ตุ๊กตาหมีบนหัวนอนไม่เคยถามว่าลืมฉันไปแล้วหรือเปล่า เพราะมันไม่มีชีวิต กองดองระเกะระกะไม่เคยถามว่าจะอ่านฉันไหม เพราะมันไม่มีชีวิต
กล้องฟิล์มไม่เคยถามว่าจะแกะม้วนไปล้างหรือยัง เพราะมันไม่มีชีวิต สมุดเฟรนด์ชิปในมุมอับไม่เคยถามว่าอยากเจอเพื่อนเก่าไหม เพราะมันไม่มีชีวิต
ของทั้งหมดที่ถูกทิ้งร้างนั้นไม่มีชีวิตแต่มันกลับทำให้ผู้เป็นเจ้าของมีชีวิต
ทุกสิ้นปีมักนำมาซึ่งการรื้อรังที่อยู่ ซักปลอกหมอนเปื้อนน้ำลาย กวาดถูบ้านจนสะอาดเอี่ยม โละของเก่าจำนวนมากลงกล่อง แม้จะเป็นชิ้นที่เคยโปรดปรานก็ตาม
หวังว่านี่จะเป็นคำชวนที่ทันเวลา เราอยากชวนผู้อ่านหันดูสิ่งของรอบตัวไปกับเรา ของชิ้นใดก็ได้ที่รักและหวงแหน หยิบจับพวกเขาอย่างทะนุถนอม มองด้วยสายตาเหมือนในวันเก่าอีกครั้ง บอกสิ่งไม่มีชีวิตเหล่านั้นเสียหน่อยว่าคิดถึง แต่หากอยากหยิบชิ้นที่มองแล้วทำน้ำตารินไหลก็ไม่เป็นไรนะ
พวกเราชาว ‘ะเด’ จะอยู่ในอดีตนั้นเป็นเพื่อนเอง
Oh, I believe in yesterday.
Editor in Chief
เราซื้อกล้องฟิล์มตัวนี้มาตั้งแต่ช่วงมหา’ลัย เป็นรุ่น ‘Olympus OM-1’ กล้องฟิล์มมันมีเสน่ห์ที่ความช้า กว่าจะถ่ายต้องซึมซับโมเมนต์นั้นๆ กว่าจะล้างออกมาอีก เราเป็นคนดองฟิล์ม (หัวเราะ) จำได้ว่าตอนฝึกงานที่ a day เราก็พกกล้องฟิล์มมาถ่ายด้วยนะ เป็นม้วนฟิล์มที่ล้างออกมาแล้วน้ำตาจะไหล ทั้งหมดล้วนเป็นความทรงจำที่ดี มันถึงได้เป็นตัวที่เรารักมากที่สุด เพราะมันถ่ายหลายช่วงชีวิตเราไว้ ถ้าหายก็คงร้องไห้แน่ๆ
เราอยากให้กล้องฟิล์มตัวนี้อยู่กับเราไปนานๆ เพราะคงไม่มีตัวไหนมาแทนที่มันได้ ครอบครัวหรือคนที่เรารักก็เคยสัมผัสมัน ตำหนิหรือร่องรอยของมันก็ผ่านเรื่องราวมามาก กระทั่งตอนที่เราทำมันตกก็ยังมีรอยอยู่
ขอบคุณที่บันทึกเรื่องราวในชีวิตให้ถึงแม้ภาพจะออกมาเบลอบ้าง ไม่ชัดบ้าง ถ่ายแล้วค้างบ้าง แต่ก็เป็นความทรงจำอีกพาร์ตที่เราอาจจะหลงลืมไปแล้ว คอยย้ำเตือนว่าถึงจะมีเหตุการณ์ที่เจ้าของไม่ได้ใส่ใจหรือเผลอทำหล่นหาย แต่กล้องฟิล์มไม่เคยลืม
Art Director
ตอนนั้นไปดูหนังคนเดียวที่ House of RCA เป็นวัยเรียนเลย ปกติไม่ใช่คนดูหนังในโรงขนาดนั้น มากสุดก็เปิดแผ่นดูหนังที่บ้าน แล้วก็ตื่นเต้นมากที่หลังหนังจบเขาแจกโปสการ์ดที่ระลึกให้ มันเป็นใบแรกด้วยที่ทำให้รู้ว่าดูหนังจะได้ของแจก (หัวเราะ)
หนังเรื่อง ‘นครสวรรค์’ เป็นหนังที่ดูแล้วทำให้อยากกลับไปหาพ่อแม่มาก เพราะโตขึ้นก็ไม่ได้อยู่กับเขา เราคิดถึงบ้าน อีกอย่างที่มีผลมากๆ คือเราตัดสินใจเรียนฟิล์มศิลปากรเพราะหนังเรื่องนี้ จากที่สับสนว่าจะเรียนอะไรต่อดี แล้วสุดท้ายนางเอกในหนังก็มาเป็นนางเอกธีสิสเราด้วย
ทุกครั้งที่มองโปสการ์ดใบนี้ทำให้ได้รู้ว่าจริงๆ แล้ว เราก็พยายามกับความฝันตัวเองมามากเหมือนกันนะ
Creative Marketing
‘ชะวัน’ เป็นของขวัญวันเกิดที่พี่สาวคนหนึ่งให้มา เขาเป็นพี่ที่เจอในที่ทำงานคนแรก เราเคยคิดว่าการจะเป็นเพื่อนกับใครในชีวิตจริง ทั้งที่อยู่ในสถานะเพื่อนร่วมงานคงเป็นเรื่องยาก แต่เขากลับกลายเป็นพี่สาวในชีวิตจริง เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตที่เจอในที่ทำงาน
เราเห่อชะวันใบนี้มาก พกไปทุกที่เลยไม่ว่าจะไปเที่ยวต่างจังหวัดหรือมาทำงาน เกิดวันไหนมันแตกขึ้นมา อุ๊ย! เศร้าเลยนะ เพราะเรามีชะวันใบแรกเมื่อแปดปีที่แล้ว อีกอย่างนี่เป็นใบที่คนที่เรารักให้มา เราไม่คิดเลยว่าจะมีใครใส่ใจรายละเอียดของเรามากขนาดนี้ หวังว่าปีหน้าจะได้ชะวันอีกใบจากพี่มาเป็นของสะสมนะ (หัวเราะ)
Creative Marketing
ซีดีแผ่นนี้ได้มาในปี 2013 หลังเริ่มเรียนร้องเพลงอย่างจริงจัง มีความยาวประมาณสิบห้านาที เราจะอัดเสียงของตัวเองลงไปเพื่อใช้วอร์มก่อนร้องเพลง การร้องเพลงผ่านแผ่นนี้ทำให้ค้นพบว่าที่เราขยันฝึกไม่ใช่แค่ว่าอยากร้องหรือชอบร้องเพลง แต่การร้องเพลงเป็นเหมือนรักแรกของเราเลย ทั้งหมดเกิดจากเด็กคนหนึ่งที่ร้องเพลงในห้องน้ำแล้วรู้สึกติดใจจนไปเรียนร้องเพลงก็จริง แต่เราผ่านทั้งเรื่องดี เรื่องร้าย การถูกบูลลี่ ความกดดันจากการแข่งขัน กลายเป็นว่ามันคือช่วงชีวิตที่ยากที่สุด และในทุกครั้งที่ผ่านมาได้ก็จะรู้สึกว่าเราเป็นตัวเองในเวอร์ชันใหม่เสมอ
เราไม่ได้เดินสายอาชีพนักร้องเพราะไม่อยากเอาสิ่งที่ชอบมาเป็นงาน กลัวว่าวันหนึ่งเราจะไม่รักมัน กลัวจะไม่เหมือนเดิม ขอเก็บไว้บนหิ้งดีกว่า
ทุกครั้งที่ได้ใช้หรือได้มองซีดีแผ่นนี้ มันคอยเตือนเราว่าถึงแม้ทุกอย่างจะมีใจความสำคัญ แต่ท้ายที่สุดเราก็ต้องกลับมาอยู่กับสิ่งที่สำคัญมากที่สุดอยู่ดี ตอนนี้เราอาจจะไม่ได้วอร์มเสียงบ่อยเท่าเมื่อก่อนแล้ว แต่เราไม่เคยลืมความรักที่มีให้การร้องเพลงในวันนั้นเลย
Account Executive
ตุ๊กตาแรบบิตอยู่กับเรามาตั้งแต่เด็กในทุกครั้งที่นอนหลับ เป็นเซตคู่กับน้องผ้าเน่า ด้วยความที่เป็นลูกคนเดียว เราก็จะเล่นอะไรคนเดียว ไม่มีเพื่อนเล่นเพื่อนคุย ตุ๊กตาเลยเป็นเหมือนเพื่อนที่เราคิดว่ามันมีชีวิต คุยเล่นเหมือนเขาเป็นคนจริงๆ ตอนนี้แรบบิตไม่มีกระดูกแล้ว เพราะเราซนเอานิ้วไปแหย่พุงมันจนปุยนุ่นทะลักออกมา แม่ก็ทำการผ่าตัดแล้วเย็บพุงให้
ถึงจะอายุมากขึ้นก็ยังจับมันมานั่งมองเฉยๆ อยู่ มองแล้วมักจะรู้สึกว่าฉันอยากเป็นตุ๊กตาบ้างจัง (หัวเราะ) มันดูไม่ต้องทำอะไร แค่นั่งมองเรานอน
แรบบิตทำให้เราอุ่นใจทุกครั้งที่กอด มันก็ไม่เหมือนสัมผัสที่ได้รับจากคนหรอก แต่ความรู้สึกจากคนก็ไม่เหมือนความรู้สึกที่ได้รับจากแรบบิท
ขอบคุณแรบบิทที่อยู่เป็นเพื่อนตอนนอนไม่หลับ ตอนที่คิดมาก การที่ได้สัมผัสกันมันทำให้ใจเราเย็นลงได้เสมอ ขอบคุณแรบบิตที่คอยอยู่ข้างๆ นะ
Take me back to the night we met.
Graphic Design
ตอนนั้นส่งรูปไปให้แฟนดูว่าอยากได้บุ๊กนุ๊กมากเลย คือเป็นช่วงที่เรากำลังเครียดพอดีเพราะต้องทำธีสิส แล้วอีกสิบวันถัดมาเขาก็ซื้อมาเซอร์ไพรส์ เรามีความสุขมากเพราะบุ๊กนุ๊กทำให้ได้ใช้เวลาช้าลง ค่อยๆ ประกอบมันขึ้นมาจนเป็นรูปเป็นร่าง จากตอนแรกเป็นกล่องสี่เหลี่ยมว่างเปล่า จากของชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็กลายเป็นชิ้นใหญ่
สิ่งหนึ่งที่เห็นเลยคือแฟนเราเป็นคนอดทนมาก จนรู้สึกว่าใช่! คนนี้ถูกต้อง คนนี้นี่แหละที่จะอยู่กับเราไปนานๆ แน่นอน เราคัดคนจากความละเอียดอ่อนที่เขามี
บุ๊กนุ๊กจะอยู่ในมุมที่สายตาเรามองเห็นได้ตลอด มันเป็นสิ่งของที่เรามองแล้วรู้สึกขอบคุณอยู่เสมอ ขอบคุณที่ทำให้เรามีความทรงจำที่ดีร่วมกับคนที่เรารัก
Graphic Design
เราซื้อแก้วใบนี้มาจากเว็บไซต์ Den Souvenir ตอนเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง เป็นช่วงที่เริ่มดริปกาแฟ แต่ไม่อยากใช้กาดริปก็เลยซื้อแก้วมาใช้ ลายบนแก้วก็ดูกวนๆ จี๊ดๆ ดี จำได้ว่าเราเคยเป็นคนที่ดื่มกาแฟเยอะมาก มากจนเรียกว่าทั้งวันทั้งคืน แต่ปัจจุบันเลิกดื่มกาแฟไปแล้ว เพราะมีปัญหาเรื่องสุขภาพ
เวลามองมันทำให้คิดถึงชีวิตมหาวิทยาลัยที่ทำงานยันเช้า ตื่นมาเจอแสงแรกก็ดริปกาแฟดื่มเลยทั้งที่ยังไม่ได้นอนด้วยซ้ำ ตอนป่วยก็ชงเกลือแร่ในใบนี้ มันคอยตอกย้ำว่าเราจะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีกแล้ว เพราะเป็นการใช้ชีวิตที่หนักกายหนักใจ เราอยากมีเวลานอนจริงจังมากกว่า ถ้ามันพูดได้คงจะบอกว่าเอากูมาใช้บ้างนะ (หัวเราะ)
Co-ordinator
เจอร์นัลเล่มนี้เราไม่ได้ตั้งใจจะเขียนมันทุกวัน เพราะตั้งใจเก็บเฉพาะความทรงจำที่อยากจำมันไปนานๆ ในนี้ไม่มีความทรงจำแย่ๆ เลยนะ เราอยากเก็บไว้แต่สิ่งดีๆ เราว่าการบันทึกความทรงจำที่แย่จะทำให้ใจมีแต่บาดแผล
อย่างในปีที่แล้วได้ไปประเทศฝรั่งเศส เราก็เก็บทุกอย่างจากประเทศฝรั่งเศสลงสมุด ส่วนใหญ่จะเป็นใบเสร็จ ตั๋วพิพิธภัณฑ์ ตั๋วเดินทาง ตั๋วเครื่องบิน แม้กระทั่งเทสเตอร์น้ำหอม เพราะทุกครั้งที่ดมกลิ่น เราจะนึกถึงช่วงเวลานั้นเสมอ แต่สิ่งที่ได้มาอย่างเป็นนามธรรมสุดๆ เลยก็คือความมั่นใจในการใช้ภาษา การเปิดหูเปิดตาในยุโรปครั้งแรก ทั้งหมดเป็นความทรงจำที่มีค่ามาก เราอยากกลับไปประเทศฝรั่งเศสอีก คิดถึงช่วงเวลานั้นโคตรๆ คิดถึงเวลาที่มีโฮสต์คอยเลี้ยงดู มันเหมือนเราได้ทิ้งโลกของตัวเองไปเลย วันๆ หนึ่งก็คิดแค่ว่าจะเอาชีวิตรอดต่อไปอย่างไรในการอยู่ที่นี่ (หัวเราะ) มันเป็นการผจญภัยและประสบการณ์ใหม่ที่เราได้ใช้ชีวิตคนเดียวจริงๆ
ความทรงจำล่าสุดที่บันทึกลงไปก็คือตอนที่เพื่อนชมเราว่าเราเป็นคนมีเอกลักษณ์ คาแรกเตอร์ยูนีกมาก ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเราเลย แล้วเราก็ไม่เคยมองตัวเองในแง่นั้น ปกติเราเป็นคนพูดมากจนบางครั้งไม่กล้าพูดก็มี เพราะกลัวคนอื่นไม่อยากฟัง เราถึงเลือกใช้วิธีเขียนเจอร์นัลแทน มันรับฟังเราเสมอถึงจะเขียนไม่รู้เรื่อง หรือเขียนความในใจที่ไม่ได้บอกใคร เราก็ยังมีเจอร์นัลเล่มนี้คอยรองรับทุกอย่างที่เราเป็น
Proofreader
หนังสือนิทานแต่ละเล่มเราจะซื้อมันมาในช่วงเวลาสำคัญของชีวิต อย่างเล่มแรก ‘โรงภาพยนตร์แห่งกาลเวลา’ เพราะเราแอบชอบคนที่ชอบดูหนังคนหนึ่ง (หัวเราะ) แต่อีกอย่างที่สำคัญก็คือหนังสือเล่มนี้ทำให้เราค้นพบว่าเราชอบหนังสือภาพมาก เป็นเหมือนใบเบิกทางให้ซื้อเล่มต่อไป ก็คือเล่ม ‘เมื่อวันหนึ่งฉันมีเขา’ เราซื้อมาช่วงมหา’ลัยที่ได้เรียนวิชาละครเด็ก เป็นเรื่องของเด็กที่แตกต่างจากคนอื่น ไม่ใช่แค่เพราะมีเขาบนหัว แต่ลึกลงไปกว่านั้นเขาโหยหาที่ที่เป็นของตัวเอง โหยหาความรู้สึกที่ไม่แปลกแยก มันคือคำว่า Sense of Belonging อะ อ่านแล้วทัชใจมากจนเอามาทำเป็นละครจบของวิชาเลย
เล่มที่สาม ‘Duck gets a job’ ตรงกับการเดินทางของเราหลังเรียนจบ แล้วก็ยังไม่มีงานทำ อ่านแล้วรู้สึกมีเพื่อน รู้สึกว่าฉันไม่ได้หางานอยู่คนเดียวนะ ไอ้เป็ดตัวนี้ก็เหมือนกัน ส่วนเล่มสุดท้าย ‘หนีให้ไกลหาให้เจอ’ เราซื้อตอนที่เบิร์นเอาต์จากงาน อ่านแล้วก็ตกผลึกได้ว่าจริงๆ ชีวิตเราเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ ก็ได้ ไม่ต้องหยุดนิ่งกับที่ก็ได้ อย่ารู้สึกผิดที่จะไปจากที่ใดที่หนึ่ง อย่ารู้สึกผิดที่จะเติบโต เราอาจจะไปในที่ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้หรือเล็กลงกว่านี้ก็ได้
เราคิดว่าการที่คนๆ หนึ่งเติบโตขึ้นมาพร้อมกับหนังสือนิทานจะทำให้เขามีมุมเล็กๆ หรือความฝันที่ตัวเองยึดถือ แล้วมันจะกลายเป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตเมื่อเป็นผู้ใหญ่
Multi-Content Creator
ผมไปเจอคนๆ หนึ่งที่อายุมากกว่าผมหนึ่งปี เขามีความชอบหลายอย่างคล้ายผม ยกเว้นเทปคาสเซ็ตที่เป็นเรื่องใหม่สำหรับผมมาก จนมันเป็นจุดทำให้ผมก้าวเข้าสู่โลกของเทป มันทั้งเท่ทั้งคลาสสิก ผมก็เลยอยากเก็บสะสมบ้าง ทุกเทปของผมจะถูกเล่นโดยเครื่องเล่นเทปของเขา แต่หลังจากเขาหายไปก็ไม่เคยได้ฟังเพลงจากเทปอีกเลย
ตอนนี้ผมก็ยังเป็นคนเดิมนะ ผมยังวิ่งหนีปัญหาและความเจ็บปวดด้วยวิธีของตัวเอง ด้วยการอยู่กับตัวเอง แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือผมทิ้งเขาไว้ตรงนั้น ผมไม่ได้คิดถึงเขา แต่ต้องยอมรับว่าความชอบของผมก็มาจากส่วนหนึ่งในตัวของเขา มันยังติดตัวผมมาจนถึงวันนี้
ขอบคุณที่ทำให้ผมเป็นผมมากขึ้น ทำให้ผมรู้จักตัวเองว่าชอบอะไร ทำให้ผมเข้าใจว่าบางเรื่องไม่ต้องหาคำตอบก็ได้ อะไรที่จบลงแล้วก็ให้จบไป และคนบางคนเจอกันแค่ครั้งเดียวในชีวิตก็เพียงพอแล้ว
Down the stairs, I was there.
Multi-Content Creator
เพื่อนสมัยมัธยมซื้อรองเท้าคู่นี้ให้เป็นของขวัญวันรับปริญญา เราอยากได้เพราะมันเป็นรองเท้าที่ดูเหมาะกับการทำงานดี เหมาะกับการออกไปเจอลูกค้า คิดว่าทำงานแล้วก็ควรแต่งตัวทางการหน่อยจะได้ดูโตขึ้น โลฟเฟอร์คู่นี้ก็เลยเป็นคู่ที่เราใส่ไปสมัครงานที่แรก
รองเท้าคู่นี้มีความทรงจำอยู่มาก มันเป็นมากกว่ารองเท้าสำหรับเราเพราะเพื่อนให้มา เวลาไปไหนมาไหนเราจะรู้สึกมั่นใจขึ้น รู้สึกว่าตอนนี้ไม่ได้เดินอยู่คนเดียวนะ มีเพื่อนเดินอยู่ด้วยเป็นสิบคนเลย อยากขอบคุณมันที่ช่วยเป็นก้าวแรกพาเข้าสู่โลกของการทำงาน ทั้งที่ไปสัมภาษณ์แล้วผ่านหรือไม่ผ่านก็ตาม หวังว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้พาไปเที่ยวดิสนีย์แลนด์ที่ญี่ปุ่นด้วยกัน
Video Creator
กล้องดิจิทัลตัวนี้เป็นของแม่ผม และเป็นกล้องตัวเดียวที่แม่มีอยู่ในบ้าน อยู่ด้วยกันมานานจนมันมีอายุเท่ากับผมคือ 23 ปี เวลาแม่ไปเที่ยวก็จะเอาไปด้วย ทุกทริปที่ไปเที่ยวกับแม่สองคนจะมีกล้องตัวนี้อยู่ตลอด ไม่ว่าจะสวนสัตว์เขาเขียว สวนสัตว์เชียงใหม่ ทะเลภูเก็ต มันคอยเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าครั้งหนึ่งเคยได้ไปเที่ยวกับแม่บ่อยขนาดไหน และผมชอบถ่ายรูปเพราะอะไร
แต่หลังจากโทรศัพท์เริ่มบียอนด์ขึ้น กล้องก็ถูกทิ้งไว้ไม่ได้ใช้ อาจจะมีบ้างที่ผมหยิบไปสแนปเล่น แต่ตอนนี้มันเปิดไม่ติดแล้ว เดี๋ยวถ้ามีเงินจะรีบเอาไปซ่อมนะ (หัวเราะ)
Video Creator
ผมฟังเพลงของ ‘Elton John’ มานาน แล้วก็คิดกับตัวเองว่าคงดีเหมือนกันถ้ามีแผ่นซีดีของเขาเก็บไว้บ้าง จำได้ว่าผมเจอแผ่นซีดีนี้โดยบังเอิญระหว่างดูของกับแฟนที่พันธุ์ทิพย์งามวงศ์วาน ตอนนั้นจิตวิญญาณถูกกระตุ้นขึ้นมาแบบเด็กที่เห็นของเล่นแล้วตาวาว เพราะสำหรับผมมันไม่ใช่แผ่นซีดีทั่วไป เพลงของศิลปินคนนี้อยู่กับผมมาหลายช่วงเวลา เหมือนเราขึ้นรถเมล์คันเดียวกันกับใครสักคน แล้วอยู่ๆ ก็ได้คุยกัน ตกลงปลงใจคบกันในไม่กี่ปี
ทั้งเพลง Rocket Man หรือ Don’t Let the Sun Go Down on Me ต่างก็อยู่ในช่วงที่ผมรู้สึกไร้หนทางและไม่เข้าใจตัวเอง กระทั่งเพลง Your Song ซึ่งเป็นเพลงแรกที่ส่งให้แฟนฟัง เพราะอยากให้เขาได้ยินประโยคว่า “How wonderful life is while you’re in the world” ฟีลแบบวิมานนภาลัยพิลาสพิไลได้เมื่อมีเธอ ค่อนข้างน้ำเน่าเลย โคตรครินจ์! พอมาทบทวนก็อดเขินและขำไม่ได้
ผมขอบคุณการมีอยู่ของแผ่นซีดีนี้เสมอ แทบไม่ต่างอะไรจากการขอบคุณแฟนในทางอ้อมเลย ขอบคุณที่ทำให้หัวใจดวงนี้มีเพลงบรรเลงต่อไปได้ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันทั้งในอดีต ในปัจจุบัน และผมเชื่อว่าในอนาคตก็จะยังเป็นแบบนี้อยู่
Photographer
เหตุผลที่ซื้อมาเพราะอยากได้รองเท้าคู่ใหม่ เพิ่งเคยเอาออกไปปีนผาด้วยกันมาครั้งเดียวเอง เราชอบกีฬาปีนผาเพราะมันเป็นกีฬาที่พาเราไปในที่ที่เราไม่คิดว่าจะได้เห็น ได้สัมผัส รองเท้าปีนผาจึงเป็นเหมือนเพื่อนร่วมทางในการเดินทางของเรา อยากพาคู่นี้ไปด้วยอีกหลายๆ ที่เลย
Writer
เราพบตุ๊กตาในฤดูหนาวเมื่ออายุได้แปดขวบ มันเป็นของที่ระลึกจากคุณลุงที่เป็นสามีป้า เขาเป็นคนออสเตรเลีย ตัวอ้วนท้วมสูงใหญ่เหมือนซานตาคลอสใจดีที่เคยเห็นในการ์ตูน คุณลุงหอบตุ๊กตาจิงโจ้ที่กระเป๋าหน้าท้องมีลูกซุกอยู่มาให้ เราจึงติดเขาหนึบ ถึงแทบจะไม่มองหน้าเขาเพราะเขินอายที่ต้องพูดภาษาอังกฤษก็ตาม
แล้วคืนหนึ่งคุณลุงกับคุณป้าก็เก็บของลงกระเป๋าเดินทาง พวกเขาว่าจะกลับประเทศแล้ว เราน้ำตาไหลเลย เป็นครั้งแรกที่กล้าเสียงดังงอแงใส่พวกเขา จนคุณลุงพูดขึ้นว่านับหนึ่งถึงร้อยเป็นภาษาอังกฤษให้ฟังก่อน เดี๋ยวจะพานั่งเครื่องบินไปด้วย เราเจื้อยแจ้วอย่างมั่นใจ วัน ทรู ทรี จนถึงทเวนตี้ ส่วนเหตุการณ์หลังจากนั้นจำได้ไม่ละเอียด รู้แค่ว่าไม่มีตั๋วไปกับเขา แต่ทุกครั้งที่เรามองตุ๊กตาจิงโจ้มันทำให้คิดถึงความฝันแรกในวัยเด็ก เราเคยอยากหนีจากความเป็นเด็ก อยากรีบเป็นผู้ใหญ่ อยากเป็นอิสระจากรั้วโรงเรียน อยากเห็นว่าโลกใบนี้มีอะไรอีกนอกจากชนบทในกาญจนบุรี เพราะใครที่ได้ไปต่างประเทศมักกลับมาบอกว่าอยากตั้งรกรากอยู่ถาวร เพราะมันเจริญ เจริญจนหันมองประเทศไทยแล้วต้องส่ายหัว
ตอนนี้เราอายุ 24 ปีแล้ว ยังไม่มีโอกาสได้ไปต่างประเทศเหมือนเคย แต่ถึงจะไม่ได้ไปตลอดชีวิต เราก็ไม่ได้เสียดายอะไรนะ เพราะเรามีความฝันใหม่แล้ว การได้เขียนหนังสือมันทำให้เราเห็นโลกกว้างของตัวเอง และมันกว้างกว่าประเทศออสเตรเลียซะอีก
You see, I wrote you a letter.
เราต่างหวงแหนของชิ้นแรกกระทั่งมีของชิ้นใหม่ เราต่างเคยเฝ้ามองของที่ใครสักคนให้มาทั้งวันทั้งคืนอย่างไม่เป็นอันทำอะไรกระทั่งเขาคนนั้นไม่อยู่ เราต่างกักเก็บความทรงจำไว้ในของชิ้นใดชิ้นหนึ่ง รูปร่างของพวกมันไม่เคยเปลี่ยน ทั้งนิสัยก็เช่นกัน วันแรกเป็นอย่างไรก็ยังเป็นอย่างนั้น ไม่เหมือนเจ้าของที่เปลี่ยนไปทุกเมื่อเชื่อวัน
บรรดาสิ่งของยังเฝ้าคอยเจ้าของด้วยตาแป๋ว เกิดพวกมันมีชีวิตขึ้นมาจริงคงอยากถามไม่น้อยเลยว่าคิดถึงพวกเราไหม
หวังว่าคืนสามสิบเอ็ดธันวาที่พลุกำลังแตกออก ผู้อ่านจะกล่าวอรุณสวัสดิ์ให้แก่คนในชีวิตทั้งหมดที่ไม่อยากให้พวกเขาหายไปได้ และไม่ต้องกล่าวร่ำลาร่ำไห้ให้แก่ทุกสิ่งอันเป็นที่รักของตน
สวัสดีปี 2569
