นี่คือแบรนด์ Standard Archives ของ กานต์ กุลอรรฆย์ ที่ไม่เพียงอยากทำเสื้อผ้าที่สวย คุณภาพดี และใส่ได้นานๆ เขายังต้องการสื่อสารเรื่องแฟชั่นยั่งยืนผ่านเส้นสายลายผ้าอีกด้วย

พูดง่ายๆ วิธีการของเขาคือการใช้เศษด้ายเหลือใช้ในโรงงานของที่บ้านมาทอเป็นผืนผ้าที่ดูไม่ออกว่าทำจากของเหลือ ก่อนนำไปตัดเย็บเป็นเสื้อผ้าและทำโปรดักต์อื่นๆ ช่วยลดขยะให้โลกไปในตัว มากไปกว่านั้น กานต์ยังเน้นให้เสื้อผ้าของเขามีความเรียบง่ายเพื่อให้ใส่ซ้ำได้เรื่อยๆ จะได้ไม่ต้องรีบซื้อ รีบใส่ตามเทรนด์ ก่อนทิ้งให้เป็นขยะก้นตู้เสื้อผ้าเมื่อแวดวงแฟชั่นหันไปฮิตเสื้อผ้าแบบใหม่ๆ ต่อไป

ระหว่างนั่งคุยกับ กานต์บอกเราว่าแบรนด์ของเขาเกิดขึ้นจากคำว่า Standard ที่แปลว่ามาตรฐาน และ Archive ที่แปลว่าการบันทึก เพื่อให้แบรนด์ทำหน้าที่เป็นบทบันทึกแห่งยุคสมัย ช่วงเวลาที่บางคนไม่ได้โหยหาแฟชั่นที่น่าตื่นตาตื่นใจ แต่สนใจแฟชั่นที่ยั่งยืน

ในวันที่โลกหมุนไปอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าแบบใหม่ๆ หมุนวนเข้ามาในตลาดมากขึ้นเรื่อยๆ อะไรที่ทำให้ชายหนุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นมาทำแบรนด์เสื้อผ้าที่เชื่อมั่นในความยั่งยืนและใส่ได้นาน มากกว่าจะกระตุ้นให้คนซื้อเสื้อผ้าของเขาอยู่บ่อยๆ

กานต์รอเราอยู่พร้อมคำตอบ

ลองแล้วรู้

เพราะมีต้นทุนเป็นโรงงานผลิตเสื้อผ้าของครอบครัว กานต์จึงตั้งใจเสริมต่อธุรกิจให้เข้มแข็งยิ่งขึ้นด้วยการศึกษาและสั่งสมประสบการณ์สาขาต่างๆ ตั้งแต่การบัญชี กราฟิกดีไซน์ ไปจนถึงการตัดเย็บเสื้อผ้าจากออสเตรเลีย นอกจากนี้ ก่อนกลับเมืองไทย กานต์ยังลงมือเก็บเกี่ยวประสบการณ์ทำงานเป็นผู้ช่วยนักออกแบบแฟชั่นอีกด้วย

เมื่อกลับมารับช่วงต่อที่โรงงานผลิตครบวงจรของที่บ้าน ซึ่งครอบคลุมตั้งแต่โรงพิมพ์ผ้า โรงทอ และโรงตัดเย็บ สิ่งที่กานต์เห็นจึงเป็นสารพัดของเหลือหลากหลายรูปแบบของอุตสาหกรรมแฟชั่น ทั้งม้วนด้าย เศษด้าย สต็อกผ้า และเศษผ้านับตัน

แทนที่จะท้อถอย ปริมาณของเหลือที่ได้เห็นกลับกลายเป็นความท้าทายที่จุดประกายให้เขาเกิดคำถามว่า “เราจะจัดการของเหลือที่เห็นอย่างไร”

และนั่นเองคือที่มาของ Standard Archives

เริ่มแรกในปี 2017 กานต์นำเศษด้ายที่เหลือในโรงงานมาทอเป็นผืนผ้า และตัดเย็บเป็นเสื้อผ้าหน้าตาเรียบง่าย ก่อนจะเริ่มชักชวนคนรู้จักในแวดวงดีไซน์มาร่วมสนุกไปกับแบรนด์ของเขาด้วยกัน หนึ่งในนั้นคือ Studio Marketing Materials (SMM) ที่เขาชวนหนึ่งในผู้ก่อตั้งอย่างจารุตม์ จันทร์ประภานนท์ มาออกแบบลายผ้าจากด้ายที่เหลือในโรงงานซึ่งแต่ละสีที่มีจำนวนไม่เท่ากันนั้น เกิดเป็นผ้าที่มีสีแตกต่างกันออกไปเป็นเอกลักษณ์ ส่วนผ้าที่ได้ถูกนำมาแปรรูปเป็นสินค้าที่หลากหลายตั้งแต่ผ้าพันคอ เก้าอี้บีนแบ็ก ไปจนถึงช่องใส่นิตยสารบนโต๊ะ

นอกจากนี้ กานต์ยังจับมือกับศิลปินที่กำลังมาแรงไม่ว่าจะเป็น Nut.Dao, Bloody Hell Big Head หรือ juli baker and summer นำด้ายเหลือใช้มาผลิตเป็นผ้าลายกราฟิกด้วย

“ผมมองการออกแบบเป็นเรื่องสนุกเหมือนการเล่นเกม แก้ปัญหา ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้คือสินค้าชิ้นใหม่จากสิ่งที่เหลืออยู่ สิ่งที่เราไม่ได้หยิบมาใช้” กานต์ว่าอย่างนั้น

แม้จะฟังดูง่าย แค่นำด้ายเหลือใช้มาผลิตเป็นผ้าให้หมด แต่กระบวนการจริงๆ นั้นไม่ง่าย ด้วยปริมาณด้ายแต่ละสีที่ไม่ได้เหลืออยู่ในจำนวนที่เท่ากัน ดังนั้น บางครั้งเมื่อไม่มีสีที่ต้องการ วิธีแก้คือการนำด้ายสองสีมาทอรวมกันเหมือนการผสมสี เช่น ที่กานต์เคยทดลองทอด้ายสีน้ำเงินและเหลืองรวมกันให้ออกมาเป็นผ้าสีเขียวอมน้ำเงิน แต่เมื่อผ้าโดนดึงยืด ผ้าก็จะเผยสีเหลืองที่อยู่ข้างในออกมา กลายเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์ที่น้อยคนจะรู้ว่าเกิดจากข้อจำกัดมากกว่าความตั้งใจตั้งแต่ต้น

กานต์เล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่าความท้าทายกลายเป็นความสนุกในที่สุด เพราะผ้าที่ทอออกมาแต่ละชิ้นก็มีหน้าตาไม่เหมือนกัน โดยเฉพาะโปรเจกต์ที่เขาทำร่วมกับ Studio Marketing Materials

“เราเห็นตรงกันว่าผ้าที่ได้มาไม่เหมือนกันทั้งความยาวและสี เวลาเอาไปทำโปรดักต์ ต่อให้เป็นโปรดักต์เดียวกันก็ออกมาหน้าตาไม่เหมือนกันสักชิ้น ถ้ามองในแง่บวกก็ต้องเรียกว่าเป็นเสน่ห์ของงานแบบนี้”

ใส่ซ้ำ แล้วทำให้เก๋

กานต์เล่าต่อว่าหนึ่งในเป้าหมายหลักของแบรนด์คือการทำให้การใส่เสื้อผ้าซ้ำกลายเป็นความธรรมดา เช่นเดียวกับเวลาเรานึกภาพของสตีฟ จ็อบส์ ที่ใส่เสื้อคอเต่าสีดำยี่ห้อ ISSEY MIYAKE และกางเกงยีนส์ Levi’s แบบเดิมทุกครั้ง ซึ่งทำให้เขากับเพื่อนที่เรียนแฟชั่นด้วยกันนั่งถกเถียงเรื่องความสำคัญของเสื้อผ้าและแฟชั่นมาแล้ว

ทำไมสตีฟ จ็อบส์ ถึงตัดสินใจใส่เสื้อผ้าซ้ำ? เขาทำแบบนั้นเพราะอะไร? นี่คือแฟชั่นหรือไม่? เสื้อผ้าซ้ำๆ นั้น ‘เก๋’ หรือเปล่า? คือคำถามที่กานต์และเพื่อนๆ พากันหาคำตอบ

“เราต้องยอมรับว่าสิ่งที่เราทำคือความพยายามเปลี่ยนค่านิยมแฟชั่นกระแสหลัก ซึ่งให้ความสำคัญกับการใช้แล้วทิ้ง การเปลี่ยนแปลงที่เราพยายามสร้างอาจดูยากแต่ก็เป็นไปได้ด้วยความร่วมมือหลายๆ ด้าน ไม่ว่าจะจากวงการแฟชั่นของ นิตยสาร สไตลิสต์ ช่างภาพ นักเขียน หรือพีอาร์”

นอกจากผลิตเสื้อผ้า สิ่งที่ Standard Archives ทำจึงเป็นการเผยแพร่แนวคิดนี้ผ่านการทำแบรนดิ้งว่าการใส่เสื้อผ้าแบบเดิมซ้ำๆ คือความเท่และเหมาะสมกับสถานการณ์โลกตอนนี้ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนเริ่มหันมาตระหนักถึงการใช้ทรัพยากรในทุกมิติของการใช้ชีวิต

“ความเรียบง่ายอย่างเดียวไม่สามารถที่จะทำให้คนใส่เสื้อผ้าซ้ำๆ กันได้ เราเลยพยายามที่จะออกแบบเสื้อผ้าที่ช่วยแก้ปัญหาในชีวิตประจำวันให้คนได้ เพื่อให้ตอบโจทย์การใช้งานมากกว่าความสวยงามอย่างเดียว เช่น เลือกวัตถุดิบที่เหมาะกับสภาพอากาศและวิถีชีวิตของผู้ใส่ เมื่อเสื้อผ้าที่ผลิตออกมาลูกค้าสามารถใช้งานได้จริงและลงตัวกับชีวิต ผมเชื่อว่าพวกเขาจะลดความอยากในการซื้อของใหม่เอง”

Fashion VS. Anti-Fashion

ในช่วงที่กานต์ยังเป็นนักศึกษาด้านออกแบบแฟชั่น Tom Ford และ GUCCI คือชื่อของแบรนด์โปรดในดวงใจของกานต์ จนวันที่เขาได้รับโจทย์ให้ค้นคว้าเกี่ยวกับนักออกแบบฝั่งตะวันออก เขาจึงเริ่มต้นจากนักออกแบบชาวญี่ปุ่น ไม่ว่าจะเป็นแบรนด์ ISSEY MIYAKE, COMME des GARCONS หรือ YOHJI YAMAMOTO

แบรนด์เหล่านี้ทำให้เขาเข้าใจหลักการออกแบบที่เน้นความเรียบง่าย รวมถึงเริ่มตั้งคำถามถึงการใช้งานที่แท้จริงของเสื้อผ้า มากกว่าการเน้นที่ความสวยงามเป็นสำคัญ

“พอศึกษาแบรนด์เหล่านี้มากขึ้น เราก็ตั้งคำถามว่าความสำคัญจริงๆ ของเสื้อผ้าคืออะไร เสื้อผ้าต้องเน้นไปที่การใช้งานมากกว่าความสวยงาม การผลิตเสื้อผ้าหนึ่งตัวมีค่าใช้จ่ายมากมาย มีค่าขนส่ง ค่าออกแบบ ดังนั้นเราจึงไม่ควรซื้อเสื้อหนึ่งตัวมาเพื่อใส่ครั้งเดียว นั่นคือเหตุผลที่หน้าของเสื้อผ้าของ Standard Archives ดูเรียบง่ายแบบนี้ เพราะอยากให้มีการสื่อสารเรื่อง anti-fashion อยู่ด้วย”

ไม่เพียงแค่เสื้อผ้าและสินค้าแฟชั่น แต่กานต์ยังต่อยอดผลิตสินค้าไลฟ์สไตล์อื่นๆ ด้วย เช่น ภาชนะเซรามิก โต๊ะไม้สัก ผ้าพันคอ เก้าอี้บีนแบ็ก ครีมทามือ ไปจนถึงน้ำยาทำความสะอาด โดยผลิตภัณฑ์ทุกชิ้นออกแบบมาให้ใช้งานได้อย่างยาวนานและเสริมสร้างความยั่งยืนในด้านต่างๆ เช่น การหยิบไม้สักเหลือใช้มาเพิ่มมูลค่าด้วยการออกแบบและผลิตเป็นเฟอร์นิเจอร์หน้าตาเก๋ที่ใครๆ ก็อยากได้ หรือการร่วมมือกับโรงงานเซรามิกเบญจเมธาผลิตโปรดักต์เซรามิก เพื่อสนับสนุนธุรกิจชุมชนในปัตตานี

“เราอยากใช้สินค้าอย่างมีความคิด สิ่งที่เราทำจึงเป็นการรื้อค่านิยมและตั้งคำถามเกี่ยวกับการบริโภคว่าสินค้าที่ใช้ในชีวิตประจำวันต้องเป็นแบบนั้น แบบนี้เท่านั้นจริงๆ หรือเปล่า

“ความยั่งยืนเคยเป็นเหมือนเรื่องอนาคต แต่ในวันนี้ มันเป็นเรื่องของตอนนี้ ถ้าเราไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้แล้วยังบริโภคเหมือนอย่างที่เราทำมาใน 50 ปีที่ผ่านมา เราจะเจอปัญหาอย่างแน่นอน ความยั่งยืนจึงเป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องนึกถึง”

ภายใต้เส้นสายของผืนผ้าที่ทอขึ้นมาของ Standard Archives จึงเต็มไปด้วยเนื้อหาอันหนักแน่นที่พยายามบอกให้เรามองหาทางเลือกใหม่ที่ยั่งยืน

หากไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร ลองหยิบเสื้อผ้าของพวกเขาขึ้นมาใส่ซ้ำๆ ก็เป็นทางเลือกที่ดีเหมือนกัน

The post Standard Archives แบรนด์เสื้อผ้าจากเศษด้ายเหลือใช้ที่ตั้งใจเล่าเรื่องความยั่งยืน appeared first on a day magazine.

สำหรับบางคนที่ยังไม่ได้กระทำการมาริเอะ คนโดะ ตู้เสื้อผ้าตัวเองก็อาจจะตอบยาก หรือถ้าหากบางคนที่นิยมการใส่เสื้อผ้าสไตล์เดิมก็อาจจะตอบง่าย หรือบางคนที่ชอบช้อปเสื้อผ้าใหม่ทุกสิ้นเดือนก็บอกว่าไม่ต้องตอบก็ได้

อย่างนั้นขอถามเพิ่มเติม

หากหยิบเสื้อยืดสักหนึ่งตัวในตู้คุณ บอกกันหน่อยว่าเสื้อตัวนั้นใส่มาแล้วเป็นระยะเวลากี่ปี?

บางคนอาจใส่เสื้อยืดตัวเดิมซ้ำเกินจะนับรอบ หรือบางคนก็มีเดรสตัวโปรดที่ใส่นานทีปีหน การถาม-ตอบลักษณะนี้แท้จริงแล้วเป็นไปเพื่อสำรวจการใช้งานที่แท้จริงของเสื้อผ้า รวมถึงข้าวของเครื่องใช้อื่นๆ สอดคล้องกับหนึ่งคำสำคัญที่เราหลายคนได้ยินในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมาก็คือคำว่า ‘แฟชั่นยั่งยืน’ ซึ่งไม่ได้หมายถึงเสื้อยืดเส้นใยธรรมชาติออร์แกนิกทอโดยคุณยายช่างฝีมือเสมอไป แต่หมายถึงการใช้ซ้ำหรือสวมใส่เสื้อผ้าตัวหนึ่งนั้นให้คุ้มค่า ซื้อของที่มีคุณภาพและใช้งานซ้ำได้เป็นรายปี เพราะกว่าเสื้อผ้าสักชุดจะเดินทางมาถึงเรามีผู้คนมากมายที่ร่วมกันประกอบเส้นใยให้พร้อมสวมใส่ในแต่ละวัน

เมื่อเดือนสองเดือนที่ผ่านมา #WhoMadeMyClothes แฮชแท็กที่เกิดขึ้นเพื่อสร้างความตระหนักรู้เรื่องแฟชั่นในมุมกว้างกลายเป็นกระแสในโลกออนไลน์บ้านเรา และผู้อยู่เบื้องหลังการขับเคลื่อนแฮชแท็กนั้นคือ อุ้ง–กมลนาถ องค์วรรณดี ผู้ประสานงานเครือข่าย Fashion Revolution ประเทศไทย

อะไรทำให้เธอสนใจเรื่องแฟชั่นที่ไม่ฉาบฉวยและแฟชั่นจะเปลี่ยนโลกได้อย่างไร ให้เธอเล่าให้ฟัง

จุดเปลี่ยนจากป้ายยี่ห้อ

กมลนาถจบการศึกษาและสั่งสมประสบการณ์จากการฝึกงานและทำงานเกี่ยวกับแฟชั่นมาหลากหลาย จากเดิมที่เป็นนักออกแบบแฟชั่นในลักษณะของการวาดลวดลายเพื่อสั่งผลิตเป็นเสื้อผ้าจำนวนมาก สู่การไม่อาจต้านทานความหลงใหลส่วนตัวที่มีต่อกระบวนการผลิตที่ได้สัมผัสกับวัสดุต่างๆ ทุกขั้นตอน โดยเฉพาะกับสิ่งที่เรียกว่าความคิดสร้างสรรค์

“ตอนเด็กเราตั้งคำถามกับตัวเองว่าวิถีปฏิบัติของแฟชั่นที่เราชอบเป็นแบบไหน ระหว่างที่มีเวลาว่างก็เลยลองออกเดินทางไปยังพื้นที่ต่างๆ ในไทย พร้อมกับตอนนั้นเขียนบล็อก Vanilawalk เกี่ยวกับเรื่องผ้าและการท่องเที่ยว เลยออกเดินทางไปเที่ยวหมู่บ้านในไทยหลายที่ เพื่อเรียนรู้ว่าวิถีที่เขาทำในไทยจริงๆ เป็นอย่างไร ก็ไปเรียนย้อมคราม เรียนทอผ้า

“จากความรู้สึกส่วนตัวที่ชอบให้มือตัวเองได้เปื้อน จุ่มลงไปในหม้อครามที่เหม็น ทดลองทำกับวัสดุต่างๆ และแปรให้เป็นความสวยงาม จุดเปลี่ยนที่ทำให้สนใจเรื่องนี้มากขึ้นคือได้ไปหมู่บ้านที่สกลนคร เจอกับป้าที่ทอผ้าครามหรือผ้ายีนส์ แต่ติดแบรนด์เป็นผลิตที่ประเทศอื่น พอเราเสิร์ชออนไลน์ก็ค้นพบว่าสินค้าชิ้นนั้นมีราคาหลายหมื่น เราเข้าใจเรื่องกลไกการตลาดนะว่ามีการบวกค่าต่างๆ แต่แบรนด์นั้นเขียนให้คนเข้าใจว่าคอลเลกชั่นของเขาทำด้วยช่างฝีมือคุณภาพจากอีกประเทศหนึ่ง เราเลยตั้งคำถามว่าช่างผ้าไทยก็ฝีมือมีระดับเหมือนกัน คุณภาพดีงามเหมือนกัน แต่ทำไมเราไม่ได้รับการเชิดชู แถมคุณป้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นนำไปขายในราคาเท่าไหร่ นี่เลยเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดคำถามเรื่องคุณค่าของกระบวนการผลิตเสื้อผ้าขึ้นมา”

“หลังจากนั้นก็เริ่มสนใจเรื่องพวกนี้เรื่อยมา เริ่มมีโอกาสอ่านหนังสือมากขึ้น เลยเปลี่ยนจากการออกแบบเพื่อความสวยงามมาเป็นการหาคำตอบว่า เราจะออกแบบเรื่องที่นอกเหนือจากความสวยงามได้อย่างไร เลยตัดสินใจเรียนต่อด้านสิ่งทอที่ประเทศอังกฤษ ช่วงที่ไปเรียนต่อเรามีโอกาสเจอคนอังกฤษที่มีความขบถ เป็นนักปฏิวัติอยู่ในจิตวิญญาณ จนได้เจอกับผู้อำนวยการของ Fashion Revolution จากการได้ไปฟังสัมมนา และในตอนนั้น Fashion Revolution เปิดรับ student ambassador ให้นักศึกษาสมัครเป็นตัวแทนเพื่อนำเสนอเรื่องราว เราเลยสมัครจัดกิจกรรมที่นั่น พอกลับมาไทยเขาเลยบอกให้มาทำต่อที่ไทยภายใน 1-2 ปี”

Fashion Revolution แฟชั่นกับความตระหนักรู้

Fashion Revolution เป็นแพลตฟอร์มที่ขับเคลื่อนความเชื่อทั้งทางออนไลน์และออฟไลน์ ด้วยความเชื่อว่าพลังของอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยีดิจิทัลจะช่วยให้เข้าถึงผู้คนหมู่มาก สร้างการมีส่วนร่วมสู่วิธีใหม่ เพื่อส่งเสริมเสียงและจุดประกายการปฏิวัติที่จะเปลี่ยนแปลงวิธีการได้มาซึ่งแฟชั่น การผลิต และการบริโภค

หลังจากปี 2018 ที่ Fashion Revolution ริเริ่มจัดในประเทศไทย ครั้งแรกเป็นเพียงการสื่อสารกับคนกลุ่มเล็กๆ ในแวดวงที่เกี่ยวข้อง จนมาถึงในปีนี้ที่ได้ตัดสินใจสร้างความเคลื่อนไหวผ่านแฮชแท็ก #WhoMadeMyClothes การชวนตั้งคำถามง่ายๆ เพื่อหาคำตอบว่าใครคือผู้ผลิตและผู้เกี่ยวข้องกับเสื้อผ้าหนึ่งตัว เพื่อสนับสนุนให้เกิดความโปร่งใสและการเชื่อมโยงกันของผู้คนในห่วงโซ่ของอุตสาหกรรมแฟชั่น เกิดการร่วมมือจากกลุ่มอินฟลูเอนเซอร์ คนดัง และนักแสดง ที่พร้อมสนับสนุนกระแสนี้ให้เคลื่อนไหว ทั้งยังเกิดกิจกรรมมากมายตลอดสัปดาห์ของอีเวนต์ ไม่ว่าจะเป็นการบรรยายสุดเข้มข้นหรือกิจกรรมการแลกเปลี่ยนเสื้อผ้าร่วมกัน

“การจัดแต่ละครั้งเราแบ่งเป็นระดับว่าอยากจะเข้าถึงใครก่อน ปีนี้เราเลือกผู้บริโภคเป็นหลักเพราะเราเชื่อว่าความต้องการของผู้บริโภคเป็นสิ่งที่ควบคุมตลาด เพราะคนคือตลาดและการที่ผู้บริโภคที่มีสำนึกเรื่องความยั่งยืนมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องอื่นๆ ก็จะเข้ามาหาเรา คนเข้าร่วมในปีนี้อาจจะไม่ได้เป็นจำนวนเยอะ แต่ก็ล้วนเป็นกลุ่มนำสมัย (early adopter) ที่เริ่มมองหาทางเลือกและมีความต้องการใหม่ โดยเฉพาะเมื่อคนต้องการมองหาอะไรที่มีความหมายมากขึ้นท่ามกลางของสำเร็จรูป เราเห็นว่าแบรนด์ระดับหรูกับแบรนด์ฟาสต์แฟชั่นก็มีการลงทุนอย่างมากสำหรับเรื่องความยั่งยืน เพราะเขารู้ดีว่ามันคือหนทางเดียวที่จะอยู่รอดในอนาคต การที่ผู้บริโภคต้องการซื้อสินค้าจากแบรนด์ที่รับผิดชอบต่อสังคมจะกลายเป็นความธรรมดานิยามใหม่”

“คำถามที่เจอบ่อยครั้งคือสร้างความตระหนักรู้แล้วทำอย่างไรต่อ ในเมื่อเราก็อยากหยุดซื้อแบรนด์ฟาสต์แฟชั่น แต่มันก็ราคาถูก สิ่งที่จะบอกคือว่าไม่ได้อยู่ที่แบรนด์นั้นทำอะไรมาให้เรา แต่อยู่ที่เราใช้มันอย่างไร ใช้ 3 ครั้งแล้วทิ้งหรือเปล่า เราซื้อชุดตัวหนึ่งแล้วใส่เป็นหลายสิบครั้ง นั่นคือการที่เราดูแลสิ่งของ เป็นเรื่องของทัศนคติที่เกิดแต่แรก ก่อนที่จะซื้อคือต้องเริ่มตั้งคำถาม”

“จากเดิมอาจจะเป็นนักช้อป แต่พอเห็นแคมเปญนี้แล้วเริ่มคิด จะเป็นการนำสู่ขั้นตอนต่อไปว่าพอเริ่มรู้เรื่องกระแสแฟชั่นยั่งยืนนี้ ได้ทำให้คนกลับมาตรวจสอบตัวเอง ฉันจะพยายามซื้อให้น้อยลง ลองใช้ของที่มีอยู่ก่อน หรือพยายามหาวิธีอื่นๆ ในการสนุกกับแฟชั่น โดยที่ไม่ต้องซื้อแบรนด์ฟาสต์แฟชั่น งาน Fashion Revolution Week ที่ผ่านมาก็มีการนำเสื้อผ้ามาแลกเปลี่ยนกัน หรือแนะนำเคล็ดลับในการมิกซ์แอนด์แมตช์เสื้อผ้ามือสอง หรือนำเสนอรูปแบบการดำเนินธุรกิจใหม่อย่างการเช่าเสื้อผ้าหรือการขายต่อ”

“สิ่งสำคัญคือทัศนคติของผู้ใช้ที่เริ่มเปลี่ยนจากการเป็นเจ้าของมาเป็นการเข้าถึงเพื่อแบ่งกันใช้ ดังนั้นเราเลยเชื่อมากๆ ในเรื่องของเศรษฐกิจแบ่งปัน (sharing economy) หรือการบริโภคอย่างสร้างสรรค์ (creative consumption) เชื่อว่าธุรกิจที่จะอยู่รอดคือธุรกิจที่มีคนต้องการ ยิ่งมีคนต้องการมากเท่าไหร่ราคาก็ยิ่งถูกลง ยิ่งเกิดระบบนิเวศใหม่ๆ ขึ้น หลังจากเกิดกระแสแล้วก็หวังว่าคนจะเริ่มมองหาทางเลือกอื่นๆ มากขึ้น อาจไม่ง่ายเท่าเดิมแต่มันก็มีอยู่ พอมีธุรกิจลักษณะนี้มากขึ้นก็จะมีผู้บริโภคมากขึ้น เราเริ่มเห็นความเคลื่อนไหว มีคนที่เข้ามาฟังงานเราแล้วไปจัด garage sale กับคุณแม่และเพื่อนๆ เราก็เริ่มเห็นว่ามีการลงมือทำบางอย่าง เกิดเป็นเทรนด์ขึ้นมา สิ่งที่เราลงแรงไปถ้าตรงกับคุณค่าของคนที่เข้ามาฟังเรา เขาก็จะลงมือทำบางอย่าง”

ว่าด้วยผู้มีส่วนร่วม

อุตสาหกรรมแฟชั่นนั้นประกอบไปด้วยผู้มีส่วนเกี่ยวข้องมากมาย ตั้งแต่แบรนด์ ผู้ผลิต โรงงาน ช่างเย็บ หน้าร้าน การขนส่ง ซึ่งจำเป็นต้องอาศัยการทำงานร่วมกันเพื่อผลักดันความเปลี่ยนแปลงให้เกิดขึ้นจริง

“ยกตัวอย่างเว็บไซต์ businessoffashion.com เว็บไซต์ข่าวรวมความเคลื่อนไหวแฟชั่นเจ๋งๆ จากเดิมพอเราพูดถึงสื่อแฟชั่นหลายคนจะนึกถึงนิตยสารแฟชั่นต่างๆ แต่เว็บไซต์นี้เป็นการนำเสนอแฟชั่นในมุมมองของธุรกิจ ไม่ใช่เฉพาะเรื่องความสวยงาม เพราะเป็นเว็บที่มีจุดยืนเรื่องความยั่งยืนมาตลอด เนื้อหาภายในคือการค้นหาคำตอบเรื่องอนาคตของแฟชั่นที่ชัดเจน ครอบคลุมตั้งแต่เรื่องเทคโนโลยี กิจกรรม คอมมิวนิตี้ โดยไม่ได้มองว่าความยั่งยืนต้องเป็นเรื่องที่กลับไปใช้ชีวิตเนิบช้า ต้องย้ายไปทำนาหรืออยู่ป่า เว็บนี้พูดเรื่องรูปแบบการดำเนินธุรกิจ เป็นหนึ่งในผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในฐานะสื่อแฟชั่นที่พร้อมเป็นส่วนหนึ่งในการขับเคลื่อน”
 

ยั่งยืนไม่ยาก

“การทำแฟชั่นให้ยั่งยืนนั้นมี 2 ด้านคือ เร็วและช้า (fast and slow) ช้าสุดในที่นี้อย่างเช่นการเลือกใส่ผ้าฝ้ายย้อมครามทอมือ แต่ในความจริงไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นเจ้าของได้ ทั้งด้วยเรื่องราคาและเวลาการผลิต ดังนั้นเลยต้องมีทางเลือกที่เป็นฝั่งเร็ว ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจการเช่าเสื้อผ้าหรืออื่นๆ เสนอเป็นทางเลือกที่ทำให้คนเข้าถึงเสื้อผ้าที่ตัวเองต้องการได้โดยไม่ทำให้เกิดคาร์บอนฟุตปรินต์ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะนำทางไลฟ์สไตล์ของเราไปทางไหน”

“แบรนด์ฟาสต์แฟชั่นเองก็พยายามทำให้ตัวเองยั่งยืนพร้อมกับยังเป็นฟาสต์ไปด้วย อย่างเช่นการคิดเส้นใยใหม่ๆ หรือการออกแบบโปรแกรมรับเสื้อผ้าเก่ามาคืน ถามว่าอะไรยั่งยืนกว่าระหว่างเร็วและช้า ก็ขึ้นอยู่กับการใช้งาน สุดท้ายแล้วไม่ได้มีคำตอบถูกหรือผิดตายตัว แต่เป็นการสร้างความสมดุลให้ตู้เสื้อผ้าของเราแบ่งสัดส่วนได้มากขึ้น เช่น เริ่มมีเสื้อผ้าเส้นใยธรรมชาติออร์แกนิกสัก 20 เปอร์เซ็นต์ที่ใช้งานได้ยาวนาน แล้วหาวิธีการอื่นในการสนุกกับแฟชั่นมากขึ้น นี่จึงเป็นการกลับมาอยู่ที่ทัศนคติเรื่องการใช้งาน ปฏิบัติกับเสื้อผ้าว่าไม่ใช่ของที่ทิ้งได้ง่ายๆ ใช้งานให้เกิน 5 ปีขึ้นไป”

“การที่ทุกคนตระหนักรู้และลงมือทำจะเกิดระบบบนิเวศใหม่ อย่างเช่นถ้าห้างสรรพสินค้าในวันนี้ที่เริ่มมีโซนสินค้ายั่งยืน พอมีแล้วผู้บริโภคก็จะไม่ต้องใช้ความพยายามในการตามหาแบรนด์ต่างๆ ในอนาคต ความยั่งยืนจะไม่ใช่แค่เทรนด์แต่จะกลายเป็นเรื่องของข้อปฏิบัติ ยิ่งคนมีตัวเลือกในตลาดมากขึ้น แบรนด์ต่างๆ จะไม่แข่งขันกันว่าใครยั่งยืนกว่าใคร แต่จะเป็นการแข่งที่ความคิดสร้างสรรค์ ในวันที่ความยั่งยืนกลายเป็นมาตรฐานของสังคมแล้ว”

แคมเปญ Fashion Revolution น่าสนใจในนานาประเทศ

Fashion Revolution เชื่อว่า เราสามารถจุดประกายเพื่อปฏิวัติอุตสาหกรรมแฟชั่น ทั้งในแง่ความเป็นธรรมและความยั่งยืนในการผลิตและบริโภค

ในบ้านเราอาจเพิ่งเริ่มต้น แล้วโมเดลประเทศอื่นเขาทำอย่างไรเพื่อให้แฟชั่นนั้นยั่งยืน

กานา

สำหรับกานาแล้ว อุตสาหกรรมแฟชั่นและสิ่งทอนั้นเติบโตอย่างรวดเร็ว พร้อมศักยภาพอีกมากมายที่จะผลักดันให้กานาเป็นประเทศผู้ผลิตและเป็นเป้าหมายของผู้บริโภคที่ต้องการสินค้าคุณภาพ ความเคลื่อนไหวของ Fashion Revolution ในกานาจึงเต็มไปด้วยการสร้างรากฐานความรับผิดชอบสำหรับอุตสาหกรรมแฟชั่น ด้วยการให้ความรู้กับสาธารณะเกี่ยวกับการซื้อสินค้าอย่างยั่งยืน รวมถึงการให้ความรู้กับนักออกแบบ ช่างฝีมือ และผู้หญิงที่มีบทบาทอยู่ในห่วงโซ่การผลิต ให้มีความรู้เรื่องการผลิตอย่างมีจริยธรรม อย่างแบรนด์กระเป๋าถัก A A K S ที่ใช้ทักษะฝีมือช่างชาวแอฟริกัน ผลิตจากเส้นใยธรรมชาติ ก็สนับสนุนกลุ่มครอบครัวที่เก็บเส้นใยต้นปาล์ม raffia อันเป็นวัสดุหลักและใช้วิธีการย้อมแบบดั้งเดิมด้วยกระบวนการผลิตที่ใส่ใจคุณค่าทางจริยธรรม ที่ผู้ก่อตั้งอย่าง Akosua Afriyie-Kumi ตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะทำให้แบรนด์นี้เป็นแบรนด์ที่มีความยั่งยืนและตรวจสอบได้ตลอดกระบวนการ 

เคนยา

หนึ่งในประเทศผู้ผลิตเส้นใยผ้าและสิ่งทอระดับโลก นำมาซึ่งความท้าทายในการสร้างสมดุลระหว่างความต้องการในตลาดกับกำลังการผลิต Fashion Revolution ในเคนยาจึงเป็นเรื่องของการคิดถึงคนรุ่นหลังเป็นสำคัญ การสื่อสารด้วยการตั้งคำถามเพื่อให้ผู้คนที่เกี่ยวข้องฉุกคิด ทั้งการปรับใช้เรื่องความยั่งยืนภายใต้บริบทแอฟริกัน จะมีวิธีการใดในการแสดงให้เจ้าของแบรนด์เห็นความสำคัญและร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการรักษาวัฒนธรรมท้องถิ่นเอาไว้ หรือทุกคนจะต้องร่วมมือกันปรับโครงสร้างอุตสาหกรรมแฟชั่นในเคนยาใหม่ไปพร้อมกันทั้งหมด ท่ามกลางความท้าทายเหล่านี้ก็มีหลายแบรนด์ที่มุ่งมั่นเดินหน้าเพื่อแฟชั่นที่ยั่งยืน

เอธิโอเปีย

ประเทศที่รุ่มรวยไปด้วยประวัติศาสตร์ของการทอผ้าแบบดั้งเดิม เต็มไปด้วยเส้นสายที่เป็นเอกลักษณ์และมีความงดงาม หนึ่งในประเทศที่อุตสาหกรรมแฟชั่นขยายตัวอย่างรวดเร็วมากที่สุดในโลก เอธิโอเปียได้รับการพัฒนาการผลิตและการบริโภคในทุกระดับ Fashion Revolution จึงเข้าไปริเริ่มตั้งประเด็นและแลกเปลี่ยนความรู้ สร้างความตระหนักเกี่ยวกับอุตสาหกรรมสิ่งทอในประเทศ โดยการทำงานร่วมกับเจ้าของฟาร์มฝ้าย คนปั่นฝ่าย คนทอฝ้าย และนักออกแบบที่ทำงานร่วมกับช่างทอผ้าแบบดั้งเดิม หรือเรียกได้ว่าต้นน้ำจนถึงปลายน้ำนั่นเอง เริ่มแรกด้วยการแนะนำเจ้าของฟาร์มฝ้ายให้เปลี่ยนมาปลูกฝ้ายแบบออร์แกนิก เพื่อเป็นต้นน้ำของกระบวนการผลิตทั้งหมดที่เหลือ และแสดงเป็นต้นแบบให้ทุกคนเชื่อร่วมกันว่าความยั่งยืนเป็นคำตอบของแฟชั่นและเป็นทางออกของอนาคตสำหรับคนรุ่นต่อไป

สหราชอาณาจักร

จุดกำเนิดของประเทศที่สร้างความเคลื่อนไหวและการเปลี่ยนแปลง ตลอดสัปดาห์ Fashion Revolution Week ในสหราชอาณาจักร จาก Somerset House ไปจนถึงสภาสามัญชนแห่งสหราชอาณาจักร เต็มไปด้วยกิจกรรมมากมาย ทั้งการเดินแฟชั่นโชว์ เวทีอภิปราย การฉายภาพยนตร์ และกิจกรรมแลกเปลี่ยนเสื้อผ้าที่จัดขึ้นในช่วงเย็น การจัดกิจกรรมตอบคำถามกับโรงเรียนต่างๆ เข้าถึงและขยายฐานกลุ่มเป้าหมายตั้งแต่คนรักแฟชั่น ผู้ผลิต นักเรียนด้านออกแบบแฟชั่น และดีไซเนอร์ชั้นนำ ให้เข้ามารวมกันเพื่อบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความยั่งยืน อย่างเช่นที่ Black Girl Knit Club เปิดเวิร์กช็อปสร้างสรรค์เครื่องประดับจากของเหลือใช้และเสื้อยืดเก่า หรือกิจกรรมนำเสื้อผ้ามาแลกกันที่โรงภาพยนตร์ออมนิบัส ย่านแคลปแฮม เป็นต้น

ติดตามข่าวและข้อมูลของ Fashion Revolution Thailand ได้ที่

facebook.com/fashrevThailand

สามารถอ่านเรื่องราวที่น่าสนใจ อัพเดตข่าวสาร ดาวน์โหลดเอกสาร และร่วมเป็นส่วนหนึ่งของความเคลื่อนไหวนี้ไปพร้อมกับคนทั้งโลกได้ที่ fashionrevolution.org

The post Fashion Revolution: ใส่ซ้ำ ซื้อมือสอง เช่าชุดสวยๆ เมื่อแฟชั่นไม่ฉาบฉวยแฟชั่นจะยั่งยืน appeared first on a day magazine.

อาจฟังดูเป็นเรื่องไกลตัวเพราะความคุ้นเคยว่าช็อกโกแลตเป็นวัตถุดิบนำเข้าจากต่างประเทศ แต่รู้หรือไม่ว่า นับตั้งแต่ในช่วงปลายปีที่ผ่านมา ช็อกโกแลตสัญชาติไทยได้คว้ารางวัลจากเวทีการประกวดระดับโลก

เรากำลังพูดถึง ‘กาด โกโก้’ ชื่อที่เป็นเครื่องหมายการันตีคุณภาพโกโก้สัญชาติไทย มาพร้อมกับการสร้างสิ่งที่เรียกว่า ‘วัฒนธรรมช็อกโกแลตไทย’ ให้เกิดขึ้นได้จริง และนอกจากจะใส่ใจการทำช็อกโกแลตให้อร่อยและดีมีคุณภาพแล้ว กาด โกโก้ยังใส่ใจแม้กระทั่งแพ็กเกจจิ้ง ที่ชวนดีไซน์สตูดิโอตัวท็อปของประเทศอย่าง TNOP DESIGN มาร่วมออกแบบให้

หากใครมีโอกาสได้ไปที่ร้าน Kad Kokoa ซอยนราธิวาสราชนครินทร์ 17 และได้ลิ้มลองช็อกโกแลตในหลายรูปแบบ ตั้งแต่ขนมถึงเครื่องดื่มที่ทั้งหมดผ่านฝีมือของ Chocolatier หรือเชฟช็อกโกแลตผู้เชี่ยวชาญและเล่นแร่แปรโกโก้ให้เป็นเมนูหลากหลาย 

มองไกลจากบนโต๊ะ บนชั้นเราจะเห็นกล่องช็อกโกแลตที่มีลายพิมพ์ชวนสนใจ

เมื่อตั้งใจมองให้ดี จะพบว่าเป็นภาพสามมิติของพื้นที่ต่างๆ ที่เป็นแหล่งปลูกโกโก้ของทางร้านทั้งจากเชียงใหม่ ชุมพร จันทบุรี และประจวบคีรีขันธ์

รู้ให้ลึกก่อนลงมือออกแบบ

TNOP DESIGN คือสตูดิโอที่อยู่เบื้องหลังการออกแบบแพ็กเกจจิ้งของกาด โกโก้ เรามีโอกาสได้พูดคุยกับ ธีรนพ หวังศิลปคุณ นักออกแบบที่เข้ามารับหน้าที่ออกแบบบรรจุภัณฑ์ให้กับกาด โกโก้ ภายใต้โจทย์อันท้าทายในหลายมิติ แต่ก่อนที่จะเริ่มก้าวแรก เขาเลือกศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับแบรนด์ในเชิงลึก ซึ่งเป็นกระบวนการหนึ่งในการทำแบรนด์ดิ้ง และขั้นตอนแรกนั้นก็เริ่มด้วยวิธีการง่ายๆ อย่างการทำแบบสอบถาม

แบบสอบถามที่ว่า สองผู้ก่อตั้งแบรนด์กาดโกโก้ อย่าง ปณิธิ และ ณัฐญา ชุณหสวัสดิกุล รวมถึงพาร์ตเนอร์ที่เกี่ยวข้องต้องเป็นฝ่ายตอบคำถามที่ครอบคลุมตั้งแต่วันแรกที่เริ่มต้นจนถึงภาพในอนาคตที่ต้องการมองเห็น ก่อนนำข้อมูลมาวิเคราะห์

ระหว่างนี้ ธีรนพก็นำทีมของตัวเองไปร่วมเวิร์กช็อปเพื่อทำความรู้จักกับผลิตภัณฑ์ให้มากขึ้น โดยมีทีมกาด โกโก้พาชมขั้นตอนการทำช็อกโกแลตตั้งแต่เป็นฝัก ล้าง ตาก คั่ว อบ จนถึงบรรจุ เพื่อให้นักออกแบบมีความเข้าใจอย่างถูกต้อง นำมาซึ่งการออกแบบที่ถูกทิศทาง

“ส่วนใหญ่เราจะทำงานกับลูกค้าที่สร้างแรงบันดาลใจให้เราด้วย เพราะเราจะทำตัวโง่ตลอดเวลา เราอยากเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ลูกค้าที่เข้ามาแบบมีแพสชั่น เราจะสนุกกับการทำงานและตื่นเต้นไปด้วย”

หลังจากได้ข้อมูลและเรียนรู้ขั้นตอนการทำตั้งแต่ต้นจบจนแล้ว สิ่งที่ทีม TNOP DESIGN ค้นพบคือ แพ็กเกจแบบเดิมที่ใช้การซีลปิดขอบนั้นยากต่อการบรรจุ ทำให้ช็อกโกแลตเป็นรอยขีดข่วนระหว่างการแพ็กลงซอง แถมพนักงานจะต้องประกอบกล่องที่มีหลายขั้นตอนด้วยตัวเอง รวมถึงการเลือกใช้บรรจุภัณฑ์สีที่เป็นสีเดียวกันทั้งหมดก็ทำให้มีโอกาสเกิดความสับสนว่าช็อกโกแลตนั้นมีที่มาจากจังหวัดอะไรกันแน่ ไม่ตอบโจทย์กาดโกโก้ที่ต้องการไฮไลต์แหล่งปลูกช็อกโกแลต ดังนั้นโจทย์ที่หนึ่งคือแพ็กเกจจะต้องปรับปรุงประสิทธิภาพตลอดการผลิตให้ได้ดีที่สุด

พอถึงตรงนี้ นักออกแบบจึงต้องรับหน้าที่เป็นนักแก้ปัญหา

‘ความเป็นไทย’ เล่าอย่างไรให้ทันสมัยอยู่เสมอ

โจทย์ต่อมาคือการสื่อสารถึงความเป็นไทย เพราะกาด โกโก้คือช็อกโกแลตสัญชาติไทย 100% ตั้งแต่ผู้ปลูก ผู้ผลิต ผู้แปรรูป ทั้งยังเป็นสินค้าที่ต้องส่งออกต่างประเทศทั้งในยุโรปและอเมริกา

วิธีการที่ TNOP DESIGN นำมาใช้คือการกำหนดบุคลิกตัวแทนให้กับแบรนด์ (Persona Research) เพื่อหาลักษณะความเป็นไทยที่เหมาะสมให้กับกาด โกโก้ นั่นหมายถึงการเลือกบุคคลที่เป็นที่รู้จักอย่างเช่น เชฟอาหารไทย นักแสดงศิลปะ ผู้กำกับภาพยนตร์ เพื่อให้ทีมออกแบบและผู้ที่เกี่ยวข้องทุกคนเลือกและมองเห็นภาพตรงกัน นั่นหมายถึงการทำงานหลังจากนี้ที่จะมีทิศทางไปสู่จุดหมายเดียวกัน จนได้บุคลิกตัวแทนที่สามารถสะท้อนเอกลักษณ์และอารมณ์ของแบรนด์กาด โกโก้ได้

การตัดทอน คือคำสำคัญที่ถูกใช้เป็นหลักของการออกแบบในครั้งนี้ ‘ความเป็นไทย’ ที่คนส่วนใหญ่อาจนึกถึงความรุ่มรวยในเส้นสายและรายละเอียด สีสันอันฉูดฉาด หรือลวดลายที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน แต่ทีมออกแบบเลือกเล่าความเป็นไทยในนิยามใหม่ ด้วยการพูดถึงสิ่งที่คงอยู่ตลอดกาล (timeless) และความเป็นของแท้ (original)

ผ้าไทย ลายกนก การติดกระจกสีในวัด โครงสร้างสถาปัตยกรรมไทย สิ่งเหล่านี้ถูกนำมาเป็นต้นทุนตั้งต้นในการออกแบบ ที่เมื่อปอกเปลือกความซับซ้อนและรายละเอียดต่างๆ แล้วจะพบกับโครงสร้างที่เป็นระบบในลักษณะของ pixel หรือกริด grid ที่เป็นเหมือนโครงกระดูกหลักของการเกิดลวดลายที่มีชีวิตชีวาในภายหลัง

“พอเราพูดถึงความเป็นของแท้ เวลาเราดูพวกลายหรือสิ่งต่างๆ ที่มีความเป็นไทย คนอาจจะมองแล้วเห็นความหวือหวา เห็นสไตล์ลิ่ง แต่อาจจะมองไม่เห็นว่าภายใต้ความหวือหวามันมีโครงสร้างอยู่ภายใน การตัดทอนให้เหลืออะไรที่น้อยที่สุด เป็นการช่วยให้เราไปถึงบุคลิกของแบรนด์ที่เราตั้งใจเอาไว้”

เมื่อได้โครงสร้างที่แข็งแรงมาแล้ว ขั้นตอนต่อมาคือการปรับใช้เพื่อสื่อสารใจความสำคัญอย่างแหล่งที่ปลูกของช็อกโกแลตในแต่ละจังหวัด ตามแต่ละพื้นที่ที่มีความหลากหลาย ตั้งแต่ภูเขาสูงใหญ่จนถึงติดน้ำทะเล ซึ่งล้วนให้ผลลัพธ์เป็นรสชาติที่แตกต่างกัน โครงสร้างดังกล่าวถูกนำมาสร้างเป็นลวดลายสามมิติสถานที่ต่างๆ ของแต่ละจังหวัด โดยทีมนักออกแบบได้ทำการเรียงพิกเซลแต่ละหน่วยด้วยมือ

การปรับปรุงแพ็กเกจจิ้งใหม่ เปิดตัวด้วยการเลือกใช้สีส้มและสีน้ำเงิน ซึ่งเป็นสีของแบรนด์เพื่อให้เกิดการจดจำ ก่อนจับคู่สีน้ำเงินกับสีอื่น จนเมื่อต้นปี 2019 กาด โกโก้ได้เปิดตัวแพ็กเกจจิ้งใหม่ที่กล้าเปลี่ยนไปใช้กล่องสีขาว โดยยังคงรักษาภาพจำเป็นลวดลายเดิมเอาไว้

สวยก็ใช่ แต่คิดถึงการผลิตก็ด้วย

เมื่อได้ลวดลายมาแล้ว ทีมนักออกแบบยังคิดครอบคลุมถึงเรื่องของการผลิตจากโรงพิมพ์ จึงได้กำหนดอาร์ตเวิร์กให้สามารถพิมพ์ 1 ครั้งแล้วได้บรรจุภัณฑ์ออกมา 2 ชิ้น ขนาดและวิธีการพับกระดาษจึงถูกคิดโดยคำนึงถึงปัจจัยนี้เข้าไปด้วยเช่นกัน

บรรจุภัณฑ์สามารถประกอบได้ด้วยการพับเพียง 3 ครั้ง กระดาษห่อด้านในมีรอยพับเพื่อให้พนักงานพับตามได้ง่าย สีของกระดาษเป็นไปตามแต่ละจังหวัด ปรับแก้การปิดล็อกไม่ให้ขอบเผยอออกมา ทำให้เมื่อปรับปรุงแพ็กเกจแล้วสามารถบรรจุได้จำนวนมากขึ้น

การออกแบบแพ็กเกจสำหรับ TNOP DESIGN จึงไม่ได้หมายถึงเรื่องของสไตล์และความสวยงามเท่านั้น แต่หมายถึงการแก้ไขปัญหาเพื่อช่วยส่งเสริมธุรกิจ คำนึงถึงขั้นตอนการผลิตที่คุ้มค่ามากที่สุด คิดเผื่อการขนส่ง เพิ่มความแข็งแรงเพราะเกี่ยวกับการเก็บในสต็อก และแน่นอนว่าเป็นที่จดจำ แถมยังโดดเด่นจากแบรนด์อื่นในท้องตลาด

“หลายๆ คนที่เคยเห็นผลงานของเรา จะคิดว่าสไตล์นำมาก่อน แต่ความจริงเรื่องสไตล์มาทีหลังสุด ทีมของเราต้องเข้าใจวิธีการทำงาน เข้าใจธุรกิจของลูกค้า ดังนั้นการทำแพ็กเกจจิ้งไม่ได้เป็นเรื่องของสไตล์เท่าไหร่ แต่เป็นเรื่องที่เราใช้เวลาไปกับการกู้โลก เลือกใช้อะไร ช่วยลูกค้าลดต้นทุนการผลิตอย่างไร ใช้หมึกถั่วเหลืองเพื่อเป็นมิตรกับผู้บริโภค หรือการเลือกใช้สินค้า food grade ต่างๆ อัตลักษณ์ที่เราทำให้ลูกค้าก็จะมีชีวิตมากขึ้น และเป็นระบบที่ลูกค้าไม่ต้องพึ่งพาเรา พอเราส่งงานให้แล้วเขาจะไปดำเนินงานต่อได้ทันที”

โลโก้ใหม่ของกาด โกโก้เป็น logotype (โลโก้ที่เป็นตัวอักษรชื่อแบรนด์) ที่นักออกแบบคราฟต์แบบตัวอักษรขึ้นมาใหม่ เพื่อให้ใช้งานได้หลากหลาย เช่น จัดวางแนวยาวหรือวางแนวตั้งหรือลดให้เหลือตัว k เพียงอย่างเดียวก็จะเป็นสัญลักษณ์ที่สร้างการจดจำได้

การทำงานของ TNOP DESIGN

“นักออกแบบของเราจะต้องมีความคิดที่ซับซ้อน เพื่อที่จะสามารถหาสิ่งต่างๆ มาผสมผสานให้เกิดสิ่งใหม่ขึ้นได้”

ชื่อของธีรนพนั้นเป็นหนึ่งในคนที่คอยขับเคลื่อนและสร้างการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นด้วยการออกแบบมาเป็นเวลานับทศวรรษ โดยเฉพาะกับการออกแบบบรรจุภัณฑ์ที่เขามีความเชื่อว่าสามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงต่อผู้บริโภคได้ เพราะการออกแบบแพ็กเกจจิ้งเป็นสิ่งที่ส่งผลต่อคนหมู่มาก โดยเฉพาะกับเรื่องอาหารและเครื่องดื่ม แค่เพียงนักออกแบบศึกษาเพิ่มเติมถึงที่มาหรือต้นทุนของผลิตภัณฑ์นั้นๆ

TNOP DESIGN จึงเลือกทำงานกับลูกค้าที่มีเจตนาที่ดีและมีความมุ่งมั่นในการทำสิ่งที่ถูกต้อง เพื่อร่วมกันขับเคลื่อนสังคมไปสู่ทิศทางที่ดีขึ้นด้วยกันจากทั้งสองฝ่าย

The post เมื่อ TNOP ตีความรสหวานขมของคราฟต์ช็อกโกแลตไทย Kad Kokoa เป็นแพ็กเกจจิ้งลวดลายละเอียดยิบ appeared first on a day magazine.

เด็กวัยรุ่นคึกคะนอง สิ้นชีวิตกลางห้องเรียนเพราะโอเวอร์โดสกาเฟอีน

หญิงสาวบังเอิญกลืนแปรงสีฟัน ติดคอตาย

ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นโดนนิตยสารจำนวนมากหล่นทับหัวเสียชีวิต กว่าจะถูกพบศพก็ผ่านไป 6 เดือน

ความตายจากสิ่งของใกล้ตัวที่ดูไม่มีพิษภัย ฟังดูคล้ายเป็นเรื่องเหนือจริงที่ไม่น่าเป็นไปได้ แต่ใครจะรู้ว่าเหล่านี้คือเรื่องจริงที่ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์

นั่นเพราะคนส่วนใหญ่คิดว่าความตายเป็นเรื่องไกลตัว จึงทำให้ไม่ใส่ใจมากพอเวลาทำกิจกรรมที่ดูมีความเสี่ยง เหตุการณ์เลวร้ายจึงเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา บางครั้งมันอาจเป็นเพียงความผิดพลาดที่แก้ไขได้ บ้างเป็นอุบัติเหตุที่มีคนบาดเจ็บเล็กน้อย ไปจนถึงเป็นสาเหตุของความตายอย่างเหนือความคาดหมาย ซึ่งนิทรรศการ The Unexpected Death by Mundane Objects ของ พราวพิม ยงใจยุทธ คือพื้นที่ที่พาเราเข้าไปสำรวจการตายเหนือความคาดหมายหลากหลายรูปแบบเหล่านี้

“เพื่อนเคยบอกว่าพิมเป็นคนไม่ค่อยระวังตัว พิมจึงเริ่มรู้สึกว่าควรจะหันมาใส่ใจตัวเองในเรื่องอะไรที่เราอาจจะเคยมองข้ามไป รู้สึกว่ามันอาจจะทำให้เกิดเหตุการณ์ที่นำไปสู่ความผิดพลาดได้”

นี่คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้พราวพิมเลือกทำศิลปนิพนธ์เกี่ยวกับการสร้างการรับรู้เชิงสังคมและกระตุ้นให้เกิดความตระหนักรู้เกี่ยวกับสถานการณ์เหนือความคาดหมายต่างๆ ที่สิ่งของหรืออุปกรณ์ใกล้ตัวเป็นสาเหตุอันนำไปสู่ความตาย

ขั้นตอนแรก เธอคัดเลือกสิ่งของจำนวน 13 รายการมาจัดแสดงในพื้นที่ แต่ละชิ้นมีเรื่องราวที่นำมาจากข่าวจริงหรือรายงานทางการแพทย์ ผ่านรูปแบบการนำเสนอในลักษณะของ ‘ป้ายเตือน’ เพื่อไม่ให้ใครต้องเกิดอุบัติเหตุซ้ำรอยอีก

เพื่อที่จะบอกเล่าเรื่องราวให้ได้ดีที่สุด พราวพิมต้องการป้ายที่สังเกตเห็นได้ง่าย เข้าใจได้ทันที เธอจึงใช้สัญลักษณ์ทั่วไปที่คุ้นเคยทั้งบนท้องถนนหรือสถานที่ต่างๆ รวมถึงภาพพิกโตแกรม โดยในขั้นตอนก่อนที่จะคัดเลือกรายการสิ่งของนั้น พราวพิมต้องทำการค้นคว้าวิจัยลักษณะและการใช้งานของป้ายเตือนด้วยการจัดหมวดหมู่อย่างละเอียดก่อน

การแบ่งหมวดหมู่ป้ายเตือนตามระดับ ได้แก่ ระวัง คำเตือน อันตราย

การแบ่งหมวดหมู่ตามเนื้อหาบนป้ายเตือน ได้แก่ แจ้งทราบ (Inform), เป็นอันตราย (Harmful), ไม่เป็นอันตราย (No harm) และข้อห้าม (Prohibition)

หนึ่งข้อมูลน่าสนใจที่ถูกนำมาปรับใช้ภายในนิทรรศการนี้ด้วยคือ การเลือกใช้แบบฟอนต์ฟลูทิเกอร์ (Frutiger) เป็นแบบตัวอักษรที่ใช้ในการสื่อสาร เนื่องจากแบบฟอนต์นี้ออกแบบโดย Adrian Frutiger เพื่อสำหรับใช้งานบนป้ายในสนามบินปารีสช่วงปลายปี 1960 เป็นแบบฟอนต์ที่มีลักษณะความเป็นสากลสูง ตัวอักษรมีความสูงเหมาะสมและมีความกว้างไม่มากเกินไปนัก อ่านได้ง่ายแม้จะมีขนาดเล็ก ทำให้ฟลูทิเกอร์มักได้รับเลือกมาใช้ในป้าย แผนที่ ป้ายขนส่งสาธารณะ หรือป้ายจราจร

“การเอาตัวรอดในชีวิตประจำวันทำให้พิมมานั่งทบทวนว่าสิ่งที่สามารถทำให้เกิดเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดได้คืออะไร คำตอบมักจะเป็นสิ่งที่อยู่รอบตัวเรา พิมเลยตัดสินใจทำการค้นคว้าเกี่ยวกับการรับรู้ของคนที่มีต่อสิ่งของในชีวิตประจำวัน ว่าอะไรที่รู้สึกว่าอันตรายและอะไรที่รู้สึกว่าปลอดภัย เพราะในการหาเรื่องที่ไม่คาดคิด เราต้องหาจากสิ่งที่คนไม่ได้ตอบหรือไม่ได้คาดคิดด้วย”

เมื่อได้ผลจากการศึกษาป้ายคำเตือนแล้ว จึงได้ทำแบบสอบถามจากคน 90 คน โดยให้ผู้ตอบแบบสอบถามเลือกสิ่งของที่คิดว่าเป็นอันตรายและนำไปสู่ความตายมากที่สุด ก่อนที่พราวพิมจะตัดสินใจเลือกสิ่งของที่คนคิดว่าอันตรายน้อยที่สุดมาเป็นวัตถุจัดแสดงในนิทรรศการ 13 รายการ ที่บวกรวมเรื่องราวเหนือความคาดหมายในหลายรูปแบบ โดยสิ่งของนั้นสามารถแบ่งได้เป็น 3 หมวดคือ สิ่งของที่ใช้ในชีวิตประจำวัน (อ่างอาบน้ำ แปรงสีฟัน) สิ่งของที่ใช้งานอย่างเฉพาะเจาะจง (ปากกา หนังสือ แฮมเบอร์เกอร์) และสิ่งของที่ใช้ตามปริมาณจากระดับของป้ายคำเตือน

The Unexpected Death by Mundane Objects เคยจัดแสดงมาแล้วในนิทรรศการศิลปนิพนธ์ หลักสูตรศิลปศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์ (หลักสูตรนานาชาติ) คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ครั้งนั้นสิ่งที่น่าสนใจคือการค้นพบว่านอกเหนือจากจะเป็นการสร้างการรับรู้และการตระหนักรู้ให้กับผู้เข้าชมแล้ว พื้นที่โชว์รูมยังเป็นการ crowd-sourcing ระหว่างผู้ที่มีประสบการณ์หรือเรื่องราวในลักษณะใกล้เคียงกันได้เข้ามาร่วมพูดคุย ทำความรู้จักกัน แลกเปลี่ยนข้อมูล และคุยกันได้มากขึ้น เนื่องจากเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวัน ยิ่งทำให้หลายๆ คนสามารถเชื่อมโยงประสบการณ์ได้ง่าย

รูปแบบการนำเสนอเชิงข้อมูลที่น่าสนใจนี้เรียกว่า experience design หรือการออกแบบประสบการณ์ คือการรับรู้และพฤติกรรมของผู้เข้าชมในช่วงเวลาหนึ่งเป็นศาสตร์การออกแบบที่ใช้สหวิทยาการ ทำให้นิทรรศการนี้เป็นนิทรรศการที่กระตุ้นให้คิด ทำให้ผู้เข้าชมได้ความรู้ที่เกิดขึ้นจากการตีความได้หลายๆ แบบ เพื่อให้เราทุกคนได้กลับมาทบทวนพฤติกรรมในชีวิตประจำวันมากขึ้น มีการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ที่ป้องกันไม่ให้เกิดความประมาท ลดความเสี่ยงต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้นในชีวิตได้ โดยบทเรียนสำคัญที่ได้รับจากโปรเจกต์นี้นั้นจึงเป็นเรื่องเรียบง่ายอย่าง ‘การมีสติ’ มากขึ้นในการลงมือทำสิ่งต่างๆ

“เพราะความตายเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเงียบ ไม่มีเสียงพูด การกระทำอะไรของเราก็ตามส่งผลกับทุกอย่างทั้งหมด อย่างที่เห็นว่าวัตถุต่างๆ นั้นไม่ได้อันตรายอะไรมาก แต่เป็นการกระทำของเราต่างหากที่ไปกระทำกับมันแล้วทำให้ผลกลับมาหาเรา ถ้าเรากระทำกับวัตถุนั้นเยอะ ผลที่เกิดขึ้นกับเราก็จะมากขึ้นตาม ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย”

สามารถเข้าชมนิทรรศการ The Unexpected Death by Mundane Objects ได้ที่ O.P Place นิทรรศการนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานเทศกาลออกแบบกรุงเทพฯ 2019 (Bangkok Design Week 2019) จัดแสดงตั้งแต่วันนี้ – 3 กุมภาพันธ์ 2562

ช่องทางติดต่อ instagram: @the_ordinary_objects

The post The Unexpected Death by Mundane Objects นิทรรศการความตายเหนือความคาดหมายจากของใช้ใกล้ตัว appeared first on a day magazine.