อนหน้าเรา ตอนนั้นก็คิดว่าจะเอาอะไรไปชนะเนี่ย (หัวเราะ) ขนาดลงมาจากเวทียังไม่มั่นใจกันเลย โดยเฉพาะวงโปเตเต่า กับ New Cluster น่ากลัวมาก แต่พอผลออกมาก็เกินคาดมากๆ

ด่านที่ 4 : แค่มีเธอตรงนี้

ถึงแม้ว่าพวกเขามักจะพูดติดเล่นบ่อยๆ ว่าผ่านเข้ารอบเพราะโชคช่วย แต่ในวันที่เราบุกไปถึงห้องซ้อมเพื่อสัมภาษณ์และมีโอกาสได้ดูวงเตรียมอุดมศึกษาเล่นสดเป็นครั้งแรก เรามั่นใจว่าไม่ใช่เพราะโชคช่วยแน่ๆ แม้ว่าก่อนซ้อมพวกเขาจะวุ่นวายเหมือนจับปูใส่กระด้ง แต่เมื่อถึงสัญญาณบรรเลงเพลงทุกคนก็ตั้งใจและทำออกมาได้ดีระดับมืออาชีพ

อย่างที่รู้กันว่าความพิเศษของ SEASON 3 คือ วงที่ชนะจะได้ทำเพลงตัวเองกับค่าย Muzik Move แน่นอนว่าผลงานชิ้นนี้คือสิ่งที่ทุกคนในวงตั้งใจทำและพยายามเขียนเพลงด้วยตัวเอง เพื่อเก็บเป็นความทรงจำชีวิตในช่วงมัธยมร่วมกัน

กาย : ผมรู้สึกว่าสมัยนี้ทำเพลงไม่ยาก แต่ทำให้ดังมันยาก ด้วยความที่ยุคนี้เพลงมันทำง่ายกว่าเมื่อก่อน หลายคนก็ทำกันไปหมดแล้ว อีกอย่างคือคนสมัยนี้เบื่อง่าย ฟังแนวนี้สักพักเขาก็เปลี่ยนแนว ผมก็เลยรู้สึกว่ามันยาก

ตี้ : วิธีที่วงเราทำคือนำเสนอเพลงในหลายๆ แพลตฟอร์ม อย่างเช่น ช่วงนี้คนฮิตทำคอนเทนต์ใน TikTok เราก็ทำด้วย แล้ววงเราก็มีดนตรีไทยผสมผสานก็เลยทำให้มันมีความยูนีกและแตกต่างที่ทำให้คนชอบ เพราะคนส่วนใหญ่ชอบอะไรใหม่ๆ

เหม่ยหลิน : ด้วยแนวเพลงที่มันเกี่ยวกับความรัก หนูก็เลยดึงคำที่มันหวานๆ มาใส่ในเพลง หนูรู้สึกว่าความรักมันหลายอย่างมาก ทั้งจากครอบครัว เพื่อน หรือคู่รักก็ได้ แล้วหนูก็อยากแซมภาษาอังกฤษไปด้วยให้มันดูมีความเก๋ หลังจากแต่งเนื้อเสร็จแล้ว จีนส์ก็จะเป็นคนแต่งคอร์ด พอจีนส์ให้คอร์ดเสร็จเราทุกคนก็มานั่งเขียนเพลงด้วยกัน ใช้เวลาประมาณสองสัปดาห์ค่ะ 

จีนส์ : หลักๆ ผมได้ inspiration จาก OST ของซีรีส์เกาหลี อย่างพวกสำเนียง เมโลดีร้อง เราทำแค่ท่อนคอร์ด เนื้อร้องไปให้ทางโปรดิวเซอร์ซึ่งก็คือพี่ติ๊ก Playground พี่เขาก็จะมีการบ้านให้เราทำส่งไป แล้วเขาก็ทำดนตรีเพิ่มมาให้ พอได้ไฟล์เพลงมาเราก็แค่ซ้อมท่อนของตัวเอง อัดแยกๆ แล้วเอามามิกซ์รวมกันแล้วก็ได้ไฟล์มาสเตอร์ จริงๆ เราเพิ่งซ้อมรวมกันวันนี้เป็นวันแรกด้วยครับ (หัวเราะ)

ด่านที่ 5 : มิตรภาพและความทรงจำ

ในอนาคตอาจไม่มีอะไรการันตีแน่นอนว่าพวกเขาจะได้กลับมารวมตัวเล่นกันอีกครั้งเมื่อไหร่ ด้วยความที่สมาชิกในวงที่อายุต่างกันและต้องแยกย้ายกันไปเติบโต การแข่งขัน THE POWER BAND SEASON 3 จึงเป็นเวทีส่งท้ายให้กับพี่ๆ ม.6 อีกด้วย แต่การมาเจอพวกเขาในวันนี้ก็ทำให้เรามั่นใจได้ว่าบันทึกการเดินทางที่ทุกคนสู้มาด้วยกันในรูปแบบของบทเพลงแค่มีเธอตรงนี้ จะอยู่ตรงนี้ไปอีกนาน

ครูไบร์ท : ในมุมของผู้สอนรู้สึกภูมิใจมากๆ ไม่ใช่เพราะว่าชนะรายการนี้ แต่มันเหมือนนาฬิกาย้อนกลับหลังว่าเราผ่านมายังไงบ้าง ตั้งแต่ซ้อม ถอดใจ แพ้เวทีอื่น วงจะแตก นักเรียนมีปัญหากันเอง จนมีวันที่ทุกคนสู้ด้วยกันแล้วชนะมันเลยค่อนข้างรู้สึกเยอะนิดนึง

หนูมา : ความรู้สึกที่ได้มาแข่งเวที THE POWER BAND เหมือนได้ติ๊กอีกหนึ่งเช็กลิสต์ความสำเร็จของตัวเองว่า ชีวิตนี้เราทำอะไรสำเร็จไปอีกหนึ่งอย่างแล้วนะ แล้วเราก็มีมิตรภาพดีๆ ที่จะจำไปจนวันตายเลยค่ะ

วินเทอร์ : เราได้แสดงความสามารถและศักยภาพของตัวเองที่มีบนเวทีให้ทุกคนได้เห็น สุดท้ายเราก็ได้รางวัลชนะเลิศ และได้เปลี่ยนแนวทางการเล่นดนตรีด้วย จากการเล่นแนวคลาสสิกก็ต้องปรับเปลี่ยนการเล่นนิดหนึ่งเพื่อเข้ากับวงได้

แชร์ : ใครที่อยากมาสมัคร มาเลยค่ะไม่ต้องกลัว ผลแพ้ชนะมันไม่ได้สำคัญอะไร จริงๆ หนูเองก็มีพี่น้องที่เล่นดนตรีได้ แต่พวกเขาก็มีความกลัวนั่นนี่ หนูก็บอกว่ามันไม่มีอะไรเสียหายอยู่แล้ว เพราะเราได้เล่นดนตรี แค่มีความสุขมันก็พอแล้ว THE POWER BAND เป็นรายการที่ดีค่ะ หนูไม่ลังเลเลยที่จะสมัคร

เจสัน : ผมมองว่าเป็นโอกาสที่ดีมากๆ เพราะว่าเวที THE POWER BAND จะมีแมวมองเยอะมากๆ จากค่ายเพลงต่างๆ คือถ้าคุณเจ๋งจริงแล้วเขาเห็นคุณ คุณก็อาจจะดังได้เลย เขาอาจจะปั้นคุณได้เลย อย่างเช่น วงเพื่อนผมก็มีแมวมองจากเวทีนี้เหมือนกัน แล้วตอนนี้ก็ได้เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วครับ

เฟรม : เวทีนี้เปิดโอกาสให้คนที่มีใจรักในดนตรีมาทำด้วยกัน มันไม่สำคัญว่าเราจะแพ้หรือชนะ เพราะสิ่งสำคัญที่สุดที่เราจะได้กลับไปแน่นอนคือประสบการณ์และมิตรภาพที่ไม่สามารถหาได้จากที่ไหน เรารู้สึกว่า THE POWER BAND มันคุ้มมากจริงๆ ที่พวกคุณจะลองทำตามความฝันของตัวเองสักครั้ง

อ่านมาถึงตรงนี้ ใครที่มีความฝันและใจรักในเสียงดนตรีอย่ารอช้า เพราะตอนนี้ทาง THE POWER BAND 2024 SEASON 4 เปิดรับสมัครแล้ว ภายใต้คอนเซปต์ ‘Let The Music Power Your World เป็นได้สุด เป็นไปได้ ด้วยพลังแห่งดนตรี’ ชิงรางวัลรวมกว่า 2 ล้านบาท! พร้อมร่วมทำซิงเกิลกับโปรดิวเซอร์มืออาชีพ และโอกาสในการร่วมแสดงในเทศกาล ดนตรีระดับประเทศ

สามารถสมัครได้ทาง : www.music.mahidol.ac.th/thepowerband ตั้งแต่วันนี้ ถึง 2 สิงหาคม 2567

The post ‘เตรียมอุดมศึกษา’ วงดนตรีมัธยม ที่อยากลบกำแพงในใจ เป็นคนเก่งแต่ไม่เคยคว้าแชมป์สักครั้ง appeared first on a day magazine.

ชั้นปีที่ 4 แขนงวิชาการออกแบบสินค้าไลฟ์สไตล์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

ชื่อผลงาน GOODS LUX

อย่างที่รู้กันว่าธูปกับความเชื่อทางพิธีกรรมศาสนาเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับคนไทยมานาน ไม่ว่าจะไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ บรรพบุรุษ แก้บน หรือไหว้ขอมีคู่ต่างก็ต้องมีธูปติดมือ และไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีธูปแทบทุกที่ แต่เคยสงสัยไหมว่าธูปเหล่านั้นไปจบที่ตรงไหน

พฤติกรรมคนไทยเกี่ยวกับธูปมีหลายรูปแบบ บางที่ต้องจุดธูปให้มีควัน เพราะเชื่อว่าส่งสารถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์รับรู้ บางที่รีบจุด รีบเป่า รีบเก็บทิ้งเพราะกลัวว่าจะไฟไหม้ ไม่ว่าอย่างไรปลายทางธูปทั้งหมดกลายเป็นเศษขยะจำนวนมากที่ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้ 

และนั่นจึงเป็นโจทย์โปรเจกต์ทีสิสให้กับ ‘เวฟ–สุภาวิดา สุขวัฒน์’ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 แขนงวิชาการออกแบบสินค้าไลฟ์สไตล์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ นำก้านธูปเหลือทิ้งมาดีไซน์เป็นผลิตภัณฑ์บนโต๊ะทำงาน โดยใช้ทุกส่วนของธูปมาพลิกแพลงให้เกิดประโยชน์สูงสุด จนเกิดเป็นผลงาน ‘GOODS LUX’

ขยะที่ยึดติดจากความเชื่อ 1 ล้านดอกต่อปี

อย่างที่รู้กันว่าปัจจุบันเทรนด์สายมูเป็นที่นิยมมากขึ้น ไม่ว่าจะไปไหนมาไหนก็เห็นคนตามรอยขอพรหรือแก้บนแทบทุกที่ นั่นจึงทำให้ธูปเป็นสินค้าใช้แล้วทิ้งที่มีความต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ จนน่าตกใจ

“ด้วยความที่เราเป็นเด็กต่างจังหวัด อาศัยอยู่ที่หนองคาย ผู้คนแถวนั้นเขาก็จะมีความเชื่อเรื่องพญานาคหรือพิธีกรรมทางศาสนา เราก็จะเห็นธูปมีอยู่ทุกที่ โดยเฉพาะวันสำคัญหรือวัดที่มีคนเยอะ บางทีคนไปไหว้แล้วจุดธูปยังไม่ทันได้เป่าหรืออะไรเลย เขาก็รีบเอาออกแล้วเพราะกลัวว่าไฟจะไหม้ ทำให้มีธูปเป็นเศษเหลือทิ้งเยอะมากทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์ของมันจนเต็มที่เลย”

“ในปัจจุบันมีคนใช้ธูปมากกว่า 1 ล้านดอกต่อปี หมายความว่าขยะชิ้นนี้จะเหลือเยอะมากกว่า 1 ล้านดอกต่อปี ซึ่งในอนาคตประชากรก็เพิ่มขึ้น มีวัดวาอารามเพิ่มขึ้น คนนับถือศาสนาทำพิธีกรรมมากขึ้น มีสายมูเพิ่มมากขึ้น รวมไปถึงคนจีนที่เริ่มเข้ามามีอิทธิพลในบ้านเรา ก็เลยคิดว่าจะมีตัวก้านธูปนี้เหลือทิ้งมากขึ้นเรื่อยๆ  เราเคยถามทางวัดว่าเอาธูปไปทำอะไรต่อ บางวัดก็เอาไปใส่ต้นไม้ บางวัดก็เอาไปทิ้งใส่ถังขยะ บางวัดก็เอาไปเผาทำลาย ตอนนั้นเรารู้สึกว่าถ้ามันไม่มีประโยชน์ ถ้าจุดธูปแล้วเกิดมลพิษ งั้นเรามาเพิ่มมูลค่ามันดูไหม อย่างน้อยก็สามารถมาต่อยอดให้มันลดความอันตรายได้สักนิดก็ยังดี”

“แรกเริ่มเราก็เลยรวบรวมธูปมาจากวัดแถวบ้านและในศาลเจ้าหลีตี้เมี้ยวของงาน Bangkok Design Week ที่ทำเรื่องเกี่ยวกับธูปเหมือนกัน สารภาพว่าระหว่างทำก็แอบใจหวิวเหมือนกันว่ามาจากวัดมันจะมีอะไรตามรึเปล่า แต่สุดท้ายก็ไม่มีนะ เราอยากให้มองว่ามันคือขยะเหลือทิ้งที่เอามาสร้างเป็นสิ่งใหม่แล้วเกิดประโยชน์ เรารับธูปได้จากทุกที่ เพราะเจตนาเราคือทำยังไงก็ได้ให้ขยะมันหมด เพราะ ถ้าเรายังยึดติดกับความเชื่อมันก็ยังมีขยะเหลือทิ้งอยู่ และมองว่าผลิตภัณฑ์ของเราพ่วงมาด้วยฮวงจุ้ย พ่วงแต่สิ่งดีๆ ถ้ามันจะขลังก็ขลังด้วยสิ่งดีๆ เพราะงั้นไม่ต้องกลัวนะคะ (หัวเราะ)”

จากธูปเหลือทิ้งสู่ของใช้เอาใจสายมู

“พอรวบรวมธูปได้เยอะแล้ว สิ่งที่คิดต่อคือเราจะใช้ประโยชน์ส่วนไหนของมันได้บ้าง ตอนแรกคิดว่าจะใช้แค่ตัวก้านสีแดงของธูป เพราะมันมีเนื้อเยื่อพอจะเอาไปทำเป็นกระดาษได้ แต่เรารู้สึกว่าถ้าเอาปลายธูปที่เหลือด้านบนมาทำได้ด้วยมันก็จะไม่เกิดขยะเลย เราก็เลยศึกษาค้นคว้าต่อว่ามีวิธีไหนบ้างที่สามารถเอามาใช้ได้ทั้งหมด 

“เราก็ลองถูกลองผิดหลายวิธี เอาไปทำเป็นกระดาษ ลองเอามาผสมปูนเปียก แล้วก็มีเอาไปทำเป็นปูนปั้นด้วย แต่สุดท้ายมาจบที่การใช้เครื่องอัดความร้อน ปรากฎว่ามันเวิร์ก เพราะเราใช้เครื่องจักร  มันผสมด้วยตัวของมันเองได้ กระบวนการผลิตมันก็ไม่อันตราย ก็เลยได้มาเป็นตัววัสดุที่เทียบเคียงไม้อัด”

 “คุณสมบัติของตัววัสดุที่เทียบเคียงไม้อัดคือมีลวดลายที่แตกต่าง ไม่ขึ้นเชื้อรา มีความแข็งแรงเหมือนไม้อัด แต่ข้อเสียของมันคือไม่ค่อยถูกกับน้ำ ก็เลยคิดว่าถ้าเอามาทำเป็นผลิตภัณฑ์บนโต๊ะทำงาน อย่างน้อยก็น่าจะเลี่ยงการโดนน้ำได้ประมาณนึง บวกกับมีความสนใจเรื่องความเชื่อเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็เลยคิดว่าถ้าทำเป็นผลิตภัณฑ์บนโต๊ะทำงานจากก้านธูปเหลือทิ้งที่แฝงหลักความเชื่อน้ำตกจำลอง เสริมความมงคลให้แก่ผู้ใช้งานก็น่าจะดี ยิ่งช่วงนี้เทรนด์สายมูกำลังเป็นที่นิยม เราก็สามารถนำไปตีตลาดหรือต่อยอดได้” 

ดีไซน์เก๋และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม

GOODS LUX มาจากการเล่นกับคำว่า Good luck ซึ่งแปลว่าโชคดี นำคำว่า Goods กับ Luxury มาผสมกัน เกิดเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีความโชคดีและหรูหรา

ทำไมถึงต้องเป็นน้ำตกจำลอง เวฟเล่าว่าในแวดวงการทำมาค้าขายมีความเชื่อกันว่าน้ำตกจำลองจะช่วยเสริมฮวงจุ้ยด้าน โชคลาภ เงินทองไหลมาเทมา แต่ด้วยขนาดใหญ่และมีน้ำไหลอยู่ตลอดเวลา ก็อาจจะเหมาะกับการใช้งานของทุกคน เวฟจึงแก้ปัญหาโดยการออกแบบให้ฟังก์ชันการใช้งานสามารถวางของได้ และเปลี่ยนจากน้ำตกโดยใช้เส้นทองเหลืองแทน

“คอนเซปต์คือเราจะใช้แผ่นไม้สามชิ้นมาเรียงต่อกันสื่อถึงภูเขา โดยมีเส้นทองเหลืองเรียงต่อกันสื่อถึงน้ำตก เปรียบเสมือนเงินทองไหลมาเทมากักเก็บเอาไว้ตรงแอ่งน้ำ เหตุผลที่เราเลือกใช้เส้นทองเหลือง เพราะวัสดุหลักไม่ได้ใช้สารเคมีเลย อาจารย์ก็แนะนำว่าอยากให้ตัววัสดุร่วมเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมด้วย และตัวทองเหลืองก็สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ เท่ากับว่ามันจะเป็นผลิตภัณฑ์รักษ์โลก 100% ที่มีความแข็งแรง ไม่ขึ้นเชื้อรา ย่อยสลายได้เองตามธรรมชาติ และมีลวดลายเฉพาะตัว”

“อีกส่วนนึงคือทองเหลืองใช้ในวงการพระเครื่องเยอะด้วย ก็อาจจะเสริมเรื่องความเชื่อไปในตัว โดยผู้ใช้งานสามารถเอาแผ่นไม้มาเรียงใส่ตามฟังชันก์การใช้งานได้ สามารถใช้วางสมุด เสียบด้ามปากกาหรือดินสอได้ตามชอบ”

“จากฟีดแบ็กที่ได้ไปจัดแสดงในงานต่างๆ คนส่วนใหญ่จะสนใจตัววัสดุของผลิตภัณฑ์เพราะมันดูแปลกใหม่ จากธูปที่เหลือทิ้งมันกลายมาเป็นชิ้นงานที่เทียบเคียงไม้อัดได้ กลายเป็นน้ำตกจำลองที่อยู่บนโต๊ะได้ มีการใช้งานได้จริง ซึ่งถ้าเรามีเครื่องมือที่สามารถอัดได้ใหญ่กว่านี้ ก็จะสามารถเอาไปทำชิ้นใหญ่ขึ้น ในอนาคตเราสามารถเอาไปเพิ่มแนวคิดอีกได้เรื่อยๆ นำไปต่อยอดทำเป็นสิ่งอื่นได้อีก”

“ถึงแม้ว่าทำเราต้องทดลองเยอะมากและต้องทำในเวลาที่มีจำกัด ทำให้บางทีทดลองมาแล้วล้มเหลวก็รู้สึกท้อ คิดว่าไปทำหัวข้ออื่นดีมั้ย แต่สุดท้ายเราก็มองว่าทำมาตั้งเยอะแล้วก็อยากเห็นมันเป็นรูปเป็นร่าง ก่อนอื่นต้องบอกว่าเราใหม่มากสำหรับโปรเจกต์นี้ แต่โชคดีที่มีอาจารย์กับรุ่นพี่คอยช่วยให้คำปรึกษาตลอด แล้วก็มีคนรอบข้างที่คอยซัพพอร์ตก็เลยผ่านมาได้”

ลองในสิ่งที่คนอื่นยังไม่ทำ

เวฟสารภาพกับเราว่าความตั้งใจแรกคืออยากเลือกวัสดุจากเหลือทิ้งแกลบมาสร้างเป็นผลิตภัณฑ์ แต่เมื่อเห็นว่ามีคนทำเยอะแล้ว ก็รู้สึกว่าอยากต่อยอดสิ่งที่เคยยังไม่เคยมีใครทำมากกว่า เพราะอาจจะสร้างอิมแพ็กได้มากกว่า และอยากจุดประกายให้คนอื่นรู้สึกว่าสิ่งรอบตัวในชีวิตประจำวันก็สามารถนำมาเพิ่มมูลค่าได้

“เรารู้สึกว่าถ้าใครมีความสนใจอยากทำผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับวัสดุเหลือทิ้งพวกนี้ก็ต้องใช้ความอดทนหน่อย การที่เราคิดเองทั้งหมดแน่นอนว่ามันอาจจะมีล้มเหลว ซึ่งอาจจะล้มเหลวหลายครั้งด้วยซ้ำ เพราะมันเป็นสิ่งที่ยังไม่เคยมีใครทำ แต่เราก็ต้องศึกษาค้นคว้า หาคนที่จะแนะนำแนวทางได้ เราลองถูกลองผิดไปเยอะมาก จนกระทั่งทำออกมาแล้วได้ไปจัดแสดง มีคนให้ความสนใจทั้งตัววัสดุและผลัตภัณฑ์ของเราก็รู้สึกภูมิใจมาก”

ท้ายที่สุดแล้ว เวฟบอกกับเราว่าหนึ่งในวิธีที่สามารถช่วยแก้ปัญหาวัสดุเหลือทิ้งได้อย่างมีประสิทธิภาพ คือการช่วยกันสร้างคุณค่าใหม่กับนักออกแบบและสิ่งของใกล้ตัว

“ตอนนี้ในไทยมีขยะเหลือทิ้งอีกมากเลย ถ้าสิ่งนั้นมันไม่เป็นประโยชน์ เราก็เอามาทำใหม่ให้มันเกิดประโยชน์เพื่อเพิ่มมูลค่าได้

“เราอยากให้คนสนับสนุนงานดีไซน์มากขึ้น เพราะกว่าพวกเขาจะใช้ความคิดในการออกแบบให้คุณสมบัติเหมาะสมกับการใช้งานแล้ว ยังต้องทดลองวัสดุและศึกษากับสิ่งนั้นเยอะมาก ผ่านกระบวนการหลายขั้นตอน เรามองว่าผลิตภัณฑ์บางอย่างมันก็สอดคล้องกับราคาที่ขายในราคาสูง เพราะต้นทุนที่เขาต้องทำมันไม่ง่ายเลย”

The post GOODS LUX ขยะก้านธูปจากความเชื่อสู่ผลิตภัณฑ์บนโต๊ะทำงานที่ใช้แล้วจะโชคดี appeared first on a day magazine.

จบการศึกษาจาก สาขาออกแบบเครื่องแต่งกาย คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

ชื่อผลงาน  การพัฒนาสิ่งทอจากหญ้าเนเปียร์

ใครจะคิดว่าหญ้าที่ใช้ให้อาหารสัตว์ จะกลายมาเป็นเสื้อผ้าโก้เก๋ได้อย่างที่เห็น และที่น่าตื่นเต้นไปกว่านั้น คงเพราะเจ้าของไอเดียสุดเจ๋งนี้ ไม่ใช่แบรนด์ดังที่ไหน แต่เป็นผลงานของนักศึกษาชั้นปีที่ 4 อย่าง แป้ง-จิรัชญา ยิ่งนอก ที่ทุ่มความพยายามทั้งหมดปลุกปั้นโปรเจกต์นี้ให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้สำเร็จ 

ซึ่งตั้งแต่เธอได้ปล่อยคลิปเบื้องหลังขั้นตอนการทำต่างๆ ลงบน TikTok ก็ทำให้โปรเจกต์นี้เป็นที่รู้จักและเป็นที่พูดถึงในวงกว้างมากขึ้น เราเองก็เป็นหนึ่งคนที่สะดุดตากับคลิปตั้งแต่แรกเห็น เลยไม่รอช้าที่จะยกหูหาเจ้าของผลงาน เพื่อชวนเธอมานั่งคุยถึงไอเดียตั้งต้น ความท้าทาย และความสนุกที่เกิดขึ้น 

บทสนทนาวันนี้เลยเต็มไปด้วยความทึ่ง ประหลาดใจ และชื่นชม สลับกันไปทุก 10 นาที ก่อนจะจบลงด้วยความรู้สึกยินดีกับก้าวแรกบนเส้นทางฝันของเธอ

ใครไม่เปียร์หญ้าเนเปียร์

 “โปรเจกต์จบของสาขาวิชาเรา ทุกคนต้องเลือกว่าจะทำหัวข้อแรงบันดาลใจ หรือการพัฒนาเส้นใยสิ่งทอแล้วนำมาผลิตเป็นเครื่องแต่งกาย ตอนนั้นเราอยากทำอะไรที่ตัวเองรู้สึกภูมิใจ และมีประโยชน์ต่อวงการอุตสาหกรรมสิ่งทอ เลยตัดสินใจทำเกี่ยวกับเส้นใยจากธรรมชาติ” 

  “พอเราตัดสินใจจะทำเกี่ยวกับการพัฒนาเส้นใย  ก็ต้องมาดูว่ามีเส้นใยจากพืชอะไรบ้างที่ยังไม่มีคนทำ หรือมีคนทำน้อยที่สุด จากนั้นก็หาข้อมูลต่อว่าเส้นใยของพืชชนิดนั้นเหมาะจะนำมาพัฒนาต่อไหม“ แต่เรื่องราวไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด จากเดิมที่แป้งคิดจะเลือกใช้สาหร่ายเทาในการทดลองก็ต้องล้มเลิก เพราะทางโรงงานแจ้งว่า เป็นเส้นใยที่บางเกินไป จึงนำมาสู่บทดสอบถัดมา

“พอต้องหาเส้นใยใหม่เราก็เครียดมาก เพราะผ่านไปครึ่งเทอมแล้ว เวลาก็เหลือน้อยลงทุกที ตอนนั้นไม่ว่าจะกินอะไร เดินไปไหนมาไหนก็ต้องมาฉีกดูว่า พืชที่เรากินมีเส้นใยหรือเปล่า จำได้ว่าตอนนั้นกินมะรุมอยู่ ก็รูดแล้วคลี่ดูว่ามีเส้นใยรึเปล่า แล้วต้องสังเกตุอีกว่าเส้นใยแข็งหรือบางไปไหม ชีวิตช่วงนั้นเป็นอย่างนั้นเลย นึกย้อนไปแล้วตลกตัวเองมาก (หัวเราะ)”

“เราทำวิธีนี้มาเรื่อยๆ จนมาเจอหญ้าเนเปียร์แถวบ้าน ก็ลองเอามาฉีกดู พอเห็นว่ามีเส้นใยจำนวนหนึ่ง เลยคิดว่าน่าจะสามารถนำมาทำได้จากนั้นก็ไปเช็คข้อมูลต่อว่า เส้นใยนี้เหมาะที่จะนำมาพัฒนาต่อหรือเปล่า พอเราเริ่มเห็นความเป็นไปได้สุดท้ายเลยมาจบลงที่หญ้าเนเปียร์“

แค่เริ่มฟังก็กระตุ้นความอยากรู้แล้วว่า กว่าที่หญ้าเหล่านี้จะเปลี่ยนร่างมาเป็นเสื้อผ้าได้ เธอเจอกับความท้ายอะไรบ้างระหว่างทาง

จากกอหญ้าสู่เสื้อผ้าบนรันเวย์ 

“มันยากเพราะเราไม่มีความรู้เกี่ยวกับสิ่งทอเลย”

แป้งย้ำอยู่หลายหนถึงความท้าทายในครั้งนี้ และที่ยิ่งท้ายกว่าเดิมแบบคูณสองคงเพราะหญ้าเนเปียร์เป็นเส้นใยที่ยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน แต่นั่นก็ไม่ใช่กับดักที่ทำให้โปรเจกต์นี้ไม่ได้ไปต่อ…

กลับกันเธอเลือกที่จะศึกษาเรื่องเส้นใยและกระบวนการต่างๆ ตั้งแต่ต้น ค่อยๆ เริ่มทดลองความเป็นไปได้ทั้งหมดด้วยตัวเอง จนสามารถหาวิธีพัฒนาเส้นใยชนิดนี้ให้ออกมาเป็นเสื้อผ้าได้สำเร็จ

“ปกติถ้าจะทำเกี่ยวกับสิ่งทอ ส่วนใหญ่ต้องไปปรึกษาโรงงานเป็นหลักและให้เขาเป็นคนทดลองเท่านั้น แต่ช่วงนั้นโรงงานรับทำวิจัยค่อนข้างเยอะ เลยไม่สามารถรับทำให้เราได้ พอโรงงานปฏิเสธ เราเลยต้องมาศึกษาหาข้อมูลเองตั้งแต่ต้น  กลายเป็นว่าโปรเจกต์นี้เราทำเองแทบทั้งหมด ยกเว้นกระบวนการทอ ตัดเย็บ เราจะส่งไปให้ชุมชนทำต่อ“

แป้งเล่าถึงขั้นตอนคร่าวๆ ว่า “ตอนแรกๆ เราเริ่มศึกษาจากวิธีที่เขาใช้ทดลองกับพวกเส้นใยชนิดอื่นๆ เช่น เส้นใยสับปะรด เส้นใยอ้อย แล้วค่อยนำมาลองกับหญ้าเนเปียร์ไปเรื่อยๆ เพื่อดูว่าวิธีไหนเหมาะกับวัสดุของเรามากที่สุด ส่วนวิธีการคัดเลือก เราจะใช้ต้นที่อ่อน เพราะเวลาเอาไปทอเส้นจะมีความนุ่มกว่าต้นที่แก่”

“ต่อมาก็ต้องมาทำให้เส้นใยที่เราจะใช้อ่อนตัวลง ขั้นตอนนี้เราใช้เวลาทดลองเป็นเดือน กว่าจะเจอกับวิธีการที่สามารถจัดการได้ดีที่สุด จากนั้นก็จะนำมาสางเพื่อให้เส้นใยมีความฟูมากพอที่จะสามารถนำไปปั่นด้าย”

“แต่ต้องยอมรับว่า เส้นใยส่วนใหญ่ยังไม่สามารถจับตัวและปั่นเป็นเส้นด้ายด้วยตัวเองได้ จึงต้องใช้ฝ้ายมาเป็นส่วนผสมเหมือนกับเส้นใยธรรมชาติชนิดอื่น” แม้การวิจัยเส้นใยในครั้งนี้จะไม่ได้สำเร็จแบบ100% แต่ก็เป็นต้นแบบที่สามารถนำไปต่อยอดและพัฒนาต่อได้ในอนาคต

ความตั้งใจสีเขียว

         “ส่วนคอนเซปต์การออกแบบในครั้งนี้ เราได้แรงบันดาลใจจากเทรนด์ในปี 2024 กับกลุ่มลูกค้าที่เราตั้งไว้ว่า อยากทำเสื้อผ้าสำหรับคนทำงาน เลยออกมาเป็นแนวเวิร์กแวร์คลาสสิกอย่างที่ได้เห็น”

นอกจากความสวยงามแป้งยังคำนึงถึงเรื่อง Fast Fashion ชุดในคอลเลกชันนี้จึงเน้นดีไซน์เรียบโก้ เค้าโครงไม่ซับซ้อน ไม่ได้หวือหวาฉาบฉวยตามเทรนด์ แต่จะเป็นดีไซน์ที่สามารถใส่ได้บ่อยๆ เพื่อยืดอายุการใช้งานของชุดให้ยาวนานขึ้น และช่วยลดทรัพยากรในอุตสาหกรรมสิ่งทอได้อีกทางหนึ่งด้วย

อีกหนึ่งกิมมิกคือ ทุกชุดจะใช้สีธรรมชาติในการย้อม มีทั้งสีจาก คราม ครั่ง สมอไทย และขมิ้น เพราะแป้งอยากให้องค์ประกอบทั้งหมดไปในทิศทางเดียวกันกับวัสดุจากธรรมชาติ และอยากเป็นจุดเล็กๆ ในวงการแฟชั่นที่คอยสนับสนุนแฟชั่นเพื่อสิ่งแวดล้อม

“เราว่าชุดที่ทำจากธรรรมชาติจะมีเสน่ห์ในตัวของมันนะ เช่น สีธรรมชาติเวลาย้อมก็จะไม่ได้เข้มโดดเหมือนสีเคมี ค่อนข้างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว บางทีก็มีความคาดเดาไม่ได้อยู่ในนั้น เราเลยรู้สึกว่าอะไรก็ตามที่มันมาจากธรรมชาติมันมีเสน่ห์มากจริงๆ ”

ความมุ่งมั่นของเธอ จึงไม่ใช่แค่ออกแบบชุดเส้นใยจากหญ้าเท่านั้น แต่ตั้งใจให้โปรเจกต์ในครั้งนี้ปลุกกระแสให้ผู้คนหันมาสนใจ เสื้อผ้า Eco Fashion มากขึ้น พร้อมกับหวังลึกๆ ว่า ผ้าไทยอาจจะช่วยชะลอความเร็วของแฟชั่นให้ช้าลงได้บ้าง 

“เรามองว่า ถ้าวันนี้ทำให้คนเห็นเสน่ห์ชุดจากเส้นใยธรรมชาติได้อย่างน้อยหนึ่งคน  ก็ถือว่าประสบความสำเร็จเล็กๆ แล้วนะ เพราะถ้าเขาเริ่มสนใจอะไรเราจะอยากใส่ใจสิ่งนั้นมากขึ้นเอง” ส่วนความยั่งยืนที่เธอหวังให้เกิดขึ้นในอนาคต คงต้องอาศัยการลงมือทำแบบต่อเนื่องกันต่อไป

ในความเป็นไปไม่ได้ มีความเป็นไปได้อยู่เสมอ

ทั้งหมดทั้งมวลแป้งใช้เวลาราว 8 เดือน ในการค้นคว้าและทดลองเพื่อหาความเป็นไปได้ให้กับวัสดุที่เธอเลือก “ช่วงนั้นจะเครียดมากกว่าสนุก แต่พอเสร็จแล้ว เรารู้สึกโล่งแล้วก็ดีใจมากที่ทำได้ ตอนนั้นมันคือคำว่า ‘เราก็ทำได้นี่หน่า’ มันภูมิใจเพราะเราทำในสิ่งที่ไม่เคยทำให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้”

มีชอบชุดไหนมากเป็นพิเศษไหม ?  เราโยนคำถาม

“ชอบหมดทั้ง 5 ชุดเลย เพราะมันมาจากความตั้งใจ ความพยายามของเราจริงๆ ” เธอรีบตอบแบบไม่ลังเล 

มากกว่านั้นการทดลองครั้งนี้ยังทิ้งบทเรียนชั้นดีให้กับเธอ “บางสิ่งที่เราไม่เคยทำ เรามักจะคิดไปก่อนแล้วว่าเป็นเรื่องยากเกินตัว แต่ในความเป็นจริงอาจจะไม่ได้ยากขนาดนั้น วันนี้เราเรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเองเลยว่า กับบางเรื่องถ้าเราลองทำ ลองศึกษาอย่างจริงจังก่อนสักตั้ง เราก็สามารถทำสิ่งนั้นออกมาได้เหมือนกัน แม้แวบแรกจะรู้สึกว่ามันยากมากก็ตาม” 

แป้งทำให้เห็นเลยว่า เมื่อไหร่ที่เราเปลี่ยนความกลัวเป็นความกล้า และลงมือทำอย่างเต็มที่ เราจะเขยิบเข้าใกล้เป้าหมายที่ตั้งไว้มากขึ้นเรื่อยๆ  เพราะการที่เราได้เริ่มลงมือทำ นั่นเท่ากับเราได้สร้างโอกาสในความสำเร็จให้กับตัวเองแล้ว

“เวลาเห็นคนอื่นเขาทำเรื่องเจ๋งๆ แล้วรู้สึกว่าเขาเท่ จริงๆ เราก็เท่แบบเขาได้นะ ถ้าเริ่มลงมือทำ” เธอทิ้งท้าย

The post Napier Fiber Textile เสื้อผ้าทำจากกอหญ้า พัฒนาจากเส้นใยที่ยังไม่เคยมีใครทำในโลก appeared first on a day magazine.

ผีที่ตีพ่อตีแม่ ปากเท่ารูเข็ม ตัวสูง มือโต แต่สำหรับ ‘twofeetcat’ หรือ ‘ตูน–เปรมพร บุญอินทร์’ ศิลปินนักวาดภาพประกอบที่มองว่าสิ่งเปรตๆ ไม่ได้น่ากลัวและสนุกกว่าที่คิด!

twofeetcat มักจะแปลงเรื่องน่ากลัวมาทำให้น่ารักและแปลงเรื่องน่ารักมาทำให้น่ากลัวอยู่เสมอ อย่างภาพวาดซีรีส์เปรตนี้ ไอเดียเกิดมาจากการที่แม่ของตูนเรียนปริญญาเอกเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา และได้หาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องเปตรภูมิเป็นจำนวนมาก ตูนยืมหนังสือมาอ่านแล้วรู้สึกสนุก และไม่ได้น่ากลัวแบบที่คิด จึงนำเรื่องราวที่น่าสนใจเหล่านี้ไปต่อยอดเป็นภาพวาดให้ดูเข้าถึงง่ายและน่ารักขึ้น

ตูนเล่าว่าเปรตที่เราพูดกันเป็นแค่หนึ่งในเปรตจำนวนมากที่ถูกเล่าในไตรภูมิพระร่วงเท่านั้น จริงๆ แล้วเปรตคือคนที่ทำชั่วแล้วต้องตกอยู่ในนรกภูมิที่ต้องหิวตลอดเวลา ขึ้นอยู่ว่าก่อนหน้านั้นไปทำบาปอะไรมา ซึ่งแต่ละร่างจะมีหลายรูปแบบไม่ตายตัว จึงนำรายละเอียดตรงนี้มาทำเป็นคาแรกเตอร์ต่างๆ

“สตอรีของเปรตมันมีเยอะมากเกือบร้อยตัว อ่านแล้วรู้สึกว่ามีความเป็นโปเกมอน (หัวเราะ) เราอ่านแล้วก็อยากรู้ว่าตัวต่อไปร่างกายเขาจะเป็นแบบไหน เพราะจริงๆ แล้วก็มีเปรตที่ไม่ได้ทำกรรมหนักในเลเวลที่ไปเกิดไม่ได้ จึงเป็นที่มาของคำว่าเปรตขอส่วนบุญ แล้วร่างของเปรตก็ไม่ได้มีแค่ฟอร์มเดียว ต้องดูว่าก่อนหน้านั้นไปทำบาปอะไรมาบ้าง ซึ่งเขาสามารถอัปแรงค์ อัปสกิลตัวเองได้ เรารู้สึกว่าดีเทลตรงนี้มันเหมือนเกม มันก็เลยสนุกสำหรับเรา”

“เราชอบการ์ตูนคิทาโร่ของญี่ปุ่นมาก เขาเอาเรื่องผีญี่ปุ่นมาทำเป็นการ์ตูน แต่ในไทยมันยังมีไม่เยอะทั้งๆ ที่ผีไทยมันสนุกมาก ไม่ใช่แค่เรื่องเปรต เราก็เลยอยากทำ ความตั้งใจแรกคือไม่อยากให้คนกลัวเปรต อีกข้อนึงคืออยากให้คนรู้สึกว่าเรื่องไทยๆ รอบตัวเรามันสนุกกว่าที่คิด เราอยากจุดประกายให้นักวาดคนอื่นๆ รู้สึกว่าอยากจับตรงนี้มาทำงานบ้าง เพราะต่างประเทศมันมีเยอะแล้ว แต่ประเทศไทยยังไม่ค่อยมี

นอกจากนี้ตูนยังมีซีรีส์ภาคต่อที่ทำเป็นหนังสือชื่อว่า ‘Everything can be เปด’ ที่มาจากคำสบถของคนไทยอีกด้วย สามารถติดตามผลงานได้ที่ twofeetcat

 ‘สุจิมุขาเปรตุ’ 
เปตรปากเท่ารูเข็ม

‘ปัพพตังคเปรต’ 
เปรตตัวเท่าภูเขา มีขนแหลมทั้งตัว และเล็บมือเท้าคมเหมือนหอกดาบ

‘สุกรเปตวัตถุ’ 
เปรตที่มีกายสีเหมือนทองคำ เปล่งรัศมีสว่างไสวแต่ปากเหมือนหมู 

‘กูฏวินิจฉยีกเปตวัตถุ’
เปรตที่จิกเนื้อที่หลังของตนกินเป็นอาหาร 

‘ภุสเปตวัตถุ’ 
เปรตที่กอบเอาแกลบข้าวที่ไฟลุกโปรยใส่หัว

‘มังสปิณฑเปรต’
เปรตที่มีเนื้อเป็นก้อน

‘ภุสเปตวัตถุ (เปรตค้อนเหล็กแดง)’
เปตรที่ตีหัวตัวเองตลอดเวลา 

‘เสฏฐิปุตตเปตวัตถุ’
เปรต the flash

‘กุมารเปตวัตถุ’ 
เด็กปากเสียใส่พระแต่สุดท้ายก็เลื่อมใส พอน้องโตพ้นจากป่าช้าก็ได้ก็อยู่สบาย

‘อัคคิชาลมุขเปรต’
เปรตที่มีเปลวไฟลุกในปากตลอดเวลา

‘ปูติมุขเปรต’
เปรตปากเหม็น มีหมู่หนอนชอนไชไต่ไปมาในปาก

‘อุตตรมาตุเปติวัตถุ’
เปรตที่มีผมยาวจนตัวคลุมด้วยผม

‘อุจฉุเปตวัตถุ’
เปรตไร่อ้อย 

The post จักรวาลเปรต ศิลปินที่วาดเปรตให้น่ารักขึ้น ‘เปรตภูมิ The Realm of Hungry Ghosts’ appeared first on a day magazine.