palawat, Author at a day magazine https://adaymagazine.com/author/palawat/ for all things creative Wed, 24 Dec 2025 08:07:25 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.6.5 6 ร้านอาหารในความทรงจำ รสชาติถูกปาก ราคาถูกใจในสามย่าน – บรรทัดทอง https://adaymagazine.com/affordable-food-bantadthong-samyan/ Mon, 29 Dec 2025 11:00:00 +0000 https://adaymagazine.com/?p=185206 เมื่อพูดถึงสามย่าน – บรรทัดทอง หลายคนมักจะมีภาพจำว่าเป็นย่านที่ผู้คนพลุกพล่านอาหารมีราคาแพง เข้าถึงได้ยาก และหลีกเลี่ยงที่จะไปหาอาหารกินในแถบย่านนี้ไปโดยปริยาย ในฐานะนิสิตจุฬาฯ คนหนึ่ง พลันนึกขึ้นว่าแล้วในย่านรอบรั้วมหา’ลัย จะไม่มีอะไรที่ย่อมเยาเลยหรือ จึงลองเดินเล่นเพื่อสำรวจย่านแห่งนี้ พยายามลัดเลาะตามซอกซอย มองหาความเป็นท้องถิ่นหรือบ้านๆ ที่น่าจะมีอยู่  ทำให้ค้นพบว่าจริงๆ แล้วย่านนี้ก็มีร้านอาหารที่ราคาเข้าถึงได้ อิ่มอร่อยในราคาที่ไม่แพงเกินเอื้อมมากกว่าที่คิดไว้ เพียงแต่ร้านเหล่านี้อาจจะไม่ได้เป็นที่พูดถึงหรือคนรู้จักมากนัก และไม่ได้มีผู้คนมาอุดหนุนอย่างอุ่นหนาฝาคั่งขนาดนั้น หลายๆ ร้านยังเต็มไปด้วยรสชาติดั้งเดิมที่อบอวลไปด้วยรสชาติแห่งความรักและความตั้งใจ ที่พยายามสานสัมพันธ์ผู้คนเข้าด้วยกันกับย่านนี้ผ่านความเอร็ดอร่อยของอาหาร ถึงแม้วันนี้บรรทัดทอง – สามย่าน จะถูกพัฒนาจนดูเป็นย่านที่ทันสมัยมากขึ้นแต่ในขณะเดียวกันก็ยังคงความดั้งเดิมไว้ด้วยเช่นกัน และรอคอยให้ทุกคนได้ไปสำรวจบทความนี้จะพาทุกคนตามไปดู ร้านข้าวราคาไม่แรง เอาใจสายประหยัด ถ้ามาย่านนี้แล้วอยากกินร้านอาหารราคาย่อมเยา ต้องไปตามบทความนี้ด่วนๆ เลย ที.สพูน เปิดร้านแรกด้วย ‘ทีสพูน’ ร้านเก่าแก่ ขวัญใจชาวสามย่านและนิสิตจุฬาฯ มาเป็นเวลานาน ตั้งอยู่ในซอยจุฬาฯ 50 ข้างหลังห้างสามย่านมิตรทาวน์ เวลาที่สั่งข้าวมาในร้านแล้ว ก็จะพบว่าเอกลักษณ์ของร้านนี้คือข้าวอัญชัน สีฟ้าสดที่มาเสิร์ฟให้ความสดชื่นจากสีสันที่สดใส ชวนให้รู้สึกอยากอาหารและอยากจะเก็บจานให้เรียบจนหมด อาหารมีทั้งจานเดียว เหมาะกับคนที่มาคนเดียวหรือมีเวลาไม่มาก หรืออยากประหยัดด้วยมื้ออาหารอิ่มคุ้ม และก็มีเป็นกับข้าว เหมาะกับคนที่อยากลองหลายๆ เมนู ในราคาย่อมเยา เข้าถึงได้ และมีรสมือที่กลมกล่อม อร่อยชวนกลับมากินซ้ำ […]

The post 6 ร้านอาหารในความทรงจำ รสชาติถูกปาก ราคาถูกใจในสามย่าน – บรรทัดทอง appeared first on a day magazine.

]]> เมื่อพูดถึงสามย่าน – บรรทัดทอง หลายคนมักจะมีภาพจำว่าเป็นย่านที่ผู้คนพลุกพล่านอาหารมีราคาแพง เข้าถึงได้ยาก และหลีกเลี่ยงที่จะไปหาอาหารกินในแถบย่านนี้ไปโดยปริยาย

ในฐานะนิสิตจุฬาฯ คนหนึ่ง พลันนึกขึ้นว่าแล้วในย่านรอบรั้วมหา’ลัย จะไม่มีอะไรที่ย่อมเยาเลยหรือ จึงลองเดินเล่นเพื่อสำรวจย่านแห่งนี้ พยายามลัดเลาะตามซอกซอย มองหาความเป็นท้องถิ่นหรือบ้านๆ ที่น่าจะมีอยู่ 

ทำให้ค้นพบว่าจริงๆ แล้วย่านนี้ก็มีร้านอาหารที่ราคาเข้าถึงได้ อิ่มอร่อยในราคาที่ไม่แพงเกินเอื้อมมากกว่าที่คิดไว้ เพียงแต่ร้านเหล่านี้อาจจะไม่ได้เป็นที่พูดถึงหรือคนรู้จักมากนัก และไม่ได้มีผู้คนมาอุดหนุนอย่างอุ่นหนาฝาคั่งขนาดนั้น หลายๆ ร้านยังเต็มไปด้วยรสชาติดั้งเดิมที่อบอวลไปด้วยรสชาติแห่งความรักและความตั้งใจ ที่พยายามสานสัมพันธ์ผู้คนเข้าด้วยกันกับย่านนี้ผ่านความเอร็ดอร่อยของอาหาร

ถึงแม้วันนี้บรรทัดทอง – สามย่าน จะถูกพัฒนาจนดูเป็นย่านที่ทันสมัยมากขึ้นแต่ในขณะเดียวกันก็ยังคงความดั้งเดิมไว้ด้วยเช่นกัน และรอคอยให้ทุกคนได้ไปสำรวจบทความนี้จะพาทุกคนตามไปดู ร้านข้าวราคาไม่แรง เอาใจสายประหยัด ถ้ามาย่านนี้แล้วอยากกินร้านอาหารราคาย่อมเยา ต้องไปตามบทความนี้ด่วนๆ เลย

ที.สพูน

เปิดร้านแรกด้วย ‘ทีสพูน’ ร้านเก่าแก่ ขวัญใจชาวสามย่านและนิสิตจุฬาฯ มาเป็นเวลานาน ตั้งอยู่ในซอยจุฬาฯ 50 ข้างหลังห้างสามย่านมิตรทาวน์ เวลาที่สั่งข้าวมาในร้านแล้ว ก็จะพบว่าเอกลักษณ์ของร้านนี้คือข้าวอัญชัน สีฟ้าสดที่มาเสิร์ฟให้ความสดชื่นจากสีสันที่สดใส ชวนให้รู้สึกอยากอาหารและอยากจะเก็บจานให้เรียบจนหมด อาหารมีทั้งจานเดียว เหมาะกับคนที่มาคนเดียวหรือมีเวลาไม่มาก หรืออยากประหยัดด้วยมื้ออาหารอิ่มคุ้ม และก็มีเป็นกับข้าว เหมาะกับคนที่อยากลองหลายๆ เมนู ในราคาย่อมเยา เข้าถึงได้ และมีรสมือที่กลมกล่อม อร่อยชวนกลับมากินซ้ำ หรือจะมากินกันเป็นครอบครัว หรือกลุ่มเพื่อนก็เหมาะด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะกับนิสิตจุฬาฯ ที่อยากมากินกับเพื่อน พลางแบ่งปันเรื่องราวบนโต๊ะอาหารไปด้วย

อาหารเจอบอุ่น

ถัดมาในละแวกไม่ไกลกันมาก เดินไปเพียงไม่นานมากนัก ก็จะพบกับร้านอาหารเจอบอุ่น ที่มีป้ายร้านอันเด่นชัด เมื่อมองเพียงแค่พริบตาเดียว จะรู้ว่าร้านนั้นคือร้านขายอะไรอย่างแน่นอน ซึ่งก็คือป้ายสีเหลืองที่ปกติเป็นภาพลักษณ์ของอาหารเจ ที่มักจะเห็นป้ายสีแบบนี้ในเทศกาลอาหารเจ จึงอนุมานได้ทันทีว่าร้านนี้ต้องมีเอกลักษณ์แตกต่างไปจากร้านอื่นๆ ซึ่งคือทั้งร้านมีขายแค่เมนูเจเพียงอย่างเดียวตลอดทั้งปี เหมาะสำหรับชาวกินเจที่กินเจนอกเหนือจากเทศกาล หรือสำหรับคนที่ไม่ได้ทานเจเป็นปกติหรือทานนอกเหนือจากในเทศกาล หรือไม่เคยทานเจเลย ถ้าอยากลิ้มลองชิมอาหารเจดูว่าจะจำลองเนื้อสัตว์หรือโปรตีนได้คล้ายคลึงขนาดไหน จะมีรสชาติ เนื้อสัมผัส และกลิ่นที่เหมือนกันได้อย่างไร ก็สามารถมาลองได้ที่อาหารเจอบอุ่น มีทั้งอาหารจานเดียวและกับข้าวให้เลือกทาน ในราคาที่ไม่แพงจนเกินไป

ยินดีข้าวมันไก่

เมื่อตอนที่มาทำธุระที่ถนนเส้นบรรทัดทองในยามเช้า ร้านหลายยังคงหลับใหลในอรุณรุ่ง จากการเบิกตากว้างในยามราตรีกาลมาแล้ว แต่ก็ยังมีบางร้านที่ตื่นก่อนเพื่อนในยามเช้าตรู่ คอยรอต้อนรับผู้คนที่อยากเติมพลังให้กับท้องในตอนเช้า ร้านข้าวมันไก่ร้านเล็กๆ บนถนนเส้นบรรทัดทอง ตรงข้ามกับ Stadium One ร้านนี้ก็พร้อมจะ ‘ยินดี’ ต้อนรับกับนักเดินทางผู้หิวโหย ให้ได้คลายความหิวกับข้าวมันไก่รสโอชา ร้านนี้มีความพิเศษที่แตกต่างจากร้านอื่นในย่านบรรทัดทองที่ปกติจะเปิดในช่วงเย็นเป็นต้นไป แต่ร้านนี้เปิดตั้งแต่เช้าถึงสี่โมง เอาใจชาว Early Bird หรือชาวตื่นเช้า ‘ยินดี’ ให้บริการข้าวมันไก่และข้าวขาหมูสำหรับคนที่มาหาของกินที่บรรทัดทองตั้งแต่ช่วงเช้า

ร้านข้าวมันไก่สองสี

หากอยากลองข้าวมันไก่อีกร้าน ที่เด่นดังกับคำว่า ‘ไก่สองสี’ ก็คงหนีไม่พ้น ‘ร้านข้าวมันไก่สองสี’ ที่เมื่อหลายคนได้ยินคงสงสัยเป็นอย่างแน่ว่าไก่สองสีที่ว่ามีลักษณะเป็นอย่างไร หากอยากรู้ว่าไก่สองสีคืออะไร ก็ต้องมาลองที่ร้านนี้ดูสักครั้งหนึ่ง

ร้านข้าวมันไก่เจ้าเก่าตลาดสามย่านเก่า ปัจจุบันอยู่ในซอยจุฬาฯ 50 จุดเด่นของร้านคือไก่ทอดที่กรอบจนเป็นเอกลักษณ์ของทางร้าน แนะนำว่าใครมาก็ต้องสั่งข้าวมันไก่สองสี ซึ่งก็เป็นไก่ต้มและไก่ทอด ซิกเนเจอร์ของทางร้าน ที่แม้ไก่สองสีที่ว่าอาจจะดูธรรมดาไปนิดนึง แต่รสชาติและความอร่อยกลับไม่ได้ธรรมดาตามอย่างว่าแน่นอน รวมถึงเมื่อเข้าไปในร้าน ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของอาม่าเจ้าของร้านที่ยินดีต้อนรับลูกค้าและทำอาหารให้ด้วยหัวใจ จนลูกค้าต่างติดใจและกลับมากินซ้ำอยู่บ่อยๆ ครั้ง 

ข้าวหมกไก่สามย่าน

หากอยากกินข้าวที่คล้ายกับข้าวมันไก่ แต่สีของข้าวและสีของไก่เปลี่ยนไป รวมถึงรสชาติองค์รวมของจานก็เปลี่ยนเช่นกัน ก็สามารถเดินถัดจากร้านข้าวมันไก่สองสีไปไม่ไกลจะพบกับร้านข้าวหมกไก่สามย่าน ตรงอาคารห้องแถวในซอยจุฬาฯ 50 ที่ร้านนี้มีเอกลักษณ์ที่เป็นอาหารสไตล์มุสลิม มีทั้งข้าวหมกไก่และข้าวหมกเนื้อที่เป็นอาหารจานเดียว มีข้าวเม็ดสีเหลืองเรียงกันสวย หรือไก่กับเนื้อชิ้นใหญ่ๆ หรือถ้าอยากซดน้ำซุปร้อนๆ ให้ชุ่มคอก็มีซุปไก่ ซุปเนื้อ และซุปหางวัวให้เลือกได้ด้วย และยังมีก๋วยเตี๋ยวแกงที่ปกติไม่ค่อยเจอที่อื่น เป็นก๋วยเตี๋ยวที่ใส่เครื่องแกงลงไปด้วย หากอยากรู้ว่าก๋วยเตี๋ยวแกงมีรสชาติเป็นอย่างไร หรืออยากรู้ว่าข้าวหมกที่ร้านนี้เด็ดกว่าร้านไหนหรือไม่ ก็สามารถมาลองชิมที่ร้านข้าวหมกไก่สามย่านได้

ข้าวแกงป้าอ่ำ

นอกจากนี้ ถ้ายังเลือกไม่ถูก ไม่รู้จะกินอะไรดี ก็มีร้านข้าวแกงที่มีกับข้าวมากมายให้เลือกสรร ในราคาประหยัด แต่อยู่ท้องอย่างแน่นอน กับร้านข้าวแกงร้านเด็ดริมถนนพระราม 4 ที่ตั้งอยู่ในตึกแถว ‘ข้าวแกงป้าอ่ำ’ ก่อนถึงซอยจุฬาฯ 11 กับเมนูเด็ดๆ ที่ขายดีของร้านอย่างลาบปลาดุก ปลาดุกผัดฉ่า ผัดหอยลาย และจับฉ่าย ที่คุณป้าเจ้าของร้านเล่าให้ฟังว่าเป็นเมนูที่ลูกค้ามักจะเลือกมาทานในร้านอยู่เป็นประจำ และคุณป้ายังบอกว่าร้านนี้เป็นร้านข้าวแกงที่ราคาถูก อยากกินหลากหลายอย่าง ก็ไม่ต้องจ่ายเงินเยอะขนาดนั้น ผู้เขียนก็คิดว่าอยากจะไปลองกินดูสักครั้งว่าข้าวแกงจะเด็ดสมคำเล่ารือหรือไม่

ร้านเหล่านี้ล้วนเป็นร้านที่คอยสานสัมพันธ์ของย่านนี้กับผู้คนรอบข้างจุฬาฯ อย่างนิสิต พนักงาน หรือบุคคลภายนอก ด้วยรสชาติที่อร่อยเด็ด ในราคาที่ไม่แพง จนเอื้อมถึงไม่ได้ ผู้เขียนคิดว่าบรรทัดทองจะเป็นย่านที่กักเก็บความทรงจำและผสานความดั้งเดิมกับความใหม่ไว้ด้วยกัน และเป็นพื้นที่ของคนทุกยุคทุกสมัยที่คอยแลกเปลี่ยนเอกลักษณ์ของแต่ละยุคสมัยให้เป็นความหลากหลายของสังคมต่อไป

The post 6 ร้านอาหารในความทรงจำ รสชาติถูกปาก ราคาถูกใจในสามย่าน – บรรทัดทอง appeared first on a day magazine.

]]> 5 ร้านสายแซ่บในตำนานย่านบรรทัดทอง ด้วยความทรงจำของมิตรภาพในวัยเรียน https://adaymagazine.com/bangthong-legendary-esan-restaurants/ Sat, 27 Dec 2025 09:00:00 +0000 https://adaymagazine.com/?p=185148 เมื่อก้าวเข้าสู่รั้วมหา’ลัย การตามหา ‘เพื่อน’ เป็นทั้งเรื่องยากและเรื่องง่ายกว่าตอนเรียนมัธยมปลายได้เจอเพื่อนไม่ซ้ำหน้าซ้ำตา ได้เจอผู้คนที่หลากหลาย แต่ในขณะเดียวกัน จากการเรียนที่เปลี่ยนผู้คนที่ได้พบเจอไปเรื่อยๆ หรือกิจกรรมที่จะได้พบปะกับคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ก็เป็นโอกาสอันดีที่ได้ทำความรู้จักและสร้างมิตรภาพใหม่ๆ ขึ้นได้ สถานที่จะไปผูกมิตรกับเพื่อนฝูงก็คงหนีไม่พ้นกับร้านอาหาร เพราะเป็นอีกหนึ่งสถานที่อันเหมาะกับการสานสัมพันธ์หลังเลิกเรียน ถ้าไม่เหนื่อยมากจนเกินไปก็จะไปกินข้าวกันต่อ และสานสัมพันธ์ด้วยกิจกรรมง่ายๆ อย่างการพูดคุย อัปเดตชีวิตประจำวัน พลางแบ่งปันเรื่องราวกับเพื่อนร่วมโต๊ะ   ร้านอาหารรอบรั้วมหา’ลัย จึงไม่ใช่เพียงแค่สถานที่กินข้าวธรรมดา แต่เป็นเหมือนสถานที่แห่งความผูกพันและความทรงจำของวัยหนุ่มสาว พลางแบ่งปันเรื่องราวกับเพื่อนร่วมโต๊ะ  บทความนี้จะพาทุกคน ตามไปดูร้านอาหารแซ่บๆ อร่อยเหาะ เหมาะกับไปเป็นหมู่คณะ เป็นแก๊ง เป็นก๊วน ชาวนิสิตจุฬาฯ ต้องชอบอย่างแน่นอน หรือจะไปกินคนเดียวก็ย่อมได้เช่นกัน! แอน คอหมูย่าง ร้านอาหารอีสานขนาดไม่ใหญ่มาก ละแวกซอยจุฬาฯ 50 เป็นร้านที่ผู้เขียนมีประสบการณ์ตรงจากที่ไปกินมาหลายครั้ง เมื่อเคยไปทำครูอาสาที่โครงการสามย่านนิวเจน ซึ่งสถานที่สอนอยู่ค่อนข้างใกล้กับร้านนี้ เริ่มจากเดินไปสำรวจสถานที่ใกล้เคียงกับสถานที่สอนก็เจอกับร้านนี้โดยบังเอิญ และเพื่อนก็ชวนกันว่าอยากลองกินร้านนี้ดู เมื่อลองกินครั้งเดียวก็ถูกใจเป็นอย่างมากก็ได้ไปอุดหนุนร้านนี้เกือบตลอด จนกลายเป็นร้านประจำหลังสอนเสร็จเหนื่อยๆ ที่กลายเป็นพื้นที่ผ่อนคลายหลังทำงานอย่างหนักมา จากที่เดินไปกับเพื่อน เห็นแล้วอยากลองกิน หลังจากนั้นก็ติดใจ กินตลอดมาหลังจากนั้น ทุกครั้งที่ไปก็จะสั่ง ‘คอหมูย่าง’ ของขึ้นชื่อของร้าน และส้มตำมากินคู่กัน ร้านนี้จึงเป็นทั้งพื้นที่อิ่มท้องและอิ่มใจของผู้เขียนในความทรงจำของการเป็นครูอาสาในช่วงหนึ่ง ผู้เขียนที่เป็นคนอีสานและอาหารอีสานเลิฟเวอร์ขอยกนิ้วการันตีให้เลย ตอนที่ผู้เขียนไปกินบ่อยๆ เป็นประจำอยู่ช่วงหนึ่ง […]

The post 5 ร้านสายแซ่บในตำนานย่านบรรทัดทอง ด้วยความทรงจำของมิตรภาพในวัยเรียน appeared first on a day magazine.

]]> เมื่อก้าวเข้าสู่รั้วมหา’ลัย การตามหา ‘เพื่อน’ เป็นทั้งเรื่องยากและเรื่องง่ายกว่าตอนเรียนมัธยมปลายได้เจอเพื่อนไม่ซ้ำหน้าซ้ำตา ได้เจอผู้คนที่หลากหลาย แต่ในขณะเดียวกัน จากการเรียนที่เปลี่ยนผู้คนที่ได้พบเจอไปเรื่อยๆ หรือกิจกรรมที่จะได้พบปะกับคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ก็เป็นโอกาสอันดีที่ได้ทำความรู้จักและสร้างมิตรภาพใหม่ๆ ขึ้นได้

สถานที่จะไปผูกมิตรกับเพื่อนฝูงก็คงหนีไม่พ้นกับร้านอาหาร เพราะเป็นอีกหนึ่งสถานที่อันเหมาะกับการสานสัมพันธ์หลังเลิกเรียน ถ้าไม่เหนื่อยมากจนเกินไปก็จะไปกินข้าวกันต่อ และสานสัมพันธ์ด้วยกิจกรรมง่ายๆ อย่างการพูดคุย อัปเดตชีวิตประจำวัน พลางแบ่งปันเรื่องราวกับเพื่อนร่วมโต๊ะ  

ร้านอาหารรอบรั้วมหา’ลัย จึงไม่ใช่เพียงแค่สถานที่กินข้าวธรรมดา แต่เป็นเหมือนสถานที่แห่งความผูกพันและความทรงจำของวัยหนุ่มสาว พลางแบ่งปันเรื่องราวกับเพื่อนร่วมโต๊ะ 

บทความนี้จะพาทุกคน ตามไปดูร้านอาหารแซ่บๆ อร่อยเหาะ เหมาะกับไปเป็นหมู่คณะ เป็นแก๊ง เป็นก๊วน ชาวนิสิตจุฬาฯ ต้องชอบอย่างแน่นอน หรือจะไปกินคนเดียวก็ย่อมได้เช่นกัน!

แอน คอหมูย่าง

ร้านอาหารอีสานขนาดไม่ใหญ่มาก ละแวกซอยจุฬาฯ 50 เป็นร้านที่ผู้เขียนมีประสบการณ์ตรงจากที่ไปกินมาหลายครั้ง เมื่อเคยไปทำครูอาสาที่โครงการสามย่านนิวเจน ซึ่งสถานที่สอนอยู่ค่อนข้างใกล้กับร้านนี้ เริ่มจากเดินไปสำรวจสถานที่ใกล้เคียงกับสถานที่สอนก็เจอกับร้านนี้โดยบังเอิญ และเพื่อนก็ชวนกันว่าอยากลองกินร้านนี้ดู เมื่อลองกินครั้งเดียวก็ถูกใจเป็นอย่างมากก็ได้ไปอุดหนุนร้านนี้เกือบตลอด จนกลายเป็นร้านประจำหลังสอนเสร็จเหนื่อยๆ ที่กลายเป็นพื้นที่ผ่อนคลายหลังทำงานอย่างหนักมา

จากที่เดินไปกับเพื่อน เห็นแล้วอยากลองกิน หลังจากนั้นก็ติดใจ กินตลอดมาหลังจากนั้น ทุกครั้งที่ไปก็จะสั่ง ‘คอหมูย่าง’ ของขึ้นชื่อของร้าน และส้มตำมากินคู่กัน ร้านนี้จึงเป็นทั้งพื้นที่อิ่มท้องและอิ่มใจของผู้เขียนในความทรงจำของการเป็นครูอาสาในช่วงหนึ่ง ผู้เขียนที่เป็นคนอีสานและอาหารอีสานเลิฟเวอร์ขอยกนิ้วการันตีให้เลย

ตอนที่ผู้เขียนไปกินบ่อยๆ เป็นประจำอยู่ช่วงหนึ่ง คนยังวนเวียนไปกินที่ร้านไม่เยอะมากนัก ก็พบกับความเป็นกันเองของคนขายที่บริการลูกค้าด้วยความเอาใจใส่ และความคึกคักของเรื่องราวบนโต๊ะอาหารของแต่ละโต๊ะ ที่ไม่ได้เพียงแค่กินข้าวให้จบๆ ไป แต่ละเมียดละไม พลางพูดคุยด้วยเรื่องเล่าของแต่ละคนไปด้วยเช่นกัน 

ส้มตำเจ้อ้อย 

ร้านอาหารอีสานสุดแซ่บ อยู่ติดกับอุทยาน 100 ปี จุฬาฯ หรือที่เรียกกันว่า ‘สวนร้อยปี’ เป็นร้านที่ผู้เขียนเคยไปกินครั้งแรกกับเพื่อนหลังเสร็จกิจกรรมที่คณะ ก่อนหน้านี้ แม้จะเคยได้ยินชื่อเสียงมานาน เป็นร้านที่ทำอาหารอีสานได้แซ่บถูกใจมาก เมนูส้มตำ ของย่าง หรือต้มยำก็อร่อยตามปกติ 

บรรยากาศในร้านคึกคักไปด้วยลูกค้าหลากหลายกลุ่ม ทั้งกลุ่มนักเรียน นิสิต พนักงาน ที่ต่างแบ่งปันความแซ่บของเรื่องราวและอาหารไปพร้อมๆ กัน 

แต่เมนูที่อร่อยเป็นพิเศษคือ ข้าวผัดคอหมูย่าง เป็นเมนูที่ไม่เคยกินที่ไหนมาก่อน มีความสร้างสรรค์มาก ข้าวผัดมีความหอมและกลมกล่อมของซอสที่หมักคอหมูย่างจนเข้มข้น ยิ่งถ้ากินข้าวผัดกับคอหมูย่างพร้อมๆ กันในคำเดียวก็จะฟินยิ่งขึ้นไปอีก แนะนำว่าเป็นเมนูที่มาแล้วต้องสั่ง ควรลองกินสักครั้งในชีวิต ยิ่งถ้ามากันเยอะๆ สั่งจานใหญ่ไปได้เลย

ก๋งตุ๋ยไก่ย่างบางตาล

ร้านอาหารอีสานอีกร้านที่แซ่บอีหลีไม่แพ้สองร้านก่อน ตั้งอยู่ในซอยจุฬาฯ 11 จุดเด่นของร้านคือไก่ย่างบางตาล สูตรจากบ้านตาล อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ที่เป็นสินค้า OTOP ชื่อดังของพื้นที่ ไก่จะหมักด้วยกระเทียมพริกไทยเข้ากับเนื้อไก่ จนมีรสชาติที่เข้มข้นและกลมกล่อม เสียบด้วยไม้สามง่ามพร้อมเสิร์ฟ และยังมีอาหารอีสานอื่นๆ ที่แซ่บเหมือนกัน กินเป็นกับแกล้มกับไก่ย่างบางตาลได้ เช่น ส้มตำ ลาบ น้ำตก คอหมู

คุณพลอย เจ้าของร้าน เล่าให้ฟังว่าคุณพลอยไปกลับบ้านที่ราชบุรีทุกวัน เพื่อนำไก่จากหมู่บ้านบางตาลมาขายที่ร้าน ให้ลูกค้าได้รับประทานไก่ย่างที่สดใหม่และมีคุณภาพอยู่ตลอด โดยปกติกลุ่มลูกค้าจะเป็นพนักงานออฟฟิศเป็นส่วนใหญ่ ผู้เขียนก็หวังว่านิสิตจะได้หาโอกาสไปลองไก่เลิศรสโอชาที่ร้านสักครั้งดู 

ข้าวต้มสันติภาพ

ถ้าหากอยากเปลี่ยนบรรยากาศจากอาหารอีสานแซ่บๆ เป็นร้านข้าวต้มรสมือเด็ด ร้านข้าวต้มสันติภาพเป็นร้านหนึ่งที่แนะนำ ร้านนี้ผู้เขียนเคยไปกินกับครอบครัวเมื่อหลายปีก่อน ร้านตั้งอยู่ในเส้นถนนบรรทัดทอง เป็นร้านขนาดกลางๆ เมนูเน้นขายกับข้าวที่เหมาะกับข้าวต้มกุ๊ย 

แม้เมนูจะดูธรรมดาเหมือนเป็นกับกินกับข้าวต้มทั่วไป แต่รสชาติกลับไม่ธรรมดาเสียเลย เมนูทุกเมนูที่สั่งมาอร่อยทุกจาน และลงตัวเมื่อทานเข้าปากพร้อมกับข้าวต้มกุ๊ย ในราคาที่เข้าถึงได้ ยิ่งถ้าแชร์กับเพื่อนหรือครอบครัวก็จะถูกลงไปอีก

ในร้านเต็มไปด้วยบรรยากาศของความอบอุ่นและเป็นกันเองของกลุ่มเพื่อนหรือครอบครัวที่คอยช่วยกันสั่งอาหาร และช่วยกันจัดการมื้ออาหารที่สั่งมา พลางพูดคุยถึงชีวิตประจำวันไปด้วยกัน 

เอ๋ ซีฟู้ด

หากใครอยากลองเปลี่ยนรสชาติใหม่ๆ จากร้านก่อน มาเป็นอาหารทะเลสดๆ เดินถัดไปจากร้านข้าวต้มสันติภาพมุ่งหน้าไปทางถนนพระราม 4 ใกล้กับสวนร้อยปี จะพบกับร้านเอ๋ซีฟู้ด ร้านที่ตั้งมา 20 กว่าปี ก่อนหน้านี้เคยอยู่ระหว่างซอยจุฬาฯ 5 กับ 14 ที่ร้านเน้นไปที่อาหารทะเลสดๆ ราวกับเพิ่งตกจากทะเล ในราคาไม่แพงเกินเอื้อม 

เมนูที่แนะนำว่าไปแล้วต้องสั่งก็คือปลากะพงทอดราดน้ำปลา ที่แล่เนื้อมาให้พร้อมทานอย่างสะดวกสบาย ไม่ต้องแกะปลาด้วยตัวเอง และยังมีกุ้งอบวุ้นเส้น กุ้งเผา ปูผัดผงกะหรี่ หรือเมนูอื่นๆ ที่น่ากินอีกหลายอย่างด้วยเช่นกัน

คุณสุพจน์ เจ้าของร้าน เล่าให้ฟังว่าร้าน ‘เอ๋ ซีฟู้ด’ ตั้งอยู่ในย่านนี้มา 20 กว่าปีแล้ว แต่มีการเปลี่ยนโลเคชันร้านเล็กน้อย และยังเล่าอีกว่าเมื่อเทียบกันระหว่างก่อนกับหลังที่บรรทัดทองจะโด่งดังมีชื่อเสียง ยอดขายของร้านกลับไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างที่ควร และฐานลูกค้าก็มีหายไปบ้าง สวนทางไปกลับชื่อเสียงของบรรทัดทองที่เพิ่มขึ้น และร้านเก่าแก่ก็เริ่มหายไปทีละร้าน เพราะไม่สามารถสู้ค่าเช่าได้และฐานลูกค้าที่เปลี่ยนไป แม้บรรทัดทองจะเติบโตไปมาก แต่ร้านเก่าแก่ที่อยู่มานานกลับหายไปเรื่อยๆ ก็เป็นภาพที่น่าใจหายเสียทีเดียว

ในฐานะนิสิต ร้านเหล่านี้เป็นหนึ่งในร้านที่อยู่คู่กับชาวจุฬาฯ คอยผูกย่านบรรทัดทอง – สามย่าน เข้ากับผู้คนรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นนิสิต ชาวบ้าน หรือคนนอกชุมชน ที่คอยมาเยือนย่านนี้จนสร้างเป็นสีสันให้กับย่าน หากวันหนึ่ง ร้านเหล่านี้ต้องหายจากไป หรือต้องย้ายออกด้วยปัจจัยบางอย่าง สีสันที่เคยแต่งแต้มของย่านย่อมหายไปด้วยเช่นกัน ความดั้งเดิมที่ก่อร่างสร้างย่านนี้มา ควรจะอยู่คู่เคียงไปกันกับความใหม่ที่เข้ามาเยือน

The post 5 ร้านสายแซ่บในตำนานย่านบรรทัดทอง ด้วยความทรงจำของมิตรภาพในวัยเรียน appeared first on a day magazine.

]]> การเดินทางของรถขายบะหมี่ป๊อกป๊อก https://adaymagazine.com/pok-pok-noodle-cart/ Thu, 25 Dec 2025 11:00:00 +0000 https://adaymagazine.com/?p=184838 ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก!  นี่คือรถขายบะหมี่ที่เดินทางไปตามซอกซอยในเมืองใหญ่ ผ่านย่านที่อยู่อาศัยและสถานที่ทำงาน หมู่บ้าน อพาร์ตเมนต์ หรือแม้แต่ไซต์งานก่อสร้าง รถขายบะหมี่ป๊อกป๊อก เดินทางผ่านกาลเวลามาพร้อมกับการเติบโตของใครหลายคน ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ วัยเรียนหรือวัยทำงาน บ้างก็ยังคงออกเร่ขายไปเรื่อยตามการยกมือดักกวักมือเรียก บ้างก็หยุดขายอยู่เป็นที่ประจำ เหมือนกับร้านที่ผมมีโอกาสได้เจอ คุณลุงจากทั้งสองร้านเสิร์ฟประสบการณ์และใส่จิตวิญญาณลงในถ้วยบะหมี่มานานกว่า 40 ปี ด้วยอายุที่มากขึ้นการขายอยู่กับที่จึงเหมาะกับคุณลุงมากกว่า แต่รสชาติเมื่อได้ชิมก็พาย้อนไปในความทรงจำ ที่ผมมักจะได้ทานบะหมี่ป๊อกป๊อกในเช้าวันหยุด เมื่อได้ยินเสียงเคาะไม้ ป๊อก ป๊อก ป๊อก! ก็จะรีบถือถ้วยชามออกมารอซื้อบะหมี่แล้วกลับเข้าไปทานในบ้านพร้อมกับนั่งดูการ์ตูนในทีวีไปเพลินๆ นี่สินะ คือรสชาติของการเดินทางมากว่าหลายสิบปี น้ำซุปกระดูกที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนจากเตาถ่าน เส้นบะหมี่นุ่มหนึบคลุกเคล้ากับกากหมูกระเทียมเจียวที่หอมฟุ้ง หมูแดงที่เรียบง่าย และเกี๊ยวทำเองที่เคี้ยวสนุกปาก นี่คือรสชาติที่เข้าถึงได้ทุกคนไม่ว่ายากดีมีจน เมื่อเวลาผ่านไปเราต่างออกเดินไปตามทางของตน ไม่ว่าจะเป็นการทำงานหรือตามความฝัน บ้างก็ต้องจากบ้านเข้าไปในเมืองใหญ่ห่างไกล การได้ทานบะหมี่ในสไตล์นี้อาจห่างหายไปจากชีวิตกันบ้าง แต่รถขายบะหมี่ป๊อกป๊อกไม่ได้หายไปไหน ยังคงปั่นถีบและขับขี่ไปตามซอกซอย และรอให้เราได้พักฝากท้องเติมพลังในเช้าวันหยุดหรือชั่วโมงพักเที่ยงอยู่เสมอ

The post การเดินทางของรถขายบะหมี่ป๊อกป๊อก appeared first on a day magazine.

]]> ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก! 

นี่คือรถขายบะหมี่ที่เดินทางไปตามซอกซอยในเมืองใหญ่ ผ่านย่านที่อยู่อาศัยและสถานที่ทำงาน หมู่บ้าน อพาร์ตเมนต์ หรือแม้แต่ไซต์งานก่อสร้าง รถขายบะหมี่ป๊อกป๊อก เดินทางผ่านกาลเวลามาพร้อมกับการเติบโตของใครหลายคน ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ วัยเรียนหรือวัยทำงาน

บ้างก็ยังคงออกเร่ขายไปเรื่อยตามการยกมือดักกวักมือเรียก บ้างก็หยุดขายอยู่เป็นที่ประจำ เหมือนกับร้านที่ผมมีโอกาสได้เจอ คุณลุงจากทั้งสองร้านเสิร์ฟประสบการณ์และใส่จิตวิญญาณลงในถ้วยบะหมี่มานานกว่า 40 ปี ด้วยอายุที่มากขึ้นการขายอยู่กับที่จึงเหมาะกับคุณลุงมากกว่า แต่รสชาติเมื่อได้ชิมก็พาย้อนไปในความทรงจำ ที่ผมมักจะได้ทานบะหมี่ป๊อกป๊อกในเช้าวันหยุด เมื่อได้ยินเสียงเคาะไม้ ป๊อก ป๊อก ป๊อก! ก็จะรีบถือถ้วยชามออกมารอซื้อบะหมี่แล้วกลับเข้าไปทานในบ้านพร้อมกับนั่งดูการ์ตูนในทีวีไปเพลินๆ

นี่สินะ คือรสชาติของการเดินทางมากว่าหลายสิบปี น้ำซุปกระดูกที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนจากเตาถ่าน เส้นบะหมี่นุ่มหนึบคลุกเคล้ากับกากหมูกระเทียมเจียวที่หอมฟุ้ง หมูแดงที่เรียบง่าย และเกี๊ยวทำเองที่เคี้ยวสนุกปาก นี่คือรสชาติที่เข้าถึงได้ทุกคนไม่ว่ายากดีมีจน เมื่อเวลาผ่านไปเราต่างออกเดินไปตามทางของตน ไม่ว่าจะเป็นการทำงานหรือตามความฝัน บ้างก็ต้องจากบ้านเข้าไปในเมืองใหญ่ห่างไกล การได้ทานบะหมี่ในสไตล์นี้อาจห่างหายไปจากชีวิตกันบ้าง แต่รถขายบะหมี่ป๊อกป๊อกไม่ได้หายไปไหน ยังคงปั่นถีบและขับขี่ไปตามซอกซอย และรอให้เราได้พักฝากท้องเติมพลังในเช้าวันหยุดหรือชั่วโมงพักเที่ยงอยู่เสมอ

The post การเดินทางของรถขายบะหมี่ป๊อกป๊อก appeared first on a day magazine.

]]> ‘ว่าด้วยเรื่องเส้นๆ’ ของร้านอาหารประเภทเส้นแถวสามย่าน – บรรทัดทอง https://adaymagazine.com/noodle-story-samyan-bantadthong/ Wed, 24 Dec 2025 10:00:00 +0000 https://adaymagazine.com/?p=185080 เส้น คืออาหารที่ทำจากแป้งซึ่งถูกนวดขึ้นรูป แล้วดึงหรือรีดให้เป็นเส้นตามต้องการ  บนโลกนี้มีอาหารมากมายที่ใช้เส้นเป็นองค์ประกอบหลัก ตั้งแต่ราเม็ง ก๋วยเตี๋ยว ขนมจีน หรือพาสตาของฝั่งยุโรป อาจเรียกได้ว่าเส้นเป็นหนึ่งในรูปแบบอาหารที่เก่าแก่ที่สุดของโลก และสำหรับบางประเทศ เส้นเป็นสัญลักษณ์ของอายุยืนเหมือนกับเส้นที่ยืดยาว  ทั้งในปัจจุบันยังเป็นจานโปรดของใครหลายคน เพราะทั้งทานง่าย ไม่จำเจ ทั้งยังปรุงรสได้ตามชอบ  และเมื่อผู้คนเริ่มอพยพไปตามพื้นที่ต่างๆ สิ่งที่ติดตัวตามไปก็คือวัฒนธรรมการกิน เป็นเหตุให้เส้นเดินทางออกจากประเทศต้นกำเนิดไปพบเจอกับคนกลุ่มใหม่ๆ รวมถึงพื้นที่โซนสามย่าน – บรรทัดทอง ซึ่งในอดีตเป็นบริเวณที่มีผู้คนเข้ามาอาศัยอยู่ตั้งแต่ก่อนจะก่อตั้งมหาวิทยาลัย ส่วนใหญ่แล้วเป็นชาวไทยและชาวจีน เริ่มจากชุมชนเล็กๆ ก่อนจะค่อยๆ ขยายเป็นชุมชนที่ใหญ่ขึ้น พร้อมกับวัฒนธรรมการกินที่พัฒนาไปตามยุคสมัย นับแต่นั้นมาหน้าตาของย่านนี้ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ มหาวิทยาลัยก่อตั้งเพื่อเป็นสถาบันอุดมศึกษาสำหรับนิสิตฯ ยิ่งเมื่อตึกสูงเริ่มเข้าตั้งระหว่างกลางพื้นที่ ปัจจุบันแทบจะไม่เหลือเค้าเดิมของชุมชนสมัยก่อนแล้ว แต่บางร้านก็ยังคงรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิม คงเหลือร่องรอยความทรงจำของชุมชนไว้  สามย่าน-บรรทัดทองเองก็มีร้านอาหารประเภทเส้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยวเป็ดรสเด็ด ก๋วยเตี๋ยวเฮียง้วนลูกดก หรือเกาเหลา 3 หมูที่แต่ละร้านก็น่าลิ้มลองและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ต่างกันออกไป บางร้านอาจไม่ได้อยู่มานานตั้งแต่เริ่มชุมชน แต่ก็เป็นมรดกหนึ่งของผู้คนที่เข้ามาพร้อมวัฒนธรรมการกิน และกลืนเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนไปอย่างแนบเนียน  วันนี้ ‘ที่ชอบ’ อยากพาทุกคนไปสำรวจเรื่องราว ‘ว่าด้วยเรื่องเส้นๆ’ ของร้านค้าขายเส้นแถวสามย่าน-บรรทัดทอง ตั้งแต่เส้นทางการเริ่มต้นธุรกิจอาหารและการปรับตัวเมื่อเมืองเข้ามาซึ่งร้านต้องเผชิญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คงจะน่าสนใจไม่น้อยถ้าเราได้ลองสำรวจเรื่องราวเบื้องหลังของร้าน กว่าจะมาเป็นอาหารเส้นๆ ให้เรากินกันทุกวันนี้ต้องผ่านอะไรมาบ้าง แล้วร้านอาหารที่ผูกพันกับพื้นที่ขนาดนี้ปรับตัวอย่างไรท่ามกลางแสงสีที่เข้ามาให้แสบตา ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ ก๋วยเตี๋ยวแคะ […]

The post ‘ว่าด้วยเรื่องเส้นๆ’ ของร้านอาหารประเภทเส้นแถวสามย่าน – บรรทัดทอง appeared first on a day magazine.

]]> เส้น คืออาหารที่ทำจากแป้งซึ่งถูกนวดขึ้นรูป แล้วดึงหรือรีดให้เป็นเส้นตามต้องการ 

บนโลกนี้มีอาหารมากมายที่ใช้เส้นเป็นองค์ประกอบหลัก ตั้งแต่ราเม็ง ก๋วยเตี๋ยว ขนมจีน หรือพาสตาของฝั่งยุโรป อาจเรียกได้ว่าเส้นเป็นหนึ่งในรูปแบบอาหารที่เก่าแก่ที่สุดของโลก และสำหรับบางประเทศ เส้นเป็นสัญลักษณ์ของอายุยืนเหมือนกับเส้นที่ยืดยาว  ทั้งในปัจจุบันยังเป็นจานโปรดของใครหลายคน เพราะทั้งทานง่าย ไม่จำเจ ทั้งยังปรุงรสได้ตามชอบ 

และเมื่อผู้คนเริ่มอพยพไปตามพื้นที่ต่างๆ สิ่งที่ติดตัวตามไปก็คือวัฒนธรรมการกิน เป็นเหตุให้เส้นเดินทางออกจากประเทศต้นกำเนิดไปพบเจอกับคนกลุ่มใหม่ๆ รวมถึงพื้นที่โซนสามย่าน – บรรทัดทอง ซึ่งในอดีตเป็นบริเวณที่มีผู้คนเข้ามาอาศัยอยู่ตั้งแต่ก่อนจะก่อตั้งมหาวิทยาลัย ส่วนใหญ่แล้วเป็นชาวไทยและชาวจีน เริ่มจากชุมชนเล็กๆ ก่อนจะค่อยๆ ขยายเป็นชุมชนที่ใหญ่ขึ้น พร้อมกับวัฒนธรรมการกินที่พัฒนาไปตามยุคสมัย

นับแต่นั้นมาหน้าตาของย่านนี้ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ มหาวิทยาลัยก่อตั้งเพื่อเป็นสถาบันอุดมศึกษาสำหรับนิสิตฯ ยิ่งเมื่อตึกสูงเริ่มเข้าตั้งระหว่างกลางพื้นที่ ปัจจุบันแทบจะไม่เหลือเค้าเดิมของชุมชนสมัยก่อนแล้ว แต่บางร้านก็ยังคงรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิม คงเหลือร่องรอยความทรงจำของชุมชนไว้ 

สามย่าน-บรรทัดทองเองก็มีร้านอาหารประเภทเส้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยวเป็ดรสเด็ด ก๋วยเตี๋ยวเฮียง้วนลูกดก หรือเกาเหลา 3 หมูที่แต่ละร้านก็น่าลิ้มลองและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ต่างกันออกไป บางร้านอาจไม่ได้อยู่มานานตั้งแต่เริ่มชุมชน แต่ก็เป็นมรดกหนึ่งของผู้คนที่เข้ามาพร้อมวัฒนธรรมการกิน และกลืนเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนไปอย่างแนบเนียน 

วันนี้ ‘ที่ชอบ’ อยากพาทุกคนไปสำรวจเรื่องราว ‘ว่าด้วยเรื่องเส้นๆ’ ของร้านค้าขายเส้นแถวสามย่าน-บรรทัดทอง ตั้งแต่เส้นทางการเริ่มต้นธุรกิจอาหารและการปรับตัวเมื่อเมืองเข้ามาซึ่งร้านต้องเผชิญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

คงจะน่าสนใจไม่น้อยถ้าเราได้ลองสำรวจเรื่องราวเบื้องหลังของร้าน กว่าจะมาเป็นอาหารเส้นๆ ให้เรากินกันทุกวันนี้ต้องผ่านอะไรมาบ้าง แล้วร้านอาหารที่ผูกพันกับพื้นที่ขนาดนี้ปรับตัวอย่างไรท่ามกลางแสงสีที่เข้ามาให้แสบตา

ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ

ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ ปัจจุบันร้านตั้งอยู่ที่หัวมุมซอยจุฬาฯ 34 เปิดต้อนรับลูกค้าทั้งรุ่นเก่ารุ่นใหม่ที่เข้ามาตลอดทั้งวัน จุดเด่นของร้านนี้คงเป็นลูกชิ้นแคะสูตรเก่าแก่ของทางร้าน

“แรกๆ เขาทำลูกชิ้นขาย แล้วเปิดเป็นหาบ หลังๆ ก็หันมาขายก๋วยเตี๋ยวด้วย” คำบอกเล่าของเจ้าของร้านทำให้เราเห็นภาพย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นเล็กๆ ที่ค่อยๆ เติบโต จากการเปิดหาบขายของกลายมาเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่คู่ย่านนี้มาหลายชั่วอายุคน

หากย้อนกลับไปตั้งแต่เริ่มต้นเปิดร้านอาหาร ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ มีการย้ายร้านถึง 4 ครั้งด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้ไปไหนไกล เพราะย้ายร้านไปแต่ละครั้งก็วนอยู่ในโซนสามย่าน-บรรทัดทอง เหมือนกับเส้นที่ว่ายวนอยู่ในชามใบใหญ่ใบเดิม 

ก๋วยเตี๋ยวแคะจุฬาฯ เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ปี 2492 จากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ประมาณ 76 ปีได้แล้ว

ว่ายวนครั้งแรก ร้านอยู่ที่ซอยจุฬาฯ 11 ก่อนจะโดนเวนคืนที่ดิน

ครั้งที่สอง  ร้านย้ายมาฝั่งซอยจุฬาฯ 9 และโดนเวนคืนที่ดินอีกครั้ง 

ครั้งที่สาม ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ จุฬาฯ ย้ายมาเปิดที่ริมถนนบรรทัดทอง

ก่อนจะว่ายวนมาปักหลัก ณ ที่ตั้งปัจจุบัน บริเวณหัวมุมซอยจุฬาฯ 34

แม้จะย้ายร้านมาถึง 4 ครั้ง แต่ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ ก็สิ่งที่ยังไม่เปลี่ยนคือการยึดโยงกับย่านเดิม เราได้คุยกับเจ้าของร้านถึงเหตุผลที่ยังไม่ทิ้งสามย่าน-บรรทัดทอง

“เราเคยขายอยู่แถวนี้ แล้วก็อาศัยอยู่แถวนี้ เราชอบแถวนี้มันสงบดี เหตุผลหลักๆ คือผูกพันกับพื้นที่” ความผูกพันทำให้ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ เป็นเหมือนร่องรอยของย่านดั้งเดิมที่ยังวนอยู่ในพื้นที่ เป็นความทรงจำของลูกค้าเก่าที่เข้ามาทานรสชาติอันคุ้นเคย รวมถึงลูกค้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทานเป็นครั้งแรก และปัจจุบันร้านก็ปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยที่เปลี่ยนไป

“ปัจจุบันก็ขายดีขึ้นเพราะร้านเข้าแพลตฟอร์มออนไลน์ พอมีเดลิเวอรีก็ขายได้เพิ่มขึ้น”

ล้งเล้ง ลูกชิ้นปลา 

หากก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ เปรียบเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวที่วนว่ายอยู่ในชาม ท่ามกลางกระแสความเปลี่ยนแปลงของย่าน อีกหนึ่งร้านที่พยายามจะคงความยืดหยุ่นของเส้นในชามไว้ไม่ให้ขาดสาย คือร้าน ‘ล้งเล้ง ลูกชิ้นปลา’ ที่ตั้งอยู่ห่างกันไม่ถึงสี่ร้อยเมตร และยังคงยืนหยัดอยู่ในพื้นที่ตรงนี้มาอย่างยาวนาน

ร้าน ‘ล้งเล้ง ลูกชิ้นปลา’ ร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาเจ้าเก่าแก่กว่า 40 ปี ในย่านบรรทัดทอง โดยจุดเริ่มต้นจากธุรกิจครอบครัวทางฝั่งคุณแม่ของเจ้าของร้านปัจจุบัน ก่อนจะแยกมาเปิดร้านของตัวเองที่บริเวณตลาดสวนหลวง และได้ย้ายร้านมายังที่ตั้งในปัจจุบัน ต่อมาได้ขยายสาขาที่ 2 ไปยังบริเวณริมถนนพระราม 4 ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากกัน

“ถ้าใครเป็นคนเก่าแก่ก็จะรู้ว่าสมัยก่อนตลาดสวนหลวงเป็นเหมือนแค่ตลาดย่านถนนในระยะพื้นที่แค่ไม่เกิน 1 กิโลเมตร ร้านค้าไม่ได้เยอะเท่าปัจจุบัน แต่ตอนนี้มีซอยเล็กซอยน้อย การแข่งขันสูงขึ้น ทั้งเรื่องของการตกแต่งร้าน การพรีเซนต์อาหาร มีตัวเลือกให้ลูกค้าทานมากขึ้น” 

ล้งเล้งลูกชิ้นปลาอยู่มาตั้งแต่บริเวณนี้ยังเป็นบรรทัดทองโฉมเก่า จนถูกแปรเปลี่ยนกลายเป็นย่านนักท่องเที่ยวอย่างในปัจจุบัน สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปด้วยคือกลุ่มผู้บริโภคหน้าใหม่ที่เข้ามาพร้อมกับย่านการท่องเที่ยว

“หน้าตาผู้บริโภคเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แต่ก่อนสมัยนี้ยังไม่ใช่จุดท่องเที่ยว ชาวต่างชาติก็จะไม่ได้เยอะ คนที่มาทานส่วนใหญ่ก็จะเป็นเถ้าแก่ อาเฮีย อาซ้อ พอตอนหลังเป็นพื้นที่ท่องเที่ยว กลุ่มคนก็หน้าตาเปลี่ยนไป เป็นวัยรุ่น เป็นต่างชาติมากขึ้น”

เมื่อมีร้านอาหารเรียงรายกันอยู่ทุกก้าวเดิน กลุ่มวัยรุ่นและนักท่องเที่ยวมีตัวเลือกในการเลือกทานอาหารตามใจอยากมากขึ้น แต่หากมองในมุมของร้านอาหารแล้ว ยิ่งร้านอาหารอยู่ไกลจากเส้นทางสัญจร หรือหลบเข้าไปในหลืบมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งซ่อนร้านจากสายตาผู้คนมากขึ้นเท่านั้น 

“ถ้าถามว่ากระทบมั้ยก็กระทบ เพราะลูกค้าใหม่กว่าจะได้เข้ามาชิมร้านเรา เขาก็มีตัวเลือกหลากหลายในระหว่างทางที่จะเดินมาหาเรา ส่วนลูกค้าเก่าก็อาจโชคดีที่เราขายมานาน ยังมีฐานลูกค้าเดิมอยู่บ้าง ก็พอขายได้เพราะมีฐานลูกค้าเก่าด้วย”

“สมัยก่อนแถวนี้ถ้าเทียบกับค่าเช่าต้นทุนอาจไม่ได้สูงมาก แต่ทุกวันนี้มันเป็นพื้นที่เศรษฐกิจ ราคาก็ดีดสูงตามจุด ตามแหล่งท่องเที่ยว ก็จะมีผลกระทบต่อราคาขาย ต่อผู้บริโภค”

เมื่อถนนเส้นนี้มีการพัฒนาเพื่อต้อนรับนักท่องเที่ยวที่จะไหลเวียนกันเข้ามา ภูมิทัศน์โดยรอบก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ทั้งรูปแบบร้านค้า กลุ่มลูกค้า และจังหวะการใช้ชีวิตของผู้คน ร้านอาหารดั้งเดิมในพื้นที่ รวมถึงร้านล้งเล้งลูกชิ้นปลา จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผชิญกับแรงกดดันจากความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ และหาทางปรับตัวเพื่อให้ยังสามารถยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางการแข่งขันและบริบทใหม่ของย่านท่องเที่ยว

ร้านอาหารในบริเวณนี้ รวมถึงร้านล้งเล้งลูกชิ้นปลาย่อมต้องหาทางปรับตัวกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป เพื่อให้ร้านยังสามารถดำเนินต่อไปได้

“การปรับตัวก็มีความยากเหมือนกันเพราะเป็นธุรกิจกงสี แล้วก็มาจากรุ่นเจน X เขาก็จะเปลี่ยนแปลงอะไรที่ค่อนข้างยาก” 

“อาจโชคดีที่มีแพลตฟอร์มเดลิเวอรีเข้ามาสนับสนุน ก็ทำให้เราปรับตัวไปตั้งแต่ยุคแรกๆ ก็ตอบสนองพฤติกรรมผู้บริโภคปัจจุบันที่เปลี่ยนไปด้วย บางคนย้ายบ้านย้ายที่อยู่ แพลตฟอร์มเดลิเวอรีก็มาซัพพอร์ตให้เขารู้สึกว่า เขายังทานได้ ยังนึกถึงร้านได้โดยที่ไม่ต้องมาเอง 

เมื่อบรรทัดทองกลายเป็นย่านที่มีคนเข้าออกไม่ขาดสาย รถยนต์สัญจรแทบจะเต็มถนนตลอดเวลา ความเปลี่ยนแปลงนี้ส่งผลโดยตรงต่อลูกค้าเก่าที่เคยแวะมาทานอย่างสม่ำเสมอ การเดินทางเข้ามาเริ่มไม่สะดวกเหมือนแต่ก่อน อีกทั้งปัญหาที่จอดรถซึ่งยิ่งทวีความยากขึ้นตามจำนวนผู้คนที่เพิ่มมากขึ้น ก็กลายเป็นอุปสรรคสำคัญในการกลับมาเยือนร้านอีกครั้ง “เคยถามลูกค้าบางท่านอาจไม่ได้มาเนื่องจากมองว่ารถติด ที่จอดรถหายากจากสมัยก่อน พวกแพลตฟอร์มก็เข้ามาซัพพอร์ตได้ดี”

อย่างไรก็ตาม หากมองอีกมุมหนึ่ง จุดแข็งของร้านก็ยังคงชัดเจนเพราะเป็นก๋วยเตี๋ยวที่ราคาจับต้องได้เมื่อเทียบกับร้านอื่นๆ ในละแวกเดียวกัน  “ถ้ามองข้อดีคือมัน Anyday to Eat ลูกค้าทานได้ทุกวัน ราคาจับต้องได้ เฉลี่ยต่อหัวถ้าเทียบกับร้านอื่นในย่านนักท่องเที่ยวถือว่าค่อนข้างถูก”

นอกจาก ‘เส้น’ จะเป็นประเภทของอาหารแล้ว ความยืดยาวของเส้นก๋วยเตี๋ยวอาจเปรียบได้กับพัฒนาการอันยืนยาวของร้านอาหารในย่านนี้ หลายร้านอยู่มาตั้งแต่สามย่าน-บรรทัดทองยังเป็นย่านที่สงบ ไม่มีแสงสีและนักท่องเที่ยวเข้ามาคึกคักเหมือนปัจจุบัน จนยุคสมัยเริ่มเปลี่ยนไป การพัฒนาเริ่มเข้ามา หลายร้านต้องเผชิญกับความท้าทายในการปรับตัวให้เข้ากับสังคมเมืองที่พัฒนาอย่างพุ่งกระฉูด แต่สิ่งที่ยังคงเป็นแรงใจให้ร้านเหล่านั้นอยู่คู่กับย่านนี้คือความผูกพันของคนกับพื้นที่อย่างแนบแน่น

The post ‘ว่าด้วยเรื่องเส้นๆ’ ของร้านอาหารประเภทเส้นแถวสามย่าน – บรรทัดทอง appeared first on a day magazine.

]]> ร่องรอยความทรงจำอันล้นหลามในของเก่า ณ โกดังคนไม่สิ้นศิลป์ ‘แก่-พันธุ์ทาง’ https://adaymagazine.com/pantang-artwork/ Thu, 18 Dec 2025 11:00:00 +0000 https://adaymagazine.com/?p=184793 ลมโกรกปะทะร่างกายพัดลู่ไปยังทุ่งเขียวขจีส่งให้ใบไหว ท้องฟ้าโปร่งไร้เมฆปุย ดินส่งกลิ่นชื้นเข้าจมูก สองแก้มตุ่ยเริ่มมีอุณหภูมิเย็นลง ช่างสมกับเป็นอากาศปลายฝนต้นหนาวในเขตหนองจอก เรากำลังถูกต้นหญ้าสูงล้อมหลัง โกดังกว้างขวางล้อมซ้ายล้อมขวา ลองทายดูไหมว่าอะไรที่ล้อมหน้าอยู่ สวัสดีครับ ‘แก่-ศราวุธ แก้วน้ำเย็น’ เป็น Production Design อยู่บริษัทพันธุ์ทางอาร์ตเวิร์ค สิบเอ็ดโมงเป็นเวลาที่เราเจอตัวเขา สิบเอ็ดโมงสิบเจ็ดนาทีเป็นเวลาที่เริ่มสนทนากัน  ด้วยเพราะเขาต้องจัดของเข้าออก ย้ายชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปมา ทั้งต้องรื้อของออกมาใหม่เมื่อเราถามหาชิ้นที่อยากอวด โชคดีที่เขาเลือกหยิบออกมาไม่เกินสิบชิ้นจากจำนวนมากกว่าแสนชิ้นในโกดัง และโชคดีที่เขาไม่เหงื่อท่วมตัวไปเสียก่อน สถาปัตยกรรมบริษัทพันธุ์ทางอาร์ตเวิร์กส่วนใหญ่นั้นเป็นปูนเปลือย มันโล่งโปร่งโอ่อ่าจนไม่รู้ว่ากินพื้นที่ทั้งหมดไปกี่ตารางเมตร และยังไม่นับรวมโกดังฝั่งถนนตรงข้ามเสียด้วยซ้ำ พูดให้เวอร์ไว้ก่อนว่าแม้ไม่เห็นหน้าผู้เป็นเจ้าของก็รู้ว่าเขามีฐานะอย่างมหาเศรษฐี  ถูกที่ชายในเชิ้ตดำร่ำรวย แต่ใช่แค่เขาร่ำรวยเงินทอง เขาร่ำรวยเพื่อนฝูง ร่ำรวยประสบการณ์ และร่ำรวยด้วยทัศนคติที่ไม่บิดพลิ้วในตัวเอง  ตลอดการสนทนาเราแทบไม่ต้องเอ่ยคำสงสัย แก่ปอกมันออกจนหมดเปลือกถึงชีวิตที่ผันผ่าน ถึงสิ่งของอันเป็นที่รัก ทั้งวาทศิลป์จากปากเขาก็ช่างเจิดจรัส ยิ่งถ้อยคำร่วงหล่นยิ่งทำให้รู้ถึงความหมายที่ลึกซึ้งลงไปอีก แต่ใครเลยจะรู้ว่าก่อนหน้าที่เขาจะเป็นเจ้าของโกดังแดนหนอกจอก เขาเคยเป็นใครมาก่อน ใครเลยจะรู้ว่าก่อนหน้าที่เขาจะเป็นผู้มีชื่อในการทำพร็อปประกอบเบื้องหลังฉาก เขาต้องเผชิญอะไรมา หากสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจไม่ใช่ความลุ่มหลงในโลกแห่งศิลป์ หากสิ่งที่ต้องฝ่ากว่าจะถึงฝันคือความอดอยากปากแห้ง “ถามว่าของทุกอย่างมีผลกระทบกับชีวิตเราไหม ถ้าให้เลือกของทุกอย่างที่มีกับพรุ่งนี้ตื่นเช้ามีงานทำ เราเลือกตื่นเช้ามีงานทำ เราทิ้งของได้หมดเลย ตอบยากมากว่าของชิ้นไหนมีผลต่อจิตใจเรา เรารู้สึกว่ามันไม่มีอะไรมีผลกับเราแล้ว ความทรงจำมันอาจจะแค่เปิดตู้มาดูแล้วก็โอ! เราเคยซื้อของชิ้นนี้ด้วยเหรอ “เราเป็นคนเคารพสิ่งของมาก เพราะของทุกชิ้นที่เรามีมันเป็นของมือสองแทบทั้งหมดเลย จิตวิญญาณข้างในของเหล่านี้ทำให้เรามีกิน” แก่บอก สุนัขพันทาง […]

The post ร่องรอยความทรงจำอันล้นหลามในของเก่า ณ โกดังคนไม่สิ้นศิลป์ ‘แก่-พันธุ์ทาง’ appeared first on a day magazine.

]]> ลมโกรกปะทะร่างกายพัดลู่ไปยังทุ่งเขียวขจีส่งให้ใบไหว ท้องฟ้าโปร่งไร้เมฆปุย ดินส่งกลิ่นชื้นเข้าจมูก สองแก้มตุ่ยเริ่มมีอุณหภูมิเย็นลง ช่างสมกับเป็นอากาศปลายฝนต้นหนาวในเขตหนองจอก

เรากำลังถูกต้นหญ้าสูงล้อมหลัง โกดังกว้างขวางล้อมซ้ายล้อมขวา ลองทายดูไหมว่าอะไรที่ล้อมหน้าอยู่

สวัสดีครับ ‘แก่-ศราวุธ แก้วน้ำเย็น’ เป็น Production Design อยู่บริษัทพันธุ์ทางอาร์ตเวิร์ค

สิบเอ็ดโมงเป็นเวลาที่เราเจอตัวเขา

สิบเอ็ดโมงสิบเจ็ดนาทีเป็นเวลาที่เริ่มสนทนากัน 

ด้วยเพราะเขาต้องจัดของเข้าออก ย้ายชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปมา ทั้งต้องรื้อของออกมาใหม่เมื่อเราถามหาชิ้นที่อยากอวด โชคดีที่เขาเลือกหยิบออกมาไม่เกินสิบชิ้นจากจำนวนมากกว่าแสนชิ้นในโกดัง และโชคดีที่เขาไม่เหงื่อท่วมตัวไปเสียก่อน

สถาปัตยกรรมบริษัทพันธุ์ทางอาร์ตเวิร์กส่วนใหญ่นั้นเป็นปูนเปลือย มันโล่งโปร่งโอ่อ่าจนไม่รู้ว่ากินพื้นที่ทั้งหมดไปกี่ตารางเมตร และยังไม่นับรวมโกดังฝั่งถนนตรงข้ามเสียด้วยซ้ำ พูดให้เวอร์ไว้ก่อนว่าแม้ไม่เห็นหน้าผู้เป็นเจ้าของก็รู้ว่าเขามีฐานะอย่างมหาเศรษฐี 

ถูกที่ชายในเชิ้ตดำร่ำรวย แต่ใช่แค่เขาร่ำรวยเงินทอง เขาร่ำรวยเพื่อนฝูง ร่ำรวยประสบการณ์ และร่ำรวยด้วยทัศนคติที่ไม่บิดพลิ้วในตัวเอง 

ตลอดการสนทนาเราแทบไม่ต้องเอ่ยคำสงสัย แก่ปอกมันออกจนหมดเปลือกถึงชีวิตที่ผันผ่าน ถึงสิ่งของอันเป็นที่รัก ทั้งวาทศิลป์จากปากเขาก็ช่างเจิดจรัส ยิ่งถ้อยคำร่วงหล่นยิ่งทำให้รู้ถึงความหมายที่ลึกซึ้งลงไปอีก แต่ใครเลยจะรู้ว่าก่อนหน้าที่เขาจะเป็นเจ้าของโกดังแดนหนอกจอก เขาเคยเป็นใครมาก่อน ใครเลยจะรู้ว่าก่อนหน้าที่เขาจะเป็นผู้มีชื่อในการทำพร็อปประกอบเบื้องหลังฉาก เขาต้องเผชิญอะไรมา

หากสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจไม่ใช่ความลุ่มหลงในโลกแห่งศิลป์

หากสิ่งที่ต้องฝ่ากว่าจะถึงฝันคือความอดอยากปากแห้ง

“ถามว่าของทุกอย่างมีผลกระทบกับชีวิตเราไหม ถ้าให้เลือกของทุกอย่างที่มีกับพรุ่งนี้ตื่นเช้ามีงานทำ เราเลือกตื่นเช้ามีงานทำ เราทิ้งของได้หมดเลย ตอบยากมากว่าของชิ้นไหนมีผลต่อจิตใจเรา เรารู้สึกว่ามันไม่มีอะไรมีผลกับเราแล้ว ความทรงจำมันอาจจะแค่เปิดตู้มาดูแล้วก็โอ! เราเคยซื้อของชิ้นนี้ด้วยเหรอ

“เราเป็นคนเคารพสิ่งของมาก เพราะของทุกชิ้นที่เรามีมันเป็นของมือสองแทบทั้งหมดเลย จิตวิญญาณข้างในของเหล่านี้ทำให้เรามีกิน” แก่บอก

สุนัขพันทาง (น.) 

อุปนิสัยร่อนเร่พเนจร

เราเรียนจบศิลปะสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ วิทยาลัยช่างศิลปลาดกระบัง หลังเรียนจบก็มาเป็นคนทำ Mockup จริงๆ เราจะอยู่ในพาร์ต Prop Department ที่คอยผลิตข้าวของที่หาซื้อไม่ได้และอุปกรณ์ประกอบฉาก

ขณะที่เรียนเราก็ตั้งแก๊งรับงานศิลปะกับกลุ่มเพื่อนที่มาจากหลายสาขา ทั้งเพนต์ ปั้น ภาพพิมพ์ แต่ทุกคนก็รุ่นเดียวกัน คณะเดียวกันหมด รับงานไม่เลือกชนิดที่ใครจะเรียกไปทาสี ยกของก็ไป ตอนนี้หลายคนก็เลิกทำไปแล้วนะ จะมี ‘บังฤทธิ์-อิสระพงษ์ เอี่ยมอิทธิพล’ เนี่ยที่แน่นเหนียวจนอยู่ด้วยกันมาถึงปัจจุบัน ต้องบอกก่อนว่ายุคสมัยเรามันไม่สามารถเลือกช่องทางอะไรได้มาก งานการหายาก มีอยู่สองทางให้เลือกว่าจะเป็นศิลปินหรือทำงานรับจ้าง เราเลือกอย่างหลัง เลือกที่จะมักน้อย ทำงานรายวัน ช่วยรุ่นพี่ทำงานในกองต่างๆ 

แต่เหตุเกิดแรกของอาชีพเราเลยนะ คือการทำงานในโรงงานไฟเบอร์กลาสที่รุ่นพี่ให้ไปช่วยปั้น เป็นงานแกะโฟมให้เป็นรูปปราสาท แล้วตอนนั้นเราก็ดันเป็นช่างแกะโฟมคนเดียวที่ไปทำ มันมีเหตุการณ์ตลกหนึ่งเกิดขึ้นด้วย (แก่หัวเราะนำ) ตลกจนถึงทุกวันนี้ก็ยังถูก ‘พี่ป้อม-กระเบนราหู’ แซวอยู่เลย เขาเป็นช่างภาพในหนัง แล้วก็เป็นรุ่นพี่เราที่ช่างศิลป์ลาดกระบัง เขามาบล็อกช็อตเวลากลางวันแล้วเจอเราที่กำลังลากซุงอยู่ คือเราเอาเชือกมัดเอวเหมือนช้างเลยเพราะไม้ที่ต้องขนมันเยอะมาก เขาก็ทักว่าน้องทำอะไรอะ! เราก็บอกพี่เขาสั่งให้เคลียร์กองไม้ แต่คนอื่นหลับอยู่ เราก็เลยมาทำก่อน จากนั้นก็ให้ฉายาเราว่าไอน้องลากซุง 

หลังหนังถ่ายจบเราก็อยู่กับพี่ป้อมตลอด คือเรียกว่าไม่ได้กลับบ้านเป็นเดือน ต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่ทุกอาทิตย์ แล้ววันหนึ่งพี่ป้อมก็พาเราไปส่งที่บ้านเพื่อเซตอัปงานโฆษณา แล้วมันเป็นบ้าน ‘พี่เอก-เอี่ยมชื่น’ ผู้ออกแบบงานสร้างมหา’ลัยเหมืองแร่ ความน่าตกใจก็คือที่ผ่านมาเราทำงานในโรงงานผลิตของพี่เขามาโดยตลอดแบบที่ไม่เคยรู้เลย จบงานนี้เราก็เที่ยวเตร่ทำงานอยู่ในกองซีรีส์เกาหลี หนังฝรั่งกับรุ่นพี่เหมือนเดิม แล้วก็ได้ไปทำงานในกองละครเรื่องแรก ‘คุณชายรณพีร์’ ที่พูดไปทั้งหมดนี่ยังอยู่ในตำแหน่งเด็กยกของนะ แต่เป็นเด็กยกของที่สามารถทำสีได้ เรามีหน้าที่ทำของให้ดูสกปรก ทำตู้ให้ดูเก่า ทำให้มันขึ้นสนิม เพราะเรื่องที่ทำมันย้อนยุคทั้งนั้นเลย ฟังดูจะง่ายนะ แต่ถ้าไม่เรียนศิลปะมาก็ยาก เราทำเยอะจนถึงขั้นตั้งชื่อให้ตัวเองใหม่ว่าแก่เก่า!

ขณะที่เราทำงาน บังฤทธิ์ก็ยังเรียนไม่จบ แต่พอเขาเรียนจบก็มาเสริมทัพทำงานด้วยกัน แล้วเราก็ใส่เสื้อทีมพันธุ์ทางกันอยู่สองคน ซึ่งไม่มีบริษัทนะ (หัวเราะ) เวลาแนะนำตัวก็จะบอกว่าผม ‘แก่-พันธุ์ทาง’ ครับ! 

สิ่งมีชีวิตศรัทธาสิ่งไม่มีชีวิต

บรรทัดเหล่านั้นเป็นชีวประวัติย่อยสั้นของแก่ในอายุยี่สิบกว่า 

บรรทัดเหล่านี้เป็นความช่ำชองขนาดยาวของแก่ในอายุสี่สิบ

“คุณเซตของหรือเซตฉากที่ไม่มีชีวิตให้มันดูมีชีวิตได้อย่างไร” เราถามขณะเหลือบมองทั่วโกดังที่ทำเอาตาลายอย่างไม่รู้ว่าจะจดจ้องอะไรก่อนดี 

เพราะของทั้งหมดไม่ได้ถูกวางระเกะระกะหรือโยนให้กองรวมกัน หากแต่มันถูกเรียงจัดประเภทเป็นระเบียบเหมือนชั้นวางในห้างไม่มีผิด เราถึงได้รู้ว่าทุกสิ่งคงสำคัญมันถึงได้มานั่งอยู่ในสถานที่ของแก่

เช่นกันกับทีมงานมากกว่าสิบชีวิตที่ส่งเสียงจอแจอยู่นอกโกดัง พวกเขากำลังชักธงพันธุ์ทางขึ้นมา และมันชูช่อสง่าอยู่กลางฟ้าโปร่งแล้ว ความเป็นพันธุ์ทาง ณ ขณะนี้จึงดูขลังเข้าไปใหญ่

แก่เงยหน้ามองของบนชั้นสอง เขายิ้มปริ่มอย่างภูมิอกภูมิใจ “หลังเราทำงานได้สักพักก็เริ่มซึมซับว่าคำว่าแอกชันคืออะไร บทคืออะไร การถ่ายทำคืออะไร เริ่มศึกษาในสายงานไปเรื่อยๆ สิ่งที่เราได้คืออะไรรู้ไหม คือการเรียนรู้อย่างแท้จริงจากพี่เอก ทุกครั้งที่เขาสั่งให้ทำอะไรจะไม่เคยจบแค่ว่าอยากได้ไฟฉายหนึ่งกระบอกไปวางในฉาก แต่เขาจะบอกเสมอว่าเราคือคนสร้างโลก เราคือคนสร้างบรรยากาศในภาพยนตร์ สิ่งที่เราเอาไปวางมันมีเรื่องราวทั้งหมด

“เช่นนางเอกเดินออกจากบ้านไปตลาด อย่างนั้นนางเอกจะต้องมีกระเป๋าไหม บ้านเขาเป็นอย่างไร สมมติพี่เอกบอกว่าเขาเป็นคนมุสลิม เกิดที่เขตหนองจอก บ้านเขาอาจจะต้องเซตอัปไปด้วยโลกแห่งความเป็นมุสลิม โดยที่ไม่ต้องตะโกนบอกใครเลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นมุสลิม มันถูกเล่าผ่านสิ่งของ นั่นคือเสน่ห์ในการสร้างชีวิตให้แก่สิ่งของ 

“แล้วเราจะทำอย่างไรให้สิ่งของเหล่านั้นมีชีวิต ไม่ยาก! ทำสิ่งของเหล่านั้นให้ตัวแสดงเชื่อว่าสิ่งนั้นคือของๆ เขา เราพูดเสมอว่าการสร้างฉาก เซตอัป เขียนแบบฉาก และโลกทั้งใบ ถ้าตัวแสดงไม่เชื่อ เราก็ไม่สามารถทำให้คนดูเชื่อได้เลยว่าเขากำลังดูอะไรอยู่ พูดแบบหยาบๆ นักแสดงคนนั้นอาจจะหยิบหมูขึ้นมาทั้งที่เขาเป็นมุสลิม มันก็ไม่ใช่ชีวิตของเขาแล้ว เพราะฉะนั้นดีเทลเหล่านี้มันทำให้สิ่งของบางอย่างถูกเล่าอย่างมีชีวิต จากคนดูดูแล้วมันมีชีวิต จากนักแสดงเล่นแล้วมันมีชีวิต

“เหมือนเราทำห้องๆ หนึ่งที่เป็นห้องของหญิงตาบอด เราเซตห้องสวยเลย ไดเรกชันดี แต่ห้องนั้นทั้งห้องมีเหลี่ยมคมของเก้าอี้ โต๊ะทุกตัวมีความแหลม ขาโต๊ะยื่นออกเกะกะมันก็ไม่ใช่แล้ว ซึ่งคนดูบางคนอาจไม่รู้ด้วยซ้ำ แต่คือถ้าเรามีผ้าคลุมขอบโต๊ะไม่ให้หญิงตาบอดเดินชน เซตอัปให้เก้าอี้ห่างจากโต๊ะ มันดูเป็นเรื่องผิดสังเกต แต่ถูกฟังก์ชันของคนตาบอด ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เราพยายามทำเสมอในการเซตอัป ทุกครั้งเราจะตรวจเสมอว่าของทั้งหมดใช้ได้จริงมั้ย เก้าอี้นั่งได้ไหม เราต้องเอาชีวิตเข้าไปอยู่ในโลกเหล่านั้น 

“เราคิดว่ากองถ่าย คืองานกลุ่ม แม้กระทั่งนักแสดงก็คือหนึ่งในทีมงาน ถ้าทุกคนแย่งกันเป็นพระเอก งานก็คงจะไม่สำเร็จ เรารู้สึกว่าความสำเร็จของอาชีพเราไม่ใช่เงิน พูดเหมือนคนรวยเนอะ (หัวเราะ) ความสำเร็จของเรา คือเราคิดอะไรแล้วได้ผลอะไร คนที่เห็นรู้สึกถึงสิ่งที่เราส่งต่อไหม ถ้ารู้สึกก็เข้าล็อกแล้ว”

“คุณมีวิธีวัดอย่างไรว่าฉากของคุณเชื่อได้แล้ว มันจริงที่สุดแล้ว” แม้คำถามจะยังไม่สิ้นประโยค ชายระเบิดหูก็ตอบได้อย่างรวดเร็ว  

“เราพูดกับทีมงานเสมอว่าอยากให้นักแสดงได้ลองใช้ชีวิตของเขาก่อนจะเข้าฉากนะ เราต้องแสดงความไม่รู้เสมอก่อนจะรู้ ยกตัวอย่างห้องทำงานของ ‘สันติ’ ในซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ เราคิดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับความสวยงาม แต่ใส่ใจกับฟังก์ชันทั้งหมด อะไรควรวางไว้ตรงไหน ซึ่งนักแสดงก็เข้าไปลองใช้ชีวิตในห้องนั้น 

“หรืออย่างหนัง ‘Anatomy of Time’ จะมีลุงป่วยติดเตียงคนหนึ่งที่เป็นทหารเก่า เขาอยู่ในบ้านทรง 80 ดูโบราณ เดินเข้าไปจะเจอเตียงตั้งอยู่กลางบ้านที่เป็นห้องรับแขกเลย โลกของเขาอยู่ในนั้นทั้งหมด ทั้งถ้วยรางวัล บัตรติดยศเก่า ปืนในลิ้นชัก แล้วเราจะทำอย่างไรให้คนดูเชื่อ ทำให้นักแสดงเชื่อ ก็แค่ให้เขามาใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นหนึ่งเดือน ปล่อยให้บรรยากาศเริ่มเข้าที่ของมันเอง เช่น ไม่ตัดต้นไม้เล็กๆ ไม่กวาดหน้าบ้าน มันจะแสดงให้เห็นว่าไม่มีใครดูแลสิ่งรอบตัวแล้ว ไม่มีใครดูแลบ้านหลังนี้ เพราะทุกคนหันมาดูแลลุงติดเตียงกันหมดแล้ว เราคิดว่าภาพที่ได้มันคงจะออกมาเหงา ออกมาเศร้าดีเนอะ แล้วมันก็ออกมาเป็นแบบนั้นจริงๆ” 

เป็นอันได้เวลาเปิดกรุของเก่าของแก่ มาลองดูกันเสียหน่อยว่าผลงานที่เขาอยากอวดจะสมจริงจริงไหม แล้วเพราะอะไรพวกมันถึงได้ถูกติดยศจากบรรดาของทั้งหมดจนเขายกมาให้เราเห็นกับตาเนื้อ 

เราจะดำดิ่งไปในห้วงความทรงจำของนักสร้างของด้วยกัน

เริ่มจากควายตัวดำเกือบเมี่ยมขนาดใหญ่ที่สะดุดตาที่สุด

ควายไถ่ชีวิตคน

ถ้านับอายุเขาตอนนี้น่าจะเป็นสิบปีแล้วนะ เพราะเขาอยู่ตั้งแต่หนัง ‘แสงกระสือ’ ปี 2562 ตอนนั้นมีรุ่นพี่คนหนึ่งทาบทามเราไปเป็น Art Director แต่คนจะเรียกเราว่าเป็น Production Design แล้วพี่คนที่ชวนเราเขาดันไม่ว่าง เราก็เลยไปชวนคนมาจอยตำแหน่งกันอีกสามคน แต่ผู้กำกับเขาไม่รู้จักเราเลย มันทำให้ความกดดันเราสูงมาก 

โจทย์คือนางเอกที่เป็นกระสือจะออกมากินไส้ควาย เราไม่รู้จะทำอย่างไร คนบอกว่าให้ไปซื้อควายจริงที่ถูกฆ่ามาเลย ราคาอยู่ที่หลักหมื่น แต่เราคิดในใจว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะฟรีซกลิ่น แล้วนักแสดงจะเอาหัวเข้าไปในท้องควายจริงเพื่อกินไส้เหรอ ไม่! เราจะทำ Mockup ด้วยความที่เราทำมันมาเป็นสิบปีแล้ว เราคิดว่าเราทำได้ ซึ่งพอเอาเข้าจริงมันทำไม่ได้ด้วยเวลาที่มันบีบ เราก็บอกทีมงานว่าไปโรงฆ่าสัตว์กัน แต่เราไม่ได้ไปฆ่าสัตว์นะ เราไปขอยืนดูวิธีการฆ่าสัตว์ว่าทำอย่างไร เห็นว่าเขาตัดหัวเก็บไว้ เพราะมันเป็นสิ่งที่คนทิ้ง ไม่มีใครกิน เราก็เลยขอซื้อมาในราคาหลักพัน 

ก่อนหน้านั้นเราไปหาข้อมูลเกี่ยวกับการสตัฟฟ์สัตว์มาแล้ว เราก็โทรหาหมอสตัฟฟ์สัตว์ เขาเป็นคนอินเดีย ดูมีเรื่องมีราวสุดๆ (หัวเราะ) เขาบอกว่าต้องสตัฟฟ์ภายใน 24 ชั่วโมง เราก็ขับรถไปซอยนานาตอนตีสองเลย เขาก็เอามันใส่หม้อต้มทำการสตัฟฟ์ให้เรา ได้หัวควายแล้ว! มาทำส่วนตัวควายต่อกัน ความน่าตกใจ คือมันไม่เหมือน! ทำอย่างไรก็ไม่เหมือน ผู้กำกับก็ตามขอดูอัปเดตควาย แต่เราไม่มีอัปเดตให้เขาเลย

จนถึงวันถ่ายเขาแทบจะไม่คุยกับเรา เพราะเขารู้สึกว่ามันจะถ่ายทำไม่ได้ เราก็คิดว่าทำอย่างไรดีๆ จนอ๋อ! สิ่งที่ลืมไปคือมันไม่มีควายตัวไหนสะอาดหรอก เราก็ไปเอาดินจากปลักควายที่เป็นสถานที่ถ่ายทำ คือมีควายจริงเดินอยู่ตรงนั้นเลย ส่วนควายของเรานอนอยู่ เราเอาดินทา สาดเลือด เอาไส้ไปต้มก่อนจะคลุกเลือดที่เป็นน้ำสีผสมอาหาร แล้วก็ยัดเข้าไปในท้องควาย แต่แยกไส้อีกชุดหนึ่งที่จะให้นักแสดงกิน

ความมันคืออะไรรู้ไหม หลังผู้กำกับและนักแสดงเข้ามาเซตอัปก็ยังถ่ายทำไม่ได้ เพราะควายอีกตัวที่มีชีวิตจริงๆ ในคอกมันกลัวควายที่เราทำขึ้นมา มันเห็นเพื่อนมันตาย แสดงว่ามันเชื่อแล้ว! ผู้กำกับถึงเชื่อ สิ่งที่เราคิดทั้งหมดก็เกิดขึ้นจริง นักแสดงเขากล้าเอาหน้าเข้าไปในหัวควายที่เป็นโฟม อีกเรื่องคือขณะถ่ายทำ กล้องมันต้องเลียบไปกับพื้นมากๆ ตอนนั้นนวัตกรรมที่ง่ายที่สุด คือขุดดินแล้วเอากล้องสอดเข้าไป เพื่อถ่ายให้เห็นหน้านักแสดง กลายเป็นว่าควายที่ทำขึ้นมามันยกเข้ายกออกได้ ปรับเปลี่ยนหน้ากองได้เป็นอย่างดี เราชนะ! 

 หลังหนังฉายเราก็โพสต์ภาพที่ถ่ายรูปกับควายลงเฟซบุ๊ก ตอนนั้นมันก็ขึ้นเตือนไม่ให้โพสต์นะ คนที่รักสัตว์ รักควายก็เข้ามาด่าเราเต็มเลยว่าทำไมฆ่าควาย ซึ่งจริงๆ มันคือควายปลอม! เราทำควายตัวนี้ในงบสองหมื่นห้าเองด้วย ถ้าไปจ้างคนทำคงเสียเป็นแสนเลย 

ทุกวันนี้เขาเป็นดาราของบ้านเราไปแล้วนะ (ชี้น้องควาย) นี่ก็เพิ่งกลับมาหลังไปโชว์ตัวที่เดอะมอลล์บางกะปิ ค่าตัวเขาไม่ถูกนะครับผม แล้วบ้านเราก็มีควายตัวเดียวที่เป็น Mockup ด้วย ในหนัง ‘ช.พ.๑ สมรภูมิคืนชีพ’ ‘ร่างทรง’ ก็ใช้ควายตัวนี้ 

ทุกครั้งที่เรามองควายตัวนี้ มันคือโห! นี่เรามาไกลมากเลย แรกๆ เราสร้างควายตัวนี้ที่หน้าบ้านเพราะไม่มีพื้นที่ ต้องทำกันกลางถนนในซอยกับบังฤทธิ์ รถมาก็ต้องเก็บของยกของออก ปัจจุบันเขามาตั้งอยู่ที่นี่กับเราแล้ว มันเกินสิ่งที่เราคิดไปเยอะมาก เวลาเขาไปแสดงตัวที่ไหน เราก็จะโพสต์เฟซบุ๊กว่าวันนี้ทำมาหากินอีกแล้วนะ (หัวเราะ) เขาทำเงินให้เราหลายแสนแล้ว เพราะมีคนเอาไปใช้เป็นยี่สิบสามสิบครั้งเลย

ตราชั่งวางเงินล้าน

เราให้โจทย์กับทีมงานและคุยกับผู้กำกับว่าอยากได้ตราชั่งที่ดูทรงเวลาหน่อย มันเป็นตราชั่งของตัวละคร ‘สันติ’ ในซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ ที่เขาได้มาจากเหมืองทราย ฟังก์ชันที่ตราชั่งต้องมีคือความเสถียรที่สามารถวางเงินหนึ่งล้านบาทให้เท่ากับหนึ่งกิโล ซึ่งเราเทสกับตราชั่งปกติแล้วมันไม่ถึง เพราะไม่ใช่ตราชั่งดิจิทัล เราก็พยายามหาวิธีให้เลขมันควบคุมได้จากด้านหลัง เงินหนึ่งล้านในบทมันจะถูกแอบอยู่ด้านในตราชั่งด้วย 

ของชิ้นนี้ย้ำเตือนว่าเวลาเราทำงานจะคิดว่าตัวเองเป็นเด็กเสมอ เราไม่เคยบอกเลยว่าเราทำหนังมาเยอะแล้วเราก็เป็นรุ่นใหญ่ เรารู้สึกว่ามันคือเรื่องใหม่ บทใหม่ โลกใบใหม่ เหมือนเด็กคนหนึ่งที่โตขึ้นมาแล้วรู้จักกับคำว่าช้อนส้อม สัมผัสกับช้อนแรก มันก็คงเป็นเรื่องใหม่ การทำหนังเรื่องใหม่สำหรับเราถึงเป็นแบบนั้นเสมอ เรามีความกลัว ความกดดัน ยิ่งได้อ่านบทซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ เราก็พูดกับตัวเองว่าทำไมถึงเป็นเรา มันงงกับตัวเองนะว่าน่าจะเป็น Production design ที่เก่งกว่า อายุเยอะกว่า มีความโดดเด่นมากกว่าสิ มันน่าจะไม่ใช่เราหรือเปล่า 

แล้วตอนนั้นก็เพิ่งทำซีนสุดท้ายซีรีส์ ‘อย่ากลับบ้าน’ ด้วย ทีมงานไม่มีกำลังใจในการทำงานเลย มันเหนื่อยต่อเนื่องมากแบบไม่ได้พัก แต่เราไปเพราะอะไรรู้ไหม ร้อนเงิน! (หัวเราะ) เปล่าหรอก คืออยากมีอาชีพ อยากมีชีวิตที่ดีขึ้น แล้วก็รู้สึกโชคดีมากที่ได้ทำซีรีส์นี้ ช่วงเวลานั้นเราได้พัฒนาตัวเอง เจอมิตรภาพจากการพูดคุย 

กวนอูเทพเจ้านักสู้

ในซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ จะมีกวนอูวางอยู่สามองค์ องค์ที่หนึ่งเป็นของเสี่ยเหมืองทราย องค์ที่สองคือของเสี่ยคณินที่จะมีความ Luxury หน่อย องค์สุดท้ายจะอยู่ในบ้านเสี่ยจางที่ประเทศจีน แต่เซตอัปในประเทศไทยนะ เป็นองค์ที่มีความสูงห้าเมตร 

เรากำลังจะบอกว่ากวนอูเป็นเทพเจ้าแห่งความซื่อสัตย์ เป็นนักสู้ และนักรบ ทั้งสามคนต่างก็เป็นนักสู้ในสายตาเรา ซึ่งผู้กำกับเขาไม่คิดขนาดเรา (หัวเราะ) เขาก็อำนะว่าไหน! กวนอูอีกแล้วเหรอ เราบอกว่าอยากจะวางไว้ในบ้านของสามคนนี้ให้ได้ อยากย้ำเตือนคนดูว่าเสี่ยเหมืองทราย เสี่ยคณิน และสันติ พวกเขาทั้งหมดเป็นนักสู้ 

แต่ก็ไม่ได้ศึกษาเรื่องเทพเจ้ากวนอูขนาดนั้นนะ รู้แค่ว่าเขาแสดงถึงความซื่อสัตย์ เที่ยงตรง น่าจะแทนค่าของผู้ชายได้ แล้วถ้าสังเกตหนังมาเฟียฮ่องกงหลายๆ เรื่อง เรามักจะเห็นซีนที่มาเฟียยกทั้งสำนักไปกราบไหว้เทพเจ้ากวนอูกัน เรารู้สึกว่ามันเท่! ถ้ามาอยู่ในหนังเราก็คงจะเท่ เราชอบแทรกสัญลักษณ์ พร็อป ความเชื่อ หรืออะไรที่เป็นรสนิยมของเราเข้าไปในงาน แต่จะไม่ให้เขาขโมยซีน เพราะสุดท้ายแล้วคนดูก็ดูนักแสดง เราคือบรรยากาศ คือสัญลักษณ์ที่เสริมเขา กองหน้าคือนักแสดงที่ออกมาตะโกน กองหลังคืออาร์ต! 

เมื่อก่อนเราก็ไม่ได้นับถือท่าน แต่ตอนนี้นับถือแล้ว (หัวเราะ) มีเทพเจ้ากวนอูวางไว้เต็มบ้านเลย ทั้งเซรามิก ไม้ ไฟเบอร์กลาส เห็นองค์ใหญ่ที่อยู่กลางโกดังไหม ทุกครั้งที่เราเดินเข้ามาแล้วมองก็จะรู้สึกว่ามันสู้ดีว่ะ! ทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้นในการที่จะสู้ชีวิตจากการมองเขา เพราะเขาก็คือนักรบ แล้วเราก็ฟรีซตัวเองให้เป็นนักรบเสมอ เพราะเราอยู่ภายใต้ระบอบ ภายใต้การศึกษา และประเทศที่ต้องต่อสู้ เรามักจะบอกกับทุกคนว่าถ้าไม่สู้ก็อดตาย 

หลายคนชอบถามว่ามีทฤษฎีอะไร มันเริ่มจากอันดับแรกคือการไม่มีกินไง แล้วจะทำอย่างไรให้มีกิน ก็ต้องทำงานให้มันดีสิ ไม่อย่างนั้นใครจะจ้างเราต่อ นี่เป็นเหตุผลเดียวของเราเลย ตื่นเช้ามาเห็นแอปธนาคารในมือถือที่มันก็สร้างแพสชันให้แล้ว ธนาคารนี้ก็จะเก็บค่าผ่อน ธนาคารนั้นก็จะเก็บค่าผ่อน ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง

การเรียนศิลปะไม่ได้ทำให้เราเรียนรู้แค่ศิลปะ แต่เราได้เรียนรู้ชีวิต ชีวิตของจริงมันแจ๋วกว่าการระบายสีอยู่แล้ว 

ซองบุหรี่พระจันทร์และแฟนพันธุ์แท้โค้ก

เป็นอุปกรณ์ Mockup เล็กๆ น้อยๆ ของเรา เวลาคนดูหนังมักจะชอบแคปเจอร์โมเมนต์ของหนัง มันไม่เหมือนการดูหนังสมัยก่อนที่ต้องผ่านโรงหนัง รอแผ่นออก หรือรอจนกว่าจะถึง Big Cinema ปัจจุบันคือกดแคปเจอร์จากหน้าจอกันได้หมดแล้ว มันทำให้เกิดการแข่งขันของทีมอาร์ต ทั้งหลายแผนก หลายบริษัทแข่งขันกันสูงมากในเรื่องการใส่รายละเอียดของพร็อปให้มันสมจริง

อย่างนี่เป็นซองบุหรี่ ‘The Moon’ เป็นบุหรี่โบราณที่ไปอยู่ในหนัง ‘มนต์รักนักพากย์’ แล้วมันเป็นของจริง คนดูที่ทันบุหรี่พระจันทร์ เขาจะโห! มันไปหามาได้อย่างไร เจ๋ง! เห็นแล้วคิดถึงปู่

มันทำให้เรารู้สึกว่าพร็อปกระจุกกระจิกทรงพลังเสมอเลย แล้วก็เป็นสิ่งที่ผิดพลาดเสมอเลย เวลาเรารีเซิร์ชผิดมันก็ออกมาผิดนะ ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปหมาดๆ เลยคือในซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ เราเอาขวดโค้กไปวางอยู่ในซีนหนึ่ง ตอนนั้นหนังออนแล้วนะ มันก็มีแฟนพันธุ์แท้โค้กทักมาหาผู้กำกับ เขาก็ส่งมาอำเรา แต่เป็นการอำที่เจ็บใจมาก! เพราะขวดโค้กที่เราเอาไปวางมันเป็นของปี 2017 แต่ในซีรีส์คือปี 2016! เรารีบไปหาซื้อมาเลยว่ามันต่างกันตรงไหน มันต่างกันนิดเดียวจริงๆ ถ้าไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้นี่แทบไม่มีใครรู้แน่ๆ 

สุดท้ายแล้วมันคือ Digital Footprint สิ่งที่เราทำมันย้อนกลับมาหาตัวเราหมดเลย รู้สึกว่ามึงง่ายไม่ได้แล้วนะในโลกปัจจุบัน เราต้องใส่ใจให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ 

เรายังยืนยันที่จะทำหนังให้มันสมจริงที่สุด ทุกครั้งที่หมดไฟหรืออยากศึกษาเรื่องพร็อป เราจะกลับไปเปิดหนัง ‘มหา’ลัยเหมืองแร่’ หนังมันใหม่เสมอและไม่เคยมีความผิดพลาดเลย เพราะทีมงานเขาตั้งใจมากๆ ก็อยากให้วันหนึ่งมีเด็กมาดูผลงานเรา แล้วบอกว่าขอบคุณมาก ดูหนังที่พี่แก่ทำแล้วมีแพสชันมากเหมือนกันนะ

รูปไก่ขันและรูปนกกระเรียนเรียกนักประมูล

พร็อปทั้งสองรูป คือเราเริ่มไอเดีย คิดโครงสร้าง วาดฟอร์ม ทำการค้นหาในทุกมหาวิทยาลัยศิลปะ ของานน้องนักศึกษามาดูเหมือนเป็นการส่งเข้าชิง แล้วก็คัดเลือกจนได้ของนักศึกษาพระจอมเกล้าลาดกระบังที่เขียนรูปไก่ นักศึกษาเพาะช่างเขียนรูปนกกระเรียน จริงๆ ทำไม่ทันเวลาก็เลยต้องช่วยกัน ช่วยกันเขียนอยู่สามสี่วัน

แล้วเราก็เก็บรูปไว้ในโรงพร็อปหลังจากซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ ถ่ายทำเสร็จ มันก็มีน้องคนหนึ่งเข้ามาเห็น เขาก็ทักว่าพี่! ทำไมไม่เอารูปไปประมูลล่ะ เราก็คิดว่าบ้า! ใครเขาจะซื้อวะ สักพักไม่นานก็มีกองประมูลทักเรามาจริง แต่สมบัติทุกอย่างมันเป็นลิขสิทธิ์เน็ตฟลิกซ์ เราก็คิดว่าถ้าประมูลแล้วได้เงินนะจะเอาเงินไปให้น้องนักศึกษาหรือทำการกุศล อย่างนั้นต้องขออนุญาตเน็ตฟลิกซ์เพื่อให้การประมูลเกิดขึ้นให้ได้ 

จนกระทั่งถึงวันที่รูปของน้องเขาได้ไปประมูล รูปไก่ขายได้สี่ล้านเจ็ดแสนบาท รูปนกกระเรียนได้สองล้านเก้าแสนบาท แล้วเราก็มอบรายได้เป็นทุนการศึกษาให้มหาวิทยาลัย มันคือที่สุดแล้ว! 

เราโทรถามทีมประมูลด้วยว่าใครเป็นคนประมูลรูปไก่ไป เขาบอกว่าเจ้าของบริษัทที่ภูเก็ตดูซีรีส์ ‘สงครามส่งด่วน’ แล้วก็เห็นรูปไก่ มันติดใจเขามาก ซีรีส์เรื่องนี้ทำให้เขามีแพสชัน เขาถึงกับให้ทุกคนในทีมนั่งดูเลยนะ เป็นการปลุกใจพนักงานให้ฮึดสู้เหมือนสันติ แล้วเขาก็นั่งเครื่องบินมาประมูลเลย ต้องต่อสู้กับนักสะสมคนอื่นอีก แต่เขาจะเอาให้ได้ จนราคาประมูลถึงได้ดีดขึ้นไปขนาดนั้น สุดท้ายรูปไก่ก็ไปแขวนอยู่หน้าบริษัทเขา 

เราไม่คิดเลยว่าของที่ถูกสร้างด้วยทีมอาร์ตเล็กๆ มันจะกลายเป็นความยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้ 

นาฬิกาบอกเวลาอย่ากลับบ้าน

นาฬิกาในซีรีส์ ‘อย่ากลับบ้าน’ เป็นหนึ่งในเมนพร็อปที่ใช้เซตหนัง จำได้ว่าค้นหารูปทรงของนาฬิกาเยอะมาก และในขณะที่เราเริ่มอ่านบท เริ่มทำแบบ เราก็เห็นว่าบทเขียนว่านาฬิกาชี้เลขสามจุดหนึ่งสี่ แล้วผู้กำกับก็ให้ทีมงานไปปรับนาฬิกาทั้งหลังให้ชี้แบบนั้น เราก็งงว่ามันเลขอะไร อ๋อ! ค่าพาย มันเป็นวันเกิดของไอน์สไตน์ด้วย เรามารู้ตอนผู้กำกับถูกสัมภาษณ์ คือเขาปล่อย Easter Egg ไว้ในหนัง

คนก็มาสัมภาษณ์เราด้วยเหมือนกันว่าทำไมบันไดต้องโค้ง ทำไมนาฬิกาต้องเป็นค่าพาย เราจะบอกว่าทุกอย่างทุกซอกในบ้านคนเอาไปตีความหมดเลย นี่ก็เป็นของที่ระลึกอีกอย่างที่เราเก็บไว้ตลอดเหมือนกัน จริงๆ อยากเอาไปตั้งในห้องทำงาน แต่มันไม่ค่อยเข้ากัน (หัวเราะ) 

โคมไฟที่มีทุกบ้าน

นี่เป็นโคมไฟที่มีรูปทรงยุโรปมากได้มาจากตลาดประตูสมบัติ ซึ่งไม่น่าเชื่อว่ามันไปอยู่ในหนังไทยแทบทุกเรื่องของเราเลย เราแอบคิดว่าหรือเป็นหนึ่งในวิธีการประหยัดงบ (หัวเราะ) แล้วเราก็เป็นคนที่ชอบทำเซตที่มันดูไม่เข้ากัน เหมือนห้องนอนห้องหนึ่งที่เราชอบเรียนรู้มันด้วยตัวเอง คงไม่มีห้องไหนที่จะมีแต่ของมินิมอลไปทั้งหมดหรอก อย่างน้อยต้องมีอะไรสักอย่างที่เป็นฟังก์ชันประหลาด บางเรื่องเอาไปยัดอยู่ใต้เตียง แล้วมันก็จะมีแสงเหลืองเรืองออกมาสวย 

ไล่มาจนถึงของชิ้นสุดท้ายแล้ว เราเชื่อว่าพวกมันอาจจะกำลังน้ำตารื้นอยู่ก็ได้ จากถ้อยคำและความทรงจำเปี่ยมล้นของแก่ที่มีร่วมกับของ ราวกับเขาไม่เคยลืมเลยว่าพวกมันพาเขาผ่านอะไรมา ช่างน่าปลื้มปริ่มแทนพวกมันที่ยังถูกปัดฝุ่นให้เหมือนใหม่อยู่เสมอ แม้จะถูกสร้างขึ้นมาให้มีสนิมหรือเป็นของโบราณ 

“หลังจากคุณย้ายมาที่โกดังแล้วได้เห็นพร็อปทั้งหมดของตัวเอง คุณรู้สึกอย่างไร” แล้วผู้ถามก็ยังไม่หยุดขยี้ให้ความอิโมผุดขึ้นมาอีก 

แก่ถอนหายใจพลางยิ้ม “เราสร้างที่นี่กันเองทั้งหมดนะ ตอนขึ้นโกดังก็เก็บกันตั้งแต่พื้นปูนเลย ตอนย้ายของ ย้ายพร็อปนี่โคตรจะลำบาก ใช้หกล้อเกือบสามสิบสี่สิบคัน ใช้เวลาเกือบสองเดือนในการย้าย วางแผนไว้มากมายเลยว่าโซนนั้นแบ่งเป็นของยุคนั้น โซนนี้แบ่งเป็นของยุคนี้ ตัดภาพมาแม่งล้นออกถนนไปหมด คือพื้นที่มันไม่พอ เราจำได้เลยว่าเรานั่งกลางห้อง ขณะที่มีรถขยะมารอข้างหน้า วันนั้นโคตรหดหู่เลยกับการที่ต้องพูดว่าทิ้ง ทิ้ง ทิ้ง” 

“มันเหมือนกับเราต้องปล่อยแล้ว เราเก็บของที่ไม่ทำรายได้ เป็นภาระของเราไว้เยอะมากเลย จนเหลือของจริงๆ ที่ต้องใช้ ทุกครั้งที่เซตหนังจบ เราจะบอกทีมว่าเอากลับบ้านก่อน เพราะทุกอย่างที่หามามันมีเรื่องราวหมด” 

“กับของส่วนตัวคุณตัดสินใจที่จะทิ้งยากเหมือนกันหรือเปล่า” แก่ตอบได้อย่างทันใจเหมือนเคย “ยาก!” 

แล้วเขาก็โบกไม้โบกมือยกใหญ่ “รู้ไหม เรายังเก็บรองเท้าคู่แรกที่ซื้อมาเมื่อห้าหกปีที่แล้วไว้อยู่เลย ซื้อเพราะตอนเด็กไปเกาะตู้มองที่จตุจักร อยากได้มันมากแต่ไม่มีเงิน ทั้งที่ซื้อมาแล้วตอนนี้ก็ใส่ไม่ได้ ถ้าเราบอกชื่อยี่ห้อมันไปแล้วคนรู้จัก เขาจะเฮ้ย! แจ๋วว่ะ ทุกวันนี้เราไม่เคยเจอรองเท้าคู่นี้ที่ไหนในประเทศไทยเลย เพราะน้อยคนจะมีรสนิยมการแต่งตัวแบบนี้ แล้วคนที่มีคือใครรู้ไหม ‘บู้-Slur’ มันคือรองเท้ายี่ห้อ ‘Swear’ ซึ่งสมัยก่อนคนที่ใส่รองเท้ายี่ห้อนี้คือ ลีโอ-พุฒิ” 

“พูดตามตรงเราไม่ใช่คนสะสมของ ถ้าการเก็บหมายถึงว่าต้องเก็บทุกคอลเลคชันนะ เราแค่เป็นคนชอบอะไรบางอย่างในโมเมนต์บางอย่างถึงได้ซื้อเก็บไว้ แล้วเป็นคนขี้เสียดายที่จะทิ้งด้วย”

“อย่างนั้นถ้าน้ำท่วมคุณจะยกอะไรไปก่อน” เราเหลือบมองแก่ขณะที่เขาหัวเราะนำขึ้นมา “สังเกตไหมว่าทุกตึกของเรามีชั้นสอง” แก่ชี้นิ้วไปรอบๆ 

“แต่เราอาจจะยกควายไปก่อนเป็นอันดับแรกนะ” เขาหัวเราะอีกแล้ว แหง! ก็เล่นเป็นนางกวักให้บริษัทพันธุ์ทางได้เสียขนาดนี้ เป็นเราก็คงจะทำเหมือนเขา 

“จริงๆ ก็คงยกทุกอย่างให้หมดเท่าที่จะมากได้ เพราะมันคงเหนื่อยมากถ้าต้องทำขึ้นมาใหม่ อีกอย่างคือคนมาจ้างบริษัทเรา เพราะเขาไว้ใจจากปริมาณข้าวของทั้งหมดที่เขาเห็นนะ”

ต้นฝัน

ความมหัศจรรย์อีกอย่างของบริษัทพันธุ์ทางอาร์ตเวิร์ก คือของทั้งหมดในโกดัง นักศึกษาต่างก็สามารถมาขอเช่าได้ ทั้งยังได้ราคาที่ถูกกว่าท้องตลาด แก่ว่ามันถูกเหมือนลด 90 เปอร์เซนต์เลย เขาทำโครงการให้เช่าของมานานกว่าเจ็ดปีแล้ว อย่างถ้าขนไปหนึ่งรถกระบะ เขาก็ให้ราคาเหมาพันห้าร้อยบาท หรือจะเอาหกล้อมาขนก็ไม่ว่ากัน ราคาเหมาอยู่ที่หนึ่งหมื่นต่างกันไปตามใจแก่ 

“ถ้ามาขอฟรีเราไม่ให้ คุณต้องช่วยทีมเก็บของเราหน่อย ช่วยค่าเบียร์เราหน่อย แต่ถ้าเช่าของแล้วทำมันเสียหาย ผมด่านะ” เขาหัวเราะ

“เพราะอะไรคุณถึงทำโครงการให้เช่าของ” เราเท้าคางถาม 

แล้วเขาก็เริ่มทำการอารัมภบท “เราเคยเรียนมหาวิทยาลัยหนึ่งแล้วเรียนไม่จบ ก็ไปสู้ต่อในมหาวิทยาลัยที่สอง จบออกมาก็เอาพอร์ตโฟลิโอไปยื่น แล้วคนคัดเลือกเขาก็พูดกับเราว่าผลงานดีมากเลยนะ แต่เราจบจากมหาวิทยาลัยที่ไม่มีชื่อเสียงเลย เราไม่สามารถจ้างคุณได้ในราคานี้ คุณเป็นเหมือนลูกทีมของมหาวิทยาลัยชั้นนำ เราแม่งไม่เคยมีโอกาสด้านงานที่ใครหยิบยื่นให้เลย เราถึงอยากยื่นให้คนอื่น เราเคยมีโอกาสจากอาจารย์หลายคนที่ผลักดันให้เราไปประกวดงาน ไปเป็นนายกสโมสรมหาวิทยาลัย ซึ่งเราทำได้เฉยเลย 

“มองเด็กบางคนแล้วก็รู้สึกว่าอ๋อ! มันก็คงเป็นเด็กเหี้ยคนหนึ่งนะ แต่ถ้าให้โอกาสมันก็พัฒนาตัวเองให้ดีได้ เหมือนเรามองเห็นตัวเอง เราเรียนโรงเรียนวัดมาตลอดทั้งชีวิต ข้อเสีย คือทำงานกับคนต่างประเทศเยอะมาก แต่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้สักคำ เพราะที่ผ่านมาไม่เคยตั้งใจเรียนเลย ไม่รู้ด้วยว่าต้องเรียนหนังสืออย่างไร เรามาตั้งใจเรียนครั้งแรกตอนจับดินสอวาดรูปในมหาวิทยาลัยเลยนะ เราวาดรูปไม่เป็น จนอาจารย์เขาให้โอกาสทำให้เรามาถึงทุกวันนี้ได้ 

“ศิลปะเนี่ยเป็นสิ่งที่พ่อแม่เราไม่อยากให้เรียนเลยนะ เพราะมันเสียเงินเยอะมาก อุปกรณ์ทุกอย่างราคาเทียบเท่าเครื่องสำอางค์ ภาษีมันสูงมาก เราพยายามผลักดันเรื่องนี้มาตลอดนะว่าให้ลดภาษีอุปกรณ์ศิลปะเถอะ ถ้ามีอาจารย์เฉลิมชัยสักหนึ่งร้อยคน หรืออาจารย์ถวัลย์ดัชนีสักสิบคน แต่นี่ประเทศเรามีคนเดียว ขณะที่ต่างประเทศมีเป็นล้านคนเลย 

“เราไม่เชื่อเรื่องความสามารถในการศึกษาเลย เราเชื่อเรื่องมายด์เซต ตื่นเช้ามาแล้วมีจิตสาธารณะ กินอยู่แล้วเอื้อเฟื้อคนอื่น เพราะทักษะในการทำงานมันสอนกันได้ เหมือนการเข้ามาเรียนหนังสือใหม่ ฉะนั้นใครที่มีวินัยกับเรา เราพอแล้ว ตื่นเช้ามาให้ทันแล้วจะมานอนก็ไม่ว่าเลย แค่ทำตามที่เราบอก” 

ถ้อยความของเขาทำคนฟังน้ำตาแทบรื้น แต่เกือบจะล้นออกมาจริงๆ ก็หลังจากประโยคนี้ “แล้วคุณได้อะไรกลับมาจากการทำโครงการ มันดูขาดทุนอยู่เหมือนกันนะ” 

เขาตอบ “สิ่งที่เราได้กลับมาคือผู้กำกับที่กลับมาใช้พันธุ์ทาง เขาพูดว่าสมัยเรียน ผมเรียนจบได้เพราะพี่นะ กระทั่งตอนที่เราไปงาน Microwave Film ในจังหวัดศรีสะเกษเพื่อดูผลงานทีซิสของนักศึกษา มันจะมีหนังสั้นเข้าชิง 8 เรื่อง เราเห็นว่าทุกเรื่องใช้พร็อปบ้านเราทั้งนั้นเลย เราไม่รู้มาก่อนเพราะทีมงานหลังบ้านจะเป็นคนจัดการเรื่องการยืมของ 

“รู้สึกเหมือนพันธุ์ทางเป็นต้นฝันให้เขาเลย คนคงจดจำพันธุ์ทางในเรื่องนี้ได้เยอะเหมือนกัน แบบกูเรียนจบได้เพราะพันธุ์ทางนะ”

ตามประสาพันธุ์ทาง

“ถ้าไม่มีของเหล่านี้ คุณคิดว่าชีวิตตัวเองจะเป็นอย่างไร” แก่เงยหน้ามองรอบโกดังอย่างที่เขาชอบทำเป็นปกติ 

“เราคงไปเป็นพ่อค้า เราเคยขายของอยู่ที่บางกระบือด้วยนะ คือขายเพื่อเก็บเงินไปทำอะไรไร้สาระ แบบขายรองเท้าได้สามร้อยบาทก็เอาเงินไปซื้อของร้านตรงข้าม (หัวเราะ) มีพี่คนหนึ่งที่เราสนิทแล้วตั้งแผงมาด้วยกัน เขาขายนิตยสาร a day ทั้งแผงเลยนะ คนในตลาดจะเรียกร้านเราว่าไอร้านน้อง a day อะ! เพราะเราเป็นน้องคนสนิทของพี่เขา ทำให้ขณะนั้นก็ขายรองเท้าไปด้วย ขายนิตยสารไปด้วย เอาเงินมาหมุนใช้ด้วยกัน มีทุกเล่มตั้งแต่เล่ม 1 ยันเล่มสุดท้าย จำได้ว่าขายได้เล่มละสามพัน โคตรดัง! 

“ในยุคนั้นมันไม่ใช่การซื้อ a day เพื่อสะสม เราซื้อเพื่อดูคนสันปกแบบเฮ้ย! พี่กู เฮ้ย! เพื่อนกู ยุคนั้นมันมากกว่าการสะสม มันเป็น Culture เหมือน Instagram ของยุคเลย แต่การคุยเรื่อง a day คุยกับคนรู้จักทั้งหนึ่งร้อยคนไม่ได้นะ พูดรู้เรื่องกันแค่สี่คน แบบมึงอ่าน a day เหรอ มึงแม่งเด็กแนวนี่หว่า!

“สมัยก่อนเด็กเรียนศิลปะแนวๆ หน่อยจะต้องใส่รองเท้าคอนเวิร์สหุ้มข้อสีเหลือง เสื้อเชิ้ตหรือเสื้อยืดเก่าๆ พอดีตัว กางเกงยีนส์ขาเล็กๆ แล้วมันจะมีคำนิยาม ‘มือซ้ายถือกระดาน มือขวาถือ a day’ โคตรมันเลย!” น่าชื่นใจที่นิตยสาร a day ก็ถูกทดไว้ในความทรงจำของแก่

“สักอีกสิบปีข้างหน้า คุณคิดว่าตอนนั้นคุณจะเป็นอย่างไร” เราถาม 

“อืม เราจะยังมีบริษัทพันธุ์ทางอยู่แต่จะไม่มีเราแล้ว เพราะจะเกษียณตัวเอง เบื่อแล้ว เป็นคนเบื่อง่าย อยากทำอะไรที่มันท้าทายชีวิตตัวเองมากกว่าการนั่งอ่านบทแล้วไปเซตพร็อป อยากทำคอนเสิร์ต ทำศิลปะ ขี่มอเตอร์ไซค์เล่น อยากย้ายพันธุ์ทางให้เป็นศูนย์กลางการยืมของ อยากเห็น Art Director ขึ้นมาเป็นทีมหนึ่ง ทีมสอง แต่ไม่ต้องทำงานให้เราแล้ว ให้เขามีอาชีพ มีที่ทางของตัวเอง แล้วเราก็อยากไปทำประติมากรรมด้วย ตอนนี้เราก็กำลังปลูกบ้านอยู่ข้างหลังนะ

“ตอบไม่ได้หรอกว่าจะเบื่อศิลปะไหม เพราะอยู่ในแวดวงศิลปะมาเกือบทั้งชีวิต ศิลปะมันเท่!” 

เรากล่าวขอบคุณเจ้าของโกดังก่อนจะแยกย้ายกัน

เราหันหลังมองข้าวของในโกดังแล้วพยักหน้ายิ้มกับตัวเอง พลางคิดว่าหากพวกมันมีชีวิตคงมีอย่างแรกที่อยากพูดกับเจ้าของ 

ขอบคุณ, แก่พันธุ์ทาง

The post ร่องรอยความทรงจำอันล้นหลามในของเก่า ณ โกดังคนไม่สิ้นศิลป์ ‘แก่-พันธุ์ทาง’ appeared first on a day magazine.

]]> ปลุกพลังอนาคต ออกตามหาตัวตนพร้อมก้าวต่อไปใน ‘iCreator Conference 2025’ https://adaymagazine.com/icreator-conference-2025/ Tue, 09 Dec 2025 06:00:00 +0000 https://adaymagazine.com/?p=184584 “สถานีต่อไปบางนา โปรดใช้ความระมัดระวังขณะก้าวออกจากขบวนรถ” เสียงเตือนดังขึ้นพร้อมกับแอร์เย็นๆ ที่ไหลออกแข่งกับเหล่าผู้คนจำนวน 3 ส่วน 4 ของขบวนที่ก้าวออกไปอย่างแข็งขัน สองมือเท่ากันแต่อุปกรณ์ในมือนั้นกลับแตกต่างตามความตั้งมั่นของแต่ละตัวตน มือหนึ่งถือกล้อง มือหนึ่งถือปากกา แต่ทุกคนมุ่งหน้าไปทางเดียวกันที่งาน ‘iCreator Conference 2025’ งานที่รวบรวมสปีกเกอร์ อินฟลูเอนเซอร์มาแจกจ่ายความรู้ ประสบการณ์ และกำลังใจ เมื่อก้าวเข้าไปก็เหมือนถูกปลุกให้ตื่นตามชื่อธีม ‘ปลุกพลังอนาคตที่กำหนดได้’ ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินสลับกันขวักไขว่ นักศึกษา สื่อมวลชน อินฟลูเอนเซอร์ สปีกเกอร์หน้าคุ้นที่คุณสามารถกระทบไหล่ได้เพียงแค่เดินอยู่ในงาน มีบูทกิจกรรมให้ร่วมสนุกมากมาย ทุกคนสามารถเดินโฉบไปมาได้ตามใจฉัน เข้าชมสปีกเกอร์ฮอลล์นั้น ต่อด้วยเซสชันนี้หรืออยากถ่ายรูปพูดคุยกับสปีกเกอร์ อินฟลูเอนเซอร์ที่คุณชื่นชอบ คงมีหลายคนบ่นในใจว่าถ้าแยกร่างได้ก็คงดี Inspired Stage สปีกเกอร์สาวที่กำลังแทะหมวกกันน็อกบนเวทีอย่างเอร็ดอร่อย ชวนผู้ฟังหลายคนต่างงุนงงปนกลืนน้ำลายตามจนอยากลองชิมสักคำ ตามคอนเซปต์ที่หลายคนรู้จัก ‘มะเหมี่ยว – ทิพวรรณ ฟูวงศ์เจริญ’ เจ้าของธุรกิจเบเกอรีอย่าง emiebkk หรือ Tiktoker ที่ไวรัลจากคอนเทนต์เค้กกินได้ ไม่ว่าจะเป็นถังแก๊ส เสาไฟ หนังสือ ที่หน้าตาไม่น่าไว้ใจ แต่เมื่ออยู่ในมือเธอก็ต่างเอาเข้าปากได้อย่างไม่ต้องกังวล แถมดูน่าอร่อยจนผู้คนอยากหยิบของใกล้ตัวมาขบเคี้ยวตาม  เมื่อพิธีกรย้อนความถามถึงช่วงรับงานแรกๆ เธอจึงเล่าว่าในตอนนั้น “ถ้าให้รีวิวการใช้งานของสินค้ายังไม่มั่นใจ […]

The post ปลุกพลังอนาคต ออกตามหาตัวตนพร้อมก้าวต่อไปใน ‘iCreator Conference 2025’ appeared first on a day magazine.

]]> “สถานีต่อไปบางนา โปรดใช้ความระมัดระวังขณะก้าวออกจากขบวนรถ” เสียงเตือนดังขึ้นพร้อมกับแอร์เย็นๆ ที่ไหลออกแข่งกับเหล่าผู้คนจำนวน 3 ส่วน 4 ของขบวนที่ก้าวออกไปอย่างแข็งขัน สองมือเท่ากันแต่อุปกรณ์ในมือนั้นกลับแตกต่างตามความตั้งมั่นของแต่ละตัวตน มือหนึ่งถือกล้อง มือหนึ่งถือปากกา แต่ทุกคนมุ่งหน้าไปทางเดียวกันที่งาน ‘iCreator Conference 2025’

งานที่รวบรวมสปีกเกอร์ อินฟลูเอนเซอร์มาแจกจ่ายความรู้ ประสบการณ์ และกำลังใจ เมื่อก้าวเข้าไปก็เหมือนถูกปลุกให้ตื่นตามชื่อธีม ‘ปลุกพลังอนาคตที่กำหนดได้’ ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินสลับกันขวักไขว่ นักศึกษา สื่อมวลชน อินฟลูเอนเซอร์ สปีกเกอร์หน้าคุ้นที่คุณสามารถกระทบไหล่ได้เพียงแค่เดินอยู่ในงาน มีบูทกิจกรรมให้ร่วมสนุกมากมาย ทุกคนสามารถเดินโฉบไปมาได้ตามใจฉัน เข้าชมสปีกเกอร์ฮอลล์นั้น ต่อด้วยเซสชันนี้หรืออยากถ่ายรูปพูดคุยกับสปีกเกอร์ อินฟลูเอนเซอร์ที่คุณชื่นชอบ คงมีหลายคนบ่นในใจว่าถ้าแยกร่างได้ก็คงดี

Inspired Stage สปีกเกอร์สาวที่กำลังแทะหมวกกันน็อกบนเวทีอย่างเอร็ดอร่อย ชวนผู้ฟังหลายคนต่างงุนงงปนกลืนน้ำลายตามจนอยากลองชิมสักคำ ตามคอนเซปต์ที่หลายคนรู้จัก ‘มะเหมี่ยว – ทิพวรรณ ฟูวงศ์เจริญ’ เจ้าของธุรกิจเบเกอรีอย่าง emiebkk หรือ Tiktoker ที่ไวรัลจากคอนเทนต์เค้กกินได้ ไม่ว่าจะเป็นถังแก๊ส เสาไฟ หนังสือ ที่หน้าตาไม่น่าไว้ใจ แต่เมื่ออยู่ในมือเธอก็ต่างเอาเข้าปากได้อย่างไม่ต้องกังวล แถมดูน่าอร่อยจนผู้คนอยากหยิบของใกล้ตัวมาขบเคี้ยวตาม 

เมื่อพิธีกรย้อนความถามถึงช่วงรับงานแรกๆ เธอจึงเล่าว่าในตอนนั้น “ถ้าให้รีวิวการใช้งานของสินค้ายังไม่มั่นใจ แต่มั่นใจการทำเค้กมากเลยเธอขอทำเค้กได้ไหม” เธอจึงนำงานมาเคี่ยวรวมกับความ Happiness ที่เธอยึดมั่นจึงออกมาเป็นคอนเทนต์ที่ได้รับการตอบรับอย่างล้นหลาม ความตั้งใจในการสร้าง Brand Identity คงไม่ต่างจากตอนที่เธอผสมช็อกโกแลต บีบครีม ปาดเค้ก

แวบมาที่ Future Stage “พวกคุณมาดูอะไรกันอะครับ” ‘เบียร์ – ศรัญญู เพียรทำดี’ Buffalo Gags เรียกเสียงหัวเราะได้ตามเคย “ให้อะไรอะครับ ไม่รู้สิครับ” เสียงตอบกลับอันเป็นเอกลักษณ์ชวนคนหันขวับของ ‘ดร.พลัง โลกศิลป์’ ซึ่งบางคนอาจจะอ๋อถ้าเรียกเขาว่า ‘รุ่ยเจี๋ย’ ตัวละครในซีรีย์เรื่องสงครามส่งด่วน ทั้งคู่จูงมือกันมาสลับกันถามตอบในเซสชันนี้

“เซสชันนี้ทุกคนหัวเราะได้เลยนะครับ ไม่ต้องกลั้นนี่ไม่ใช่บัฟทอล์ก” จัดไปตามคำขอเพราะตลอดเซสชันเหล่าผู้ฟังพากันไหล่สั่นไม่หยุด ตั้งแต่คุณพลังแนะนำตัวด้วยเสียงโอเปราที่แทบกินเวลาไปหลายนาทีทำเอาคุณเบียร์ที่รับบทเป็นพิธีกรในเซสชันนี้ถึงกับเหงื่อตกกับคำถามที่เหลืออยู่อีกนับสิบ อย่างเช่น

“ครีเอเตอร์จะอยู่รอดได้ยังไงให้ไม่อวสาน”

“กินข้าวครับ”

“ระหว่างวิ่งตามอนาคตกับเลือกสร้างอนาคตเอง”

“วิ่งตามมันเหนื่อย ขอเดินดีกว่า”

“ถ้าโลกมาถึงจุดอวสาน พรุ่งนี้จะไม่มีแล้วสิ่งแรกที่จะทำคือ”

(นิ่ง) 

“สิ่งแรกคือมึงต้องดูสคริปต์ก่อนเลย” คุณเบียร์เอือมปนขำกับความเป็นตัวเองของคุณพลัง

“มีวิธีเบิร์นเอาต์ชาร์จพลังไหม”

“แดกเหล้า ส่วนวิธีแก้คือการไม่เป็นตัวเรา ลองห่างออกมาแล้วมองเราแบบไม่ใช่ตัวเรามองตัวเอง”

สารพัดคำตอบที่คุณพลังนำมาแชร์ทั้งปรัชญาจีน (ที่ผู้ฟังแปลไม่ออก) ทั้งคำอุทานจีนไอ้หยา ไอ้โย๋ ไอ้เหยอ (ที่ผู้ฟังได้แต่ขำเวลาออกเสียง) ทั้งคำตอบที่ขอทวนคำถามใหม่อยู่หลายรอบ ถึงแม้ว่าเซสชันนี้จะเหมือนปล่อยจอยตามชื่อเซสชันที่ว่า เมื่ออนาคตไม่รอ แต่ขอพักก่อน แต่เราว่าความเป็นตัวเองของทั้งคู่นี่แหละคือคำตอบที่แท้จริง

คุณพลังส่งกำลังใจให้เหล่าผู้ฟังครีเอเตอร์น้อยใหญ่ว่า “อย่าทิ้ง อย่าท้อ ต้องค้นหาความเป็นไปได้ของตัวเอง ถึงคุณอายุ 80 ก็ยังหาได้” คุณเบียร์ตบท้าย “หาตัวเองให้เจอ คำนี้คือใช่ที่สุด” ทั้งคู่ปิดจบด้วยน้ำเสียงโอเปราที่กล่าวว่า “ขอบคุณครับบบ บ บ บ”

เดินออกมาไม่กี่ก้าวก็เลี้ยวเข้า Awakening Stage ไปฟังบุคคลที่ยืนระยะในวงการมายาวนานแต่ยังกางปีกโลดแล่นให้เห็นอยู่บ่อยๆ กับ ‘อิสระ ฮาตะ’ วันนี้เขามาฉายเดี่ยวด้วยการเปิดเรื่องความยุ่งเหยิงของเหล่าไฟ LED แต่ละยี่ห้อที่เขาประสบพบเจอการแก้ปัญหาที่ “ความอัจฉริยะอย่างเอดิสันจะต้องร้องไห้ เทสลาจะต้องเสียใจ คุณชูจิที่คิดค้นหลอดไฟจะต้องร้องยาเระ ยาเระ” 

“สิ่งที่ผมพูดทั้งหมดนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับหัวข้องานในวันนี้เลย ผมแค่อยากจะพูด Find Your Freedom นี่คือสิ่งที่ผมอยากเล่า” เสียงปรบมือเกรียวกราวเมื่ออิสระดึงเข้าหัวข้อได้อย่างไม่ทันรู้ตัว

“ก่อนอิสระจะเจออิสระในการทำคอนเทนต์” 

เขาเล่าว่าก่อนอื่นต้องเริ่มจากเป็นคนให้ได้ก่อนเป็นตัวเอง บางครั้งการวิ่งตามตัวเลขทำให้ทุกคนสูญเสียความเป็นคนไป ขั้นต่อไปคือรู้จักตัวเองในกลุ่มเพื่อนสนิทว่าเราเป็นตัวโดน ตัวชง ตัวตบ หรือเป็นตัวอะไรแล้วจึงนำโมเมนต์ส่วนนี้มาปรับใช้

ประสบการณ์จากสูตร VRZO ทำให้เขาเกิดสมการใหม่ที่จะมุ่งหน้าไปหามันคือการเอาความสนุกนำทางตามด้วยความจริงใจ เป็นธรรมชาติไม่ต้องฝืนแล้วความสนุกเราจะไปตรงกับใครสักคนเอง แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าส่วนหนึ่งต้องคำนึงถึงเรื่องของปากท้องแต่เราต้องรู้จักบาลันซ์ให้พอดีกับหัวใจ

“ผมมอง Rubsarb เป็น…ส้วมให้เราปลดปล่อยในสิ่งที่เราเสพมากลายเป็นคอนเทนต์แล้วสร้างมูลค่า” พร้อมยกตัวอย่างให้ผู้ชมเห็นภาพจากเหล่าบรรดาเพื่อนพ้องของเขาอย่าง “จอร์จชอบแฟชันก็ทำเมิร์ช ต้นกล้าชอบฟังเรื่องผีก็จัดคืนพุธ สิ่งที่สำคัญของรับทราบคือใส่ใจฟีดแบกคนดูมากกว่าเทรนด์”

“ผมอยากจะแชร์ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผมไม่รู้จะหันไปถามใครเลยใช้โอกาสนี้ที่เดินลุยหญ้ามาก่อนเพื่อหันไปบอกคนข้างหลังว่าจะเจออะไรบ้าง อยากให้ทุกคนสุขสว่าง เป็นตัวเองเพิ่มไฟให้ตัวเองส่องแสงให้เหมือนไฟ LED หาตัวเองให้เจอแล้วคุณจะเปล่งประกาย”

หน้าจอยักษ์ใหญ่ปิดจบด้วยประโยคเดียวกับตอนเริ่ม “LET’S FIND YOUR FREEDOM” ทิ้งท้ายให้ทุกคนที่เดินออกจากฮอลล์ออกตามหาตัวเอง

ปิดสมุด เก็บกระเป๋า ผูกเชือกรองเท้า แบกกำลังใจพร้อมก้าวออกจากงาน แต่ได้โควทงามๆ มาปิดท้ายจากศิลปินในดวงใจท่านหนึ่ง เขามองตาพร้อมกระชับไหล่สองข้างแล้วพูดว่า “อย่ากลัวเสร่อ” ‘เขื่อน – ภัทรดนัย เสตสุวรรณ’ กล่าว

ยังมีอีกหลายเซสชันที่สปีกเกอร์ต่างพากันมาปลุกผู้ฟังด้วยความรู้ ประสบการณ์ หรือกำลังใจ ที่ไม่ว่าจะเดินเข้าฮอลล์ไหนก็มักจะออกมาด้วยคำถามในใจที่เหล่าสปีกเกอร์ทิ้งทวนไว้ให้เราได้ทบทวนตัวเองตลอด ความสุขคืออะไร เราเป็นคนแบบไหน อยากทำอะไร แล้วเริ่มทำมันหรือยัง ทุกคำพูดตกตะกอนออกมาเป็นประโยคหนึ่งที่เราได้จากงานนี้ คือการเป็นตัวเราเองแล้วลงมือทำดีที่สุด

ใครที่ยังไม่เต็มอิ่มกับบรรยากาศสามารถติดตามรายละเอียดและข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่เพจ Rainmaker หรือเว็บไซต์ RAiNMaker – Content Creator Community

The post ปลุกพลังอนาคต ออกตามหาตัวตนพร้อมก้าวต่อไปใน ‘iCreator Conference 2025’ appeared first on a day magazine.

]]> ปักหมุดตามรอยเซียนตึกตรอกซอย ‘เทพ – ธัญญเทพ’ อดีตเบ๊บอยสู่โลเคชันแมเนเจอร์ https://adaymagazine.com/thep-location/ Thu, 27 Nov 2025 11:00:00 +0000 https://adaymagazine.com/?p=184204 เคยนั่งทึ่งกับฉากหลังในภาพยนตร์สักเรื่องไหม เคยชอบสถานที่ในภาพยนตร์สักเรื่องจนอยากหลุดเข้าไปหรือเปล่า เคยสงสัยไหมว่ามันซุกซ่อนอยู่ที่ไหน แล้วใครกันที่เป็นคนตะบี้ตะบันหามันจนเจอ เราสืบความได้ว่าพวกเขาคือหัวหลักหนึ่งของคนกอง  และกระจ่างแจ้งว่าอาชีพนี้มีชื่อเรียกคือ Location Manager หน้าที่หลักของพวกเขาคือการเฟ้นหาสถานที่ถ่ายทำเพื่อนำมาเสนอกองถ่าย ก่อนจะพาทีมไปยังที่แห่งนั้น และพากลับออกมาอย่างปลอดภัย  ชายอายุ 48 ปีที่เรานัดพบในบ่ายวันพุธก็เป็นหัวหลักหนึ่งของคนกอง ใช่แค่เขาตะบี้ตะบันจะหาโลเคชันขึ้นหิ้งให้ภาพยนตร์ แต่กับความอยากทำอาชีพสเกาต์โลก็เช่นกัน เขาตั้งใจจะเป็นให้ได้ เขารู้ว่าเขาจะเป็นได้ ความคิดทั้งหมดเกิดขึ้นขณะยืนอย่างไร้ตัวตนในกองถ่าย เพราะสถานะคราวนั้นคือเด็กวิ่งงาน ท้ายที่สุดเขาก็กลายเป็น ‘เทพโลเคชัน’ สมชื่อ ‘เทพ – ธัญญเทพ สุวรรณมงคล’  คนในวงการภาพยนตร์รู้จักมักคุ้นกับเขาดี และเราเชื่อว่าตึกร้างในเมืองหลวงก็คงจะพยักหน้าเห็นด้วย เพราะเท้าของเขามีนิสัยอยากรู้อยากเห็น แม้หยากไย่จะเกาะหน้าต่าง แม้จะมีประวัติชวนสะพรึงจากคำบอกของชาวบ้าน แต่หากมันงดงามในสายตาเทพ อย่างไรเสียเขาก็จะเดินเข้าไป วอร์มคอให้ดี สะบัดแขนขาเรียกเรี่ยวแรง เราจะตัดโบว์แดงให้พอร์ตฟอลิโอเล่มหนาของนักเฟ้นหาสถานที่กัน แน่ใจได้เลยว่าคออาคารปูนเปลือยจะอยากเดินตามเทพไปจนสุดทาง เรื่องไม่เบของเบ๊บอย ได้ยินมาว่าโจทย์แรกที่ต้องหาโลเคชันก็ถูกไล่กลับบ้านจนร้องไห้เลยเหรอ โห! ผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว โจทย์แรกคือพี่ม่ำให้เราหาบ้านสไตล์หลุยส์ วิธีการทำงานในสมัยนั้นไม่มีใครมาสอน ต้องเอาตัวรอดเอง แล้วก็เป็นงานแรกที่เราไม่รู้เลยว่ากระบวนการเป็นอย่างไร มันเป็นเรื่องยากเสมอถ้าเรายังไม่รู้แล้วต้องทำ เหมือนจับเราโยนลงน้ำดูว่าเราจะว่ายได้ไหม มันก็ว่ายไม่ได้หรอก เพราะทุกอย่างต้องมีคนไกด์ก่อน  แต่เราอยากพิสูจน์ตัวเองว่าอาชีพนี้เลี้ยงชีพเราได้ จำได้ว่าถึงขั้นเคยมีเงินในกระเป๋ายี่สิบบาท เราก็ซื้อหัวกุ้งเสียบไม้กิน กินไปร้องไห้ไป ชีวิตบัดซบมากเลย […]

The post ปักหมุดตามรอยเซียนตึกตรอกซอย ‘เทพ – ธัญญเทพ’ อดีตเบ๊บอยสู่โลเคชันแมเนเจอร์ appeared first on a day magazine.

]]> เคยนั่งทึ่งกับฉากหลังในภาพยนตร์สักเรื่องไหม เคยชอบสถานที่ในภาพยนตร์สักเรื่องจนอยากหลุดเข้าไปหรือเปล่า เคยสงสัยไหมว่ามันซุกซ่อนอยู่ที่ไหน แล้วใครกันที่เป็นคนตะบี้ตะบันหามันจนเจอ

เราสืบความได้ว่าพวกเขาคือหัวหลักหนึ่งของคนกอง 

และกระจ่างแจ้งว่าอาชีพนี้มีชื่อเรียกคือ Location Manager

หน้าที่หลักของพวกเขาคือการเฟ้นหาสถานที่ถ่ายทำเพื่อนำมาเสนอกองถ่าย ก่อนจะพาทีมไปยังที่แห่งนั้น และพากลับออกมาอย่างปลอดภัย 

ชายอายุ 48 ปีที่เรานัดพบในบ่ายวันพุธก็เป็นหัวหลักหนึ่งของคนกอง ใช่แค่เขาตะบี้ตะบันจะหาโลเคชันขึ้นหิ้งให้ภาพยนตร์ แต่กับความอยากทำอาชีพสเกาต์โลก็เช่นกัน เขาตั้งใจจะเป็นให้ได้ เขารู้ว่าเขาจะเป็นได้ ความคิดทั้งหมดเกิดขึ้นขณะยืนอย่างไร้ตัวตนในกองถ่าย เพราะสถานะคราวนั้นคือเด็กวิ่งงาน

ท้ายที่สุดเขาก็กลายเป็น ‘เทพโลเคชัน’ สมชื่อ ‘เทพ – ธัญญเทพ สุวรรณมงคล’ 

คนในวงการภาพยนตร์รู้จักมักคุ้นกับเขาดี และเราเชื่อว่าตึกร้างในเมืองหลวงก็คงจะพยักหน้าเห็นด้วย เพราะเท้าของเขามีนิสัยอยากรู้อยากเห็น แม้หยากไย่จะเกาะหน้าต่าง แม้จะมีประวัติชวนสะพรึงจากคำบอกของชาวบ้าน แต่หากมันงดงามในสายตาเทพ อย่างไรเสียเขาก็จะเดินเข้าไป

วอร์มคอให้ดี สะบัดแขนขาเรียกเรี่ยวแรง เราจะตัดโบว์แดงให้พอร์ตฟอลิโอเล่มหนาของนักเฟ้นหาสถานที่กัน แน่ใจได้เลยว่าคออาคารปูนเปลือยจะอยากเดินตามเทพไปจนสุดทาง

เรื่องไม่เบของเบ๊บอย

ได้ยินมาว่าโจทย์แรกที่ต้องหาโลเคชันก็ถูกไล่กลับบ้านจนร้องไห้เลยเหรอ

โห! ผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว โจทย์แรกคือพี่ม่ำให้เราหาบ้านสไตล์หลุยส์ วิธีการทำงานในสมัยนั้นไม่มีใครมาสอน ต้องเอาตัวรอดเอง แล้วก็เป็นงานแรกที่เราไม่รู้เลยว่ากระบวนการเป็นอย่างไร มันเป็นเรื่องยากเสมอถ้าเรายังไม่รู้แล้วต้องทำ เหมือนจับเราโยนลงน้ำดูว่าเราจะว่ายได้ไหม มันก็ว่ายไม่ได้หรอก เพราะทุกอย่างต้องมีคนไกด์ก่อน 

แต่เราอยากพิสูจน์ตัวเองว่าอาชีพนี้เลี้ยงชีพเราได้ จำได้ว่าถึงขั้นเคยมีเงินในกระเป๋ายี่สิบบาท เราก็ซื้อหัวกุ้งเสียบไม้กิน กินไปร้องไห้ไป ชีวิตบัดซบมากเลย (หัวเราะ) อยากทำตามความฝันแต่ในชีวิตจริงมันไม่ได้ สุดท้ายมีพี่โทรมาเรียกให้ไปลองงานดูอีกครั้ง เราก็เอา! เอาวะลองดู

ปั้นตัวเองจนเป็นที่รู้จักได้อย่างไร

เพราะเราทำอยู่อาชีพเดียว ไม่เคยแฉลบไปทำอย่างอื่น มันเป็นอาชีพที่เราทำได้ดีที่สุดในชีวิตแล้ว หรืออาจเป็นเพราะเราทำเพจด้วย คนก็เลยรู้จักว่ามันมีอาชีพนี้อยู่ จำได้ว่าเมื่อสิบปีที่แล้วเป็นยุคเฟซบุ๊กมาใหม่ๆ ชื่อก็ตั้งว่าเทพโลเคชัน แล้วก็คงเพราะบรรจุเป็นพนักงานประจำจนเริ่มเลี้ยงชีพตัวเองได้ 

จุดเด่นของเทพโลเคชันคืออะไร

แพง! (หัวเราะ) พูดเล่น! เรามั่นใจว่าเราเก่งในสิ่งที่ทำ ทำงานกับคนหมู่มากได้ 

ถ้ามีคนถามว่าทำไมผมต้องจ้างคุณด้วย เทพจะตอบเขาว่าอะไร

เขาจะจ้างเพราะไว้ใจเรา ไว้ใจให้ดูแลการจัดการสถานที่ให้แก่หนังและซีรีส์ของเขา เราว่าเขาซื้อความไว้ใจมากกว่า แต่ก็มีคนไม่จ้างเราเยอะแยะนะ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลของอายุหรือราคา ทั้งหมดเป็นเรื่องธรรมดา ปีนี้อายุ 48 แล้ว โห! แก่ว่ะ (หัวเราะ) 

ขั้นตอนไหนของอาชีพโลเคชันแมเนเจอร์ที่จัดการยาก

คงเป็นเรื่องของคน อย่างเช่นเราถ่ายตึกที่มีสิบสองชั้น แต่บางวันก็จะถ่ายชั้นสอง ชั้นดาดฟ้า วิธีจัดการคน จัดการกองก็ไม่เหมือนกัน เราได้เรียนรู้คนทุกรูปแบบ รู้ว่าควรจะวางตัวอย่างไร เป็นกันเองแค่ไหน พูดอย่างไร เพราะไม่ว่าจะแต่งตัว กินข้าว จอดรถ ล้างจาน เขาก็จะมาถามเรากันหมดเลย 

เจอะเจอสถาปัตยกรรม

เทพเคยเขียนลงในแพลตฟอร์มเฟซบุ๊กว่าเขาไม่รู้จะบรรยายถึงมหากาพย์ซีรีส์ชุดนี้ได้อย่างไร ถึงจะออกมาสาสม เพราะมันทั้งดุเดือดและเผ็ดมัน เปื้อนยิ้มเปื้อนน้ำตาด้วยเสียงก่นด่า อารมณ์คนทำงานโปรดักชันช่างข้นคลั่ก แต่ท้ายที่สุดเมื่อมันออกมาสู่สายตาคนดู เขาก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง 

เพราะซีรีส์ที่ว่าสร้างปรากฏการณ์อันตราตรึงให้ผู้ชม เชื่อว่าใครหลายคนคงคุ้นหูชื่อซีรีส์ ‘Shine’ ที่นอกจากการแสดงใส่สุดของตัวละครแล้ว สถานที่ทั้งหมดยังทำให้ผู้ชมรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพวกเขาราวกำลังย้อนกลับไปในปี 1969 

ทั้งศาลาเฉลิมกรุง สะพานมหาดไทยอุทิศ ตึกแถวถนนอัษฎางค์ที่ถูกใช้ถ่ายทำต่างก็อยู่ในเมืองหลวงบริเวณย่านพระนคร

เทพไม่ได้หาแค่โจทย์ซีรีส์โรแมนติก แต่กับภาพยนตร์สยองขวัญ ‘404 สุขีนิรันดร์’ ก็ด้วย เขาหัวเราะส่ายหน้าเมื่อเราถามถึง เพราะมันเป็นโจทย์หินที่ต้องหาโรงแรมกึ่งเก่ากึ่งใหม่ มีระเบียงทางเดินและห้องจัดเลี้ยง ที่สำคัญคือห้องของนางเอกต้องอยู่สุดทางเดิน แม้ปกติแล้วโรงแรมจะไม่มีห้องสุดทางเดินก็ตาม แต่เขาก็หามาจนได้

อีกความน่าชื่นใจของเทพคือการได้ร่วมงานกับเน็ตฟลิกซ์ ผู้อ่านคงเห็นโจทย์ที่เขาได้รับกันเต็มตา หากเคยชมซีรีส์ ‘อนาคต’ ประเภทดรามาไซไฟแห่งปี 2025 

“เซ็ตใหญ่โต โลเคชันหายาก ดีเทลยุ่งเหยิง คนเยอะ ย้ายยับ!” เป็นจดหมายน้อยจากเทพถึงซีรีส์อนาคต นอกเหนือจากนั้นคือเป็นการทำโปรดักชันที่เขานับว่าค่าใช้จ่ายสมเหตุสมผลกับความเล่นใหญ่ ด้วยจำนวนคนกองในหนึ่งวันที่มากกว่าร้อย รถยนต์เกือบห้าสิบคัน จนถึงตอนนี้เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าผ่านมันมาได้อย่างไร

ซีรีส์ก็แล้ว ภาพยนตร์ก็แล้ว ลำดับถัดมาอาจคาดไม่ถึง เพราะเทพหาโลเคชันให้สารคดีมาแล้ว! ‘10 เรื่องจริงสารคดีวชิราวุธ BOYS to MEN’ ในสายตาของเทพมันเป็นโรงเรียนที่งดงามมาก พื้นที่กว้างขวางทั้งหมดถูกดูแลรักษาเป็นอย่างดี เขาว่าเมื่อยังเด็กเราคงไม่รู้สึกถึงความสวยงามเหล่านี้ เพราะมันอยู่ใกล้เกินไป แต่เมื่อโตขึ้นแล้วหวนกลับมามองก็จะรู้สึก

เทพว่าโจทย์ส่วนใหญ่ในการหาโลเคชันจะไม่ค่อยมีบ้านคนธรรมดา เพราะทำงานยากด้วยการจัดการที่มากโข กองถ่ายจึงมักไปตามบ้านที่เป็นสตูดิโอเสียมากกว่า แต่ก็มีบ้านที่เขายกให้เป็นหลังที่แสนพิเศษ ด้วยอายุยืนหกสิบปีและไม่เคยได้รับการแต่งตัวใหม่ตามสมัยนิยม ‘บ้านสุขุมวิท 64’ เจ้าของบ้านปัจจุบันว่าลืมตาเกิดมาก็อยู่ที่นี่แล้ว ทั้งไม่คิดเปลี่ยนแปลงลบล้างร่อยรอย เขากลัวสิ่งที่ยังเหลืออยู่จะหายไปจากความทรงจำ และดูเหมือนใจความของบ้านจะลงล็อกกับมิวสิกวิดีโอเพลง ‘ทิ้งไว้ที่เดิม’ ของศิลปิน QLER เหลือเกิน

เดินหลายล้านโลจนเป็นเทพ

‘ThepLocation’ อันเป็นชื่อเพจเฟซบุ๊กที่เทพปั้นขึ้นมาด้วยความตั้งใจ เขาอยากเก็บทุกสถานที่ที่ไปผ่านเลนส์กล้องของตัวเอง และการเปิดเพจเฟซบุ๊กช่วยเปลี่ยนชุดความคิดบางอย่างของเขาไป “ปกติโลเคชันถ่ายทำก็จะถูกบอกต่อกันในวงการ คนทำอาชีพหาโลเคชันทุกคนจะมีโลเคชันที่เป็นเหมือนอาวุธลับของตัวเอง รู้อยู่คนเดียวเลย ซึ่งเมื่อก่อนเราก็กั๊กเหมือนกัน แต่เราคิดว่าของแบบนี้มันบอกกันได้”

ตัวเลขผู้ติดตามปัจจุบันอยู่ที่สี่หมื่น ผลงานปัจจุบันก็นับไม่ถ้วน คงถึงคราวโซโลเดี่ยวให้คนรู้แล้วว่าอาชีพนักหาโลเคชันมีอยู่จริง เทพให้กำเนิดโปรเจกต์ชื่อ ‘เดินดูโลกับเทพโล’ ภายใต้โครงการ ‘Hidden Town Hidden Location กรุงเทพเมืองถ่ายหนัง’ ส่วนหนึ่งของเทศกาล BKK Design Week 2025 

“คนสมัครกันเยอะเลย! เปิดตั้งสองรอบ แต่ก็ต้องมาคัดให้เหลือรอบละ 35 คนด้วยวิธีกรอกฟอร์ม เราดูว่าเขาทำอาชีพอะไร มีความตั้งใจอยากมาเพราะอะไร แต่ละอาชีพที่มาก็แปลกๆ อย่างคุณหมอ พยาบาล บรรณารักษ์ บุรุษไปรษณีย์ ปกติพวกเขาจะไม่ค่อยได้มาเดินดูตึก แต่พวกเขามีความชอบในสถาปัตยกรรม”

“โปรเจกต์นี้ทำให้เราได้เจอลูกเพจของตัวเอง แล้วลูกเพจก็จะได้เห็นตึกที่เคยถูกใช้ในการถ่ายหนังเหมือนกัน เขาจะได้รู้ว่าทำไมที่นี่ถึงถูกเลือก บริเวณที่เราเลือกพาไปคือศูนย์รับฝากไปรษณีย์หัวลำโพง เป็นตึกรับฝากไปรษณีย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ พัสดุทั้งหมดจะถูกส่งมาที่นี่ก่อนคัดแยก ตึกจะมี 6 ชั้น รถไปรษณีย์จะเข้ามาที่ชั้นล่างสุด แล้วสายพานจากชั้นบนก็จะค่อยๆ ถูกส่งลงมา”

“แต่ปัจจุบันตึกนี้หมดสัญญาเช่าแล้ว เขาย้ายองคาพยพทั้งหมดไปที่หลักสี่ทำให้ไม่ได้ใช้งาน มีแต่กองถ่ายที่เข้าไปยืมสถานที่กัน”

การมีอยู่ของนักรักษ์สถานที่

ประโยคที่เทพพูดบ่งบอกถึงความเศร้า เขาเสียดายที่สถานที่สวยงามน่าเก่าเก็บกำลังทยอยหายไป เพราะไม่มีใครเข้ามาดูแลกันอย่างจริงจัง เทพบอกกับปากว่าหากเป็นไปได้ เขาก็อยากก่อตั้งสมาคมอนุรักษ์สถานที่ 

เราก็เชื่อว่ามันอาจเป็นไปได้ เพราะสถานที่ส่วนใหญ่ที่เขาย่างกรายเข้าไปมักถูกทิ้งร้าง เหมือนมันรอคอยการถูกค้นพบอีกครั้งจากใครสักคน และดีเหลือเกินที่ใครคนนั้นทำอาชีพข้องเกี่ยวกับสถานที่

ตัวอย่างเช่นตึกแห่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในการท่าเรือแห่งประเทศไทย มันผ่านการบันทึกจากเทพด้วยลวดลายที่ช่างประณีตสมศักดิ์ศรีสถาปนิกแห่งยุคเก่า

หรืออย่าง ‘สหกรณ์พระนคร’ ที่เทพมองแล้วเหมือนถูกย้ำเตือนความทรงจำ กระทั่งตั้งชื่อให้มันว่าความทรงจำ J7529 ตัวเลขนี้แน่นหนาในใจ เพราะวัยเด็กเขาเคยตามคุณย่าไปที่สหกรณ์ลาดพร้าว แล้วได้ยินพนักงานสอบถามรหัสสมาชิกของคุณย่า สหกรณ์พระนครแห่งนี้ทำให้เขาคิดถึงสหกรณ์ลาดพร้าวที่ปัจจุบันกลายเป็นห้างสรรพสินค้าไปแล้ว และทำให้เขาคิดถึงผู้ที่ไม่อยู่แล้ว

เหตุผลใหญ่ที่เทพเก็บบันทึกตึกรามเก่าแก่ เพราะเขากลัวสถานที่นั้นจะหายไปเหมือนกับใครบางคนในความทรงจำที่ไม่อาจบันทึกไว้ได้ทัน

ถ้ามีคนที่อยากทำอาชีพหาโลเคชันแบบเทพ มีอะไรแนะนำเขาเบื้องต้นไหม 

ไปทำอย่างอื่น (หัวเราะ) พูดเล่น! เราว่าคนที่จะเป็นโลเคชันแมเนเจอร์ได้ต้องมีสกิลในการสื่อสารพูดคุย เจรจาอย่างประนีประนอม หาทางออกเก่ง อยากรู้อยากเห็น ช่างสังเกต และชอบถ่ายรูป เราเคยจัดเวิร์กชอปโลเคชันแมเนเจอร์ แล้วก็เชิญพี่ๆ ในแวดวงมานั่งคุยกัน เราเจอสิ่งหนึ่งที่เป็นจุดร่วมของทุกคนคือความชอบในการถ่ายรูป

เทพคิดว่าทำไมถึงควรมีอาชีพหาโลเคชันอยู่ในเมื่อยุคนี้มี CG เข้ามาช่วยได้

CG เข้ามาช่วยให้ทำงานง่ายขึ้น เห็นภาพชัดขึ้น CG มันช่วยได้แต่แย่งงานเราไม่ได้ ไม่สามารถออกไปบริหารหรือจัดการคนได้หรอก เพราะงานกองถ่ายต้องพูดคุยสื่อสารกัน

เทพเรียกตัวเองว่าเป็นเทพโลเคชันได้จริงๆ ไหม

ไม่หรอก มีคนเก่งกว่าเราเยอะ เรายังไม่ใช่เบอร์หนึ่ง มีรุ่นพี่รุ่นน้องที่เขาทำงานสเกลใหญ่ๆ ได้อีกเยอะ ชื่อมันได้มากกว่า (หัวเราะ) 

ใช่ เทพอาจคิดว่าเพราะชื่อมันได้ แต่หลังจากเปิดพอร์ตเล่มหนาของเขาแล้ว หน้าปกของมันก็จะยังถูกตั้งชื่อว่า ‘เทพโลเคชัน’ อย่างสมความหมายอยู่ดี

The post ปักหมุดตามรอยเซียนตึกตรอกซอย ‘เทพ – ธัญญเทพ’ อดีตเบ๊บอยสู่โลเคชันแมเนเจอร์ appeared first on a day magazine.

]]> กระผมนั้น Made In Thailang! แถบนนทบุรี ‘แก๊ปโบ้-สิระ’ นักรับจ้างสร้างสรรค์ไปทั่ว https://adaymagazine.com/sira-simmee-made-in-thailang/ Fri, 14 Nov 2025 11:00:00 +0000 https://adaymagazine.com/?p=183936 เสียงเหมือนลูกเป็ด แม้ใครว่ามีเอกลักษณ์ แต่เขาอยากผ่าตัดกล่องเสียง ดวงตาน้ำตาลเป็นประกาย แม้ใครชมว่าสวย แต่เขาใส่แว่นเลนส์ย้อมสี รับทำงานแทบทุกสิ่ง แม้หวังอยากร่ำรวย แต่เขาเลือกลงทุนความเสี่ยงสูง สมุดเกิดถูกตั้งชื่อก๊อปแก๊ป แม้พ่อจะเลือกให้ชื่อแก๊ปโบ้ แต่เขาชอบชื่อแก๊ป  ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เรามองไม่เห็นอะไรนอกจากเสื้อสีส้มแสดแสบตา นี่ไม่ใช่เสื้อคนขนส่งธันเดอร์เอกซ์เพรสจำกัดในภาพยนตร์ ‘สงครามส่งด่วน’ ที่เขาเล่นเป็นตัวประกอบ แต่เป็นเสื้อใช้ประชาสัมพันธ์สแตนด์อัปครั้งแรกของเขาภายใต้ชื่อ ‘เมดอินไทยแลง’ สงสัยไหมว่าทำไมไม่เป็นไทยแลนด์ ตอนนี้ก็ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกัน แต่อ่านไปก่อนเดี๋ยวก็รู้ โดยปกติแล้วคนเราจะทักทายกันด้วยคำสั้น แต่เขาผู้นี้เลือกใช้ร้อยกรอง “คือผมขายบัตรรอบแรกแล้ว Sold Out ไปเป็นที่เรียบร้อย ยอดแชร์กระหน่ำเลย ตามหลักมาร์เกตติงเขาบอกให้ประกาศไปว่าเรา Sold Out แล้ว คนก็เชียร์เปิดเลยเปิดรอบอีก เราก็โพสต์ต่อเลยครับ ประกาศเปิดรอบสอง! โพสต์ปุ๊บไม่มีคนเห็น ไอ้เหี้ย! เพราะเขาเห็นแต่โพสต์ Sold Out คนที่จะซื้อก็คิดว่าบัตรกูหมดไปแล้ว  “จริงๆ บัตรกูยังเหลือ กูก็ขายไม่ได้ เพราะคนคิดว่าหมด ใครสอนมาร์เกตติงกูหรือมันผิดที่กูก็ไม่แน่ใจแล้ว”  เขาพูดโบกไม้โบกมือผสมปนเปด้วยท่าทางโมโห คงเป็นความโมโหที่ทำอะไรไม่ได้ ก็สิ่งที่ดีลอยู่ด้วยดันไม่ใช่คน […]

The post กระผมนั้น Made In Thailang! แถบนนทบุรี ‘แก๊ปโบ้-สิระ’ นักรับจ้างสร้างสรรค์ไปทั่ว appeared first on a day magazine.

]]> เสียงเหมือนลูกเป็ด แม้ใครว่ามีเอกลักษณ์ แต่เขาอยากผ่าตัดกล่องเสียง

ดวงตาน้ำตาลเป็นประกาย แม้ใครชมว่าสวย แต่เขาใส่แว่นเลนส์ย้อมสี

รับทำงานแทบทุกสิ่ง แม้หวังอยากร่ำรวย แต่เขาเลือกลงทุนความเสี่ยงสูง

สมุดเกิดถูกตั้งชื่อก๊อปแก๊ป แม้พ่อจะเลือกให้ชื่อแก๊ปโบ้ แต่เขาชอบชื่อแก๊ป 

ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เรามองไม่เห็นอะไรนอกจากเสื้อสีส้มแสดแสบตา นี่ไม่ใช่เสื้อคนขนส่งธันเดอร์เอกซ์เพรสจำกัดในภาพยนตร์ ‘สงครามส่งด่วน’ ที่เขาเล่นเป็นตัวประกอบ แต่เป็นเสื้อใช้ประชาสัมพันธ์สแตนด์อัปครั้งแรกของเขาภายใต้ชื่อ ‘เมดอินไทยแลง’ สงสัยไหมว่าทำไมไม่เป็นไทยแลนด์ ตอนนี้ก็ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกัน แต่อ่านไปก่อนเดี๋ยวก็รู้

โดยปกติแล้วคนเราจะทักทายกันด้วยคำสั้น แต่เขาผู้นี้เลือกใช้ร้อยกรอง

“คือผมขายบัตรรอบแรกแล้ว Sold Out ไปเป็นที่เรียบร้อย ยอดแชร์กระหน่ำเลย ตามหลักมาร์เกตติงเขาบอกให้ประกาศไปว่าเรา Sold Out แล้ว คนก็เชียร์เปิดเลยเปิดรอบอีก เราก็โพสต์ต่อเลยครับ ประกาศเปิดรอบสอง! โพสต์ปุ๊บไม่มีคนเห็น ไอ้เหี้ย! เพราะเขาเห็นแต่โพสต์ Sold Out คนที่จะซื้อก็คิดว่าบัตรกูหมดไปแล้ว 

“จริงๆ บัตรกูยังเหลือ กูก็ขายไม่ได้ เพราะคนคิดว่าหมด ใครสอนมาร์เกตติงกูหรือมันผิดที่กูก็ไม่แน่ใจแล้ว” 

เขาพูดโบกไม้โบกมือผสมปนเปด้วยท่าทางโมโห คงเป็นความโมโหที่ทำอะไรไม่ได้ ก็สิ่งที่ดีลอยู่ด้วยดันไม่ใช่คน และเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าจงใช้วิจารณญาณประกอบสติให้มาก เมื่อคู่สนทนาเป็น Chat GPT 

ทุกรายการที่หนุ่มแว่นเลนส์ย้อมสีไปออกสัมภาษณ์ เขามักพูดถึงความผิดพลาดอันเบ๊อะบ๊ะกระทั่งใหญ่เบ้อเริ่มของตัวเองอยู่เสมอ ราวว่าไม่เคยอายในความเป็น ‘แก๊ป – สิระ สิมมี’ หรือจะพูดให้ถูกขึ้นอีกหน่อย เขากล้าหาญที่สุดและเป็นตัวเองที่สุดเมื่อได้พูดด้วยเสียงที่เป็น ‘แก๊ป’ แต่หากถนัดเรียก ‘แก๊ปโบ้’ ก็ไม่ว่ากัน ชื่อสุดท้ายนั้นพ่อเป็นคนแนะให้ ด้วยตอนไม่กี่ขวบมักอยู่ไม่สุขเหมือนตัวเอกในภาพยนตร์แรมโบ้

เขามีอาชีพเป็นนักตัดต่อ เป็นนักแสดงประกอบ เป็นผู้กำกับที่คนพูดถึงด้วยคลิปสั้น ‘กู๊ดบายไอโฟน 7’  เป็นผู้จัดพอดแคสต์ และย่อยสั้นอาชีพตัวเองว่าเป็นนักรับจ้างสร้างสรรค์ทั่วไป 

ใครเป็นสาวกรายการ 15 Minutes Wasted ของช่อง Salmon Podcast คงได้เห็นหน้าค่าตาเขาพร้อมร่างกายที่ปกคลุมด้วยเสื้อสูท ถามว่าแก๊ปไปพูดอะไรอยู่ในนั้นน่ะเหรอ

“มึงเจอแน่ไอ้นักดื่ม ไอ้นักดริงก์ ไอ้นักวิ่ง ไอ้นักซิ่ง ไอ้นักหนา อย่ามายุ่ง อย่ามาทำเสียเวลา เสียเถิดหนา Fifteen Minutes Wasted เอย” 

แต่เราเชื่อว่า 15 นาทีที่นับถอยหลังอยู่ ผู้อ่านจะไม่รู้สึกว่ามันเสียเปล่า

จริงเหรอ!

ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้ 

เมื่อไรที่แก๊ปเริ่มพูดต่อหน้าคนจำนวนมาก

เท่าที่จำได้ตั้งแต่ประถมเราถูกเลือกไปเป็นตัวแทนพูดบ่อยๆ มีงานโรงเรียนก็จะได้ออกไปเป็นพิธีกร แต่ก็ไม่รู้ว่าเลือกกูทำไมนะ 

เขินไหม

เขิน! ไอ้ที่ทำตัวประหลาดๆ นี่คือแก้เขินด้วยซ้ำนะ เหมือนทำให้มันพังไปเลย 

เช่นอะไร

ก็ไปพูดอะไรโง่ๆ บนเวที เหมือนกูสารภาพแล้วนะว่ากูเป็นแบบนี้

เคยถามคนฟังไหมว่าชอบอะไรในการพูดของเรา

เขาชอบเสียง ชอบบอกว่าเสียงตลกเพราะมันแบน

แล้วทำไมแก๊ปถึงให้สัมภาษณ์ว่าไม่ชอบเสียงตัวเอง

เราอยากจีบสาวอะ คือกูควรจะเท่ไหม ยกตัวอย่างคนเท่ทรงสาวกรี๊ด หน้าตาก็ต้องออกเอเชียๆ หน่อย พูดน้อยๆ เสียงต่ำๆ เทสเพลงแนว Safeplanet ตัดภาพมากูเนี่ย! ตรงข้ามกับเขาหมดเลย เราก็เลยไม่ชอบตัวเองเพราะคุณสมบัติที่มีไม่พร้อมไปทางเท่เลย 

เป็นคนชอบเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นเหรอ

ใช่ อาจจะตั้งแต่เด็กเลย เปรียบเทียบไปเรื่อย มันเหมือนเรากลัวตัวเองไม่ดี ส่วนหนึ่งเพราะเราเป็นคนคิดทุกอย่างแบบเชื่อมโยงตลอดเวลา แต่กูไม่ชอบมันเหนื่อย! อย่างตอนเดินเข้ามาในห้องนี้ เราก็คิดแล้วว่าคนทำงานเขียนเขาอยู่กันอย่างนี้เหรอ แสดงว่ามันอาจจะช่วยสร้างบรรยากาศในการเขียนงานเปล่าวะ ที่บ้านกูต้องทำแบบนี้ไหม ถ้าแสงมันสว่างๆ ก็คงจะ Productive อีกแบบใช่ไหม 

ดูย้อนแย้งนะที่แก๊ปมักทำอะไรอยู่เบื้องหน้าแต่กลับไม่มั่นใจในตัวเอง

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่กิจกรรมหลายอย่างที่ทำส่วนมากจะมาจากความบังเอิญ อย่างตอนเด็กก็ได้เป็นหัวหน้าห้องโดยที่ไม่รู้ว่าทำไม พอได้เป็นแล้วก็จะได้เป็นอีกในปีถัดไป ทั้งที่กูว่ากูไม่ได้เสนอตัวเองแน่ๆ (หัวเราะ) ตอนมัธยมเราก็เข้าไปอยู่ชมรมยูเนสโกในห้องพิพิธภัณฑ์การศึกษา เพราะอยากช่วยเขา แล้วมันต้องมีมัคคุเทศก์น้อยนำชม ต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง อารมณ์ว่าเดี๋ยวเราจะนำท่านชมที่นี่นะครับ แล้วกูน่ะเหรอ! 

อย่างที่เราไปเป็นประธานนักเรียน ตอนนั้นรู้แค่อยากเป็นเพราะจะได้คล้องดอกดาวเรืองเหมือนนักการเมือง ไปโรงเรียนก็หันไหว้สวัสดีครับน้องๆ แค่นั้น หรือไปเล่นละครเวทีของมหาวิทยาลัย เพราะรุ่นพี่ให้ไปแคสต์ คือมันน้อยมากเลยที่เราจะเสนอตัวเองว่าผมอยากเป็นครับ 

แล้วเกิดความภูมิใจในตัวเองบ้างไหมที่คนเลือกเรา

ภูมิใจนะ แล้วก็ดีใจ แต่คือเราชอบกระบวนการระหว่างทำมาก เราได้เรียนรู้ รู้สึกว่ากูฉลาดขึ้นแล้ว อย่างตอนเล่นละครเวทีก็จะเชี่ย! กูนั่งสมาธิได้นานขึ้นว่ะ กูขยับร่างกายแบบนี้ได้ด้วย

เคยฝันเฉยเฉย

แก๊ปทำทั้งอาชีพตัดต่อ ผู้กำกับ นักแสดง นักพูด แล้วความฝันที่แท้จริงของแก๊ปคืออะไร

เราว่าความฝันมันหายไปแล้ว เราเคยมีความฝันเกี่ยวกับเรื่องคอมพิวเตอร์ อยากเป็นบิล เกตส์เมืองไทย เพราะตอนนั้นเขาดังสุด รวย เจ๋งเลย แต่หลังจากความฝันนี้หายไป เราไม่เคยมีอะไรที่รู้สึกว่าต้องไขว่คว้าอีก ถ้ามีก็จะเป็นระยะใกล้ไม่ใหญ่ ถ้ามีงานแสดงมากขึ้นก็ไม่คิดว่าจะต้องได้ออสการ์หรือสุพรรณหงส์ หรือถ้าทำงานกำกับก็ไม่ได้คิดว่ากูจะไปคว้ารางวัลกำกับให้ได้

ตอนนี้แค่อยากพูดอะไรก็หาเครื่องมือสักอย่างมาพูดมัน คิดว่าน่าจะตอบโจทย์ความต้องการของเราทั้งหมดแล้วนะ 

ครอบครัวอยากให้แก๊ปทำอาชีพอะไร

ไม่มี แม่แค่อยากให้เรียนดีๆ ส่วนพ่อเป็นครูก็จะบอกเลือกเลยลูก ให้ลูกได้เติบโตในวิถีทางของตัวเอง 

เมื่อครอบครัวถามว่าแก๊ปกำลังทำงานอะไรอยู่ ตอบเขาว่าอะไร

เราพูดไม่ค่อยสวยงามเท่าไร รู้เลยว่าพูดแล้วเขาจะเป็นห่วง ล่าสุดเนี่ยก็ตอบเขาไปว่าทำไปเรื่อยๆ เขาก็จะยิ่งพูดด้วยน้ำเสียงอ่าว! แก๊ป แล้วมันอย่างไรล่ะลูก เราก็เออ! น่ะแหละ ได้แล้ว มันได้แล้ว แต่เขาไม่เข้าใจหรอกเอาจริงๆ (หัวเราะ) ในมุมพ่อแม่ก็คงน่าเป็นห่วง เพราะเราตอบไม่ได้ว่าทำอะไรอยู่

แล้วใครเป็นคนที่เข้าใจแก๊ปมากที่สุด 

ตัวเองเหรอ ไม่แน่ใจ คนรอบตัวเราทั้งแฟน เพื่อน ครอบครัวก็อาจจะเข้าใจสัก 60/40 แต่ถ้าเป็นตัวเราเลยก็ 80/20 ทุกคนคงมีพาร์ตที่ไม่เข้าใจตัวเองว่ากูทำทำไม 

แต่แก๊ปตอบตัวเองได้ใช่ไหม

เราพยายามกำหนดอาชีพตัวเอง ด้วยการเขียนในเว็บประกาศหางานว่ารับจ้างเชิงสร้างสรรค์ เป็นนักแสดงก็ยินดีครับ กำกับก็ดีครับเพราะได้เล่าเรื่อง ถ้าจะให้เล่นมุกก็ทำได้ หรือช่วยคิดงานเป็นเชิงครีเอทิฟก็พอได้ครับ แต่ผมจะไม่แม่นเรื่อง Strategy นะ 

ใครที่พูดแล้วแก๊ปจะฟัง

ตอบยาก คงจะทุกอย่างสัตว์ๆ เราเป็นคนฟังทุกเสียง จนมีช่วงหนึ่งหาทางออกไม่ได้เพราะเหนื่อยมากที่อะไรก็ฟังไปหมด

แล้วกลับมาตั้งหลักหรือหาทางออกอย่างไร

คุยกับตัวเองก่อน เพราะเราว่ามันมีความเร่งรีบ อาจจะเป็นการอยากถึงเป้าหมายอะไรสักอย่างเร็วๆ เราเป็นคนรันด้วยความเชื่อว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรือเป็นไปได้ยากมากๆ แล้วพอคิดแบบนี้มันจะเหนื่อย สมมติเรื่องที่มันไม่ควรจะเป็นไปได้ มึงก็เสือกเชื่อว่าเป็นไปได้ มึงก็จะหาวิธีอยู่อย่างนั้น เกิดเป็นการนั่งถามตัวเองว่ามึงต้องการอะไร ลองกำหนดกรอบมันใหม่ดีไหม ยืดเวลาผ่อนปรนกับตัวเองลงบ้าง 

ทุกวันนี้หมุดหมายในการทำงานของแก๊ปคืออะไร

หาคำตอบที่ตัวเองสงสัย พูดเรื่องที่จะพูด 

ซอกในซอยสิระ

เคยรู้สึกไหมว่าตัวเองเป็นคนใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อย

อ๋อ! รู้สึก ตอนนี้กูก็ยังรู้สึกเลย (หัวเราะ) 

มันเป็นการหลงทางหรือเปล่า

ไม่หรอก มันเป็นประมาณว่าเราขับรถหลงในซอยลับลาดพร้าว กูไม่รู้เลยว่ากูอยู่ไหน แต่รู้ว่าอยู่ลาดพร้าวนะ กูไม่คุ้นทางด้วย แล้วแม่งเสือกทะลุกันได้หมด 

จุดเปลี่ยนสำคัญไหนที่ทำให้แก๊ปรู้ว่าต้องมาสายครีเอทิฟแน่ๆ 

เป็นความจับพลัดจับผลูอยู่นะ หลังจากอยากเป็นบิล เกตส์จบไปใช่ไหม มันก็สตาร์ตมาจากไม่รู้จะเรียนอะไรในมหาลัย ทำให้นั่งคิดว่ากูทำอะไรได้อีกวะ อ๋อ! กูเคยทำรายการอัปเดตข่าวคอมพิวเตอร์นี่ อย่างนั้นคงเรียนพวกนิเทศได้ อย่างงานแสดงก็มาจากละครเวทีที่ไปบังเอิญเล่น มีรุ่นพี่คนหนึ่งเห็นเขาเลยชวนไปแสดง ทุกเส้นมาจากอะไรที่เราทำไว้โดยที่อาจจะไม่ได้ตั้งใจ

คิดว่าการที่คนอื่นเห็นความสามารถเราเป็นเรื่องบังเอิญเหรอ

ไม่หรอก เขาคงรู้สึกอะไรสักอย่างมากกว่า สมมติที่ชวนไปแสดงอาจเพราะเราตรงคาแรกเตอร์ เสียงพุ่ง สมาธิดีในซีนนั้น เราไม่รู้ว่าเขาเลือกจากอะไร แต่ไม่ว่ามันจะไปด้วยความบังเอิญแค่ไหน เราตั้งใจของเราเต็มที่ที่สุดแล้วในการทำสิ่งนั้น 

แก๊ปคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ไหม

เราเพิ่งไปหาอ่านมาว่ามันคืออะไร จนตอนนี้เชื่อในพรสวรรค์ทางร่างกายแบบเดียว เช่น เรามีกระดูกที่ใหญ่หรือมีข้อเท้าที่เหมาะสำหรับการวิ่ง เพราะร่างกายมึงถูกประกอบมาดีจากการคลอดทำให้วิ่งได้ดี เราจะนับว่าสิ่งนี้เป็นพรสวรรค์ แต่ถ้าเป็นอาชีพแบบเราก็นึกไม่ค่อยออกว่าพรสวรรค์จะเป็นอะไร เพราะเสือกเชื่อว่าพรสวรรค์เบสอยู่กับร่างกาย เราเลยคิดว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์ อธิบายไม่ค่อยถูก คำตอบแม่งเหี้ยจัด (หัวเราะ)

เมื่อต้องทำงานกำกับ สไตล์การเป็นผู้นำแบบแก๊ปเป็นอย่างไร

เช้าเข้ากองจะพูดเลยว่าเทกแรกผ่าน ยัง! ยังไม่ผ่าน เพราะยังไม่ได้ถ่าย (หัวเราะ) คือเราเคยได้ยินเรื่องกองซีเรียสมาเยอะ แล้วก็ไม่ค่อยชอบดุด้วย

ไม่คิดว่าคนอื่นจะมองว่าเราติดเล่นเหรอ

คิดไปเลยไม่เป็นไร เพราะถ้าอยู่ไปสักพักหนึ่งเขาจะเห็นเองว่าเราตั้งใจกับอะไร ลงรายละเอียดกับอะไร เช่นตอนตัดต่อก็ไม่มีปัญหานะ หรือมีปัญหาอะไรที่เขาพูดขึ้นมา เรามีทางออกเตรียมไว้ให้หมดแล้ว 

ดูจะเข้ากับคนอื่นได้ดี แล้วเคยทะเลาะกับคนอื่นบ้างไหม

ไม่กล้าแล้วก็ไม่ชอบ เราหลีกเลี่ยงการปะทะ ปกติก็ไม่ชอบเห็นคนอื่นทะเลาะกัน คุยกันดีๆ ก็ได้นี่ ถ้าเราโดนด่าก็จะนิ่งกับขอโทษ แล้วก็นั่งวิเคราะห์ว่าที่มันเกิดปัญหาเป็นเพราะอะไร อธิบายให้เขาฟัง หาทางออกจริงจังเลย

แก๊ปเลือกรับงานจากอะไร

มีอยู่สองแบบคือช่วงที่จัดการเงินไม่ดีจะคิดเรื่องเงินมากกว่า แต่ถ้าสบายจิตสบายใจก็จะเป็นการคิดว่าเราช่วยเขาได้ไหม เรามีประโยชน์กับงานนี้แค่ไหน สมมติมีคนบอกว่าแก๊ปเหมาะกับงานนี้มาก งานแฟชัน ดูกวนตีนหน่อย เราก็จะบอกเขาก่อนว่าผมไม่ถนัดแฟชันเลย ไม่ใช่คำว่าไม่ดี แต่เข้าขั้นเหี้ยได้เลย จะลองจริงๆ ใช่ไหม (หัวเราะ) น่าจะเป็นสเตปไป เงิน อยากลอง ช่วยเหลือ

แล้วเราเป็นคนคิดเรื่องเงินจริงจังนะ แบ่งกี่กระเป๋า กี่เปอร์เซ็นต์ ไม่ซื้อประกัน ไม่ลดหย่อนภาษี ลงทุนเพื่อรับความเสี่ยง อยากเป็นคนรวย เพราะรู้ตัวด้วยว่าถ้าไม่มีเงินจะมีปัญหาชีวิตได้ง่ายขึ้น และมองคุณค่าตัวเองต่ำลงโดยปริยายเลย คำถามแม่งจะเยอะมาก กูเกิดมาทำไม นี่กูใช้ชีวิตแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมแค่ข้าวกูกินไม่ได้ 

เคยอับจนไหม

เคย เราก็แก้ด้วยการทำงาน เพราะหนึ่งในสาเหตุที่ไม่มีคือการวู่วาม ลงทุน รีบร้อน คนเรามันต้องรวย! เหมือนที่เขาบอกว่าคนอายุน้อยยิ่งรับความเสี่ยงสูง 

รวยแค่ไหนถึงจะพอสำหรับแก๊ป

เราเคยมีคำถามนี้ เคยคุยกับเพื่อนว่าอายุ 30 ปีควรมีเงินเก็บเท่าไร รวยแค่ไหนถึงจะโอเควะ สมมติวินาทีนี้กูมีสามสิบล้าน พูดไปปุ๊บนะ อือหือ! คุณรวย แต่ถ้าพ่วงมากับการอยากมีบ้านที่อารีย์ ไม่ได้ กระจอก! รวยแค่ไหนถึงจะพอคือต้องรู้ก่อนว่าอยากได้อะไร นิยามคำว่ารวยสำหรับเราตอนนี้เป็นการมีสิ่งพื้นฐาน มีสิ่งที่อยากได้แล้วได้มา ยังมีชีวิตที่โอเค แต่ตอนนี้อาจจะยัง เพราะเพิ่งกลับไปอยู่ในลูปความเสี่ยง

ตลกอยู่ไหม

แก๊ปยกให้ใครเป็นยอดครูในสายโปรดักชัน

เราชอบงาน ‘พี่ต่อ – ธนญชัย ศรีวิชัย’ มาก 

ยอดครูในสายตลกตบมุกล่ะ

ชอบคณะอาสีหนุ่ม เราเชื่อว่ามุกมันเหมือนแฟชัน เหมือนทุกอย่างบนโลกที่มันวนซ้ำ คือตอนนี้กูเหมือนคนที่คิดมุกเยอะมาก คิดมุกเก่ง ไม่! กูเอาของเขามาเล่นหมดเลย แต่คนอื่นอาจจะเกิดไม่ทันหรือไม่เคยดู อย่างมุกเฝือๆ ลูกครึ่ง พ่อเป็นฝรั่ง แม่เป็นบ๊วย ลูกเข็นขาย แฮ่! เห็นไหมซ้ำแล้วเพราะได้ยินบ่อย มีคนเคยบอกว่าความเศร้าของตลกเหมือนการแสดงลิเกคือเราเป็นครูพักลักจำ แต่ถ้าอะไรที่มันเป็นเนื้อหนังเป็นเพลงแล้วไปจดลิขสิทธิ์ก็คงจะใช้ไม่ได้แล้ว 

แล้วอย่างนี้ความตลกที่เป็นเอกลักษณ์ของแก๊ปคืออะไร

เหี้ย! เราเคยนั่งคิดแล้วด้วย เราไม่รู้ ถ้าในด้านการตัดต่อ เป็นผู้กำกับ คนก็จะบอกว่าเสียงเป็นเอกลักษณ์ 

งานกำกับชิ้นไหนที่แก๊ปอยากอวด

เราชอบคลิป ‘เสียงจากมะเร็ง’ มันเป็นการทำวิดีโอรับบริจาคเงินสร้างตึกเพื่อให้ญาติของผู้ป่วยได้มานอนพัก เป็นโรงพยาบาลศูนย์พระปกเกล้าจันทบุรี บางคนมาเช้าเย็นกลับจากต่างจังหวัดก็ลำบาก ไม่มีเงินจ่ายที่พักก็นอนตามพื้นโรงพยาบาลกัน การสร้างตึกนี้เขาจะใช้เงินจากการบริจาคทั้งหมดสามสิบล้านเลย แล้วตอนนั้นเราอายุ 25 ปี คือขอโทษนะ พ่อมึงเถอะ! ใครจะไปทำได้ บ้าหรือเปล่า กูเป็นใครเนี่ย ยังไม่ได้งานกำกับเลยด้วย แต่งานเก่าที่กำกับให้เพื่อนแบบเล็กๆ มันคงไปเข้าตาเอเจนซีเข้า

หลังจากได้ทำงานนี้ เราเรียนรู้เยอะมาก เพราะเราคิดไว้อีกแบบหนึ่ง แต่ตัดต่อออกมาแล้วไม่เวิร์ก กลายเป็นว่าต้องหาวิธีเล่าใหม่ทั้งหมด ทั้งที่เราไปถ่ายฟุตเทจมาแล้ว ปรากฏว่าพอหาจนเจอแล้วทำออกมา มันได้สามสิบล้านจริง! ตึกก็สร้างขึ้นมาได้ เรารู้สึกดีที่มันอิมแพกต์สังคม แต่หงุดหงิดว่าแล้วทำไมกูต้องทำ หมายถึงกูเป็นใคร ไม่ใช่กระทรวงที่ต้องลงทุนเหรอ ทำไมต้องให้ใครสักคนมาทำวิดีโอให้คนอื่นเห็นแล้วบริจาคเงิน หรือที่กูทำอยู่คือกูกำลังสนับสนุนให้มีปัญหาเชิงโครงสร้าง ไม่นะ! (หัวเราะ) เราเลยสนุกกับงานนี้มากเพราะอารมณ์มันตีกันไปหมด 

คิดว่าตัวเองเป็นคนทำผิดพลาดบ่อยไหม

บ่อยมาก อาจจะทุกวันเลย อย่างวันนี้คือกูใส่เสื้อเหี้ยอะไรมาเนี่ย ผิดพลาดจนรู้สึกว่ามันปกติ

มีสถานการณ์ไหนที่โคตรอยากย้อนกลับไปแก้ไขไหม

อาจจะไม่มี เพราะกลัวแก้ไป แล้วตอนนี้จะไม่ใช่คนแบบนี้

ตอนนี้เป็นคนแบบไหนอยู่ 

เป็นคนเรื่อยเปื่อย (หัวเราะ) คิดอะไรออกก็ทำ

เรื่องอะไรที่ทำให้แก๊ปหงุดหงิดมากที่สุด

ใจร้ายมากเลย ส่วนมากมันคือเราไม่พอใจกับตัวเอง อย่างเมื่อวานตอนเช้าเราตื่นด้วยอาการกระชากทำให้หงุดหงิด แล้วก็ดันไม่พอใจที่ตัวเองหงุดหงิด คือมึงหงุดหงิดทำไม ก็ทำอะไรช้าๆ สิ อย่าไปโทษอะไร มาระลึกสิ่งนี้ได้หลังตื่นสองชั่วโมงว่าแม่ง! เมื่อกี้ไม่น่าหงุดหงิดเลย รู้สึกแย่

เรื่องอะไรที่ทำให้แก๊ปเสียน้ำตาได้มากที่สุด 

อาจจะเป็นสงสารตัวเองที่ใจร้ายต่อตัวเอง รู้สึกแย่กับตัวเองจนมันเศร้า

ฟังแล้วต้องสแตนด์อัป

แก๊ปเคยให้สัมภาษณ์ว่าชีวิตเหมือนเป็นเอกซ์ตราในหนังสงคราม ทำไมตอนนี้ถึงมาเป็นตัวละครหลักด้วยการจัดสแตนด์อัปของตัวเอง

มันอาจจะเป็นหนังสงครามอยู่ก็ได้นะ (หัวเราะ) ในขณะที่เราเป็นเอกซ์ตราในหนังสงคราม เราอาจจะเป็นตัวละครหลักด้วยบทบาทที่กำลังดำเนินสิ่งนั้นอยู่ ดูวุ่นวายมากเลยแต่ก็เป็นตัวเองนะที่สร้างความวุ่นวายเหล่านั้น เช่น กูไม่เคยทำสแตนด์อัป ดูมาก็น้อย แต่อึ้ย! เรามาทำกันดีกว่า มึงทำทำไม!

แล้วทำทำไม

อยากพูดเรื่องที่ทั้งเกี่ยวกับตัวเราและประเทศไทยเท่าที่เคยเจอมา เท่าที่นึกออก แล้วจริงๆ มีคนเคยบอกให้ลองไปทำสแตนด์อัปดู เราคิดว่าลองก็ได้คงไม่เสียหายอะไร

ดูมุทะลุเหมือนกันนะ อยากจะทำอะไรก็ทำเลย

จริงๆ ก็ไม่ถึงขั้นมุทะลุ แต่ด้วยผลลัพธ์มั้งมันถึงออกมาเป็นแบบนั้น เพราะอย่างพอดแคสต์ที่ทำก็เพราะมีคนบอกว่ามึงแม่งพูดอะไร พูดไปเรื่อย ไปทำพอดแคสต์ไป (หัวเราะ) เรามีไอเดียอยากจะทำหลายๆ อย่างอยู่แล้ว พอมีคนจุดชนวนก็ไปเลย ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองทำได้ไหม รู้แค่มันไม่พังแน่ๆ สมมติทำไปแล้วรู้ตัวว่าน่าจะไม่ไหว งั้นเดี๋ยวหาคนช่วย หาความรู้เพิ่ม เราจะประเมินขั้นต้นนะ อย่างสแตนด์อัปก็แวบๆ ขึ้นว่ามันมีลักษณะเหมือนการเป็นพิธีกรอยู่ครึ่งหนึ่ง ผสมการเล่าเรื่องตลกต่อหน้าสาธารณะ อืม! ก็ยากเลยล่ะนะ แต่มีความเป็นไปได้อยู่ งั้นเราลองกันเถอะ แต่สมมติวันนี้มีคนเดินมาบอกไอ้แก๊ป! มึงไปทำบัญชี ไอ้สัตว์! ไม่เอา กูไปให้คนอื่นมาช่วยดีกว่า 

หมายความว่าแก๊ปชอบเสียงแบนๆ ของตัวเองแล้วใช่ไหม

ชินมากกว่า มันทำอะไรไม่ได้แล้วอะ เฮ้ย! ตอนนั้นเราจริงจังมากนะ เคยไปดูการผ่าตัดเส้นเสียงด้วย แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้มันเป็นไปเถอะ 

มันกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว แก๊ปกังวลหรือกลัวอะไรไหม

เราเป็นคนคิดอะไรไม่รู้เต็มไปหมดเลย การถามตอบยังง่ายตรงที่ออกทะเลไปก็จะมีคนดึงกลับมา  แต่การที่เราพูดไปเลยบางครั้งมันไปไหนก็ไม่รู้ กูไม่รู้ด้วยว่าจะไปสุดที่ตรงไหน

แล้วใช้วิธีไหนไม่ให้ตัวเองพูดออกทะเล

เนี่ย! กำลังจะอัดคลิปลงโซเชียลมีเดียอยู่ว่าสองรอบซื้อบัตรได้เลยนะครับ ซื้อสองรอบก็ได้เพราะคงพูดไม่เหมือนกัน (หัวเราะ)

แก๊ปคิดว่าทำไมคนต้องมานั่งฟังแก๊ปพูด

เออ ทำไมนะ ไม่รู้เหมือนกัน คิดซะว่ามารับชมมหรสพสักเรื่อง

อยากได้ยินเสียงตอบรับอะไรหลังสแตนด์อัปจบลง

ไม่มีคำที่ชัดเจน แต่อยากให้เขารู้สึกดีที่สนับสนุนเรา ไม่อยากให้ฮากันขี้แตกกระจายอะไร หรือโอโห! ทำไมมันคุ้มค่าขนาดนี้ สิ่งที่เราอยากให้เกิดขึ้นจริงๆ คือความอิ่ม ไม่รู้สึกผิดหวัง 

หมุดหมายต่อไปของแก๊ปคืออะไร

เราอยากทำยูทูบ ทำคอนเทนต์ กลับไปที่การรับจ้างสร้างสรรค์ทั่วไป

ปรัชญาฉบับแก๊ปที่ยึดถือในการใช้ชีวิตอยู่เสมอคืออะไร

อยากทำอะไรทำไปเลยครับ ถ้าทำผิดเดี๋ยวขอโทษ 

มีความเจ๋งไหนของแก๊ปตลอดการใช้ชีวิตมา 30 ปีที่อยากอวดไหม

ยังไม่ได้ทำผิดจนต้องไปขอโทษในที่สาธารณะต่อหน้าคนเป็นหมื่นเป็นแสน (หัวเราะ) 

“ลองฟังสแตนด์อัปผมดูครับ ถ้าจากที่อ่านมาแล้วรู้สึกว่าวิธีคิดของผมมันประหลาด คุณก็ลองคิดดูสิว่าคนที่ใช้ชีวิตด้วยความคิดประหลาดแบบนี้มันจะไปเจอของปกติได้อย่างไร หรือต่อให้เจอของปกติ มึงก็ทำตัวประหลาดใส่มันอยู่ดี เหมือนแทนที่มึงคุยกับเอไอจะใช้วิจารณญาณ ดันเสือกเชื่อแล้วทำเลย 

“คนแบบนี้มันจะไปเจออะไรอีกก็ไม่รู้”

แต่ผู้อ่านไปเจอคนแบบนี้ได้ในวันที่ 22 พฤศจิกายน ณ Lido Connect Hall 2 เริ่มขายบัตรแล้วทาง https://www.ticketmelon.com/anyremark/sirasimmee 

แก๊ปว่าเขาจะทำการบรรยายเรื่องอนาโตมีมนุษย์เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่งโดยประมาณ

The post กระผมนั้น Made In Thailang! แถบนนทบุรี ‘แก๊ปโบ้-สิระ’ นักรับจ้างสร้างสรรค์ไปทั่ว appeared first on a day magazine.

]]> ต่อคำตัวละคร ‘ตี๋ใหญ่ ฤกษ์ดาวโจร’ หนุ่มตาตี่มือถือปืน นักปล้นบรรพกาล https://adaymagazine.com/born-to-be-bad-netflix/ Thu, 06 Nov 2025 11:00:00 +0000 https://adaymagazine.com/?p=183791 ย้อนรอย 41 ปี ปิดตำนานจอมโจรตี๋ใหญ่ เจาะลึกคดีตี๋ใหญ่อาชญากรแห่งยุค 80  ล้วงลึกตี๋ใหญ่มหาโจรชื่อก้องแดนสยาม เขาถูกจารึกในหน้าประวัติศาสตร์ไทยว่าเป็นอาชญากรที่สร้างความหัวหมุนหัวเวียนให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจมากที่สุด ด้วยการจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน เฉี่ยวไปโฉบมาอยู่หลายหนราวว่าเสียงปืนไม่เป็นผลต่อแก้วหู และกระสุนไม่อาจหวิดถูกเนื้อหนังให้เลือดซิบได้เลย ย้อนกลับไปใน พ.ศ. 2516 หรือยุค 70 หนุ่มตาขีดไม่ได้ลงท้ายสกุลแค่ว่าเป็นนักปล้นมือฉมัง แต่เขาเป็นนักปล้นมือฉมังที่มีเสน่ห์ด้วยรูปลักษณ์ มีของขลังประจำกายติดตัวเพราะความเอ็นดูจากหลวงพ่อ ทั้งเสือหมอบ เสือเผ่น ตะกรุดโทน และคาถาอันศักดิ์สิทธิ์ กลายเป็นเหตุผลเลื่องลือถึงการหาตัวจับยาก ถึงจับตัวได้ก็ไม่เคยอยู่หมัด กระทั่งวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 นายกรประเสริฐ ช่างเขียน หมดอายุขัยลงในวัย 29 ปี แต่แม้ล่วงเข้า พ.ศ. 2568 ภาพของหนุ่มตาขีดในเสื้อเชิ้ตลายสก็อต กางเกงยีนส์ลีวาย สวมแว่นตาเรย์แบน รองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สก็ยังคงปรากฏอยู่ และจะปรากฏชัดแจ้งราวว่าเขามีชีวิตอีกครั้งในภาพยนตร์ ‘ตี๋ใหญ่ฤกษ์ดาวโจร’ ด้วยผลงานกำกับของ ‘อุ๋ย – นนทรีย์ นิมิบุตร’ “ตี๋ใหญ่! คนจำชื่อมันได้มากกว่านายกซะอีก เป็นดาราหน้าหนึ่งบนหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ข่าวประโคมว่ามันมีคาถาอาคม ฆ่าไม่ตาย หายตัวได้” […]

The post ต่อคำตัวละคร ‘ตี๋ใหญ่ ฤกษ์ดาวโจร’ หนุ่มตาตี่มือถือปืน นักปล้นบรรพกาล appeared first on a day magazine.

]]> ย้อนรอย 41 ปี ปิดตำนานจอมโจรตี๋ใหญ่

เจาะลึกคดีตี๋ใหญ่อาชญากรแห่งยุค 80 

ล้วงลึกตี๋ใหญ่มหาโจรชื่อก้องแดนสยาม

เขาถูกจารึกในหน้าประวัติศาสตร์ไทยว่าเป็นอาชญากรที่สร้างความหัวหมุนหัวเวียนให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจมากที่สุด ด้วยการจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน เฉี่ยวไปโฉบมาอยู่หลายหนราวว่าเสียงปืนไม่เป็นผลต่อแก้วหู และกระสุนไม่อาจหวิดถูกเนื้อหนังให้เลือดซิบได้เลย

ย้อนกลับไปใน พ.ศ. 2516 หรือยุค 70 หนุ่มตาขีดไม่ได้ลงท้ายสกุลแค่ว่าเป็นนักปล้นมือฉมัง แต่เขาเป็นนักปล้นมือฉมังที่มีเสน่ห์ด้วยรูปลักษณ์ มีของขลังประจำกายติดตัวเพราะความเอ็นดูจากหลวงพ่อ ทั้งเสือหมอบ เสือเผ่น ตะกรุดโทน และคาถาอันศักดิ์สิทธิ์ กลายเป็นเหตุผลเลื่องลือถึงการหาตัวจับยาก ถึงจับตัวได้ก็ไม่เคยอยู่หมัด

กระทั่งวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 นายกรประเสริฐ ช่างเขียน หมดอายุขัยลงในวัย 29 ปี แต่แม้ล่วงเข้า พ.ศ. 2568 ภาพของหนุ่มตาขีดในเสื้อเชิ้ตลายสก็อต กางเกงยีนส์ลีวาย สวมแว่นตาเรย์แบน รองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สก็ยังคงปรากฏอยู่ และจะปรากฏชัดแจ้งราวว่าเขามีชีวิตอีกครั้งในภาพยนตร์ ‘ตี๋ใหญ่ฤกษ์ดาวโจร’ ด้วยผลงานกำกับของ ‘อุ๋ย – นนทรีย์ นิมิบุตร’

“ตี๋ใหญ่! คนจำชื่อมันได้มากกว่านายกซะอีก เป็นดาราหน้าหนึ่งบนหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ข่าวประโคมว่ามันมีคาถาอาคม ฆ่าไม่ตาย หายตัวได้” แม้ตี๋ใหญ่จะอยู่บนจอโทรทัศน์มาแล้วหลายเวอร์ชัน แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เพราะมันไม่ใช่แค่การไล่ล่าบ้าระห่ำ เสียงปืนกระหน่ำจากตำรวจ และการตีตราว่าเขาเป็นอาชญากร 

มันคือการบอกเล่าวิถีมนุษย์คนหนึ่งที่เลือกเส้นทางบิดเพี้ยนกว่าใครอื่น ทั้งการพิสูจน์ให้เห็นว่าสัจจะนั้นมีในหมู่โจร

‘อาโป – ณัฐวิญญ์ วัฒนกิติพัฒน์’ เป็นผู้ถูกเลือกให้ถือปืนทิ้งระเบิด เขาไม่ได้รู้จักตี๋ใหญ่อย่างลึกซึ้งมาก่อน แต่เคยเห็นรูปหนุ่มตาขีดขึ้นป้ายอยู่หลังรถบรรทุก 

‘โมสต์ – วิศรุต หิมรัตน์’ เป็นเพื่อนร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่คอยซับเลือดระวังหลัง 

และผู้ยืนอยู่อีกฟากฝั่งของอุดมการณ์อาชญากร ‘โจ๊ก – อัครินทร์ อัครนิธิเมธรัฐ’ ที่ต้องแสดงความมุทะลุในแววตาว่าเขาจะเป็นผู้จับตี๋ใหญ่มาใส่กุญแจมือให้ได้ แม้ว่ากองตำรวจทั้งหลายจะหวาดหวั่นก็ตาม

ขณะนี้ เรากำลังต่อคำกับสามนักแสดงเบื้องหน้าที่มาในมาดขรึมเหมือนหลุดออกมาจากภาพยนตร์ 

เชื่อว่าตี๋ใหญ่มีคาถาอาคมจริงไหม

อาโป : ก็เชื่อว่าเขามีนะ เพราะคนเราเดินทางได้ด้วยกำลังใจ กำลังใจก็มาจากความรัก ความเชื่อ ความศรัทธาต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง คิดว่ามันนำพาเขาไปเหมือนกัน

โจ๊ก : คิดว่าเขามีนะ แต่จะได้ผลไม่ได้ผลก็อีกเรื่องหนึ่ง ต้องขึ้นอยู่กับคนใช้

โมสต์ : คาถานั้นทำงานอย่างไรผมไม่แน่ใจนะ แต่เขาคงมีความเชื่อในศาสตร์นี้จนมันขับเคลื่อนเขาให้ไปไกลได้

หลังจากรู้จักตี๋ใหญ่แล้ว คิดว่าเขาเป็นคนน่าคบไหม

อาโป : ถ้าในมุมมองของเพื่อน โปว่าเขาน่าคบมาก เขาเป็นคนที่รักพวกพ้อง หนักแน่น เด็ดเดี่ยว แต่ถ้าพูดในแง่ของอาชีพเขาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง 

โมสต์ : อาจจะยัง (หัวเราะ) เพราะเขาค่อนข้างมุทะลุ

โจ๊ก : คบได้แต่คงไม่ได้ไปปล้นด้วยนะ 

ตัวละครที่พวกคุณได้รับต่างจากเวอร์ชันที่เคยมีอย่างไร

โจ๊ก : พี่อุ๋ยให้ผมแสดงเป็นตัวละครสารวัตรจักรรัตน์ จากบทที่เคยได้รับเกี่ยวกับตำรวจก็น้อย เป็นการเปลี่ยนบทบาทที่เอนจอยนะ ตามสันดานผมก็ชอบไปคุยหน้ากอง อาจจะไม่ได้ไปดูข้อมูลอะไรลึกมาก

โมสต์ : ผมคิดว่าตัวละครนี้น่าจะมาจากจินตนาการก็เลยไม่ได้ไปหาอะไรเปรียบเทียบ เพราะเวอร์ชันก่อนของตี๋ใหญ่จะไม่ได้เล่าถึงพาร์ตเนอร์เขาว่าคนนั้นเป็นใคร 

อาโป : ผมพยายามเกาะบทในเวอร์ชันที่ตัวเองทำงานให้ได้มากที่สุด แล้วค่อยไปขยายจากคนใกล้ตัวเขาจริงๆ ว่ามีมุมมองต่อตี๋ใหญ่อย่างไร ผมสนใจบทนี้มาก เพราะไม่เคยได้รับบทของคาแรกเตอร์ที่เขามีตัวตนจริงๆ เหมือนเราจะรู้จุดเริ่มต้นและจุดจบของเขา แต่จุดตรงกลางที่แชลเลนจ์คือจะสื่อสารอย่างไรให้ผู้ชมเข้าใจในมุมใหม่ แล้วก็เป็นมุมเดียวกันกับผู้กำกับ ต้องศึกษาเยอะๆ ว่าคนรอบตัวมีมุมมองเกี่ยวกับเขาอย่างไร ในหนึ่งวันเขาทำอะไร

ทำการบ้านกับตัวละครนี้ต่างจากตัวละครอื่นที่ผ่านมาไหม

โจ๊ก : ผมพยายามตีความหลายอย่าง เพราะเป็นงานกลุ่มไม่ใช่งานเดี่ยว พยายามคิดว่าเรื่องราวก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง ในตอนนี้ หลังจากนี้จะเป็นอย่างไร

โมสต์ : ผมต้องหาให้เจอว่าตัวละคร ‘ฤกษ์’ เขามีฟังก์ชันอะไรสำหรับหนังเรื่องนี้ แล้วท้ายที่สุดความต้องการของเขาคืออะไร

อาโป : ผมทำเหมือนทุกเรื่องเลยคืออ้างอิงจากบท แล้วก็จินตนาการกลับไปว่าการที่คนๆ หนึ่งพูดจาแบบนี้ เขาเติบโตมาอย่างไร ได้รับการเลี้ยงดูอย่างไร วินาทีแรกที่เห็นโลกเขาจำมันอย่างไร อยู่ในสังคมแบบไหน ค่อยๆ ปูแบ็กกราวนด์ให้ตัวละคร แล้วก็ถามพี่อุ๋ยถึงมุมมองของเขา

เคมีการทำงานร่วมกันสามคนเป็นอย่างไรบ้าง

โจ๊ก : บทของผมกับตี๋ใหญ่ไม่ค่อยได้คุยกันเลย จะเฉี่ยวกันไปกันมา เจอหน้าเมื่อไรยิงกันอย่างเดียว แต่จะมีซีนกับฤกษ์ที่อารมณ์มันค่อนข้างกดดัน 

โมสต์ : ส่วนใหญ่ผมจะอยู่กับอาโปซะเยอะ ผมกับเขาจะช่วยกันหาทางในการแสดงไป แลกเปลี่ยนกันว่าน่าจะเป็นแบบนี้นะ

อาโป : ผมใช้วิธีคิดง่ายๆ ว่าถ้าเพื่อนกันโดยส่วนใหญ่แล้วเขาจะเป็นอย่างไร ก็คงพูดคุยกัน ถามไถ่ชีวิตกันให้มันใกล้เคียงกับสิ่งที่ตัวละครทำมากที่สุด โมสต์ก็น่ารักมาก เขาช่วยให้ผมจินตนาการต่อไปได้ถึงความสัมพันธ์ของฤกษ์และตี๋ใหญ่

นอกบทอาโปเป็นคนเอนเตอร์เทนคนอื่นไหม

อาโป : ก็เอนเตอร์เทนทั้งตัวเองและหลายคนนะ โปเอนเตอร์เทนโมสต์ด้วย แต่มีหลายครั้งที่โมสต์จะโอ๊ย! อย่าเพิ่งเล่นได้ไหม ต้องทำสมาธิกับซีนแล้ว (หัวเราะ) โปอยากให้มูดมันฟีลกู๊ดเฉยๆ แหละ

อีกสองคนเป็นอินโทรเวิร์ตมากกว่าเหรอ

โจ๊ก : แล้วแต่สถานการณ์ (หัวเราะ) 

โมสต์ : ตัวละครในเรื่องนี้เป็นตัวละครที่เจออะไรหนักมาก ต้องคิดเยอะมากเลย 

โจ๊ก : มันมีโมเมนต์ที่จำเป็นต้องอยู่คนเดียวบ่อย 

โมสต์ : แต่มันก็ถูกต้องแล้วนะ ตามเส้นเรื่องที่เป็น ตัวละครก็ควรจะห่างๆ กันหน่อย 

เครียดแล้วจัดการอย่างไร

โจ๊ก : จริงๆ แล้วตัวละครผมไม่เครียด เพราะเป็นตำรวจก็คิดแค่ว่าทำอย่างไรถึงจะจับผู้ร้ายได้

โมสต์ : ผมพยายามทำการบ้าน ตีความให้มันเสร็จ จะได้ไม่ต้องคิดวนไปวนมาหรือคิดล่วงหน้า ต้องทำทุกอย่างให้มันเคลียร์

อาโป : อาโปแค่ต้องเดินไปหาที่เงียบๆ 

บทบาทที่ได้รับช่วยเปิดมุมมองการแสดงใหม่อะไรให้พวกคุณไหม

โจ๊ก : คงเป็นการทำงานร่วมกับพี่อุ๋ยอย่างจริงจัง แล้วก็ได้ทำงานกับน้องๆ ถึงจะไม่ค่อยได้เจอกัน แต่โดยภาพรวมก็ได้เห็นพวกเขาเล่น ได้แชร์ความคิดกับผู้กำกับ

โมสต์ : น่าจะเป็นการทำงานที่ต้องรับผิดชอบเยอะที่สุดแล้ว (หัวเราะ) เพราะบทบาทเราเยอะแล้วก็เอกซ์ตรีม ต้องเรียนรู้การจัดการความเครียด ตรงไหนไม่เคลียร์ต้องจัดการให้เรียบร้อย ด้วยระยะเวลาถ่ายทำที่มันยาวนาน อะไรที่ยังค้างไว้ก็จะทำให้เครียดยาวนานเหมือนกัน

อาโป : สำหรับโปคือการได้เห็นการเป็นหัวเรือของผู้กำกับ เขาทำให้ทุกคนรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย มีวิธีการพูดนุ่มนวล นี่คือคนที่มีประสบการณ์สูงและโปรเฟสชันนอลจนพาให้ทุกคนไปถึงเป้าหมายเดียวกันได้ ในการจัดการอารมณ์ตัวเองจะคล้ายโมสต์ เพราะโปต้องใส่วิกตลอดเรื่อง โปขี้ร้อนมาก เป็นคนเหงื่อออกเยอะ ต้องรีเซ็ตอารมณ์ให้ไวด้วยความที่ถ่ายกล้องเดียว ถ่ายแค่ 12 ชั่วโมงในวันที่จำกัด คิวแต่ละคนได้แค่นั้นจริงๆ แต่ละวันในการทำงานทุกอย่างก็ต้องเร็ว 

นี่นับเป็นภาพยนตร์ที่ทำให้โมสต์เครียดที่สุดหรือเปล่า

โมสต์ : อืม จะว่าอย่างนั้นก็ได้

แล้วโจ๊กประสบปัญหาแบบอาโปไหม เพราะต้องใส่ชุดตำรวจที่แนบไปกับตัว

โจ๊ก : เหมือนกันเลยครับ ผมเป็นคนเหงื่อออกเยอะมาก เยอะแบบเยอะเหี้ยๆ ไม่รู้เป็นเหี้ยอะไร (หัวเราะ) ต้องใส่เสื้อแขนยาว มีแจ็กเก็ตอีกตัว แบกปืนอีก แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดีนะ

ตัวละครมีนิสัยอะไรที่คล้ายกับเราบ้างหรือเปล่า

โจ๊ก : โอโห! ไม่มีเลย (หัวเราะ)

โมสต์ : ของผมคิดว่ามีดีกว่า (หัวเราะ) แต่ก็ยากอยู่ น่าจะเป็นเรื่องการวางแผนนะ ถ้าชีวิตจริงของผมมีอะไรที่ไม่เป็นไปตามแผนจะหงุดหงิดมาก เสียทรง ทุกอย่างจะต้องเป็นไปตามที่วางกันไว้ อย่าให้เกิดแบบนี้ขึ้นอีก ไม่อย่างนั้นฉิบหาย

อาโป : ความรักพวกพ้องและเด็ดเดี่ยวในการตัดสินใจ ความทุ่มเทจริงจังในการทำอะไรสักอย่าง

เล่นเป็นคนดีหรือคนเลวยากกว่ากัน

โจ๊ก : สำหรับผมอยู่ที่บริบท

โมสต์ : ผมว่ายากทั้งสอง เวลาได้รับงานอะไรที่ต้องเป็นคนดีก็ต้องพยายามไม่ให้เห็นด้านเลวเลย ต้องย่อยให้คนดูเห็นความเป็นมนุษย์ทั่วไปให้ได้

อาโป : โปเล่นเป็นคนดียาก 

ฉากไหนที่แอดวานซ์ที่สุดสำหรับเรา

โจ๊ก : เลเยอร์ของผมมันเป็นแค่การได้รับคำสั่งและตามจับ แต่ซีนที่ยากคือซีนใหญ่ที่ต้องใช้คนเยอะแล้วเราต้องออกคำสั่ง มีหลายคิว แล้วก็ซีนที่เล่นกับโมสต์ที่ต้องเค้นเอาคำตอบจากเขา

โมสต์ : ฉากที่เป็นความสัมพันธ์กับแม่ เพราะมันถูกกล่าวถึงในเรื่องน้อยมาก แทบจะไม่มีเชื้อมาก่อนเลย เราต้องสร้างขึ้นมาเอง

อาโป : สภาพแวดล้อมตอนถ่ายทำครับ (หัวเราะ) เวลาที่ต้องสู้กับสภาพอากาศแล้วขี้ร้อนจะทำให้เกิดความเครียดอัตโนมัติ เพราะตัวละครไม่ได้หงุดหงิด แต่เป็นอาโปที่หงุดหงิด

อย่างอุณหภูมิในห้องนี้โอเคใช่ไหม

อาโป : (หัวเราะ) อันนี้โอเคครับ ดีเลยๆ 

ตี๋ใหญ่มีอะไรที่น่าจดจำมากกว่าการเป็นอาชญากรไหม

โจ๊ก : ผมว่าเขาเป็นคนมีเสน่ห์ เป็นคนรักเพื่อน คนเราเกิดมามีสังคมมีเพื่อน พื้นฐานของการรักเพื่อนเป็นเรื่องที่ดี

โมสต์ : น่าจะเป็นแฟชันนะ ตี๋ใหญ่เขาค่อนข้างช่างเลือกเรื่องเสื้อผ้าอาภรณ์ 

อาโป : ผมว่าเขาเป็นคนหนักแน่นเด็ดเดี่ยวในทุกสิ่งที่เขาทำ มันทำให้เขามีความเซ็กซี่

สิ่งที่อยากให้คนดูคิดตามหลังดูตี๋ใหญ่คืออะไร

โจ๊ก : ก็ลองไปดูกันว่าเวอร์ชันใหม่จะเป็นอย่างไร ผมว่ามันก็คือหนังเรื่องหนึ่งที่เอนเตอร์เทนคนได้ ไม่อยากให้คิดเยอะหรือคิดมาก ลองไม่คิดอะไรเลยแล้วก็ดูดีกว่า

โมสต์ : คนดูจะได้เห็นแง่มุมในชีวิตของตี๋ใหญ่ว่าเขาใช้ชีวิตอย่างไร อาจจะเข้าใจว่าตี๋ใหญ่ไม่ใช่ปีศาจร้าย เขาเป็นแค่คนคนหนึ่ง หรืออาจจะเป็นปีศาจร้ายที่อยู่ในตัวตำรวจเองก็ได้ 

อาโป : ตัวละครจะโชว์ให้ดูว่าถ้าคุณทำแบบซ้ายก็จะได้ซ้าย ทำแบบขวาก็จะได้อีกแบบหนึ่ง การตัดสินใจขึ้นอยู่กับวิจารณญาณ คุณอยากจะเป็นแบบไหนก็ลองดู 

เรียกคนดูตามประสาตัวละครเราหน่อย

จักรรัตน์ : ไม่ยากเลยครับ คุณมีเน็ตฟลิกซ์แล้วจะเข้าไปดูกี่รอบก็ได้

ฤกษ์ : ฉิบหายแล้ว (หัวเราะ) นี่จะเป็นเวลาสองชั่วโมงที่มีค่าที่สุดในชีวิตคุณก็เป็นได้นะครับ ลองเปิดหนังเรื่องนี้ดู เวอร์ไปป่าววะ! 

ตี๋ใหญ่ : ถ้าอยากได้ความมันแค่เปิดเน็ตฟลิกซ์ขึ้นมา แล้วพิมพ์ว่า ‘ตี๋ใหญ่ Born to be bad’ ผมเชื่อว่าพวกคุณมีเมมเบอร์อยู่แล้ว 

โจ๊ก : ดูได้ตั้ง 190 ประเทศ แล้วก็ปลี่ยนภาษาได้ด้วย

อาโป : ถ้าคุณอยากเห็นตี๋ใหญ่พูด Espalnol นะ (หัวเราะ) 
13 พฤศจิกายนนี้ ประกาศจับตี๋ใหญ่พร้อมกัน ที่ Netflix เท่านั้น

The post ต่อคำตัวละคร ‘ตี๋ใหญ่ ฤกษ์ดาวโจร’ หนุ่มตาตี่มือถือปืน นักปล้นบรรพกาล appeared first on a day magazine.

]]> เมื่อเกิดการสั่นไหวย่อมมีการล่มสลาย ขยายร่องรอยร้าวรานใน ‘TEDxBangkok 2025’ https://adaymagazine.com/tedxbangkok-2025-through-the-cracks/ Wed, 29 Oct 2025 08:00:00 +0000 https://adaymagazine.com/?p=183666 วันศุกร์ 27 มีนาคม 2568  เป็นวันหยุดธรรมดาที่หลายเท้าประปรายอยู่ตามท้องถนน หลายร่างนอนแหมะอยู่บนเตียงใต้เพดานของคอนโดสูง ฟังดูเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนอย่างทุกวัน แต่ในวันนั้นเอง จู่ๆ โคมไฟเหนือหัวดันแกว่งไกวเหมือนจะตกลงมา แก้วน้ำสั่นไหวราวกำลังแตกออกเป็นเสี่ยง พ่วงด้วยอาการวิงเวียนศีรษะ มันเกิดอะไรขึ้น! โลกโซเชียลและข่าวสดในโทรทัศน์ต้องรู้คำตอบแน่ และคำตอบนั้นยืนยันว่ากำลังเกิดเหตุแผ่นดินไหว อาจไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดแผ่นดินไหว แต่เป็นครั้งแรกที่เราต่างรู้สึกกับแผ่นดินไหว ด้วยแรงสั่นสะเทือนไม่ต่ำกว่า 7.4 แมกนิจูด  รอยเลื่อนถูกทิ้งบนพื้นดิน รอยร้าวถูกทิ้งในใจ  ด้วยเพราะตึกสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินหลังใหม่พังถล่มท่ามกลางตึกอื่นที่สูงลิ่วกว่า ผนังบ้านและคอนโดร่อนออกเป็นแผ่น โรงพยาบาลหามผู้ป่วยฉุกเฉินออกนอกอาคารกันจ้าละหวั่น เรารักตัวกลัวตายหวาดระแวงถึงวันข้างหน้า หวั่นใจจนไม่กล้าหลับตาลง ทั้งอยู่กับคำถามเป็นร้อยพันถึงโครงสร้างว่าเรากำลังอยู่ในที่ปลอดภัยจริงหรือเปล่า  แม้เหตุการณ์แผ่นดินไหวในความทรงจำเริ่มจางลง เมื่อย่างเข้าสู่เดือนตุลาคมที่หอบเอาลมหนาวและการเริ่มต้นใหม่มาให้ แต่เวที ‘TEDxBangkok 2025 Through The Cracks ผ่านรอยร้าว’ อยากพาเราหวนกลับไปในวันนั้นอีกครั้ง เพื่อให้เห็นรอยแตกระแหงในใจอย่างแจ่มแจ้ง เห็นความเจ็บปวดที่ไม่ได้เกิดจากภัยพิบัติเพียงอย่างเดียว แต่จากทุกสิ่งที่กระทำชำเราให้ไม่อาจก้าวเดินต่อได้เต็มสองเท้า   “ลมพัดแผ่วเบาเราจะรู้สึกดี แต่ลมพัดแรงเข้าเรากลับรู้สึกตื่นตระหนก ปากเรียกมันว่าภัยพิบัติ ทั้งที่จริงแล้ว การเกิดแผ่นดินไหวเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ มันแสดงว่าโลกยังมีชีวิตอยู่ โลกกำลังดำเนินชีวิตเหมือนพวกเรา”  ถ้อยคำจากนักธรณีวิทยา ‘อาจารย์เอก – ดร.สันติ ภัยหลบลี้’ ถึงเขาไม่ได้มายืนอยู่บนเวทีตัวเป็นๆ แต่แค่ภาพเคลื่อนไหวผ่านจอโปรเจกเตอร์และความรู้ที่เขามีอยู่ก็ทรงพลังมากพอแก่ผู้ฟังแล้ว […]

The post เมื่อเกิดการสั่นไหวย่อมมีการล่มสลาย ขยายร่องรอยร้าวรานใน ‘TEDxBangkok 2025’ appeared first on a day magazine.

]]> วันศุกร์ 27 มีนาคม 2568 

เป็นวันหยุดธรรมดาที่หลายเท้าประปรายอยู่ตามท้องถนน หลายร่างนอนแหมะอยู่บนเตียงใต้เพดานของคอนโดสูง ฟังดูเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนอย่างทุกวัน แต่ในวันนั้นเอง จู่ๆ โคมไฟเหนือหัวดันแกว่งไกวเหมือนจะตกลงมา แก้วน้ำสั่นไหวราวกำลังแตกออกเป็นเสี่ยง พ่วงด้วยอาการวิงเวียนศีรษะ

มันเกิดอะไรขึ้น!

โลกโซเชียลและข่าวสดในโทรทัศน์ต้องรู้คำตอบแน่ และคำตอบนั้นยืนยันว่ากำลังเกิดเหตุแผ่นดินไหว อาจไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดแผ่นดินไหว แต่เป็นครั้งแรกที่เราต่างรู้สึกกับแผ่นดินไหว ด้วยแรงสั่นสะเทือนไม่ต่ำกว่า 7.4 แมกนิจูด 

รอยเลื่อนถูกทิ้งบนพื้นดิน รอยร้าวถูกทิ้งในใจ 

ด้วยเพราะตึกสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินหลังใหม่พังถล่มท่ามกลางตึกอื่นที่สูงลิ่วกว่า ผนังบ้านและคอนโดร่อนออกเป็นแผ่น โรงพยาบาลหามผู้ป่วยฉุกเฉินออกนอกอาคารกันจ้าละหวั่น เรารักตัวกลัวตายหวาดระแวงถึงวันข้างหน้า หวั่นใจจนไม่กล้าหลับตาลง ทั้งอยู่กับคำถามเป็นร้อยพันถึงโครงสร้างว่าเรากำลังอยู่ในที่ปลอดภัยจริงหรือเปล่า 

แม้เหตุการณ์แผ่นดินไหวในความทรงจำเริ่มจางลง เมื่อย่างเข้าสู่เดือนตุลาคมที่หอบเอาลมหนาวและการเริ่มต้นใหม่มาให้ แต่เวที ‘TEDxBangkok 2025 Through The Cracks ผ่านรอยร้าว’ อยากพาเราหวนกลับไปในวันนั้นอีกครั้ง เพื่อให้เห็นรอยแตกระแหงในใจอย่างแจ่มแจ้ง เห็นความเจ็บปวดที่ไม่ได้เกิดจากภัยพิบัติเพียงอย่างเดียว แต่จากทุกสิ่งที่กระทำชำเราให้ไม่อาจก้าวเดินต่อได้เต็มสองเท้า  

“ลมพัดแผ่วเบาเราจะรู้สึกดี แต่ลมพัดแรงเข้าเรากลับรู้สึกตื่นตระหนก ปากเรียกมันว่าภัยพิบัติ ทั้งที่จริงแล้ว การเกิดแผ่นดินไหวเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ มันแสดงว่าโลกยังมีชีวิตอยู่ โลกกำลังดำเนินชีวิตเหมือนพวกเรา” 

ถ้อยคำจากนักธรณีวิทยา ‘อาจารย์เอก – ดร.สันติ ภัยหลบลี้’ ถึงเขาไม่ได้มายืนอยู่บนเวทีตัวเป็นๆ แต่แค่ภาพเคลื่อนไหวผ่านจอโปรเจกเตอร์และความรู้ที่เขามีอยู่ก็ทรงพลังมากพอแก่ผู้ฟังแล้ว การที่อาจารย์เอกขึ้นเป็นสปีกเกอร์คนแรก เหมือนเป็นปฐมบทแห่งการปลอบประโลมว่าละทิ้งความกลัวที่ผ่านมาลงเถอะ แผ่นดินไหวไม่ได้มีไว้เพื่อให้เราหนี แต่มีไว้เพื่อให้เราทำตัวเข้มแข็ง ภัยพิบัติพรรค์นี้เหมือนพุดดิ้งที่โยกเยกเด้งดึ๋งอยู่ในกล่องเท่านั้น และไม่มีรอยเลื่อนไหนที่ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษหรอก ไปทำมาหากินต่อเสีย

ความเจ๋งคือการนำ Dance Performance ผสมเข้ากับการเล่าเรื่องวิชาการจ๋าๆ คราวอาจารย์กล่าวถึงแมกมาใต้ชั้นโลก ขบวนก็จะแปรแถวบิดพลิ้วไปตามประโยคทำให้ผู้ฟังไม่นั่งตาปรือ ทั้งกลับสนใจใคร่รู้มากกว่า

สปีกเกอร์คนที่สองมาในชุดพะรุงพะรัง เขาคาดเครื่องไม้เครื่องมือไว้รอบเอว มือขวาแบกกล้องตัวใหญ่ติดไมค์ สวมเสื้อยืดเกือบรัดตัว ทั้งรองเท้าบูทดูทะมัดทะแมง ก่อนจะพูดว่าทั้งหมดบนร่างกายคือออฟฟิศหนักอึ้งถึง 25 กิโล เขาเป็นนักถ่ายสารคดี เขาคือ ‘สิงห์ – วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล’ ผู้เล่าเรื่องสงครามผ่านเลนส์ พร้อมกับคำถามหนึ่งมาโดยตลอด “ทำไมเราไม่หยุดเข่นฆ่ากันสักที” 

สิงห์ว่าคำตอบหาได้จากเลนส์ทั้งหมดที่เขามีอยู่ 

เลนส์ 85 MM เป็นเลนส์โคลสอัปที่ทำให้เห็นความรู้สึกดิบที่สุดของมนุษย์ ยิ่งซูมใกล้ ยิ่งทวีความกลัวและเกลียดชังในดวงตา

เลนส์ 50 MM เป็นเลนส์พอร์เทรตที่เมื่อจ่อเห็นร่างกายครึ่งหนึ่งจะค้นพบว่าลึกๆ แล้ว มนุษย์ต้องการสงครามเพื่อบ่งบอกถึงความยิ่งใหญ่ว่าตนเป็นใคร

เลนส์ 35 MM เป็นเลนส์ที่สิงห์ชอบที่สุด การมองผ่านเลนส์นี้ทำให้รู้สึกราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในสถานการณ์นั้นด้วยมุมมองที่ใกล้เคียงกับสายตาคน

เลนส์ 24 MM เป็นเลนส์เปิดโลกกว้างให้เห็นสถานที่โดยรอบจนมนุษย์เหลือตัวกระจ้อย และสุดท้ายคือโดรนที่เขาให้นิยามว่าเป็นดัง God’s eyes เพราะเมื่อมองจากฟ้าลงมายังพื้นแล้ว สงครามก็เป็นแค่วัฏจักรหนึ่งเท่านั้น 

ก่อนลงเวทีไป สิงห์ทิ้งคำถามที่มีคำตอบอยู่ในตัวมันเองต่อผู้ฟัง “มนุษย์เราเป็นสัตว์ประเสริฐจริงหรือเปล่า”

สปีกเกอร์คนที่สาม ‘ลาดิด – ณชนก ยุวภูมิ’ เธอเคยเป็นนักศึกษาแพทย์ที่รู้ตัวเองดีว่าไม่อยากถือมีดผ่าตัด จนท้ายที่สุดตัดสินใจบอกลาตึกคณะหลังจากเรียนได้นานถึง 5 ปี พร้อมกับบอกลาความคาดหวังของครอบครัว มือของเธอเลือกถือปากกาแทน ลาดิดกลายเป็นนักเขียนวรรณกรรมที่ใครก็มองว่าโคตรจะเฟียซ แต่เบื้องหลังแล้ว เธอเป็นนักเขียนที่ขยำดราฟต์ทิ้งไปไม่รู้กี่แผ่น 

ทั้งยอมรับบนเวทีอย่างใจกล้าว่ารอยร้าวของเธอคือความขี้อิจฉา เธอตาร้อนทุกครั้งที่ผู้ร่วมอาชีพออกหนังสือได้หลายเล่มต่อปี การเป็นอิสระจากคณะแพทย์กลับกลายเป็นกรงขังให้รู้ซึ้งถึงความรวดร้าว 

“ดราฟต์ชีวิตในปัจจุบันใช่สิ่งที่ต้องการไหม ถ้าไม่ใช่ อย่างนั้นลองมาทิ้งดราฟต์กันไหม แล้วมาเริ่มต้นเขียนดราฟต์ชีวิตชิ้นใหม่กัน” 

และในประโยคสุดท้ายของลาดิด อาจเป็นวิธีสุดท้ายที่ทำให้เธอค้นพบว่าจะรักษารอยร้าวของตัวเองได้อย่างไร  

ผ่านจากมือจับปากกาของนักเขียนก็เป็นมือจับไมค์ของนักร้องอย่าง ‘ปั๊บ – พัฒน์ชัย ภักดีสู่สุข’ ผู้รู้สึกเป็นคนแปลกหน้าในร่างตัวเอง เขาตั้งคำถามมากโขถึงวิถีนักร้องและการเดินบนความมีชื่อเสียง พลังของปั๊บเหือดหายไปกับการเอนเตอร์เทนคนอื่นต่อเนื่องกว่ายี่สิบปี คำบ่นของเขาดูเหมือนจะไม่รักในอาชีพ แต่เปล่าเลย เมื่อเกิดโรคระบาดที่พัดคอนเสิร์ตให้หายไป ปั๊บรู้สึกว่างเปล่า โหวงเหวง เพราะไม่เคยอยู่อย่างไร้เสียงดนตรี เขาถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าต้องการอะไร อยากทำอะไร และกำลังเป็นใคร 

กระทั่งปั๊บได้ตั้งใจมองปัจจุบันขณะ เขามองเห็นภรรยา ต้นไม้ที่อยู่รอบ บ้านที่กำลังอาศัย และเห็นไปถึงชีวิตที่แท้จริงของตัวเอง เมื่อเด็กคนหนึ่งในตู้อบบีบนิ้วเขาเบาๆ แม้จะยังพูดไม่ได้ แต่แน่ใจได้เลย เด็กน้อยกำลังเปล่งเสียงคำว่าพ่อ

ทั้งยังมีสปีกเกอร์อีกหลายคนที่เดินขึ้นเวที เช่น ผู้กำกับภาพยนตร์ ‘ไก่ – ณฐพล บุญประกอบ’ นักอาชญาวิทยา ‘ดร.ตฤณห์ โพธิ์รักษา’ นักศิลปะบำบัด ‘ออม – ณัชนาถ กระแสร์ชล’ พวกเขาต่างก็มาเพื่อเปิดรอยร้าวให้เห็นถึงความสะบักสะบอมจากบาดแผลของตัวเอง เช่นเดียวกับคนที่นั่งฟังในห้องโถง 

และงาน ‘TEDxBangkok 2025’ คราวนี้ไม่ได้จบแค่บนเวที แต่ยังมีโซนให้ผู้คนได้ออกสำรวจตัวเอง ร่วมกันแบ่งปันผ่านโพสต์อิตว่ารอยร้าวที่ปรากฏนั้นทำให้ได้ค้นพบอะไร เราเห็นกระดาษจำนวนมากปะติดอยู่ ทั้งหมดล้วนอ่านแล้วกินใจ

“ถึงจะแย่จะร้าย แต่สุดท้ายมันจะหายเอง”

“เป็นทางผ่านที่ต้องเจอ แล้วจะผ่านมันไปได้นะคนเก่ง”

“อยากทำอะไรให้รีบทำ สิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา”

สารภาพว่ามีอยู่หนึ่งใบที่ยกยอเป็นพิเศษ “รอยร้าวคือองค์ประกอบของตัวเรา” สั้นน้อยนิดแต่อ่านแล้วก็พยักหน้ายิ้มตาม

ทั้งหมดนี้ ไม่ได้ให้บทสรุปว่าเรายังคงเจ็บปวดอยู่ มันเป็นบทสรุปที่ว่าเราต่างผ่านพ้นมาได้แล้วไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม 

ทุกรอยร้าวไม่ได้ทิ้งไว้ซึ่งความทรมานหรอก หากมองให้ดีจะเห็นว่ามันทิ้งรูเล็กๆ พอให้แสงสว่างเล็ดลอดออกมาเสมอ 

แล้วผู้อ่านมองเห็นอะไร Through The Cracks ของตัวเองบ้างหรือเปล่า

The post เมื่อเกิดการสั่นไหวย่อมมีการล่มสลาย ขยายร่องรอยร้าวรานใน ‘TEDxBangkok 2025’ appeared first on a day magazine.

]]>