หลังก้าวเท้าพ้นประตูเข้าไปใน Walden Home Cafe มวลความอบอุ่นเฉพาะตัวจากคาเฟ่สีเขียวมะกอก พัดเข้ามาสัมผัสตัวเราอย่างทันที และอวลอยู่อย่างอ้อยอิ่งตลอดเวลาที่เราอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ หากนับรวมแสงยามบ่ายที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาทางหน้าร้าน เฟอร์นิเจอร์ไม้ ไปจนถึงชั้นหนังสือใหญ่และโซฟาที่นั่งสบายบนชั้นสอง องค์ประกอบเหล่านี้ยิ่งทำให้คาเฟ่แห่งนี้ทวีความอบอุ่นมากขึ้น

Walden Home Cafe คือคาเฟ่วินเทจที่ซุกซ่อนตัวอยู่ในย่านคลองสาน-ท่าดินแดง แม้ว่าพื้นที่ตรงนี้จะใกล้กับแลนด์มาร์กของนักท่องเที่ยวอย่าง The Jam Factory, ล้ง 1919 และห้างใหญ่อย่าง ICONSIAM ที่เปิดตัวไปไม่นาน บรรยากาศโดยรอบของ Walden Home Cafe ยังคงให้ความรู้สึกสุขและสงบนิ่งเหมือนกับฝั่งธนฯ ที่เราคุ้นเคย

บรรยากาศที่บรรจุรายละเอียดไว้เต็มที่

เรารู้จัก ดิฐ แจ้งศิริเจริญ เจ้าของร้าน Walden Home Cafe มาก่อนในฐานะอาร์ตไดเรกเตอร์ที่เคยผ่านงานนิตยสารมาหลายหัว หากนับรวมประสบการณ์ทั้งหมด ดิฐอยู่ในสายงานนี้มานานถึง 8 ปี ก่อนที่เขาจะ ‘แขวนเมาส์’ ออกจากวงการ หอบหิ้วความรักความชอบในกาแฟ ผันตัวเองมาเป็นบาริสต้าเจ้าของคาเฟ่

ในฐานะคนทำนิตยสารมาเหมือนกัน เราเลยสนใจความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของหนุ่มวัยสามสิบต้นคนนี้เป็นพิเศษ

“เราเป็นคนชอบของเก่า ชอบความวินเทจอยู่แล้ว วันที่ตัดสินใจเปิดคาเฟ่ของตัวเองเรานึกถึงร้านกาแฟร้านหนึ่งที่เราเคยไปตอนที่ตัวเองเป็นฟรีแลนซ์ เลยคิดโจทย์ขึ้นมาว่าอยากทำร้านที่มีบรรยากาศแบบโฮมมี่ ตกแต่งด้วยแสงไฟสีเหลือง มีเพลงเปิดให้ฟัง มีหนังสือให้อ่าน มีกาแฟที่อร่อย และอาหารที่พอกินได้” ดิฐเล่าจุดเริ่มต้นของร้านให้เราฟังอย่างอารมณ์ดี

ตอนเริ่มต้น ดิฐลงทุนจ้างสถาปนิกมาออกแบบร้าน แต่แบบนั้นกลับไม่เป็นที่ถูกใจเขาเท่าไหร่นัก ดิฐจึงตัดสินใจออกแบบร้าน และทำงานร่วมกับช่างด้วยตัวเองโดยหวังว่าเรื่องทุกอย่างจะง่ายขึ้น

ใช่ว่าทุกอย่างจะราบรื่นเสมอไป ในฐานะคนที่ไร้ซึ่งประสบการณ์ในการออกแบบและตกแต่งร้าน ดิฐใช้เวลามากกว่า 4 เดือนในการตกแต่งคาเฟ่แรกของตัวเอง ดิฐยอมรับกับเราอย่างตรงไปตรงมาว่าการลงมือทำเองไม่ได้แปลว่าเรื่องทุกอย่างจะง่ายขึ้นเสมอไป แต่สุดท้ายความตั้งใจของเขาก็สำเร็จผล คาเฟ่สีเขียวมะกอกที่เรายืนอยู่ตรงนี้ ทุกรายละเอียดของมันเกิดขึ้นจากการตัดสินใจของเขาทั้งหมด

“อิฐ หิน ปูน ทราย ทั้งหมดเราเป็นคนหามาเอง อย่างกระเบื้องก็ใช้เวลาหาประมาณเดือนหนึ่ง ไม้ที่ใช้ในร้านก็แบกมาเอง การก่อสร้างช้าไปหมดเลยครับเพราะรายละเอียดมันเยอะกว่าที่คิดไว้อีก”

“ตอนแรกคิดว่าร้านจะมินิมอล แต่พอเอาของมาลงทุกอย่างก็เริ่มเยอะ เลยเริ่มรู้ตัวเองไปด้วยว่าไม่ใช่คนมินิมอล แถมพอทำไปทำมา ร้านก็ดูเก่ากว่าที่คิดไว้อีก” ดิฐหัวเราะ พลางมองของตกแต่งทั้งหมดที่อยู่ในร้าน

เราสะดุดตากับผนังตรงบันไดหลังร้านที่ติดหน้าหนังสือแทนวอลเปเปอร์ ทุกอย่างในมุมนั้นดูเรียบ แต่ทว่ามีเสน่ห์ ราวกับดิฐจับสังเกตเราได้ เจ้าตัวจึงเล่าเรื่องราวที่เกี่ยวกับผนังในร้านให้เราฟัง

“ผนังที่ร้านใช้เวลาทำนานมาก อย่างผนังชั้นล่างด้านซ้าย ตอนแรกทาสีเหลืองไปแล้วออกมาไม่ถูกใจ แถมมันยังกินพื้นที่ในร้านค่อนข้างเยอะ เราคิดหนักเลยว่าจะทำยังไงให้ถูกใจตัวเองและเข้ากับร้าน สุดท้ายก็เลยลองเอาน้ำยาลอกสีมาใช้ กลายเป็นว่าพอลอกสีเหลืองออกมันเผยให้เห็นสีเก่าของผนังที่เป็นสีเขียวๆ ฟ้าๆ พอดี เราเห็นแล้วก็ชอบเลยจบขั้นตอนทั้งหมดด้วยการขัดผนังไม่ให้สกปรกแล้วก็ลงแล็กเกอร์ทับอีกที

“หรือตรงผนังชั้นสอง ตอนแรกเราทาสีเขียวไปแล้วปรากฏว่ามันดูใหม่เกิน (หัวเราะ) เลยลองทุบให้เห็นเป็นสะเก็ดๆ กะให้มันดูเก่า แต่กลายเป็นว่ามันดูปลอมเพราะว่าเราตั้งใจทำมันมากเกินไป สุดท้ายเราก็เลยทุบออกให้เหลือครึ่งหนึ่งอย่างที่เห็น ส่วนผนังหลังร้านตอนแรกเราอยากเอาแผ่นไม้มาติดนะ แต่พอสั่งของมาแล้วมันดันไม่ถูกใจ จนวันหนึ่งไปเจอหนังสือเก่าก็เลยได้ไอเดียว่าเอากระดาษมาติดดู ลงตัวไปอีกแบบ”

ดิฐเองก็เป็นเหมือนกับนักสื่อสารด้วยภาพหลายๆ คน เรื่องตัวอักษรไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดเท่าไหร่นัก การตั้งชื่อร้านจึงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาเช่นกัน จนกระทั่งวันหนึ่งเขาเกิดสะดุดตากับหนังสือ Walden ที่เขียนโดย Henry David Thoreau ทั้งเรื่องราวและบรรยากาศสีเขียวของเรื่องลงตัวกับร้านเขาพอดี เขาจึงหยิบชื่อหนังสือเล่มนั้นมาเป็นชื่อร้านในที่สุด

เมนูเรียบง่ายเอาใจคนกิน

จริงๆ แล้วดิฐเรียนจบปริญญาตรีด้านการโรงแรม และเคยเป็นบาร์เทนเดอร์มาก่อน แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องการทำกาแฟและบริหารคาเฟ่ก็เป็นเรื่องใหม่สำหรับเขาอยู่ดี แต่ด้วยความชอบกาแฟที่เจ้าตัวมีบวกกับความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ บาริสต้า เมนูกาแฟเอสเพรสโซและกาแฟดริปของที่นี่จึงถูกคิดออกมาด้วยความตั้งใจเหมือนกับคาเฟ่ดีๆ ทั่วไป

ดิฐเลือกใช้เมล็ดกาแฟไทยเป็นหลัก และมีเมล็ดพิเศษหมุนเวียนมาให้ลูกค้าลองกันเรื่อยๆ และเขายังคิดสูตร cascara latte เมนูซิกเนเจอร์ที่นำกาแฟนมมาผสมกับน้ำเชื่อมคาสคารา (เปลือกกาแฟ) โฮมเมดที่ให้รสหวานอ่อนๆ ในแบบที่เขาอยากให้ลูกค้าสั่งมาดื่มได้บ่อยๆ เมนูช็อกโกแลตเย็นสูตรพิเศษที่นำผงโกโก้กับช็อกโกแลตมาเขย่าผสมกัน พร้อมโรยหน้าอีกชั้นด้วยผงโกโก้ก่อนเสิร์ฟ เป็นเครื่องดื่มอีกแก้วที่ดิฐแนะนำ

ส่วนอาหารสไตล์โฮมมี่ที่ขายในร้านจะเน้นเมนูที่กินง่ายและรสชาติถูกปากคนไทยไว้ก่อน เช่น เมนูประจำของลูกค้าขาประจำอย่างสปาเกตตีผัดแห้งกับพริกกระเทียม เขาใส่มะกอกดองฝานเพื่อเติมเนื้อสัมผัสและรสชาติเค็มแบบกลมกล่อม เสิร์ฟพร้อมแซลมอนย่างชิ้นหนา หรือไข่ม้วนที่เขาเลือกใส่พริกเพิ่มเข้าไป จับคู่เบคอนและขนมปังซาวร์โด

หากใครไม่อยากกินอาหารเป็นจานอย่างจริงจัง ที่นี่ยังมีตัวเลือกเป็นขนมอบต่างๆ เช่น เค้กและมัฟฟินที่หนุ่มเจ้าของร้านคัดสรรมาจากร้านขนมอบที่เขาวางใจ

การเดินทางบนถนนเส้นใหม่

เราทอดสายตามองไปรอบร้าน ลึกๆ ก็แอบอิจฉาดิฐที่ชีวิตทุกๆ วันของเขาล้อมรอบไปด้วยสิ่งที่ตัวเองชื่นชอบ เราไถ่ถามดิฐถึงความสุขที่เขาได้รับจากการเดินทางในสายอาชีพใหม่ คำตอบที่เราได้จากชายหนุ่มที่อยู่หลังบาร์กาแฟทำเอาความคิดของเรากลายเป็นความฟุ้งของคนช่างฝัน

“ชีวิตเปลี่ยนไปมากเลย จากที่ทำงานออฟฟิศ นั่งหน้าคอมพิวเตอร์ กับการยืนทำกาแฟมันเหนื่อยคนละอย่างกันนะแม้ว่ามันจะเป็นงานที่จบแบบวันต่อวัน อย่างการมีร้านเป็นของตัวเองมันก็ท้าทายเหมือนกันว่าเราจะทำให้มันอยู่รอดได้อย่างไร ความรับผิดชอบมันใหญ่ขึ้น จริงๆ ก็ไม่ได้มีเวลามา appreciate สิ่งพวกนี้เท่าไร

“แต่สิ่งที่เราแฮปปี้มากที่สุดคือการได้คุยกับลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามา” ดิฐทิ้งท้าย ก่อนขอตัวไปต้อนรับลูกค้าเจ้าประจำอีกคนที่เปิดประตูเข้ามา

“เอาลาเต้เหมือนเดิมใช่ไหมครับพี่” 

นอกจากตัวร้านจะเต็มไปด้วยรังสีของความอบอุ่นแล้ว ความเป็นกันเองของดิฐก็เป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้เราตกหลุมรักคาเฟ่สีเขียวมะกอกแห่งนี้

หากวันไหนที่คุณอยากผ่อนคลาย จิบเครื่องดื่มอร่อยๆ สักแก้ว และเริ่มต้นบทสนทนาดีๆ พื้นที่หน้าบาร์ของดิฐจะยินดีต้อนรับคุณเสมอ

Walden Home Cafe

address : 451 ถ.สมเด็จเจ้าพระยา
hours : พุธ-จันทร์ 9:00-19:00 น.
tel. 062-362-9915
facebook : Walden Home Cafe

The post Walden Home Cafe คาเฟ่สีเขียวมะกอกย่านคลองสานกับความสงบที่น่าตกหลุมรัก appeared first on a day magazine.

ซุปไก่ดำตุ๋นยาจีนที่แม่ของเขาทำให้กินบ่อยตอนเด็กๆ ตัวแทนภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เขาผูกพัน คือแรงบันดาลใจของชื่อร้าน บรรยากาศของคาเฟ่แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยเรื่องราวในอดีตที่หอมหวานของเขา แต่เมื่อย้อนถามถึงแนวคิดหลักๆ ในการทำร้าน มิคเล่าให้เราฟังว่า เขาได้ไอเดียมาจากคาเฟ่แนววินเทจแห่งหนึ่งในอเมริกาที่เมื่อเสียงเพลงเต้นรำดังขึ้น พนักงานก็จะลุกขึ้นมาเต้นรำหมุนตัวเข้าจังหวะ ส่งต่อพลังงานดีๆ ให้กับผู้มาเยือนเสมอๆ

HĒIJīi Bangkok สำหรับเขาจึงเปรียบเสมือนการเบลนด์ความอบอุ่นจากวัฒนธรรมครอบครัวแบบตะวันออกและสีสันแบบตะวันตกที่เจ้าตัวชอบเข้าไว้ด้วยกันอย่างไม่ขวยเขิน

คาเฟ่ในห้องแถวธรรมดาที่หล่อหลอมด้วยตัวตน

มิคเกิดในครอบครัวเชื้อสายจีน เขาจึงเลือกหยิบเอาของใกล้ตัวอย่างวัฒนธรรมจีนที่แวดล้อมตัวเองมาตั้งแต่เด็กเป็นวัตถุดิบ โดยใช้ประสบการณ์ที่เรียนทางด้านการออกแบบการแสดงและฉากละครเวทีถ่ายทอดออกมา ในพื้นที่ขนาดหนึ่งห้องแถวบนที่ตั้งที่หลบเข้าไปในซอยย่อยของเจริญกรุง 43

ความหลงใหลในตึกเก่าและผู้คนในย่านเก่าพามิคมาถึงที่นี่ เมื่อได้เดินสำรวจบรรยากาศและพูดคุยกับคนในละแวกนี้แล้วพบว่าถูกใจ เขาจึงเริ่มต้นภารกิจถ่ายทอดประสบการณ์ที่หล่อหลอมตัวตนของเขาเข้าไปยังห้องแถวแห่งนี้

โรงน้ำชาที่อบอวลไปด้วยความทรงจำวัยเด็ก

“ป๊าเราชอบดูหนังจีนกำลังภายใน เราเลยได้ดูตั้งแต่เด็กแล้วก็ชอบไปด้วย” มิคจึงสร้างเฮยจีขึ้นมาให้เป็นโรงน้ำชาที่จอมยุทธ์จะมาแวะพักระหว่างทางได้ โดยแฝงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่มีความหมายกับตัวเองเอาไว้

ตั้งแต่หลังคาแบบเก๋งจีนที่ทำเป็นกันสาดหน้าร้าน ซึ่งเป็นภาพจำที่ชัดเจนของสถาปัตยกรรมจีน มองเรื่อยลงมาจะเห็นต้นไม้เล็กๆ ที่มิคคุ้นหน้าคุ้นตาจากบ้านต่างๆ ในละแวกบ้าน หนึ่งในนั้นคือต้นส้มจี๊ด ที่นอกจากจะเป็นไม้มงคลของจีนแล้ว ยังปลูกเพื่อเอาผลมาใช้ทำแยมในร้านด้วย

เมื่อเปิดประตูร้านที่สอดแทรกลายประตูเหล็กซี่บนบานไม้เข้าไปจะเจอกับบรรยากาศภายในร้านที่ให้กลิ่นอายแบบจีนประยุกต์ เพดานไม้เก่าของบ้านสีเขียวหม่น ตัดอารมณ์ด้วยความดิบของผนังปูนเปลือยทางด้านขวาที่เขียนข้อความอักษรจีนที่มีความหมายว่า ‘ขอให้โชคดี’ คำอวยพรที่มิคได้รับเมื่อกลับไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่

ทางซ้ายหน้าเคาน์เตอร์วางเก้าอี้ตัวเตี้ยสีแดง มิคบอกเราว่าเก้าอี้ตัวเก่าตัวนั้นคือเก้าอี้ยกน้ำชาในพิธีแต่งงานของป๊ากับม้า หลังเคาน์เตอร์ไม้มีชุดกาน้ำชาและจอกน้ำเรียงรายอยู่บนชั้น ของเก่าเหล่านั้นเป็นทั้งของสะสมของมิคและภาชนะเสิร์ฟชาให้กับลูกค้า รวมทั้งโต๊ะเก้าอี้ไม้เก่าหลากรูปทรงที่วางไว้ให้คนที่แวะเวียนเข้ามาในร้านได้เอนหลังพัก

นอกจากความเก๋าของภาชนะเสิร์ฟเครื่องดื่มของที่นี่ มิคยังตั้งใจให้แก้ว take away ของที่ร้านเป็นแก้วที่เป็นมิตรกับโลก เขาเลือกใช้แก้วพลาสติกที่ย่อยสลายง่าย เปลี่ยนการใช้ฝาปิดพลาสติกมาเป็นกระดาษห่ออาหารที่รัดให้แน่นหนาด้วยหนังยางสองเส้น ประทับด้านบนด้วยตราสัญลักษณ์รูปไก่ดำของร้าน เป็นกิมมิคน่ารักๆ ที่สร้างเอกลักษณ์ของร้านได้ดีทีเดียว

ชอบอะไรก็เสิร์ฟแบบนั้น

“เพราะพวกผมไม่ชอบกินหวานจัด ที่ร้านเลยเน้นทำขนมและเครื่องดื่มแบบหวานน้อย” มิคพูดถึงความชอบของตัวเขาและเพื่อนพี่น้องที่ร่วมกันทำร้านนี้ขึ้นมา เมนูเครื่องดื่มและขนมของเฮยจีจึงเป็นเมนูโฮมเมดที่ไม่หนักหวาน เครื่องดื่มที่เราอยากแนะนำคือโกโก้เย็นที่มีกลิ่นเฮเซลนัต เป็นโกโก้เย็นที่มิคคิดสูตรพิเศษขึ้นมาเอง และนมมะละกอ (นมสดปั่นกับมะละกอสด) เครื่องดื่มแสนอร่อยที่มิคค้นพบเมื่อครั้งไปเยือนฮ่องกง

หรือถ้าใครอยากได้เครื่องดื่มสดชื่นสักแก้ว Plum Peach น้ำบ๊วยโซดาที่เพิ่มรสชาติด้วยพีชและน้ำผึ้ง น่าจะเป็นแก้วที่ใครหลายคนจะต้องประทับใจแน่ๆ

สำหรับเมนูกาแฟที่นี่มีทั้งกาแฟดำและกาแฟนม ด้วยความที่มิคหลงใหลเสน่ห์ของกาแฟทำมือ เขาจึงเน้นเสิร์ฟกาแฟที่ใช้เครื่องชงอย่าง aeropress แทนการใช้เครื่องชงแบบเอสเพรสโซ ส่วนเมล็ดกาแฟที่นี่มีให้เลือกแบบคั่วอ่อนและคั่วเข้ม และมีเมล็ด single origin จากต่างประเทศหมุนเวียนตามฤดูกาลให้ลูกค้าได้ชิม หรือถ้าใครที่ชอบกาแฟที่ดื่มง่ายๆ ทางร้านก็มีกาแฟสกัดเย็น หรือ cold brew ให้เลือกด้วย

มาโรงน้ำชาทั้งที ถ้าไม่จิบชาสักหน่อยเดี๋ยวจะหาว่ามาไม่ถึง ที่เฮยจีมีชา Ti Guan Yin, Gong Fu และ Shui Xian เพียงสามชนิดให้คอชาได้เลือกดื่ม แถมยังมีขนมโฮมเมดที่กินเข้าคู่กับรสเฝื่อนหอมของชาอย่าง ฟินองซิเยร์ ขนมสัญชาติฝรั่งเศสที่เสิร์ฟพร้อมแยมส้มจี๊ด เค้กชิฟฟอนเอิร์ลเกรย์เนื้อนุ่มหวานน้อย หรือเค้กช็อกโกแลตรสเข้มที่รสชาติไปได้ดีกับชาจีน

ถ้าใครหิวหนักหน่อย ที่นี่ก็มีเมนูของว่างแบบจีนๆ เช่น ขนมจีบ ปอเปี๊ยะทอด ที่เลือกสรรมาจากร้านที่มิคและเพื่อนๆ ติดอกติดใจในรสชาติมาปรุงสุกหลังร้านและเสิร์ฟให้กับลูกค้าด้วย

HĒIJīi Bangkok

address : 415 ซอยเจริญกรุง 43
hours : เปิดวันอังคาร – อาทิตย์ เวลา 9:00-18:00 น.
facebook: HĒIJīi Bangkok 

The post HĒIJīi Bangkok คาเฟ่ที่ชุบชีวิตตึกเก่าด้วยฉากเรื่องราวในความทรงจำ appeared first on a day magazine.

บ้านหลังสีเขียวเข้มที่ตั้งอยู่ริมทางรถไฟ ใต้ทางด่วนชุมทางบางซ่อน ที่นี่เป็นทั้งบ้านและ The Attic Diary Cafe ร้านอาหารเล็กๆ ของหนุ่มใหญ่มาดเซอร์ ปุ๊–อิศเรศ จันทรวดี นอกจากตัวร้านจะรายล้อมไปด้วยต้นไม้ใบเขียวที่ช่วยสร้างบรรยากาศชิลล์ๆ แล้ว สูตรอาหารไทยที่สืบทอดจากคุณยายของปุ๊ คือเหตุผลสำคัญที่เราดั้นด้นขับรถมาทานข้าวไกลถึงชุมทางรถไฟแห่งนี้

ชื่อร้านอาจทำให้ใครหลายคนเข้าใจว่าเป็นคาเฟ่ จริงๆ แล้วที่นี่คือร้านอาหาร chef’s table ในร้านอาหารทั่วไป คำคำนี้อาจมีความหมายว่าใครที่นั่งโต๊ะนี้ถือเป็นแขกของเชฟ แต่สำหรับร้านอาหารแห่งนี้ มันหมายถึงโต๊ะกินข้าวตัวเดียวในบ้าน ใครที่แวะเวียนมาที่นี่จะต้องสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและเป็นกันเองของพ่อครัวเจ้าของบ้านได้อย่างไม่ต้องสงสัย

จุดเริ่มต้นบนชีวิตที่พลิกผัน

อดีตคนทำสื่อโทรทัศน์เล่าให้ฟังว่าจุดเริ่มต้นของอาชีพพ่อครัว เริ่มต้นจากความตั้งใจที่เขาอยากชะลอจังหวะชีวิตให้ช้าลงเพื่อทบทวนตัวเองหลังจากที่แยกทางกับอดีตภรรยา ระหว่างทางนั้นเขาผันตัวมาเป็นพ่อค้าขายเสื้อผ้าที่ตลาดชุมทางสยามยิปซี ก่อนที่จะเจอกับเหตุการณ์ที่พลิกชีวิตเขาอีกครั้ง

“ผมต้องดูแลคุณแม่ที่ห้องไอซียู ผมนั่งทบทวนทุกอย่างในชีวิตแล้วพบว่าสิ่งที่ผมต้องการจริงๆ คือการให้เวลากับตัวเอง ให้เวลากับคนรอบกายที่เรารักและให้ความสุขกับเขาให้ได้มากที่สุด”

ในวันที่ความคึกคักของตลาดยิปซีเริ่มแผ่วลง ปุ๊เห็นว่าพื้นที่ว่างริมทางรถไฟที่รายล้อมด้วยต้นไม้ใบเขียวและห่างไกลเมืองผืนนี้เหมาะกับการใช้ชีวิตแบบเงียบๆ อย่างที่ตัวเองต้องการ ปุ๊จึงตัดสินใจสร้างบ้านหลังเล็กๆ ที่เรามาเยือนในวันนี้ขึ้น

“พอคิดจะทำบ้าน ผมคิดว่าจะเริ่มต้นอาชีพใหม่ของตัวเองด้วย ผมชอบทำอาหารแล้วก็มีสูตรอาหารมากมายที่ผมได้มาจากคุณยาย มีคนเคยบอกว่าผมทำอาหารอร่อยจนถึงขั้นชวนไปเปิดร้านแถวๆ ทองหล่อ ผมปฏิเสธไป เพราะใจผมไม่อยากอยู่ในเมืองที่แสนวุ่นวาย ผมอยากอยู่กับป่า กับธรรมชาติ เลยตัดสินใจทำที่นี่ให้เป็นร้านอาหารที่ให้คนจองเข้ามาทาน หากวันไหนมีเวลาว่างก็ขับรถไปออกแคมป์ ใช้เวลาไปกับสิ่งที่ตัวเองอยากทำ”

สเปซแห่งการผจญภัยของบ้านในฝัน

หากใครเคยอ่านนวนิยายเรื่อง ห้าสหายผจญภัย (The Famous Five เขียนโดย Enid Blyton) เรื่องราวของเด็กๆ ที่ออกไปผจญภัยในชนบท ตั้งแคมป์ในป่า สนุกกับสีสันของธรรมชาติ และตื่นเต้นไปกับสิ่งรอบตัว บ้านของปุ๊ให้ความรู้สึกแบบนั้นเป๊ะ

ตัวบ้านสองชั้นทรงกล่องของปุ๊ดูโปร่งโล่งด้วยหน้าต่างบานกระจกทั้งด้านหน้าและด้านข้าง ที่นอกจากเราจะเห็นวิวทางรถไฟในระยะใกล้เสียจนมองเห็นสีหน้าของผู้สัญจรได้ชัดเจนแล้ว ยังเป็นตัวช่วยในการระบายอากาศและรับลมชั้นดี โถงทางฝั่งขวาของบ้านเป็นห้องเพดานสูงที่จัดไว้เป็นโต๊ะกินข้าว เมื่อเงยหน้าขึ้นไปเราจะเห็นกระจกที่เป็นพื้นดาดฟ้าของชั้นสอง บันไดลิงสำหรับไต่ขึ้นดาดฟ้าที่พาดอยู่ริมผนังทำเอาเราเผลอเอ่ยออกมาว่า “นี่มันบ้านในฝันชัดๆ”

“ผมสร้างมันตามนั้นแหละครับ” ปุ๊ตอบรับคำของเรา พอสำรวจรอบๆ บ้าน เราสังเกตว่าทุกมุมของบ้านมีความชอบของเขาซ่อนตัวอยู่ทุกแห่ง ตั้งแต่ไม้ประดับน้อยใหญ่ ลูกสนแห้งตัวแทนของป่าสน สถานที่ที่เขาอยากไปใช้ชีวิตอยู่ รถยนต์วินเทจคันสวยที่จอดอยู่ในบ้าน เครื่องทำกาแฟที่เต็มไปด้วยสติกเกอร์ ไปจนถึงสารพัดของกุ๊กกิ๊กที่เพิ่มชีวิตชีวาให้กับบ้านหลังเล็กๆ รายล้อมไปด้วยต้นไม้นี้

อาหารสูตรเฉพาะของที่บ้าน

เมนูอาหารทุกๆ จานล้วนเป็นอาหารในความทรงจำเมื่อครั้งที่ปุ๊อาศัยอยู่กับยายในจังหวัดปราจีนบุรี และมีความน่าสนใจตรงที่หลายเมนูเกิดจากการลองผิดลองถูก จับนั่นผสมนี่ของคุณยาย จนได้อาหารสูตรที่ทำกินกันเองในครอบครัว

“อาหารของบ้านเราไม่เหมือนบ้านอื่น ทั้งรสชาติและวัตถุดิบที่ใช้” สิ่งที่เขารู้มาตั้งแต่เด็กคือกับข้าวที่เขาพกไปโรงเรียนด้วยมีรสชาติอร่อยไม่เหมือนใคร แถมเป็นที่ถูกอกถูกใจของเพื่อนๆ เสมอ เขาอยากถ่ายทอดความอบอุ่นที่เขาได้รับจากยายผ่านอาหารที่เขาทำ

“อาหารบ้านเราเป็นอาหารโบราณ ใช้พริกแห้งปนกับพริกสดและหอมแดงเป็นหลัก ไม่ใส่รากผักชี” พ่อครัวรุ่นใหญ่แบ่งปันเคล็ดลับเล็กๆ ในครัวให้คนแปลกหน้าฟังอย่างไม่กั๊ก

เมนูอาหารและรสมือของปุ๊สืบทอดมาจากคุณยายของเขาไม่มีผิดเพี้ยน อย่างผัดกระเพราหมูสามชั้น หมูจะถูกนำไปคั่วกับพริกแห้งและเกลือก่อน เพื่อให้ได้รสเค็มเผ็ดและหอมพริกแห้ง ตัดความเลี่ยนมันของชิ้นหมูได้ดี หรือหมูก้อนชุบไข่ทอด จานที่สร้างสรรค์มาจากหมูสับปรุงรส ปั้นเป็นก้อนแล้วลอยในไข่ไก่ที่ถูกตีจนฟู เมื่อลงกระทะพร้อมกันเราก็จะได้หมูก้อนทอดที่มากับไข่เจียวกรอบๆ

ต้มยำไก่เหนียว คือเมนูต้มยำน้ำใสใส่น้ำพริกตาแดงที่ปุ๊กำชับมาว่าต้องเป็นไก่แก่ตัวเมียปลดประจำการเท่านั้น เพราะเนื้อเยอะและเหนียวเหมือนไก่บ้าน นอกจากนี้ยังมีแกงขมิ้นปูใบชะพลูสุดเข้มข้นที่ปรุงจากพริกแกงที่เขาทำเอง นอกจากน้ำแกงจะข้นแล้ว รสชาติก็ยังเข้ม กลมกล่อมด้วยน้ำกะทิที่พอคลายฤทธิ์เคลือบลิ้นแล้วจึงเผยความเผ็ดร้อนลึกออกมาจนหมด ทั้งเนื้อปูและใบชะพลูที่มากันแบบหนักมือทำเอาเราลุกไปเติมข้าวหลายครั้ง

ก่อนที่ปากของเราจะเผ็ดร้อนเพราะพริกแห้งไปมากกว่านี้ จานง่ายๆ ที่พ่อครัวคนนี้แนะนำให้มีติดสำรับไว้คือกะหล่ำปลีผัดน้ำปลาใบกรอบหอม กับแกงจืดไข่น้ำกระเทียมสดหมูสับ ที่ไข่ในแกงจืดนุ่มฟูกว่าที่ไหนๆ ช่วยบรรเทาความเผ็ดร้อนของคำต่อไปได้ดีทีเดียว

การเดินทางในบทต่อไป

หลังจากที่ทานไปคุยไปจนอิ่มแปล้ ปุ๊บอกเราว่าเขามีแผนจะย้ายออกจากกรุงเทพฯ ขึ้นเหนือไปเปิดร้านแบบเดียวกันนี้อีกที่ถนนเส้นเชียงใหม่-ลำพูน และที่อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ และตั้งใจทำให้เป็นพื้นที่ตั้งแคมป์ พาคนเมืองไปเปิดประสบการณ์แคมปิ้งกลางธรรมชาติแบบเดียวกับที่เขาชอบ เป็นกุศโลบายที่ปุ๊อยากชวนคนออกไปอยู่กับผืนป่า เพื่อที่ว่าคนเหล่านั้นจะได้หวงแหนผืนป่ามากขึ้น

“ผมชอบชีวิตตอนนี้ที่สุดแล้ว” เขาเอ่ยท่ามกลางความเงียบของบทสนทนา แววตาเป็นประกายของเขาฟ้องว่าการได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ออกเดินทางในที่ที่อยากไป และใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติที่เขารัก คือความสุขที่เป็นที่สุดในชีวิตของหนุ่มใหญ่คนนี้

The Attic Diary Cafe

address : 30/99 ถนนกรุงเทพ-นนทบุรี (ในตลาดนัดชุมทางสยามยิปซี)
hours : เปิดวันละ 2 รอบ คือ 13:00-16:00 น. และ 17:00-22:00 น. ยกเว้นวันอังคารและวันที่ติดธุระ โดยต้องจองล่วงหน้าทางไลน์เท่านั้น
instagram : theatticdiarycafe

The post The Attic Diary Cafe : Chef’s Table สูตรคุณยายในบ้านริมทางรถไฟ appeared first on a day magazine.

และหลายครั้งเช่นกันที่เราต้องพบกับความผิดหวัง เพราะเครื่องดื่มอื่นๆ ที่ไม่ใช่กาแฟ เช่น ชาเขียว หรือช็อกโกแลตร้อน-เย็น ไม่สามารถเทียบชั้นกับกาแฟในร้านได้เลย จนเราเข็ดขยาดและพยายามสั่งเฉพาะกาแฟในคาเฟ่ที่จริงจังเรื่องกาแฟ

เราได้ยินชื่อ Double Slash // Coffee Space จากรุ่นพี่เจ้าของช็อกโกแลตแบรนด์ Shabar ซึ่งซัพพลายวัตถุดิบในการทำช็อกโกแลตร้อน-เย็นให้กับที่นี่ จริงๆ ฟังแค่นี้ก็ใจเต้นแล้ว พอได้รู้ว่าคาเฟ่น้องใหม่แห่งนี้เลือกใช้ชาเขียวญี่ปุ่นจากร้านในดวงใจของเราอย่าง Peace Oriental Teahouse ด้วย เราก็อยากเข้าไปทำความรู้จักเจ้าของร้าน กุมมือเขาให้แน่น แล้วกล่าวขอบคุณด้วยดวงตาเป็นประกายเสียเหลือเกิน

และแล้วในเช้าวันหนึ่งเราก็ได้พบกับเจ้าของร้านอย่าง วี–กรณ์พงษ์ วิวัฒน์ชัยกมล ผู้อธิบายเหตุผลเบื้องหลังความจริงจังในเครื่องดื่มอื่นๆ ให้เราฟังว่า “คำว่า Coffee Space ในชื่อร้าน ผมนึกถึงคำว่า ‘สภากาแฟ’ ไม่ได้คิดว่าต้องเป็นกาแฟอย่างเดียว” ด้วยคอนเซปต์ที่อยากให้คนมานั่งสนทนาแลกเปลี่ยนกันโดยไม่มีข้อจำกัด เขาจึงเตรียมเมนูเครื่องดื่มที่นอกเหนือไปจากกาแฟไว้บริการด้วย ไม่ว่าจะเป็นช็อกโกแลต ชาเขียวมัตฉะ น้ำผลไม้สด และน้ำผลไม้ผสมโซดา

บุคลิกที่สงบ สุขุม และความเรียบง่ายที่แสดงออกมาผ่านบทสนทนาของวี ชวนให้เรานึกถึง ธี–ธีรชัย ลิมป์ไพฑูรย์ เจ้าของร้าน Peace Oriental Teahouse จึงไม่แปลกใจเท่าไหร่เมื่อวีย้อนความว่า หลังเรียนจบปริญญาตรี สาขาออกแบบผลิตภัณฑ์ เขาบวชเรียนนานถึง 8 ปี ระหว่างนั้นเองเขาก็ได้รู้จักกับธีซึ่งบวชเรียนอยู่เช่นกัน

สเปซที่เรียบง่ายและตอบโจทย์การใช้งาน

ส่วนร้านกาแฟตีนสะพานพระราม 8 แห่งนี้เป็นไอเดียจากพี่สาวของวี หลังจากที่ชายหนุ่มสึกออกมาแล้วทำเครื่องหนังทำมืออยู่สักพัก

เราไม่ได้พูดเรื่องการบวชนานหลายปีของวีขึ้นมาเฉยๆ แบบไม่มีที่มาที่ไป เพราะเจ้าของร้านหนุ่มบอกเราว่า ประสบการณ์ทุกช่วงชีวิตของเขาหลอมรวมออกมาเป็นคาเฟ่สีขาวสะอาดตาที่ต้อนรับนักจิบด้วยกระจกบานใหญ่สองบานด้านหน้าร้าน ฝั่งขวาเมื่อมองทะลุผ่านโลโก้ (ที่เอาชื่อร้านมาใส่สไตล์เป็น DOUB/E S/ASH COFFEE SPACE) เข้าไปจะเห็นโต๊ะริมหน้าต่างหนึ่งตัว รวมทั้งเคาน์เตอร์ที่เป็นทั้งครัวและบาร์กาแฟ ส่วนฝั่งซ้ายเมื่อมองเข้าไปจะเห็นพื้นที่นั่ง ทั้งโต๊ะเก้าอี้ทรงเพรียวมน และช่องหน้าต่างบนเพดานที่เปิดให้แสงธรรมชาติเข้ามาอาบไล้ ภายในร้านจึงให้ความรู้สึกโปร่งสบาย

แม้ว่าคำแรกที่ปรากฏในหัวเราเมื่อมองไปรอบๆ ร้าน คือคำที่พบเห็นกันเป็นประจำในวงการคาเฟ่สมัยนี้อย่าง ‘มินิมอล’ แต่วีบอกกับเราว่า เขาเพิ่งจะรับรู้คำดังกล่าวผ่านการรีวิวของลูกค้าหลังจากเปิดร้านแล้ว

“ผมเชื่อในการออกแบบให้อิงการใช้งาน” เขาว่าอย่างนั้น

ช่วงชีวิตที่บวชเรียนในวัดป่าฝึกให้วีอยู่กับความน้อย ประโยชน์ใช้สอย และความเรียบง่าย ส่วนความชอบในศิลปะช่วยไกด์ว่าตัดรายละเอียดอะไรไปแล้วจะทั้งเบาสบายและมีสไตล์ไปพร้อมกัน ร้านขนาดไม่ใหญ่ของเขาจึงใช้ประโยชน์จากพื้นที่ได้อย่างเต็มที่ แต่ในขณะเดียวกันก็เหลือสเปซไว้ในปริมาณที่ชวนให้สบายใจ อีกทั้งการเลือกโต๊ะเก้าอี้ที่ผลิตจากวัสดุธรรมชาติยังเพิ่มความนุ่มนวลและชีวิตชีวาให้กับผนังปูนที่แห้งแล้งและเรียบนิ่ง

เข้าใจง่ายและกินเองได้ทุกวัน

วีหยิบเมนูขนาดครึ่ง A4 แนวนอนมาประกอบการอธิบายฟังก์ชั่นและการลดทอนในแบบของเขา เมนูกาแฟจากเครื่องเอสเปรสโซมีให้เลือกแค่ shot, black และ white ที่กินความหมายครอบคลุมกาแฟดำและกาแฟนมทุกสัดส่วน โดยใช้กาแฟไทยคั่วกลางจากโรงคั่ว Hands & Heart สองตัว คือ Underdog (เบลนด์ดอยสะเก็ดกับแม่กระจาน) และ Whiteslash (ดอยสะเก็ด) ที่ให้รสเปรี้ยว-เข้มแตกต่างกัน ส่วนกาแฟฟิลเตอร์จะเปลี่ยนเมล็ดไปเรื่อย ๆ

“เราอยากทำอะไรที่เรากินได้เอง เลือกวัตถุดิบดีมันก็ดีไปครึ่งนึงแล้ว” วีบอกกับเราถึงการใส่ใจในคุณภาพตั้งแต่การเลือกวัตถุดิบ “เราไม่อยากเป็นคนขายอาหาร แล้วไม่กินอาหารที่เราขาย เพราะรู้ว่ามันทำจากของไม่ดี”

นอกจากเรื่องคุณภาพ เจ้าของร้านอย่างเขาก็เลือกจากสิ่งที่ตัวเองชอบ อย่างเครื่องดื่มช็อกโกแลตร้อนและเย็นของที่ร้านวีก็เลือกใช้ช็อกโกแลตคั่วอ่อนที่มีรสชาติผลไม้อมเปรี้ยวนิดๆ ของแบรนด์ไทย Shabar ตามความชอบของตน ส่วนชาเขียวที่ร้านก็ไม่ได้เพียงซื้อมาจากร้าน Peace Oriental Teahouse แต่ยกมาทั้งวิธีการเตรียมและการเสิร์ฟแบบ pastel matcha ชาเขียวมัตฉะผสมนม ที่มาในชามแบบเดียวกับร้าน Peace Oriental Teahouse และขายในราคาเท่ากันด้วย

“แม่ผมชอบทำน้ำทับทิมไปถวายพระ” วีเล่าถึงเหตุผลที่ร้านนี้มีน้ำผลไม้ที่แตกต่างจากร้านอื่นอย่างน้ำทับทิมแดงคั้นสด ซึ่งได้แม่ของเขามาช่วยทั้งในเรื่องสูตรและวิธีการเลือกวัตถุดิบ ส่วนน้ำผลไม้โซดาของที่นี่ก็เป็นสูตรเฉพาะ ที่ใช้เสาวรสและมะนาวสดผสมกันในชื่อ Passionade

แม้กระทั่งแท่นวางขนมบนเคาน์เตอร์ก็ยังคงหลักการที่เน้นฟังก์ชั่น โดยโชว์ชิ้นตัวอย่างของขนมแต่ละประเภทเพียงอย่างละชิ้นเท่านั้น พี่สาวของวีผู้มีพื้นฐานทางขนมอบรับผิดชอบสูตรขนมตระกูลแป้งพัฟอย่างครัวซองต์และเดนิชสารพัดไส้ ที่อบกันสดใหม่ในเตาตรงกลางร้าน ถึงจะไม่ได้มาจากเบเกอรี่ชื่อดังที่ไหน แต่ครัวซองต์ร้านนี้ก็ไล่เรียงเป็นชั้นที่กรอบด้านนอก และฉ่ำหอมเนยที่ด้านใน อร่อยครบตามนิยามครัวซองต์ที่ดี

ก่อนออกจากร้าน วีอธิบายที่มาของชื่อ Double Slash ว่ามาจากสัญลักษณ์ // ที่เขาใช้ในการจดบันทึกไอเดียต่างๆ ของตัวเอง จึงนำมาสื่อเป็นตัวแทนของสิ่งที่ผ่านการกลั่นกรองและทำงานหนักจนออกมาเป็นประสบการณ์ อย่างคาเฟ่แห่งนี้ซึ่งเปี่ยมด้วยความพิถีพิถันที่เราสัมผัสได้ในทุกอณู

Double Slash Coffee Space

address : 1585/1 ถนนอรุณอัมรินทร์ (ตีนสะพานพระราม 8)

tel. 09-7989-6499

hour : 07:00-18:00 น. หยุดทุกวันพุธ

facebook | Double Slash // Coffee Space

The post Double Slash : ร้านกาแฟจริงจังที่จริงจังกับเครื่องดื่มที่ไม่ใช่กาแฟไม่แพ้กัน appeared first on a day magazine.