กล้องฟิล์มไม่เคยถามว่าจะแกะม้วนไปล้างหรือยัง เพราะมันไม่มีชีวิต สมุดเฟรนด์ชิปในมุมอับไม่เคยถามว่าอยากเจอเพื่อนเก่าไหม เพราะมันไม่มีชีวิต

ของทั้งหมดที่ถูกทิ้งร้างนั้นไม่มีชีวิตแต่มันกลับทำให้ผู้เป็นเจ้าของมีชีวิต 

ทุกสิ้นปีมักนำมาซึ่งการรื้อรังที่อยู่ ซักปลอกหมอนเปื้อนน้ำลาย กวาดถูบ้านจนสะอาดเอี่ยม โละของเก่าจำนวนมากลงกล่อง แม้จะเป็นชิ้นที่เคยโปรดปรานก็ตาม 

หวังว่านี่จะเป็นคำชวนที่ทันเวลา เราอยากชวนผู้อ่านหันดูสิ่งของรอบตัวไปกับเรา ของชิ้นใดก็ได้ที่รักและหวงแหน หยิบจับพวกเขาอย่างทะนุถนอม มองด้วยสายตาเหมือนในวันเก่าอีกครั้ง บอกสิ่งไม่มีชีวิตเหล่านั้นเสียหน่อยว่าคิดถึง แต่หากอยากหยิบชิ้นที่มองแล้วทำน้ำตารินไหลก็ไม่เป็นไรนะ 

พวกเราชาว ‘ะเด’ จะอยู่ในอดีตนั้นเป็นเพื่อนเอง 

Oh, I believe in yesterday.

Editor in Chief  

เราซื้อกล้องฟิล์มตัวนี้มาตั้งแต่ช่วงมหา’ลัย เป็นรุ่น ‘Olympus OM-1’ กล้องฟิล์มมันมีเสน่ห์ที่ความช้า กว่าจะถ่ายต้องซึมซับโมเมนต์นั้นๆ กว่าจะล้างออกมาอีก เราเป็นคนดองฟิล์ม (หัวเราะ) จำได้ว่าตอนฝึกงานที่ a day เราก็พกกล้องฟิล์มมาถ่ายด้วยนะ เป็นม้วนฟิล์มที่ล้างออกมาแล้วน้ำตาจะไหล ทั้งหมดล้วนเป็นความทรงจำที่ดี มันถึงได้เป็นตัวที่เรารักมากที่สุด เพราะมันถ่ายหลายช่วงชีวิตเราไว้ ถ้าหายก็คงร้องไห้แน่ๆ 

เราอยากให้กล้องฟิล์มตัวนี้อยู่กับเราไปนานๆ เพราะคงไม่มีตัวไหนมาแทนที่มันได้ ครอบครัวหรือคนที่เรารักก็เคยสัมผัสมัน ตำหนิหรือร่องรอยของมันก็ผ่านเรื่องราวมามาก กระทั่งตอนที่เราทำมันตกก็ยังมีรอยอยู่ 

ขอบคุณที่บันทึกเรื่องราวในชีวิตให้ถึงแม้ภาพจะออกมาเบลอบ้าง ไม่ชัดบ้าง ถ่ายแล้วค้างบ้าง แต่ก็เป็นความทรงจำอีกพาร์ตที่เราอาจจะหลงลืมไปแล้ว คอยย้ำเตือนว่าถึงจะมีเหตุการณ์ที่เจ้าของไม่ได้ใส่ใจหรือเผลอทำหล่นหาย แต่กล้องฟิล์มไม่เคยลืม 

Art Director

ตอนนั้นไปดูหนังคนเดียวที่ House of RCA เป็นวัยเรียนเลย ปกติไม่ใช่คนดูหนังในโรงขนาดนั้น มากสุดก็เปิดแผ่นดูหนังที่บ้าน แล้วก็ตื่นเต้นมากที่หลังหนังจบเขาแจกโปสการ์ดที่ระลึกให้ มันเป็นใบแรกด้วยที่ทำให้รู้ว่าดูหนังจะได้ของแจก (หัวเราะ)

หนังเรื่อง ‘นครสวรรค์’ เป็นหนังที่ดูแล้วทำให้อยากกลับไปหาพ่อแม่มาก เพราะโตขึ้นก็ไม่ได้อยู่กับเขา เราคิดถึงบ้าน อีกอย่างที่มีผลมากๆ คือเราตัดสินใจเรียนฟิล์มศิลปากรเพราะหนังเรื่องนี้ จากที่สับสนว่าจะเรียนอะไรต่อดี แล้วสุดท้ายนางเอกในหนังก็มาเป็นนางเอกธีสิสเราด้วย

ทุกครั้งที่มองโปสการ์ดใบนี้ทำให้ได้รู้ว่าจริงๆ แล้ว เราก็พยายามกับความฝันตัวเองมามากเหมือนกันนะ 

Creative Marketing

‘ชะวัน’ เป็นของขวัญวันเกิดที่พี่สาวคนหนึ่งให้มา เขาเป็นพี่ที่เจอในที่ทำงานคนแรก เราเคยคิดว่าการจะเป็นเพื่อนกับใครในชีวิตจริง ทั้งที่อยู่ในสถานะเพื่อนร่วมงานคงเป็นเรื่องยาก แต่เขากลับกลายเป็นพี่สาวในชีวิตจริง เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตที่เจอในที่ทำงาน 

เราเห่อชะวันใบนี้มาก พกไปทุกที่เลยไม่ว่าจะไปเที่ยวต่างจังหวัดหรือมาทำงาน เกิดวันไหนมันแตกขึ้นมา อุ๊ย! เศร้าเลยนะ เพราะเรามีชะวันใบแรกเมื่อแปดปีที่แล้ว อีกอย่างนี่เป็นใบที่คนที่เรารักให้มา เราไม่คิดเลยว่าจะมีใครใส่ใจรายละเอียดของเรามากขนาดนี้ หวังว่าปีหน้าจะได้ชะวันอีกใบจากพี่มาเป็นของสะสมนะ (หัวเราะ)  

Creative Marketing

ซีดีแผ่นนี้ได้มาในปี 2013 หลังเริ่มเรียนร้องเพลงอย่างจริงจัง มีความยาวประมาณสิบห้านาที เราจะอัดเสียงของตัวเองลงไปเพื่อใช้วอร์มก่อนร้องเพลง การร้องเพลงผ่านแผ่นนี้ทำให้ค้นพบว่าที่เราขยันฝึกไม่ใช่แค่ว่าอยากร้องหรือชอบร้องเพลง แต่การร้องเพลงเป็นเหมือนรักแรกของเราเลย ทั้งหมดเกิดจากเด็กคนหนึ่งที่ร้องเพลงในห้องน้ำแล้วรู้สึกติดใจจนไปเรียนร้องเพลงก็จริง แต่เราผ่านทั้งเรื่องดี เรื่องร้าย การถูกบูลลี่ ความกดดันจากการแข่งขัน กลายเป็นว่ามันคือช่วงชีวิตที่ยากที่สุด และในทุกครั้งที่ผ่านมาได้ก็จะรู้สึกว่าเราเป็นตัวเองในเวอร์ชันใหม่เสมอ 

เราไม่ได้เดินสายอาชีพนักร้องเพราะไม่อยากเอาสิ่งที่ชอบมาเป็นงาน กลัวว่าวันหนึ่งเราจะไม่รักมัน กลัวจะไม่เหมือนเดิม ขอเก็บไว้บนหิ้งดีกว่า

ทุกครั้งที่ได้ใช้หรือได้มองซีดีแผ่นนี้ มันคอยเตือนเราว่าถึงแม้ทุกอย่างจะมีใจความสำคัญ แต่ท้ายที่สุดเราก็ต้องกลับมาอยู่กับสิ่งที่สำคัญมากที่สุดอยู่ดี ตอนนี้เราอาจจะไม่ได้วอร์มเสียงบ่อยเท่าเมื่อก่อนแล้ว แต่เราไม่เคยลืมความรักที่มีให้การร้องเพลงในวันนั้นเลย 

Account Executive

ตุ๊กตาแรบบิตอยู่กับเรามาตั้งแต่เด็กในทุกครั้งที่นอนหลับ เป็นเซตคู่กับน้องผ้าเน่า ด้วยความที่เป็นลูกคนเดียว เราก็จะเล่นอะไรคนเดียว ไม่มีเพื่อนเล่นเพื่อนคุย ตุ๊กตาเลยเป็นเหมือนเพื่อนที่เราคิดว่ามันมีชีวิต คุยเล่นเหมือนเขาเป็นคนจริงๆ ตอนนี้แรบบิตไม่มีกระดูกแล้ว เพราะเราซนเอานิ้วไปแหย่พุงมันจนปุยนุ่นทะลักออกมา แม่ก็ทำการผ่าตัดแล้วเย็บพุงให้ 

ถึงจะอายุมากขึ้นก็ยังจับมันมานั่งมองเฉยๆ อยู่ มองแล้วมักจะรู้สึกว่าฉันอยากเป็นตุ๊กตาบ้างจัง (หัวเราะ) มันดูไม่ต้องทำอะไร แค่นั่งมองเรานอน 

แรบบิตทำให้เราอุ่นใจทุกครั้งที่กอด มันก็ไม่เหมือนสัมผัสที่ได้รับจากคนหรอก แต่ความรู้สึกจากคนก็ไม่เหมือนความรู้สึกที่ได้รับจากแรบบิท

ขอบคุณแรบบิทที่อยู่เป็นเพื่อนตอนนอนไม่หลับ ตอนที่คิดมาก การที่ได้สัมผัสกันมันทำให้ใจเราเย็นลงได้เสมอ ขอบคุณแรบบิตที่คอยอยู่ข้างๆ นะ

Take me back to the night we met.

Graphic Design

ตอนนั้นส่งรูปไปให้แฟนดูว่าอยากได้บุ๊กนุ๊กมากเลย คือเป็นช่วงที่เรากำลังเครียดพอดีเพราะต้องทำธีสิส แล้วอีกสิบวันถัดมาเขาก็ซื้อมาเซอร์ไพรส์ เรามีความสุขมากเพราะบุ๊กนุ๊กทำให้ได้ใช้เวลาช้าลง ค่อยๆ ประกอบมันขึ้นมาจนเป็นรูปเป็นร่าง จากตอนแรกเป็นกล่องสี่เหลี่ยมว่างเปล่า จากของชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็กลายเป็นชิ้นใหญ่ 

สิ่งหนึ่งที่เห็นเลยคือแฟนเราเป็นคนอดทนมาก จนรู้สึกว่าใช่! คนนี้ถูกต้อง คนนี้นี่แหละที่จะอยู่กับเราไปนานๆ แน่นอน เราคัดคนจากความละเอียดอ่อนที่เขามี 

บุ๊กนุ๊กจะอยู่ในมุมที่สายตาเรามองเห็นได้ตลอด มันเป็นสิ่งของที่เรามองแล้วรู้สึกขอบคุณอยู่เสมอ ขอบคุณที่ทำให้เรามีความทรงจำที่ดีร่วมกับคนที่เรารัก 

Graphic Design

เราซื้อแก้วใบนี้มาจากเว็บไซต์ Den Souvenir ตอนเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง เป็นช่วงที่เริ่มดริปกาแฟ แต่ไม่อยากใช้กาดริปก็เลยซื้อแก้วมาใช้ ลายบนแก้วก็ดูกวนๆ จี๊ดๆ ดี จำได้ว่าเราเคยเป็นคนที่ดื่มกาแฟเยอะมาก มากจนเรียกว่าทั้งวันทั้งคืน แต่ปัจจุบันเลิกดื่มกาแฟไปแล้ว เพราะมีปัญหาเรื่องสุขภาพ 

เวลามองมันทำให้คิดถึงชีวิตมหาวิทยาลัยที่ทำงานยันเช้า ตื่นมาเจอแสงแรกก็ดริปกาแฟดื่มเลยทั้งที่ยังไม่ได้นอนด้วยซ้ำ ตอนป่วยก็ชงเกลือแร่ในใบนี้ มันคอยตอกย้ำว่าเราจะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีกแล้ว เพราะเป็นการใช้ชีวิตที่หนักกายหนักใจ เราอยากมีเวลานอนจริงจังมากกว่า ถ้ามันพูดได้คงจะบอกว่าเอากูมาใช้บ้างนะ (หัวเราะ) 

Co-ordinator

เจอร์นัลเล่มนี้เราไม่ได้ตั้งใจจะเขียนมันทุกวัน เพราะตั้งใจเก็บเฉพาะความทรงจำที่อยากจำมันไปนานๆ ในนี้ไม่มีความทรงจำแย่ๆ เลยนะ เราอยากเก็บไว้แต่สิ่งดีๆ เราว่าการบันทึกความทรงจำที่แย่จะทำให้ใจมีแต่บาดแผล 

อย่างในปีที่แล้วได้ไปประเทศฝรั่งเศส เราก็เก็บทุกอย่างจากประเทศฝรั่งเศสลงสมุด ส่วนใหญ่จะเป็นใบเสร็จ ตั๋วพิพิธภัณฑ์ ตั๋วเดินทาง ตั๋วเครื่องบิน แม้กระทั่งเทสเตอร์น้ำหอม เพราะทุกครั้งที่ดมกลิ่น เราจะนึกถึงช่วงเวลานั้นเสมอ แต่สิ่งที่ได้มาอย่างเป็นนามธรรมสุดๆ เลยก็คือความมั่นใจในการใช้ภาษา การเปิดหูเปิดตาในยุโรปครั้งแรก ทั้งหมดเป็นความทรงจำที่มีค่ามาก เราอยากกลับไปประเทศฝรั่งเศสอีก คิดถึงช่วงเวลานั้นโคตรๆ คิดถึงเวลาที่มีโฮสต์คอยเลี้ยงดู มันเหมือนเราได้ทิ้งโลกของตัวเองไปเลย วันๆ หนึ่งก็คิดแค่ว่าจะเอาชีวิตรอดต่อไปอย่างไรในการอยู่ที่นี่ (หัวเราะ) มันเป็นการผจญภัยและประสบการณ์ใหม่ที่เราได้ใช้ชีวิตคนเดียวจริงๆ 

ความทรงจำล่าสุดที่บันทึกลงไปก็คือตอนที่เพื่อนชมเราว่าเราเป็นคนมีเอกลักษณ์ คาแรกเตอร์ยูนีกมาก ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเราเลย แล้วเราก็ไม่เคยมองตัวเองในแง่นั้น ปกติเราเป็นคนพูดมากจนบางครั้งไม่กล้าพูดก็มี เพราะกลัวคนอื่นไม่อยากฟัง เราถึงเลือกใช้วิธีเขียนเจอร์นัลแทน มันรับฟังเราเสมอถึงจะเขียนไม่รู้เรื่อง หรือเขียนความในใจที่ไม่ได้บอกใคร เราก็ยังมีเจอร์นัลเล่มนี้คอยรองรับทุกอย่างที่เราเป็น

Proofreader

หนังสือนิทานแต่ละเล่มเราจะซื้อมันมาในช่วงเวลาสำคัญของชีวิต อย่างเล่มแรก ‘โรงภาพยนตร์แห่งกาลเวลา’ เพราะเราแอบชอบคนที่ชอบดูหนังคนหนึ่ง (หัวเราะ) แต่อีกอย่างที่สำคัญก็คือหนังสือเล่มนี้ทำให้เราค้นพบว่าเราชอบหนังสือภาพมาก เป็นเหมือนใบเบิกทางให้ซื้อเล่มต่อไป ก็คือเล่ม ‘เมื่อวันหนึ่งฉันมีเขา’ เราซื้อมาช่วงมหา’ลัยที่ได้เรียนวิชาละครเด็ก เป็นเรื่องของเด็กที่แตกต่างจากคนอื่น ไม่ใช่แค่เพราะมีเขาบนหัว แต่ลึกลงไปกว่านั้นเขาโหยหาที่ที่เป็นของตัวเอง โหยหาความรู้สึกที่ไม่แปลกแยก มันคือคำว่า Sense of Belonging อะ อ่านแล้วทัชใจมากจนเอามาทำเป็นละครจบของวิชาเลย 

เล่มที่สาม ‘Duck gets a job’ ตรงกับการเดินทางของเราหลังเรียนจบ แล้วก็ยังไม่มีงานทำ อ่านแล้วรู้สึกมีเพื่อน รู้สึกว่าฉันไม่ได้หางานอยู่คนเดียวนะ ไอ้เป็ดตัวนี้ก็เหมือนกัน ส่วนเล่มสุดท้าย ‘หนีให้ไกลหาให้เจอ’ เราซื้อตอนที่เบิร์นเอาต์จากงาน อ่านแล้วก็ตกผลึกได้ว่าจริงๆ ชีวิตเราเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ ก็ได้ ไม่ต้องหยุดนิ่งกับที่ก็ได้ อย่ารู้สึกผิดที่จะไปจากที่ใดที่หนึ่ง อย่ารู้สึกผิดที่จะเติบโต เราอาจจะไปในที่ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้หรือเล็กลงกว่านี้ก็ได้ 

เราคิดว่าการที่คนๆ หนึ่งเติบโตขึ้นมาพร้อมกับหนังสือนิทานจะทำให้เขามีมุมเล็กๆ หรือความฝันที่ตัวเองยึดถือ แล้วมันจะกลายเป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตเมื่อเป็นผู้ใหญ่

Multi-Content Creator 

ผมไปเจอคนๆ หนึ่งที่อายุมากกว่าผมหนึ่งปี เขามีความชอบหลายอย่างคล้ายผม ยกเว้นเทปคาสเซ็ตที่เป็นเรื่องใหม่สำหรับผมมาก จนมันเป็นจุดทำให้ผมก้าวเข้าสู่โลกของเทป มันทั้งเท่ทั้งคลาสสิก ผมก็เลยอยากเก็บสะสมบ้าง ทุกเทปของผมจะถูกเล่นโดยเครื่องเล่นเทปของเขา แต่หลังจากเขาหายไปก็ไม่เคยได้ฟังเพลงจากเทปอีกเลย 

ตอนนี้ผมก็ยังเป็นคนเดิมนะ ผมยังวิ่งหนีปัญหาและความเจ็บปวดด้วยวิธีของตัวเอง ด้วยการอยู่กับตัวเอง แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือผมทิ้งเขาไว้ตรงนั้น ผมไม่ได้คิดถึงเขา แต่ต้องยอมรับว่าความชอบของผมก็มาจากส่วนหนึ่งในตัวของเขา มันยังติดตัวผมมาจนถึงวันนี้ 

ขอบคุณที่ทำให้ผมเป็นผมมากขึ้น ทำให้ผมรู้จักตัวเองว่าชอบอะไร ทำให้ผมเข้าใจว่าบางเรื่องไม่ต้องหาคำตอบก็ได้ อะไรที่จบลงแล้วก็ให้จบไป และคนบางคนเจอกันแค่ครั้งเดียวในชีวิตก็เพียงพอแล้ว 

Down the stairs, I was there.

Multi-Content Creator 

เพื่อนสมัยมัธยมซื้อรองเท้าคู่นี้ให้เป็นของขวัญวันรับปริญญา เราอยากได้เพราะมันเป็นรองเท้าที่ดูเหมาะกับการทำงานดี เหมาะกับการออกไปเจอลูกค้า คิดว่าทำงานแล้วก็ควรแต่งตัวทางการหน่อยจะได้ดูโตขึ้น โลฟเฟอร์คู่นี้ก็เลยเป็นคู่ที่เราใส่ไปสมัครงานที่แรก

รองเท้าคู่นี้มีความทรงจำอยู่มาก มันเป็นมากกว่ารองเท้าสำหรับเราเพราะเพื่อนให้มา เวลาไปไหนมาไหนเราจะรู้สึกมั่นใจขึ้น รู้สึกว่าตอนนี้ไม่ได้เดินอยู่คนเดียวนะ มีเพื่อนเดินอยู่ด้วยเป็นสิบคนเลย อยากขอบคุณมันที่ช่วยเป็นก้าวแรกพาเข้าสู่โลกของการทำงาน ทั้งที่ไปสัมภาษณ์แล้วผ่านหรือไม่ผ่านก็ตาม หวังว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้พาไปเที่ยวดิสนีย์แลนด์ที่ญี่ปุ่นด้วยกัน

Video Creator 

กล้องดิจิทัลตัวนี้เป็นของแม่ผม และเป็นกล้องตัวเดียวที่แม่มีอยู่ในบ้าน อยู่ด้วยกันมานานจนมันมีอายุเท่ากับผมคือ 23 ปี เวลาแม่ไปเที่ยวก็จะเอาไปด้วย ทุกทริปที่ไปเที่ยวกับแม่สองคนจะมีกล้องตัวนี้อยู่ตลอด ไม่ว่าจะสวนสัตว์เขาเขียว สวนสัตว์เชียงใหม่ ทะเลภูเก็ต มันคอยเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าครั้งหนึ่งเคยได้ไปเที่ยวกับแม่บ่อยขนาดไหน และผมชอบถ่ายรูปเพราะอะไร 

แต่หลังจากโทรศัพท์เริ่มบียอนด์ขึ้น กล้องก็ถูกทิ้งไว้ไม่ได้ใช้ อาจจะมีบ้างที่ผมหยิบไปสแนปเล่น แต่ตอนนี้มันเปิดไม่ติดแล้ว เดี๋ยวถ้ามีเงินจะรีบเอาไปซ่อมนะ (หัวเราะ) 

Video Creator 

ผมฟังเพลงของ ‘Elton John’ มานาน แล้วก็คิดกับตัวเองว่าคงดีเหมือนกันถ้ามีแผ่นซีดีของเขาเก็บไว้บ้าง จำได้ว่าผมเจอแผ่นซีดีนี้โดยบังเอิญระหว่างดูของกับแฟนที่พันธุ์ทิพย์งามวงศ์วาน ตอนนั้นจิตวิญญาณถูกกระตุ้นขึ้นมาแบบเด็กที่เห็นของเล่นแล้วตาวาว เพราะสำหรับผมมันไม่ใช่แผ่นซีดีทั่วไป เพลงของศิลปินคนนี้อยู่กับผมมาหลายช่วงเวลา เหมือนเราขึ้นรถเมล์คันเดียวกันกับใครสักคน แล้วอยู่ๆ ก็ได้คุยกัน ตกลงปลงใจคบกันในไม่กี่ปี

ทั้งเพลง Rocket Man หรือ Don’t Let the Sun Go Down on Me ต่างก็อยู่ในช่วงที่ผมรู้สึกไร้หนทางและไม่เข้าใจตัวเอง กระทั่งเพลง Your Song ซึ่งเป็นเพลงแรกที่ส่งให้แฟนฟัง เพราะอยากให้เขาได้ยินประโยคว่า “How wonderful life is while you’re in the world” ฟีลแบบวิมานนภาลัยพิลาสพิไลได้เมื่อมีเธอ ค่อนข้างน้ำเน่าเลย โคตรครินจ์! พอมาทบทวนก็อดเขินและขำไม่ได้

ผมขอบคุณการมีอยู่ของแผ่นซีดีนี้เสมอ แทบไม่ต่างอะไรจากการขอบคุณแฟนในทางอ้อมเลย ขอบคุณที่ทำให้หัวใจดวงนี้มีเพลงบรรเลงต่อไปได้ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันทั้งในอดีต ในปัจจุบัน และผมเชื่อว่าในอนาคตก็จะยังเป็นแบบนี้อยู่

Photographer

เหตุผลที่ซื้อมาเพราะอยากได้รองเท้าคู่ใหม่ เพิ่งเคยเอาออกไปปีนผาด้วยกันมาครั้งเดียวเอง เราชอบกีฬาปีนผาเพราะมันเป็นกีฬาที่พาเราไปในที่ที่เราไม่คิดว่าจะได้เห็น ได้สัมผัส รองเท้าปีนผาจึงเป็นเหมือนเพื่อนร่วมทางในการเดินทางของเรา อยากพาคู่นี้ไปด้วยอีกหลายๆ ที่เลย

Writer 

เราพบตุ๊กตาในฤดูหนาวเมื่ออายุได้แปดขวบ มันเป็นของที่ระลึกจากคุณลุงที่เป็นสามีป้า เขาเป็นคนออสเตรเลีย ตัวอ้วนท้วมสูงใหญ่เหมือนซานตาคลอสใจดีที่เคยเห็นในการ์ตูน คุณลุงหอบตุ๊กตาจิงโจ้ที่กระเป๋าหน้าท้องมีลูกซุกอยู่มาให้ เราจึงติดเขาหนึบ ถึงแทบจะไม่มองหน้าเขาเพราะเขินอายที่ต้องพูดภาษาอังกฤษก็ตาม

แล้วคืนหนึ่งคุณลุงกับคุณป้าก็เก็บของลงกระเป๋าเดินทาง พวกเขาว่าจะกลับประเทศแล้ว เราน้ำตาไหลเลย เป็นครั้งแรกที่กล้าเสียงดังงอแงใส่พวกเขา จนคุณลุงพูดขึ้นว่านับหนึ่งถึงร้อยเป็นภาษาอังกฤษให้ฟังก่อน เดี๋ยวจะพานั่งเครื่องบินไปด้วย เราเจื้อยแจ้วอย่างมั่นใจ วัน ทรู ทรี จนถึงทเวนตี้ ส่วนเหตุการณ์หลังจากนั้นจำได้ไม่ละเอียด รู้แค่ว่าไม่มีตั๋วไปกับเขา แต่ทุกครั้งที่เรามองตุ๊กตาจิงโจ้มันทำให้คิดถึงความฝันแรกในวัยเด็ก เราเคยอยากหนีจากความเป็นเด็ก อยากรีบเป็นผู้ใหญ่ อยากเป็นอิสระจากรั้วโรงเรียน อยากเห็นว่าโลกใบนี้มีอะไรอีกนอกจากชนบทในกาญจนบุรี เพราะใครที่ได้ไปต่างประเทศมักกลับมาบอกว่าอยากตั้งรกรากอยู่ถาวร เพราะมันเจริญ เจริญจนหันมองประเทศไทยแล้วต้องส่ายหัว 

ตอนนี้เราอายุ 24 ปีแล้ว ยังไม่มีโอกาสได้ไปต่างประเทศเหมือนเคย แต่ถึงจะไม่ได้ไปตลอดชีวิต เราก็ไม่ได้เสียดายอะไรนะ เพราะเรามีความฝันใหม่แล้ว การได้เขียนหนังสือมันทำให้เราเห็นโลกกว้างของตัวเอง และมันกว้างกว่าประเทศออสเตรเลียซะอีก

You see, I wrote you a letter.

เราต่างหวงแหนของชิ้นแรกกระทั่งมีของชิ้นใหม่ เราต่างเคยเฝ้ามองของที่ใครสักคนให้มาทั้งวันทั้งคืนอย่างไม่เป็นอันทำอะไรกระทั่งเขาคนนั้นไม่อยู่ เราต่างกักเก็บความทรงจำไว้ในของชิ้นใดชิ้นหนึ่ง รูปร่างของพวกมันไม่เคยเปลี่ยน ทั้งนิสัยก็เช่นกัน วันแรกเป็นอย่างไรก็ยังเป็นอย่างนั้น ไม่เหมือนเจ้าของที่เปลี่ยนไปทุกเมื่อเชื่อวัน 

บรรดาสิ่งของยังเฝ้าคอยเจ้าของด้วยตาแป๋ว เกิดพวกมันมีชีวิตขึ้นมาจริงคงอยากถามไม่น้อยเลยว่าคิดถึงพวกเราไหม 

หวังว่าคืนสามสิบเอ็ดธันวาที่พลุกำลังแตกออก ผู้อ่านจะกล่าวอรุณสวัสดิ์ให้แก่คนในชีวิตทั้งหมดที่ไม่อยากให้พวกเขาหายไปได้ และไม่ต้องกล่าวร่ำลาร่ำไห้ให้แก่ทุกสิ่งอันเป็นที่รักของตน

สวัสดีปี 2569 

The post ของรักของหวงของคนประจำกอง ‘a day’ Miss Memoir อรุณสวัสดิ์ความทรงจำของฉัน appeared first on a day magazine.

เธอกล่าวแนะนำตัว

เธอที่ว่าคือ ‘ครูดิว – ชัยธวัช มโนชัยเจริญกุล’ ที่ยิ้มกว้างเห็นฟันสวยจนเป็นที่น่าจดจำแก่ผู้พบเห็นเหมือนอย่างในคลิปสอนภาษาเป็นร้อยพันบนยูทูบไม่มีผิดเพี้ยน ต่างแค่สีลิปสติกที่อ่อนลง ครูดิวว่าเพราะไม่ได้อยู่ในชุดสีชมพู ปากสีแดงก็ไม่จำเป็น

Stay คืออยู่ชั่วคราว แต่ถ้าอยู่ยาวให้เราใช้ Live 

Reside อยู่ทั้งชีวิต อยู่ต่ออีกนิด Exist, Occupy 

หลังกลอนจบ คนท่องก็กางแขนขึ้นทั้งตาหยี แถมยกขาขึ้นมาข้างหนึ่งเพื่อปิดฟลอร์อีกต่างหาก แม้จะยืนอยู่บนรองเท้าส้นสูงก็ไม่มีทีท่าจะล้ม อย่างกับคุ้นเคยที่ได้สวมใส่มัน อย่างกับว่ามันเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานาน 

เธอคงเป็นคนเจ้าบทเจ้ากลอนอยู่แล้ว ด้วยมีสิ่งหนึ่งที่เราเห็นอยู่ตรงหน้าอย่างเป็นที่ประจักษ์ ‘ไดอารี’ ในวัยเยาว์

แต่ก่อนหน้าเธอก็ไม่ใช่ครูดิวที่เราเห็นกัน ทั้งหมดนั้นใช้เวลานานพอควรกว่าจะกะเทาะเปลือกยอดชายที่ห่อหุ้มเธอไว้ได้ และเธอก็ทุกข์ระทมพอควร กว่าจะกล้าเปิดเผยว่าแท้จริงแล้ว เธอมีจิตใจดังผู้หญิงคนหนึ่ง เธออยากถูกโอบอุ้มเหมือนดังผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมีรักแรกพบต่อชายคนหนึ่งเหมือนดังผู้หญิงคนหนึ่ง

ไดอารีทั้งหมดของครูดิวเป็นผู้มาก่อนกาลภาพยนตร์ ‘สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารัก’ เธอบันทึกความทรงจำแสนน่ารักลงในนั้น และโต้ตอบกับตัวเองไปมาคล้ายกำลังอยู่ในเว็บไซต์ MSN 

ครูดิวว่าความโชคดีของเธอคือการได้ใช้ชีวิตอยู่ในสองยุคสมัย หนึ่งคือสมัยที่การติดต่อช่างยากลำบาก การรอคอยทำให้เวลาเดินเชื่องช้า สองคือสมัยที่การติดต่อไวปานวอก! เราถึงได้เลือกใช้เทมเพลตให้เหมาะสมกับเรื่องของเธอ ‘ไดอารีในรูปแบบ MSN’ 

เดี๋ยวเราทั้งสองจะออนเอ็มคุยกันแล้วนะ เฝ้าหน้าจอรออ่านได้เลย ^ . ^  

แอดเฟรนด์กันไหม

สถานะผู้ใช้ (ออนไลน์)

DEW เขียนว่า: ฉันชื่อชัยธวัช นามสกุลมโนชัยเจริญกุล (ทำไมมันยาวจัง) เทพบุตรองค์นี้ลงมาโปรดโลกเมื่อ 12 ส.ค. 28 งานอดิเรกคือแรดไปเรื่อยๆ อ่อยผู้ชายที่หมายถีบกู > – < 

บางอย่างในไดอารีเล่มนี้ไม่เหมาะแก่เด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี หญิงชรา และสตรีมีครรภ์ ควรปรึกษาแพทย์ก่อนอ่านนะยะ! Don’t ever read! 

แม้เธอจะทิ้งท้ายเป็นประโยคคำเตือนว่าห้ามอ่าน แต่ดูเหมือนว่าปัจจุบันจะช่วยพัดพาความคิดในอดีตเหล่านั้นให้ปลิวไปแล้ว เราถึงได้กำลังเปิดอ่านมัน เราถึงได้กำลังฟังเสียงพูดถึงความหลังอย่างมีอรรถรสจากเธอ 

“เล่มสีส้มนี่คือเป็นเล่มที่พรั่งพรูมาก เขียนอะไรมากมายก็ไม่รู้ ส่วนใหญ่เป็นความรู้สึกใน ม.6 ว่าเรารู้สึกอย่างไรกับเพื่อน ถ้าย้อนกลับไปตอนนั้นนะ เพื่อนมัธยมนี่เป็นเหมือนโลกทั้งใบเลย คิดเรื่องเพื่อนใหญ่โตมาก มากกว่าครอบครัวอีก แค่เพื่อนไม่คุยกับเราหนึ่งคำ เรายังเอาไปเขียนเลย 

“อย่างแบบวันนี้มินต์เป็นอะไร เขาโกรธเราแน่เลย เราทำอะไรผิด เขียนไปก็ร้องไห้แล้วน้ำตาหยดลงไปด้วยนะ เราก็ทำลูกศรชี้ว่าเห็นไหม นี่คือหยดน้ำตา (หัวเราะ) เพราะถ้ามินต์ไม่คุยกับเราก็ไม่รู้ว่าตอนพักกลางวันจะไปกินข้าวกับใคร มินต์เป็นเพื่อนผู้หญิงคนเดียวที่จริตจะก้านตรงกับเราที่สุด ไปเที่ยวหรือไปไหนก็ไปด้วยกัน”

สถานะผู้ใช้ (ออนไลน์)

DEW เขียนว่า: ความรู้สึกของฉันต่อเพื่อนแต่ละคน การจะพูดถึงเพื่อนแต่ละคนที่ใกล้ชิดกับเรานั้น มันยากเหลือเกินที่จะบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือได้จนหมด และจะเท่ากับความรู้สึกจริงๆ ของเราทั้งหมด แต่เชื่อว่าสามารถปรับอาการด้านนี้ได้ค่ะ ทำได้ค่ะ! ^ – ^ 

เธอก้มหน้าก้มตาอ่านมันแล้วก็พูดต่อว่าเห็นไหม เรื่องเพื่อนใหญ่โตสำหรับเธอมาก 

เราพยักหน้าว่าเห็นแล้ว 

Writer เขียนว่า: บอกเพื่อนไม่ได้เหรอว่ารู้สึกอะไร ทำไมไม่บอกล่ะง่ายกว่าอีกนะ

DEW เขียนว่า: ก็ไม่ค่อยอยากบอก หรือถ้าบอกก็จะบอกแต่ความรู้สึกที่ดี อะไรไม่ดีก็เลือกเก็บไว้กับตัวมากกว่า

Writer เขียนว่า: แล้วนอกจากเพื่อน มีอะไรอีกที่เป็นเรื่องใหญ่สำหรับเด็กชายดิวชั้น ม.6 

DEW เขียนว่า: ผู้ชาย!

ความรักหน้าตาประมาณไหน

ความรักจะใจดีแบบเธอไหม

สถานะผู้ใช้ (ออนไลน์)

DEW เขียนว่า: ตอนนั้นนะฉันยังไม่แตกสาว ยังรับบทเป็นผู้ชายเล่นฟุตบอลอยู่ แต่ก็แอบชอบเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่ง เขาเป็นไทป์ฉันเลย มีความเป็น Masculine สูงกว่าฉันด้วย 

Writer เขียนว่า: แล้วได้บอกเขาไปหรือยัง

DEW เขียนว่า: บอก หลังจากเขารู้ความในใจก็เลิกคบฉันไปเลย ฉันกำลังเขียนเลขห้าห้าห้าแบบมีน้ำตาซ่อนอยู่ T-T 

สิ้นสุดการสนทนา 

ครูดิวเงยหน้าขึ้นส่ายหัวให้กับรักครั้งนั้น เธอบอกว่ามันเป็นอะไรที่ Non-sense มากเหลือเกิน โลกของเธอยังแคบเกินไป เป็นโลกวัยเด็กที่มองเห็นแค่คนไม่กี่คนรอบตัว เพราะยังไม่ได้เจอโลกภายนอกที่กว้างใหญ่ 

“เราจะสอนนักเรียนเสมอว่าเธอ! เรื่องความรักของเธอ เรื่องเพื่อนของเธอ เชื่อฉันเถอะว่าคนที่คบกันมาตั้งแต่ ม.ต้น หรือ ม.ปลาย วันหนึ่งเขาจะหายไป 

“เพราะการที่หมกมุ่นกับเรื่องเพื่อน รู้สึกว่าเขาสำคัญขนาดนั้น มันง่ายมากเลยนะที่จะทำให้เด็กคนหนึ่งเลือกทางว่าจะไปซ้ายไปขวาอยากจะบอกเด็กว่าโลกของเธอยังแคบเกินไป เธอยังไม่เจอโลกภายนอกที่กว้างกว่านี้ ยังไม่เจอผู้ชายอีกหลายคน เพื่อนอีกกลุ่มที่พร้อมโอบรับ ถ้าเด็กเขาเรียนรู้เร็วขึ้น เขาจะได้รู้ว่าตัวเองควรจะวางแผนอนาคตอย่างไร

“มันเหมือนกับที่เราเขียนไดอารีลงไป คือถ้าไม่คุมตัวเองในตอนนั้น แล้วโลกแคบขนาดนั้นน่ะ เราอาจจะเป็นอีกคนในตอนนี้ไปเลยก็ได้ เพราะถูกโน้มน้าวได้ง่าย” 

รักครั้งแรกของเธอเป็นดังว่า แล้วรักครั้งที่สองจะดีหรือเปล่า คงต้องไปส่องไดอารีของเธอในหน้าต่อไป 

สถานะผู้ใช้ (ออนไลน์)

DEW เขียนว่า: วันนี้ไปเรียนพิเศษมาตลอดทั้งวัน รู้สึกเครียด แต่พอเจอเอิร์ธก็หายเครียดเลย ^ . ^ 

ตัวละครใหม่ปรากฏขึ้นแล้ว ครูดิวเล่าทั้งวาดไม้วาดมือ “นางชื่อ ‘เอิร์ธ’ เป็นเพื่อนอีกคนหนึ่งที่เราแอบชอบ ปัจจุบันก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ เอิร์ธ! ถ้าได้อ่าน กูกำลังพูดถึงมึงนะ (หัวเราะ) ตอนเรียนนี่มันเป็นคนล่ำสุดๆ เลย เล่นทั้งฟุตบอล ทั้งบาสเกตบอล ขณะที่เราเป็นคนตัวเล็กๆ ผอมๆ เป็นเด็กเนิร์ดที่เรียนหนังสือเก่ง อีเอิร์ธก็จะชอบมาขอคำตอบ มาให้ช่วยสอน ชวนเล่น แล้วก็ชวนไปร้องเพลงในวงดนตรีด้วยนะ ซึ่งเสียงเราก็ไม่ได้ดีหรอก แต่ไปเข้าร่วมเพราะมันชวน

“จนมีอยู่วันหนึ่งนางก็ชวนเพื่อนๆ ไปนอนที่บ้าน แล้วบ้านนางอยู่ไกลจากตัวเมืองเชียงใหม่มาก ต้องขับรถไปไกลสามสิบกิโลเมตรเลย ลักษณะบ้านนางเหมือนบ้านคนรวย มีห้องพักสำหรับแขก สระว่ายน้ำ แล้วก็มีทุ่งหญ้าใหญ่ๆ ตอนนั้นเรากลับบ้านมาเขียนไดอารี แล้วถึงขนาดวาดรูปไว้เลยว่าใครนอนตรงไหน แบบอีนี่นอนกรนเสียงดังมาก ทำไมอีนั่นไม่สลับที่กับฉัน จะได้ไปนอนใกล้ๆ คนที่ชอบ” 

แต่ทั้งหมดเป็นอันสรุปใจความได้ว่ารักในวัยมัธยมปลายไม่เป็นดังใจหวัง คงต้องใส่ซาวด์เพลง ‘ห่างกันสักพัก’ ประกอบ

เสียใจแต่ไม่แคร์

สถานะผู้ใช้ (ออนไลน์)

Writer เขียนว่า: แล้วหลังเรียนจบชีวิตดิวเป็นยังไงเหรอ

DEW เขียนว่า: เป็นชีวิตที่มีความสุข แต่ในวันปัจฉิมฉันก็ไปสร้างเรื่องอยู่หน่อยๆ  

Writer เขียนว่า: สร้างเรื่องอะไร

DEW เขียนว่า: ฉันปล่อยผี! เพราะมันเป็นวันสุดท้ายที่รู้สึกว่ากำลังจะเป็นอิสระแล้ว 

ครูดิวพลิกหน้าไดอารีเล่มที่สองไปมา และพาเราย้อนกลับไปในความทรงจำวันปัจฉิมของเธอ “ดิฉันก็เป็นวัยรุ่นคนหนึ่งที่มีโมเมนต์อยากไปเที่ยวบาร์เกย์ แต่ไปไม่ถูก จนกระทั่งได้รู้จักกับเจ๊ที่ค่อนข้างไนซ์กับเรา เขาก็พาเราไป แล้วก็เปิดโลกทำให้ได้เห็นชุดโชว์ ชุดหางนก ชุดคาบาเรต์ ทำเอาเราอยากขลุกตัวอยู่ในนั้นเลย (หัวเราะ)

“แล้ววันปัจฉิมมันต้องทำการแสดงกับเพื่อน เราก็เลยจับผู้ชายทั้งหมดในห้องแต่งหญิงเลย ซึ่งงงมากว่าตอนนั้นไปบังคับเขาจนเกิดขึ้นได้อย่างไรนะ แล้วก็ Pitching ในห้อง เอาชุดมาเสนอให้ดูว่าแต่งชุดแล้วลิปซิงค์เพลงกัน จริงๆ เป็นการสนองความต้องการส่วนตัว แต่ไม่อยากถูกเป็นจุดสังเกตเกินไป (หัวเราะ) อาศัยเพื่อนให้ใส่ชุดขนนก ชุดแดง ชุดนางงามที่ขนกระสอบมาให้ บอกเพื่อนว่าเลือกกันคนละหนึ่งชุด เดี๋ยวจัดการหาเพลงให้ 

คืนนั้นฉันก็เป็นกะเทยเลย! ฉันจะไม่อยู่แล้ว ใครจะว่าอะไรก็ช่าง แต่ฉันต้องเปิดตัว ว่าแล้วก็ Fly away เลยค่ะ”

แม้ขณะนี้เธอจะหัวเราะดังลั่นห้อง แต่เราแอบคิดว่าวันนั้นเธออาจจะยืนหัวเราะเคล้าน้ำตา จึงถามไถ่ดูเผื่อเธออยากจะเล่าให้ฟัง “หลังจากเปิดตัวแล้ว เพื่อนว่าอย่างไร” 

“ก็มีทั้งคนที่ชอบและไม่ชอบนะ” เธอตอบ “คือรีแอกชันมันก็แรงเหมือนกัน บางคนเขาก็เลิกคบเราไปเลย รู้สึกเฮิร์ต แต่! เฮิร์ตนิดเดียวนะ เพราะโลกใบใหม่กำลังรอเราอยู่ เพื่อนกลุ่มใหม่กำลังรอเราอยู่ ส่วนเพื่อนที่ยังคบมาถึงวันนี้ก็มีนั่งคุยกันถึงวันนั้นแบบขำๆ ว่าตอนนั้นกูโกรธมึงมากเลยนะ ทำไมหลอกให้กูใส่ชุดได้วะ (หัวเราะ) 

“เราว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะเด็กคนหนึ่งจะเปิดตู้เสื้อผ้าออกมา แล้วยอมรับว่าฉันเป็นตุ๊ดนะ แม้ทุกวันนี้เราก็ว่ามันยังยากสำหรับเด็กบางคนอยู่ ถึงมันจะมีความเท่าเทียมหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่เด็กบางคนที่ถูกเลี้ยงมาในสิ่งแวดล้อมที่ไม่เหมาะกับเขา เขาก็จะไม่กล้าออกมาอยู่ดี ตอนนั้นเราก็กล้าพอสมควร เพราะรู้และตั้งมั่นว่ามีอะไรรอเราอยู่ข้างหน้า 

“หลังจากเปิดตัวไปแล้ว เราโล่งใจมากว่าสิ่งที่เก็บมาตลอดห้าหกปีตั้งแต่ ม.ต้นจนถึง ม.ปลายมันเป็นอิสระแล้ว จากที่ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้คนอื่นเชื่อว่าเราเป็นผู้ชาย เพื่อให้อยู่กับเพื่อนได้ บางโมเมนต์มันก็มีความสุขนะ แต่บางโมเมนต์ก็ไม่มีความสุข เวลาที่เห็นกะเทยในโรงเรียนเขาวี้ดว้ายกัน เรารู้สึกอยากเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาจังเลย 

“ถ้าตอนนั้นรู้ตัวว่าความรู้สึกมันแรงขนาดนี้ เราก็คงเปิดตัวไปตั้งนานแล้ว จะไม่เก็บมันไว้แล้วเสียตัวตน เสียความสุขไปในช่วง ม.ปลายไป การ Be Honest กับความรู้สึกตัวเองมันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดแล้ว”

ต้องยอมรับว่าคำถามต่อไปเป็นคำถามที่เรากลัวว่าเธอจะโกรธอยู่เหมือนกัน เพราะมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน แต่ก็ไม่อาจละทิ้งความอยากรู้ได้จริงๆ “ทำไมถึงเก็บความเป็นตัวเองไว้นานตั้งห้าหกปี”

 “มันมีเหตุผลที่เราไม่กล้าเปลี่ยนแปลง” เธอผ่อนลมหายใจ “อาจจะเป็นครอบครัวที่คาดหวังบางอย่างกับตัวเรา เพื่อนที่คบกันมานาน เมื่อเขารู้ว่าตัวตนเราเป็นอย่างไร เขาจะยังคบเราอยู่ไหม เราจะยังมีเพื่อนเหลือหรือเปล่า แล้วกลุ่มเพื่อนที่เป็นตุ๊ดเขาก็คงไม่ยอมรับเราด้วย” 

เธอผ่อนลมหายใจอีกครั้ง “คือฉันอยากเป็นตุ๊ดมากนะ!” แล้วก็หัวเราะเสียงลั่น “เนี่ย! ลงเรียนรด. ก็อยากอยู่กลุ่มเดียวกับเพื่อนที่เป็นตุ๊ด แต่เพื่อนๆ เขาเห็นว่าเราเป็นผู้ชายมาตั้งนานแล้ว อีกอย่างคือผู้หญิงสวยๆ ก็ขยันชอบเราเหลือเกิน คงเพราะเราเรียนเก่งมากกว่าไม่ใช่หน้าตาดี เพราะฉันว่าตอนนั้นฉันหน้าเหียก (หัวเราะ) หญิงติดจนเพื่อนผู้ชายรอบๆ อิจฉา เรายังคิดในใจอยู่เลยว่าหล่อนมาชอบฉันทำไมยะ!

“ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นความกลัวที่ต่อให้เราเล่าให้ใครฟัง เขาก็จะไม่มีทางเข้าใจถึงปริมาณความกลัวทั้งหมดของเราหรอก แล้วมันก็ไม่มีทางออกมาเป็นคำพูดทั้งหมดได้เลย มันต้องค่อยๆ ปลอบประโลมให้เล่าออกมา” 

ประวัติศาสตร์จะไม่ซ้ำ 

ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน

สถานะผู้ใช้ (ออนไลน์)

Writer เขียนว่า: ไง! วัยวุ่น ชีวิตในมหา’ลัยแฮปปี้ดีรึเปล่า

DEW เขียนว่า: แฮปปี้ > v < ฉันได้อยู่ในแก๊งวีนด้วย! เป็นแก๊งรวมดาวกะเทยเลยล่ะ

Writer เขียนว่า: ว้าว! อ่านแล้วยิ้มตามเลยนะเนี่ย ยินดีด้วยนะนักศึกษาสาว ^ 0 ^

DEW เขียนว่า: แต่ถึงขึ้นมหา‘ลัยแล้ว ฉันก็ยังไม่รู้จะเริ่มต้นเป็นกะเทยยังไงนะ อยากรู้ความเป็นมามั้ย

Writer เขียนว่า: อะ! เหลามาเข้มๆ เลย นั่งคุยด้วยได้ทั้งวัน 

เชื่อไหม ตลอดเวลาที่ครูดิวเล่าชีวิตมหาวิทยาลัยให้เราฟัง เธอแทบไม่หุบยิ้มเลย “ในมหา’ลัยเชียงใหม่ เขาจะมีแก๊งที่ตั้งกันขึ้นมาชื่อว่า ‘แก๊งวีน’ ที่ทุกคณะจะมารวมตัวกันเป็นองค์กรกะเทย แล้วก็ดูแลกันในหมู่ ทั้งกะเทยแต่งหญิงหรือเกย์ก็มากันหมด จำได้เลยว่าปีหนึ่งเราเดินเข้าไปรายงานตัวในแถวผู้ชาย เพราะยังงงๆ ว่าจะเป็นอะไรดี แล้วจะมีเจ๊กะเทยมองว่าใครเป็นกะเทยบ้าง เขาจะเดินเข้ามาถามตรงๆ เลยว่าเป็นกะเทยใช่ไหม สอบติดคณะอะไร คนที่เป็นก็จะตอบค่ะเจ๊! ใช่ค่ะ แล้วมันจะมีการเก็บข้อมูลว่าคณะนี้มีกะเทยกี่คน 

“ขณะที่เรายืนงงๆ ก็เห็นแล้วว่าเจ๊เขากำลังเดินใกล้เข้ามา เขารู้ได้อย่างไรก็ไม่รู้ เพราะเราก็แมนมากเหมือนกันนะ เขามาชี้นิ้วถามว่าเป็นกะเทยใช่ไหม เราก็อุ๊ย! ใช่ค่ะเจ๊ (หัวเราะ) สาวใส่เลย กูไปแล้วตอนนี้ หนูอยู่คณะมนุษยศาสตร์ เอกเยอรมันค่ะ ฉันมีเพื่อนกะเทยครั้งแรกแล้ว

“มันคือการเปิดตัวตน สิ่งที่เรารู้สึก เปิดเผยต่อคนอื่นว่าเราเป็นใคร เราชอบอะไร แล้วก็มีคนที่เป็นเหมือนเราหลายคนอยู่รอบตัว มันเป็นความรู้สึกที่ปลอดภัยมากเลย ไม่เคยรู้สึกแบบนี้ใน ม.ปลายมาก่อน” และเชื่อไหมว่าหน้าของเธอเหมือนอิโมจิ > – < เปี๊ยบ! 

สงสัยต้องใส่ซาวด์เพลง ‘ประวัติศาสตร์’ ให้แล้ว เพราะประวัติศาสตร์ในวันนี้จะแตกต่างจากวันนั้น ทั้งรักครั้งต่อไปและตัวตนที่แท้จริงของครูดิวจะทันสมัย 

แค่เธอ Get ฉันก็โอเค

สถานะผู้ใช้ (ออนไลน์)

Writer เขียนว่า: ดิวเรียนใกล้จบแล้ว อยากทำงานอะไรเหรอ 

DEW เขียนว่า: ฉันแน่วแน่ว่าอยากจะเป็นสจ๊วต! รู้มั้ยตอน ม.ปลายฉันขลุกตัวอยู่แต่ในห้องสมุด ฝังตัวอยู่แต่ในร้านหนังสือ แล้วหนังสือที่อ่านก็เป็นหนังสือภาษาอังกฤษเกี่ยวกับการบินทั้งนั้นเลยนะ ฉันชอบสุดๆ > v < อยากเก่งภาษาอังกฤษเป็นอันดับหนึ่ง อยากมีผัวเป็นฝรั่งคืออันดับสอง อิอิ อยากไปเรียนต่างประเทศด้วย แล้วก็มีเงินเยอะๆ มีชีวิตที่มีความสุข 

Writer เขียนว่า: แจ๋วเลย! แล้วถ้าไม่เป็นสจ๊วตจะเป็นอะไรอีกได้คิดไว้มั้ย

DEW เขียนว่า: ยังเลย แต่ที่แน่ๆ คือไม่ใช่อาชีพครูเหมือนทุกวันนี้ ฮ่าๆ 

Writer เขียนว่า: แล้วหนังสือหนาๆ ดูโบราณคืออะไร 

DEW เขียนว่า: เรื่องมันยาวนะ – * – พอจะมีเวลามั้ยล่ะ

Writer เขียนว่า: อะ! เหลามาเข้มๆ เลย

“นี่เป็นหนังสือภาษาอังกฤษเล่มแรกที่พ่อให้เรามา เรียกว่าเป็น First information ของเรา คนเขียนฉลาดมาก ขยันและเขียนได้ละเอียดมาก แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเขียนนะ ดูสิ! มีทั้งคำอ่านคำแปลเต็มประโยค เริ่ด! แล้วหนาแปดร้อยกว่าหน้าเหมือนคัมภีร์เลย 

“พ่อก็ไม่ได้เก่งภาษาอังกฤษมากแต่พอที่จะสอนเราได้ เราพยายามทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองเก่งภาษาอังกฤษ เพราะเราชอบมันมาก ถึงขั้นขี่มอเตอร์ไซค์เข้าเมืองห้าสิบกิโลเมตรเพื่อไปซื้อหนังสือภาษาอังกฤษเล่มเดียว มันเป็นข้อดีเหมือนกันที่เวลาเราชอบอะไร เราจะมีแพสชันกับมันมาก โชดคีด้วยที่สิ่งที่ชอบดันเติมอนาคตของเราได้ แต่ก็ยังไม่มีความคิดในหัวว่าจะเป็นครูภาษาอังกฤษ” ครูดิวคลายสงสัยให้เราลงไปได้เล็กน้อย เพราะมันยังมีความสงสัยอีกมากเลยทีเดียว “อย่างนั้นมาเป็นครูภาษาอังกฤษได้อย่างไร” 

“อืม” ครูดิวหลับตาคิด “เราเป็นคนเรียนเก่งทำให้เพื่อนชอบขอให้สอน มันเลยทำให้เรามีทักษะในการหาข้อมูลเพื่อจะสอนเพื่อน อะไรที่มันยากก็ต้องเตรียมตัวเพื่อให้เพื่อนเข้าใจ หลังจากปิดเทอมปีสี่เราก็อยากหาเงิน คิดว่าอย่างนั้นลองไปสอนเด็กมัธยมที่อยากสอบเข้ามหา’ลัยเชียงใหม่ดีกว่า เป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นติวเตอร์ แล้วเราก็เห็นว่าเด็กเขาเข้าใจ ทำให้รู้สึกว่าอืม ฉันก็น่าจะสอนได้นะ” 

“งานสุดท้ายที่ทำประจำเป็น Sales Executive สวัสดิการดีสุดๆ คือจะได้รถขับฟรีหนึ่งคันเลย แล้ว HR ก็อึ้งกับผลโทอิคภาษาอังกฤษเรา เขาก็เลือกเราเลย แต่หลังจากเข้าทำงานจริงแล้ว เรากลับไปอยู่ในโหมดของการแอ๊บแมนอีกครั้ง กลัวเขาไม่รักที่เราเป็นตุ๊ด ถ้าเปิดตั้งแต่ต้นก็คงมีความสุขแต่ไม่เปิด งานดีเงินดีแต่เราไม่เป็นตัวเอง คนก็จะเรียกเรา “เฮียครับ เฮีย” (หัวเราะ) ฉันอยากให้เรียกว่า “เจ๊ครับ เจ๊”  ก็คิดกับตัวเองแล้วว่าจะไปทำอะไร ตัดสินใจว่าอีกอย่างที่ฉันทำได้ดีในชีวิตก็คือการสอน เราทิ้งรถ ทิ้งเงิน ทิ้งทุกอย่างเลย เริ่มด้วยการแจกใบปลิวว่าเป็นครูสอนภาษาอังกฤษหน้าโรงเรียนหลังโรงเรียนเลิก แจกเสร็จเราก็เดินกลับมาที่รถ เห็นใบปลิวตัวเองหล่นว่อนตามพื้นเลย

“พอรู้ว่าวิธีการนี้มันไม่เวิร์ก เพราะคนไม่รู้จักคุณ ไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ต่อให้จะเสียเงินแค่หนึ่งร้อยบาท เขาก็ไม่เสี่ยงด้วยหรอก เราจึงนึกถึงประโยคหนึ่งในหนังเรื่อง ‘View from the top’ ที่เป็นอินสไปร์ให้อยากเป็นสจ๊วต นางเอกทิ้งงานและไปสมัครเป็นแอร์สายการบิน แต่เป็นสายการบินเก่าๆ ซึ่งผู้โยส่วนใหญ่คือ คนเมาและนักพนัน แต่นางก็ตั้งมั่นและกับตัวเองว่า ว่า ‘Everybody has to start somewhere.’ คนเราทุกคนต้องเริ่มจากที่ใดที่หนึ่งก่อน ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน เราก็ลองไปสมัครเป็นครูในที่หนึ่ง เตรียมการสอนไป คิดมากไปว่าเขาจะเข้าใจเราไหม รู้เลยว่าเด็กชอบ (ยิ้ม) ถ้าเขาชอบก็คงจะรีเควสอยากเรียนกับเราต่อแน่ เจ้าของโรงเรียนก็ต้องเห็น ตอนนั้นเราสอนทุกวันเลย ตั้งใจจะสอนให้ได้มากที่สุด” ครูดิวพูดด้วยสายตามุ่งมั่น

“แล้วทุกครั้งที่คุณมองหนังสือภาษาอังกฤษเล่มแรกของตัวเอง มันช่วยย้ำเตือนความรู้สึกอะไร” เราถามขณะที่เธอลูบปกไม้กรอบแห้ง 

“มองแล้วมันทำให้เห็นถึงก้าวแรกในวันที่ยังเป็นเด็ก ถ้าไม่มีเล่มนี้เราก็คงไม่สนใจภาษาอังกฤษ เราไม่เคยทิ้งมันเลย ไม่ว่าจะย้ายไปกี่บ้าน ถ้าไม่มีเธอ พ่อฉันก็คงไม่สอนฉัน เราจะเก็บหนังสือนี้ไว้ติดตัวตลอดเวลา ยังเอาไปอวดพ่ออยู่เลยว่าจำได้ไหมว่าพ่อเคยสอน” เธอยิ้ม

สบายดีหรือเปล่าคราวข่าวไม่เคยรู้

สืบดูเธอไม่อยู่ แอบดูแวะมองหา

“หลังจากผ่านยุคสมัยเก่ามาจนถึงยุคสมัยใหม่แล้ว มีใครที่คุณทำหล่นหายไประหว่างยุคหรือระหว่างทางไหม” เราถามหลังจากเห็นสมุดจดเบอร์ของเธอบนโต๊ะ เหตุผลการมีอยู่ของสมุดเล่มนี้เพราะเมื่อก่อนมือถือมีราคาแพง แล้วฟังก์ชันก็จะมีแค่กดโทรออกหรือรับสายได้เท่านั้น ครูดิวพกสมุดจดเบอร์ไปด้วยทุกที่เหมือนเพื่อนสนิท เพื่อจะได้ยืมโทรศัพท์เพื่อนบ้านโทรหาพ่อกับแม่ให้มารับ 

“ถามถึงคนที่ไม่ได้ติดต่อแล้วเหรอ คือถึงวัยหนึ่งมันก็จะมีคนที่เราไม่ได้โทรหาแล้วเพราะห่างหายกันไป เพื่อนมัธยมจะอยู่กันสามสี่คนรอบตัว เข้ามหา’ลัยก็แยกย้ายไป ยิ่งวัยทำงานเราก็เจอสังคมในที่ทำงาน เพื่อนร่วมงานที่ต้องโฟกัส คืองานมันผูกคนเอาไว้ด้วยกัน การที่เรารู้สึกรุนแรงหรือผูกพันกับเพื่อนร่วมงานมันไม่แปลกหรอก 

“แต่เชื่อเถอะวันหนึ่งเราก็ต้องย้ายออกไปทำงานที่อื่น แล้วมันก็จะไม่มีความรู้สึกเหมือนเพื่อนมัธยมหรือมหา’ลัยที่โตมาด้วยกันจนมีความสัมพันธ์ที่ยาวนานกว่า”

“มีเบอร์ของใครที่คุณไม่ได้กดโทรออกแล้วรู้สึกเสียดายไหม” เราถาม

“คุณแม่” ครูดิวเงียบไปพักหนึ่ง “เมื่อสามปีที่แล้วเราสูญเสียคุณแม่ไป แต่รู้มั้ย ก่อนหน้านั้นเราไม่เคยสูญเสียใครที่สำคัญในชีวิต พอเจอทีคือแม่เราเลย หลังจบวันงานศพเรากลัวว่าร่างแม่จะไม่อยู่กับเราแล้ว เรากลัวเราจะเสียสติ เราก็หันไปถามพ่อว่า “พ่อ หนูจะเป็นบ้าไหม” เพราะเราไม่รู้ว่าหลังแม่ไม่อยู่ เราจะกลายเป็นคนอย่างไร ตอนนั้นเราได้เรียนรู้เลยว่าชีวิตมันไม่ได้มีแค่งาน เพราะที่ผ่านมาเราทำงานหนักมาก แต่เราไม่ได้ได้เพื่อท่านมากพอ รู้สึกเสียดาย พออายุมากขึ้น แรงเริ่มน้อยลง เราต้องบาลันซ์ตัวเอง เราจึงบอกตัวเองว่าเราต้องท่องเที่ยวบ่อยขึ้น เราตระหนักว่าแทบจะไม่ได้พาพ่อกับแม่ไปเที่ยวเลย พาไปอีกทีก็ก่อนแม่จะเสีย พาไปได้ไม่กี่ครั้งเอง 

“แม่เราตื่นเต้นมากนะที่ได้ขึ้นเครื่องบิน ได้เห็นสถานที่ใหม่ๆ ทุกอย่างมหัศจรรย์สำหรับแกหมดเลย เรามีความสุขมากที่ได้เห็นแกมีความสุข แล้วก็เสียดายเหมือนกันที่ทำไม่ได้มากไปกว่านั้น” นี่เป็นอีกครั้งที่ครูดิวผ่อนลมหายใจ

“จากเด็กชายดิวที่เขียนไดอารีในวันนั้นสู่นายดิวในวันนี้ คุณรู้สึกว่ามีอะไรในตัวเองที่เปลี่ยนแปลงไปมากที่สุดไหม” เราถาม 

เธอนั่งนิ่งเหมือนกำลังคิดทบทวนคำตอบ “มันคงเปลี่ยนไปตามวัยนะ ตอนมัธยมก็จะเป็นเพื่อนที่สำคัญที่สุด ตอนมหา’ลัยก็จะเป็นวัยที่อิสระมากที่สุด แล้วเราก็เชื่อว่าหลายคนอยากกลับไปเรียนใหม่ เพราะโลกของการทำงานมันหนักเกินไป เรารู้สึกว่าตอนนั้นมันมีความสุขมากกว่า แต่พอทำงานแล้วก็กลายเป็นอีกคนหนึ่ง อาจจะเป็นคนที่เราไม่ชอบก็ได้ 

“วัยเรียนจบใหม่แล้วทำงานมันคือการทดลองใช้ชีวิตก่อนอายุ 30 ปี อย่าคิดว่ายังอายุแค่ 20 กว่าแล้วจะมีเวลาเยอะ เพราะเมื่ออายุ 30 ปีแล้ว แรงจะน้อยลง มีสมองคิดกับมันน้อยลง มันคือวัยของการก่อร่างสร้างตัว ก่อนที่จะมั่นคงแข็งแรงในอายุ 40 ปี เราเองก็เปลี่ยนไปเยอะจากคนที่เขียนไดอารี แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนคือความแน่วแน่ในตัวเองมาเสมอ”

สถานะผู้ใช้ (ออนไลน์)

Writer เขียนว่า: ทุกวันนี้ดิวจะยังเขียนไดอารีอยู่ไหม

DEW เขียนว่า: ตอนนี้ไม่ได้เขียนแล้ว เพราะเปลี่ยนไปตามเทคโนโลยี ต้องยอมรับว่ามันก็เปลี่ยนนิสัยฉันไปนะ เหมือนเปลี่ยนไปตาม Device ที่ฉันอยู่ 

Writer เขียนว่า: แอบน่าเสียดายนิดๆ นะ แต่ไม่เป็นไร อย่างนั้นมาทิ้งท้ายก่อนจะลากันไปได้มั้ย ดิวช่วยเขียนไดอารีถึงเด็กชายดิวในวันเก่าหน่อยสิ เผื่อว่าเขากำลังอ่านอยู่ 

DEW เขียนว่า: เด็กชายดิวน่าเอ็นดูดีนะ เขาเป็นคนเพื่อนน้อย เป็นคนมีความคิดของตัวเอง แต่ไม่มีชีวิตที่อยากจะเป็น นี่เป็นเรื่องที่น่าเสียดายนะ 

Writer เขียนว่า: T-T เขียนถึงตัวเองในอนาคตแทนดีกว่า หลังหมดปี 2025 ไป ดิวตั้งใจจะทำอะไรเหรอ 

DEW เขียนว่า: ตั้งใจว่าหลังจากนี้จะพาตัวเองไปใช้ชีวิตให้มากขึ้นแล้ว ^ . ^ ไปแล้วนะ ไม่รู้จะได้เจอกันอีกมั้ย แต่หวังว่าจะสบายดีอยู่เสมอ 

Writer เขียนว่า: ขอให้เป็นการใช้ชีวิตที่ดีของดิวเช่นกัน ดีใจที่ได้อยู่ในความทรงจำของดิว 

หน้าไดอารีสิ้นสุดลงแล้ว 

แต่เรารู้ว่าชีวิตของครูดิวจะยังคงดำเนินต่อไปบนโลกภายนอกที่กว้างใหญ่

หวังว่าโลกจะใจดีกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ :’)

The post สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่า ‘ไดอารี’ โลกทั้งใบของ ‘ครูดิว – ชัยธวัช’  appeared first on a day magazine.

เรากำลังถูกต้นหญ้าสูงล้อมหลัง โกดังกว้างขวางล้อมซ้ายล้อมขวา ลองทายดูไหมว่าอะไรที่ล้อมหน้าอยู่

สวัสดีครับ ‘แก่-ศราวุธ แก้วน้ำเย็น’ เป็น Production Design อยู่บริษัทพันธุ์ทางอาร์ตเวิร์ค

สิบเอ็ดโมงเป็นเวลาที่เราเจอตัวเขา

สิบเอ็ดโมงสิบเจ็ดนาทีเป็นเวลาที่เริ่มสนทนากัน 

ด้วยเพราะเขาต้องจัดของเข้าออก ย้ายชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปมา ทั้งต้องรื้อของออกมาใหม่เมื่อเราถามหาชิ้นที่อยากอวด โชคดีที่เขาเลือกหยิบออกมาไม่เกินสิบชิ้นจากจำนวนมากกว่าแสนชิ้นในโกดัง และโชคดีที่เขาไม่เหงื่อท่วมตัวไปเสียก่อน

สถาปัตยกรรมบริษัทพันธุ์ทางอาร์ตเวิร์กส่วนใหญ่นั้นเป็นปูนเปลือย มันโล่งโปร่งโอ่อ่าจนไม่รู้ว่ากินพื้นที่ทั้งหมดไปกี่ตารางเมตร และยังไม่นับรวมโกดังฝั่งถนนตรงข้ามเสียด้วยซ้ำ พูดให้เวอร์ไว้ก่อนว่าแม้ไม่เห็นหน้าผู้เป็นเจ้าของก็รู้ว่าเขามีฐานะอย่างมหาเศรษฐี 

ถูกที่ชายในเชิ้ตดำร่ำรวย แต่ใช่แค่เขาร่ำรวยเงินทอง เขาร่ำรวยเพื่อนฝูง ร่ำรวยประสบการณ์ และร่ำรวยด้วยทัศนคติที่ไม่บิดพลิ้วในตัวเอง 

ตลอดการสนทนาเราแทบไม่ต้องเอ่ยคำสงสัย แก่ปอกมันออกจนหมดเปลือกถึงชีวิตที่ผันผ่าน ถึงสิ่งของอันเป็นที่รัก ทั้งวาทศิลป์จากปากเขาก็ช่างเจิดจรัส ยิ่งถ้อยคำร่วงหล่นยิ่งทำให้รู้ถึงความหมายที่ลึกซึ้งลงไปอีก แต่ใครเลยจะรู้ว่าก่อนหน้าที่เขาจะเป็นเจ้าของโกดังแดนหนอกจอก เขาเคยเป็นใครมาก่อน ใครเลยจะรู้ว่าก่อนหน้าที่เขาจะเป็นผู้มีชื่อในการทำพร็อปประกอบเบื้องหลังฉาก เขาต้องเผชิญอะไรมา

หากสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจไม่ใช่ความลุ่มหลงในโลกแห่งศิลป์

หากสิ่งที่ต้องฝ่ากว่าจะถึงฝันคือความอดอยากปากแห้ง

“ถามว่าของทุกอย่างมีผลกระทบกับชีวิตเราไหม ถ้าให้เลือกของทุกอย่างที่มีกับพรุ่งนี้ตื่นเช้ามีงานทำ เราเลือกตื่นเช้ามีงานทำ เราทิ้งของได้หมดเลย ตอบยากมากว่าของชิ้นไหนมีผลต่อจิตใจเรา เรารู้สึกว่ามันไม่มีอะไรมีผลกับเราแล้ว ความทรงจำมันอาจจะแค่เปิดตู้มาดูแล้วก็โอ! เราเคยซื้อของชิ้นนี้ด้วยเหรอ

“เราเป็นคนเคารพสิ่งของมาก เพราะของทุกชิ้นที่เรามีมันเป็นของมือสองแทบทั้งหมดเลย จิตวิญญาณข้างในของเหล่านี้ทำให้เรามีกิน” แก่บอก

สุนัขพันทาง (น.) 

อุปนิสัยร่อนเร่พเนจร

เราเรียนจบศิลปะสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ วิทยาลัยช่างศิลปลาดกระบัง หลังเรียนจบก็มาเป็นคนทำ Mockup จริงๆ เราจะอยู่ในพาร์ต Prop Department ที่คอยผลิตข้าวของที่หาซื้อไม่ได้และอุปกรณ์ประกอบฉาก

ขณะที่เรียนเราก็ตั้งแก๊งรับงานศิลปะกับกลุ่มเพื่อนที่มาจากหลายสาขา ทั้งเพนต์ ปั้น ภาพพิมพ์ แต่ทุกคนก็รุ่นเดียวกัน คณะเดียวกันหมด รับงานไม่เลือกชนิดที่ใครจะเรียกไปทาสี ยกของก็ไป ตอนนี้หลายคนก็เลิกทำไปแล้วนะ จะมี ‘บังฤทธิ์-อิสระพงษ์ เอี่ยมอิทธิพล’ เนี่ยที่แน่นเหนียวจนอยู่ด้วยกันมาถึงปัจจุบัน ต้องบอกก่อนว่ายุคสมัยเรามันไม่สามารถเลือกช่องทางอะไรได้มาก งานการหายาก มีอยู่สองทางให้เลือกว่าจะเป็นศิลปินหรือทำงานรับจ้าง เราเลือกอย่างหลัง เลือกที่จะมักน้อย ทำงานรายวัน ช่วยรุ่นพี่ทำงานในกองต่างๆ 

แต่เหตุเกิดแรกของอาชีพเราเลยนะ คือการทำงานในโรงงานไฟเบอร์กลาสที่รุ่นพี่ให้ไปช่วยปั้น เป็นงานแกะโฟมให้เป็นรูปปราสาท แล้วตอนนั้นเราก็ดันเป็นช่างแกะโฟมคนเดียวที่ไปทำ มันมีเหตุการณ์ตลกหนึ่งเกิดขึ้นด้วย (แก่หัวเราะนำ) ตลกจนถึงทุกวันนี้ก็ยังถูก ‘พี่ป้อม-กระเบนราหู’ แซวอยู่เลย เขาเป็นช่างภาพในหนัง แล้วก็เป็นรุ่นพี่เราที่ช่างศิลป์ลาดกระบัง เขามาบล็อกช็อตเวลากลางวันแล้วเจอเราที่กำลังลากซุงอยู่ คือเราเอาเชือกมัดเอวเหมือนช้างเลยเพราะไม้ที่ต้องขนมันเยอะมาก เขาก็ทักว่าน้องทำอะไรอะ! เราก็บอกพี่เขาสั่งให้เคลียร์กองไม้ แต่คนอื่นหลับอยู่ เราก็เลยมาทำก่อน จากนั้นก็ให้ฉายาเราว่าไอน้องลากซุง 

หลังหนังถ่ายจบเราก็อยู่กับพี่ป้อมตลอด คือเรียกว่าไม่ได้กลับบ้านเป็นเดือน ต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่ทุกอาทิตย์ แล้ววันหนึ่งพี่ป้อมก็พาเราไปส่งที่บ้านเพื่อเซตอัปงานโฆษณา แล้วมันเป็นบ้าน ‘พี่เอก-เอี่ยมชื่น’ ผู้ออกแบบงานสร้างมหา’ลัยเหมืองแร่ ความน่าตกใจก็คือที่ผ่านมาเราทำงานในโรงงานผลิตของพี่เขามาโดยตลอดแบบที่ไม่เคยรู้เลย จบงานนี้เราก็เที่ยวเตร่ทำงานอยู่ในกองซีรีส์เกาหลี หนังฝรั่งกับรุ่นพี่เหมือนเดิม แล้วก็ได้ไปทำงานในกองละครเรื่องแรก ‘คุณชายรณพีร์’ ที่พูดไปทั้งหมดนี่ยังอยู่ในตำแหน่งเด็กยกของนะ แต่เป็นเด็กยกของที่สามารถทำสีได้ เรามีหน้าที่ทำของให้ดูสกปรก ทำตู้ให้ดูเก่า ทำให้มันขึ้นสนิม เพราะเรื่องที่ทำมันย้อนยุคทั้งนั้นเลย ฟังดูจะง่ายนะ แต่ถ้าไม่เรียนศิลปะมาก็ยาก เราทำเยอะจนถึงขั้นตั้งชื่อให้ตัวเองใหม่ว่าแก่เก่า!

ขณะที่เราทำงาน บังฤทธิ์ก็ยังเรียนไม่จบ แต่พอเขาเรียนจบก็มาเสริมทัพทำงานด้วยกัน แล้วเราก็ใส่เสื้อทีมพันธุ์ทางกันอยู่สองคน ซึ่งไม่มีบริษัทนะ (หัวเราะ) เวลาแนะนำตัวก็จะบอกว่าผม ‘แก่-พันธุ์ทาง’ ครับ! 

สิ่งมีชีวิตศรัทธาสิ่งไม่มีชีวิต

บรรทัดเหล่านั้นเป็นชีวประวัติย่อยสั้นของแก่ในอายุยี่สิบกว่า 

บรรทัดเหล่านี้เป็นความช่ำชองขนาดยาวของแก่ในอายุสี่สิบ

“คุณเซตของหรือเซตฉากที่ไม่มีชีวิตให้มันดูมีชีวิตได้อย่างไร” เราถามขณะเหลือบมองทั่วโกดังที่ทำเอาตาลายอย่างไม่รู้ว่าจะจดจ้องอะไรก่อนดี 

เพราะของทั้งหมดไม่ได้ถูกวางระเกะระกะหรือโยนให้กองรวมกัน หากแต่มันถูกเรียงจัดประเภทเป็นระเบียบเหมือนชั้นวางในห้างไม่มีผิด เราถึงได้รู้ว่าทุกสิ่งคงสำคัญมันถึงได้มานั่งอยู่ในสถานที่ของแก่

เช่นกันกับทีมงานมากกว่าสิบชีวิตที่ส่งเสียงจอแจอยู่นอกโกดัง พวกเขากำลังชักธงพันธุ์ทางขึ้นมา และมันชูช่อสง่าอยู่กลางฟ้าโปร่งแล้ว ความเป็นพันธุ์ทาง ณ ขณะนี้จึงดูขลังเข้าไปใหญ่

แก่เงยหน้ามองของบนชั้นสอง เขายิ้มปริ่มอย่างภูมิอกภูมิใจ “หลังเราทำงานได้สักพักก็เริ่มซึมซับว่าคำว่าแอกชันคืออะไร บทคืออะไร การถ่ายทำคืออะไร เริ่มศึกษาในสายงานไปเรื่อยๆ สิ่งที่เราได้คืออะไรรู้ไหม คือการเรียนรู้อย่างแท้จริงจากพี่เอก ทุกครั้งที่เขาสั่งให้ทำอะไรจะไม่เคยจบแค่ว่าอยากได้ไฟฉายหนึ่งกระบอกไปวางในฉาก แต่เขาจะบอกเสมอว่าเราคือคนสร้างโลก เราคือคนสร้างบรรยากาศในภาพยนตร์ สิ่งที่เราเอาไปวางมันมีเรื่องราวทั้งหมด

“เช่นนางเอกเดินออกจากบ้านไปตลาด อย่างนั้นนางเอกจะต้องมีกระเป๋าไหม บ้านเขาเป็นอย่างไร สมมติพี่เอกบอกว่าเขาเป็นคนมุสลิม เกิดที่เขตหนองจอก บ้านเขาอาจจะต้องเซตอัปไปด้วยโลกแห่งความเป็นมุสลิม โดยที่ไม่ต้องตะโกนบอกใครเลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นมุสลิม มันถูกเล่าผ่านสิ่งของ นั่นคือเสน่ห์ในการสร้างชีวิตให้แก่สิ่งของ 

“แล้วเราจะทำอย่างไรให้สิ่งของเหล่านั้นมีชีวิต ไม่ยาก! ทำสิ่งของเหล่านั้นให้ตัวแสดงเชื่อว่าสิ่งนั้นคือของๆ เขา เราพูดเสมอว่าการสร้างฉาก เซตอัป เขียนแบบฉาก และโลกทั้งใบ ถ้าตัวแสดงไม่เชื่อ เราก็ไม่สามารถทำให้คนดูเชื่อได้เลยว่าเขากำลังดูอะไรอยู่ พูดแบบหยาบๆ นักแสดงคนนั้นอาจจะหยิบหมูขึ้นมาทั้งที่เขาเป็นมุสลิม มันก็ไม่ใช่ชีวิตของเขาแล้ว เพราะฉะนั้นดีเทลเหล่านี้มันทำให้สิ่งของบางอย่างถูกเล่าอย่างมีชีวิต จากคนดูดูแล้วมันมีชีวิต จากนักแสดงเล่นแล้วมันมีชีวิต

“เหมือนเราทำห้องๆ หนึ่งที่เป็นห้องของหญิงตาบอด เราเซตห้องสวยเลย ไดเรกชันดี แต่ห้องนั้นทั้งห้องมีเหลี่ยมคมของเก้าอี้ โต๊ะทุกตัวมีความแหลม ขาโต๊ะยื่นออกเกะกะมันก็ไม่ใช่แล้ว ซึ่งคนดูบางคนอาจไม่รู้ด้วยซ้ำ แต่คือถ้าเรามีผ้าคลุมขอบโต๊ะไม่ให้หญิงตาบอดเดินชน เซตอัปให้เก้าอี้ห่างจากโต๊ะ มันดูเป็นเรื่องผิดสังเกต แต่ถูกฟังก์ชันของคนตาบอด ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เราพยายามทำเสมอในการเซตอัป ทุกครั้งเราจะตรวจเสมอว่าของทั้งหมดใช้ได้จริงมั้ย เก้าอี้นั่งได้ไหม เราต้องเอาชีวิตเข้าไปอยู่ในโลกเหล่านั้น 

“เราคิดว่ากองถ่าย คืองานกลุ่ม แม้กระทั่งนักแสดงก็คือหนึ่งในทีมงาน ถ้าทุกคนแย่งกันเป็นพระเอก งานก็คงจะไม่สำเร็จ เรารู้สึกว่าความสำเร็จของอาชีพเราไม่ใช่เงิน พูดเหมือนคนรวยเนอะ (หัวเราะ) ความสำเร็จของเรา คือเราคิดอะไรแล้วได้ผลอะไร คนที่เห็นรู้สึกถึงสิ่งที่เราส่งต่อไหม ถ้ารู้สึกก็เข้าล็อกแล้ว”

“คุณมีวิธีวัดอย่างไรว่าฉากของคุณเชื่อได้แล้ว มันจริงที่สุดแล้ว” แม้คำถามจะยังไม่สิ้นประโยค ชายระเบิดหูก็ตอบได้อย่างรวดเร็ว  

“เราพูดกับทีมงานเสมอว่าอยากให้นักแสดงได้ลองใช้ชีวิตของเขาก่อนจะเข้าฉากนะ เราต้องแสดงความไม่รู้เสมอก่อนจะรู้ ยกตัวอย่างห้องทำงานของ ‘สันติ’ ในซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ เราคิดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับความสวยงาม แต่ใส่ใจกับฟังก์ชันทั้งหมด อะไรควรวางไว้ตรงไหน ซึ่งนักแสดงก็เข้าไปลองใช้ชีวิตในห้องนั้น 

“หรืออย่างหนัง ‘Anatomy of Time’ จะมีลุงป่วยติดเตียงคนหนึ่งที่เป็นทหารเก่า เขาอยู่ในบ้านทรง 80 ดูโบราณ เดินเข้าไปจะเจอเตียงตั้งอยู่กลางบ้านที่เป็นห้องรับแขกเลย โลกของเขาอยู่ในนั้นทั้งหมด ทั้งถ้วยรางวัล บัตรติดยศเก่า ปืนในลิ้นชัก แล้วเราจะทำอย่างไรให้คนดูเชื่อ ทำให้นักแสดงเชื่อ ก็แค่ให้เขามาใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นหนึ่งเดือน ปล่อยให้บรรยากาศเริ่มเข้าที่ของมันเอง เช่น ไม่ตัดต้นไม้เล็กๆ ไม่กวาดหน้าบ้าน มันจะแสดงให้เห็นว่าไม่มีใครดูแลสิ่งรอบตัวแล้ว ไม่มีใครดูแลบ้านหลังนี้ เพราะทุกคนหันมาดูแลลุงติดเตียงกันหมดแล้ว เราคิดว่าภาพที่ได้มันคงจะออกมาเหงา ออกมาเศร้าดีเนอะ แล้วมันก็ออกมาเป็นแบบนั้นจริงๆ” 

เป็นอันได้เวลาเปิดกรุของเก่าของแก่ มาลองดูกันเสียหน่อยว่าผลงานที่เขาอยากอวดจะสมจริงจริงไหม แล้วเพราะอะไรพวกมันถึงได้ถูกติดยศจากบรรดาของทั้งหมดจนเขายกมาให้เราเห็นกับตาเนื้อ 

เราจะดำดิ่งไปในห้วงความทรงจำของนักสร้างของด้วยกัน

เริ่มจากควายตัวดำเกือบเมี่ยมขนาดใหญ่ที่สะดุดตาที่สุด

ควายไถ่ชีวิตคน

ถ้านับอายุเขาตอนนี้น่าจะเป็นสิบปีแล้วนะ เพราะเขาอยู่ตั้งแต่หนัง ‘แสงกระสือ’ ปี 2562 ตอนนั้นมีรุ่นพี่คนหนึ่งทาบทามเราไปเป็น Art Director แต่คนจะเรียกเราว่าเป็น Production Design แล้วพี่คนที่ชวนเราเขาดันไม่ว่าง เราก็เลยไปชวนคนมาจอยตำแหน่งกันอีกสามคน แต่ผู้กำกับเขาไม่รู้จักเราเลย มันทำให้ความกดดันเราสูงมาก 

โจทย์คือนางเอกที่เป็นกระสือจะออกมากินไส้ควาย เราไม่รู้จะทำอย่างไร คนบอกว่าให้ไปซื้อควายจริงที่ถูกฆ่ามาเลย ราคาอยู่ที่หลักหมื่น แต่เราคิดในใจว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะฟรีซกลิ่น แล้วนักแสดงจะเอาหัวเข้าไปในท้องควายจริงเพื่อกินไส้เหรอ ไม่! เราจะทำ Mockup ด้วยความที่เราทำมันมาเป็นสิบปีแล้ว เราคิดว่าเราทำได้ ซึ่งพอเอาเข้าจริงมันทำไม่ได้ด้วยเวลาที่มันบีบ เราก็บอกทีมงานว่าไปโรงฆ่าสัตว์กัน แต่เราไม่ได้ไปฆ่าสัตว์นะ เราไปขอยืนดูวิธีการฆ่าสัตว์ว่าทำอย่างไร เห็นว่าเขาตัดหัวเก็บไว้ เพราะมันเป็นสิ่งที่คนทิ้ง ไม่มีใครกิน เราก็เลยขอซื้อมาในราคาหลักพัน 

ก่อนหน้านั้นเราไปหาข้อมูลเกี่ยวกับการสตัฟฟ์สัตว์มาแล้ว เราก็โทรหาหมอสตัฟฟ์สัตว์ เขาเป็นคนอินเดีย ดูมีเรื่องมีราวสุดๆ (หัวเราะ) เขาบอกว่าต้องสตัฟฟ์ภายใน 24 ชั่วโมง เราก็ขับรถไปซอยนานาตอนตีสองเลย เขาก็เอามันใส่หม้อต้มทำการสตัฟฟ์ให้เรา ได้หัวควายแล้ว! มาทำส่วนตัวควายต่อกัน ความน่าตกใจ คือมันไม่เหมือน! ทำอย่างไรก็ไม่เหมือน ผู้กำกับก็ตามขอดูอัปเดตควาย แต่เราไม่มีอัปเดตให้เขาเลย

จนถึงวันถ่ายเขาแทบจะไม่คุยกับเรา เพราะเขารู้สึกว่ามันจะถ่ายทำไม่ได้ เราก็คิดว่าทำอย่างไรดีๆ จนอ๋อ! สิ่งที่ลืมไปคือมันไม่มีควายตัวไหนสะอาดหรอก เราก็ไปเอาดินจากปลักควายที่เป็นสถานที่ถ่ายทำ คือมีควายจริงเดินอยู่ตรงนั้นเลย ส่วนควายของเรานอนอยู่ เราเอาดินทา สาดเลือด เอาไส้ไปต้มก่อนจะคลุกเลือดที่เป็นน้ำสีผสมอาหาร แล้วก็ยัดเข้าไปในท้องควาย แต่แยกไส้อีกชุดหนึ่งที่จะให้นักแสดงกิน

ความมันคืออะไรรู้ไหม หลังผู้กำกับและนักแสดงเข้ามาเซตอัปก็ยังถ่ายทำไม่ได้ เพราะควายอีกตัวที่มีชีวิตจริงๆ ในคอกมันกลัวควายที่เราทำขึ้นมา มันเห็นเพื่อนมันตาย แสดงว่ามันเชื่อแล้ว! ผู้กำกับถึงเชื่อ สิ่งที่เราคิดทั้งหมดก็เกิดขึ้นจริง นักแสดงเขากล้าเอาหน้าเข้าไปในหัวควายที่เป็นโฟม อีกเรื่องคือขณะถ่ายทำ กล้องมันต้องเลียบไปกับพื้นมากๆ ตอนนั้นนวัตกรรมที่ง่ายที่สุด คือขุดดินแล้วเอากล้องสอดเข้าไป เพื่อถ่ายให้เห็นหน้านักแสดง กลายเป็นว่าควายที่ทำขึ้นมามันยกเข้ายกออกได้ ปรับเปลี่ยนหน้ากองได้เป็นอย่างดี เราชนะ! 

 หลังหนังฉายเราก็โพสต์ภาพที่ถ่ายรูปกับควายลงเฟซบุ๊ก ตอนนั้นมันก็ขึ้นเตือนไม่ให้โพสต์นะ คนที่รักสัตว์ รักควายก็เข้ามาด่าเราเต็มเลยว่าทำไมฆ่าควาย ซึ่งจริงๆ มันคือควายปลอม! เราทำควายตัวนี้ในงบสองหมื่นห้าเองด้วย ถ้าไปจ้างคนทำคงเสียเป็นแสนเลย 

ทุกวันนี้เขาเป็นดาราของบ้านเราไปแล้วนะ (ชี้น้องควาย) นี่ก็เพิ่งกลับมาหลังไปโชว์ตัวที่เดอะมอลล์บางกะปิ ค่าตัวเขาไม่ถูกนะครับผม แล้วบ้านเราก็มีควายตัวเดียวที่เป็น Mockup ด้วย ในหนัง ‘ช.พ.๑ สมรภูมิคืนชีพ’ ‘ร่างทรง’ ก็ใช้ควายตัวนี้ 

ทุกครั้งที่เรามองควายตัวนี้ มันคือโห! นี่เรามาไกลมากเลย แรกๆ เราสร้างควายตัวนี้ที่หน้าบ้านเพราะไม่มีพื้นที่ ต้องทำกันกลางถนนในซอยกับบังฤทธิ์ รถมาก็ต้องเก็บของยกของออก ปัจจุบันเขามาตั้งอยู่ที่นี่กับเราแล้ว มันเกินสิ่งที่เราคิดไปเยอะมาก เวลาเขาไปแสดงตัวที่ไหน เราก็จะโพสต์เฟซบุ๊กว่าวันนี้ทำมาหากินอีกแล้วนะ (หัวเราะ) เขาทำเงินให้เราหลายแสนแล้ว เพราะมีคนเอาไปใช้เป็นยี่สิบสามสิบครั้งเลย

ตราชั่งวางเงินล้าน

เราให้โจทย์กับทีมงานและคุยกับผู้กำกับว่าอยากได้ตราชั่งที่ดูทรงเวลาหน่อย มันเป็นตราชั่งของตัวละคร ‘สันติ’ ในซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ ที่เขาได้มาจากเหมืองทราย ฟังก์ชันที่ตราชั่งต้องมีคือความเสถียรที่สามารถวางเงินหนึ่งล้านบาทให้เท่ากับหนึ่งกิโล ซึ่งเราเทสกับตราชั่งปกติแล้วมันไม่ถึง เพราะไม่ใช่ตราชั่งดิจิทัล เราก็พยายามหาวิธีให้เลขมันควบคุมได้จากด้านหลัง เงินหนึ่งล้านในบทมันจะถูกแอบอยู่ด้านในตราชั่งด้วย 

ของชิ้นนี้ย้ำเตือนว่าเวลาเราทำงานจะคิดว่าตัวเองเป็นเด็กเสมอ เราไม่เคยบอกเลยว่าเราทำหนังมาเยอะแล้วเราก็เป็นรุ่นใหญ่ เรารู้สึกว่ามันคือเรื่องใหม่ บทใหม่ โลกใบใหม่ เหมือนเด็กคนหนึ่งที่โตขึ้นมาแล้วรู้จักกับคำว่าช้อนส้อม สัมผัสกับช้อนแรก มันก็คงเป็นเรื่องใหม่ การทำหนังเรื่องใหม่สำหรับเราถึงเป็นแบบนั้นเสมอ เรามีความกลัว ความกดดัน ยิ่งได้อ่านบทซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ เราก็พูดกับตัวเองว่าทำไมถึงเป็นเรา มันงงกับตัวเองนะว่าน่าจะเป็น Production design ที่เก่งกว่า อายุเยอะกว่า มีความโดดเด่นมากกว่าสิ มันน่าจะไม่ใช่เราหรือเปล่า 

แล้วตอนนั้นก็เพิ่งทำซีนสุดท้ายซีรีส์ ‘อย่ากลับบ้าน’ ด้วย ทีมงานไม่มีกำลังใจในการทำงานเลย มันเหนื่อยต่อเนื่องมากแบบไม่ได้พัก แต่เราไปเพราะอะไรรู้ไหม ร้อนเงิน! (หัวเราะ) เปล่าหรอก คืออยากมีอาชีพ อยากมีชีวิตที่ดีขึ้น แล้วก็รู้สึกโชคดีมากที่ได้ทำซีรีส์นี้ ช่วงเวลานั้นเราได้พัฒนาตัวเอง เจอมิตรภาพจากการพูดคุย 

กวนอูเทพเจ้านักสู้

ในซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ จะมีกวนอูวางอยู่สามองค์ องค์ที่หนึ่งเป็นของเสี่ยเหมืองทราย องค์ที่สองคือของเสี่ยคณินที่จะมีความ Luxury หน่อย องค์สุดท้ายจะอยู่ในบ้านเสี่ยจางที่ประเทศจีน แต่เซตอัปในประเทศไทยนะ เป็นองค์ที่มีความสูงห้าเมตร 

เรากำลังจะบอกว่ากวนอูเป็นเทพเจ้าแห่งความซื่อสัตย์ เป็นนักสู้ และนักรบ ทั้งสามคนต่างก็เป็นนักสู้ในสายตาเรา ซึ่งผู้กำกับเขาไม่คิดขนาดเรา (หัวเราะ) เขาก็อำนะว่าไหน! กวนอูอีกแล้วเหรอ เราบอกว่าอยากจะวางไว้ในบ้านของสามคนนี้ให้ได้ อยากย้ำเตือนคนดูว่าเสี่ยเหมืองทราย เสี่ยคณิน และสันติ พวกเขาทั้งหมดเป็นนักสู้ 

แต่ก็ไม่ได้ศึกษาเรื่องเทพเจ้ากวนอูขนาดนั้นนะ รู้แค่ว่าเขาแสดงถึงความซื่อสัตย์ เที่ยงตรง น่าจะแทนค่าของผู้ชายได้ แล้วถ้าสังเกตหนังมาเฟียฮ่องกงหลายๆ เรื่อง เรามักจะเห็นซีนที่มาเฟียยกทั้งสำนักไปกราบไหว้เทพเจ้ากวนอูกัน เรารู้สึกว่ามันเท่! ถ้ามาอยู่ในหนังเราก็คงจะเท่ เราชอบแทรกสัญลักษณ์ พร็อป ความเชื่อ หรืออะไรที่เป็นรสนิยมของเราเข้าไปในงาน แต่จะไม่ให้เขาขโมยซีน เพราะสุดท้ายแล้วคนดูก็ดูนักแสดง เราคือบรรยากาศ คือสัญลักษณ์ที่เสริมเขา กองหน้าคือนักแสดงที่ออกมาตะโกน กองหลังคืออาร์ต! 

เมื่อก่อนเราก็ไม่ได้นับถือท่าน แต่ตอนนี้นับถือแล้ว (หัวเราะ) มีเทพเจ้ากวนอูวางไว้เต็มบ้านเลย ทั้งเซรามิก ไม้ ไฟเบอร์กลาส เห็นองค์ใหญ่ที่อยู่กลางโกดังไหม ทุกครั้งที่เราเดินเข้ามาแล้วมองก็จะรู้สึกว่ามันสู้ดีว่ะ! ทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้นในการที่จะสู้ชีวิตจากการมองเขา เพราะเขาก็คือนักรบ แล้วเราก็ฟรีซตัวเองให้เป็นนักรบเสมอ เพราะเราอยู่ภายใต้ระบอบ ภายใต้การศึกษา และประเทศที่ต้องต่อสู้ เรามักจะบอกกับทุกคนว่าถ้าไม่สู้ก็อดตาย 

หลายคนชอบถามว่ามีทฤษฎีอะไร มันเริ่มจากอันดับแรกคือการไม่มีกินไง แล้วจะทำอย่างไรให้มีกิน ก็ต้องทำงานให้มันดีสิ ไม่อย่างนั้นใครจะจ้างเราต่อ นี่เป็นเหตุผลเดียวของเราเลย ตื่นเช้ามาเห็นแอปธนาคารในมือถือที่มันก็สร้างแพสชันให้แล้ว ธนาคารนี้ก็จะเก็บค่าผ่อน ธนาคารนั้นก็จะเก็บค่าผ่อน ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง

การเรียนศิลปะไม่ได้ทำให้เราเรียนรู้แค่ศิลปะ แต่เราได้เรียนรู้ชีวิต ชีวิตของจริงมันแจ๋วกว่าการระบายสีอยู่แล้ว 

ซองบุหรี่พระจันทร์และแฟนพันธุ์แท้โค้ก

เป็นอุปกรณ์ Mockup เล็กๆ น้อยๆ ของเรา เวลาคนดูหนังมักจะชอบแคปเจอร์โมเมนต์ของหนัง มันไม่เหมือนการดูหนังสมัยก่อนที่ต้องผ่านโรงหนัง รอแผ่นออก หรือรอจนกว่าจะถึง Big Cinema ปัจจุบันคือกดแคปเจอร์จากหน้าจอกันได้หมดแล้ว มันทำให้เกิดการแข่งขันของทีมอาร์ต ทั้งหลายแผนก หลายบริษัทแข่งขันกันสูงมากในเรื่องการใส่รายละเอียดของพร็อปให้มันสมจริง

อย่างนี่เป็นซองบุหรี่ ‘The Moon’ เป็นบุหรี่โบราณที่ไปอยู่ในหนัง ‘มนต์รักนักพากย์’ แล้วมันเป็นของจริง คนดูที่ทันบุหรี่พระจันทร์ เขาจะโห! มันไปหามาได้อย่างไร เจ๋ง! เห็นแล้วคิดถึงปู่

มันทำให้เรารู้สึกว่าพร็อปกระจุกกระจิกทรงพลังเสมอเลย แล้วก็เป็นสิ่งที่ผิดพลาดเสมอเลย เวลาเรารีเซิร์ชผิดมันก็ออกมาผิดนะ ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปหมาดๆ เลยคือในซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ เราเอาขวดโค้กไปวางอยู่ในซีนหนึ่ง ตอนนั้นหนังออนแล้วนะ มันก็มีแฟนพันธุ์แท้โค้กทักมาหาผู้กำกับ เขาก็ส่งมาอำเรา แต่เป็นการอำที่เจ็บใจมาก! เพราะขวดโค้กที่เราเอาไปวางมันเป็นของปี 2017 แต่ในซีรีส์คือปี 2016! เรารีบไปหาซื้อมาเลยว่ามันต่างกันตรงไหน มันต่างกันนิดเดียวจริงๆ ถ้าไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้นี่แทบไม่มีใครรู้แน่ๆ 

สุดท้ายแล้วมันคือ Digital Footprint สิ่งที่เราทำมันย้อนกลับมาหาตัวเราหมดเลย รู้สึกว่ามึงง่ายไม่ได้แล้วนะในโลกปัจจุบัน เราต้องใส่ใจให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ 

เรายังยืนยันที่จะทำหนังให้มันสมจริงที่สุด ทุกครั้งที่หมดไฟหรืออยากศึกษาเรื่องพร็อป เราจะกลับไปเปิดหนัง ‘มหา’ลัยเหมืองแร่’ หนังมันใหม่เสมอและไม่เคยมีความผิดพลาดเลย เพราะทีมงานเขาตั้งใจมากๆ ก็อยากให้วันหนึ่งมีเด็กมาดูผลงานเรา แล้วบอกว่าขอบคุณมาก ดูหนังที่พี่แก่ทำแล้วมีแพสชันมากเหมือนกันนะ

รูปไก่ขันและรูปนกกระเรียนเรียกนักประมูล

พร็อปทั้งสองรูป คือเราเริ่มไอเดีย คิดโครงสร้าง วาดฟอร์ม ทำการค้นหาในทุกมหาวิทยาลัยศิลปะ ของานน้องนักศึกษามาดูเหมือนเป็นการส่งเข้าชิง แล้วก็คัดเลือกจนได้ของนักศึกษาพระจอมเกล้าลาดกระบังที่เขียนรูปไก่ นักศึกษาเพาะช่างเขียนรูปนกกระเรียน จริงๆ ทำไม่ทันเวลาก็เลยต้องช่วยกัน ช่วยกันเขียนอยู่สามสี่วัน

แล้วเราก็เก็บรูปไว้ในโรงพร็อปหลังจากซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ ถ่ายทำเสร็จ มันก็มีน้องคนหนึ่งเข้ามาเห็น เขาก็ทักว่าพี่! ทำไมไม่เอารูปไปประมูลล่ะ เราก็คิดว่าบ้า! ใครเขาจะซื้อวะ สักพักไม่นานก็มีกองประมูลทักเรามาจริง แต่สมบัติทุกอย่างมันเป็นลิขสิทธิ์เน็ตฟลิกซ์ เราก็คิดว่าถ้าประมูลแล้วได้เงินนะจะเอาเงินไปให้น้องนักศึกษาหรือทำการกุศล อย่างนั้นต้องขออนุญาตเน็ตฟลิกซ์เพื่อให้การประมูลเกิดขึ้นให้ได้ 

จนกระทั่งถึงวันที่รูปของน้องเขาได้ไปประมูล รูปไก่ขายได้สี่ล้านเจ็ดแสนบาท รูปนกกระเรียนได้สองล้านเก้าแสนบาท แล้วเราก็มอบรายได้เป็นทุนการศึกษาให้มหาวิทยาลัย มันคือที่สุดแล้ว! 

เราโทรถามทีมประมูลด้วยว่าใครเป็นคนประมูลรูปไก่ไป เขาบอกว่าเจ้าของบริษัทที่ภูเก็ตดูซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ แล้วก็เห็นรูปไก่ มันติดใจเขามาก ซีรีส์เรื่องนี้ทำให้เขามีแพสชัน เขาถึงกับให้ทุกคนในทีมนั่งดูเลยนะ เป็นการปลุกใจพนักงานให้ฮึดสู้เหมือนสันติ แล้วเขาก็นั่งเครื่องบินมาประมูลเลย ต้องต่อสู้กับนักสะสมคนอื่นอีก แต่เขาจะเอาให้ได้ จนราคาประมูลถึงได้ดีดขึ้นไปขนาดนั้น สุดท้ายรูปไก่ก็ไปแขวนอยู่หน้าบริษัทเขา 

เราไม่คิดเลยว่าของที่ถูกสร้างด้วยทีมอาร์ตเล็กๆ มันจะกลายเป็นความยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้ 

นาฬิกาบอกเวลาอย่ากลับบ้าน

นาฬิกาในซีรีส์ ‘อย่ากลับบ้าน’ เป็นหนึ่งในเมนพร็อปที่ใช้เซตหนัง จำได้ว่าค้นหารูปทรงของนาฬิกาเยอะมาก และในขณะที่เราเริ่มอ่านบท เริ่มทำแบบ เราก็เห็นว่าบทเขียนว่านาฬิกาชี้เลขสามจุดหนึ่งสี่ แล้วผู้กำกับก็ให้ทีมงานไปปรับนาฬิกาทั้งหลังให้ชี้แบบนั้น เราก็งงว่ามันเลขอะไร อ๋อ! ค่าพาย มันเป็นวันเกิดของไอน์สไตน์ด้วย เรามารู้ตอนผู้กำกับถูกสัมภาษณ์ คือเขาปล่อย Easter Egg ไว้ในหนัง

คนก็มาสัมภาษณ์เราด้วยเหมือนกันว่าทำไมบันไดต้องโค้ง ทำไมนาฬิกาต้องเป็นค่าพาย เราจะบอกว่าทุกอย่างทุกซอกในบ้านคนเอาไปตีความหมดเลย นี่ก็เป็นของที่ระลึกอีกอย่างที่เราเก็บไว้ตลอดเหมือนกัน จริงๆ อยากเอาไปตั้งในห้องทำงาน แต่มันไม่ค่อยเข้ากัน (หัวเราะ) 

โคมไฟที่มีทุกบ้าน

นี่เป็นโคมไฟที่มีรูปทรงยุโรปมากได้มาจากตลาดประตูสมบัติ ซึ่งไม่น่าเชื่อว่ามันไปอยู่ในหนังไทยแทบทุกเรื่องของเราเลย เราแอบคิดว่าหรือเป็นหนึ่งในวิธีการประหยัดงบ (หัวเราะ) แล้วเราก็เป็นคนที่ชอบทำเซตที่มันดูไม่เข้ากัน เหมือนห้องนอนห้องหนึ่งที่เราชอบเรียนรู้มันด้วยตัวเอง คงไม่มีห้องไหนที่จะมีแต่ของมินิมอลไปทั้งหมดหรอก อย่างน้อยต้องมีอะไรสักอย่างที่เป็นฟังก์ชันประหลาด บางเรื่องเอาไปยัดอยู่ใต้เตียง แล้วมันก็จะมีแสงเหลืองเรืองออกมาสวย 

ไล่มาจนถึงของชิ้นสุดท้ายแล้ว เราเชื่อว่าพวกมันอาจจะกำลังน้ำตารื้นอยู่ก็ได้ จากถ้อยคำและความทรงจำเปี่ยมล้นของแก่ที่มีร่วมกับของ ราวกับเขาไม่เคยลืมเลยว่าพวกมันพาเขาผ่านอะไรมา ช่างน่าปลื้มปริ่มแทนพวกมันที่ยังถูกปัดฝุ่นให้เหมือนใหม่อยู่เสมอ แม้จะถูกสร้างขึ้นมาให้มีสนิมหรือเป็นของโบราณ 

“หลังจากคุณย้ายมาที่โกดังแล้วได้เห็นพร็อปทั้งหมดของตัวเอง คุณรู้สึกอย่างไร” แล้วผู้ถามก็ยังไม่หยุดขยี้ให้ความอิโมผุดขึ้นมาอีก 

แก่ถอนหายใจพลางยิ้ม “เราสร้างที่นี่กันเองทั้งหมดนะ ตอนขึ้นโกดังก็เก็บกันตั้งแต่พื้นปูนเลย ตอนย้ายของ ย้ายพร็อปนี่โคตรจะลำบาก ใช้หกล้อเกือบสามสิบสี่สิบคัน ใช้เวลาเกือบสองเดือนในการย้าย วางแผนไว้มากมายเลยว่าโซนนั้นแบ่งเป็นของยุคนั้น โซนนี้แบ่งเป็นของยุคนี้ ตัดภาพมาแม่งล้นออกถนนไปหมด คือพื้นที่มันไม่พอ เราจำได้เลยว่าเรานั่งกลางห้อง ขณะที่มีรถขยะมารอข้างหน้า วันนั้นโคตรหดหู่เลยกับการที่ต้องพูดว่าทิ้ง ทิ้ง ทิ้ง” 

“มันเหมือนกับเราต้องปล่อยแล้ว เราเก็บของที่ไม่ทำรายได้ เป็นภาระของเราไว้เยอะมากเลย จนเหลือของจริงๆ ที่ต้องใช้ ทุกครั้งที่เซตหนังจบ เราจะบอกทีมว่าเอากลับบ้านก่อน เพราะทุกอย่างที่หามามันมีเรื่องราวหมด” 

“กับของส่วนตัวคุณตัดสินใจที่จะทิ้งยากเหมือนกันหรือเปล่า” แก่ตอบได้อย่างทันใจเหมือนเคย “ยาก!” 

แล้วเขาก็โบกไม้โบกมือยกใหญ่ “รู้ไหม เรายังเก็บรองเท้าคู่แรกที่ซื้อมาเมื่อห้าหกปีที่แล้วไว้อยู่เลย ซื้อเพราะตอนเด็กไปเกาะตู้มองที่จตุจักร อยากได้มันมากแต่ไม่มีเงิน ทั้งที่ซื้อมาแล้วตอนนี้ก็ใส่ไม่ได้ ถ้าเราบอกชื่อยี่ห้อมันไปแล้วคนรู้จัก เขาจะเฮ้ย! แจ๋วว่ะ ทุกวันนี้เราไม่เคยเจอรองเท้าคู่นี้ที่ไหนในประเทศไทยเลย เพราะน้อยคนจะมีรสนิยมการแต่งตัวแบบนี้ แล้วคนที่มีคือใครรู้ไหม ‘บู้-Slur’ มันคือรองเท้ายี่ห้อ ‘Swear’ ซึ่งสมัยก่อนคนที่ใส่รองเท้ายี่ห้อนี้คือ ลีโอ-พุฒิ” 

“พูดตามตรงเราไม่ใช่คนสะสมของ ถ้าการเก็บหมายถึงว่าต้องเก็บทุกคอลเลคชันนะ เราแค่เป็นคนชอบอะไรบางอย่างในโมเมนต์บางอย่างถึงได้ซื้อเก็บไว้ แล้วเป็นคนขี้เสียดายที่จะทิ้งด้วย”

“อย่างนั้นถ้าน้ำท่วมคุณจะยกอะไรไปก่อน” เราเหลือบมองแก่ขณะที่เขาหัวเราะนำขึ้นมา “สังเกตไหมว่าทุกตึกของเรามีชั้นสอง” แก่ชี้นิ้วไปรอบๆ 

“แต่เราอาจจะยกควายไปก่อนเป็นอันดับแรกนะ” เขาหัวเราะอีกแล้ว แหง! ก็เล่นเป็นนางกวักให้บริษัทพันธุ์ทางได้เสียขนาดนี้ เป็นเราก็คงจะทำเหมือนเขา 

“จริงๆ ก็คงยกทุกอย่างให้หมดเท่าที่จะมากได้ เพราะมันคงเหนื่อยมากถ้าต้องทำขึ้นมาใหม่ อีกอย่างคือคนมาจ้างบริษัทเรา เพราะเขาไว้ใจจากปริมาณข้าวของทั้งหมดที่เขาเห็นนะ”

ต้นฝัน

ความมหัศจรรย์อีกอย่างของบริษัทพันธุ์ทางอาร์ตเวิร์ก คือของทั้งหมดในโกดัง นักศึกษาต่างก็สามารถมาขอเช่าได้ ทั้งยังได้ราคาที่ถูกกว่าท้องตลาด แก่ว่ามันถูกเหมือนลด 90 เปอร์เซนต์เลย เขาทำโครงการให้เช่าของมานานกว่าเจ็ดปีแล้ว อย่างถ้าขนไปหนึ่งรถกระบะ เขาก็ให้ราคาเหมาพันห้าร้อยบาท หรือจะเอาหกล้อมาขนก็ไม่ว่ากัน ราคาเหมาอยู่ที่หนึ่งหมื่นต่างกันไปตามใจแก่ 

“ถ้ามาขอฟรีเราไม่ให้ คุณต้องช่วยทีมเก็บของเราหน่อย ช่วยค่าเบียร์เราหน่อย แต่ถ้าเช่าของแล้วทำมันเสียหาย ผมด่านะ” เขาหัวเราะ

“เพราะอะไรคุณถึงทำโครงการให้เช่าของ” เราเท้าคางถาม 

แล้วเขาก็เริ่มทำการอารัมภบท “เราเคยเรียนมหาวิทยาลัยหนึ่งแล้วเรียนไม่จบ ก็ไปสู้ต่อในมหาวิทยาลัยที่สอง จบออกมาก็เอาพอร์ตโฟลิโอไปยื่น แล้วคนคัดเลือกเขาก็พูดกับเราว่าผลงานดีมากเลยนะ แต่เราจบจากมหาวิทยาลัยที่ไม่มีชื่อเสียงเลย เราไม่สามารถจ้างคุณได้ในราคานี้ คุณเป็นเหมือนลูกทีมของมหาวิทยาลัยชั้นนำ เราแม่งไม่เคยมีโอกาสด้านงานที่ใครหยิบยื่นให้เลย เราถึงอยากยื่นให้คนอื่น เราเคยมีโอกาสจากอาจารย์หลายคนที่ผลักดันให้เราไปประกวดงาน ไปเป็นนายกสโมสรมหาวิทยาลัย ซึ่งเราทำได้เฉยเลย 

“มองเด็กบางคนแล้วก็รู้สึกว่าอ๋อ! มันก็คงเป็นเด็กเหี้ยคนหนึ่งนะ แต่ถ้าให้โอกาสมันก็พัฒนาตัวเองให้ดีได้ เหมือนเรามองเห็นตัวเอง เราเรียนโรงเรียนวัดมาตลอดทั้งชีวิต ข้อเสีย คือทำงานกับคนต่างประเทศเยอะมาก แต่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้สักคำ เพราะที่ผ่านมาไม่เคยตั้งใจเรียนเลย ไม่รู้ด้วยว่าต้องเรียนหนังสืออย่างไร เรามาตั้งใจเรียนครั้งแรกตอนจับดินสอวาดรูปในมหาวิทยาลัยเลยนะ เราวาดรูปไม่เป็น จนอาจารย์เขาให้โอกาสทำให้เรามาถึงทุกวันนี้ได้ 

“ศิลปะเนี่ยเป็นสิ่งที่พ่อแม่เราไม่อยากให้เรียนเลยนะ เพราะมันเสียเงินเยอะมาก อุปกรณ์ทุกอย่างราคาเทียบเท่าเครื่องสำอางค์ ภาษีมันสูงมาก เราพยายามผลักดันเรื่องนี้มาตลอดนะว่าให้ลดภาษีอุปกรณ์ศิลปะเถอะ ถ้ามีอาจารย์เฉลิมชัยสักหนึ่งร้อยคน หรืออาจารย์ถวัลย์ดัชนีสักสิบคน แต่นี่ประเทศเรามีคนเดียว ขณะที่ต่างประเทศมีเป็นล้านคนเลย 

“เราไม่เชื่อเรื่องความสามารถในการศึกษาเลย เราเชื่อเรื่องมายด์เซต ตื่นเช้ามาแล้วมีจิตสาธารณะ กินอยู่แล้วเอื้อเฟื้อคนอื่น เพราะทักษะในการทำงานมันสอนกันได้ เหมือนการเข้ามาเรียนหนังสือใหม่ ฉะนั้นใครที่มีวินัยกับเรา เราพอแล้ว ตื่นเช้ามาให้ทันแล้วจะมานอนก็ไม่ว่าเลย แค่ทำตามที่เราบอก” 

ถ้อยความของเขาทำคนฟังน้ำตาแทบรื้น แต่เกือบจะล้นออกมาจริงๆ ก็หลังจากประโยคนี้ “แล้วคุณได้อะไรกลับมาจากการทำโครงการ มันดูขาดทุนอยู่เหมือนกันนะ” 

เขาตอบ “สิ่งที่เราได้กลับมาคือผู้กำกับที่กลับมาใช้พันธุ์ทาง เขาพูดว่าสมัยเรียน ผมเรียนจบได้เพราะพี่นะ กระทั่งตอนที่เราไปงาน Microwave Film ในจังหวัดศรีสะเกษเพื่อดูผลงานทีซิสของนักศึกษา มันจะมีหนังสั้นเข้าชิง 8 เรื่อง เราเห็นว่าทุกเรื่องใช้พร็อปบ้านเราทั้งนั้นเลย เราไม่รู้มาก่อนเพราะทีมงานหลังบ้านจะเป็นคนจัดการเรื่องการยืมของ 

“รู้สึกเหมือนพันธุ์ทางเป็นต้นฝันให้เขาเลย คนคงจดจำพันธุ์ทางในเรื่องนี้ได้เยอะเหมือนกัน แบบกูเรียนจบได้เพราะพันธุ์ทางนะ”

ตามประสาพันธุ์ทาง

“ถ้าไม่มีของเหล่านี้ คุณคิดว่าชีวิตตัวเองจะเป็นอย่างไร” แก่เงยหน้ามองรอบโกดังอย่างที่เขาชอบทำเป็นปกติ 

“เราคงไปเป็นพ่อค้า เราเคยขายของอยู่ที่บางกระบือด้วยนะ คือขายเพื่อเก็บเงินไปทำอะไรไร้สาระ แบบขายรองเท้าได้สามร้อยบาทก็เอาเงินไปซื้อของร้านตรงข้าม (หัวเราะ) มีพี่คนหนึ่งที่เราสนิทแล้วตั้งแผงมาด้วยกัน เขาขายนิตยสาร a day ทั้งแผงเลยนะ คนในตลาดจะเรียกร้านเราว่าไอร้านน้อง a day อะ! เพราะเราเป็นน้องคนสนิทของพี่เขา ทำให้ขณะนั้นก็ขายรองเท้าไปด้วย ขายนิตยสารไปด้วย เอาเงินมาหมุนใช้ด้วยกัน มีทุกเล่มตั้งแต่เล่ม 1 ยันเล่มสุดท้าย จำได้ว่าขายได้เล่มละสามพัน โคตรดัง! 

“ในยุคนั้นมันไม่ใช่การซื้อ a day เพื่อสะสม เราซื้อเพื่อดูคนสันปกแบบเฮ้ย! พี่กู เฮ้ย! เพื่อนกู ยุคนั้นมันมากกว่าการสะสม มันเป็น Culture เหมือน Instagram ของยุคเลย แต่การคุยเรื่อง a day คุยกับคนรู้จักทั้งหนึ่งร้อยคนไม่ได้นะ พูดรู้เรื่องกันแค่สี่คน แบบมึงอ่าน a day เหรอ มึงแม่งเด็กแนวนี่หว่า!

“สมัยก่อนเด็กเรียนศิลปะแนวๆ หน่อยจะต้องใส่รองเท้าคอนเวิร์สหุ้มข้อสีเหลือง เสื้อเชิ้ตหรือเสื้อยืดเก่าๆ พอดีตัว กางเกงยีนส์ขาเล็กๆ แล้วมันจะมีคำนิยาม ‘มือซ้ายถือกระดาน มือขวาถือ a day’ โคตรมันเลย!” น่าชื่นใจที่นิตยสาร a day ก็ถูกทดไว้ในความทรงจำของแก่

“สักอีกสิบปีข้างหน้า คุณคิดว่าตอนนั้นคุณจะเป็นอย่างไร” เราถาม 

“อืม เราจะยังมีบริษัทพันธุ์ทางอยู่แต่จะไม่มีเราแล้ว เพราะจะเกษียณตัวเอง เบื่อแล้ว เป็นคนเบื่อง่าย อยากทำอะไรที่มันท้าทายชีวิตตัวเองมากกว่าการนั่งอ่านบทแล้วไปเซตพร็อป อยากทำคอนเสิร์ต ทำศิลปะ ขี่มอเตอร์ไซค์เล่น อยากย้ายพันธุ์ทางให้เป็นศูนย์กลางการยืมของ อยากเห็น Art Director ขึ้นมาเป็นทีมหนึ่ง ทีมสอง แต่ไม่ต้องทำงานให้เราแล้ว ให้เขามีอาชีพ มีที่ทางของตัวเอง แล้วเราก็อยากไปทำประติมากรรมด้วย ตอนนี้เราก็กำลังปลูกบ้านอยู่ข้างหลังนะ

“ตอบไม่ได้หรอกว่าจะเบื่อศิลปะไหม เพราะอยู่ในแวดวงศิลปะมาเกือบทั้งชีวิต ศิลปะมันเท่!” 

เรากล่าวขอบคุณเจ้าของโกดังก่อนจะแยกย้ายกัน

เราหันหลังมองข้าวของในโกดังแล้วพยักหน้ายิ้มกับตัวเอง พลางคิดว่าหากพวกมันมีชีวิตคงมีอย่างแรกที่อยากพูดกับเจ้าของ 

ขอบคุณ, แก่พันธุ์ทาง

The post ร่องรอยความทรงจำอันล้นหลามในของเก่า ณ โกดังคนไม่สิ้นศิลป์ ‘แก่-พันธุ์ทาง’ appeared first on a day magazine.

แปดโมงในประเทศไทย เด็กนักเรียนยืนตรงเคารพธงชาติ สิบโมงเป็นเวลาพักน้อย เที่ยงตรงเป็นเวลาพักใหญ่ หนังยางบนโต๊ะถูกเป่าทับกันจนว่อน หมากวางในช่องจ้องจะกินฝั่งตรงข้าม ลูกแก้วดีดกระทบเกิดเสียงกุ๊งกิ๊ง

ลุงป้าทำมาหากินขายของยังชีพในร้านโชห่วย หมากฝรั่งตรานกแก้ว ยำยำช้างน้อย ช็อกโกแลตเต่าทอง ลูกอมแหวนริงป๊อป ตุ๊กตากระดาษ ลูกข่าง การ์ดยูกิ กระเทียมเป๊าะแป๊ะ ถุงตด! ล้วนเป็นสิ่งจรรโลงใจสำหรับเด็กตัวน้อย 

อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้แช่มชื่นเมื่อนาฬิกาบอกเวลาหกโมงเย็นคือการห้อยโหนรถโรงเรียนคันโต นั่งเลียไอศกรีมกับเพื่อนร่วมทาง กระหายหน่อยก็มุ่งไปท้ายรถที่มีขนมแขวนขายอยู่ล้น ยิ่งลิ้นห้อยเพราะเล่นจนเหงื่อตกยิ่งต้องควักสตางค์ซื้อน้ำอัดลมดูด แต่ก่อนจะซื้อต้องคิดแล้วคิดอีก เพราะเหรียญที่มัดไว้ตรงคอเสื้อเริ่มร่อยหรอ

ยุคหนึ่งในอดีตเคยเป็นอย่างนั้น มันเป็นยุคทองของธรรมชาติและสิ่งเล็กน้อยรอบตัว เราขุดดินขึ้นมาหยอดน้ำเปียก รอจนมันแห้งเพื่อใส่ก้อนแข็งกรังลงห่อใบตอง แปลงกายเป็นแม่ค้าที่ค่าตอบแทนคือใบไม้ เราแก้ผ้าเห็นแก้มก้นว่ายน้ำจ๋อมแจ๋ม เราเฝ้ารอจดหมายที่ไม่อาจรู้ว่าจะมาถึงหรือเปล่า เราเฝ้าแจ้งเตือนบนจอเพจเจอร์ เลี้ยงเจ้าทามาก็อตจิให้ตัวโต ร่ำร้องโอ๊เย! โอ๊เย! พลางถีบจักรยาน ชะโงกหัวยืนดูการ์ตูนร้านขายโทรทัศน์ มันเป็นยุคแห่งความเชื่องช้าที่ไม่อาจเร่งสิ่งใดได้เลย แม้กระทั่งความในใจจากใครสักคนหรือข่าวสารบ้านเมือง ทั้งหมดจะรู้ได้ก็เมื่อคราวเดินเข้าร้านตัดผม หรือไม่ก็เคาะประตูเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียง

ก่อนที่ทุกสิ่งจะเปลี่ยนไป

นิตยสารหลายหัวปิดตัวลงไปแล้ว การละเล่นหลายอย่างหมดไปแล้ว ธรรมชาติหลายแหล่งเลือนหายไปแล้ว มิตรภาพในวันวานเปลี่ยนไปแล้ว เราหวนกลับไปไม่ได้อีกแล้ว

เรากำลังอยู่ในยุคทองของการเร้าให้ตัวเองเจริญเติบโต โดยไม่อาจรอฤดูกาลผลิบานอันสมควรให้มาถึง 

แต่ยังมีนิตยสารหัวหนึ่งที่ใช้คำว่าอยู่ยงคงกระพันแก่เขาได้ ‘ทีวีแมกกาซีน’ หากคุณคิดถึงไอ้มดแดงฮีโรในวัยเด็ก เราจะพาหวนกลับไปหา

การผจญภัยที่หลากหลายในห้วงจักรวาล

การเชื่อมั่นในตนเองมากเกินไปของหยำฉา และความประมาทในคู่ต่อสู้ สิ่งเหล่านี้เป็นจุดอ่อนสำคัญที่กลายเป็นศัตรูของตัวเองในการต่อสู้ แต่ถ้าหยำฉาขยันซ้อมและเอาจริงเอาจัง คงมีโอกาสครองแชมป์จ้าวยุทธภพบ้างก็ได้ 

เลือดจ้าวแห่งหมาป่าอย่างหยำฉาที่กำลังเดือดพล่านอยู่ คงยังไม่เย็นลงง่ายๆ นักหรอก 

การชิงชัยของความเป็นจ้าวยุทธภพครั้งต่อไปกำลังรอเขาอยู่แล้ว!

“เราคงเป็นเด็กสายผจญภัย (ยิ้ม) ตอนนั้นเราบ้าซื้อหนังสือการ์ตูนอยู่พักหนึ่ง คอยตามดูว่ามันมาจากสำนักพิมพ์ไหน แล้วก็เอารูปวาดการ์ตูนของตัวเองไปเสนอเจ้าของโรงพิมพ์ เหมือนในหนังกำลังภายในเลยที่ตัวเอกเดินดุ่มเข้าไปหาเจ้าสำนักเพื่อขอฝึกวิชา แรกๆ ก็เหมือนเด็กวิ่งซื้อโอเลี้ยง เขาใช้ให้ทำอะไรก็ทำหมด เราก็ได้เรียนรู้วิธีการเขียนการ์ตูน วิธีรวมหน้า อ๋อ! เขาเอากระดาษไขทับลงไปแล้วเขียนกลับด้าน 

“หลังจากเราเริ่มรู้เรื่องการ์ตูนมากขึ้นก็คุยกับเจ้าของโรงพิมพ์ว่าอยากทำหนังสือการ์ตูน เสนอขายเขาด้วยความชอบล้วนๆ เขาก็มองหน้าเหวอๆ บอกว่าแกนี่นะ! เขาก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ท้ายที่สุดพอพิมพ์ออกมาแล้วดันขายดีเฉยเลย เป็นหนังสือการ์ตูนเล่มละสองสามบาท อย่างกับฝึกวิชาเสร็จแล้วได้ออกยุทธภพเลย”

เป็นคำตอบของเด็กคนหนึ่งในร่างผู้ใหญ่ ‘คิด – สมคิด เกษรขจรทิพย์’ ผู้ก่อตั้งและบริหารทีวีแมกกาซีน เมื่อเราถามว่าทำไมถึงใจกล้าทำนิตยสารเมื่ออายุได้เพียงสิบสามปี  

ที่ว่าเขาเป็นเด็กในร่างผู้ใหญ่นั้น เพราะตลอดเวลาที่เขาได้นั่งอยู่บนกองพะเนินของนิตยสาร ของเล่นและเกมการ์ดจำนวนสูงท่วมหัว เขายังยิ้มกว้างราวกับความละอ่อนถูกฟรีซไว้ในวันเก่า ทั้งหัวเราะให้แก่ความไร้เดียงสาในวัยเยาว์ของตัวเองอย่างรื่นรมย์

“เรายังเคยกระโดดจากชั้นสองลงมาตามไอ้มดแดงด้วยนะ ดีที่ขาไม่หัก” สมคิดยิ้มตาหยีออกมาเหมือนกำลังคิดถึงไอ้มดแดงเพื่อนรัก 

“สมัยนั้นสิ่งพิเศษสำหรับเด็กมีอย่างเดียวคือทีวี เราดูการ์ตูนกันจากทีวี และมันทำให้เรามีเวลาไปเล่นกับเพื่อนนอกบ้าน ต่างจากปัจจุบันนะที่ตื่นเช้า กินข้าว ทำงาน ก่อนนอนก็อยู่หน้าจอ ทำให้เสียโอกาสที่จะได้ออกนอกบ้านไปมีความสุขกับธรรมชาติ ไปกระโดดหนังยาง เล่นหมากเก็บ หมากฝาเบียร์” เขาพูดด้วยความคิดถึง 

“แต่ของเล่นสมัยนี้ก็ไฮเทคดีนะ” เราแหย่ “อืม ไม่รู้นะ วัยเด็กของเรามันเป็นความทรงจำการอยู่กับเพื่อนมากกว่า สนุกที่ได้หัวเราะด้วยกันหลายคนมากกว่าหัวเราะใส่หน้าจอ สมัยก่อนเวลามันแพงและมีคุณค่า กว่าที่การ์ตูนจะออกตอนใหม่ในทีวีก็อาจจะอาทิตย์ละครั้งหรือเดือนละครั้ง จะมีจดหมายส่งหาเราวันไหนนะ” 

คู่สนทนาตรงหน้าอายุย่างหกสิบปีแล้ว แต่เขายังคงผลิตเกมการ์ดเหมือนในวันเก่าออกมา วัสดุบัตรถูกผลัดให้แข็งขึ้น ดูมีลูกเล่นมากกว่าเดิม ทว่าราคายังอยู่ที่ยี่สิบบาท! เราไม่รู้ว่ากลุ่มผู้ซื้อของเขาจะเป็นใคร “คุณคิดว่าของเล่นเก่าเป็นความล้าหลังสำหรับคนยุคใหม่ไหม” 

“เราว่ามันเป็นพัฒนาการที่เปลี่ยนไปมากกว่า ยังคุยกับเพื่อนอยู่เลยว่าไม่ต้องไปจำกัดการเล่นโทรศัพท์ของลูกหรอก แต่ทำให้เขารู้ว่าควรเข้าไปดูอะไร” สมคิดตอบ 

ความโด่งดังไม่รู้จบของนักสู้เซนต์เซย์ย่า

ทั้งหมดที่สมคิดเล่าล้วนเกิดขึ้นใน พ.ศ.2531 เขาเป็นเด็กหัวดื้อที่แหวกกฎการเรียนมุ่งมั่นเดินฝ่าฝันของตัวเอง จนเราอดถามไม่ได้ “พ่อแม่ว่าอย่างไรกับการเขียนการ์ตูนหรือคลั่งในมันขนาดนั้น”

“พ่อเราแค่ชอบย่องตามไปดูว่าเราออกไปไหน (หัวเราะ) จนเราได้เงินก้อนแรกมาจากการขายการ์ตูนประมาณหนึ่งพันบาท ก็ยกให้เขาหมดเลย เขาดีใจมาก! เขาก็โอเคว่าอย่างน้อยเราไปทำงาน ไม่ได้เดินในลู่ทางไม่ดี” และสมคิดก็ทำมันได้ดี เขาว่าตัวเองเป็นคนมีจุดเด่นในด้านการตลาด ทำอะไรออกมาแล้วตรงใจผู้คน เป็นคนเจรจาเก่ง ทำให้นิตยสารการ์ตูนเล่มแล้วเล่มเล่าถูกคลอดออกมาอย่างไม่รู้จบ

คนที่รู้จักนิตยสาร ‘ทีวีแมกกาซีน’ คงรู้ประวัติที่ว่าเขาทำนิตยสารหลากสไตล์ควบด้วย และหนึ่งในนั้นคือนิตยสาร ‘ทีวีสตาร์’ รวมข่าวสารดาราฮ่องกง เช่น ปกฉบับนักสู้ผู้พิชิต โปรยคำบอกสั้นว่าจะได้พบกับดาราสาวในจอมโจรจอมใจ อำลากระบี่ไร้เทียมทาน พร้อมสาระน่ารู้จากดาราดัง เล่มนั้นประกอบไปด้วยชีวประวัติของนักแสดงฮ่องกง ผู้ที่กำลังฉายแสงอยู่ในวงการ 

อย่างประวัติความเป็นมา ‘หวาง ซิ่ง ซิ่ว’ อันมีใจความหนึ่งประกอบ “ตั้งแต่แฟนภาพยนตร์เมืองไทยได้ยลโฉมและบทบาทการแสดงที่น่ารักของสาวน้อยผู้มีเรือนร่างอ่อนช้อย รอยยิ้มชวนเสน่หาของเธอผู้นี้ก็มีแฟนภาพยนตร์ติดอกติดใจโฉมงามที่น่ารักเข้าแล้ว หวาง ซิ่ง ซิ่ว ได้กลายเป็นดารายอดนิยมมาโดยตลอด

“ระยะนี้ใครพบเห็นเธอจะต้องทักว่าเธอทั้งสมบูรณ์ ทั้งสวยขึ้น ทั้งนี้เพราะอาซิ่วไม่มีเรื่องไม่สบายใจให้ทุกข์ร้อนร่างกายมันจึงเป็นธรรมดาที่เธอจะสมบูรณ์ แต่แล้วความสมบูรณ์ของอาซิ่วก็เริ่มเป็นปัญหา เพราะความอ้วนที่ติดตามมา” หรืออย่างฉบับสะท้านบู๊ลิ้มที่ผู้อ่านจะได้พบกับดารามังกรสะท้านฟ้า ประวัติ ‘เจ้า หย่า จือ’ และรู้จัก ‘ป้อยี้’ ตอนเป็นเด็ก แถมภาพสีดาราฟรีในเล่มด้วย 

ซึ่งทีวีสตาร์ในยุคนั้นมีราคาอยู่ที่เล่มละ 7 บาท!  

“เราลงทุนทำหนังสือ TV Stars เมื่ออายุ 20 ปี เป็นนิตยสารเกี่ยวกับดาราฮ่องกง ชีวประวัติ หนัง เพราะช่วงนั้นเป็นยุคที่กระแสหนังฮ่องกงกำลังมา ขายดีระเบิดเลย ออกเล่มปุ๊บหมดปั๊บ เราคิดว่าคนไทยน่าจะชอบอาร์ตสไตล์รกๆ ประเภทที่มีรูปเยอะหน่อย เราก็ไปทำการติดต่อช่อง 3 เพื่อขอรูปมาทำหนังสือ แล้วก็เขียนคอลัมน์” สมคิดฉายภาพประวัติความเป็นมา 

“หลังจากกระแสฮ่องกงเริ่มดาวน์ลง เราถึงได้เบนมาทำ TV Magazine เป็นนิตยสารการ์ตูน ต่อยอดเป็นขนม ของเล่น เคยซื้อไหมขนมเวเฟอร์ที่มีสติกเกอร์อยู่ด้วย ซื้อหนึ่งชิ้นได้หนึ่งดวง

“เราผลิต TV Magazine ขึ้นมาเพราะประสบความสำเร็จกับสิ่งที่อยากทำแล้ว เหลืออย่างเดียวคือความฝันที่ว่าอยากผลิตหนังสือเกี่ยวกับการ์ตูนและอยากเป็นเจ้าใหญ่ที่สุดในประเทศด้วย เราบินไปญี่ปุ่นเพื่อซื้อข่าวสารของเขา เพราะกว่าข่าวเหล่านั้นจะมาถึงประเทศไทยมันช้า ลงทุนซื้อสีเฉพาะแบบเดียวกับที่เขาใช้วาดเวลาทำหนังแอนิเมชัน นิตยสารเราจะได้มีคุณภาพสวยเทียบเท่ากับญี่ปุ่น แต่สังเกตไหมว่า TV Magazine ไม่ค่อยมีรูปวาดการ์ตูนนะ เราเน้นข่าวสารมากกว่า 

“คนอ่านส่วนใหญ่ก็เป็นเด็ก คนชอบสะสมสติ๊กเกอร์ เขาเรียกว่าเด็กยุค 90 เขาตามกันมาจนถึงปัจจุบัน” 

ก่อนจะเข้าพาร์ตของทีวีแมกกาซีนกันจนอิ่มหนำ เราขอเลี้ยวไปหากองสมุดภาพหน้าตาประหลาดบนโต๊ะของเขาสักหน่อย เมื่อเราถามว่ามันคืออะไร สมคิดก็ถามกลับว่าดูภาพสามมิติเป็นหรือเปล่า มีทั้งเล่มที่เป็นรูปเครื่องบินลึกลับของอเมริกาและอื่นๆ “จ้องที่รูปก่อนแล้วค่อยๆ มองแบบตาลอยๆ หน่อย อย่าตั้งใจมอง แล้วรูปเต็มก็จะลอยขึ้นมาข้างบน” 

“มีรูปที่ง่ายกว่านี้ไหมคะ” เราถามหลังทำตามวิธีของสมคิดแล้วยังไม่เป็นผล เขาหลับตาปี๋ขบขัน แล้วก็ย้ายสมุดภาพไปอยู่ที่ลูกตาของช่างวิดีโอ ชายสวมแว่นจ้องอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ต้องมองนานแค่ไหนครับ” แล้วทั้งห้องก็ส่งเสียงหัวเราะ แต่เราก็ยังไม่ละความพยายาม พลางถามถึงสมุดภาพสามมิติอีกเล่มหนึ่ง มันมีหน้าตาวาบหวิวได้ใจจริงๆ 

สมคิดพูดดัก “รูปนู้ดนี่ดูแล้วคงลอยมาเลย แต่ไม่โป๊นะๆ (หัวเราะ) คุณรู้ไหม เล่มนี้เคยถูกส่งเรื่องขึ้นไปถึงสภาด้วย เขาบอกว่านี่เป็นหนังสือโป๊แต่มันไม่ใช่! ผมใส่กางเกงใส่เสื้อให้แล้วเห็นไหม ภาพสามมิตินี่ก็ขายสามวันหมดนะ มันเหมือนเอไอที่เข้ามาใหม่ในยุคนั้น” สองเล่มผ่านไปแล้ว สิบหน้าผ่านไปแล้ว ไม่ว่าจะร่างเครื่องบินหรือร่างหญิงสาวขาวนวล ทั้งหมดก็ยังเลือนรางสำหรับนักหัดมองมือใหม่ 

เหะหะพาทีกับเหล่ายอดนักสู้ขุนพลประจัญบาน

“ถ้ามีคนขอซื้อ TV Stars ตอนนี้จะคิดราคาแพงไหม” เราถามสมคิด “ซื้อตอนนี้น่ะเหรอ” เขาหัวเราะเสียงแห้งผสมคำตอบ “จริงๆ ถ้าสังเกตเรื่องของสะสม ทุกอย่างมันจะมีเวลาของมันนะ ดูอย่าง ’มิตร ชัยบัญชา‘ สิ เข้าไปอยู่ในฮวงซุ้ยกันหมดแล้ว รุ่นคุณจะซื้อกันเหรอ เพราะคนที่รู้จักหรือชอบเขาก็อายุมากกันแทบหมด การสะสมนิตยสารหรือการ์ตูนมันไม่เหมือนของเล่น ถ้าเป็นอุลตร้าแมนที่อยู่มาจนถึงตอนนี้ เขาก็จะเป็นเหมือนรุ่นหลานอุลตร้าแมน ยังออกมาช่วยโลกกันอยู่ มีร่องรอยของอุลตร้าแมนยุคแรกเกี่ยวเนื่องจนถึงปัจจุบัน ของอะไรที่ยังมีตัวตนอยู่จากรุ่นก่อนจะขายได้ในราคาสูงนะ ไม่ใช่ทุกอย่างที่เป็นของเก่าแล้วจะตั้งราคาแพงได้ เพราะถ้าเขาไม่เล่นกันก็ไม่มีประโยชน์

“คนไทยเราไม่ค่อยมีวัฒนธรรมสะสมของเก่า ดูอย่างยุโรปสิ เขายังมีรูปโมนาลิซาอยู่เลย บ้านเราแค่โปสเตอร์หนังมนต์รักลูกทุ่งที่เขียนด้วยสีโปสเตอร์ก็หาไม่มีแล้ว” 

แต่ ณ บริษัทอนิเมทพริ้นท์แอนด์ดีไซน์นั้นเต็มไปด้วยนิตยสารและของเก่า ใช่แค่ของที่สมคิดเก็บไว้เพราะผลงานที่ผันผ่านมาของเขา ของเล่นเก่าๆ ไร้ฝุ่นที่ถูกจัดวางในตู้กระจกใสก็เช่นกัน ดูแล้วพวกมันอาจมีอายุมากพอกับเขาเสียด้วยซ้ำ ทั้งอุลตร้าแมนเอย โดราเอมอนเอย ฟิกเกอร์ซุปเปอร์ไซยาก็ด้วย ส่วนที่เหลือต้องยอมรับว่าเราไม่เคยรู้จัก และเพราะกองพะเนินเหล่านั้นเราจึงใคร่ขอรู้ “ตัวละครในการ์ตูนที่เป็นฮีโร่วัยเด็กของคุณคือตัวไหน” 

นี่เป็นคำถามแรกที่สมคิดตอบทันควัน “หน้ากากเสือ! นี่! คุณสังเกตไหม คนที่ดูการ์ตูนญี่ปุ่นมักจะเป็นคนที่รักความยุติธรรม มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือ เป็นนักสู้ พวกเขาอยากเป็นฮีโร่เหมือนในการ์ตูนเพื่อช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่านะ” 

“แล้วการ์ตูนญี่ปุ่นต่างจากการ์ตูนไทยอย่างไรเหรอ” เรากวาดตามองทีวีแมกกาซีน นิตยสารที่เกือบจะปลอดการ์ตูนไทย “คนไทยเราไม่มีโรงเรียนสอนวาดการ์ตูนเหมือนญี่ปุ่น หนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่งของญี่ปุ่นจะเหมือนหนังเรื่องหนึ่งเลย กว่าจะตีพิมพ์ได้ก็ต้องมีคนเขียนบท คนวาด คนจัดฉาก คนบรรยาย พวกเขาให้น้ำหนักกับการ์ตูนจนเป็นอาชีพได้เลย นักวาดการ์ตูนไทยก็มักจะหมดมุกไปก่อน หรือไม่ยึดเป็นอาชีพเพราะหาเลี้ยงตัวเองได้ยาก”

น..นักเรียนอดทน ถ้าใครท่านใดคิดจะอยู่ที่สำนักนี้ต่อไปก็ต้องใจสู้กันหน่อย มิฉะนั้นเละไม่เหลือ น่วมแน่! เพราะที่นี่มีแต่การซ้ำเติมจากผู้ฝึก ดังนั้นก็จงระงับใจไว้เถิด และท่านคงได้พบกับความบ้าบอทั้งของครูและนักเรียน จนทางโทรทัศน์ทนไม่ไหวต้องเปลี่ยนชื่อจากสำนักลูกผู้ชายเป็นสำนักกิ๊กก๊อกแทน

เป็นอันต้องขออนุญาตหยิบยืมถ้อยความจากทีวีแมกกาซีนฉบับที่ 24 มาสาธยายให้เห็นภาพการต่อสู้ระหว่างทางทำนิตยสารของสมคิด คราวนั้นมันมีราคาอยู่ที่เล่มละ 30 บาท และยังมีคำโปรยอยู่หน้าปกเช่นเดิมว่ามีเรื่องเด่นใดในฉบับ 

อย่างฉบับที่กำลังกล่าวถึงประกอบไปด้วยโกคูถูกนักสู้กินิวสลับร่าง, ติดตามกันต่อกับซามูไรทรูเปอร์ Massage, ตอนพิเศษของกรานโชทผู้พิชิต, Film Story เจ้าหนูวาทารุ และประกวดภาพระบายสีชิงรางวัลมากมาย 

สมคิดบอกว่าเด็กๆ จะตั้งตารอการประกวดวาดภาพระบายสีกันมาก เพราะพวกเขาจะได้รับของรางวัลที่ใฝ่ฝันไปนอนกอดที่บ้าน เช่นรางวัลที่ 1 จะมี 3 รางวัลเป็นเครื่องเล่นเกมคอมพิวเตอร์ Family! หรืออย่างรางวัลที่สองก็ไม่น้อยหน้าไปกว่ากันนักหรอก เพราะจะได้รับเกมกดจากญี่ปุ่นชุดดราก้อนบอล รางวัลที่ 3 มี 3 รางวัลเป็นม้วนเทป VDO เรื่อง ‘ซามูไรโทรป้า’ คนละ 1 ม้วน และรางวัลสุดท้ายคือรางวัลชมเชยที่มีถึง 10 รางวัลกันเลย เป็นหนังสือทีวีแมกกาซีนพร้อมรูปการ์ดดราก้อนบอลจากญี่ปุ่น คนละ 2 ภาพ มันช่างเป็นรางวัลอันโอชะจริงๆ หากผู้เขียนย้อนเวลากลับไปได้ เชื่อเลยว่าคงนั่งระบายจนสีไม้ทู่น่าดู 

นอกเหนือจากคอลัมน์ประกวดระบายสีแล้ว ก็มีอีกคอลัมน์หนึ่งที่ผู้อ่านเฝ้าคอย คอลัมน์ ‘คุยกับพี่แมก’ 

ถามว่าพี่แมกเป็นใครน่ะเหรอ 

โปรดติดตามตอนต่อไป  

TV ยี่ห้ออะไรเอ่ยดีที่สุด

เฉลย TV แมกฯ ไง

“หลังจากเล่มแรกของ TV Magazine วางขายแล้วหมดภายในสามวัน เราก็ค่อยๆ ทำเล่มต่อไปให้หนาขึ้นๆ ประกอบกับการที่มีโฆษณาเข้าด้วยมันเลยหนา เคยมีสถิตินะว่านิตยสารที่โฆษณาเข้ามากที่สุดคือ TV Magazine” สมคิดพูดอย่างภูมิใจ 

หากถามว่าโฆษณาประเภทไหนที่จะเข้าทีวีแมกกาซีน

เคี้ยวอร่อย เป่าเพลินกับหมากฝรั่งบิ๊กบลูม แล้วสะสมกล่องเปล่าให้ครบ 40 กล่อง นำมาแลกปฏิทินการ์ตูนปี’33 ฟรี! รีบแลกด่วน มีจำนวนจำกัด หมดเขต 31 มกราคม 2533

ส่วนใหญ่มักเป็นขนมขบเคี้ยวหนีไม่พ้น ลูกอม ช็อกโกแลตแท่ง ปีโป้ ขนมชวนฟันหวานของเด็ก และอย่างที่บอกไป นอกจากแฟนๆ จะตั้งตารอการประกวดระบายสี โฆษณายิ่งซื้อยิ่งได้คืน พวกเขารอการส่งจดหมายหาพี่แมก ใครๆ ต่างก็สงสัยว่าพี่แมกเป็นใคร เขาคือสมคิดหรือเปล่าหรือเขาคือนักเขียนหน้าไหน ปริศนาทั้งหมดกำลังถูกไขกระจ่างแล้ว “คุณวางคาแรกเตอร์พี่แมกที่คอยตอบจดหมายผู้อ่านไว้อยู่แล้วหรือเปล่า” 

“ไม่ได้วางเลย อยู่ที่ว่าบรรณาธิการคนไหนเป็นคนตอบ พวกเขาจะมีภาษาที่สนุก ภาษากำลังภายใน สำบัดสำนวนที่คนอ่านแล้วจะติด พอได้ทำหนังสือของตัวเองก็อยากจะให้มีการส่งและตอบจดหมาย

“เพราะผมเองก็เคยเป็นเด็กที่เฝ้ารอว่าเขาจะตอบกลับหรือเปล่า จะได้รางวัลกลับมาไหม ทุกครั้งที่มีคนสื่อสารตอบกลับเรามามันทำให้เรามีความรู้สึกร่วม เหมือนดาราที่มีแฟนคลับแล้วแฟนคลับจะดีใจที่ดารามองเห็นเขา” สมคิดตอบ

คอลัมน์คุยกับพี่แมกมักจะเขียนกำกับไว้ว่าจะติชมหรืออยากรู้อะไรเกี่ยวกับการ์ตูน ก็ส่งจดหมายมาได้ที่พี่แมก เราถึงได้ถามสมคิด “แล้วมีจดหมายเขียนตำหนิส่งมาไหม”

“ก็มีสักหนึ่งในร้อย แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการตั้งคำถามกับสิ่งที่เขาไม่รู้มากกว่า อยู่ที่เราจะมองประเด็นนั้นอย่างไร ถ้าคุณไปโต้กลับเขาแรง เขาก็รอโต้กลับ เราเลือกตอบแบบซอฟต์ๆ น่ารักก็คงดีกว่า” 

พี่แมกแทบไม่เกี่ยงที่จะตอบคำถามไหนเลย แม้มันจะเป็นเกร็ดเล็กเกร็ดน้อย แต่เขาก็หยิบมาตอบเสมอ และตอบให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ กระทั่งคำหยอกล้อจากผู้อ่าน พี่แมกก็ไม่เมินเฉยที่จะหยอกล้อกลับ 

1. ใครเป็นคนเขียนเรื่อง YU YU Hakusho ในภาพคอมมิกและในภาพการ์ตูนแอนิเมชันคะ 

เขาผู้นั้นคือคุณ ‘โยชิฮิโระ โทงาชิ แห่ง Shuei Sha นี่ไงคะ 

2.ขอโทษนะครับที่ถามมากไป เพราะไม่ค่อยได้ลงซะทีเลยปล่อยออกมาหมด

ไม่เป็นไรค่ะ พี่แมกก็ตอบๆ หมดแหละ ^ – ^ 

3.หนูเป็นโรคบ้าการ์ตูน เบื่อโรคนี้จัง แก้ยังไงก็ไม่หาย แต่ก็ไม่อยากหาย งั้นไม่ต้องแก้หรอกเนอะ 

ทำใจซะ ผู้ใหญ่เค้าว่าเป็นโรคเวรโรคกรรมน่ะ ลองไปสะเดาะเคราะห์ซัก 500 ครั้งอาจจะหายก็ได้

4.ทำไมทีวีแมกกาซีนถึงออกช้าจัง รอจนเบื่อเลย 

ไม่ต้องรอกันเหงือกแห้งอีกแล้วแห้งอีกที เพราะตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เราจะพบกับเล่มใหม่หลังวันที่ 15 ของทุกๆ เดือน ผ่างๆ ฝากบอกต่อกันด้วยนะ   

เราถามสมคิดถึงเหตุเกิดของอีกคอลัมน์หนึ่งที่มีภาพถ่ายหน้าตรงของใครก็ไม่รู้เต็มไปหมด ทั้งประทับตราไว้ว่าเป็นคอลัมน์ ‘สุขสันต์วันเกิด’ 

“ปกติหนังสือมันต้องมีคอลัมน์ที่เป็นหน้าช่วยสำหรับปิดเล่ม ให้คนติดตามผลงานเล่มต่อไป อย่างการประกวดวาดรูประบายสี หรือคอลัมน์สุขสันต์วันเกิดสำหรับแฟนคลับเด็กๆ พอมันเป็นเดือนเกิดของเขาก็จะเขียนแล้วส่งมา เราจะมีของรางวัลให้จากสปอนเซอร์ เมื่อก่อนผมก็แอบส่งของตัวเองเข้าไปนะ (หัวเราะ) เด็กเห็นหน้าตัวเองในนั้นก็มีความสุข ยังคิดอยู่เลยว่าจะถ่ายประกาศลงเพจว่าใช่หน้าคุณหรือเปล่า ถ้าใช่แสดงตัวหน่อย ผมจะให้รางวัล” 

เจ้าของนิตยสารจะให้รางวัลแล้ว! ใครเคยมีหน้าแปะในคอลัมน์ก็แสดงตัวหน่อยนะ หรือใครที่ยังไม่มีก็ส่งกันเข้ามาในฉบับใหม่ๆ ได้ เพราะปัจจุบันทีวีแมกกาซีนก็ยังผลิตอยู่ วางขายประจำวันที่ 25 ของทุกเดือน สมคิดว่าเขายังเซ็นลายเซ็นให้แฟนๆ บนปกหนังสืออยู่เลย และจำนวนลายเซ็นบนปกก็ไม่เคยลดน้อยลง 

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว สุขสันต์วันเกิดทีวีแมกกาซีนในวัย 35 ปีด้วยนะ

ฉันกลายเป็นเด็กไปแล้วหรือนี่

“นอกจากออกนิตยสารเล่มใหม่แล้ว คุณผลิตอะไรอีกไหม” เราถามถึงปัจจุบันของทีวีแมกกาซีน 

“มันเริ่มกลับมามีกระแสยุค 90 อีกครั้ง ทำให้เราอยากกลับมาทำของเล่นที่คนคิดถึง เอาทั้งหมดกลับมาทำใหม่ เด็กสมัยโน้นก็กลายเป็นผู้ใหญ่ในปัจจุบันไปแล้ว การซื้อของพวกเขาไม่ใช่ทีละซองแล้ว เดี๋ยวนี้ซื้อกันยกลงเลย ฝันในสมัยเด็กของใครหลายคน ผมมีให้ครบหมด

“อย่างการ์ดที่ผมทำก็จะมีกลุ่มการ์ดเกมเหมือนโปเกม่อน เราได้ลิขสิทธิ์ทำ Card Collection เป็นการ์ดสะสม ทำให้สนุกหน่อยก็จะมี Photo Holder ต้องมาลุ้นเอาว่าเปิดแล้วจะได้ตัวไหน เลเวลอะไร ผมขายด้วยราคายี่สิบบาทนะ” 

สารภาพว่าเราซึ้งกับท่อน “ฝันในสมัยเด็กของใครหลายคน ผมมีให้ครบหมด” เหลือเกิน จะไม่ขอเฉลยแล้วกันนะว่าของเล่นชุดใหม่ที่เขาวางขายอยู่คืออะไร เอ! หรือจะแกล้งๆ ใบ้ให้สักนิดดี ซ ซ ซุปเปอร์ พอก่อน! ไปค้นหาฝันวัยเด็กของตัวเองที่หน้าฟีดทีวีแมกกาซีนเอาก็แล้วกันนะ

อย่างที่เราเขียนบอกว่าสมคิดยิ้มไม่หุบตลอดเวลาที่ได้เปิดหน้าหนังสือ ตลอดเวลาที่เขาหยิบฟิกเกอร์ตัวนั้นตัวโน้นขึ้นอวดเหมือนยังเป็นเด็กอายุไม่กี่ขวบที่หลงใหลในโลกตัวการ์ตูน เราจึงอดถามไม่ได้ “ทำไมคุณยังดูมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นของเก่าๆ เหล่านี้” 

สมคิดนิ่งไปครู่หนึ่ง “ผมมีความสุขเพราะทั้งหมดเกิดจากสิ่งที่ผมคิดไม่ถึง ไม่น่าเชื่อว่าผมจะครีเอตอะไรมามากมาย เป็นหมื่นเป็นแสนชิ้น มองกลับไปแล้วเห็นว่าเราทำมาทั้งนั้นเลย เยอะซะจนจำไม่ได้”

“เคยคิดไหมว่าหากไม่มีทีวีแมกกาซีน ชีวิตคุณจะเป็นอย่างไร” เขาก้มหน้ามองนิตยสารที่วางบนตัก 

“ไม่รู้เหมือนกันนะ ไม่มีความสุขเหรอ หรือเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า” แล้วก็หัวเราะเสียงแผ่วก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง 

“ผมว่าคนเราทุกคนเกิดมามันถูกกำหนดมาหมดแล้วว่าคุณจะต้องเป็นอะไร แล้วก็อยู่ว่าคุณจะทำมันได้ดีแค่ไหน การ์ตูนที่ผมทำมันก็คล้ายๆ ลูกอม ตราบใดที่ยังมีเด็กๆ ก็ยังมีลูกอมอยู่เชื่อไหม” 

เราพยักหน้าแทนคำตอบ และนี่คือบทสุดท้ายของผู้กล้าหาญและแข็งแกร่ง ‘สมคิด’ ซึ่งเป็นตัวเอกของ ‘ทีวีแมกกาซีน’ ไม่มีใครรู้ว่าชะตาของเขาจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน แต่ทุกคนรู้ว่าชะตาของเขาถูกกำหนดมาให้เป็นจ้าวแห่งตำนานนิตยสารการ์ตูน 

“ท้ายนี้ผมขอเป็นแฟนประจำของทีวีแมกกาซีนตลอดไป อย่าขึ้นราคานะ”

“ไม่ขึ้นราคาหรอก แต่ต้องเป็นแฟนประจำเหมือนที่สัญญาไว้นะ หากผิดคำพูดล่ะก็…พลังคลื่นเต่า!” 

The post การชิงชัยของความเป็นจ้าวยุทธภพแห่งนิตยสาร! ‘ทีวีแมกกาซีน’ ปฐมบทก่อนยุคเก้าศูนย์เลือนหาย appeared first on a day magazine.

“เธอไปตามฝันเลย ไม่ต้องคิดถึงเราขนาดนั้น” เขาเคยให้สัมภาษณ์ถึงการลาจากของคนรัก

“ถ้าเป็นต่างชาติมาอยู่ประเทศไทยแล้วเกลียดทุกอย่าง คุณเป็นคนโง่ ถ้ามาแล้วชอบทุกอย่างก็โง่เหมือนกัน อย่าไปคิดว่าขึ้นสวรรค์แล้ว ชีวิตไม่ว่าจะใช้ที่ไหนก็เป็นชีวิต” เขาเคยให้สัมภาษณ์ถึงการย้ายรังมาอยู่ประเทศไทย 

“ถ้าผมไปเรียนที่มหาวิทยาลัยอื่น ตอนนี้ผมอาจจะอยู่ที่เดนเวอร์ คงไม่ได้มาอยู่ที่เมืองไทย” เขาเคยให้สัมภาษณ์ถึงเส้นทางการเป็นอาจารย์สอนดนตรีแจ๊สที่มหา’ลัยศิลปากร 

ทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อสามปีที่แล้วในซอยสวนผัก

คราวนั้นเขาเป็นหนุ่มโคโลราโดผิวเข้มที่มีนามจริงคือ ‘จูเลี่ยน แครีย์’  แต่เมื่อถูกเอ่ยถึงจนเป็นที่คุ้นหูคนในวงการดนตรี ‘อ.จูเลี่ยน แครีย์ ณ ตลิ่งชัน’ จึงกลายเป็นนามใหม่ที่เขาปวารณาให้ตัวเอง 

จูเลี่ยนมีลูกศิษย์สาขาดนตรีมานับไม่ถ้วนซึ่งเป็นคนไทยแทบทั้งสิ้น เพราะเขาโคตรจะคล่องภาษาไทย สำเนียงสำนวนชัดแจ๋วเหมือนคนพื้นถิ่นไม่มีผิด และอีกสิ่งที่เห็นกันชัดแจ้งว่าเลือดแดงขาวน้ำเงินซึมเข้าตัวไปแล้ว คือลายมือบรรจงอักษรไทยที่อยู่บนทุกกล่องใบชา  

เมื่อสามปีที่แล้วก่อนเริ่มสัมภาษณ์กับ a day 

เขาดื่มอเมริกาโนตบท้ายด้วยชาซีลอนในถ้วยกระเบื้องสีขาว 

เข้าสู่สิ้นปี 2568 แล้ว แต่ถ้วยกระเบื้องสีขาวใบนั้นก็ไม่เคยหายไปจากหน้าฟีดโซเชียลของจูเลี่ยนเลย มันยังอยู่กับเขาเหมือนเงาตามตัว ไม่ว่าจะตอนเขียนเพลง ร้องเพลง ซ้อมเพลง หรือนั่งชื่นชมใบไม้ ฟุตเทจในวิดีโอสั้นของเขาล้วนมีเจ้าใบเล็กอยู่ด้วย แถมมันยังมีสหายเพิ่มขึ้นมาอีกตั้งหลายใบ ต่างแค่สหายส่วนใหญ่มีสีสันมากกว่า 

เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าถ้วยชาเป็นเงาตามตัวเขา หรือตัวเขาเองเลือกที่จะเป็นเงาตามถ้วยชา 

เพราะขนาดถ้วยชาสีดำใบใหญ่แตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เขาก็ยังปะติดปะต่อมันจนสมบูรณ์อีกครั้ง 

เราได้คำตอบทั้งหมดเมื่อถามไถ่สารทุกข์ของกัน เขาเป็นเงาตามถ้วยชา! ด้วยจำนวนถ้วยชาในบ้านที่มีมากกว่าสิบใบ มากจนอาจใกล้เคียงกับจำนวนผลงานเพลงที่เขาผลิต 

ใครจะรู้ว่านอกจากมือที่รักการกดเปียโนจะรักในการถือถ้วยชาอุ่น 

ใครจะรู้ว่าเขายังเป็นจูเลี่ยนเมื่อสามปีที่แล้วหรือเปล่า

ใครจะรู้ว่าเขาจะย้ายรังออกจากซอยสวนผักไปที่ไหนอีกไหม

This is tea time talking

เมื่อไม่มีใครล่วงรู้คำตอบ เราจึงเป็นผู้ตั้งคำถาม 

บทสนทนากับหนุ่มนักดนตรีแจ๊สและบรรดาเพื่อนสนิทของเขา ‘ถ้วยชา’ กำลังเกิดขึ้นในห้องแอร์ที่ไม่ได้เปิดใช้งาน หวังว่าการสละเวลางานของจูเลี่ยนเพื่อมาคุยกับเราจะกลายเป็นหนึ่งในความทรงจำที่รฤกอันน่าระลึกถึง

ใบของต้นไม้ใหญ่ปรกหลังคาบ้านเขา พื้นเต็มไปด้วยร่องรอยของการผลัดเปลี่ยน แหงนขึ้นไปก็เห็นระเบียงสีขาวที่มีเบาะนั่งสมาธิแผ่กางอยู่ มองลงมาก็เห็นโต๊ะชาและถ้วยชามากกว่าสิบใบเชิดหน้าอยู่ จูเลี่ยนเปิดบทสนทนาว่าก่อนสิบเอ็ดโมงเขาเพิ่งไปเดินเล่นในซอยกับป้าเจ้าของบ้านมาหมาดๆ ถ้าไปอยู่ที่อื่นคงไม่มีอย่างนี้แน่ 

เราถามเขาว่าปกติเป็นคนกลัวการเริ่มต้นใหม่หรือเปล่า จูเลี่ยนยักไหล่ใส่ ที่จริงเขาเป็นคนลุยๆ และพร้อมเผชิญการเปลี่ยนแปลงเสมอ ความกลัวอาจเป็นส่วนน้อยที่ยังเหลืออยู่ในตัว ส่วนน้อยนั้น คือเด็กชายจูเลี่ยนอายุห้าขวบที่ต้องย้ายโรงเรียนครั้งแรก เขาไม่อยากไป ไม่อยากจากเพื่อน แน่นอนว่าส่วนมากในตัวเขาคือนายจูเลี่ยนอายุยี่สิบแปดปี ท่าทางถึงได้ออกมาเป็นอย่างนั้น

สมมติฐานถัดมาที่เราตั้งใส่ คือแล้วคุณจะเสียดายอะไรไหม หากต้องย้ายรังออกจากบ้านหลังนี้ 

เขาเงียบไปครู่หนึ่งพลางกลอกตา ก่อนจะถามด้วยเสียงเบาว่าได้ยินไหม

“เราเสียดายสิ่งนี้” จูเลี่ยนว่า “เสียงลม เสียงใบไม้ และความเงียบ ถ้าเงียบจริงๆ ก็นับได้เลยว่ามีเสียงอะไรอยู่รอบๆ บ้าง เสียงป้าข้างบ้าน เสียงทีวี เสียงนกกาเหว่า เสียงท่อน้ำ เสียงลมหายใจ”

เรากลอกตาตามทั้งพยักหน้ารับว่าได้ยินเหมือนกัน

“ที่อื่นไม่น่าจะเงียบขนาดนี้” รอยยิ้มของจูเลี่ยนบ่งบอกกลายๆ ว่าหากวันนั้นมาถึงเขาคงเสียดายมันจริงๆ 

เมื่อกวาดตามองถ้วยชาบนโต๊ะ เป็นอันต้องถามให้คลายสงสัย “คุณจะยกถ้วยชาทั้งหมดไปบ้านหลังใหม่ด้วยหรือเปล่า” 

หนุ่มผิวเข้มตอบอย่างไม่ลังเล “แน่นอน!” 

แล้วเขาก็แตะปุ่มตั้งกาน้ำ มันส่งเสียงเดือดปุดๆ “รู้ไหม ครั้งหนึ่งเราเคยมีปัญหากับคนใกล้ตัว เราไม่รู้ว่าเขาไปเจออะไรมาแต่เขาเลือกเอาอารมณ์ทุกอย่างมาลงที่เรา จนมันหนักกับเรามากทั้งร่างกายและจิตใจ จบจากเหตุการณ์นั้นเราก็เข้าไปเรียนตามปกติ พอครูเขาเห็นสภาพเราเข้า เขาก็พยายามเค้นถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เราไม่ตอบ 

“ครูก็ถามขึ้นอีกว่าจูเลี่ยนเคยดื่มชาไหม แล้วหลังจากนั้นเราก็ลองดื่มชาเช้า กลางวัน เย็นเลย ตอนนั้นเราเข้าใจแล้วว่าคนเราไม่ได้ดื่มชาเพื่อลืมความเจ็บปวด แต่เพื่อให้เราอยู่กับความเจ็บปวดได้สบายขึ้น”

จูเลี่ยนยังคล้ายคนในวันวานที่พูดถึงความรวดร้าวของตัวเองกับคนไม่ค่อยรู้จักได้อย่างเปิดเผย 

“ช่วยแนะนำถ้วยชาใบแรกที่ซื้อมาหน่อยได้ไหม” เราเอ่ย 

ให้ทายว่าเขาจะคว้าใบไหนขึ้นมา ใช่! ถ้วยกระเบื้องสีขาวเมื่อสามปีที่แล้ว 

“เราได้มาในราคาสามสิบบาทจากร้านประจำ แต่ก่อนหน้าที่จะกลายเป็นร้านประจำก็เกิดขึ้นจากความบังเอิญนะ ตอนนั้นเรากำลังจะไปเล่นดนตรีแถวเจริญกรุง แล้วก็ขับรถผ่านไปเห็นป้ายสีแดงหน้าร้าน ป้ายใหญ่มากเขียนว่า TEA เราบอกกับตัวเองเลยว่าอาทิตย์หน้าจะต้องมาที่นี่ให้ได้ หลังจากนั้นก็ได้เข้าร้านนั้นจริงๆ มันมีทุกอย่างที่เกี่ยวกับชา ทั้งราคาถูก ราคาแพง เจ้าของร้านก็ใจดี

“ตอนนั้นเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องของชาเลยนะ เพิ่งจะเริ่มดื่มเลยแยกอะไรไม่ค่อยออก แต่เราเป็นคนไม่ค่อยเปลี่ยนรสชาติชา แล้วก็ได้ยินเขาว่าถ้าอยากรู้รสชาติที่แท้จริงของชาให้ใช้ถ้วยกระเบื้องสีขาว”

“คุณชอบอะไรในโลกของชาเหรอ” เจ้าของเสียงถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

“เราชอบความหลากหลายของใบชา กว่าจะรู้ว่าชอบรสชาตินี้ไหม คุณภาพชาเจ้านี้เป็นอย่างไรก็ต้องใช้เวลา เราชอบที่ได้ใช้เวลากับชาอย่างช้าๆ นะ ทั้งกระบวนการล้างถ้วยชง ล้างใบชา เทน้ำออก ยิ่งตอนเช้าที่ได้ยินไอน้ำส่งเสียงระหว่างรอบบ้านกำลังเงียบ เรายิ่งชอบ” จูเลี่ยนพูดขณะมือกำลังลูบถ้วยกระเบื้องขาว 

“แต่มันดูไม่ใช่การดื่มธรรมดาเลยนะ คุณดูจริงจังกับมันมากเลยถึงได้มีองค์ประกอบครบเครื่องขนาดนี้” แม้การสนทนาจะล่วงเลยมาสิบนาทีแล้ว เราก็ยังไม่อาจจดจำหน้าตาเพื่อนของจูเลี่ยนได้ทั้งหมด 

“คงเพราะชีวิตเรามีแต่งาน คืองานมันสนุกก็จริงแต่ใช้สมองหนักมากเหมือนกัน การได้อยู่กับชาทำให้เกิดความรู้สึกในอีกโฟลว์หนึ่ง เราไม่ได้ติดคาเฟอีนหรอก มันเหมือนติดเพื่อนสนิทคนหนึ่ง หรือติดคนรักสักคนมากกว่า เราใช้ชีวิตโดยไม่มีเขาก็ได้ แต่เราจะเลือกทางนั้นทำไม ในเมื่อมีกันแล้วมันดี” 

เรายิ้มให้กับคำตอบของหนุ่มตรงหน้า “คุณรู้เรื่องชาลึกระดับไหน”

“โอย! ถ้าได้เจออาจารย์ของเรานะ จะรู้ว่าเรานี่เบาไปเลย” จูเลี่ยนหัวเราะ

“แล้วมีโฟลว์ไหนในชีวิตที่ทำให้คุณรู้สึกเหมือนอยู่ในโฟลว์ของชาบ้างไหม” เราแอบเดาไว้คร่าวๆ ว่าคำตอบจะออกมาเป็นอะไร หากเขายังเป็นคนเดิมอยู่มันคงถูกเผง

“การเขียนเพลง!” เป็นอีกครั้งที่เรายิ้มให้กับคำตอบของเขา “ถ้าเป็นไปได้เราจะเขียนมือเพราะเรารู้สึกว่าความคิดที่ออกมาจะเป็นของเราจริงๆ จะได้คิดลึกขึ้นว่าเครื่องดนตรีแต่ละชิ้นถ้าเล่นด้วยกันแล้วจะเป็นอย่างไร สมองเราจะทำงานในอีกรูปแบบหนึ่ง ตอนนี้เราก็พยายามสร้างโฟลว์ให้ทุกอย่างของชีวิต ทำอาหารก็จดจ่อ หรือเดินเล่นในซอยบ้านจะสังเกตทุกอย่างรอบๆ อย่างดอกไม้ดอกนี้เมื่อวานไม่บานมาวันนี้มันบานแล้ว”

Tea passes the mantle on to Julian

คนเราส่วนใหญ่มักจะจำของสะสมชิ้นแรกได้ดี และเผลอลืมของชิ้นที่สองไป เรามาลองความจำของนักดนตรีแจ๊สกันหน่อยดีกว่า น่าสนุก! “คุณจำถ้วยชาใบที่สองได้หรือเปล่า”

“จำได้!” จูเลี่ยนตอบทันควันจนเราเกือบหลุดปากว่าสุดยอด 

เขาหยิบถ้วยชาปั้นดินเคลือบสีน้ำตาลขึ้นมา “นี่เป็นถ้วยจากคอลเลกชันส่วนตัวของเจ้าของร้าน หลังจากเราเพิ่งมอบตัวเป็นลูกศิษย์วิชา ถึงจะคุยกันเข้าใจยากนิดหนึ่งเพราะเขาเป็นคนแต้จิ๋ว แต่เรารู้ได้เลยว่าเขาเป็นคนที่มีความรู้แน่น เพราะแม้กระทั่งท่าจับกา ท่าจับถ้วยชงก็แม่นมาก รสชาติที่เขาชงออกมาก็เอาเรื่องอยู่ 

“อีกอย่างถ้วยชานี้ก็ทำให้เรากล้าเทชาลงไปจริงๆ จากที่เราไม่กล้าเพราะคิดว่าตัวเองไม่รู้เรื่อง กระทั่งได้รู้ว่าวัสดุของถ้วยชามันเปลี่ยนรสชาติได้ ถึงอยากรู้ว่าความวิเศษของถ้วยชาใบนี้จะเป็นอย่างไร”

“แล้วใบไหนที่คุณหยิบใช้เป็นประจำทุกวัน” ครั้งนี้เราอยากเล่นเกมเดาใจจูเลี่ยนอีก ถึงได้แอบเดาไว้ว่าอาจเป็นถ้วยกระเบื้องสีขาวคู่ใจเขา แต่คำตอบที่ได้รับทำให้มือที่เท้าคางอยู่ไหลพรืด 

“ใบนี้เป็นจอกสาเก เราซื้อมาจากญี่ปุ่น ปกติเราไม่ชอบทรงกับความหนาของแก้วชาญี่ปุ่น แต่จอกสาเกของเขาน่ารักและเพอร์เฟกต์” เขาหมุนจอกสาเกในมือไปมา

เรานึกแปลกใจ “เอาน้ำชามาใส่จอกสาเกน่ะเหรอ” 

“เนี่ย! เรายังคิดอยู่เลยว่าถ้าพูดไปต้องมีใครสักคนที่ซีเรียสมากแน่เลยว่ามันใช้แบบนี้ไม่ได้ แต่ก็” จูเลี่ยนเงียบไปไม่ถึงวินาที ก่อนจะโพล่งออกมาเสียงดัง “ส่งตำรวจมาจับสิ!” แล้วเขาก็หัวเราะให้กับความทะเล้นของตัวเอง

“ทำไมจอกสาเกถึงกลายเป็นเพื่อนสนิทที่คุณหยิบใช้ประจำล่ะ” เราถาม

จูเลี่ยนเงยหน้าคิด “เมื่อเดือนสิงหาที่ผ่านมา เราได้ไปโซโลทริปที่ญี่ปุ่น เราเดินแบบถอดสมองเลย ความเหนื่อยที่ติดอยู่ใต้ตามันหายไป เดินขนาดที่ว่าฝนตกก็ยังไม่สนใจเท้าเปียกหรือรองเท้าเหม็น เพราะเราทำงานหนักมาตลอดตั้งแต่ต้นปีก็เลยปล่อยให้ตัวเองทำอะไรที่อยากทำบ้าง

“เสียงในหัวคอยบอกว่าเดินเล่นไปเรื่อยๆ เดินอีก เหมือนมีอะไรรอเราอยู่ แล้วก็เจอร้านหนึ่งที่มืดๆ เงียบๆ เจ้าของเป็นคุณยายอายุเก้าสิบกว่า เป็นร้านขายจอกสาเก กาชา จริงๆ ก็ตั้งใจจะไปดูเฉยๆ ไม่ได้ซื้อ แต่พอเข้าไปในร้านต้องร้องอือหือ! ถ้าไม่ซื้อคงรู้สึกผิด เราก็ได้จอกสาเกใบนี้มา” แล้วน้ำในกาก็ส่งเสียงเดือดปุดๆ อีกครั้ง จูเลี่ยนยกมันขึ้นอย่างคล่องแคล่วไม่ยักกลัวไอร้อน เขาเทน้ำเปล่าลงในถ้วยที่เต็มไปด้วยใบชา แล้วน้ำก็ล้นจนดันใบชาขึ้นมา

หากใครเคยดูซีรีส์สงครามส่งด่วน กระซิบก่อนนิดหนึ่งว่าจูเลี่ยนเป็นนักประพันธ์และขับร้องเพลงประกอบด้วยนะ อะ! กลับมาว่ากันต่อถึงฉากหนึ่งที่ลูกคนจีนถูกตะโกนด่า “ใครเขาแดกชาน้ำแรกกันวะ โง่ฉิบหาย!” เพราะวัฒนธรรมการดื่มชาต้องเทน้ำแรกทิ้งเพื่อล้างฝุ่นออกจากใบชา และน้ำร้อนจะช่วยปลุกใบชาให้คลายตัวจากการถูกบีบอัด ส่งให้รสชาติฝาดจางลงทั้งนุ่มละมุนลิ้นขึ้น

“ถ้าให้เลือกหนึ่งใบบนโต๊ะเป็นของที่ระลึกให้คนอื่น มันจะเป็นใบไหนเหรอ” จูเลี่ยนจะตอบว่าไม่ให้เลยก็ได้ในเมื่อมันเป็นของสะสมของเขา แต่เขาเลือกตอบอีกอย่าง 

“ใบสีเขียว” พลางเอื้อมหยิบถ้วยที่หลุมข้างในถูกวาดเป็นลวดลายใบไม้สีทองให้ดู “เราว่ามันมีความอบอุ่นในตัวเองนะ เออ! ปกติเราจะรับสอนดนตรีที่บ้านใช่ไหม แล้วเราก็ชอบชวนคนมานั่งดื่มชากันที่สเตชันนี้ก่อน เพื่อคุยถึงเป้าหมายชีวิต ทำไมถึงอยากเรียนดนตรี ร้องเพลง หรืออย่างเวลาที่มาซ้อมกันที่นี่แล้วงานมันเดือดมากๆ ก็จะให้นั่งพักดื่มชากัน บางคนถึงขั้นบอกขอดื่มชาก่อนได้ไหม

“การดื่มชาทำให้เราสังเกตได้ว่าใครเป็นคนละเอียดอ่อน เพราะคนละเอียดอ่อนมักจะตั้งคำถามว่าชาตัวนี้มาจากไหน มีความสนใจในกระบวนการว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ แต่บางคนก็จะเร่งเพราะเขารีบ เราก็จะมีวิธีสอนเขาอีกแบบหนึ่งว่าต้องให้เขาเรียนรู้ที่จะหยุดคิด ที่สำคัญที่สุด คือเราได้แอบฟังเสียงพูดของเขา มันจะบ่งบอกถึงเสียงร้องได้ค่อนข้างชัด 

“มีครั้งหนึ่งบิวกิ้นมาเรียนดนตรีกับเราที่บ้าน เราก็ชงชาอู่หลงให้เขาดื่ม เขาดื่มแล้วร้องเฮ้ย! ตาสว่างเลย ดื่มแล้วคิดถึงอากง เพราะตอนเด็กๆ ในบ้านจะมีกลิ่นชานี้ เป็นการดื่มชาที่ทำให้เรารู้สึกว่ามันช่วยเชื่อมโยงความทรงจำดีๆ กับใครสักคนได้” 

I am an imperfect man in an imperfect body

จูเลี่ยนยื่นถ้วยชาให้เราลองดื่ม ขณะที่เราจิบอย่างระวังเพราะลิ้นแทบพองเมื่อแตะถูกปากแก้ว ชายหนุ่มตรงหน้าก็ซดมันอย่างคล่องคอ คงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับคนที่ติดชาเย็นมากกว่าชาร้อนอย่างเรา จูเลี่ยนว่าต้องสูดเสียงดัง ให้มีทั้งน้ำชาและอากาศเข้าปาก คราวนั้นเองที่เราหัดดื่มด่ำกับชาในถ้วยใบเล็กตามวัฒนธรรมที่ควรจะเป็น 

“คุณพูดถึงชาและความหลังของคนอื่นไป แล้วคุณเองมีความหลังอะไรร่วมกับชาบ้างไหม” เราเงยหน้าถาม

จูเลี่ยนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “ถ้าในอนาคตต้องย้ายบ้านขึ้นมาจริงๆ ชาทุกตัวที่ดื่มหลังจากนั้นคงทำให้เราคิดถึงบ้านหลังนี้ คิดถึงห้องนี้ที่มีคนแวะเวียนมาดื่มชากับเรานะ

“อ๋อนี่! มีอีกใบหนึ่งที่เรามองแล้วคิดถึงความหลัง คือใบที่เราได้มาจากพี่ศิลปินคนหนึ่งที่ GalileOasis ตอนที่ได้มาแรกๆ เห่อมาก เอาไปทุกที่เลย ไปมหาวิทยาลัยก็เอาไปด้วย แล้ววันหนึ่งเราก็ดันทำมันแตก เสียใจมาก คิดว่าคงจะซ่อมไม่ได้ แต่กลายเป็นว่าเราไปเจอร้านซ่อมชื่อว่า Fix by Love (ซ่อมด้วยรัก) เขาซ่อมมันให้เราดีมากจนกลับมาสมบูรณ์แทบทั้งหมดอีกครั้ง ถ้าใบนี้หายไปอีกเราคงซึมมาก 

“วันที่เราได้มาเป็นวันที่เรานั่งคุยกับพี่ป๊อบ – ปานชลี สถิรศาสตร์ ศิลปินนักปั้นยาวนานมาก นานจนเขาชวนไปที่บ้าน เราถึงได้เห็นคอลเลกชันถ้วยสีนิลของเขา เรากินข้าวด้วยกัน ดื่มชาด้วยกันทั้งวันไม่ขยับตัวเลย ไม่ได้เจอเขานานแล้ว มองแล้วก็คิดถึงเขานะ เขาเป็นคนอบอุ่นมาก

“อีกอย่างที่เรารักถ้วยใบนี้เพราะมันทำให้รู้จักปรัชญาคินสึงิ ปรัชญาความสมบูรณ์ในความไม่สมบูรณ์ เราได้เห็นว่าความสมบูรณ์ คือการมีรอยแตก มันเลี่ยงไม่ได้ในการใช้ชีวิต อย่างไรก็จะมีช่วงพังๆ ช่วงผิดพลาด และที่สำคัญการเห็นรอยแตกมันแสดงให้เห็นว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง คนก็เปรียบเหมือนถ้วยชาที่แตกนะ อย่างน้อยต้องเคยมีการแตกหรือร่องรอยอะไรอยู่ กลายเป็นบทเรียนสำคัญในการให้อภัยตัวเองเหมือนกัน เราอนุญาตให้ตัวเองไม่เพอร์เฟกต์และยอมรับตัวเอง ความไม่สมบูรณ์ก็เป็นส่วนหนึ่งของความเป็นเราที่ล้างออกไม่ได้”

ยอมรับว่าประทับใจกับประโยคสุดท้ายของเขา จูเลี่ยนยังคงมีถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยปรัชญาเหมือนเมื่อสามปีที่แล้วไม่มีผิด และการกระทำของเขาก็บ่งบอกถึงรักที่มีให้เพื่อนสนิทได้ดีเหลือเกิน เขาจะทิ้งถ้วยชาไปก็ได้ ในเมื่อมันแตกออกเป็นหลายส่วน แต่เขากลับเก็บซากที่แตกเหล่านั้นไว้จนครบ และเลือกหาร้านซ่อมแซมให้มันกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง 

จูเลี่ยนมองความผิดพลาดของตัวเองว่าเป็นเรื่องธรรมดา มองเห็นความงดงามในความขี้ริ้วขี้เหร่และไม่สมประกอบ

“ชาดูจะอยู่กับคุณแทบทุกอารมณ์เลยนะ ถ้าถามถึงใบที่ใช้เมื่อตกอยู่ในอารมณ์เศร้านี่มีหรือเปล่า” เราถาม

“ไม่คิดว่าจะมีคำตอบแต่มี” จูเลี่ยนยิ้ม “จริงๆ ปีนี้เราไม่ค่อยมีเรื่องเศร้า จะเหนื่อยงานมากกว่า แต่ท้ายที่สุดความเหนื่อยของเรามันส่งผลกระทบกับคนรอบข้าง แล้วเราก็โหยหาบ้าน อยากกลับบ้านมากๆ ตอนนั้นก็เลือกใช้ใบนี้”

“ชาสำคัญแค่ไหนกับชีวิตของคุณเหรอ” หลังสิ้นคำถามจูเลี่ยนก็หัวเราะดัง 

“เราดื่มชาแทนน้ำเลยนะ! ตื่นปุ๊บก็ดื่มเลย จิบชาหลังเลิกงาน วันไหนอัดเสียงหรือเขียนเพลงอยู่ที่บ้านก็จะดื่มทั้งวัน ทั้งวันจริงๆ!

“มันสำคัญกับเราทั้งทางร่างกายและจิตใจ เพราะไลฟ์สไตล์คนที่บ้านเราจะเน้นการทำอะไรแบบไปข้างหน้า เน้นให้เอาอีกทำอีก แต่การอยู่กับชาต้องช้า ถ้าเมื่อไหร่ที่รีบกับชามันจะไม่ดี ถามว่าดื่มได้ไหมถ้าไม่ผ่านแต่ละสเตป ก็ดื่มได้นะ แต่เสน่ห์และเวทมนตร์ของชา คือเวลาที่เราใช้กับชา มันบังคับให้เราเปลี่ยนวิถีชีวิต ถ้าอยากดื่มชาก่อนไปทำงานก็ต้องตื่นเช้าหน่อย ชาทำให้คนที่ละเอียดอ่อนอยู่แล้วอย่างเราละเอียดอ่อนขึ้นไปอีก”

เป็นเรื่องจริงที่จูเลี่ยนมีนิสัยละเอียดอ่อน เพราะระหว่างที่เรากำลังตกอยู่ในห้วงสนทนา จูเลี่ยนก็ขอตัวเดินเข้าไปในครัว เขากลับมาพร้อมขนมปังในถาดไม้มากกว่าห้าก้อนพลางยื่นให้คนในกอง เขาบอกว่าได้ยินเสียงท้องร้อง 

ประโยคคำถามถัดมาทำให้จูเลี่ยนขมวดคิ้วนิดหน่อย “ถ้วยชาเปรียบเหมือนอะไรในชีวิตคุณเหรอ”  แต่ครู่เดียวเท่านั้นเขาก็ตอบได้ราวเคยคุยกับตัวเองมาแล้ว “เหมือนจิตใจ จิตใจที่มันอาจจะว่างเปล่าแต่ชาช่วยเติมความสงบเข้ามา 

“ถ้าไม่มีชาคงมีอะไรต่ออะไรมากวนใจเราได้อีกมากเลย ไม่ค่อยมีอะไรที่ดึงเราไปอยู่กับความคิดของตัวเองได้อย่างมีคุณภาพเท่าชา อย่างก่อนเริ่มทำเพลง เราก็จะดื่มชาเพื่อให้ตัวเองกลับมาอยู่กับปัจจุบัน แล้วมันก็ทำให้เราไม่เหงาเหมือนมีเพื่อน และช่วยเปิดโอกาสให้เราทำความเข้าใจกับความเหงาว่าท้ายที่สุดเราต้องอยู่กับตัวเองให้ได้”

You said you’d be alright

I thought you’d be alright

เราตั้งสมมติฐานว่าหากถ้วยชามีชีวิต “มีอะไรอยากบอกถ้วยชาที่เป็นเพื่อนสนิทคุณไหม” 

“ขอบคุณที่อดทนกับเรามากๆ ที่เราเคยบอกว่าความเชื่อและจุดยืนเรามันชัด มันไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปนะ แต่เรารู้ว่าเราทำดีที่สุดแล้ว เพื่อนสนิทอย่างถ้วยชาเข้ามาย้ำเตือนตรงนี้ให้เราคิดมากขึ้นอีกว่าแน่ใจใช่ไหมที่ทำลงไป มันใช่แน่แล้วหรือเปล่า เพราะเขาบังคับให้เราอยู่กับตัวเอง ให้เราตั้งคำถามที่เป็นกระจกสะท้อนตัวเอง” แล้วน้ำในกาก็ส่งเสียงเดือดปุดๆ เป็นครั้งที่สอง ดูท่าแล้วจูเลี่ยนอาจกำลังคอแห้ง

“คิดว่าถ้าไม่ได้รู้จักโลกของชา ชีวิตคุณในทุกวันนี้จะเป็นอย่างไร” เราถาม

“ท้องอืด!” เป็นอันเห็นได้จากชายกที่สามในมือของเขา “มันเคยมีเหตุการณ์ที่เราไปเล่นดนตรีที่ต่างจังหวัด ทีมงานเขาดูแลเราดีมากนะ แต่ไม่รู้ทำไมเราดันหงุดหงิดขึ้นมาเฉยๆ รู้สึกอยากอยู่คนเดียว ไม่อยากคุยกับใคร ไม่อยากเจอคนใจดีด้วย จนมารู้เอาวันสุดท้ายที่เห็นกาชาตั้งอยู่บนโต๊ะ แล้วอารมณ์ความรู้สึกทุกอย่างก็เปลี่ยนทันที เราก็อ๋อ! ไออารมณ์บูดๆ ที่ผ่านมานี่เป็นเพราะไม่ได้ดื่มชาเหรอ ตอนนั้นเป็นจอกแรกในรอบสามวันเลยนะ เห็นไหมสำคัญกับเราขนาดนี้เลย 

“การที่คุณต้องย้ายที่อยู่บ่อยๆ แล้วมีถ้วยชาอยู่ด้วยทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นไหม” จูเลี่ยนพยักหน้ารับ “ชาทำให้เรารู้สึกว่ายังมีชิ้นเล็กๆ บางชิ้นจากชีวิตในช่วงหนึ่งหรือที่หนึ่งที่เคยอยู่ เขายังอยู่กับเรา แม้เราอาจจะกลับไปอยู่ที่เก่าไม่ได้แล้วก็ตาม

เราเหลือบมองเข็มนาฬิกาที่ชี้เกือบเลขสาม ใกล้จะต้องสิ้นสุดการสนทนาแล้ว ถึงเวลาทิ้งทวนของที่รฤกแห่งปีให้แก่จูเลี่ยน “ตลอดปี 2025 คุณมีตำหนิหรือรอยร้าวอะไรในตัวเองที่เพิ่มขึ้นมาไหม”

“อาจจะเป็นตำหนิเดิมแต่เราดันเห็นมันชัดขึ้น แต่มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ เราพูดกับลูกศิษย์และเพื่อนหลายคนเสมอว่าคนที่มีดาบไม่ใช่คนไม่ดี แต่ต้องรู้ว่าควรหยิบดาบออกมาใช้เมื่อไห่ร หรือเมื่อไหร่ที่ไม่ควรใช้ ถ้ามองอีกมุมหนึ่งมันคือแรงสู้ในการทำงานของตัวเอง ปกป้องตัวเองเมื่อถูกกลั่นแกล้ง หลายครั้งเราไม่ได้ใจดีขนาดนั้น เราเป็นคนจุดยืนชัด มีความเชื่อชัด ถ้าเจอในสิ่งที่ไม่เชื่อก็จะสู้” จูเลี่ยนตอบด้วยแววตาหนักแน่น 

“มีบทเรียนที่ระลึกในปี 2025 ที่อยากเก็บไว้หรือเปล่า” แล้วแววตาของจูเลี่ยนก็ดูจะหนักแน่นขึ้นไปอีก เมื่อต้องตอบคำถามนี้ 

“เราดูแลตัวเอง วิจารณ์ตัวเอง รักตัวเองมากขึ้น เพราะรู้แล้วว่าคนที่สำคัญที่สุดก็คือตัวเราเอง เราขีดเส้นหลายเส้นขึ้นมาในชีวิตเพื่อจะได้รู้ว่าใครที่อยู่กับเราได้ ใครไปต่อกับเราได้ น่าเศร้าเหมือนกันที่บางคนข้ามเส้นนั้นมาไม่ได้ อาจจะเป็นคนที่เราเคยนับถือหรือไว้ใจด้วยซ้ำไป ขณะเดียวกันเราก็อยู่บางที่ไม่ได้เพราะมันไม่ใช่ที่ของเรา

“ในความเป็นจริงเราไม่สามารถบิดตัวเองให้เข้ากับทุกคนและควบคุมทุกอย่างได้ทั้งหมด เราควบคุมได้แค่ตัวเอง ท้ายที่สุดมันจะเหลือแค่คนที่อยู่กับเราได้จริงๆ รักเราจริงๆ เห็นคุณค่าเราจริงๆ 

“คนอื่นจะไม่ทำทุกอย่างให้เราอยู่แล้ว ทำไมเราจะต้องทำทุกอย่างเพื่อคนอื่น ต้องพยายามย้ำคุณค่าของตัวเอง ฝึกทำเพื่อตัวเองจนเป็นนิสัย ชีวิตที่ดีและเป็นของเราจริงๆ เริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนที่เรารู้จักขีดเส้นให้ตัวเอง นี่พูดจากใจของคนที่เป็น People Pleaser มาตลอดชีวิตเลยนะ” ยิ้มของจูเลี่ยนในครั้งนี้เหมือนเป็นรอยยิ้มแห่งความภูมิใจเล็กๆ ในตัวเอง

จู่ๆ นกข้างนอกก็ส่งเสียงร้องขึ้น แล้วจู่ๆ เสียงของหนุ่มโคโลราโดก็ดังขึ้นด้วยพูดอวดถึงห่อชาห่อใหญ่ที่ม้วนกลมเหมือนก้อนฟาง เขาว่าซื้อมาในราคาหลักหมื่นอย่างไม่คิดอะไร 

สงสัยคงต้องเพิ่มนามคุ้นหูขึ้นมาอีกชื่อหนึ่ง นอกจาก ‘อ.จูเลี่ยน แครีย์ ณ ตลิ่งชัน’ เป็นอันต้องมอบนามใหม่ ‘อ.จูเลี่ยน แครีย์ ณ ผู่เอ๋อร์’ 

เราหันหลังปิดประตูให้เจ้าบ้าน ก่อนจะมองลอดผ่านหน้าต่างจนเห็นสเตชันชาที่ลุกจากมา

น่าอิจฉาถ้วยชาทั้งหลายเหลือเกินที่ได้ฟังเสียงร้องเพลงของเขาย่ำเช้าย่ำเย็น หวังว่าพวกมันคงรู้ว่าเจ้าของนั้นแสนรักแสนหวงแหน และคงหอบมันไปในบ้านทุกหลังพร้อมกับเครื่องดนตรีคู่ใจเขา

The post An imperfect man in an imperfect body ‘จูเลี่ยน แครีย์’ ผู้รักในความไม่สมบูรณ์ของตนผ่าน ‘ถ้วยชา’ appeared first on a day magazine.