แต่เมื่อหันมามองโลกความเป็นจริง การต่อสู้กับอำนาจเผด็จการนั้นไม่ตรงไปตรงมาเหมือนเรื่องราวการต่อสู้ของพระเอกและตัวร้าย ในโลกความเป็นจริง การต่อสู้ทางการเมืองนั้นซับซ้อน ทั้งฝ่ายผู้กดขี่ที่อาจใช้พลังอำนาจทางการเมืองสร้างความเจริญให้กับประเทศจนหลายคนตั้งคำถามถึงความคุ้มค่าที่จะแลกเสรีภาพเพื่อความมั่งคั่งมั่นคง หรือการที่หลายครั้งการต่อสู้พาผู้ต่อต้านไปแตะเส้นศีลธรรมเพื่อให้ได้มาซึ่งเสรีภาพจนโหดร้ายแทบไม่ต่างกับฝั่งผู้กดขี่เสียเอง

น้อยครั้งที่เราจะได้เห็นการต่อสู้เฉดสีเทาเช่นนี้ในสื่อบันเทิงกระแสหลัก โดยเฉพาะในโลกวิดีโอเกมที่เอะอะก็ใช้การต่อสู้ทางการเมืองมาเป็นฉากหลังอย่างฉาบฉวย กระทั่งวันนี้ที่บริษัท Ubisoft กล้าที่จะออกมาชำแหละคอนเซปต์ของการลุกขึ้นสู้ทางการเมืองอย่างถึงพริกถึงขิงผ่านเกมใหม่ล่าสุดของพวกเขาอย่าง Far Cry 6 

โชคดีที่เรามีโอกาสสัมภาษณ์ Navid Khavari ผู้เป็น Narrative Director ของเกม Far Cry ภาคนี้ถึงเหตุผลในการเปลี่ยนมาเล่าเรื่องการเมืองในเฉดสีเทา จนเกมสามารถสะท้อนการต่อสู้ทางการเมืองในประเทศต่างๆ รวมถึงประเทศpไทยได้อย่างไม่น่าเชื่อ

สำหรับผู้อ่านที่ไม่ใช่เกมเมอร์ Far Cry เป็นแฟรนไชส์เกมเดินหน้ายิงจาก Ubisoft บริษัทเกมยักษ์ใหญ่สัญชาติฝรั่งเศส เกมนี้มีจุดเด่นที่เรื่องราวการต่อสู้ของคนธรรมดาๆ ที่ถูกสถานการณ์บังคับให้ต้องลุกขึ้นสู้กับตัวร้าย ผสมกับระบบการเล่นบู๊ระเบิดที่ปล่อยให้ผู้เล่นมีอิสระในการทำภารกิจ จะแอบแทรกซึมฐานศัตรูเพื่อทำภารกิจเงียบๆ หรือจะระเบิดภูเขาเผากระท่อมศัตรูให้วอดวายก็ได้ตามสไตล์ที่ถูกใจ

เรื่องราวของ Far Cry 6 เกิดขึ้นที่ประเทศ Yara เกาะสมมติในแถบคาริบเบียนที่เกมอ้างอิงจากประเทศคิวบาในโลกความเป็นจริง ยาราถูกปกครองโดย Antón Castillo จอมเผด็จการผู้พลิกประเทศจากเกาะคอมมิวนิสต์จนๆ ที่ประเทศเสรีทั่วโลกกีดกันให้กลายเป็นประเทศสำคัญในระดับนานาชาติด้วยการส่งออก ‘Viviro’ ยาวิเศษจากใบยาสูบท้องถิ่นที่รักษามะเร็งได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

แม้จะฟังดูดีแต่ความสำเร็จนี้ต้องแลกมาด้วยชีวิตเนื่องจากการสังเคราะห์วิวิโร่ต้องใช้สารพิษรุนแรงฉีดพ่นลงไปบนใบยาสูบเพื่อให้เกิดเป็นตัวยา คนท้องถิ่นและศัตรูทางการเมืองที่รัฐเกณฑ์มาเป็นแรงงานจึงต้องสังเวยชีวิตเป็นจำนวนมาก ทำให้เกิดกลุ่มกบฏติดอาวุธเข้าต่อสู้กับรัฐบาลเพื่อปลดปล่อยประเทศจากระบบเผด็จการให้ได้ 

ในเกมภาคนี้ ผู้เล่นจะรับบทเป็น Dani Rojas วัยรุ่นชาวยาราและอดีตทหารเกณฑ์ที่ทนชีวิตในระบอบเผด็จการไม่ไหวอีกต่อไป (ผู้เล่นสามารถเลือกให้แดนี่เป็นเพศชายหรือหญิงก็ได้) แดนี่และเพื่อนสนิทตัดสินใจหนีออกนอกประเทศไปยังอเมริกา แต่เคราะห์ร้าย แผนการหนีของแดนี่ล้มเหลว ทำให้แดนี่ต้องเข้าร่วมกับกองกำลังกบฏลิเบอร์ตาด (Libertad) และจับพลัดจับผลูเข้าไปอยู่ในขบวนการต่อสู้ล้มรัฐบาล

อ่านดูแล้วแฟนๆ ของซีรีส์ Far Cry น่าจะพอเห็นภาพว่าเรื่องราวในภาคนี้ยังคงสูตรเรื่องเล่าดั้งเดิมของซีรีส์ไว้อย่างครบถ้วน ถึงอย่างนั้น นี่ก็เป็นการพัฒนาคอนเซปต์ไปอีกขั้น คือไม่ได้แค่เล่าแต่ความโหดของตัวร้ายอย่างเดียวแต่ยังเล่าไปถึงสภาพสังคมและการเมืองแวดล้อมที่ทำให้เกิดจอมเผด็จการอย่างละเอียดและรอบด้านที่สุดเท่าที่ซีรีส์นี้เคยมีมา

อะไรที่ทำให้เกิดเผด็จการ?

อะไรคือสิ่งที่ผลักดันให้คนคนหนึ่งลุกขึ้นมาเป็นผู้นำเผด็จการจอมโหดที่กล้าทำสิ่งเลวร้ายแบบไม่แคร์ใคร? เงินมหาศาลจากการคอร์รัปชั่น? อำนาจล้นฟ้าอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้?

“เพราะความรักในประเทศชาติของเขาล้วนๆ ครับ” Giancarlo Esposito นักแสดงผู้รับบทเป็นเผด็จการแอนต้อนเล่าถึงตัวละคร ‘ท่านผู้นำ’ ที่เขารับบท (ก่อนหน้านี้หลายๆ คนอาจจะรู้จักเขาจากบทตัวร้าย Gus Fring ในซีรีส์ Breaking Bad และ Moff Gideon จาก The Mandalorian มาแล้ว)

“ที่ผมเลือกรับบทนี้ ส่วนหนึ่งเพราะผมรู้สึกว่าแอนต้อนไม่ได้เป็นแค่ผู้นำเผด็จการดาดๆ ที่แค่อยากรวยหรือมีอำนาจแบบคนอื่นๆ เขาเป็นผู้นำที่รักประชาชนของเขามากๆ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ประเทศเจริญ เขาเชื่อสุดตัวเลยว่าประเทศชาติสำคัญกว่าครอบครัว สำคัญกว่าความรัก สำคัญกว่าความยุติธรรมใดๆ”  

พ่อของแอนต้อน Gabriel Castillo เป็นอดีตเผด็จการที่พัฒนายาราให้เป็นเพชรงามของทะเลแคริบเบียนยุค 60s ก่อนจะโดนฝ่ายคอมมิวนิสต์ล้มรัฐบาลในปี 1967 แอนต้อนต้องมองพ่อตัวเองโดนประหารต่อหน้าต่อตา ก่อนโดนส่งไปใช้แรงงานหนักในไร่ยาสูบนับสิบปี เขาเฝ้ามองประเทศที่รักของพ่อค่อยๆ พังพินาศ เศรษฐกิจฝืดเคือง ประเทศโดนดูถูกโดยสังคมโลก ความแค้นและความรักประเทศดันให้เขาลง ‘เลือกตั้ง’ ประธานาธิบดีจนได้ขึ้นครองตำแหน่งพร้อมความหวังจะพาให้ประเทศรุ่งเรืองอีกครั้ง

แต่ว่าความรักในประเทศบ้านเกิด อยากเห็นบ้านเมืองเจริญนั้นคุ้มค่ากับการแลกด้วยเสรีภาพและชีวิตของประชาชนจริงๆ หรือ? นี่เป็นคำถามที่เกมทิ้งไว้ให้ผู้เล่นได้ขบคิดขณะต่อสู้กับเผด็จการที่ไม่ได้เป็นแค่ตัวร้ายแบนๆ แต่เป็นผู้นำที่เห็นตัวเองเป็นฮีโร่ พร้อมทำทุกทางเพื่อประเทศและเพื่อคนที่เขารัก แม้จะต้องทำเรื่องเลวร้ายสุดกู่ก็ตาม

ซึ่งหนึ่งในคนที่แอนต้อน คาสติโญ่รักมากที่สุดนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวน Diego Castillo หนึ่งในตัวละครที่สำคัญที่สุดในภาคนี้

เราต่างเชื่อมโยงกันผ่านเรื่องครอบครัว

“จากที่ทางทีมงานลองหาข้อมูลมา พวกเราค้นพบว่ามีสิ่งหนึ่งที่ผู้นำเผด็จการทั่วโลกหมกมุ่นมากๆ นั่นคือเรื่องของครอบครัวพวกเขา” นาวิด คาวารี Narrative Director ของเกมภาคนี้เล่า “ผู้นำทุกคนอยากเห็นระบอบของตัวเองคงอยู่ต่อไปหลังจากที่พวกเขาตายไปแล้ว และจะมีใครที่เหมาะสืบทอดอุดมการณ์ในเรื่องอะไรแบบนี้ได้ดีไปกว่าลูกๆ ของพวกเขาเอง”

นั่นเป็นที่มาของตัวละคร ดิเอโก้ คาสติโญ่ ลูกชายวัย 13 ของแอนต้อนที่ถูกวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดอำนาจ ที่น่าสนใจคือ ดิเอโก้ยังเป็นผ้าขาว เป็นเด็กวัยรุ่นที่พยายามหาจุดยืนของตัวเองว่าจะยอมเป็นเด็กดีของพ่อแม้จะต้องทำในสิ่งเลวร้ายมากมาย หรือจะยอมเสี่ยงชีวิต ทิ้งตำนานของครอบครัวเพื่อสร้างอนาคตของตัวเอง

“นี่เป็นครั้งแรกที่ตัวร้ายในซีรีส์ของเรามีคนรุ่นลูกมาวนเวียนอยู่ในชีวิต ผมคิดว่าพอเราเห็นวิธีการที่ตัวร้ายเลี้ยงดูลูกของตัวเองมันยิ่งทำให้ตัวร้ายมีมิติและน่ากลัวมากขึ้นอีก ภาคนี้เป็นครั้งแรกด้วยที่ผู้เล่นสามารถมีผลกับการเติบโตของครอบครัวของตัวร้ายได้ คุณจะได้พบเจอกับดิเอโก้ตลอดเกม และทุกการกระทำของคุณสามารถช่วยโน้มน้าวเด็กผู้ชายคนนี้ได้” นาวิดบอก

อาจจะฟังดูแปลกๆ ว่าทำไมเกมเดินหน้ายิงอย่าง Far Cry ถึงได้ให้เวลากับการพูดเกี่ยวกับเรื่องอุ่นๆ อย่างความสัมพันธ์ครอบครัว แต่นาวิดเองก็ได้ให้เหตุผลไว้อย่างน่าสนใจ

“ถ้าสังเกตดีๆ แกนหลักของเรื่องราวทั้งหมดในซีรีส์ Far Cry นั้นพูดเรื่องครอบครัวมาตลอด ทั้งภาค 3 (พี่น้องโจรสลัดต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงอาณาจักรเกาะ) ภาค 4 (พ่อแม่ของตัวเอกอาจมีส่วนเกี่ยวข้องลึกซึ้งกับการต่อสู้กับกษัตริย์) และภาค 5 (ครอบครัวพี่น้องบ้านแตกที่ปกป้องตัวเองด้วยการตั้งลัทธิหัวรุนแรงขึ้นมาเพื่ออยู่ด้วยกัน)” 

ประเด็นเรื่องครอบครัวซึ่งเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนบนโลกล้วนมีประสบการณ์ร่วมนี่เองที่เป็นเคล็ดลับความเข้มข้นของเนื้อเรื่องของ Far Cry แต่ละภาค รวมถึงภาคใหม่ล่าสุดนี้ที่เน้นเรื่องการสืบทอดเจตนารมณ์ในครอบครัวจากรุ่นสู่รุ่นอย่างที่ไม่เคยมีภาคไหนพูดมาก่อน 

ไหนๆ ก็พูดเรื่องครอบครัวแล้ว เราก็คงจะไม่พูดถึงอีก ‘ครอบครัว’ อย่างฝ่ายกบฏลิเบอร์ตาดไม่ได้

จะไปต่อยังไงในวันที่กลุ่มกบฏชนะรัฐบาล

ลิเบอร์ตาดเป็นกองกำลังกบฏติดอาวุธที่ทำสงครามกองโจรกับรัฐบาลมาหลายปี นำโดย Clara Garcia อดีตนักข่าวที่ผันตัวมาเป็นผู้นำฝ่ายกบฏ ภายใต้การแนะนำของ Juan Cortez อดีตนักสู้ยุค 60s และสายลับ KGB ของสหภาพโซเวียตที่ต้องการให้ประชาชนลุกฮือขึ้นล้มรัฐบาลของประธานาธิบดีคาสติโญ่ให้ได้ 

กองกำลังกบฏในเกมนี้ไม่ได้เป็นแค่กลุ่มโจรห้าร้อยธรรมดาที่แค่มารวมตัวกันเพื่อโค่นรัฐบาลให้ได้แล้วประกาศชัยชนะแบบที่แทบทุกเกมแนวนี้ทำกัน แต่เกมยังอาศัยฝ่ายลิเบอร์ตาดในการพูดถึงการต่อสู้ขั้นต่อไปหลังจากล้มจอมเผด็จการได้แล้วอย่างละเอียดอ่อน

“แกคิดว่าฉันอยากเป็นประธานาธิบดีแทนแอนต้อนงั้นเหรอ” คลาร่า ผู้นำกบฏตอบเมื่อแดนี่ถามเธอตอนต้นเกมว่าจุดหมายสุดท้ายของการปฏิวัติคืออะไร “ประธานาธิบดีคนใหม่ขึ้นมาแป๊บเดียวเดี๋ยวก็โดนเก็บ เดี๋ยวเผด็จการคนใหม่ก็โกงเลือกตั้งเข้ามา ไม่ก็มีหุ่นเชิดที่ประเทศมหาอำนาจส่งมาคุมประเทศเราสักคน 

“หน้าที่ของลิเบอร์ตาดไม่ได้เป็นการยึดอำนาจมาเป็นของพวกเรา แต่เราจะเป็นคนสู้ให้ประชาชนได้เสรีภาพในการเลือกตั้ง แล้วเราก็จะถอยจากสายตาคน คอยเฝ้าสถานการณ์อยู่ห่างๆ เพราะเชื่อเถอะ สักวันหนึ่งก็จะมีคนลุกขึ้นมาย่ำยีเสรีภาพของพวกเราอีกครั้ง และเมื่อนั้นเราก็จะออกมาสู้เพื่อเอาเสรีภาพกลับคืนมา ไม่มีวันจบ นี่คือหน้าที่ของเราที่ต้องสู้ต่อไปจนวันตายเพื่อเสรีภาพของพวกเราทุกคน”

นี่เป็นแนวคิดของกลุ่มลิเบอร์ตาดที่พูดถึงกระบวนการต่อสู้กับอำนาจทางเผด็จการทางการเมืองได้อย่างละเอียดรอบด้านแบบที่ไม่เจอในเกมทั่วไป และน่าจะสะท้อนกับสภาพการเมืองในประเทศของเราได้อยู่ไม่น้อย

นอกจากอุดมการณ์จะมีความละเอียดอ่อนแล้ว ตัวกลุ่มกบฏเองก็มีความซับซ้อนไม่แพ้ฝั่งผู้นำ กองกำลังฝ่ายกบฏใน Far Cry 6 ไม่ได้เป็นอัศวินขี่ม้าขาวกันทุกคน ลิเบอร์ตาดเองเต็มไปด้วยตัวละครหลากหลายที่ล้วนมีความต้องการของตัวเอง รวมถึงมีความลับที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้อยู่มากมาย จนเราอดคิดไม่ได้ว่าสำหรับบางตัวละครแล้ว การลุกขึ้นมาล้มรัฐบาลครั้งนี้เป็นการทำเพื่อประชาชนหรือเพื่อใครกันแน่

ยารา ลาตินอเมริกา และประเทศเผด็จการทั่วโลก

ถึงฝ่ายกบฏจะมีความมุ่งมั่นแรงกล้าในการสู้กับเผด็จการแค่ไหน การต่อสู้นั้นไม่มีทางสำเร็จได้ถ้าไม่ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนในประเทศ นี่นำมาสู่สิ่งที่ผู้เขียนรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในเกมภาคนี้ นั่นคือฝ่ายการเมืองท้องถิ่นที่ผู้เล่นต้องโน้มน้าวให้มาเข้าร่วมกับกองกำลังลิเบอร์ตาด เพื่อชวนให้คนทั่วประเทศลุกฮือในที่สุด ทั้งสามฝ่ายประกอบด้วย

1. ครอบครัวมอนเตโร (Montero) หัวหน้ากลุ่มเกษตรกรประจำภาคตะวันตกของประเทศ ที่เกษตรกรทั้งประเทศให้ความนับถือเหนือรัฐบาล ถ้าสามารถชวนมาร่วมฝั่งกบฏได้ก็จะได้ฐานเสียงมาจำนวนมาก แต่ก่อนอื่นผู้เล่นต้องช่วยให้คนในครอบครัวที่มีความเห็นเรื่องการเมืองไม่ตรงกันหันมาเห็นให้ตรงกันให้ได้ก่อน

2. แม็กซิมาส มาตานซาส (Maximas Matanzas) คู่หูดูโอ้ศิลปินแรปต้านการเมืองที่กล้าพูดเรื่องต้องห้าม เบิกเนตรประชาชนจนโดนทางการหมายหัว ต้องหนีลงใต้ดิน คนหนึ่งยังอยากสู้รัฐบาลสุดใจขาดดิ้น ในขณะที่อีกคนยอมแพ้ไปแล้ว เป็นหน้าที่ของเราที่ต้องโน้มน้าวให้ทั้งสองกลับมาร้องเพลงเพื่อเป็นกระบอกเสียงกันอีกครั้ง

3. กลุ่มกบฏวีรชนนักศึกษาคนกล้ารุ่นพ่อ ที่เคยล้มรัฐบาลของพ่อแอนต้อนได้สำเร็จจนกลายเป็นฮีโร่ของประเทศ และกลุ่มกบฏลาตินอเมริกาเด็กรุ่นใหม่ Gen Z  ที่หมดหวังทั้งกับวีรชนรุ่นใหญ่และกลุ่มลิเบอร์ตาดเลยตัดสินใจลุกขึ้นมาสู้ด้วยตัวเอง เป็นหน้าที่ของผู้เล่นที่ต้องดึงให้กบฏรุ่นเดอะเยอะประสบการณ์มาร่วมมือกับเด็กรุ่นใหม่ไฟแรง เพื่อให้เกิดเป็นสุดยอดกบฏ 2 วัยที่ทำงานร่วมกันได้สมบูรณ์

ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าบรรดากลุ่มฝ่ายการเมืองต่างๆ ใน Far Cry 6 ข้างต้นนั้นแม้จะสร้างขึ้นมาจากวัฒนธรรมลาตินอเมริกา แต่หลายๆ กลุ่มเองกลับมีลักษณะคล้ายคลึงกับฝ่ายการเมืองในประเทศไทยของเรา เป็นที่น่าสนใจว่าแม้วัฒนธรรมจะแตกต่างกัน แต่ความเป็นสากลของการต่อสู้ระบอบเผด็จการนั้นสามารถแตะใจคนได้ทั่วโลกอย่างไม่น่าเชื่อ

เล่ามาทั้งหมดนี้อาจจะดูว่าเกมนี้ต้องเครียดมากๆ แน่ๆ แต่บอกเลยว่าเสน่ห์ของซีรีส์ Far Cry ที่เป็นการผสมผสานกันระหว่างเนื้อหาซีเรียสจริงจังและ gameplay สุดมันยังอยู่ครบแน่นอน

“พวกเราหาข้อมูลเกี่ยวกับนักปฏิวัติในประเทศต่างๆ ขณะสร้างเรื่องราวของเกมภาคนี้อย่างละเอียด นักสู้ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า แม้การต่อสู้กับรัฐบาลเผด็จการจะลำบาก โหดร้ายและน่ากลัวในหลายๆ ครั้ง แต่ในระหว่างนั้นพวกเขาก็มีโมเมนต์ที่ได้หัวเราะ เล่นสนุก ร้องเพลงด้วยกันในป่าเขาในฐานะผู้ร่วมอุดมการณ์ด้วยเหมือนกัน เราเลยอยากให้ผู้เล่นได้รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิวัติครั้งนี้แบบเต็มที่ ให้ผู้เล่นได้รับประสบการณ์ในทุกด้านของการต่อสู้ทางการเมืองทั้งตอนบู๊และตอนสนุกอย่างสมจริง” นาวิดเล่า

เล่าแค่นี้คงยังไม่พอ เอาเป็นว่าเราขอแนะนำให้คุณได้ลองเล่น Far Cry 6 สักครั้ง เพื่อสัมผัสเกมฟอร์มยักษ์ที่กล้าแตะประเด็นการเมืองได้อย่างถึงรสชาติและเป็นสากล จนเนื้อหาที่เกิดขึ้นในโซนลาตินอเมริกาสมมติอาจพูดแทนความในใจของคนไทยหลายๆ คนในยุคนี้ได้อย่างแน่นอน

เกมนี้เพิ่งวางจำหน่ายในวันที่ 7 ตุลาคมที่ผ่านมาบน PC, PS4, PS5, Xbox One, Xbox X/S และบนแพลตฟอร์มออนไลน์ Amazon Luna และ Stadia และภาคนี้มีการแปลซับฯ และเมนูเป็นภาษาไทยเอาใจแฟนๆ คนไทยบ้านเราโดยเฉพาะด้วย

The post คุยกับผู้สร้าง Far Cry 6 เกมต่อสู้ที่เปิดเผยเฉดสีเทาของกบฏและเผด็จการ appeared first on a day magazine.

คุณเคยคิดอยากหนีไปจากประเทศไทยบ้างไหม?

หนีจากระบบเผด็จการทหารในคราบประชาธิปไตย ไปให้พ้นจากระบบอุปถัมภ์ ไม่ต้องทนกับระบบยุติธรรมที่เอื้อประโยชน์ให้คนมีเงินและอำนาจอีกต่อไป แต่หลายคนที่เคยลองหาลู่ทางไปมีชีวิตต่างประเทศคงรู้กันว่าการยกชีวิตหนีออกจากบ้านเกิดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ไหนจะเรื่องวีซ่า กรีนการ์ด ไม่นับถึงเงินจำนวนไม่ใช่น้อยที่ต้องเอาไว้ใช้เพื่ออยู่รอด สุดท้ายการย้ายออกจากประเทศอาจดูเป็นเรื่องไกลเกินเอื้อมเสียเหลือเกิน

แต่วันนี้แหละที่คุณจะได้มีโอกาสลองหนีออกจากประเทศผ่านเกมอย่าง Road 96 ผลงานล่าสุดของสตูดิโอเกมฝรั่งเศส DigixArt เจ้าของผลงานเกมแนวแอดเวนเจอร์ขึ้นหิ้งอย่าง Valiant Hearts และ 11-11: Stories Retold

เกมนี้เล่าเรื่องราวของประเทศสมมติชื่อ Petria ที่ปกครองโดย Tyrak ประธานาธิบดีเผด็จการผู้ครองประเทศด้วยกำปั้นเหล็กมานับสิบปี ประเทศจึงล้าหลัง เศรษฐกิจถดถอย คนรุ่นใหม่มากมายหมดหวัง จนพยายามหาทางหนีออกจากประเทศด้วยการไปให้ถึง Road 96 ถนนชายแดนที่เชื่อมไปยังประเทศข้างๆ ด้วยเหตุนี้ ภาครัฐจึงทำทุกวิถีทางเพื่อป้องกันไม่ให้วัยรุ่นหนีไปแม้จะต้องจับพวกเขายัดคุก ไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกตลอดกาลก็ตาม

เนื้อเรื่องของเกมแบ่งออกเป็น 8 ตอน ในแต่ละตอน ผู้เล่นจะต้องรับบทเป็นตัวละครวัยรุ่นที่เกมสุ่มทั้งเพศและความสามารถขึ้นมาให้ใหม่ ทำให้การเดินทางไปยังชายแดนแต่ละครั้งแทบคาดเดาไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทางบ้าง เราสามารถเลือกได้ว่าจะเดินทางด้วยการเดินเท้า โบกรถ เรียกแท็กซี่ หรือแม้แต่ขโมยรถคนอื่นขับไปโดยต้องเผชิญกับทั้งความหิว ความเหน็ดเหนื่อย และความเสี่ยงที่กองกำลังตำรวจจะจับเราเข้าคุกได้ทุกเมื่อ ทุกการตัดสินใจของผู้เล่นมีผลกับหลอดพลังชีวิตและเงินในกระเป๋า และการตัดสินใจผิดพลาดก็อาจทำให้ผู้เล่นโดนจับหรือแม้แต่ขาดใจตายเอากลางทางได้ง่ายๆ

นอกจากการสุ่มตัวละครให้ผู้เล่นแล้ว ตัวเกมยังสุ่มเหตุการณ์ระหว่างทางใหม่ทุกครั้ง โดยผู้เล่นจะได้พบกับตัวละครหลัก 8 ตัวระหว่างทาง ที่แต่ละคนล้วนมีเรื่องราวของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็น 

• Sonya นักข่าวสาวสวย ผู้เป็นกระบอกเสียงสำคัญของรัฐบาลเผด็จการ
• Jarod คนขับแท็กซี่ที่มีอดีตลึกลับฝังใจกับซอนย่า จนเขาออกตามล่าซอนย่าเพื่อเอาชีวิตเธอให้ได้ 
• Stan & Mitch โจรคู่หูสุดติ๊งต๊องที่หลงรักซอนย่า และพยายามหาทางจัดการจาร็อดก่อนที่ Sonya จะเป็นอะไรไป 
• Fanny ตำรวจทางหลวงสุดเข้มที่อาจจะไม่ได้เป็นคนที่ฝักใฝ่รัฐบาลอย่างที่เราคิด 
• John คนขับรถบรรทุกผู้อาจเป็นสมาชิกสำคัญของกลุ่มต่อต้านรัฐบาล และแฟนนี่กำลังตามหาตัวเขาอยู่ 
• Alex เด็กยอดอัจฉริยะวัย 14 ปีที่คอยช่วยเหลือกลุ่มต่อต้านรัฐบาล จนอาจเข้าไปพัวพันกับแผนก่อการร้ายโดยไม่รู้ตัว   
• Zoe เด็กสาววัยรุ่นร่วมทาง ที่อาจเป็นลูกสาวของคนสำคัญอย่างคาดไม่ถึง

ระหว่างทาง ผู้เล่นต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับทั้ง 8 ตัวละครผ่านการพูดคุยและแนะนำการกระทำต่างๆ ให้จนมีผลต่อการดำเนินเรื่อง หรือเราอาจต้องทำแม้กระทั่งหาทางโน้มน้าวตัวละครบางตัวให้ไม่จับกุมหรือฆ่าเราทิ้ง นอกจากนั่งคุยกัน บางครั้งเรายังต้องลงไปทำภารกิจต่างๆ เพื่อช่วยตัวละครเหล่านี้ผ่านมินิเกม เช่น ช่วยคุมกล้องวงจนปิดให้สแตนและมิตช์ปล้นธนาคาร หรือช่วยแฟนนี่ขับรถไล่ตามสมาชิกของกลุ่มต่อต้านรัฐบาลเพื่อไม่ให้ตัวเราเองโดนจับ

เนื้อเรื่องของเกมเข้มข้นน่าติดตาม น่าจะถูกเส้นเป็นพิเศษกับคนไทยที่ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ระบอบที่ไม่เป็นประชาธิปไตย แต่ส่วนตัวผู้เขียนเอง พอระบบการเล่น (gameplay) ของเกมมีแค่มินิเกมและการพูดคุยกับตัวละครอื่นๆ ผู้เขียนก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าเหมือนกำลังอ่านนิยายภาพมากกว่าเล่นเกมอยู่เหมือนกัน

จากที่เล่ามาทั้งหมด หลายคนอาจจะคิดว่าเกมนี้ต้องมีบรรยากาศจริงจังอย่างเกม This War of Mine หรือ Papers, Please แน่ๆ แต่ตรงกันข้าม โลกของเกมนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นสดใส อาร์ตไดเรกชั่นของเกมดูเผินๆ ก็คล้ายเกมอินดี้รุ่นพี่อย่าง Firewatch อย่างน่าแปลกใจ ซาวนด์แทร็กของเกมก็เต็มไปด้วยเพลงสไตล์ 80s ที่ผู้เล่นสามารถเก็บสะสมตามสถานที่ต่างๆ ได้ในรูปแบบเทปคาสเซตต์ จนบรรยากาศของเกมโดยรวมเหมือนกำลังพาเราไปโร้ดทริปข้ามอเมริกามากกว่าหนีจากประเทศเผด็จการ

ถึงจะฟังดูแปลกๆ ผู้เขียนกลับรู้สึกว่าการสร้างบรรยากาศเกมให้สดใสก็เป็นวิธีการที่น่าสนใจ ทำให้ไม่ซ้ำกับเกมแนวการเมืองอื่นๆ ที่มีอยู่เต็มตลาด และทำให้เกมดูไม่หดหู่เกินไป จุดนี้ เราอาจตีความได้ว่าโลกอันสดใสของเกมเป็นการมองโลกผ่านสายตาของวัยรุ่นที่ยังมีความหวังในโลกที่คนอื่นๆ หมดหวังไปแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน ประเทศสมมติของเกมที่มีความจะลาตินอเมริกาก็ไม่ใช่ อเมริกาก็ไม่เชิง ก็ทำให้ผู้เขียนอดรู้สึกไม่ได้ว่าผู้สร้างเกมกำลัง romanticize คอนเซปต์ของประเทศเผด็จการอยู่จนคนที่ใช้ชีวิตอยู่กับมันทุกวันอาจจะรู้สึกขัดๆ อย่างบอกไม่ถูก 

แต่ไม่ว่าเกมจะมีข้อดีหรือข้อเสียอย่างไร ในความเห็นของผู้เขียน จุดเด่นสำคัญที่ทำให้ Road 96 ไม่เหมือนเกมการเมืองอื่นๆ คือตัวละครทั้ง 8 ที่ผู้เล่นต้องพบเจอล้วนมีความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมืองของประเทศ Petria แตกต่างกันไป บางคนสนับสนุนรัฐบาลเผด็จการ ในขณะที่บางคนก็สนับสนุนระบอบประชาธิปไตย คาดหวังว่าผู้นำฝ่ายค้านที่ลงเลือกตั้งแข่งกับ Tyrak จะสามารถพาประเทศให้เจริญขึ้นได้ ส่วนอีกหลายคนก็ไม่สนกลการเมืองในประเทศใดๆ สนแต่การเอาตัวให้รอดจากประเทศไปได้
ชอยส์คำพูดของตัวละครมักวนมาให้ผู้เล่นเลือกสนับสนุนความคิดเห็น 1 ใน 3 ทางนี้ ซึ่งทุกทางเลือกล้วนมีผลกระทบต่อทิศทางของ Petria และมีผลต่อฉากจบของเกมว่าจะเกิดอะไรกับประเทศต่อไป น่าเสียดายที่เกมไม่ได้มีโอกาสเล่าว่าเหล่าตัวละครวัยรุ่นของผู้เล่นที่สามารถเอาชีวิตรอดข้ามชายแดนไปได้จะกลับมามีสร้างการเปลี่ยนแปลงต่อการเมืองในประเทศได้หรือไม่ เช่น การหาทางกลับเข้ามาในประเทศเพื่อเข้าร่วมการเปลื่ยนแปลงการปกครอง เป็นต้น

มาถึงจุดนี้ ผู้เขียนก็อดคิดถึงตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ในฐานะคนที่พยายามหาหนทางออกนอกประเทศมาหลายครั้งและสงสัยในตัวเองอยู่บ้างว่ากำลังทำในสิ่งที่ถูกต้องหรือเปล่า ถ้าเราเลือกที่จะหนี ใครล่ะที่จะอยู่ต่อสู้เพื่อความเปลี่ยนแปลงของประเทศชาติ หรือว่าการตัดช่องน้อยแต่พอตัว พาตัวเองและครอบครัวหนีจากประเทศบ้านเกิดก่อนประเทศจะล่มสลายนั้นเป็นการกระทำที่ถูกต้องแล้วเพราะประเทศนี้มันอาการหนักเกินเยียวยา

แน่นอนว่าคำถามนี้ไม่มีคำตอบที่ตายตัว แต่ถ้าคุณเกิดคิดสงสัยคำถามนี้ขึ้นมา เกมนี้อาจจะเป็นสิ่งที่คุณควรลองเล่นเพื่อประกอบหาคำตอบนั้นให้กับตัวเอง

แต่ไม่ว่าเกมจะมีข้อดีหรือข้อเสียอย่างไร ในความเห็นของผู้เขียน จุดเด่นสำคัญที่ทำให้ เกมนี้ไม่เหมือนเกมการเมืองอื่นๆ คือตัวละครทั้ง 8 ที่ผู้เล่นต้องพบเจอล้วนมีความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมืองของประเทศ Petria แตกต่างกันไป บางคนสนับสนุนรัฐบาลเผด็จการ ในขณะที่บางคนก็สนับสนุนระบอบประชาธิปไตย คาดหวังว่าผู้นำฝ่ายค้านที่ลงเลือกตั้งแข่งกับ Tyrak จะสามารถพาประเทศให้เจริญขึ้นได้ ส่วนอีกหลายคนก็ไม่สนกลการเมืองในประเทศใดๆ สนแต่การเอาตัวให้รอดจากประเทศไปได้
ชอยส์คำพูดของตัวละครมักวนมาให้ผู้เล่นเลือกสนับสนุนความคิดเห็น 1 ใน 3 ทางนี้ ซึ่งทุกทางเลือกล้วนมีผลกระทบต่อทิศทางของ Petria และมีผลต่อฉากจบของเกมว่าจะเกิดอะไรกับประเทศต่อไป น่าเสียดายที่เกมไม่ได้มีโอกาสเล่าว่าเหล่าตัวละครวัยรุ่นของผู้เล่นที่สามารถเอาชีวิตรอดข้ามชายแดนไปได้จะกลับมามีสร้างการเปลี่ยนแปลงต่อการเมืองในประเทศได้หรือไม่ เช่น การหาทางกลับเข้ามาในประเทศเพื่อเข้าร่วมการเปลื่ยนแปลงการปกครอง เป็นต้น

แต่ไม่ว่าเกมจะมีข้อดีหรือข้อเสียอย่างไร ในความเห็นของผู้เขียน จุดเด่นสำคัญที่ทำให้ เกมนี้ไม่เหมือนเกมการเมืองอื่นๆ คือตัวละครทั้ง 8 ที่ผู้เล่นต้องพบเจอล้วนมีความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมืองของประเทศ Petria แตกต่างกันไป บางคนสนับสนุนรัฐบาลเผด็จการ ในขณะที่บางคนก็สนับสนุนระบอบประชาธิปไตย คาดหวังว่าผู้นำฝ่ายค้านที่ลงเลือกตั้งแข่งกับ Tyrak จะสามารถพาประเทศให้เจริญขึ้นได้ ส่วนอีกหลายคนก็ไม่สนกลการเมืองในประเทศใดๆ สนแต่การเอาตัวให้รอดจากประเทศไปได้
ชอยส์คำพูดของตัวละครมักวนมาให้ผู้เล่นเลือกสนับสนุนความคิดเห็น 1 ใน 3 ทางนี้ ซึ่งทุกทางเลือกล้วนมีผลกระทบต่อทิศทางของ Petria และมีผลต่อฉากจบของเกมว่าจะเกิดอะไรกับประเทศต่อไป น่าเสียดายที่เกมไม่ได้มีโอกาสเล่าว่าเหล่าตัวละครวัยรุ่นของผู้เล่นที่สามารถเอาชีวิตรอดข้ามชายแดนไปได้จะกลับมามีสร้างการเปลี่ยนแปลงต่อการเมืองในประเทศได้หรือไม่ เช่น การหาทางกลับเข้ามาในประเทศเพื่อเข้าร่วมการเปลื่ยนแปลงการปกครอง เป็นต้น

แต่ไม่ว่าเกมจะมีข้อดีหรือข้อเสียอย่างไร ในความเห็นของผู้เขียน จุดเด่นสำคัญที่ทำให้ เกมนี้ไม่เหมือนเกมการเมืองอื่นๆ คือตัวละครทั้ง 8 ที่ผู้เล่นต้องพบเจอล้วนมีความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมืองของประเทศ Petria แตกต่างกันไป บางคนสนับสนุนรัฐบาลเผด็จการ ในขณะที่บางคนก็สนับสนุนระบอบประชาธิปไตย คาดหวังว่าผู้นำฝ่ายค้านที่ลงเลือกตั้งแข่งกับ Tyrak จะสามารถพาประเทศให้เจริญขึ้นได้ ส่วนอีกหลายคนก็ไม่สนกลการเมืองในประเทศใดๆ สนแต่การเอาตัวให้รอดจากประเทศไปได้
ชอยส์คำพูดของตัวละครมักวนมาให้ผู้เล่นเลือกสนับสนุนความคิดเห็น 1 ใน 3 ทางนี้ ซึ่งทุกทางเลือกล้วนมีผลกระทบต่อทิศทางของ Petria และมีผลต่อฉากจบของเกมว่าจะเกิดอะไรกับประเทศต่อไป น่าเสียดายที่เกมไม่ได้มีโอกาสเล่าว่าเหล่าตัวละครวัยรุ่นของผู้เล่นที่สามารถเอาชีวิตรอดข้ามชายแดนไปได้จะกลับมามีสร้างการเปลี่ยนแปลงต่อการเมืองในประเทศได้หรือไม่ เช่น การหาทางกลับเข้ามาในประเทศเพื่อเข้าร่วมการเปลื่ยนแปลงการปกครอง เป็นต้น

แต่ไม่ว่าเกมจะมีข้อดีหรือข้อเสียอย่างไร ในความเห็นของผู้เขียน จุดเด่นสำคัญที่ทำให้ เกมนี้ไม่เหมือนเกมการเมืองอื่นๆ คือตัวละครทั้ง 8 ที่ผู้เล่นต้องพบเจอล้วนมีความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมืองของประเทศ Petria แตกต่างกันไป บางคนสนับสนุนรัฐบาลเผด็จการ ในขณะที่บางคนก็สนับสนุนระบอบประชาธิปไตย คาดหวังว่าผู้นำฝ่ายค้านที่ลงเลือกตั้งแข่งกับ Tyrak จะสามารถพาประเทศให้เจริญขึ้นได้ ส่วนอีกหลายคนก็ไม่สนกลการเมืองในประเทศใดๆ สนแต่การเอาตัวให้รอดจากประเทศไปได้
ชอยส์คำพูดของตัวละครมักวนมาให้ผู้เล่นเลือกสนับสนุนความคิดเห็น 1 ใน 3 ทางนี้ ซึ่งทุกทางเลือกล้วนมีผลกระทบต่อทิศทางของ Petria และมีผลต่อฉากจบของเกมว่าจะเกิดอะไรกับประเทศต่อไป น่าเสียดายที่เกมไม่ได้มีโอกาสเล่าว่าเหล่าตัวละครวัยรุ่นของผู้เล่นที่สามารถเอาชีวิตรอดข้ามชายแดนไปได้จะกลับมามีสร้างการเปลี่ยนแปลงต่อการเมืองในประเทศได้หรือไม่ เช่น การหาทางกลับเข้ามาในประเทศเพื่อเข้าร่วมการเปลื่ยนแปลงการปกครอง เป็นต้น

แต่ไม่ว่าเกมจะมีข้อดีหรือข้อเสียอย่างไร ในความเห็นของผู้เขียน จุดเด่นสำคัญที่ทำให้ เกมนี้ไม่เหมือนเกมการเมืองอื่นๆ คือตัวละครทั้ง 8 ที่ผู้เล่นต้องพบเจอล้วนมีความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมืองของประเทศ Petria แตกต่างกันไป บางคนสนับสนุนรัฐบาลเผด็จการ ในขณะที่บางคนก็สนับสนุนระบอบประชาธิปไตย คาดหวังว่าผู้นำฝ่ายค้านที่ลงเลือกตั้งแข่งกับ Tyrak จะสามารถพาประเทศให้เจริญขึ้นได้ ส่วนอีกหลายคนก็ไม่สนกลการเมืองในประเทศใดๆ สนแต่การเอาตัวให้รอดจากประเทศไปได้
ชอยส์คำพูดของตัวละครมักวนมาให้ผู้เล่นเลือกสนับสนุนความคิดเห็น 1 ใน 3 ทางนี้ ซึ่งทุกทางเลือกล้วนมีผลกระทบต่อทิศทางของ Petria และมีผลต่อฉากจบของเกมว่าจะเกิดอะไรกับประเทศต่อไป น่าเสียดายที่เกมไม่ได้มีโอกาสเล่าว่าเหล่าตัวละครวัยรุ่นของผู้เล่นที่สามารถเอาชีวิตรอดข้ามชายแดนไปได้จะกลับมามีสร้างการเปลี่ยนแปลงต่อการเมืองในประเทศได้หรือไม่ เช่น การหาทางกลับเข้ามาในประเทศเพื่อเข้าร่วมการเปลื่ยนแปลงการปกครอง เป็นต้น

แต่ไม่ว่าเกมจะมีข้อดีหรือข้อเสียอย่างไร ในความเห็นของผู้เขียน จุดเด่นสำคัญที่ทำให้ เกมนี้ไม่เหมือนเกมการเมืองอื่นๆ คือตัวละครทั้ง 8 ที่ผู้เล่นต้องพบเจอล้วนมีความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมืองของประเทศ Petria แตกต่างกันไป บางคนสนับสนุนรัฐบาลเผด็จการ ในขณะที่บางคนก็สนับสนุนระบอบประชาธิปไตย คาดหวังว่าผู้นำฝ่ายค้านที่ลงเลือกตั้งแข่งกับ Tyrak จะสามารถพาประเทศให้เจริญขึ้นได้ ส่วนอีกหลายคนก็ไม่สนกลการเมืองในประเทศใดๆ สนแต่การเอาตัวให้รอดจากประเทศไปได้
ชอยส์คำพูดของตัวละครมักวนมาให้ผู้เล่นเลือกสนับสนุนความคิดเห็น 1 ใน 3 ทางนี้ ซึ่งทุกทางเลือกล้วนมีผลกระทบต่อทิศทางของ Petria และมีผลต่อฉากจบของเกมว่าจะเกิดอะไรกับประเทศต่อไป น่าเสียดายที่เกมไม่ได้มีโอกาสเล่าว่าเหล่าตัวละครวัยรุ่นของผู้เล่นที่สามารถเอาชีวิตรอดข้ามชายแดนไปได้จะกลับมามีสร้างการเปลี่ยนแปลงต่อการเมืองในประเทศได้หรือไม่ เช่น การหาทางกลับเข้ามาในประเทศเพื่อเข้าร่วมการเปลื่ยนแปลงการปกครอง เป็นต้น

แต่ไม่ว่าเกมจะมีข้อดีหรือข้อเสียอย่างไร ในความเห็นของผู้เขียน จุดเด่นสำคัญที่ทำให้ เกมนี้ไม่เหมือนเกมการเมืองอื่นๆ คือตัวละครทั้ง 8 ที่ผู้เล่นต้องพบเจอล้วนมีความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมืองของประเทศ Petria แตกต่างกันไป บางคนสนับสนุนรัฐบาลเผด็จการ ในขณะที่บางคนก็สนับสนุนระบอบประชาธิปไตย คาดหวังว่าผู้นำฝ่ายค้านที่ลงเลือกตั้งแข่งกับ Tyrak จะสามารถพาประเทศให้เจริญขึ้นได้ ส่วนอีกหลายคนก็ไม่สนกลการเมืองในประเทศใดๆ สนแต่การเอาตัวให้รอดจากประเทศไปได้
ชอยส์คำพูดของตัวละครมักวนมาให้ผู้เล่นเลือกสนับสนุนความคิดเห็น 1 ใน 3 ทางนี้ ซึ่งทุกทางเลือกล้วนมีผลกระทบต่อทิศทางของ Petria และมีผลต่อฉากจบของเกมว่าจะเกิดอะไรกับประเทศต่อไป น่าเสียดายที่เกมไม่ได้มีโอกาสเล่าว่าเหล่าตัวละครวัยรุ่นของผู้เล่นที่สามารถเอาชีวิตรอดข้ามชายแดนไปได้จะกลับมามีสร้างการเปลี่ยนแปลงต่อการเมืองในประเทศได้หรือไม่ เช่น การหาทางกลับเข้ามาในประเทศเพื่อเข้าร่วมการเปลื่ยนแปลงการปกครอง เป็นต้น

The post ก่อนความหวังจะล่มสลาย Road 96 เกมช่วยคนรุ่นใหม่ให้เอาตัวรอดจากประเทศเผด็จการ appeared first on a day magazine.

แต่ถ้าใครที่ไม่คุ้น เราอาจพอยกตัวอย่างให้เห็นภาพได้บ้างผ่านเกมดัง เช่น Cyberpunk 2077 เกมที่เกมเมอร์หลายคนตั้งตารอคอยในปี 2020 ที่ใช้เวลาสร้างถึง 8 ปี ภายใต้งบประมาณในการผลิตกว่า 316 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และทำยอดขายไปประมาณ 10 ล้านชุด

หรือเกมอายุ 7 ปีอย่าง Grand Theft Auto V ที่ใช้เวลาสร้าง 5 ปี ภายใต้งบประมาณในการผลิตกว่า 265 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และทำยอดขายไปประมาณ 150 ล้านชุด

นี่เป็นเพียงตัวอย่างเท่านั้น เพราะแท้จริงแล้วยังมีเกมอีกมากที่เป็นหลักฐานว่ากว่าจะได้เกมดีๆ สักเกมต้องใช้ทรัพยากรมากมายขนาดไหน เว็บไซต์เกมชื่อดังระดับโลกอย่าง PC Gamer ก็เคยอธิบายสาเหตุของเรื่องนี้ไว้ว่า พองานเกมต้องเกี่ยวข้องกับกราฟิกคุณภาพสูง บริษัททำเกมจึงต้องแบกค่าจ้างพนักงานที่สูงตามทั้งในแง่ของฝีมือและจำนวน 

ดังนั้นยิ่งเกมพัฒนาโดยใช้เวลามากเท่าไหร่ ต้นทุนการผลิตก็จะยิ่งคูณไปมากเท่านั้น และเมื่อรวมกับงบโปรดักชั่นและการตลาดอื่นๆ จึงไม่แปลกเลยที่เกมที่ขายได้ในระดับเกินสิบล้านชุดจะแลกมาด้วยต้นทุนระดับเกินร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ

แต่ท่ามกลางเม็ดเงินที่สะพัดขนาดนั้น ในปี 2016 กลับมีเกมหนึ่งที่ปล่อยออกมาวางขายและสร้างปรากฏการณ์จนเป็นที่พูดถึงทั่วโลก

เพราะนี่คือเกมที่เว็บไซต์ GameRevolution ประเมินไว้ว่าถ้าถูกผลิตโดยวิธีปกติน่าจะใช้งบประมาณกว่า 20-25 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ในความเป็นจริงเกมเกมนี้กลับใช้ต้นทุนทั้งหมดเท่ากับศูนย์

ใช่แล้ว ศูนย์ที่แปลว่าไม่เสียเงินสักดอลลาร์เดียว

เพราะนี่คือ Stardew Valley เกมทำฟาร์ม 8 บิตจากผู้สร้างเพียงคนเดียวที่สามารถสร้างยอดขายได้มากกว่า 10 ล้านชุด

และบรรทัดต่อจากนี้คือเรื่องราวทั้งหมดของเกมที่เปลี่ยนแปลงความเป็นไปได้ในวงการไปตลอดกาล

จากฟาร์มจริงสู่การเริ่มต้น

ในวัยเด็ก กิจกรรมยามว่างของ Eric Barone คือการเล่นเกม

ด้วยความที่เติบโตในเมืองชนบทอย่างออเบิร์น ประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ไม่ค่อยมีสิ่งบันเทิงใจเท่าไหร่นัก เมื่อผสมกับประสบการณ์การถูกบูลลี่ เด็กชายเอริกจึงเลือกใช้เวลาว่างของตัวเองหันหน้าเข้าสู่เครื่องเล่นเกมคอนโซลมากกว่าการออกไปเล่นกับเพื่อน

ในจอสี่เหลี่ยมนั้น ความเหงาของเขาถูกเยียวยาด้วยเกมหลายเกม แต่ที่เอริกหลงรักมากที่สุดคือเกมในซีรีส์ Harvest Moon โดยเฉพาะภาค Back to Nature หรือเกมที่ทำให้เกมเมอร์ชาวไทยหลายคนเรียกว่า ‘เกมปลูกผัก’

นี่คือเกมที่เปิดโอกาสให้ผู้เล่นได้เป็นเจ้าของฟาร์มและสามารถทำกิจกรรมได้หลายอย่างตั้งแต่การปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ เข้าเหมืองขุดแร่ หรือจีบคนอื่น ซึ่งตรงนี้เองที่เป็นเสน่ห์ให้ Harvest Moon: Back to Nature ได้รับความนิยมไปทั่วโลก และยังเป็นสิ่งที่ทำให้เอริกหลงรักเกมแนวนี้ตั้งแต่นั้น

แต่เมื่อโตขึ้น เขาเองก็เหมือนเด็กคนอื่นที่จัดเกมให้เป็นกิจกรรมที่ทำในเวลาพักผ่อน ไม่ได้อยากพัฒนาให้เป็นอาชีพ เขาจึงศึกษาต่อทางด้านวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ที่ University of Washington Tacoma ก่อนจบการศึกษาและพยายามยื่นสมัครงานในสาขาที่เกี่ยวข้อง

แต่กลายเป็นว่าหนึ่งที่ก็แล้ว สองที่ก็แล้ว สิบที่ก็แล้ว ไม่มีที่ไหนรับนักศึกษาจบใหม่อย่างเขาเข้าทำงานเลย

“หลังจากโดนปฏิเสธหลายครั้ง ผมเลยคิดกับตัวเองว่านี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า และผมสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ไหม” เอริกให้สัมภาษณ์ไว้กับเว็บไซต์ PC Gamer ถึงช่วงเวลานั้น

“จากตรงนั้นเองที่ผมได้คำตอบว่าผมคงต้องมีทักษะการเขียนโปรแกรมที่มากกว่านี้ แต่จะทำอะไรดีล่ะ ผมเลยนึกย้อนกลับไปว่าในเมื่อผมชอบเล่นเกมมาตลอดและชอบทำดนตรีด้วย ผมน่าจะใช้ประโยชน์จากตรงนี้ได้ ผมจึงตัดสินใจว่าในระหว่างที่ไม่มีงานทำนี้ ผมจะลองทำเกมของตัวเองดู แต่ก็เพื่อการฝึกทักษะเท่านั้น ไม่ได้มองว่าตัวเองจะเป็นผู้พัฒนาเกมเลย”

 แต่ใครจะคิดล่ะ ว่าก้าวแรกของเรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นจากจุดนี้

จากฟาร์มฝันสู่อุปสรรค

“ผมชอบ Harvest Moon มาก แต่หลังจากภาค Back to Nature ก็ไม่มีภาคไหนที่ผมชอบเท่าเดิม มันเลยเป็นเหมือนแรงผลักดันให้ผมลองทำเกมแบบที่ตัวเองชอบโดยเอาสิ่งที่ไม่ชอบออกไป”

นี่คือไอเดียข้างต้นของเอริก จากจุดนั้นเขาลองร่างความคิดออกมาโดยใช้ Harvest Moon เป็นแกนกลาง ตัดสิ่งที่ไม่ชอบออก แล้วเติมสิ่งที่เขาชอบจากเกมอื่นๆ อย่าง Minecraft, Terraria และ Rune Factory ลงไป รวมถึงองค์ประกอบของชนบทที่เขาเติบโตมาและมุมมองของเขาที่มีต่อสังคมเมือง 

กลายเป็นว่าเมื่อยิ่งคิดเขาก็ยิ่งสนุก ยิ่งลองวางแผน โปรเจกต์นี้ก็ดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นไปเรื่อยๆ จนเกินกว่าจะเป็นแค่การฝึกเขียนโปรแกรมแล้ว

และที่สำคัญคือเขาได้เจอความมหัศจรรย์บางอย่างที่อาชีพผู้พัฒนาเกมมอบให้ โดยยึดตามคำสัมภาษณ์ที่เขาเคยเล่าไว้ในเว็บไซต์ Matador Review ว่า

“ข้อดีที่สุดของงานนี้คือการที่ผมจะได้สร้างสรรค์ทุกอย่างในจินตนาการออกมาอย่างที่ต้องการ และผมก็ไม่ต้องคอยกังวลด้วยว่าไอเดียจะไปขัดแย้งกับความคิดของใคร ดังนั้นในแรกเริ่มมันจึงสนุกมากที่จะได้ทำอะไรบางอย่างออกมาแล้วมีความเป็นผมอยู่ในนั้นร้อยเปอร์เซ็นต์”

ในปี 2012 หลังจากที่ลองร่างไอเดียออกมาจนเป็นรูปเป็นร่างและไกลกว่าการฝึกทักษะเขียนโปรแกรม เขาตัดสินใจวัดดวงกับโปรเจกต์นี้โดยการไปทำงานเป็นเด็กเดินตั๋วในโรงหนังเพื่อประทังชีวิต ส่วนเวลาที่เหลือกว่า 10 ชั่วโมงต่อวันเขาเลือกทุ่มให้กับการพัฒนาเกมในฝันของเขาอย่างเต็มที่

แม้จะมีพื้นฐานด้านการเขียนโปรแกรมและทำเพลงอยู่บ้าง แต่การสร้างเกมทั้งเกมต้องใช้ทักษะมากกว่านั้น นั่นจึงเป็นที่มาที่ทำให้เขาเจอปัญหาใหญ่ตั้งแต่ขั้นตอนแรก แต่มันก็เป็นเส้นทางที่ทำให้เขาไปต่อได้เช่นกัน

“หลายๆ อย่างในเกมเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยทำมาก่อน และประสบการณ์การเขียนโค้ดของผมก็น้อยมาก ทำให้ร่างแรกของทุกอย่างในเกมที่ออกมามันเลวร้ายสุดๆ ผมต้องรื้อทำใหม่นับครั้งไม่ถ้วน แต่ในทุกครั้งที่ทำใหม่ ทักษะของผมก็เพิ่มขึ้นทุกครั้ง และเมื่อทักษะเพิ่มผมก็เห็นความเป็นไปได้ใหม่ๆ ในการสร้างเกม จนสุดท้ายโปรเจกต์ผมมันก็ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นตาม

“ช่วงเวลานั้นเลยถือเป็นช่วงที่หนักมาก ผมไม่เคยนับหรอกว่าตัวเองลงแรงไปกี่พันชั่วโมง แต่ผมมั่นใจว่ามันโคตรเยอะ ถึงจะมีบ้างที่ท้อแต่ผมก็จะบอกตัวเองให้พยายามตะลุยทำไปอยู่อย่างนั้น ถ้างานออกมาไม่ดีผมก็จะรื้อทำใหม่จนกว่าจะดี มันเป็นวัฏจักรที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง”

เขาให้สัมภาษณ์กับเว็บไซต์ gq ว่าวัฏจักรนี้เกิดขึ้นหลายวัน หลายเดือน จนเป็นหลักปี จากแผนตอนแรกที่จะทำให้เสร็จในหนึ่งปีก็กลายเป็นว่าเขาปล่อยเกมวางขายในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2016 

รวมเวลาแล้วกว่า 4 ปีที่เขาต้องพยายามอยู่คนเดียวแบบนั้นโดยไม่ได้รับรางวัลหรือคำชมใดๆ ตอบแทนเลย

ก่อนความคิดและหยาดเหงื่อทั้งหมดจะออกดอกออกผลในชื่อ Stardew Valley

จากฟาร์มสำเร็จสู่ความต่อเนื่อง

Stardew Valley คือเกมทำฟาร์มในภาพพิกเซล 8 บิตที่เริ่มต้นด้วยเรื่องราวของผู้เล่นที่รับบทเป็นพนักงานออฟฟิศที่แสนเบื่อหน่ายกับชีวิตประจำวัน จนวันหนึ่งได้เจอกับจุดเปลี่ยนคือการได้รับช่วงดูแลฟาร์มจากคุณปู่ที่เพิ่งจากโลกนี้ไป

ผู้เล่นจะเริ่มต้นจากวันแรกที่เดินทางมาถึงฟาร์มแห่งนี้ พร้อมคำแนะนำจากผู้พัฒนาที่มีให้เพียงน้อยนิด สิ่งที่ผู้เล่นเห็นจะมีแค่พื้นที่รกร้างที่เต็มไปด้วยต้นไม้และก้อนหิน และเมืองชนบทที่เต็มไปด้วยผู้คนให้เราไปปฏิสัมพันธ์ ชายหาดให้เราตกปลา เหมืองให้เราลงไปขุดแร่ และพื้นที่รกร้างส่วนอื่นๆ ที่อาจมีไอเทมซ่อนอยู่ โดยผู้เล่นจะทำอะไรก็ได้แล้วแต่ใจอยาก

ระหว่างเกมอาจจะมีการไกด์บ้าง เช่น การให้ผู้เล่นลองสร้างโรงเลี้ยงสัตว์หรือการให้ผู้เล่นลองนำของขวัญไปให้ตัวละครอื่น แต่สิ่งที่มากำหนดเหล่านี้มีน้อยมาก อิสระคือสิ่งที่เกมมีให้ ผู้เล่นสามารถเล่นได้โดยเน้นแนวทางไหนก็ได้ โดยที่ในแต่ละทางก็จะมีข้อดี-ข้อเสียที่สามารถนำมาพัฒนาตัวละครได้ต่างกัน ที่สำคัญคือไม่ว่าจะทางไหน คอนเทนต์ในแต่ละส่วนของเกมก็มีอยู่แน่นเอี้ยด 

จะเน้นปลูกผักเหรอ ได้ เกมมีระบบพืชพันธุ์ตามฤดูกาล มีการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกในฟาร์ม และมีระบบสภาพอากาศให้คุณ

จะเน้นลงเหมืองขุดแร่เหรอ ได้ เกมมีระบบตีหินเพื่อเก็บแร่ มีมอนสเตอร์ในเหมืองแต่ละชั้น และมีการนำแร่มาพัฒนาอุปกรณ์อื่นๆ ให้คุณ

จะเน้นการปฏิสัมพันธ์กับคนเหรอ ได้ เกมมีระบบความชอบ มีของขวัญที่แต่ละตัวละครถูกใจ หรือมีแม้กระทั่งระบบคู่รักและการมีลูกให้คุณ

หรือเมื่อเริ่มคล่องและเล่นเก่งขึ้นแล้ว คุณก็สามารถทำทุกอย่างที่กล่าวมาได้และค้นหาความลับภายในเกมต่อ เพราะเนื้อหาเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในเนื้อเรื่องหลักยังมีอีกมากเกินกว่าจะเล่าทั้งหมดไหว

ซึ่งทั้งหมดนี้เองที่ทำให้ Stardew Valley ไม่ใช่ ‘แค่เกมเกมหนึ่งที่พิเศษเพราะเกิดจากผู้สร้างเพียงคนเดียว’ แต่มันคือเกมชั้นดีที่มีระบบการเล่นชั้นยอดให้ผู้เล่นติดพันจนรู้ตัวอีกทีก็หมดเวลาไปกว่าร้อยชั่วโมง และทำยอดขายได้เกือบหนึ่งล้านชุดตั้งแต่สัปดาห์แรก

“ช่วงแรกที่ปล่อยเกมออกมาผมแพนิกมาก ผมไล่แก้ข้อผิดพลาดในเกมจนแทบไม่ได้นอน เป็นช่วงเวลาที่เครียดนะ แต่มันก็มีความสุขมากเช่นกัน” เอริกให้สัมภาษณ์ไว้ในช่วงปีแรกที่เกมออกวางจำหน่าย รวมถึงให้ทัศนะไว้ด้วยว่าทำไมเกมที่เป็นส่วนตัวกับเขาขนาดนั้นถึงออกมาสำเร็จขนาดนี้

“สำหรับผมแล้ว นี่คือเกมที่ไปไกลมากกว่าเกม พอผมใส่ความจริงของตัวเองลงไปมันเลยแสดงออกถึงความจริงบางอย่างในชีวิตด้วย เพราะบ่อยครั้งที่เมื่อมีปัญหาในชีวิต ผู้คนก็จะอยากหลีกหนีความจริงโดยอาศัยเกม แต่พอมีเกมที่สามารถทำให้ผู้เล่นสามารถหลีกหนีความจริงไปพร้อมๆ กับสะท้อนภาพความเป็นมนุษย์ของผู้คนได้ ผู้เล่นเลยรู้สึกว่ามันเป็นมากกว่าความบันเทิงใจทั่วไป ซึ่งไม่ใช่ทุกเกมหรอกที่สามารถทำได้ขนาดนี้”

ต่อเนื่องจากจุดเด่นที่ว่า หลังจากปล่อยตัวเกมแล้วประสบความสำเร็จ เอริกยังไม่หยุดสร้างโลกของเขาอยู่แค่นั้น เขายังคงค่อยๆ พัฒนาผลงานของตัวเองและอัพ patch เสริมฟรีๆ ไปเรื่อยๆ เพิ่มตรงนั้นนิด ปรับตรงนี้หน่อย โดยอาศัยข้อมูลจากฟีดแบ็กของผู้เล่นและความเป็นตัวเองที่ยังคงชัดเจนตั้งแต่วันแรก

รู้ตัวอีกที Stardew Valley ก็มีอายุ 5 ปีแล้วในปัจจุบัน แถมเกมยังถูกพอร์ตให้เล่นในหลายแพลตฟอร์มจนสามารถทำยอดขายแตะสิบล้านชุดเมื่อปลายปีที่ผ่านมา และเว็บไซต์ The Wealth Record ก็ได้คำนวณรายได้ของเอริกไว้ว่าการลงทุนทำเกมที่มีต้นทุนเท่ากับศูนย์ทำให้ตอนนี้เขามีทรัพย์สินกว่า 34 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

จากฟาร์มเป็นตำนานสู่ตอนต่อไป

ไม่ใช่แค่เกมเกมหนึ่ง แต่สิ่งที่เอริกทำกับ Stardew Valley นั้นส่งผลไปไกลกว่าที่คิดมาก

หากมองในวงการเกม ด้วยความนิยมที่นับวันมีแต่จะมากขึ้นและกระแสปากต่อปาก เมื่อไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมาเอริกเพิ่งประกาศผ่านทวิตเตอร์ส่วนตัวว่าเกมทำฟาร์มของเขาจะถูกนำมาแข่ง e-sports ครั้งแรกอย่างเป็นทางการ โดยชิงเงินรางวัลกว่า 40,000 ดอลลาร์สหรัฐ

ใช่แล้ว เกมทำฟาร์มกำลังเดินหน้าสู่การเป็น e-sports ได้อย่างสมภาคภูมิ

นอกจากนั้นเรื่องราวของเขายังสร้างแรงบันดาลใจให้กับใครอีกหลายคนที่อยากเข้ามาอยู่ในอุตสาหกรรมเกม เกิดเป็นกระแสที่ผู้พัฒนาเกมหลายคนเลือกใช้วิธีพัฒนาเกมคนเดียวเพราะมีเอริกเป็นไอดอล แม้อาจยังไม่มีใครทำสำเร็จเท่าเขา แต่ก็สามารถพูดได้ว่าสิ่งที่เอริกทำเปลี่ยนให้ทุกคนมองการสร้างเกมไม่เหมือนเดิมไปตลอดกาล 

และไม่ใช่แค่ในวงการเกมที่เปลี่ยน การทำฟาร์มในโลกเสมือนนี้ยังส่งผลในชีวิตจริงของบางคนด้วย

หลังจากเกมออกได้หนึ่งปี มีรายงานว่าชายหนุ่มคนหนึ่งนามว่าซามูเอลได้แรงบันดาลใจจากการเล่นเกม Stardew Valley กว่าร้อยชั่วโมง จนเขาลงทุนไปซื้อฟาร์มและใช้ชีวิตราวกับอยู่ในเกมจริงๆ

ซามูเอลให้สัมภาษณ์ไว้กับเว็บไซต์ PC Gamer ว่าชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาคล้ายกับตัวละครในเกมมาก คือเป็นพนักงานออฟฟิศที่ใช้ชีวิตไปแบบซังกะตาย จนกระทั่งมาเจอเกมของเอริกที่ทำให้เขาได้รู้ว่าแท้จริงแล้วตัวเองต้องการอะไร เขาจึงลงทุนซื้อที่ดินเปล่ากว่า 2.5 เอเคอร์ก่อนมาพัฒนาเป็นฟาร์ม โดยเริ่มต้นจากศูนย์ผ่านการถางหญ้าและพรวนดินเหมือนวันแรกของตัวเอกในเกมยังไงอย่างงั้น

“หลายคนบอกว่าผมบ้า เพื่อนบางคนเตือนสติว่าผมกำลังเลียนแบบเกมอย่างสุดโต่งเกินไป แต่ผมรู้ตัวเองดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือความพยายามของผมในการเป็นในสิ่งที่ตัวเองอยากเป็นก็แค่นั้น” ซามูเอลทิ้งท้ายไว้ในบทสัมภาษณ์ชิ้นเดียวกัน

นี่เป็นเพียงตัวอย่างและตำนานของสิ่งที่ Stardew Valley ทำเท่านั้น เพราะแท้จริงแล้วเกมนี้ยังสร้างความประทับใจให้กับใครอีกหลายคนบนโลก อย่างในประเทศไทยเองคอมมิวนิตี้ของคนรักเกมนี้ก็มีสมาชิกกว่าแสนคน รวมถึงกระแสเกมแนวทำฟาร์มก็ถูกจุดขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งหมดล้วนเป็นหลักฐานชั้นดีถึงความสำเร็จและปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นจากฝีมือเอริก ชายผู้จะถูกกล่าวขานในวงการเกมไปอีกหลายสิบปี

และสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เขาเคยสรุปให้แฟนเกมฟังผ่านการสัมภาษณ์เมื่อปลายปีที่แล้วเช่นกัน

“สำหรับผมแล้ว (หน้าที่) หลักของเกมคือความบันเทิง แต่นอกเหนือจากนั้นผมยังมองมันเป็นศิลปะที่มีพลังพาให้เราหนีออกจากความเป็นจริงเพื่อไปเรียนรู้สิ่งต่างๆ ได้ การเล่นเกมเป็นประสบการณ์ที่ไม่มีสื่อไหนเทียบเท่าได้อีกแล้ว ดังนั้นการได้มีส่วนสร้างมันขึ้นมาและประสบความสำเร็จขนาดนี้ สำหรับผมมันคือเรื่องที่สุดยอดมากๆ

“ซึ่งความรู้สึกตรงนี้แหละที่ทำให้ผมอยากทำเกมต่อไป”

และคงไม่ต้องบอกใช่ไหม ว่าเกมต่อไปที่เอริกจะทำ เขาจะมีทีมงานกี่คน

แหล่งที่มาและรูปภาพ

engadget.com

gamerevolution.com

gq.com

matadorreview.com

pcgamer.com

stardewvalley.net

stardewvalleywiki.com

steamspy.com

vulture.com

The post Stardew Valley เกมทำฟาร์มจากต้นทุน 0 ดอลลาร์สหรัฐสู่วันที่ทำยอดขายได้กว่า 34 ล้าน appeared first on a day magazine.

ที่อาจจะพอทำให้เลิกคิ้วสงสัยได้บ้างคือคำว่า ‘โรแมนติกคอเมดี้’ เพราะนี่ไม่ใช่ธีมทั่วไปที่เกมมักหยิบมานำเสนอ ถึงอย่างนั้น ในหมวดเกม co-op หรือเกมแนว action-adventure คงต้องบอกว่าพวกเขามีคู่แข่งอีกมากมายก่ายกองในท้องตลาด

แต่ก็อย่างที่รู้กันว่า ‘เกม’ ไม่ได้ตัดสินกันได้ด้วยประโยคเดียว

เพราะเมื่อหลายคนได้ลองเล่น กลายเป็นว่านี่คือเกมที่ผสมทั้ง 3 สิ่งได้สุดจะลงตัว โดยเฉพาะระบบการเล่นเป็นคู่ที่ทำให้เกมนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็น ‘เกมแห่งมิตรภาพและคู่รัก’ จนส่งผลให้เกมที่มีอายุ 1 เดือนนี้ทำยอดขายไปกว่า 1 ล้านชุดและได้รับคะแนนรีวิวเกือบเต็มจากเว็บไซต์เกมแทบทุกสำนัก

ทำไมพวกเขาทำได้ขนาดนั้น–เรามาลองกดปุ่มสตาร์ทและหาเคล็ดลับความสำเร็จจากเกมนี้ไปพร้อมๆ กัน

เข้าถึงง่ายด้วยความเป็นรอมคอม

เรื่องราวใน It Takes Two เริ่มต้นด้วยฉากที่ Cody และ May คู่สามีภรรยานั่งลงคุยกับ Rose ลูกสาวของพวกเขาว่าตอนนี้พ่อกับแม่ตัดสินใจแยกทางกัน

แม้จะเปิดด้วยเรื่องราวแสนขม ห่างไกลจากคำว่าโรแมนติกคอเมดี้ แต่เรื่องราวหลังจากนั้นต่างหากที่ทำให้โลกของเกมดึงดูดผู้เล่น เพราะหลังจากรับฟังพ่อแม่เสร็จ โรสได้หนีเข้าไปอยู่ในห้องพร้อมอธิษฐานต่อตุ๊กตาแฮนด์เมดตัวแทนของพ่อกับแม่ว่าอยากให้ทั้งคู่กลับมารักกันดังเดิม 

น้ำตาของโรสค่อยๆ ไหลหยดลงไปที่ตุ๊กตา แล้วเรื่องมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นเมื่อโคดี้และเมย์ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าพวกเขาทั้งคู่ได้กลายร่างเป็นตุ๊กตาแฮนด์เมดตัวจิ๋วสองตัวนั้น ทิ้งร่างมนุษย์ของพวกเขาให้นอนหลับใหลไม่ได้สติ

นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของเกม เมื่อคู่รักที่กำลังจะแยกทางกันต้องร่วมมือกันฟันฝ่าอุปสรรคเพื่อกลับเข้าร่างเดิม

“การทำเกมที่มีธีมหลักเป็นแนวรอมคอมคือเรื่องท้าทายมาก” Josef Fares หัวเรือใหญ่ของ Hazelight Studios สตูดิโอผู้สร้างเกมได้ให้สัมภาษณ์ไว้ในเว็บไซต์ venturebeat 

“ก่อนหน้านี้เราเคยทำเกม co-op แบบนี้มาบ้าง แต่ทีมเราก็ตกลงกันว่าอยากพัฒนาเกมแนวนี้ขึ้นไปอีก เพราะเหตุนี้เราเลยคิดว่าคงไม่มีธีมไหนจะเหมาะสมเท่ารอมคอมอีกแล้ว แม้จะท้าทายมากเพราะแทบไม่มีเกมรอมคอมในตลาดใหญ่ แต่ความแตกต่างแบบนี้แหละคือสิ่งที่เราชอบและอยากลองทำดู”

เมื่อได้ลองเล่น คงไม่เกินไปนักที่จะบอกว่าโจเซฟและทีมดึงบรรยากาศความเป็นโรแมนติกคอเมดี้ออกมาได้อย่างเหนือความคาดหมาย

ตลอดเส้นทางที่โคดี้และเมย์ (หรือพูดให้ชัดคือทั้งคู่ในร่างตุ๊กตา) ผจญภัยไปด้วยกันในโลกแฟนตาซี แม้จะเพิ่งตกลงเลิกราแต่เราจะได้เห็นโมเมนต์คู่รักอย่างสม่ำเสมอผ่านองค์ประกอบของเกมที่บังคับให้ทั้งคู่ต้องช่วยกันหรือแม้กระทั่งจิกกัดกัน หากแต่บทของทั้งสองก็ถูกคิดออกมาในแนวเรียกรอยยิ้มมากกว่าก่นด่าซีเรียส ยิ่งเมื่อรวมกับภาพกราฟิกของเกมที่ทำให้เรานึกถึงแอนิเมชั่นของ Pixar ความรู้สึกฟีลกู้ดจึงเกิดขึ้นตามมาได้ไม่ยาก 

บรรยากาศแบบนี้แหละที่ทำให้ผู้เล่นเล่นเกมนี้ได้เรื่อยๆ โดยแทบไม่รู้สึกเหนื่อยอะไร คล้ายกับการดูหนังรอมคอมสักเรื่อง เพียงแต่ความต่างคือเราสามารถเข้าไปมีส่วนร่วมเพื่อดำเนินเนื้อเรื่องตรงหน้าได้อย่างอิสระ

และอิสระที่ว่านี้ก็ถูกออกแบบให้สนุกและเพลิดเพลินสุดๆ ผ่านปฏิสัมพันธ์ที่มีร่วมกัน

สองคนผจญภัยในโลกแฟนตาซีจิ๋ว

จากพล็อตเรื่อง It Takes Two จึงกลายเป็นเกมที่บังคับให้คุณเล่น 2 คนไปโดยปริยาย 

เอาเข้าจริง เกมที่เปิดโอกาสให้มีผู้เล่นมากกว่าหนึ่งคนไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เกมที่ ‘บังคับ’ ให้มีผู้เล่น 2 คนเพื่อผ่านด่านนั้นมีน้อยจนแทบนับจำนวนได้ ที่เป็นที่พูดถึงมากหน่อยก่อนหน้านี้คือ A Way Out เกมที่ให้ผู้เล่นร่วมกันแหกคุกเมื่อปี 2018 ซึ่งผู้สร้างก็คือ Hazelight นั่นเอง

แต่คราวนี้พวกเขาใจป้ำในระดับที่ว่าถ้าคุณเล่นเกมในคอมฯ ก็ไม่จำเป็นว่าผู้เล่นทั้ง 2 คนจะต้องซื้อเกมเพื่อติดตั้งลงในคอมฯ 2 เครื่องแล้วเล่นร่วมกันเหมือนอย่าง A Way Out แต่คุณสามารถซื้อเกมแค่คนเดียวและให้เกมกับใครก็ตามที่อยากเล่นด้วยไปเลยฟรีๆ อีกหนึ่งคน

จะเป็นคนรัก เพื่อน หรือคนในครอบครัว พูดง่ายๆ ว่าคุณสามารถเลือกให้ใครอีกคนมารับความสนุกเหล่านี้ไปพร้อมกันได้ โดยคนหนึ่งรับบทเป็นโคดี้ อีกคนรับบทเป็นเมย์ และออกผจญภัยไปด้วยกันจนถึงบทสรุป

ซึ่งระหว่างทางของเกมนี่เองที่เป็นอีกหนึ่งจุดแข็งที่ไม่มีใครเหมือน

แม้บอกว่าตัวเองเป็นเกมแนว action-adventure แต่แท้จริงแล้ว It Takes Two มีรูปแบบการเล่นหลากหลายมาก ตั้งแต่แนวไฟท์ติ้ง ชู้ตติ้ง ไปจนถึงพัซเซิล ทั้งหมดนี้ล้วนถูกสร้างขึ้นอย่างกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของเกมอย่างไม่เคอะเขิน

ยกตัวอย่างเช่นฉากหนึ่งที่เราต้องยิงศัตรูภายในเกม ทีมผู้พัฒนาไม่ได้เลือกใช้ระบบเหมือนกับเกมทั่วไปที่ให้ผู้เล่นแต่ละคนช่วยกันยิงจนศัตรูตายหมด แต่ทีมงานออกแบบให้ผู้เล่นคนเดียวไม่สามารถทำลายศัตรูได้ ผู้เล่นคนหนึ่งต้องยิงสารเคลือบไปที่ศัตรูก่อน ผู้เล่นอีกคนถึงจะสามารถยิงซ้ำเพื่อให้เกิดการระเบิด ศัตรูถึงจะตายจริงๆ

หรืออีกฉากที่ต้องกระโดดหลบอุปสรรคคล้ายเกม Rockman ถึงจะเดินไปพร้อมกันแต่โคดี้และเมย์กลับไม่ได้ผ่านอุปสรรคแบบเดียวกัน เหนือไปกว่านั้นคือตัวละครทั้งสองจะต้องช่วยกันให้อีกคนผ่านไปได้ด้วย เช่น โคดี้ที่ต้องกดปุ่มเพื่อให้เมย์ผ่านไปก่อน ก่อนที่เมย์จะต้องส่งเชือกกลับมาเพื่อให้โคดี้กระโดดตามไป

ที่สำคัญ แม้จะเหมือนมีเกมย่อยๆ ซ่อนอยู่จำนวนมาก แต่งานภาพและฉากหลังของทุกเกมก็สอดคล้องไปในทางเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นฉากห้องเก็บเครื่องมือช่าง หรือแม้กระทั่งอวกาศจำลอง 

“เคยเล่นเกมที่เนื้อเรื่องดีมากๆ แต่ดีไซน์เกมไม่ได้เรื่องบ้างไหม” โจเซฟตั้งคำถามต่อผู้สัมภาษณ์ก่อนอธิบายถึงหลักคิดในการออกแบบเกม

“พวกเราเห็นปัญหานี้เลยพยายามรวมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกันให้ได้มากที่สุด เราไม่อยากให้ผู้เล่นมองว่าเกมนี้คือเกมที่ ‘เล่นสนุกนะ แต่เนื้อเรื่องช่างมัน โปรดักชั่นก็เฉยๆ’ นั่นทำให้ผมมักบอกกับทีมทุกครั้งว่าโมเมนต์ที่ดีของการเล่นเกมไม่ใช่แค่ความสนุก แต่มันคือประสบการณ์ทุกอย่างที่เรามอบให้คนเล่น ตั้งแต่ความแตกต่าง ฉาก การบรรยาย ไปจนถึงระบบ มันสำคัญมากที่เราต้องรวมทุกอย่างไว้ด้วยกัน”

การผสมกันอย่างลงตัวผ่านธีมที่โดดเด่นนี้เองเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ปัจจุบัน เกมโรแมนติกคอเมดี้เกมนี้ได้รับความนิยมชนิดที่ผู้เล่นทั่วโลกต่างเทคะแนนให้เฉลี่ยสูงกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ 

แต่ว่ากันตามตรง อีกอย่างหนึ่งที่เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกมเมอร์หลายคนหยิบเกมนี้ไปลอง คือกระแสของเกมที่ถูกขนานนามว่าเป็น ‘เกมบำบัดของคู่รัก’ (A Couple Therapy Game)’ ต่างหาก

ร่วมกันเล่นเพื่อชัยชนะ ไม่ใช่แข่งกันเพื่อชัยชนะ

“12 ชั่วโมงที่ฉันได้เล่นเกมนี้คือการบำบัดชีวิตคู่อย่างแท้จริง”

“นี่คือเกมที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ แต่จะดีขึ้นหรือแย่ลงนั้นขึ้นอยู่กับคุณ”

“เกมนี้ช่วยให้ฉันกับแฟนผ่านวันเวลาน่าเบื่อไปได้อย่างสนุกสนาน”

“เกมที่ช่วยกระตุ้นการหย่าเป็นแบบนี้นี่เอง เอาไป 10 เต็ม 10!”

นี่คือตัวอย่างของรีวิว It Takes Two ในแอพพลิเคชั่น Steam ที่ยืนยันเป็นอย่างดีว่าเกมนี้ทำงานกับความสัมพันธ์ของผู้เล่นขนาดไหน

ถ้าดูจากบริบทที่อธิบายไปก่อนหน้า จะเห็นได้ว่านี่ไม่ใช่คำชมหรือคำเปรียบเทียบที่เกินไปนัก แม้ฉากหลังและธีมของเกมจะออกมาน่ารักสดใสเรียกรอยยิ้ม แต่สุดท้ายในการผ่านด่านแต่ละด่านก็ต้องอาศัยการร่วมมือกันของผู้เล่นอยู่ดี 

เช่น มีอยู่ฉากหนึ่งที่โคดี้ต้องสร้างจุดกระโดดให้กับเมย์เพื่อให้เธอกระโดดข้ามผ่านด่านได้ และจุดกระโดดนี้ต้องถูกสร้างอย่างพอดิบพอดี ไม่เร็วหรือช้าเกินไป เพราะไม่งั้นเมย์จะตกลงไปด้านล่างและต้องเริ่มต้นเล่นด่านนี้ใหม่ทั้งหมด

คิดตามง่ายๆ ว่าขนาดตัวเราเองเล่นเกมไม่ผ่านบางทีก็หงุดหงิดมากแล้ว แต่ในกรณีนี้การ ‘ผ่านหรือไม่ผ่าน’ นั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราคนเดียว แต่เป็นเรื่องของผู้เล่นทั้งสอง ดังนั้นสำหรับเกมเมอร์หัวร้อน เกมนี้สามารถกระตุ้นให้คุณหงุดหงิดได้อย่างง่ายดาย แต่ในทางตรงกันข้าม สถานการณ์เดียวกันนี้เองก็บังคับให้ผู้เล่นต้องสื่อสารกัน ส่งสัญญาณเพื่อให้จังหวะ หรือแม้กระทั่งกล่าวเตือนเมื่ออีกฝ่ายทำผิด เหล่านี้ล้วนเรียกร้องความอดทน การให้อภัย และการร่วมมือกันในระดับสูง 

แต่ก็เพราะความยากลำบากที่ต้องจับมือและปรับจูนกันนี่เองที่ทำให้เมื่อสำเร็จ ความรู้สึกดีของผู้เล่นจึงสูงขึ้นตามไปด้วย

และที่ดีไปกว่านั้นคือความรู้สึกดีนี้เราไม่ได้ได้รับอยู่คนเดียว

“เรื่องเหล่านี้แหละคือรางวัลของเรา” โจเซฟทิ้งท้ายถึงเรื่องนี้ตอนที่เขาให้สัมภาษณ์ไว้เมื่อเกมออกวางจำหน่าย

“พวกเราชอบเสมอเวลาได้เห็นคนเล่นเกมของเรา ไม่ว่าจะคู่รัก เพื่อน หรือคนในครอบครัวที่เล่นเกมและผ่านเรื่องราวต่างๆ ไปด้วยกัน พวกเขาต่างได้มีโมเมนต์ที่ดีร่วมกัน และนั่นก็คือโมเมนต์ที่ดีที่สุดในชีวิตของคนทำเกมอย่างเราเลย”

“แล้วคุณคิดยังไงกับการที่มีหลายคนบอกว่าเกมนี้ทำให้บางคนทะเลาะกันก็มี” 

“ในมุมมองของผม ผมมองกว้างกว่านั้นนะ ความเป็นครอบครัวหรือความสัมพันธ์เป็นสิ่งที่เราควรตั้งคำถามในทุกวันอยู่แล้ว ดังนั้นถ้าอะไรบางอย่าง เช่น เกม สามารถทำให้คุณเข้าใจคนข้างๆ คุณได้ ผมว่ายังไงมันก็เป็นเรื่องดีในระยะยาว

“เพราะสำหรับผม ความสัมพันธ์ไม่ใช่สิ่งที่ต้องรู้ แต่เป็นสิ่งที่เราต้องตระหนักและเข้าใจมากกว่า”

ถึงตรงนี้ เราคงไม่สปอยล์ตอนจบของเกมว่าจะจบลงยังไง โคดี้และเมย์จะกลับคืนร่างได้หรือเปล่า และโรสจะกลับมามีรอยยิ้มอีกไหม แต่เพราะองค์ประกอบของเกมที่สมบูรณ์แบบนี้ สิ่งหนึ่งที่เรากล้ายืนยันได้คือการตระหนักและเข้าใจซึ่งกันและกันจะเกิดขึ้นผ่านการเล่นเกมเหมือนอย่างที่โจเซฟบอกไว้

ส่วนผลสุดท้าย ณ เวลานั้นจะออกมาดีหรือแย่ เราว่าความสัมพันธ์ของคนอาจเหมือนกับเกมตรงนี้เอง นั่นคือคุณมีสิทธิเลือกตอนต่อไปได้ ขอแค่คุณตัดสินใจร่วมกันกับคู่ของคุณก็พอ

The post It Takes Two เกม co-op โรแมนติกคอเมดี้ที่จะเชื่อมหรือฉีกความสัมพันธ์ก็ขึ้นอยู่กับคุณ appeared first on a day magazine.

ถ้าเป็นคนที่ชอบเล่นเกมแนวนี้ (survival-sandbox game) เมื่อแรกเห็นคอนเซปต์และคำอธิบายข้างต้น ต้องยอมรับว่านี่ยังไม่ใช่เกมที่น่าสนใจเท่าไหร่นัก เพราะก่อนหน้าเรามีเกมเอาชีวิตรอดชั้นดีในโลกแฟนตาซีอย่าง ARK: Survival Evolved ที่พาเราไปในยุคดึกดำบรรพ์ หรือ Subnautica ที่พาเราลงไปในโลกใต้ทะเลลึกมาแล้ว

แต่นอกจากคอนเซปต์เกมดังกล่าว แท้จริงแล้วเกมนี้มีอะไรมากกว่านั้นมาก ซึ่งสิ่งที่ว่าก็พาให้เกมอายุ 2 เดือนนี้ทำยอดขายไปกว่า 6 ล้านก๊อบปี้ รวมถึงยังเคยไต่อันดับกลายเป็นเกมที่มีคนเล่นมากที่สุดในโลก ณ ช่วงเวลาหนึ่ง แซงหน้าเกมในตำนานอย่าง CS:GO หรือ Dota 2 

และที่น่าสนใจมากกว่านั้นคือความสำเร็จแบบถล่มทลายนี้เกิดขึ้นจากทีมงานเพียงแค่ 5 คนเท่านั้น

ทำไมพวกเขาถึงทำได้

เดินทางเข้าไปในโลกตำนานนอร์สเพื่อหาคำตอบได้ผ่านบรรทัดถัดไป

เอาชีวิตรอดในโลกหลังความตายของตำนานนอร์ส

ใน Valheim ผู้เล่นทุกคนจะเริ่มต้นเกมจากจุดเดียวกันคือการเป็นนักรบชาวไวกิ้งที่ตายในโลกมนุษย์ (Midgard) ก่อนที่วิญญาณของแต่ละคนจะถูกนำตัวมาปล่อยในโลกที่ไม่รู้จัก

หลายคนต่างคาดการณ์ว่าฉากในโลกนี้น่าจะเป็นการยึดตามเนื้อเรื่องตำนานนอร์สที่ว่าด้วยชีวิตหลังความตายของนักรบชาวไวกิ้งที่จะถูกพาไปสู่ดินแดนที่ชื่อว่า Valhalla และวิญญาณทั้งหมดจะถูกฝึกฝนที่นั่นเพื่อรอการมาถึงของมหาสงครามระหว่างโลกที่ชื่อ Ragnarok

จากเส้นเรื่องเดิมที่มีอยู่ สิ่งที่เกมพาผู้เล่นไปพบเจอก็คล้ายคลึงกัน เราเริ่มต้นเกมในร่างแทบเปล่าเปลือย ก่อนถูกนำมาปล่อยในโลกที่ไม่มีใครบอกว่าต้องทำยังไงต่อ หลังจากนั้นเป็นหน้าที่ของเราที่ต้องเอาชีวิตรอดโดยการหาของที่จำเป็นและสร้างสิ่งที่ต้องการขึ้นมาตั้งแต่เสื้อผ้า อาหาร ไปจนถึงที่พัก เพื่อให้ตัวละครมีความสามารถมากพอที่จะไปปราบบอสในเกมได้

ความพิเศษอย่างหนึ่งคือเราไม่จำเป็นต้องทำทั้งหมดนี้ด้วยตัวคนเดียว เกมมีระบบให้เราสามารถเล่นร่วมกับเพื่อนได้พร้อมกันมากสุดถึง 10 คน

ช่วยกันสร้าง ช่วยกันสู้ หรือแม้แต่ระรานกันเองก็สามารถทำได้ เกมมีอิสระพอๆ กับข้อจำกัดให้เราเดินทางไปสู่การเป็นยอดนักรบด้วยตัวคนเดียวหรือทั้งหมู่คณะแบบมีคอมมิวนิตี้

และประเด็นหลังนี้เองที่เป็นส่วนหนึ่งให้เกมประสบความสำเร็จแบบที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

สร้างโลกสมมติที่เพลิดเพลินกว่าโลกจริง

ในช่วงเวลาที่ผู้คนแทบทั้งโลกถูกจำกัดให้อยู่บ้านจากวิกฤตโควิด-19 เกมเป็นอีกหนึ่งทางเลือกสำหรับความบันเทิงให้กับหลายๆ คน

ยิ่งถ้าเป็นเกมที่สนุก เล่นร่วมกับเพื่อนได้ นั่นยิ่งตอบโจทย์

และ Valheim ก็มาในช่วงเวลาที่เหมาะสมแบบพอดิบพอดี

เพราะการอนุญาตให้คนเล่นออนไลน์ร่วมกันมากถึง 10 คน เหล่าก๊วนเล่นเกม (ที่ว่างตรงกันเสียที) จึงมักเลือกเกมในโลกตำนานนอร์สนี้ไปลองเล่น ยิ่งไปกว่านั้น ทุกการเอาชีวิตรอดก็เอื้อต่อความสนุก ‘ส่วนรวม’ ได้เป็นอย่างดี

ยกตัวอย่างเช่นการสร้างที่พักอาศัย รูปแบบการสร้างบ้านในเกมนั้นจะคล้ายคลึงกับเกม Minecraft นั่นคือเราสามารถสร้างเป็น ‘ชิ้น’ ขึ้นมาได้เท่านั้น การจะประกอบทุกอย่างขึ้นมาให้กลายเป็นบ้านที่เราต้องการต้องเกิดจากความสามารถและการออกแบบของเราเอง

ระบบนี้ทำให้การเล่นร่วมกับเพื่อนสำคัญ เพราะการจะหาทรัพยากรภายในเกมเพื่อนำมาสร้างเป็นบ้านและข้าวของเครื่องใช้แบบที่ต้องการนั้นต้องอาศัยเวลาจำนวนมาก การมีเพื่อนเล่นไปด้วยกันจึงช่วยย่นระยะเวลาไปได้มากโข 

และแน่นอนว่าอีกตัวอย่างหนึ่งคือการต่อสู้กับบอส ซึ่งหลายหัวช่วยกันย่อมดีกว่าหัวเดียวอยู่แล้ว

สุดท้าย อีกหนึ่งประเด็นที่ว่ากันว่าทำให้ Valheim เป็นที่นิยมขนาดนี้คือความสมดุล

ว่ากันตามจริง เกมเอาตัวรอดไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับวงการเกม ก่อนหน้านี้มีหลายสตูดิโอที่พยายามสร้างโลกให้ผู้เล่นได้เอาตัวรอดด้วยความท้าทาย แต่น้อยเกมที่จะสำเร็จตั้งแต่แรกแบบนี้ 

ผู้เล่นหลายคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าโลกไวกิ้งนี้มี ‘ความสมดุลที่เป็นมิตรต่อผู้เล่น’ กล่าวคือตามปกติแล้วสิ่งที่เกมเอาตัวรอดส่วนใหญ่มักตกม้าตายง่ายๆ คือระบบ ถ้าไม่ยากเกินไปก็ง่ายเกิน แม้กระทั่งไม่สมจริงเกินไป หรือน่าเบื่อเกินไป แต่ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นน้อยมากใน Valheim

ยกตัวอย่างให้เข้าใจง่าย ในโลกไวกิ้งนี้ผู้เล่นไม่จำเป็นต้องเร่งรีบไปปราบบอส ถ้าความสนุกของคุณคือการเล่นกับเพื่อนหรือวิ่งไล่เก็บของเพื่อสร้างบ้าน เกมก็จะให้อิสระในการทำเช่นนั้น แต่ในขณะเดียวกันอิสระที่ว่าก็มีขอบเขตจำกัด ถ้าคุณอยากจะไปต่อในแง่เนื้อเรื่องหรือคุณภาพไอเทม ระบบจะบังคับให้คุณทำอะไรยากขึ้นไปเอง ระบบเหล่านี้เองคือสิ่งที่ผู้เล่นชอบมากจนบางคนใช้เวลาไปกับเกมนี้หลักร้อยชั่วโมง

ซึ่งความสมดุลและความดีงามทั้งหมดนี้มีที่มาที่พิเศษกว่าใคร

คิดจะทำเกมให้คนเล่น ก็ต้องฟังคนเล่น

ถ้าจะนับจุดแรกเริ่มของ Valheim จริงๆ เราคงต้องย้อนกลับไปเมื่อปี 2017

ในตอนนั้น ช่องยูทูบของ Richard Svensson ผู้ก่อตั้ง Iron Gate Studio สตูดิโอผู้สร้างเกมเล็กๆ สัญชาติสวีเดนได้โพสต์คลิปวิดีโอเกมที่ชื่อว่า Fejd (ชื่อโปรเจกต์ก่อนเปลี่ยนในภายหลัง) ที่กำลังอยู่ในกระบวนการสร้างออกมา พร้อมกับเขียนคำอธิบายสั้นๆ ว่า ‘นี่คือดราฟต์แรกของเกมเอาตัวรอดใหม่เอี่ยมที่ผมกำลังพัฒนาอยู่’

เอาจริงคลิปนั้นไม่ได้มีกระแสที่น่าตื่นเต้นอะไร ขนาดที่ว่าปัจจุบันวิดีโอนี้ก็ยังมีผู้เข้าชมแค่ 9,000 คนเท่านั้น แต่สิ่งที่ Iron Gate Studio ทำหลังจากนั้นต่างหากที่เป็นสิ่งที่เราทุกคนสามารถนำมาประยุกต์ใช้ได้

เนื่องจากการเป็นสตูดิโอขนาดเล็กที่มีพนักงานทำเกมเพียงแค่ 5 คน ริชาร์ดและ Henrik Törnqvist หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสตูดิโอต่างรู้ดีว่าพวกเขาคงไม่มีพลังมากพอจะไปสร้างเกมที่กราฟิกโคตรสมจริงหรือมีระบบเกมอันแสนซับซ้อนระดับ AAA ได้แน่ๆ สิ่งที่พวกเขาทำได้คงเป็นเกมขนาดเล็กถึงกลางที่มีเนื้อหาและระบบจำกัด

แต่สิ่งที่ต่างจากคนทั่วไปคือพวกเขาไม่ได้มองว่าตรงนี้เป็นข้อเสีย ริชาร์ดและเฮนริกเลือกที่จะมองว่ามันเป็นเพียงเงื่อนไขหนึ่งที่พวกเขาต้องหาทางแก้

และทางแก้ที่ว่าก็ง่ายมาก ในเมื่อเกมมีพื้นที่จำกัด สิ่งที่อยู่ในนั้นต้องถูกต้องและถูกใจผู้เล่นให้ได้มากที่สุด และการจะได้มาซึ่งความพอใจเหล่านั้นจะมีอะไรดีไปกว่าการสื่อสารและ ‘ฟัง’ คนเล่นจริงๆ อีกล่ะ

สิ่งที่เกิดขึ้นคือหลังจากที่ริชาร์ดปล่อยคลิปตัวอย่างเกมแรกออกมา เขาไม่หยุดพัฒนาเกมไว้เพียงแค่นั้น แต่ยังคงนำส่วนต่างๆ ของเกมที่กำลังพัฒนามาทำเป็นคลิปวิดีโอเพื่อลงในช่องยูทูบส่วนตัวอยู่เรื่อยๆ เพื่ออัพเดตความคืบหน้าและรับฟังความเห็นของคนที่ผ่านเข้ามาดูด้วยว่าคิดยังไงกับเกมของพวกเขา

ซึ่งไม่ใช่แค่คอยอ่านคอมเมนต์เท่านั้น สิ่งที่ Iron Gate Studio ทำแตกต่างออกไปจากสตูดิโออื่นโดยสิ้นเชิง คือการสร้างช่องทางการสื่อสาร ‘สองทาง’ กับผู้เล่นตั้งแต่แรก

เมื่อพร้อมปล่อยเกมออกมาเป็นเวอร์ชั่นทดลองเล่น เฮนริกได้สร้างห้องพูดคุยในแอพพลิเคชั่น Discord ขึ้นมา (ฟังก์ชั่นคล้าย Clubhouse ที่ฮิตๆ กันอยู่ช่วงหนึ่ง) เพื่อพูดคุย รับฟัง และโต้ตอบกับผู้ทดลองเล่นโดยตรงแบบเรียลไทม์

ต้องหมายเหตุว่า การให้คนทดลองเล่นและฟีดแบ็กไม่ใช่เรื่องใหม่ในวงการเกม เกือบแทบทุกเกมในยุคนี้มีขั้นตอนดังกล่าวด้วยกันทั้งนั้น แต่นี่แทบจะเป็นเกมแรกที่พยายามสร้างคอมมิวนิตี้สำหรับพูดคุยและเสนอแนะเกี่ยวกับเกมตั้งแต่ยังอยู่ในดราฟต์แรกๆ

แน่นอนว่าเมื่อเกิดการพูดคุยโต้ตอบแบบเรียลไทม์แบบนี้ ฟีดแบ็กที่สตูดิโอได้กลับไปพัฒนางานของตัวเองย่อมแตกต่างจากการให้ผู้เล่นกรอกแบบสอบถามเป็นไหนๆ ดังนั้นแม้ทีมงานประจำสตูดิโอจะมีเพียง 5 คน แต่คอมมิวนิตี้ที่สร้างขึ้นทำให้พวกเขามีมากกว่า 5 หัวในการช่วยคิดและออกแบบ อีกทั้งผู้เล่นที่เข้ามาก็เป็นผู้เล่นที่ชื่นชอบเกมเอาชีวิตรอดเป็นทุนเดิม พวกเขาจึงรู้ทั้งข้อดี-ข้อเสียของเกมก่อนหน้าจนสามารถแนะนำกับผู้พัฒนาเกมได้ว่าแท้จริงแล้วผู้เล่นต้องการเกมแบบไหนกันแน่

เพราะอย่างนี้เมื่อเกมออกวางจำหน่ายจึงแทบไม่มี bug หรือความผิดพลาดที่ร้ายแรงอะไรเลย เพราะทีมงาน (และผู้เล่น) ได้ช่วยกันพัฒนาเกมให้มีประสิทธิภาพและพร้อมติดปีกตั้งแต่วันแรกแล้ว

ก้าวต่อไปในเทพนิยายที่ไร้จุดจบ

เล่าถึงข้อดีมายืดยาว แต่เชื่อหรือไม่ว่าปัจจุบันเกม Valheim ยังอยู่ในขั้น Early Access เท่านั้น

เวอร์ชั่นที่ทุกคนสามารถเล่นได้ตอนนี้ยังไม่ใช่เกมตัวเต็ม ทีมผู้พัฒนายังมีเนื้อหาอีกมากที่กำลังทยอยทำเพิ่มเข้าไปให้ผู้เล่นได้ติดตาม ตั้งแต่บอสใหม่ ระบบใหม่ ไปจนถึงสถานที่ใหม่ๆ ให้ทุกคนไปค้นหา พูดง่ายๆ ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆ เท่านั้น แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ประสบความสำเร็จอย่างท่วมท้น

“จากการเตรียมตัวของทีม ในตอนแรกผมเชื่อว่าเกมน่าจะขายดีพอให้บริษัทเราไม่ขาดทุน แต่กับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ สารภาพว่าไม่มีใครในทีมเราคาดคิดมาก่อนเลย” เฮนริกให้สัมภาษณ์กับเว็บไซต์ pcgamer เมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน และพูดถึงที่มาของสิ่งนี้เช่นกัน

“และความสำเร็จนี้ไม่ได้เกิดจากการที่เราค้นพบอะไรหรอก เราแค่ค้นพบ ‘ผู้เล่น’ ของเราและทำตามคำแนะนำของพวกเขาในการสร้างการผจญภัยที่แสนพิเศษเท่านั้นเอง”

ปัจจุบันเกมเอาตัวรอดนี้ยังเดินหน้าสร้างความสำเร็จและยอดขายต่อไป ล่าสุดคะแนนรีวิวของพวกเขาติดอันดับ 36 ของเกมที่ดีที่สุดตลอดกาล และดูเหมือนว่าโลกไวกิ้งนี้จะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับฐานแฟนคลับอันเหนียวแน่นที่มีจำนวนเพิ่มขึ้นทุกวันๆ

สำหรับเรา นี่เป็นอีกหนึ่งเกมที่น่าติดตามว่าจะนำเสนอประสบการณ์อะไรให้กับผู้เล่นอีกบ้าง แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร เราก็เชื่อมือเพราะรู้ว่าพวกเขาจะยังฟังเสียงของผู้เล่นเหมือนเดิมเป็นแน่

อ๋อ เกือบลืมไป มีอีกคำถามที่หลายคนสงสัยที่เฮนริกได้ตอบไว้ในบทสัมภาษณ์เมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนเช่นกัน

“พวกคุณจะยังทำงานกัน 5 คนต่อไปหรือเปล่า”

“ต้องขอบคุณผลตอบรับที่เกิดขึ้นนะ เพราะตอนนี้พวกเราน่าจะพอมีทุนหาพนักงานเพิ่มได้แล้ว น่ายินดีจริงๆ (หัวเราะ)”

The post Valheim เกมเอาชีวิตรอดจากผู้สร้างเพียง 5 คนที่ทำยอดขาย 2 สัปดาห์แรกกว่าพันล้านบาท appeared first on a day magazine.

แต่สำหรับเกม Little Nightmares คำว่า ‘Little’ ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงขนาดเพียงอย่างเดียว แต่ยังหมายถึงผู้ที่ครอบครองความฝันนั้นไว้ในยามค่ำคืนด้วย

ใช่ เกมนี้กำลังเล่าถึง ‘ฝันร้ายของเด็กๆ’

และฝันร้ายนั้นก็เป็นคล้ายบาดแผลที่ส่งผลต่อเราในยามเติบโต

Little Nightmares คือเกมมัลติแพลตฟอร์มที่ปล่อยภาคแรกออกมาเมื่อปี 2017 และภาคสองเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

Tarsier Studios สตูดิโอเกมเล็กๆ สัญชาติสวีเดนที่เป็นผู้ให้กำเนิดเกมให้คำจำกัดความเกมนี้ไว้ว่าเป็นเกมแบบ ‘puzzle-platformer horror adventure game’ หรือแปลง่ายๆ ได้ว่าเกมปริศนา-สยองขวัญ-ผจญภัย

คนที่อยู่นอกวงการเกมอาจสงสัยว่าเกมเกมหนึ่งจะบรรจุประเภทไว้ได้มากขนาดนั้นเชียวหรือ คำตอบคือได้ นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่คำถามสำคัญกว่านั้นคือ ในเมื่อผู้สร้างเกมเลือกที่จะเป็นหลายอย่างแล้ว พวกเขาทำได้ ‘ถึง’ มาตรฐานของเกมแต่ละประเภทแค่ไหน

ถ้าดูจากคะแนนรีวิว การที่พวกเขาสามารถสร้างเกมภาค 2 ได้ และประสบการณ์จากการได้ลองเล่นเอง คงไม่เกินจริงนักที่จะบอกว่า Little Nightmares นั้น ‘ทำถึง’

เพราะสำหรับเรา นี่คือ ‘interactive media’ ที่เล่าเรื่องได้อย่างชาญฉลาดราวกับกำลังดูหนังแอนิเมชั่นดีๆ สักเรื่อง และที่สำคัญโลกของฝันร้ายเหล่านั้นกลับทำให้เราหันมามองโลกแห่งความเป็นจริงในยามตื่นได้อย่างคมคาย

ฝันร้ายของเด็กชายและเด็กหญิง

เกม Little Nightmares ในภาคแรก เล่าเรื่องราวของ Six หญิงสาวในชุดเสื้อกันฝนสีเหลืองที่ตื่นขึ้นจากฝันร้ายแล้วพบว่าตัวเองอยู่ใน ‘The Maw’ สถานที่โสมมเน่าเฟะที่ทุกอย่างผุพังไร้ชีวิตชีวา ด้วยความไม่รู้เหนือรู้ใต้ว่าที่นี่คือที่ไหน เธอต้องพยายามหาทางเอาชีวิตรอดจากกับดักต่างๆ ความหิวโหย และการจับตามองของ ‘ดวงตาตรงประตู’ ที่เรียกว่า ‘The Eye’ รวมถึงหญิงสาวในชุดกิโมโนที่ซ่อนใบหน้าเอาไว้ในชื่อ ‘The Lady’ ทั้งหมดนี้คืออุปสรรคที่พยายามจะเอาชีวิตของซิกซ์โดยไม่รู้เหตุผล แต่นั่นเองคือภารกิจหลักตั้งต้นที่ผู้เล่นต้องพาซิกซ์หลบหนีออกจากที่นี่ให้ได้

สำหรับภาค 2 แกนหลักในการเล่าเรื่องจะย้ายมาอยู่ที่ตัวละครที่ชื่อว่า ‘MONO’ เด็กชายผู้สวมหมวกถุงกระดาษไว้บนหัว เขาตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายเหมือนกับซิกซ์และพบว่าตัวเองอยู่ในเมืองที่แสนหดหู่ เต็มไปด้วยสถานที่ที่น่าสะพรึงกลัวตั้งแต่โรงเรียนที่มี ‘The Teacher’ ปีศาจครูสาวยืดคอได้ กับ ‘The Bullies’ กลุ่มตุ๊กตานักเรียนที่ทำขึ้นมาจากกระเบื้อง, โรงพยาบาลที่มี ‘The Doctor’ ปีศาจหมอที่จะปีนเพดานเข้ามาทำร้ายทุกครั้งเมื่อมีใครเผลอ และอาคารเผยแพร่สัญญาณโทรทัศน์ สถานที่สถิตของ ‘The Thin Man’ ตัวร้ายหลักประจำภาคนี้ที่คอยบงการภาพที่ฉายออกทีวีจนทำให้ประชากรทั้งเมืองคลั่งและแปรเปลี่ยนสภาพเป็น ‘The Viewers’ คนไร้หน้าที่จะพุ่งมาทำร้ายเราทุกครั้งที่พยายามปิดทีวีของพวกเขา

นอกจากโมโนจะต้องเจอกับศัตรูร้ายกาจคูณสองจากภาคที่แล้ว ภารกิจหลักของเขายังต่างไปจากภาคแรก เพราะครั้งนี้ไม่ใช่แค่เขาที่ต้องตะเกียกตะกายพยายามเอาชีวิตรอดจากที่นี่คนเดียว แต่ยังต้องพาเด็กสาวที่บังเอิญเจอระหว่างทางหนีไปพร้อมกัน

และเด็กสาวคนนั้นคือซิกซ์

งานภาพในฝันร้ายที่คล้ายฝันดี

ในแง่ของความเป็นเกม สิ่งที่หลายคนต้องสะดุดตาเมื่อได้เห็น Little Nightmares คืองานภาพ

โลกที่เน่าเฟะ โสมม และขมขื่น ที่เป็นฉากหลังของทั้ง 2 ภาคนั้นถูกนำเสนอออกมาด้วยภาพกราฟิกที่คล้ายกับหนังของ Tim Burton นั่นคือตัวละคร สิ่งของ หรือฉากมีความไม่สมจริง คล้ายการ์ตูน แต่ในรายละเอียดกลับมีจุดชวนแหวะหรือภาพสยดสยองที่ซ่อนอยู่ชัดเจนจนเกิดเป็นความขัดแย้งที่แฝงเสน่ห์บางอย่าง

“ฉากหลังของเกมเกิดจากความคิดที่ว่า ถ้า ‘สิ่งที่เด็กมองว่าน่ากลัวที่สุดในโลก’ เน่าเหม็น บูดเบี้ยว ฟอนเฟะยิ่งขึ้น มันจะออกมาเป็นยังไง” Dave Mervik หนึ่งในหัวเรือใหญ่ของ Tarsier Studios ให้สัมภาษณ์กับเว็บไซต์ gamingbolt เมื่อต้นปีที่ผ่านมา 

“เราอยากสร้างโลกที่เกิดจากมุมมองของเด็กอย่างแท้จริง เพราะถ้าคุณลองคุยกับเด็ก คุณจะรู้ว่าพวกเขามักมองอะไรเป็นสองขั้วอย่างสุดทาง ไม่ซูเปอร์ฮีโร่ก็ตัวร้าย ไม่ผจญภัยก็สยองขวัญ ไม่สนามเด็กเล่นก็คุก เราจึงพยายามสร้างโลกแบบนั้นขึ้นมา โดยตัวละครหลักจะแต่งกายชุดสีสดใส (ซิกซ์ใส่ชุดกันฝนสีเหลืองสะท้อนแสง) ต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับฉากหลังและองค์ประกอบรอบๆ ที่สำคัญคือทุกอย่างต้องดูใหญ่กว่า เร็วกว่า แข็งแรงกว่า และดูจะเอาชีวิตคุณได้ เพราะนั่นคือมุมมองของเด็กจริงๆ”

ด้วยแนวคิดนี้เอง จะเห็นได้ว่าในโลกภายในเกมนี้จะทำให้เรารู้สึกตัวเล็กจ้อย ทุกอย่างดูใหญ่โตเกินขนาด และจัดการด้วยยากไปหมด อย่างฉากที่ต้องการเพิ่มความสยองขวัญ สิ่งที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่การปรากฏตัวที่ทำให้ตกใจเหมือนฉาก jump scare ในหนังผี แต่จะเป็นมวลความน่ากลัวบางอย่างที่เรารู้สึกตอนเด็ก เช่น สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้สัดส่วน ความมืดที่แฝงมาด้วยความไม่รู้ หรือแม้กระทั่งความสูญเสีย

นั่นเองที่ทำให้เกมนี้เข้าชิงรางวัลสาขา visual designer มาได้หลายเวทีแล้ว

เมื่อในฝันเด็กไร้พลังและไร้เสียง

อีกหนึ่งเรื่องที่ไม่พูดถึงไม่ได้ของ Little Nightmares คือการเล่าเรื่อง

นี่คืออีกจุดเด่นของเกมเพราะจากทั้งหมดที่กล่าวไป เชื่อไหมว่าเกมนี้ไม่มีบทพูดเลยแม้สักประโยคเดียว

นอกจากเสียงเอฟเฟกต์และดนตรีประกอบในฉากหลัง เกมนี้ไม่มีเสียงอื่นใดอีก ทุกอย่างถูกนำเสนอผ่านภาพและการกระทำของตัวละครทั้งหมด ฟังดูอาจเป็นข้อด้อยแต่นั่นเองคือที่มาที่ทำให้เกมบรรจุความสนุกไว้ได้อย่างเต็มเปี่ยม

ด้วยความที่ตั้งใจให้เกมเป็นแนวแก้ไขปริศนา การโยนผู้เล่นเข้าสู่โลกของเกมที่พวกเขาไม่รู้จักและไม่ได้รับคำอธิบายใดๆ เป็นการบังคับกลายๆ ให้ผู้เล่นต้องออกสำรวจและตามแก้ไขปริศนา ยิ่งได้แก้เท่าไหร่ก็ยิ่งได้คิดและสนุกไปกับเกม ยิ่งเมื่อตัดสลับกับช่วงที่ผสมผสานความสยองขวัญหรือการผจญภัย นี่จึงเป็นเกมที่คลุกเคล้าไปด้วยหลายรสชาติ ผ่านแนวทางที่ผู้พัฒนาเกมเรียกว่า ‘Hide and Sneak’

“เราไม่อยากใช้คำว่าเกมแนว stealth (เกมแนวลอบเร้นเพื่อหลบศัตรู) แบบที่หลายเกมใช้ด้วยซ้ำ“ Andreas Johnsson หนึ่งในทีมผู้สร้างได้ให้สัมภาษณ์กับเว็บไซต์ gematsu “ถ้าใช้คำนั้นเหมือนเกมอื่นๆ มันจะเป็นการให้อำนาจกับผู้เล่นมากเกินไป เราไม่ได้อยากให้ผู้เล่นแอบซุ่มแต่อยากให้รู้สึกว่าตัวเองคือเด็กจริงๆ ดังนั้นสิ่งที่คุณทำได้คือการซ่อนแอบและสำรวจเท่านั้น”

ความหลากหลายและความแปลกใหม่นี่เองที่ทำให้หลายเว็บไซต์เกมในต่างประเทศต่างเทคะแนนให้เกมนี้สูงมาก ถึงขั้นที่เฉลี่ยไม่ต่ำกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ ห่างจาก Cuphead เจ้าของรางวัลเกมอินดี้ประจำปีแค่ไม่กี่คะแนนเท่านั้น

ฝัน บาดแผล หรือตัวแปรต่อการเติบโต

ทั้งสองอย่างที่กล่าวไปล้วนเป็นฉากหน้า แต่เรื่องสุดท้ายที่เราอยากพูดถึงคือความหมายที่ซ่อนอยู่ใน Little Nightmares 

แม้เกมจะบอกทุกคนว่าพวกเขาเลือกนำเสนอ ‘ฝันร้าย’ ของเด็กๆ นำมาสู่สไตล์ภาพและเกมเพลย์แบบที่เห็น แต่เมื่อได้ลองเล่นเรากลับพบว่าใต้ฝันร้ายนั้นมีเมสเซจลึกล้ำที่ทำให้ผู้ใหญ่ต้องสะอึก

เพื่อให้เห็นภาพมากขึ้น ในเกมภาคแรก ตัวเอกอย่างซิกซ์จะได้เจอกับตัวร้ายที่ส่วนใหญ่เป็น ‘ผู้ใหญ่ตัวอ้วนที่หิวกระหายและกินเด็กเป็นอาหาร’ ซึ่งเด็กที่ถูกกินหรือพรากชีวิตไปจะกลายเป็นหิน ส่วนฉากจบก็สื่อความหมายว่าฝันร้ายหรือบาดแผลในวัยเด็กอาจหล่อหลอมให้เด็กสักคนโตขึ้นไปเป็นผู้ใหญ่ที่พวกเขาเคยเกลียด ทั้งหมดนี้ล้วนสื่อความหมายถึงชีวิตจริงทั้งนั้น

เคยไหมที่เวลาไม่ชอบผู้ใหญ่คนไหน แต่เมื่อโตขึ้น รู้ตัวอีกทีเราก็ทำเหมือนเขาเสียแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการกระทำไร้เหตุผลของพ่อแม่ การพูดจาที่ฟังแล้วไม่เข้าหูของอาจารย์ หรือแม้กระทั่งความห่วยแตกของผู้ใหญ่ในประเทศบนหน้าข่าว แม้เราจะเกลียดแค่ไหนตอนเด็กแต่ถ้าไม่มีสติและบอกตัวเองอยู่เสมอ มันยากเหลือเกินที่เราจะไม่โตไปเป็นผู้ใหญ่แบบนั้น เพราะสังคมที่คนโตกว่าสร้างไว้มันช่างเอื้อให้เรากลายร่างไปเป็นปีศาจแบบพวกเขาเหลือเกิน

อย่างในภาค 2 ทั้งโมโนและซิกซ์จะได้เจอกับตัวร้ายชื่อ The Viewers เป็นส่วนใหญ่ รวมถึงในบางฉากโมโนเองก็จะคล้ายถูกสะกดจิตจากโทรทัศน์ เป็นอีกหนึ่งการเปรียบเปรยเรื่อง ‘ปัญหาของสื่อบนหน้าจอที่มีผลต่อเด็ก’ เพราะเราจะเห็นได้จากตัวละครเลยว่า ‘หน้าจอ’ ส่งผลให้คนแสดงออกอย่างรุนแรงได้ยังไงบ้าง หรือให้ลึกไปกว่านั้น อย่างการที่ The Thin Man สามารถควบคุม The Viewers นั่นก็เป็นการบอกกลายๆ ว่าถ้าเราไม่ตระหนักถึงสิ่งที่เสพผ่านหน้าจอ เราอาจตกเป็นเครื่องมือของผู้ที่ควบคุมสื่อเข้าสักวันก็ได้

หรือแม้แต่ฉากที่สะท้อนปัญหาในโรงเรียนอย่างเห็นได้ชัด ทั้ง The Teacher ที่ยืดคอยาวๆ ไปสอดรู้สอดเห็นเด็กตลอดเวลา คอยบังคับให้เด็กทุกคนทำตามสิ่งที่ตัวเองอยากให้เป็น และนักเรียนกระเบื้องอย่าง The Bullies ที่ชอบบูลลี่ตามชื่อก็เป็นอีกประเด็น การที่เด็กสักคนจะไม่อยากไปโรงเรียน เชื่อเถอะว่า ‘เพื่อน’ และ ‘ครู’ นั้นเป็นสาเหตุหลักๆ มากกว่าสถานที่เสียอีก

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นรายละเอียดรายทางที่เกมค่อยๆ บอกเราว่า ‘ฝันร้าย’ ของเด็กนั้นมีผลต่อการเติบโตของพวกเขามากแค่ไหน และฝันร้ายเหล่านี้ยังมีอยู่ในเกมอีกมากให้ผู้เล่นได้สำรวจและสัมผัสด้วยตัวเอง

ปัจจุบัน Little Nightmares ภาค 2 กำลังเก็บเสียงชื่นชมเหมือนกับภาคแรกที่พวกเขาทำได้ และดูแล้ว ‘ฝันร้ายของเด็กๆ’ น่าจะมีภาคต่อแน่ๆ ดังนั้นนี่จึงเป็นเหมือนหลักฐานตอกย้ำว่าถึงแม้เมสเซจหลักที่อยากสื่อสารผ่านเกม ฟังผ่านๆ อาจดูเข้าใจและเข้าถึงยาก แต่ถ้าผ่านการคิด ไตร่ตรอง และหา ‘จุดร่วม’ ในแง่วิธีการนำเสนอออกมาได้ คนทั่วไปก็สามารถเข้าใจได้ไม่ยากเลย

เหมือนกับที่ Andreas Johnsson หนึ่งในทีมผู้สร้างเคยกล่าวไว้นั่นแหละ

“คำถามที่ว่าทำไมพวกเราถึงใช้ตัวละครเป็นเด็กน่ะเหรอ ก็เพราะเราทุกคนเคยเป็นเด็กกันทั้งนั้นนี่”

และเด็กในวันนั้นจะเป็นผู้ใหญ่แบบไหนในปัจจุบัน

บางทีฝันร้ายในอดีตนั่นเองที่เป็นคำตอบ

The post Little Nightmares เกมสยองขวัญที่เล่าเรื่องฝันร้ายในวัยเด็กจนผู้ใหญ่ทั่วโลกอินได้ appeared first on a day magazine.

ผู้คน สถานที่ และร่องรอยของมันค่อยๆ หายไปตามกาลเวลา ประวัติศาสตร์เหล่านั้นค่อยๆ เหลือไว้กลายเป็นเพียงบทเรียนที่ถูกจารึก แม้ตะกอนหลังสงครามจะสร้างผลกระทบตามมาจนถึงปัจจุบัน แต่คนยุคใหม่ก็เริ่มรู้สึกว่าสงครามเป็นเรื่องไกลตัวมากขึ้นทุกทีๆ

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ยังมีคนพยายามนำเรื่องราวเหล่านั้นกลับมาพูดถึงอยู่เรื่อยๆ เพื่อให้เราเห็นภาพ เข้าใจและตระหนักว่าผลกระทบของมันร้ายแรงขนาดไหน

เราจะได้ไม่เดินกลับไปสู่ความโหดร้ายเหล่านั้นอีก

ถ้าเราลองเข้า App Store ในวันนี้ (21 ธันวาคม) เราจะเห็นว่าเกมที่อยู่อันดับหนึ่งในหมวดเกม Top Paid คือ My Child Lebensborn

เกมนี้จะพาเราย้อนกลับไปสู่ปี 1951 ในประเทศนอร์เวย์ เกมจะให้เรารับบทเป็นคนดูแลเด็กคนหนึ่งผ่านระบบการเล่นคล้ายๆ กับเกม Tamagotchi ที่ให้เราดูแลสัตว์เลี้ยงตั้งแต่อาหารการกินไปจนถึงสภาพจิตใจ แต่พวกเขานิยามตัวเองว่าเป็นเกมแนว dark Tamagotchi เพราะจุดเด่นของเกมจริงๆ คือเรื่องราวของเด็กและสภาพสังคมที่เกมจำลองขึ้นต่างหาก

ตามเนื้อเรื่องของเกม เด็กที่เรารับเลี้ยงคือผลผลิตของโครงการ Lebensborn โครงการของนาซีเยอรมันในยุคสงครามโลกครั้งที่สองที่มีเป้าหมายเพิ่มจำนวนเด็กเชื้อสายอารยันป้อนเข้าสู่ประชากรโลก พวกเขาใช้วิธีทั้งการรับเลี้ยงและการให้ทหารเยอรมันที่ไปทำสงครามตามที่ต่างๆ ไปมีสัมพันธ์กับหญิงสาวท้องถิ่นที่ผ่านเกณฑ์ แต่เมื่อสงครามจบลง เด็กที่เกิดขึ้นจากโครงการก็ถูกละเลย กลายเป็นเด็กกำพร้า และเราคือคนที่เข้ามาดูแล

สภาพสังคมในประเทศนอร์เวย์ในตอนนั้นก็ได้รับผลกระทบจากสงครามเช่นเดียวกัน ความเกลียดชังที่มีต่อชาวเยอรมันมีอยู่เต็มเปี่ยมและแผ่ขยายไปทุกหย่อมหญ้า จุดนี้เองจึงเป็นประเด็นสำคัญที่เราต้องพาเด็กคนนี้เจริญเติบโตไปท่ามกลางการเกลียดชังและถูกบูลลี่ว่าเขาคือเด็กที่เป็นผลผลิตจากนาซี

จริงๆ แล้ว My Child Lebensborn มีความยาวเฉลี่ยในการเล่นประมาณ 4-5 ชั่วโมงกว่าจะจบเกม สำหรับเกมมือถือที่เป็นแนวเนื้อเรื่อง นี่ถือเป็นเวลาที่นานเอาการ แต่กลายเป็นว่าการดำเนินเรื่องของเกมนั้นพาผู้เล่นเล่นจบภายในรวดเดียวมาหลายรายแล้ว

เกมค่อยๆ เปิดเรื่องโดยให้เรารู้เรื่องราวของเด็กคนนี้ทีละน้อย เราจะได้มีส่วนในการเจริญเติบโตของเด็กผ่านการตัดสินใจของเราที่มีให้เลือกเป็นข้อๆ ทุกข้อที่เราเลือกจะมีผลต่อจิตใจของเด็ก นอกจากนี้เรายังต้องวางแผนในการจัดการเวลาในเกมให้ดี เพราะเราไม่สามารถทำทุกอย่างได้ด้วยเวลาที่จำกัด เราต้องจัดการทั้งเรื่องอาหาร ความสะอาด สภาพจิตใจ แถมเรายังต้องรับมือการถูกบูลลี่ที่เด็กคนนี้เจอและผ่านเรื่องราวทั้งหมดไปด้วยกัน

ถ้าย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้น My Child Lebensborn มีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ปีที่แล้วผ่านการระดมทุนในเว็บไซต์ kickstarter.com โดย Elin Festøy เธอเป็นนักสื่อสารมวลชนที่มักจะนำเสนอเรื่องสงครามมานานหลายปี มาถึงวันหนึ่งที่เธอได้รับรู้เรื่องเด็กที่เกิดจากโครงการ Lebensborn เธอจึงคิดจะบอกเล่าเรื่องนี้ แรกเริ่มเดิมทีโปรเจกต์ถูกวางเอาไว้ในรูปแบบของหนังสารคดี แต่ Elin อยากพาเรื่องราวนี้ไปให้สุดทางกว่านั้น

เกมจึงเป็นคำตอบของเธอ

“ถ้ามันเป็นหนัง หนังเรื่องนี้คงจะมีคนแก่มาเล่าเรื่องสงคราม” Elin ให้สัมภาษณ์ไว้กับเว็บไซต์ pocketgamer.biz

“พวกเขาอาจจะเล่าถึงเด็กเหล่านี้แต่คนดูก็จะไม่เห็นเด็กอยู่ดี ดังนั้นมันยากเหมือนกันที่จะนำเสนอเรื่องนี้ให้กับคนรุ่นใหม่ เกมโทรศัพท์จึงเป็นคำตอบของเราเพราะหน้าจอทัชสกรีนคือสิ่งที่นำพาเรื่องราวนี้ไปสู่คนหมู่มากได้มากที่สุด”

เราได้ลองเล่นเกมนี้แล้ว สำหรับเรา สิ่งที่เราประทับใจในเกมนี้มีอยู่ 3 อย่าง

อย่างแรกคือเรื่องราวของเกมที่ดึงเรื่องจริงของโครงการ Lebensborn มานำเสนอ ในทุกๆ เหตุการณ์ที่เกมหยิบยื่นให้เราตัดสินใจและเผชิญ เราจะรู้สึกอยู่ลึกๆ เสมอว่ามันคือเรื่องจริง แถมเป็นเรื่องจริงที่โหดร้ายเกินกว่าเราจะคิด ดังนั้นผลที่ตามมาคือมันอิมแพกต์ต่อใจเรามาก ความรู้สึกหม่นเศร้า หดหู่ และดีใจผสมปนเปจนพาเราอินได้ไม่ยาก

อย่างที่สองคือการนำเสนอในแง่ภาพ ภาพของเกมจะเป็นแนวการ์ตูนที่มีลายเส้นเป็นเอกลักษณ์ ขอบของภาพที่ไม่เด่นชัดทำให้เรารู้สึกไม่มั่นคงสอดคล้องไปกับเรื่องราวที่ดำเนิน

อย่างสุดท้ายคือระบบเกมเพลย์ ถ้าวัดกันตามจริง การหยิบเอาเรื่องราวทางสังคมมาทำเป็นเกมไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่หลายๆ เกมมักจะมาตกม้าตายในฐานะเกมเพลย์ที่ไม่สนุก ถึงเรื่องจะดียังไง ถ้าไม่สนุกคนก็ไม่เล่น แต่เกมนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น พวกเขาสามารถทำให้เกมนี้สนุกได้ผ่านระบบการเล่นที่ให้เราต้องตัดสินใจเลือก ด้วยเวลาที่มีจำกัดทำให้บางครั้งเราต้องตัดสินใจเลือกทางเดินแค่อย่างเดียว ยกตัวอย่างเช่น เราสามารถทำงานจนกลับบ้านดึกได้เพื่อให้ได้เงินมาซื้ออาหารทำให้เรากับเด็กท้องอิ่ม แต่การกลับบ้านดึกก็จะทำให้เด็กที่เราดูแลขาดความอบอุ่น ดังนั้นเกมนี้ไม่มีอะไรถูก-ผิด มีแต่ข้อดีและข้อเสียที่เราได้มาหลังจากเลือกทางเดินของเราเอง นั่นจึงเป็นความท้าทายที่พาเราเล่นไปได้เรื่อยๆ ไม่รู้เบื่อ

มีคนเคยบอกไว้ว่าเราควรศึกษาประวัติศาสตร์เพื่อให้รู้ว่าเราเป็นใครและจะเดินไปต่อทางไหน และสำหรับเราเกมนี้ก็ทำหน้าที่แบบนั้น

จริงอยู่ที่สงครามจบไปนานแล้ว แต่เรื่องราวของเกมนี้กลับทำให้เราได้คิด ผลกระทบของสงครามนั้นมีมากกว่าที่เราเห็น ไม่ว่าจะเป็นชีวิตที่เสียไปและชีวิตที่เกิดขึ้นใหม่ สภาพสังคมและทัศนคติของคนก็เปลี่ยน กว่าที่จะฟื้นฟูคืนสภาพให้กลับมาดีดังเดิมก็ต้องใช้เวลาอีกหลายปี

ดังนั้นในเมื่อเรามีบทเรียนจากตะกอนสงครามเหล่านี้แล้ว การเดินถอยหลังกลับไปสู่สงครามน่าจะไม่ใช่ตัวเลือกที่เราควรเดินกลับไปเท่าไหร่นัก ปัจจุบันเราอาจจะเห็นพาดหัวข่าวในบางวันถึงบางเหตุการณ์ที่อาจเป็นชนวนของสงครามโลกครั้งที่ 3 หลายคนอาจจะจินตนาการภาพไม่ออก แต่กับคนที่เคยผ่านมา พวกเขากำลังพยายามทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก

เพราะกว่าจะฟื้นฟูกลับมาได้อีกครั้ง เราต้องเสียอะไรไปมากมายเหลือเกิน

ตอนนี้ My Child Lebensborn มีให้ดาวน์โหลดทั้ง App Store และ Play Store ทางฝั่งผู้ผลิตเกมก็เริ่มมีการพูดคุยที่จะนำเกมนี้เข้าสู่ระบบการศึกษาประเทศนอร์เวย์แล้ว ดังนั้นสำหรับใครที่อยากศึกษาเรื่องราวประวัติศาสตร์ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เราขอแนะนำเกมนี้นะ ได้ทั้งความสนุกและการตระหนักถึงอะไรบางอย่างแน่นอน

อ้างอิง

mychildlebensborn.com

pocketgamer.biz

The post My Child Lebensborn : เกมที่ให้คุณดูแลเด็กนาซีที่ถูกบูลลี่หลังสงครามโลก appeared first on a day magazine.

หลังจากได้ยินกระแสของมันมาสักพัก รวมถึงเห็นรูปแชร์ภาพน้องกบแสนน่ารักจากเพื่อนหลายคนในเฟซบุ๊ก เช้าวันหนึ่งผมก็อยากจะทำความรู้จักเจ้ากบตัวน้อยนี่มากขึ้นกว่าเดิม

สำหรับใครที่ไม่รู้จัก อธิบายสั้นๆ ว่าเกมนี้เป็นเกมที่ให้เราจัดกระเป๋าเดินทางให้น้องกบหน้าบึ้ง ผู้ซึ่งจะออกไปเที่ยวในประเทศญี่ปุ่นตามใจตัวเองเมื่อไหร่ก็ได้ และจะกลับตอนไหนก็ได้ เราทำได้แค่รอฟังข่าวว่าน้องจะไปเที่ยวที่ไหน (กบจะส่งโปสต์การ์ดมาบอกเราเสมอ) และรอของฝากเมื่อน้องกลับมาถึง

และการรอทั้งหมดนี้ไม่มีเวลากำหนด เราจะต้องรอโดยที่ไม่รู้ว่าต้องรอไปถึงเมื่อไหร่

ระบบในเกมมีทั้งการซื้อของต่างๆ ที่จะให้น้องไปท่องเที่ยว ของที่ว่านั่นมีตั้งแต่ของกินอย่างแซนด์วิชไปจนถึงขนมปังสุดหรู หรือเครื่องรางต่างๆ ที่จะช่วยให้น้องปลอดภัยตลอดการเดินทาง ของแต่ละชิ้นมีผลเล็กน้อยกับที่ที่น้องจะไป รวมถึงเพื่อนสัตว์โลกระหว่างทางที่น้องจะไปเจอ รูปหรือโมเมนต์ประทับใจต่างๆ ของน้องนี่เองคือสิ่งที่ผู้เล่น (หรือที่ใครหลายคนเรียกแทนตัวเองว่า ทาสกบ) มักเอามาอวดกันในโซเชียลมีเดีย

ถึงแม้ภาษาที่ใช้ในเกมทั้งหมดจะเป็นภาษาญี่ปุ่น แต่การเข้าใจวิธีการเล่มเกมนี้นั้นไม่ยากเลย ระบบต่างๆ ไม่ซับซ้อน แถมไม่ได้มีอะไรให้ทำมาก ส่วนใหญ่ในเกมเราทำได้แค่รอน้องกบเกิดอารมณ์สุนทรีย์ไปเที่ยวตามใจ คนดูแลอย่างเราก็ทำได้แค่จัดกระเป๋าและเฝ้ามอง วันแรกที่ผมเล่นหมดไปกับการเข้าไปเช็กเรื่อยๆ ว่าน้องกบออกไปเที่ยวหรือเปล่า สุดท้ายก่อนหมดวันน้องก็ไปที่ปราสาทโอซาก้ามาพร้อมรูปสวยๆ ใบหนึ่ง

‘ช่างเป็นกบที่อินดี้เสียจริง’ ผมนึกในใจ แต่ความแตกต่างนี้เองที่ทำให้ผมเริ่มสนใจค้นหาที่มาของมัน

Tabikaeru หรือที่ชาวไทยมักเรียกว่า ‘เกมกบหนีเที่ยว’ นี้ถูกปล่อยออกมาทาง app store ช่วงเดือนพฤศจิกายนปีที่แล้ว เกมนี้อยู่ในความดูแลของบริษัท Hit-Point โดยคนต้นเรื่องที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการผลักดันเกมนี้เป็นหญิงสาววัย 26 ปีที่ชื่อว่า มายูโกะ อุเอมุระ

“เกมนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากสองอย่าง หนึ่งคือความรักในการท่องเที่ยว และสองคือความรู้สึกของคนที่รอคอยให้คนรักกลับบ้าน” มายูโกะให้สัมภาษณ์ลงในเว็ปไซต์ japantimes ตอนที่เจ้ากบน้อยโด่งดังถึงขีดสุดจากความนิยมในประเทศจีนและไต้หวัน

“ฉันเชื่อว่าเราต่างเคยทำให้ใครคนหนึ่งรอด้วยกันทั้งนั้น และบางครั้งมันทำให้ฉันกังวลว่าเราทำให้เขารอเรานานเกินไปหรือเปล่า ดังนั้นฉันจึงสร้างเกมที่จะทำให้คนเล่นสามารถรักมันได้ แต่เกมนี้จะไม่เรียกร้องความสนใจจากคุณมากเกินไป” เธอเล่าให้ฟังถึงที่มาของเกมนี้

ถ้าเทียบกับตลาดและฟังก์ชั่นของเกมในปัจจุบัน ต้องบอกว่า Tabikaeru เป็นเกมที่แปลกมากๆ เกือบทุกเกมบนโลกนี้ต่างถูกสร้างเพื่อให้ผู้เล่นได้ ‘ออกนอก’ ความเป็นจริง ทั้งความแฟนตาซีและการควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นภายในเกม ทั้งหมดล้วนเป็นระบบเพื่อตอบสนองให้ผู้เล่นได้หลีกหนีออกไปจากโลกความจริงที่โหดร้าย ยิ่งเกมในปัจจุบัน มีหลายเกมเลยทีเดียวที่เราสามารถเลือกจะเป็นใครก็ได้ เก่งขึ้นยังไงก็ได้ เอาชนะใครก็ได้และเลือกทางเดินในเกมไปทางไหนก็ได้ เกมได้สร้างโลกเสมือนที่เต็มไปด้วยอิสระให้กับผู้เล่นอย่างเต็มเปี่ยม

ซึ่งสิ่งเหล่านี้แทบไม่มีอยู่เลยใน Tabikaeru

ถึงเกมนี้จะเป็นเกมที่ให้ดาวน์โหลดฟรีๆ แต่เงินที่เราจ่ายเพื่อซื้อของในเกมนั้นไม่ได้ทำให้เราบังคับเจ้ากบได้มากขึ้นกว่าเดิม ของที่เราใส่ในกระเป๋าให้น้องอาจจะมากขึ้น แต่อิสระในตัวเกมยังคงตกเป็นของกบ ไม่ใช่ตัวเราแต่อย่างใด เราไม่สามารถเร่งให้มันออกไปเที่ยวได้หรือเร่งให้มันกลับมาได้ ของฝากหรือรูปถ่ายที่น้องส่งกลับมาก็ไม่สามารถเดาได้เลยว่าคืออะไร เรียกได้ว่านิสัยของกบในเกมมีความใกล้เคียงมนุษย์มากจนเราคิดว่าเกมกำลังพาเรา ‘กลับไป’ สู่ความจริงซึ่งสวนทางกับเกมหลายเกมบนโลก

นอกจากความอินดี้ของระบบเกม เวลาที่ใช้ในการเล่นเกมนี้ก็ยังน้อยเสียจนน่าตกใจ เพราะคุณจะเสียเวลาไม่เกิน 3 นาทีต่อครั้งด้วยซ้ำกับการทำทุกอย่างในเกมให้ครบ น้องกบเรียกร้องเวลาในการเล่นจากผู้เล่นน้อยมาก แต่เรียกร้องเวลาแห่งการรอคอยมากกว่าเป็นหลายเท่า

ทั้งๆ ที่มีปัจจัยแปลกๆ เหล่านี้อยู่เต็มที่ แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่า Tabikaeru เป็นเกมที่ได้รับความนิยมจนเคยขึ้นสูงไปแตะอันดับหนึ่งบน app store ในหลายประเทศในแถบเอเชีย ทั้งประเทศของผู้พัฒนาอย่างประเทศญี่ปุ่น ไต้หวัน และประเทศจีนที่ส่งให้ยอดดาวน์โหลดเก,พุ่งสูงขึ้นอย่างเป็นปรากฏการณ์ ปัจจุบันหลังจากเกมเปิดมา 5 เดือน Tabikaeru มียอดดาวน์โหลดรวมกันกว่า 48 ล้านครั้ง ในประเทศไทยของเรา Tabikaeru ก็เคยทยานขึ้นไปคว้าอันดับหนึ่งยอดดาวน์โหลดของเกมบน app store มาแล้ว

ทำไมน้องกบหนีเที่ยวนี้ถึงได้รับความนิยมขนาดนั้น?

“ความไม่มีอะไรนี่แหละที่ทำให้เกมนี้ดู ‘มีอะไร’ จนถูกใจผู้เล่นหลายๆ คน” หนิง-คนึงนิตย์ ตาลดี อธิบายกับผม เธอเป็นเจ้าของเพจ ‘旅かえる Thailand กบหนีเที่ยว’ เพจเกี่ยวกับเกม Tabikaeru ที่มียอดติดตามมากที่สุดในประเทศไทย ถ้าจะหาใครสักคนที่พาคนอื่นให้รู้จักเกมกบหนีเที่ยวได้มากที่สุด ก็คงเป็นเธอเนี่ยแหละ

“เวลาเราเล่นเกมนี้ สำหรับเราความสนุกไม่ได้อยู่ที่ปลายทาง แต่มันอยู่ระหว่างทางที่รอน้องกบกลับมาและลุ้นให้น้องออกไปเที่ยว”

“คนที่เล่นหลายคนทำงานหนัก ไม่มีวันพักผ่อน ไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยว การได้ส่งน้องกบไปเที่ยว ก็เหมือนช่วยเยียวยาได้ ยิ่งพอได้ภาพที่เที่ยวสวยๆ กลับมาก็เป็นปลื้มเหมือนได้ไปเที่ยวกับน้องเสียด้วยซ้ำ เกมนี้อาจเหมือนเกมที่ยิ่งเล่นยิ่งเหงา แต่เอาจริงๆ แล้วเปล่าเลยนะคะ เราได้กำจัดความเหงาในจิตใจด้วยการเฮฮาไปพร้อมๆ กับเพื่อนๆ ที่เล่นเกมเดียวกันกับเรา ได้เจอความอินดี้ของน้องกบเหมือนเรา” หนิงเล่าให้เราฟังพร้อมรอยยิ้ม

นอกจากเพจที่เธอดูแลแล้ว ด้วยความรู้ทางภาษาญี่ปุ่น หนิงยังทำไกด์การเล่นของเกมนี้ลงโซเชียลมีเดีย ไกด์ของเธอถูกแชร์หลายพันครั้งซึ่งการเริ่มต้นเชิญชวนให้ทุกคนรู้จักน้องกบของเธอ มันเกิดขึ้นจากสิ่งที่เธอตกตะกอนได้ระหว่างเล่นเกมนี้นั่นเอง

“หลังจากได้เล่นหรือเปย์ให้เกมนี้มากเท่าไหร่ เรายิ่งค้นพบว่าเราไม่สามารถควบคุมน้องกบได้ เราทำได้แค่ช่วยสร้างโอกาสให้เขา จะซื้อหรือจัดกระเป๋าให้น้องดีสักเท่าไหร่ สุดท้ายน้องก็จะเป็นคนเลือกเองว่าจะใช้อะไร เราได้ฝึกความอดทนและได้อะไรมากกว่าความสนุก สิ่งเหล่านี้เราอยากให้คนอื่นได้มาสัมผัส เราเลยตั้งใจทำคู่มือประกอบการเล่นขึ้นมาค่ะ” หนิงเล่าให้เราฟังถึงแรงบันดาลใจและวิธีคิดหลังจากได้รู้จัก Tabikaeru ด้วยตัวของเธอเอง

สำหรับผมเอง ผมรู้สึกว่าสาเหตุที่ Tabikaeru ประสบความสำเร็จขนาดนี้นั้นเป็นเพราะเจตนาแรกเริ่มของมัน ในขณะที่หลายเกมเกิดขึ้นเพื่อตอบสนองความอยากมีอิสระและหนีออกจากโลกแห่งความจริง แต่เกมนี้กลับทำในสิ่งตรงข้าม มันสอนให้ผมรู้ถึงความจริงข้อแรกที่ว่าเราไม่สามารถบังคับทุกอย่างให้เป็นอย่างใจเราได้ ในฐานะคนที่รอ ผมทำได้แค่อดทนรอน้องกบกลับมาเพื่อจะเล่นเกมต่อ แต่น่าแปลกใจเหมือนกันที่ในตอนโทรศัพท์แจ้งเตือนว่าน้องกลับมาบ้าน ตลกดีที่ผมเผลอยิ้มและดีใจจนออกนอกหน้า คล้ายๆ กับว่าเกมจำลองสถานการณ์ทำให้เราเห็นคุณค่าของการกลับมาเจอกัน ทำให้เราได้เห็นคุณค่าของเวลา

ปัจจัยต่อมาคือภาพทุกภาพหรือทุกที่ที่เจ้ากบไป เราจะเห็นสัตว์หลายประเภทที่มาร่วมเฟรมและใช้เวลาร่วมกันกับเจ้ากบ แต่ถ้าสังเกตดีๆ เราจะเห็นว่าในบรรดาสัตว์เหล่านี้กลับไม่มี ‘กบอีกตัว’ หรือกบที่เป็นเพศตรงข้ามเลย ผมคิดว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนแสดงออกถึงความหลากหลาย เมื่อเราออกไปท่องเที่ยวหรือใช้ชีวิต เราก็คือตัวเราที่จะไปมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นและผูกพันกันด้วยเรื่องราวต่างๆ เกมจงใจไม่ใส่ระบบที่แสดงออกถึงความรักเชิงชู้สาว อาจเพราะผู้พัฒนาอยากแสดงให้เราเห็นเรื่องราวของชีวิตที่มีอะไรมากกว่านั้น ภาพทุกภาพของน้องกบเหมือนกำลังกระตุ้นให้เราอยากออกไปสัมผัสความหลากหลายที่รอคอยเราอยู่นอกบ้าน เหมือนเกมกำลังจะสื่อว่าในความไม่อิสระ กลับมีอิสระของใครคนหนึ่งซ่อนอยู่

สิ่งที่ผมรู้สึกอย่างสุดท้ายคือไม่มีความเป็นจริงใดเกิดขึ้นได้เท่าโลกแห่งความจริงอีกแล้ว เราอาจอยู่ในโลกเสมือนและกราฟิกสวยน่ารักของเกมได้ตั้งแต่ระดับนาทีไปจนถึงหลายวัน แต่เจ้ากบหน้าตาบึ้งตึงจะคอยส่งสายตาบอกเราเสมอว่าอีกไม่นานฉันก็จะออกไปเที่ยวอีกครั้ง เหมือนกับเป็นการบอกเราเช่นกันว่าในบางครั้งหน้าจอโทรศัพท์ก็ไม่ใช่ทุกอย่าง ขนาดตัวมันเองที่เป็นส่วนหนึ่งของเกมยังเลือกที่จะหายไปจากจอเพื่อออกเดินทาง แล้วทำไมเราเหล่าผู้เล่นถึงยังต้องเผชิญโลกผ่านแค่หน้าจอด้วยล่ะ

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมากับเกม Tabikaeru ผมได้รูปภาพและของฝากจากน้องกบมาหลายครั้ง บ้างซ้ำกัน บ้างก็เป็นของใหม่ แต่น้องยังคงออกไปท่องเที่ยวและกลับมาพักผ่อนที่บ้านหลังเดิมและออกไปท่องเที่ยวอีกครั้งวนซ้ำไปมา น้องกบยังคงเรียกร้องเวลาจากผมน้อย และผมก็เรียกร้องเวลาจากมันน้อยเช่นกัน ราวกับผมกับเกมนี้ดำเนินไปด้วยกันอย่างเข้าใจ ถึงแม้จะเป็นเวลาสั้นๆ แต่ผมรู้สึกว่าผมได้อะไรหลายอย่างจากเกมๆ นี้

ถึงแม้สุดท้ายวันหนึ่ง Tabikaeru จะเป็นแค่หนึ่งเกมที่เกิดขึ้นและหายไปเหมือนกับวัฏจักรเกมอื่นๆ แต่กว่าจะถึงวันนั้น ผมเชื่อว่าอย่างน้อยความแปลกและข้อคิดหลายอย่างที่น้องกบฝากไว้ก็ทำให้ใครคนหนึ่ง (และอีกหลายคน) ได้เรียนรู้จะอดทนเฝ้ารอและอยู่กับชีวิตอย่างเข้าใจมากขึ้น

ใกล้ถึงเวลาที่น้องกบ (และ/หรือตัวผม) จะออกไปท่องเที่ยวอีกครั้งแล้ว

ขอตัวไปจัดกระเป๋าก่อนนะ

ภาพ เกม 旅かえる (Tabikaeru) โดยบริษัท Hit-Point

The post Tabikaeru : เกมกบหนีเที่ยวที่เกิดจากความอยากเที่ยวและการรอคอยให้คนรักกลับมา appeared first on a day magazine.