แน่ล่ะว่า การจะทำอะไรยากๆ บางทีอาจจะต้องเจอกับความผิดพลาด หรือไม่ได้ราบรื่นตั้งแต่ครั้งแรก แต่สิ่งที่ทำให้ล้มแล้วลุกขึ้นมาใหม่ได้อีกหลายครั้งจนสำเร็จ เพราะมีแรงผลักดันของ ‘ความรัก’ เป็นตัวนำทางให้เราสมัครใจท้าทายกับเรื่องยากๆ ต่อไป

เช่นเดียวกับ ‘ฝ้าย-นันท์นภัส บุญจินดา’ หญิงสาวที่ขลุกตัวอยู่กับการตามล่าหิน มาทดลองทำสีน้ำจากธรรมชาติจนเกิดเป็นแบรนด์ phafai.art.studio และออกมาเป็น ‘สงขลาโทน’ ให้เราได้เห็น 

“เราอยากออกเดินทางไปเก็บหินให้ทั่วจังหวัดเลย อยากให้โทนสีที่เราทำออกมามีเรื่องเล่าและเรื่องราวของแต่ละพื้นที่ซ่อนอยู่” แม้ตอนนี้เธอจะยังไม่สามารถทำได้อย่างหวัง 100% แต่ฝ้ายยังคงไม่หยุดออกเดินทาง และทำในสิ่งที่เธอรักต่อไป 

วันนี้เราเลยอยากแวะมาคุยกับเธอถึงความตั้งใจว่า เรื่องราวหินๆ ของเธอจะหินแค่ไหนกันนะ

• เริ่มจากหินแบบหินๆ

ก่อนจะเดินเข้าประตูที่ชื่อว่างานประจำ หลายๆ คนน่าจะเคยผ่านช่วงเวลาที่อยากออกไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองก่อนสักตั้ง  ฝ้ายเองก็เหมือนกัน เธอจึงเลือกใช้ช่วงรอยต่อนั้นทุ่มให้กับสิ่งที่ตัวเองสนใจ นั่นคือการวาดภาพและกิจกรรมบำบัด

“ช่วงที่เราเรียนจบเราว่าง เลยอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองก่อนที่จะหางานประจำทำ ช่วงนั้นเราอยากวาดภาพอยากระบายสี อยากหาพวกกิจกรรมบำบัดทำ เลยสนใจทำสีน้ำจากธรรมชาติ จากนั้นเลยไปรีเซิร์ชหาวิธีทำพร้อมกับไปลองทำเวิร์กช็อปมาหนึ่งครั้ง พอกลับมาช่วงนั้นเป็นช่วงที่ข้างบ้านกำลังทลายหน้าดิน เราก็เลยลองไปเก็บหินมาทดลอง ก็เลยเริ่มจากจุดนั้น”

 “แต่ยอมรับว่าแรกๆ มันก็ยังใช้ไม่ได้ เราเลยต้องลองทดลองเรื่อยๆ” ฝ้ายยืนยันกับเราว่าเธอเองก็เริ่มจากความไม่รู้ อาศัยการลองผิดลองถูกมาตามประสาคนนึกสนุก ตั้งต้นจากการลองเก็บหินละแวกบ้านมาตำให้ละเอียด ได้ผลลัพธ์ที่ดีบ้างไม่ดีบ้างสลับกันไป แต่เธอกลับไม่เคยย่อท้อกับสิ่งนี้เลยสักครั้ง ทั้งยังไปลงคอร์สเรียนรู้เรื่องหินเพิ่มเติมที่ศูนย์ระยอง เพื่อให้เข้าใจในธรรมชาติของหินมากยิ่งขึ้น 

เมื่อเริ่มต้นจริงจังกับสีธรรมชาติ สายตาของฝ้ายก็มองหาวัตถุดิบมาทำสีอยู่เสมอ ดินและหิน กลายเป็นวัตถุดิบหลักที่เธอเลือกเก็บ และกลายเป็นของฝากที่เพื่อนนำมาให้อยู่บ่อยๆ รู้ตัวอีกที ห้องทดลองขนาดเล็กที่บ้านของเธอก็เต็มไปด้วยขวดโหลขนาดเล็กที่บรรจุผงสีธรรมชาติอยู่เต็มไปหมด 

แต่กว่าจะได้ออกมาแต่ละสีก็หินใช่เล่น ฝ้ายเล่าขั้นตอนคร่าวๆ ให้ฟังว่าหลังจากที่เก็บหินในพื้นที่มาต้องทำความสะอาดขัดคราบดินที่เปื้อนให้เกลี้ยง เอาไปตากให้ก้อนหินแห้งสนิทก่อนนำมาตำเป็นผงๆ แล้วใช้กระชอนกรองเพื่อแยกผงละเอียดออกจากก้อนกรวด 

จากนั้นก็นำผงละเอียดมาผสมกับน้ำ เพื่อให้เม็ดสีจากก้อนหินละลาย ก่อนจะนำไปตากให้แห้ง เพื่อนำมาตำให้ละเอียดและกรองอีก 2 – 3 รอบ และเก็บแยกโทนสีใส่ขวด 

พอได้พิกเมนต์หรือเม็ดสีจากก้อนหินที่ละเอียดแล้ว ก่อนจะนำไปใช้งาน ฝ้ายจะเตรียมสื่อผสมสำหรับใช้ทำสีน้ำอีกครั้ง อย่างพวกกัม อารบิก (Gum Arabic) ยางไม้ กาวกระถิน น้ำผึ้ง และน้ำร้อน มาผสมเข้ากับพิกเมนต์สีที่เราได้มา เท่านี้ก็จะได้ธรรมชาติไร้สารเคมีแล้ว 

เมื่อเริ่มมีวัตุดิบที่มากพอฝ้ายเลยตัดสินใจทำแบรนด์ Phafai.art.studio เพื่อส่งต่อความน่ารักของโทนสีต่างที่เธอค้นพบ ไปยังมือของคนที่ชื่นชอบในสิ่งเดียวกัน แต่ความพิเศษคือฝ้ายจะไม่ได้จัดเซตสีไว้ให้ก่อนหน้า หากมีลูกค้าสนใจเธอจะให้เลือกโทนสีที่อยากได้ด้วยตัวเอง เพื่อให้ตลับสีนั้นเป็นสีเฉพาะความชอบของแต่ละคน แม้จะใช้ระยะเวลามากกว่า แต่ความรู้สึกพิเศษที่ลูกค้าจะได้รับสำคัญกว่า เธอว่าอย่างนั้น

‘ต้องรักและใส่ใจ’ เป็นคำที่ฝ้ายใช้ตอบเราเสมอ เธอจะพูดตลอดว่า ถ้ารักสิ่งไหน ยิ่งต้องใส่ใจในสิ่งนั้นให้มากๆ เพราะมันจะทำให้เราเข้าใจในทุกๆ อย่างที่เราตัดสินใจในวันนี้ว่าเรากำลังทำสิ่งนี้เพื่ออะไร 

เธอฝากมาบอกด้วยว่า ถ้าคนที่เริ่มจากความไม่รู้อะไรเลยอย่างเธอทำได้ ทุกคนก็เริ่มทำในสิ่งตัวเองสนใจได้เหมือนกัน ขอแค่ไม่ทิ้งความอยากรู้อยากลองไปก็พอ 

• ค้นพบสงขลาโทน

“อย่างที่บอกว่าเราเริ่มใช้หินจากพื้นที่ใกล้ตัวละแวกบ้าน โทนที่ได้ออกมาเลยใกล้กันมากๆ เราเลยเริ่มเดินทางไปพื้นที่ต่างๆ รอบสงขลามากขึ้น เพื่อค้นหาเฉดสีที่ยังไม่มี”

เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่า แต่ละที่ไปได้โทนสีอะไรกลับมาบ้าง 

“หินสงขลาจะให้โทนชมพูม่วงพาสเทล อันนี้ได้จากเกาะหนูเกาะแมว ดูเป็นสีที่คล้ายเครื่องแกงกะปิของภาคใต้ดี ถัดมาที่รัตภูมิจะได้หินโทนขาว เหลือง เพราะส่วนใหญ่ที่นี่จะเป็นหินปูนเยอะ แต่เหลืองที่ได้มาไม่ใช่เหลืองพาสเทลนะ จะสดเหมือนสีพริกแกงใต้มากๆ

“ส่วนหินที่เจอในหาดใหญ่จะได้เป็นโทนแดงเข้ม แดงอิฐ แดงส้ม เพราะเป็นบริเวณที่มีการทับถมของแร่ธาตุเยอะพอสมควร เลยได้สีโทนเข้มหน่อย 

“บ้านพรุฝั่งสะเดา ส่วนใหญ่จะเป็นก้อนกรวดเล็กๆ ที่ให้โทนเข้มๆ ไม่ได้ละเอียดเท่าฝั่งลำธารของรัตภูมิ  แต่สีที่ได้สวยมากๆ เป็นแดงเข้ม กับโทนเขียวมินต์ เขียวชานมแซมไปด้วย

จากที่ได้ไปมาหลายๆ ที่ ถึงจะยังไม่ใช่ทั้งหมดในจังหวัด แต่เราว่าหินสงขลามีความต่างจากที่อื่นนะ อย่างหินเชียงใหม่ก็จะมีความออกเขียว จะหาแดงยากมาก เป็นโทนนวลๆ เอิร์ทโทน มีความพาสเทลไปอีกระดับหนึ่ง แต่ว่าของเราจะมีความเข้มข้นของแร่ธาตุอยู่มาก  สีที่ได้เลยสดเหมือนแม่สีเลย”

“เหมือนโทนสีพวกก้อนอิฐตามตึกเก่าๆ ที่เหลืออยู่ในเมืองมากๆ เลย” เราแชร์ความเห็นหลังจากได้ไปเดินย่านเมืองเก่าก่อนที่จะมาพูดคุยกับเธอ

“ด้วยความที่ส่วนใหญ่จะเป็นสีโทนร้อน พอระบายออกมาเลยเหมือนเหมือนโทนอิฐในย่านนั้นมากๆ เคยมีลูกค้ามาซื้อไปวาดเขาก็บอกแบบนี้มาเหมือนกัน” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม

• แบรนด์คราฟต์เล็กๆ ที่อยากเห็นสงขลาเป็นเมืองคราฟต์

แม้ว่าแต่ละขั้นตอนจะมีความยากและท้าทาย แต่เธอยังมีความสุขที่ได้ใช้เวลาว่างไปกับการทดลองในทุกๆ วัน ฝ้ายยังชอบทุกครั้งเวลาได้เจอหินชนิดใหม่ๆ ได้เก็บหินเหล่านั้นมามาบดทำเป็นสี ได้ทำความรู้จักเนื้อในของหิน และเรียนรู้การนำหินแต่ละชนิดมาใช้มากขึ้นเรื่อยๆ “มันเหมือนกิจกรรมบำบัดเลยนะ แล้วเวลาเราได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองมันมีความสุขได้ง่ายๆ เลย เราเลยอยากส่งต่อความรู้สึกนี้ให้กับคนอื่นๆ เหมือนกัน”

ฝ้ายเลยไม่อยากปล่อยความสนุกของการทำสีธรรมชาติจากหินไว้เพียงลำพัง เธอต่อยอดความชอบเป็นกิจกรรมเวิร์กช็อปวาดภาพสีน้ำจากหินสีธรรมชาติ ที่ให้เราได้เริ่มตั้งแต่บดหินให้ละเอียด ก่อนจะได้ออกมาเป็นโทนสีที่ถูกใจเพื่อใช้ในการวาดรูป เธอเองก็ไม่เคยคิดหรอกว่าจากสิ่งที่ทดลองเล่นๆ ในบ้านคนเดียว จะมีคนเริ่มหันมาสนใจมากขนาดนี้ 

ในมุมของคนที่อยากให้งานฝีมือเลี้ยงชีพได้ มันก็เป็นสัญญาณที่ดีสำหรับเมืองนี้เหมือนกัน เธอว่า

“อีกมุมหนึ่ง เราว่าคนสงขลาเริ่มสนใจงานคราฟต์เยอะขึ้นนะ เวลาเราไปออกบูทก็มีคนเดินเข้ามาถามเยอะมากขึ้นว่าสิ่งนี้คืออะไร ก็ดีใจที่เห็นคนในเมืองเริ่มตื่นตัวกับงานฝีมือ เริ่มมีเทศกาลที่สนับสนุนคนทำงานสร้างสรรค์มากขึ้น”

เราถามกลับไปว่าอยากเห็นคราฟต์ในสงขลาไปได้ไกลถึงไหน 

“ถ้าคนจะนึกถึงบ้านเราว่าสงขลามีอะไรดี ก็อยากให้มีงานคราฟต์เป็นคำตอบต้นๆ นะ ตอนนี้พูดถึงนครนอกนครในทุกคนจะนึกถึงสตรีทอาร์ตแต่เราอยากมีงานคราฟต์ให้คนได้นึกถึงด้วย คนสงขลากับหาดใหญ่มีฝีมือเยอะมากนะ แค่ตอนนี้ทุกคนอยู่กันแบบกระจัดกระจาย ยังไม่มีพื้นที่ไหนที่จะรวมคนเหล่านี้เอาไว้ อย่างเชียงใหม่เขาก็จะมีสเปซที่รวมงานคราฟต์เอาไว้ เราเองก็อยากให้สงขลาไปถึงจุดนั้นๆ ได้เหมือนกัน”

“ส่วนเราเองก็ตั้งเป้าหมายไว้ว่า อยากตะลอนจัดเวิร์กช็อปเล็กๆ ของตัวเองไปเรื่อยๆ อยากมีเวลาออกไปสำรวจหินของแต่ละพื้นที่ให้มากกว่านี้  เราอยากรู้เหมือนกันว่าหินแต่ละพื้นที่แตกต่างกันยังไง โทนสีที่ได้จะออกมาเป็นแบบไหน ทั่วทั้งจังหวัดที่เราอยู่มีสีอะไรให้ได้ตื่นเต้นอีกบ้าง”

“ถึงตอนนี้มันจะดูเหมือนช่วงต้นของการเดินทาง แต่เราก็ดีใจนะที่เรายังอยากเดินต่อ และมีภาพสถานที่ที่เราอยากไปให้ถึง” เธอเปรียบ

ติดตามผลงานเพิ่มเติมได้ที่ 

IG : phafai.art.studio

The post เก็บสีสันของเมือง กับ phafai.art.studio แบรนด์สีน้ำแฮนด์เมดที่หยิบหินรอบสงขลามาสร้างเฉดสีไม่ซ้ำใคร appeared first on a day magazine.

Sundae Kids จึงเป็นผลลัพธ์จากความตั้งใจของทั้งสองที่อยาก ‘เล่าเรื่อง’ ผ่านลายเส้นและเรื่องราวที่เข้าถึงได้ง่ายเพื่อสื่อสารกับทุกคนอย่างเป็นกันเอง

เมื่อ 6 ปี ที่แล้ว a day ได้ชวน Sundae Kids มาร่วมออกแบบปกนิตยสารรวมถึงภาพประกอบเมนคอร์สภายในเล่มที่ 211 ซึ่งเป็นฉบับที่เราพูดถึงเมืองขอนแก่นในแง่มุมต่างๆ ลายเส้นของพวกเขาทำหน้าที่ย่อยเรื่องราวยากๆ ให้เข้าใจง่าย ผ่านการสื่อความหมายที่น่ารักและอุ่นในหัวใจ ซึ่งถ้าใครได้ดูภาพประกอบของพวกเขาก็คงจะเผลอยิ้มตามได้ไม่ยาก นั่นแหละสไตล์ของพวกเขา

แต่ก่อนหน้านั้น พวกเขาแท็กทีมกันตั้งแต่สมัยเรียน เปิดเพจวาด Comic Essay ที่มักจะหยิบจับประสบการณ์จริง รวมถึงเรื่องราวความสัมพันธ์ในสถานการณ์ต่างๆ  มาเล่าเป็นการ์ตูนช่องและการ์ตูนเรื่องยาว จนมีผู้ติดตามเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในทุกปี 

เพจเล็กๆ ที่ตั้งใจวาดเพื่อสร้างผลงาน ค่อยๆ เติบโตขึ้นไปพร้อมๆ กับโอกาสมากมายที่เข้ามา ทั้งได้จัดนิทรรศการของตัวเองทั้งในประเทศและต่างประเทศ ได้ร่วมโปรเจกต์กับแบรนด์และองค์กรใหญ่มากมาย เช่น Siam Discovery, The Japan Foundation, Greyhound Cafe, Central Embassy, และ Levi’s หรือแม้แต่ปีนี้เอง ที่ทั้งสองเริ่มขยายพื้นที่ของตัวเอง อย่างการเริ่มโปรเจกต์ใหม่ๆ กับหลายประเทศมากขึ้น 

ตลอดระยะเวลา 10 ปี ที่ผ่านมา เพจ Facebook ชื่อ Sundae Kids จึงเป็นมากกว่า Portfolio อย่างที่พวกเขาตั้งใจไว้ในตอนแรก แต่เป็นทั้งพื้นที่ที่บรรจุทั้งตัวตน ผลงาน และความสุขของพวกเขาเอาไว้ แต่กว่าที่เพจเล็กๆ จะครอบครองพื้นที่หัวใจนักอ่านได้มากถึงสองล้านคน พวกเขาได้เรียนรู้อะไรมาบ้างระหว่างทาง และอะไรยังทำให้พวกเขายังสนุกกับการทำงานที่รักแม้จะผ่านเวลามายาวนาน คือสิ่งที่เราอยากชวนทั้งสองมานั่งพูดคุยในวันนี้ 

บทเรียนที่ 1 : เมื่อไม่รู้ก็ต้องลอง

โป๊ยเซียน : ต้องเล่าก่อนว่าเราเรียนกราฟิกดีไซน์ที่จุฬาฯ ด้วยกัน พอช่วงปีสี่ที่เราต้องทำแค่ธีสิส ช่วงนั้นเลยมีเวลาให้เราไปทำอย่างอื่นมากขึ้น เราเลยบ่นๆ ว่าไม่อยากทำงานประจำ แต่ไม่รู้จะทำอะไร กวินเลยเสนอขึ้นมาว่า ลองทำงานอัปลงเฟซบุ๊กมั้ย ทำเป็นเพจให้คนได้เห็นผลงานเรามากขึ้น เหมือนเป็นพอร์ตด้วย แล้วก็จะได้กลายเป็นงานประจำได้ ก็เลยทำมาตั้งแต่ตอนนั้น

กวิน : ตอนนั้นมันไม่มีทางรู้เลยว่าจะประสบความสำเร็จมั้ย แต่เราเห็นศักยภาพของเขา ว่าเขาทำอะไรได้บ้าง ยังขาดในจุดไหน เราว่าเราสามารถช่วยในจุดที่เขาขาดได้ แต่ช่วงปีแรกๆ ก็ไม่ค่อยมีงาน ไม่ค่อยมีรายได้เลยนะ (หัวเราะ)

โป๊ยเชียน : อย่างที่กวินบอกเลยว่า เราไม่มีทางรู้เลยว่ามันจะสำเร็จหรือเปล่าก็แค่อยากทำ ตอนนั้นคิดว่าคงต้องลองให้ถึงสุดๆ ก่อน ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ค่อยไปหาอย่างอื่นทำ ช่วงนั้นก็เลยเป็นช่วงทดลองของเรา

ยังจำได้อยู่เลยว่าช่วงหมื่นคนแรกเราตื่นเต้นมาก มากกว่าตอนล้านคนแรกด้วย เพราะตอนนั้นเป็นช่วงที่เราเพิ่งรู้สึกว่ามีคนติดตามเราเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรก เริ่มเห็นว่ามีคนชื่นชอบผลงานเรามากขึ้น หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ไปโฟกัสกับตัวเลขแล้ว แค่สนุกกับสิ่งที่ทำมาเรื่อยๆ 

บทเรียนที่ 2 : มุ่งมั่นให้สิ่งที่ชอบกลายเป็นงานที่รัก

โป๊ยเซียน : อย่างที่บอกว่า เราก็หวังให้สิ่งนี้เป็นงานประจำ ที่ทำให้เราอยู่ได้จริงๆ ซึ่งเราก็สามารถทำได้สำเร็จ แต่โปรเจกต์ต่างๆ โอกาสต่างๆ ที่เข้ามา มันเกินภาพที่เราคิดไว้ตั้งแต่แรกอยู่เหมือนกัน 

กวิน  : เราเองก็คาดหวังแค่นั้นเหมือนกัน ให้มันเป็นงานประจำที่มีรายได้ เหมือนเราพากันเดินมาเรื่อยๆ จนตอนนี้มันเดินมาไกลมากๆ หลังๆ ก็จะเห็นว่างานเรามีลูกเล่นมากขึ้น นั่นก็เป็นสิ่งที่พวกเราเก็บประสบการณ์มาเรื่อยๆ เพราะงานแต่ละงานก็ทำให้เราเรียนรู้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

โป๊ยเซียน : ใช่ บางงานทำให้เราได้ทำในสิ่งที่เราไม่คิดว่าเราจะทำได้ เหมือนทำให้เราเองได้ปลดล็อกสกิลใหม่ๆ พอเราได้ลองสิ่งใหม่ๆ แล้วคนได้เห็นสิ่งที่หลากหลาย เราก็จะได้โอกาสทำในสิ่งที่หลากหลายมากขึ้นด้วยเหมือนกัน 

เราคิดว่าหลายๆ อย่างเราก็ยังไม่รู้ว่าเราจะทำได้หรือเปล่า ถ้าเราไม่ได้ลองทำ เหมือนอย่าง Sundae Kids ถ้าเราไม่ลองทำ เราก็ไม่มีทางรู้เลยว่า มันจะเป็นอาชีพที่สามารถอยู่ได้อย่างทุกวันนี้

บทเรียนที่ 3 : เลือกงานที่ได้ใส่ความเป็นตัวเอง

โป๊ยเซียน : วันแรกจนถึงตอนนี้ เราก็ยังหาอะไรทำเพิ่มไปเรื่อยๆ อยากทำ Exhibition บ้าง อยากทำแอนิเมชันบ้าง เรามีสิ่งที่อยากทำเยอะมากๆ ซึ่งตอนนี้เราก็ได้ทำไปส่วนหนึ่งแล้ว แต่ยังอยากมีโอกาสทำงานร่วมกับต่างประเทศมากขึ้น อยากลองไปทำงานกับประเทศอื่นๆ ที่ยังไม่เคยบ้าง เพราะเราคิดว่าการทำงานกับประเทศต่างๆ มันค่อนข้างเปิดโลก ให้เราได้เห็นมุมมอง ความคิดใหม่ๆ ว่าศิลปะ วัฒนธรรมเค้าเป็นยังไง 

กวิน : ที่ผ่านมาพวกเราจะชอบโปรเจกต์ที่ไม่ต้องใหญ่มาก เราเลือกโปรเจกต์แบบนี้เพราะมันได้อิสระในการทำงาน ทำให้เราได้เปิดกว้างและได้ทดลองมากกว่า จนถึงทุกวันนี้เราก็ยังสนุกกับการลองทำอะไรที่เราไม่เคยทำอยู่นะ

โป๊ยเซียน : อย่างที่บอกว่าเวลาเราได้ทำงาน  Sundae Kids มันเหมือนเราได้ทดลองสิ่งใหม่อยู่ตลอดไม่เคยรู้สึกซ้ำซากหรือเบื่อ ทุกวันจะมีอะไรให้ได้คิดและทดลองทำอยู่เรื่อยๆ เราเลยตื่นเต้นทุกครั้งที่เริ่มทำงาน นอกจากประสบการณ์ สกิลที่มากขึ้น บางงานก็ทำให้ค้นพบสิ่งที่ไม่เคยรู้ว่าเราทำได้ เราเลยให้ความสำคัญกับการเลือกงานที่เราจะได้ทดลองและใส่ตัวตนของเราลงไปจริงๆ

บทสรุป : ในปีที่ 10 ยังคงสนุกกับสิ่งที่ทำเหมือนกับปีแรก

โป๊ยเซียน : เดินมาถึงตรงนี้ได้มันก็ภูมิใจนะ เพราะการวาดรูปเป็นเหมือนงานอดิเรกของเราตอนเด็กเลยเลือกเรียนทางด้านนี้ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่ามันจะกลายมาเป็นอาชีพ แค่เลือกด้วยความชอบ แต่มาถึงวันนี้เราก็ขอบคุณตัวเองที่ไม่ยอมแพ้ตั้งแต่ตอนแรก เพราะอย่างที่บอกมันไม่ได้ง่ายเลยกว่าที่จะมาถึงตรงนี้ ก็ขอบคุณที่พยายามถึงที่สุดจริงๆ  

ส่วนสิ่งที่ยังเหมือนเดิมมาตลอด คงเป็นความสนุกกับความเต็มที่นี่แหละ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้เราคิดว่า ความสนุกมันยังเท่าเดิมนะ แค่ระดับความเครียดมันต่างกัน ด้วยความที่ตอนนี้เราทำงานมาเยอะขึ้น เราก็ต้องผลักดันตัวเองให้มากขึ้น สมัยก่อนความสนุกคือการได้โปรเจกต์ใหม่ๆ แต่พอโตขึ้นโปรเจกต์ก็ใหญ่ขึ้น ความท้าทายก็มากขึ้นตามไปด้วย เหมือนตอนนี้หน้าที่ความรับผิดชอบเรามากขึ้น ก็เป็นความสนุกที่แตกต่างกันออกไป แต่ก็ยังตื่นเต้นทุกครั้งที่จะได้ลองทำอะไรไปด้วยกัน

กวิน : จนถึงทุกวันนี้ มัน 10 ปีแล้วที่ทำสิ่งนี้ด้วยกันมา มันเหมือนเป็นชีวิตไปแล้ว เพราะเราอยู่กับสิ่งนี้ทั้งวันทุกวัน มากกว่างานเราคิดว่ามันคือเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรากับ Sundae Kids ด้วย เราก็อยากประคับประคองความสัมพันธ์นี้ไปเรื่อยๆ ตอนนี้เราพากันมาไกลขนาดนี้แล้ว มันเกินที่เราคิดไว้ตอนแรกมากๆ ก็อยากลองดูต่อเหมือนกันว่าจะไปได้ไกลสุดได้แค่ไหน

ติดตามผลงานได้ที่ 

Facebook : https://www.facebook.com/sundaekidsillustrationr

Instagram : https://www.instagram.com/sundaekids/

The post การเดินทาง 10 ปีของ Sundae Kids สองศิลปินนักเล่าเรื่องที่เริ่มต้นจากความไม่รู้ แต่ขอสนุกกับทุกโอกาสที่เข้ามา appeared first on a day magazine.

ประสบความสำเร็จในฐานะวงดนตรีอินดี้ และเป็นที่รู้จักจากเพลง ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ, ลิปสติกบนลิปสติก, กำแพง และเพลงอื่นๆ อีกมากมาย นับแต่นั้นมาเขาได้สร้างศิลปะให้เกิดขึ้นบนเสียงเพลงอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นที่ยอมรับและถูกตั้งฉายาให้เป็น “กวีร็อกแอนด์โรล” ของวงการเพลงไทย

ปี  2551 a day เคยชวนตุลมาลองแต่งตัวเป็นนักวิทยาศาสตร์สุดเนิร์ด ใส่แว่นหนาๆ ในลุคนักทดลองแบบจัดเต็ม บนปก a day ฉบับวิทยาศาสตร์ พูดคุยเรื่องความเหมือนต่างของชีวิตกับการทดลอง ตัวแปรสำคัญ และสมมติฐานต่างๆ ในชีวิต 

หนึ่งในคำตอบของเขาในวันนั้น ทิ้งแง่คิดไว้ให้กับผู้อ่าน มีใจความว่า “ผมว่า การทดลองกับการใช้ชีวิตมีสิ่งที่แตกต่างคือ ในชีวิตคนเราเวลาเราทดลองอะไร ณ โมเมนต์นั้นแล้ว เราย้อนกลับมาทดลองอีกไม่ได้” 

อาจเป็นเพราะชีวิต คือการทดลองที่ทุกสิ่งจะเกิดขึ้นได้เพียงหนึ่งครั้ง เพราะตัวแปรที่ชื่อว่า เวลา จะนำพาจังหวะชีวิตเราให้ไหลไปไม่ย้อนกลับ เราจึงมีหน้าที่ทดลองใช้ทุกวินาทีที่เกิดขึ้น ไปพร้อมๆ กับการได้ทำในสิ่งที่เรารู้สึกดีและมีความหมาย  วันนี้เราเลยชวนตุลมานั่งย้อนคุยถึงเส้นทางชีวิต ตัวตน ความสำเร็จทั้งในอดีตปัจจุบัน และความพอใจในเส้นทางของนักดนตรีที่ผ่านมา จากเด็กบ้างานในวัยยี่สิบ สู่ขวบวัยที่ตัวตนสงบนิ่งขึ้น เขาจะมีมุมมองชีวิตอะไรเปลี่ยนไปบ้าง มาทำความรู้จักตุลในวัย 48 ปี ผ่านคำตอบของเขากัน

ได้ลองเป็นนักวิทยาศาสตร์แบบนีโอ-เนิร์ด

“ตอนนั้นรู้สึกตื่นเต้น ที่ได้มาถ่าย a day แล้วก็ได้มีโอกาสบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่อยู่ในความคิดเรา เพราะนิตยสารก็เป็นพื้นที่หนึ่งที่เราสามารถจะสื่อสารเรื่องราว ตัวตน และประสบการณ์ของเราให้กับโลกภายนอกได้ แล้วตัวผมเองก็มองว่า a day เป็นนิตยสารที่มีความสำคัญกับคนรุ่นใหม่ในช่วงนั้น คนในแวดวงครีเอทีฟหลายๆ คนก็น่าจะมี a day เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไม่ต่างกัน

ส่วนรูปนี้จำได้ว่าถ่ายที่ RCA ครับ ตอนนั้น a day อยากให้พูดถึงเรื่องวิทยาศาสตร์ผสมกับองค์ความรู้เรื่องการใช้ชีวิตของเรา ถึงจะจำดีเทลเป๊ะๆ ไม่ได้ แต่วันนั้นได้ลองแต่งตัวแบบนี้ก็สนุกดีครับ”

สมมติฐานชีวิตในวัย 20 กว่าๆ

“เวลาเป็นเด็ก สิ่งที่ทำให้เราสนุกได้มีแค่ไม่กี่อย่าง ไม่ดนตรีก็กีฬา แต่ดนตรีเป็นสิ่งที่ทำให้เราได้ใช้เวลากับเพื่อนๆ ทำให้เราได้เล่าเรื่องราวของเรา ยิ่งพอเราแต่งเพลงเป็น ดนตรีเลยเป็นสิ่งที่เราสื่อสารให้กับคนหมู่มาก เเล้วก็สื่อสารกับตัวเองด้วย 

“สำหรับผมช่วงวัยรุ่น ดนตรีมีอิทธิพลต่อความคิดของเรามากที่สุด มันเป็นเหมือนสารกระตุ้นที่ทำให้เราอยากออกไปทำอะไรบางอย่าง ผลงานเพลงของศิลปินที่เราติดตามหลายคน เริ่มกระตุ้นให้เราคิดว่า หรือเราจะเลือกเดินในทางนี้ดี… ช่วงหนึ่งของชีวิตมันเลยตั้งสมมติฐานกับตัวเองไว้ว่า อยากทำให้ดนตรีที่เราชอบกลายเป็นอาชีพได้จริงๆ ซึ่งเราก็พิสูจน์แล้วว่ามันเป็นไปได้ 

“ส่วนเหตุผลที่ผมสนใจดนตรีร็อกเพราะมันเป็นอะไรที่ร้อนแรง ในวัยนั้นมันถูกจริตเราทั้งจังหวะจะโคน ซุ่มเสียง กีตาร์ เบส กลอง ไปจนถึงลีลาการแสดงบนเวที และความซื่อตรงของเนื้อหาที่พูดออกมา ทำให้รู้สึกว่าร็อกแอนด์โรล มันตอบโจทย์ชีวิตในตอนนั้น และทำให้เราเป็นเราทุกวันนี้”

กับบทบาทกวีร็อกแอนด์โรล

“การเขียนเป็นการบำบัดที่ดีที่สุด เพราะช่วงวัยรุ่นเราซัฟเฟอร์กับโรคนอนไม่หลับ (Insomnia) มาก ถึงการเขียนจะไม่ได้ช่วยให้เรานอนหลับ แต่อย่างน้อยมันช่วยให้เราไม่โทษตัวเอง เหมือนอย่างน้อยในคืนที่เรานอนไม่หลับ เรายังได้สร้างสรรค์อะไรบางอย่างออกมา การแต่งเพลงหลายครั้งเป็นความทุกข์ แต่เป็นความทุกข์ที่เราได้บำบัดออกไป

“สำหรับนักแต่งเพลง ถ้าแต่งเพลงไม่ได้ก็มีความโหวงนะ เพราะตอนยังไม่มีเพลงเลยมันคือศูนย์ แต่ขั้นตอนที่จะทำให้ศูนย์เป็นหนึ่ง เราต้องทำทุกวิถีทางให้ได้เพลง ซึ่งบางทีเราไม่รู้ว่าเพลงมันมาจากไหน อยู่ดีๆ ทำไมถึงมีเสียงหรือเมโลดีแวบเข้ามา หลายครั้งมันก็มาพร้อมกับสถานการณ์ในชีวิต เพลงบางเพลงมันไม่ได้มากับเรื่องดีๆ มันมากับเรื่องร้ายๆ ในชีวิตเราเลยรู้สึกว่า ยิ่งเราเจอเรื่องร้ายๆ เรายิ่งต้องสร้างงานศิลปะเหล่านี้ออกมา เพราะมันก็เหมือนกับการที่เราได้บำบัดเรื่องทุกข์ใจออกไป ผ่านงานเขียนด้วย

“ส่วนดนตรีจะมีคุณค่าอะไรในตัวมัน ผมปล่อยให้มันไปมีคุณค่าในตัวเอง โดยที่ผมก็ไม่ได้ตั้งความหวังอะไรกับมัน เหมือนที่เขาบอกว่า เพลงหนึ่งเพลงจะมีความหมายขึ้นอยู่ที่ใครเป็นคนฟัง ส่วนตัวเราก็สร้างสรรค์ผลงานในแบบของเรา”

น้อยลงแต่หนักแน่น

“มองย้อนกลับไป สมัยนั้น ผมเป็นคนที่ปาร์ตี้สุดเหวี่ยง จี๊ดจ๊าดกับทุกเรื่อง เอนจอยกับทั้งความสุขความทุกข์ ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองว่างเลย จะต้องหากิจกรรม สร้างงานศิลปะทำโปรเจกต์กับคนนู้น คนนี้ ออกไปปาร์ตี้ สังสรรค์ พบปะผู้คน แต่ตอนนี้ก็อาจจะพอใจกับความสงบมากกว่า สามารถมีความสุขได้ง่ายๆ กับการนั่งฟังเพลง อ่านหนังสือ ฟังพอดแคสต์ ไม่ต้องสุขมาก ไม่ต้องทุกข์มากก็ได้ แล้วก็ให้ความสำคัญกับเวลามากที่สุด ในตอนนี้ผมคิดว่าการมีเวลาว่างคือ ความหรูหราในชีวิตของผม

“จากวัยรุ่นมาจนถึงทุกวันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็พัฒนามาแบบเป็นธรรมชาตินะ ตอนเป็นวัยรุ่นเราจะตั้งเป้าหมายให้กับทุกอย่างที่เราทำ แต่ตอนนี้ไม่คิดอะไรเลย แล้วแต่เพลงจะนำพาไป ตอนวัยรุ่นเพลงมันเหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์เลยนะ มันขยี้ใจเรา ทำให้เราเติบโต ช่วยเราแก้ปัญหาหรือผ่านสิ่งต่างๆ ในชีวิตมาได้ มันมีความหมายกับเรามากๆ แต่ตอนนี้มันก็คือ ‘เสียง’ ที่ทำให้เรามีความสุข ซึ่งผมว่าผมมีความสุขได้ง่ายขึ้น 

“ส่วนในมุมของการสร้างสรรค์ผลงาน ถึงตอนนี้ ความถี่ในการสร้างงานอาจไม่ได้บ่อยเท่าตอนวัยรุ่น เพราะเรื่องที่กระทบความรู้สึกไม่มีได้มีผลเท่าแต่ก่อน กลับกัน ช่วงวัยรุ่นเป็นวัยที่เรามีความเซนซิทีฟในใจสูง ดังนั้นเรื่องราวอะไรก็ตามที่ผ่านมาในชีวิตมันจะฝังตรึง และมีเรื่องเรื่องราวมากมายที่เราอยากส่งออกไป 

“จะเห็นชัดเจนเลยว่า ปริมาณงานที่เราทำออกมาจะน้อยลง เพลงจะมีความเรียบง่ายมากขึ้น สื่อสารตรงประเด็นไม่อ้อมค้อม ไม่ชักแม่น้ำทั้งห้า ส่วนเรื่องของซาวนด์ดนตรี แต่ก่อนในหนึ่งเพลงจะมีซาวนด์ดนตรีหลากหลายแนวมากๆ เริ่มด้วยซาวนด์แบบนี้ แต่จบเหมือนเป็นอีกเพลง แต่หลังๆ เราจะมีความเรียบง่าย ซื่อตรง สื่อสารตรงไปตรงมามากขึ้น เหมือนประสบการณ์ทำงานมันบอกเราว่า ไม่ต้องสื่อสารออกไปมากก็ได้แค่ตรงประเด็นก็พอ ในวันนี้เราเลยเลือกที่จะทำทุกอย่างให้เรียบง่ายขึ้น”

อพาร์ตเมนต์คุณป้าคือการทดลองครั้งสำคัญ

“ช่วงวัยรุ่นผมเคยทดลองว่าดนตรีแบบที่เราทำจะเป็นอาชีพได้ไหม ซึ่งก็พิสูจน์แล้วว่าเป็นไปได้ อพาร์ตเมนต์คุณป้าก็เป็นการทดลองหนึ่งที่สำคัญในชีวิตของผม ในวันนี้ผมว่าอพาร์ตเมนต์คุณป้ามันก็มาเจอแล้วนะ เจอจังหวะของชีวิตที่เหมาะสม สภาพแวดล้อมในการทำงานที่เหมาะสม วงเราอาจจะไม่ได้เป็นวงที่โด่งดังที่สุดหรือประสบความสำเร็จที่สุด แต่วงดนตรีที่มีอายุกว่า 25 ปี แล้วไม่เคยเปลี่ยนสมาชิกเลย ผมว่ามันมีน้อย แล้วจุดนี้ผมว่ามันเป็นส่วนผสมที่สำคัญที่สุด 

“ถึงแต่ละคนจะมีพื้นฐานหรือความถนัดด้านดนตรีที่ต่างกันในตอนแรก แต่พอเรามาอยู่รวมกันนานๆ มันเหมือนกับว่าเราเป็นสลัดที่มาคลุกเคล้ากัน จนส่วนประกอบของร็อกแอนด์โรลมันเริ่มแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนเลยจะเห็นว่า ซาวนด์ของอพาร์ตเมนต์คุณป้าตั้งแต่วันนั้นจนถึงทุกวันนี้ จะมีความดิบของร็อกแอนด์โรลมากขึ้นเรื่อยๆ และเข้มข้นยิ่งขึ้น

“ขณะเดียวกันเราก็นำสีสันจากดนตรีแนวอื่นที่เราสนใจอย่าง อิเล็กทรอนิกส์ ฮิปฮอป มาประกอบกับดนตรีของเราเพิ่มเติม เหมือนเป็นการปรุงรสชาติของวงร็อกแอนด์โรลไปในตัว เพราะเราไม่ได้เป็นวงร็อกแอนด์โรลที่มีมู้ดเดียว แต่เรายังมีรสชาติจากดนตรีแนวอื่นๆ มาผสมผสานตลอด”

ในวันนี้มองว่าดนตรีเป็นเรื่องของเพื่อนฝูง

“ตลอดระยะเวลา 20 กว่าปีที่อยู่กับสิ่งนี้มาผมรู้สึกว่า ดนตรีมันคอยเชื่อมโยงบุคคลที่แตกต่างกันให้มารู้จักกันได้ ไม่น่าเชื่อว่า พลังงานเสียงเล็กๆ ที่เราสร้างขึ้นมา จะไปกระทบใจใครหลายๆ คน แล้วมันก็ดึงดูดคนที่ศีลเสมอกันมาเจอกันได้ 

“อีกมุมหนึ่ง นักดนตรีก็เป็นอาชีพหนึ่งที่เราทำ เพื่อให้เราได้เรียนรู้สิ่งรอบข้าง และวัฒนธรรมความคิดที่แตกต่าง เพราะการเล่นดนตรีไม่ใช่แค่การส่งเสียง แต่เราต้องหัดฟังเสียงรอบข้างด้วย 

“แน่นอนว่าตอนที่เราเขียนเพลง มันมีความเผด็จการ ตัวหนังสือนี้ เรื่องราวนี้ เราเป็นคนเขียน แต่ในขณะเดียวกันเวลาคนอื่นฟัง เขาจะคิดเหมือนเราหรือเปล่าก็ไม่สามารถไปบังคับความคิดเขาได้ ถึงลึกๆ เราจะอยากให้เขาเข้าใจเราในแบบที่เราเป็น แต่ในชีวิตจริงมันเป็นไม่ได้

“ดังนั้นผมเลยมองว่า ‘อิสระในดนตรี’ มันก็มีเสน่ห์อีกแบบหนึ่ง หลังๆ ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า การที่เราได้เป็นพื้นที่เปิด สำหรับทุกการตีความ ให้พื้นที่กับผู้ฟังได้ตีความบทเพลงของผมในแบบที่เขาอยากให้เป็น มันก็มีเสน่ห์และเป็นสิ่งที่ผมก็เอนจอยกับมันมากเหมือนกัน 

“แต่มากกว่านั้นดนตรีมันเปิดโลกของเรา พาเราไปเจอมิตรภาพ เพื่อนฝูง แล้วก็ทำให้เรามีวันนี้ เหมือนกับว่าดนตรีพาเราไปเจอผู้คน แล้วผู้คนก็เป็นแรงบันดาลใจให้เราสร้างเสียงดนตรี เพื่อนหลายๆ คนที่รู้จักในวันนี้ เพราะมีดนตรีชี้นำ การที่เราได้รู้จักผู้คนหลากหลายสาขาอาชีพ ช่างภาพ ผู้กำกับ ศิลปิน นักเขียน ก็มีดนตรีนี่แหละที่พาเราไป 

“ในวัยนี้ผมเลยให้คุณค่ากับดนตรีในเรื่องของคุณภาพและเพื่อนฝูงครับ เพราะทุกครั้งที่เราขึ้นไปแสดง มันทำให้เราได้เห็นเพื่อนฝูงที่ผ่านอะไรมาด้วยกัน ผ่านชีวิตช่วงขาขึ้นขาลงมาด้วยกัน มิตรภาพตรงนี้มันเลยมีความสำคัญกับเรามาก เพราะวงดนตรีไม่ได้มีแค่ 5 คนที่คุณเห็นบนปก ยังมีบุคคลเบื้องหลังมากมายไม่ว่าจะเป็นนักดนตรีสมทบ ทีมงาน ค่ายเพลง ทีมซาวนด์  ช่างกล้อง ทีมมิวสิกวิดีโอ ทุกคนที่เชื่อในไอเดียของเราและพร้อมจะทำงานไปกับเรา ผมว่าเหล่านี้เป็นเหตุผลที่ผมยังทำงานดนตรีอยู่ทุกวันนี้ เพราะยังมีเพื่อนฝูงและคนที่เชื่อเหมือนๆ กัน อยู่ครับ

“แต่ถ้าถามว่าเสียงดนตรีมีความหมายกับชีวิตผมเท่าเดิมไหม อาจจะน้อยลงแล้วนะ ทุกวันนี้ ในหนึ่งวันผมฟังเพลงน้อยลง ผมให้เวลากับความเงียบและความว่างมากขึ้น ให้ความสำคัญกับผู้คนรอบข้างมากขึ้น ดนตรีมันคงกลายเป็นเรื่องของมิตรภาพและเป็นช่วงหนึ่งของชีวิตเราไปแล้ว”

ผลการทดลองสรุปว่า มาถึงจุดนี้ด้วยจังหวะชีวิต

“มันแน่นอนว่าทุกย่างก้าวที่เราทำ ทุกถนนที่เราเดินทางไป เรารู้อยู่แล้วว่ามันไม่มั่นคง แต่การไม่เชื่อก็มีข้อดีตรงที่ทำให้เรามีแผนสองให้กับชีวิตเสมอ ทุกการเดินทางของอพาร์ตเมนต์คุณป้า มันเลยเป็นสิ่งที่เราเตรียมแผนมาแล้วว่า เราต้องต่อสู้กับอะไรบ้าง เราต้องพร้อมจะเจอกับอะไรบ้าง ดังนั้น เป้าหมายแรกของการทำวงเลยไม่ใช่การเลี้ยงชีพ แต่คือการสร้างงาน  

“ยอมรับตามตรงว่าในตอนแรกเราก็ไม่มั่นใจว่าเพลงของจะเป็นที่นิยม แต่มาถึงวันนี้มันไกลกว่าที่ตั้งเป้าไว้ในตอนนั้นมาก เป็นโบนัสที่ถ้าย้อนกลับไปสมัยตั้งวงใหม่ๆ คงไม่เชื่อว่าจะมาถึงขนาดนี้ได้เหมือนกัน 

“พอมาถึงวันนี้ผมว่าหลายอย่างมันเป็นเรื่องของจังหวะ สมัยก่อนถ้าถามว่าอะไรทำให้เราเดินมาถึงตรงนี้ได้ อาจจะตอบว่าเป็นที่ความสามารถ ความมุ่งมุั่น ความตั้งใจ  ความคิดสร้างสรรค์ของเรา  แต่ตอนนี้ผมว่ามันเป็นเรื่องของจังหวะ  เพราะการที่คนหนึ่งคนเลือกจะทำอะไร แล้วดันมาเจอกลุ่มคนที่เข้ามาเป็นจิ๊กซอว์ ที่เติมความฝันนั้นได้แบบพอดี มันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นได้ง่ายๆ กับทุกคนนะ มันต้องอาศัยจังหวะเวลาด้วย 

“เพราะในวันที่เราตัดสินใจทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง มันทำให้เราไม่ได้ทำอีกหลายๆ อย่าง แต่มันก็เป็นธรรมดาที่ประตูบานหนึ่งปิด บานหนึ่งจะเปิด ทุกวันนี้ก็รู้สึกขอบคุณตัวเองที่เลือกถูก แล้วพาตัวเองมาได้ถึงจุดนี้ครับ 

“เพราะตัดสินใจทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ณ ช่วงเวลานั้น มันส่งผล”

รายละเอียดเพิ่มเติม 

ติดตามผลงานศิลปินได้ที่ : https://www.facebook.com/apartmentkhunpaa?mibextid=LQQJ4d

The post ชีวิตที่ต้อง (ทด) ลองถึงจะรู้ ของ ตุล-ไวฑูรเกียรติ และขวบวัยที่พบว่าดนตรีเป็นเรื่องของมิตรภาพ appeared first on a day magazine.

ความพิเศษคือ ที่นี่จะเน้นเปิดประสบการณ์อาหารสไตล์จีนแท้ๆ แบบต้นตำรับ ให้เราได้สัมผัสรสชาติเผ็ดร้อนของเครื่องเทศและความพิถีพิถันของเชฟที่สั่งสมประสบการณ์มานานกว่า 10 ปี ผ่านเมนูอาหารที่หลากหลาย ท่ามกลางทิวเขาที่เห็นดอยสุเทพและวิวเมืองเป็นฉากหลัง ในบรรยากาศสไตล์แมนชั่นจีน แถมยังเป็นห้องอาหารจีนสุดหรูบนชั้นดาดฟ้าแห่งแรกของเชียงใหม่อีกด้วย

Chinese Antique Vibes

ธีมของห้องอาหารจะเน้นใช้วัตถุดิบตามฤดูกาล ในอาหารกวางตุ้ง มารังสรรค์เมนูอาหารอย่างพิถีพิถัน มีหลายเมนูซิกเนเชอร์ด้วยกันที่อยากแนะนำให้ลอง ไม่ว่าจะเป็น เต้าหู้ผัดหมาล่าใส่ล็อบสเตอร์ ผัดเปรี้ยวหวานปลาทอดใส่ไพน์นัท กุ้งลายเสือทอดราดซอสวาซาบิ และถ้าใครชอบกินอาหารจีนเสฉวนต้องห้ามพลาดเมนู ซี่โครงเนื้อวากิวราดซอสเสฉวน หนึ่งในเมนูที่เรายกให้เป็นจานโปรด เนื้อวากิวตุ๋นนุ่มๆ ละลายในปาก ราดด้วยซอสเสฉวนรสจัดจ้านแล้วออนท็อปพริกสไตล์เสฉวนด้านบน ได้รสชาติเผ็ดร้อนที่ปลายลิ้นตามเอกลักษณ์ของอาหารจีนเสฉวน เป็นจานที่ตัดเลี่ยนได้ดีเลยล่ะ หรือถ้าอยากลองเป็นอาหารจากภูมิภาคอื่นๆ ก็ยังมีเมนูให้เลือกอีกมากมาย

ทุกจานที่เราได้ลิ้มรสกันในวันนี้มี เชฟชง ลี เชฟหนุ่มไฟแรงแถวหน้าแห่งวงการอาหารจีน รับหน้าที่ดูแลความอร่อยให้กับเราจนจบมื้อ เชฟยังบอกอีกว่าวัตถุดิบและเครื่องปรุงที่ใช้นำเข้ามาจากประเทศจีนโดยตรง เลยทำให้ได้กลิ่นอายแบบดั้งเดิม ฟีลเหมือนไม่ต้องไปไกลถึงแผ่นดินใหญ่ ก็ได้ลิ้มรสอาหารจีนแบบต้นตำรับแบบฟินๆ 

เรียกได้ว่าเป็นมื้อที่โกยคะแนนความประทับใจไปได้แบบเต็มสิบ ทั้งความสดของวัตถุดิบ ความถึงรสของเครื่องเทศ และรสชาติที่จัดจ้านลงตัว ชวนให้อยากกลับมากินมื้อพิเศษที่นี่อีกครั้ง ถ้าใครชอบกินอาหารจีนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วน่าจะถูกใจเลยล่ะ

นอกจากรสชาติของเมนูอาหารแล้ว ที่ร้านยังโดดเด่นในเรื่องของบรรยากาศได้รับแรงบันดาลใจมาจากเคหสถานของคหบดีชาวจีน เน้นโทนสีเขียว แดง และทอง มีการตกแต่งด้วยเครื่องเรือนจีนโบราณเพื่อแสดงถึงความมั่งคั่งร่ำรวย  ผสมกับความสมัยใหม่ช่วยให้เรารู้สึกผ่อนคลายและเอนจอยกับการทานอาหารมากกว่าเดิม

Enjoy the moments

หลังจากจบมื้อเย็นแบบอิ่มท้อง อย่าลืมขึ้นไปเสพบรรยากาศยามค่ำคืนที่ สกายบาร์ สถานที่ที่เหมาะจะนั่งชมวิวพระอาทิตย์ตก จิบเครื่องดื่มแก้วโปรดสักแก้ว พร้อมๆ กับการซึมซับสีสันของเมืองเชียงใหม่บนทำเลท็อปฟอร์มแบบ 360 องศา

เมื่อขึ้นมาด้านบนจะเจอกับบาร์ค็อกเทลขนาดใหญ่ตรงกลาง ที่ดีไซน์ล้อไปกับสถาปัตยกรรมล้านนาของเชียงใหม่ ทั้งจั่วทรงปลายแหลมและโคมไฟล้านนา แต่ยังคงทิ้งกลิ่นอายจีนด้วยโทนสีทอง-แดง เฟอร์นิเจอร์สีเขียวหยกเอาไว้ได้อย่างลงตัว และถ้าคุณเป็นสายดื่มน่าจะประทับใจสกายบาร์แห่งนี้ได้ไม่ยาก เพราะทีมบาร์เทนเดอร์ผู้เชี่ยวชาญ พร้อมเสิร์ฟคราฟต์ค็อกเทล ที่มีคาแรกเตอร์โดดเด่นเฉพาะตัว ที่ใช้วัตถุดิบของท้องถิ่นทั้งให้เราได้สัมผัสทั้งความแปลกใหม่และความลงตัวในหนึ่งแก้วที่ผ่านการคิดมาอย่างดี ยิ่งกินคู่กับทาปาสแบบจีน หรือเมนูทานเล่นอื่นๆ ก็เข้ากันได้ดีกับเครื่องดื่มสุดๆ

สำหรับเมนูที่พลาดไม่ได้เมื่อมาถึงคือ Gracefulness like Hong หนึ่งในค็อกเทลซิกเนเชอร์ที่เติมเต็มความเหนื่อยล้าได้อย่างดี แต่ถ้าอยากลองลองเมนูที่ได้แรงบันดาลใจมาจากวัตถุดิบท้องถิ่นอย่างมะแขว่น ต้องลอง ‘Rong Ping’ (ล่องปิง) เราว่าเบสของจินเข้ากับไซรัปมะแขว่นได้ดี ทั้งยังได้ความสดชื่นจากเลม่อนและขิงตามมา 

ปิดท้ายค่ำคืนนี้ด้วย CNX Flower Field ค็อกเทลสีสวยเหมือนทุ่งดอกไม้ของเชียงใหม่ แก้วที่จะทำให้คุณได้เอ็นจอยบนรูฟท็อปบาร์แห่งนี้ด้วยความประทับใจ 

ถ้าวันไหนอยากวางความเครียด พักกายพักใจให้รางวัลตัวเองด้วยอาหารอร่อยๆ และเครื่องดื่มที่ดีต่อใจ ก็แวะมาชิลล์เอาต์ที่ HONG’s Chinese Restaurant & Sky Bar ได้นะ 

รายละเอียดเพิ่มเติม

พิกัด : อินเตอร์คอนติเนนตัล เชียงใหม่ แม่ปิง โฮเทล 153 ถนน ศรีดอนไชย ตำบลช้างคลาน เชียงใหม่ 50100 

เปิด-ปิด : HONG’s Chinese Restaurant: 06:00pm – 10:00pm

HONG’s Sky Bar: 04:00pm – 12:00am

The post Hong’s Chinese Restaurant & Sky Bar ห้องอาหารและบาร์สไตล์จีนสุดหรูแห่งแรกในเชียงใหม่ ที่มีดอยสุเทพเป็นฉากหลัง appeared first on a day magazine.

และใช่ เรากำลังพูดถึง ติ๊ก-เจษฎาภรณ์ ผลดี ชายผู้เป็นทั้งนักฝันและนักลงมือทำอย่างแท้จริง

ย้อนไปเมื่อ 20 ปีก่อน ติ๊กโด่งดังเป็นพลุแตกจากเรื่อง “2499 อันธพาลครองเมือง” ภาพยนตร์ที่เป็นจุดเปลี่ยนของเขาตั้งแต่นั้นมา ในปีนั้นเอง a day ได้ชวนเขามาสัมภาษณ์ในฉบับที่ 7 ปี 2001 ด้วยธีม DAY OF DREAMING เพื่อค้นหาแพชชันของนักแสดงหน้าใหม่ไฟแรงที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง  

คำตอบส่วนหนึ่งที่หนักแน่นในวันนั้นคือ เขารักในธรรมชาติ ทุ่มเทกับการทำงาน และอยากที่จะลองทำอีกหลายสิ่งมากมาย 

จากนั้นไม่นานเขาเป็นที่พูดถึงอีกครั้ง ในรายการท่องเที่ยวผจญภัยเชิงอนุรักษ์ ‘เนวิเกเตอร์’ บทบันทึกการเดินทางที่ยาวนานกว่า 14 ปี เส้นทางอันสมบุกสมบันที่เต็มไปด้วย ‘วิถีชีวิตและอุดมการณ์’ ก่อนจะเรียกเสียงฮือฮาอีกครั้งกับการรับบทบาทใหม่ในฐานะผู้บริหารค่ายเพลง bROTHERS Music พร้อมเปิดตัวบอยกรุ๊ปวงแรกของค่ายอย่าง PROXIE (พร็อกซี) สู่อ้อมอกของแฟนๆ 

แต่จากวันนั้นถึงวันนี้ ลิสต์ความฝันของเขาจะมีเรื่องไหนที่ติ๊กถูกไปแล้วบ้าง คอลัมน์ On That Day จะชวนเขามาเล่าตั้งแต่ฉากแรกในวันที่เป็นดาวเด่น จุดเปลี่ยนของชีวิตครั้งสำคัญ การเดินทางครั้งใหญ่ ไปจนถึงมุมมองที่เขามีต่อชีวิตและการงานในวัย 46 ปี ว่ามีอะไรที่เปลี่ยนไปจากเมื่อ 20 ปีก่อนหรือไม่ และนี่คือบทสนทนากับ ติ๊ก-เจษฎาภรณ์ ผลดี ถึงหัวใจของการใช้ชีวิต ตัวตน วิธีคิด และบทเรียนจากการเดินทางของเขา

แดง ไบเล่ย์ในวันที่ขึ้นปก a day ครั้งแรก

“24 ของพี่ถือว่าเป็นช่วงก่อนเบญจเพส ช่วงนั้นถือว่ามีผลงานออกมา ที่เราได้ทำงานกับค่ายดีๆ ทั้งนั้น ถ้าตอนขึ้นปก a day พี่อายุ 24 ปี เท่ากับว่าตอนนี้อายุพี่ต้องบวกไปอีกสองรอบแล้ว เกือบคูณสองเลยนะ (หัวเราะ)

 จำได้ว่าน่าจะเป็นช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย ตอนนั้นทุกคนต่างเรียกเราว่า ‘แดง ไบเล่ย์’ คนก็เริ่มเข้ามาขอลายเซ็นเยอะขึ้น เป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์มากในตอนนั้น แล้วก็เป็นจุดเริ่มต้นให้เรามาถึงทุกวันนี้  ณ วันนี้ พี่อาจจะจำไม่ได้ว่า บทสัมภาษณ์ของเรามันคืออะไร แต่ฟีดแบ็กที่ได้มาก็จะมีน้องๆ มาบอกกับเราว่า สิ่งที่เราพูดเป็นแรงบันดาลใจให้กับเขาหลายๆ เรื่องและจะฝากของคุณมาเสมอ เราว่ามันก็เป็นความภูมิใจเล็กๆ ที่ได้ขับเคลื่อนหรือเป็นแรงบันดาลใจให้ใครสักคนได้”

  หนุ่มไฟแรงในวันนั้น ยังคงสะกดคำว่าเหนื่อยไม่เป็นเหมือนเมื่อ 20 ปีก่อน 

“ถ้าให้ย้อนไปช่วงวัยนั้นจำได้ว่า เวลาเราทำอะไรไม่เคยรู้สึกเหนื่อยเลย สะกดคำว่าเหนื่อยไม่เป็น ไม่รู้ว่ามันสะกดยังไง ตอนนี้ก็ยังสะกดไม่เป็นอยู่ดี (หัวเราะ) อาจจะเป็นเพราะว่าเราเป็นคนชอบทำอะไรหลายๆ อย่าง ไม่ได้ยึดติดกับอย่างใดอย่างหนึ่ง ประสบการณ์ที่ผ่านมาก็ช่วยทำให้เรามีความรอบรู้เพิ่มมากขึ้นเลยสนุกกับทุกโอกาสที่เข้ามา

จนถึงทุกวันนี้ สิ่งที่เหมือนเดิมคงเป็นเรื่องที่เราจริงจังกับการทำงาน จริงจังกับทุกอย่างที่เราทำ ยิ่งตอนที่ต้องถ่ายภาพยนตร์ควบคู่กับเรียนไปด้วย ก็ยิ่งต้องจริงจังกับทั้งสองอย่าง เพราะเราไม่อยากจะทิ้งทั้งสองอย่างไป ตอนนี้เองก็เหมือนเดิมเลยครับ ยังคงให้ความสำคัญกับงานที่เราทำไม่ว่าจะในด้านไหนก็ตาม เพราะเราเองก็หวังเสียงตอบรับในแง่ดี จากงานที่เราสร้างสรรค์ออกไป เพราะสิ่งนั้นจะเป็นกำลังใจให้เราในการทำงานต่อไปครับ

ส่วนความตั้งใจของเรา คิดว่ายังเหมือนเดิมนะ เรายังมีไฟตลอดเวลา แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือเรารอบคอบขึ้น มองซ้ายมองขวามากขึ้น มองสิ่งรอบตัวมากขึ้น ถ้าเป็นแต่ก่อนก็จะใจร้อน แล้วก็ตอบสนองค่อนข้างไว บางครั้งการตัดสินใจเร็วก็ส่งผลดี แต่บางครั้งก็เป็นผลเสีย แล้วก็อาจส่งผลกับความรู้สึกของคนรอบข้างไปด้วย ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่

ตอนนี้พี่ว่าพี่ช้าลงกว่าแต่ก่อน คิดนานขึ้น วู่วามน้อยลง แต่ก่อนจะวู่วามมาก แต่เดี๋ยวนี้อารมณ์จะนิ่งขึ้น ใจเย็นขึ้น ให้เวลากับบางสิ่งบางอย่างมากขึ้น ให้เวลาในการตะกอนหรือตกผลึกความคิดมากกว่าเดิม ก็เป็นตัวเองในเวอร์ชันที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ครับ” (หัวเราะ)

ติ๊กในวันนี้เชื่อว่า การเดินทางทำให้เรารู้จักตัวเองและเข้าใจโลก

“นอกจากตอนที่เล่นภาพยนตร์ 2499 อันธพาลครองเมือง  อีกจุดเปลี่ยนหนึ่งของเราคือ ตอนที่ทำรายการเนวิเกเตอร์นี่แหละ เพราะมันคือการเล่าความเป็นตัวตนของพี่ในพาร์ตที่เป็นงานอดิเรกของเรา เพราะส่วนมากพี่ก็จะใช้เวลาว่างไปกับการเที่ยว ผจญภัย ขับรถ เดินขึ้นเขาแบกเป้ อยู่กับอะไรก็ตามที่เป็นธรรมชาติ

  เนวิเกเตอร์เลยเป็นเหมือนการถ่ายทอดตัวตนของพี่ออกมาผ่านรายการ เหมือนกับเราได้ทำในสิ่งที่เราชอบที่สุด แล้วก็ได้เรียนรู้เรื่องราวต่างๆ ไประหว่างนั้น พอมาทำรายการก็ต้องสวมบทบาทผู้ดำเนินรายการ ทำให้พี่ต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจเพิ่มมากขึ้นเกี่ยวกับเส้นทางต่างๆ ที่เราจะไป ต้องอยากรู้อยากเห็นเพิ่มขึ้น หาความรู้และประสบการณ์มากขึ้น เพื่อที่เราจะได้ถ่ายทอดในสิ่งที่ถูกต้องให้ผู้ชม

  อีกแง่หนึ่งการเดินทางเป็นเหมือนแบบทดสอบจิตใจของเรา ให้เราพร้อมที่จะเรียนรู้กับมัน ทำให้เราได้รู้จักตัวเองมากขึ้นว่า เราชอบหรือไม่ชอบอะไร การลองไปในหลายๆ ที่มันก็ทำให้เรารู้ว่าที่ไหนเหมาะกับเรา นอกจากจะทำเรารู้จักตัวเองมากขึ้น ยังช่วยให้เราเข้าใจชีวิตไปในขณะเดียวกันด้วย

อยากขอบคุณตัวเองเหมือนกันที่ยอมสละอะไรบางอย่าง ตอนนั้นพี่ต้องปฏิเสธงานในวงการบันเทิงที่ติดต่อเข้ามาหลายงาน ด้วยความที่เราอยากทุ่มเทกับตรงนี้ให้ได้มากที่สุด ซึ่งพี่ว่ามันคุ้มค่ามากนะ เพราะถ้าเกิดว่าพี่ไม่เริ่มต้นวันนั้น ก็จะไม่เห็นอะไรมากมายขนาดนี้ ตอนนี้พี่ก็ถือว่าเราได้เก็บเกี่ยวสิ่งต่างๆ เหล่านั้นมาในตอนที่ยังมีแรงมีพลังอยู่ ถ้าพี่แก่ไปกว่านี้พี่ก็คงไม่สามารถเดินเป็นวันๆ เพื่อไปเห็นภาพจริงๆ แบบนั้นได้อีกแล้ว บางครั้งพี่ก็ไม่ได้เดินทางไปในทางเดิม พี่เลี้ยวไปอีกทางเพื่อแวะดูสิ่งอื่นๆ ซึ่งมันอาจจะใช้เวลามากกว่าคนอื่นๆ ในการไปถึงจุดหมาย แต่มันก็ทำให้เราได้เห็นสิ่งใหม่ๆ ที่ไม่เคยเห็น ก็ถือเป็นเรื่องดีที่เราตัดสินใจทำในวันที่เรายังสามารถทำมันได้อยู่”

ติ๊กในวันนี้เชื่อว่า แค่เราเปิดโลกก็เปลี่ยน

“พี่ว่าคนเราควรเห็นคุณค่าในทุกโอกาสที่เข้ามาในชีวิตนะ มันคงไม่สำคัญว่าเราจะทำมันได้ดีรึเปล่า แต่มันอยู่ที่ว่า…เราลองทำแล้วหรือยัง

หลังจากที่พี่ได้ลองทำเนวิเกเตอร์ไปแล้ว ก็ได้มาลองทำโปรเจกต์เฟ้นหาไอดอลไป งงเหมือนกันว่าจับพัดจับผลูไปทำได้ยังไง ตัวเราเองก็ไม่ได้ถนัดเรื่องการร้องหรือเต้นเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกว่าเป็นอะไรที่น่าลอง เพราะในมุมของพี่ไอดอลหมายถึง คนๆ  นึงที่มีคุณภาพ ซึ่งสิ่งที่โรงเรียนไม่มีสอนและพี่สามารถแบ่งปันให้กับน้องๆ ได้คือ เรื่องประสบการณ์ชีวิต พี่จะสอนให้เขาเป็นที่รักของทุกคน เป็นคนที่มีคุณภาพของสังคม พี่ก็เลยจะปลูกฝังเรืองธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม ความมีระเบียบ การตรงต่อเวลา การเคารพในงาน การบริหารเสน่ห์ และการทำให้คนประทับใจ

เพราะสุดท้ายแล้ว เราอยากให้คนกลุ่มนี้เป็นคนที่มีคุณภาพ เพื่อเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับคนอื่นๆ โดยมีเสียงเพลงและศักยภาพของพวกเขาเป็นตัวนำ และถ้ายิ่งมีกลุ่มแฟนคลับที่รักในตัวของน้องๆ ก็แปลว่า นอกจากความสามารถ แฟนคลับก็ยังรักในตัวตนของคนๆ นั้นด้วย

พอพี่ได้ทำงานกับน้องๆ กลุ่มนี้ ก็เหมือนเราได้รู้จักนิสัยของเด็ก Gen Z ว่า เขามีความชอบอะไร ธรรมชาติของเขาเป็นแบบไหน เกิดการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน พาเราไปสู่สิ่งที่ไม่เคยสนใจ เช่น เรื่องแฟชั่นเพลง เทรนด์เสื้อผ้า กลายเป็นว่าเรารู้อะไรเยอะขึ้น คุยกับวัยรุ่นยุคนี้เข้าใจมากขึ้น พี่ว่ามันเป็นอีกหนึ่งบทบาทที่ท้าทาย สนุก แล้วก็ทำให้เราได้เห็นมุมมองของคนรุ่นใหม่มากขึ้น ถึงเราจะอยู่เบื้องหลังแต่เวลาที่ได้เห็นเด็กๆ ไปถึงฝั่งฝันได้ เราก็ภูมิใจกับเขาไปด้วย

พี่เองก็จะบอกกับน้องๆ วง PROXIE เสมอว่า คุณอาจจะไม่ได้เหมือนวัยรุ่นทั่วไป เพราะคุณทำงานก่อนใคร แต่นั่นก็ถือว่าเป็นโอกาสที่ดี อย่าทิ้งโอกาสไม่ว่าจะเป็นโอกาสใดๆ ก็ตาม ให้พยายามอย่างเต็มที่ดูก่อน ผลลัพธ์จะเป็นยังไงค่อยว่ากัน” 

ติ๊กในวันนี้เชื่อว่า เมื่อเกิดมาควรใช้ชีวิตอย่างมีฝัน

“ในช่วงหนึ่งของชีวิต เราอยากใช้เวลาให้คุ้มค่ามากที่สุด ถ้าเราชอบ เรารักอะไร แล้วสิ่งนั้นไม่เดือดร้อนใคร เราจะทำ

อย่างเราเป็นคนชอบออกไปเที่ยวโน่นนี่นั่น ออกไปในที่ต่างๆ ที่เป็นหมุดหมายของนักเดินทางแล้วเราก็ได้ทำมันจริงๆ  หรือการได้เป็นดนตรีก็เป็นหนึ่งในความฝันของเราสมัยมหาวิทยาลัย พอได้มาทำวง PROXIE ก็เหมือนสานฝันของเราในส่วนนั้น

พี่เลยมองว่าความฝันมันสร้างแรงบันดาลใจให้เรา ทำให้เราอยากที่จะทำนั่นทำนี่ ไม่ว่าใครก็ตาม ถ้ามีความชอบ มีจุดยืน แล้วจุดยืนของเราไม่ได้มีอะไรเสียหาย พี่ว่าเราต่อความฝันของเราให้จบดีกว่า ทำตัวเองให้เป็นคนล่าฝันดีกว่า 

เพราะถ้าเราไม่มีฝัน มันอาจจะทำให้เราดำเนินชีวิตไปแบบไม่มีสีสัน ฉะนั้นจงทำชีวิตตัวเองให้มีสีสัน โดยมีความฝันที่ตัวเองอยากจะทำและทำมันอย่างเต็มที่ ถึงวันหนึ่งความฝันเราอาจจะเปลี่ยนไป แต่ไม่เป็นไรเลยเพราะเราสามารถเปลี่ยนความฝันได้อยู่เสมอ เพราะนั่นคือความฝันของคุณเอง” 

การเดินทางครั้งใหญ่ของชีวิตทิ้งบทเรียนไว้ว่า

“จะทำอะไรก็แล้วแต่ ต้องทำอะไรด้วยความรอบคอบไม่ใจร้อน”

 “เราควรเป็นฝ่ายให้ ก่อนที่จะคิดว่าเราจะได้อะไรจากสิ่งนั้น”

“จงมีความสุขบนความสุขของผู้อื่น อย่ามีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่น”

“การเป็นแชมป์มันไม่ยากเท่ากับการรักษาแชมป์”

“เมื่อเกิดมาควรใช้ชีวิตอย่างมีฝัน”

“บางครั้งการจะเดินไปข้างหน้าต้องสละอะไรบางอย่าง”

เจษฎาภรณ์ ผลดี, 2024

“อย่างที่บอกว่าจริงๆ พี่เป็นคนที่ค่อนข้างจะใจร้อน แล้วก็ค่อนข้างที่จะดื้อหน่อยไม่ค่อยโอนเอนไปตามใคร แต่พอได้เข้ามาทำงานในวงการ มันเป็นงานที่ออกสู่สายตาประชาชน 

สิ่งนี้มันเลยยิ่งตอกย้ำเราว่าอย่าทำให้เสียชื่อเสียง เพราะฉะนั้นในการดำเนินชีวิตของพี่ ไม่ว่าจะทำอะไรก็แล้วแต่ มันจะมีสิ่งมาเบรกสัญชาตญาณดิบของเราเสมอว่า อย่าทำอะไรที่มันวู่วาม เพราะเราไม่อยากเสียพื้นที่ตรงนี้ไป ตรงนี้เลยเป็นเหมือนสิ่งที่ฉุดเราไว้ ให้ตัวเราเดินไปในทางที่ดี

ตอนนั้นที่เราต้องเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ก็ยังมองไม่ออกหรีอกว่าอะไรคือความคุ้มค่า แต่ถ้าวันนี้ถามว่าคุ้มมั้ย…ก็คุ้มนะ เพราะว่ามันก็ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถรักษาอะไรแบบนี้ไว้ได้ แล้วพี่ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะรักษาอะไรแบบนี้ไว้ได้ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้

ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่ได้เรียนรู้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ การที่เราต้องควบคุมคุณภาพผลงานที่เราทำ อย่างทุกวันนี้เอง พี่ก็ให้ความสำคัญกับการที่เราจะรักษาคุณภาพของความเป็นตัวเรา ให้เป็นคนที่ดำเนินชีวิตอย่างมีคุณภาพ ไม่ว่าจะเรื่องวินัย การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนในสังคม เรื่องการดูแลรักษาขยะ นั่นคือสิ่งที่เราพยายามจะเป็นให้ได้ และทำอยู่ในทุกๆ วัน”

ก็ขอบคุณที่ใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการ มันเลยทำให้ชีวิตเรามีประสบการณ์ดีๆ เพิ่มมากขึ้น ขอบคุณทุกการเดินทางของตัวเอง” (ยิ้ม)

The post ‘ติ๊ก-เจษฎาภรณ์ ผลดี’ เด็กหนุ่มนักล่าฝันสู่ชายหนุ่มไฟแรง ผู้เชื่อว่าเมื่อเกิดมาควรใช้ชีวิตอย่างมีฝันและทำมันให้สุด appeared first on a day magazine.

จบการศึกษาจาก สาขาออกแบบเครื่องแต่งกาย คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

ชื่อผลงาน  การพัฒนาสิ่งทอจากหญ้าเนเปียร์

ใครจะคิดว่าหญ้าที่ใช้ให้อาหารสัตว์ จะกลายมาเป็นเสื้อผ้าโก้เก๋ได้อย่างที่เห็น และที่น่าตื่นเต้นไปกว่านั้น คงเพราะเจ้าของไอเดียสุดเจ๋งนี้ ไม่ใช่แบรนด์ดังที่ไหน แต่เป็นผลงานของนักศึกษาชั้นปีที่ 4 อย่าง แป้ง-จิรัชญา ยิ่งนอก ที่ทุ่มความพยายามทั้งหมดปลุกปั้นโปรเจกต์นี้ให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้สำเร็จ 

ซึ่งตั้งแต่เธอได้ปล่อยคลิปเบื้องหลังขั้นตอนการทำต่างๆ ลงบน TikTok ก็ทำให้โปรเจกต์นี้เป็นที่รู้จักและเป็นที่พูดถึงในวงกว้างมากขึ้น เราเองก็เป็นหนึ่งคนที่สะดุดตากับคลิปตั้งแต่แรกเห็น เลยไม่รอช้าที่จะยกหูหาเจ้าของผลงาน เพื่อชวนเธอมานั่งคุยถึงไอเดียตั้งต้น ความท้าทาย และความสนุกที่เกิดขึ้น 

บทสนทนาวันนี้เลยเต็มไปด้วยความทึ่ง ประหลาดใจ และชื่นชม สลับกันไปทุก 10 นาที ก่อนจะจบลงด้วยความรู้สึกยินดีกับก้าวแรกบนเส้นทางฝันของเธอ

ใครไม่เปียร์หญ้าเนเปียร์

 “โปรเจกต์จบของสาขาวิชาเรา ทุกคนต้องเลือกว่าจะทำหัวข้อแรงบันดาลใจ หรือการพัฒนาเส้นใยสิ่งทอแล้วนำมาผลิตเป็นเครื่องแต่งกาย ตอนนั้นเราอยากทำอะไรที่ตัวเองรู้สึกภูมิใจ และมีประโยชน์ต่อวงการอุตสาหกรรมสิ่งทอ เลยตัดสินใจทำเกี่ยวกับเส้นใยจากธรรมชาติ” 

  “พอเราตัดสินใจจะทำเกี่ยวกับการพัฒนาเส้นใย  ก็ต้องมาดูว่ามีเส้นใยจากพืชอะไรบ้างที่ยังไม่มีคนทำ หรือมีคนทำน้อยที่สุด จากนั้นก็หาข้อมูลต่อว่าเส้นใยของพืชชนิดนั้นเหมาะจะนำมาพัฒนาต่อไหม“ แต่เรื่องราวไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด จากเดิมที่แป้งคิดจะเลือกใช้สาหร่ายเทาในการทดลองก็ต้องล้มเลิก เพราะทางโรงงานแจ้งว่า เป็นเส้นใยที่บางเกินไป จึงนำมาสู่บทดสอบถัดมา

“พอต้องหาเส้นใยใหม่เราก็เครียดมาก เพราะผ่านไปครึ่งเทอมแล้ว เวลาก็เหลือน้อยลงทุกที ตอนนั้นไม่ว่าจะกินอะไร เดินไปไหนมาไหนก็ต้องมาฉีกดูว่า พืชที่เรากินมีเส้นใยหรือเปล่า จำได้ว่าตอนนั้นกินมะรุมอยู่ ก็รูดแล้วคลี่ดูว่ามีเส้นใยรึเปล่า แล้วต้องสังเกตุอีกว่าเส้นใยแข็งหรือบางไปไหม ชีวิตช่วงนั้นเป็นอย่างนั้นเลย นึกย้อนไปแล้วตลกตัวเองมาก (หัวเราะ)”

“เราทำวิธีนี้มาเรื่อยๆ จนมาเจอหญ้าเนเปียร์แถวบ้าน ก็ลองเอามาฉีกดู พอเห็นว่ามีเส้นใยจำนวนหนึ่ง เลยคิดว่าน่าจะสามารถนำมาทำได้จากนั้นก็ไปเช็คข้อมูลต่อว่า เส้นใยนี้เหมาะที่จะนำมาพัฒนาต่อหรือเปล่า พอเราเริ่มเห็นความเป็นไปได้สุดท้ายเลยมาจบลงที่หญ้าเนเปียร์“

แค่เริ่มฟังก็กระตุ้นความอยากรู้แล้วว่า กว่าที่หญ้าเหล่านี้จะเปลี่ยนร่างมาเป็นเสื้อผ้าได้ เธอเจอกับความท้ายอะไรบ้างระหว่างทาง

จากกอหญ้าสู่เสื้อผ้าบนรันเวย์ 

“มันยากเพราะเราไม่มีความรู้เกี่ยวกับสิ่งทอเลย”

แป้งย้ำอยู่หลายหนถึงความท้าทายในครั้งนี้ และที่ยิ่งท้ายกว่าเดิมแบบคูณสองคงเพราะหญ้าเนเปียร์เป็นเส้นใยที่ยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน แต่นั่นก็ไม่ใช่กับดักที่ทำให้โปรเจกต์นี้ไม่ได้ไปต่อ…

กลับกันเธอเลือกที่จะศึกษาเรื่องเส้นใยและกระบวนการต่างๆ ตั้งแต่ต้น ค่อยๆ เริ่มทดลองความเป็นไปได้ทั้งหมดด้วยตัวเอง จนสามารถหาวิธีพัฒนาเส้นใยชนิดนี้ให้ออกมาเป็นเสื้อผ้าได้สำเร็จ

“ปกติถ้าจะทำเกี่ยวกับสิ่งทอ ส่วนใหญ่ต้องไปปรึกษาโรงงานเป็นหลักและให้เขาเป็นคนทดลองเท่านั้น แต่ช่วงนั้นโรงงานรับทำวิจัยค่อนข้างเยอะ เลยไม่สามารถรับทำให้เราได้ พอโรงงานปฏิเสธ เราเลยต้องมาศึกษาหาข้อมูลเองตั้งแต่ต้น  กลายเป็นว่าโปรเจกต์นี้เราทำเองแทบทั้งหมด ยกเว้นกระบวนการทอ ตัดเย็บ เราจะส่งไปให้ชุมชนทำต่อ“

แป้งเล่าถึงขั้นตอนคร่าวๆ ว่า “ตอนแรกๆ เราเริ่มศึกษาจากวิธีที่เขาใช้ทดลองกับพวกเส้นใยชนิดอื่นๆ เช่น เส้นใยสับปะรด เส้นใยอ้อย แล้วค่อยนำมาลองกับหญ้าเนเปียร์ไปเรื่อยๆ เพื่อดูว่าวิธีไหนเหมาะกับวัสดุของเรามากที่สุด ส่วนวิธีการคัดเลือก เราจะใช้ต้นที่อ่อน เพราะเวลาเอาไปทอเส้นจะมีความนุ่มกว่าต้นที่แก่”

“ต่อมาก็ต้องมาทำให้เส้นใยที่เราจะใช้อ่อนตัวลง ขั้นตอนนี้เราใช้เวลาทดลองเป็นเดือน กว่าจะเจอกับวิธีการที่สามารถจัดการได้ดีที่สุด จากนั้นก็จะนำมาสางเพื่อให้เส้นใยมีความฟูมากพอที่จะสามารถนำไปปั่นด้าย”

“แต่ต้องยอมรับว่า เส้นใยส่วนใหญ่ยังไม่สามารถจับตัวและปั่นเป็นเส้นด้ายด้วยตัวเองได้ จึงต้องใช้ฝ้ายมาเป็นส่วนผสมเหมือนกับเส้นใยธรรมชาติชนิดอื่น” แม้การวิจัยเส้นใยในครั้งนี้จะไม่ได้สำเร็จแบบ100% แต่ก็เป็นต้นแบบที่สามารถนำไปต่อยอดและพัฒนาต่อได้ในอนาคต

ความตั้งใจสีเขียว

         “ส่วนคอนเซปต์การออกแบบในครั้งนี้ เราได้แรงบันดาลใจจากเทรนด์ในปี 2024 กับกลุ่มลูกค้าที่เราตั้งไว้ว่า อยากทำเสื้อผ้าสำหรับคนทำงาน เลยออกมาเป็นแนวเวิร์กแวร์คลาสสิกอย่างที่ได้เห็น”

นอกจากความสวยงามแป้งยังคำนึงถึงเรื่อง Fast Fashion ชุดในคอลเลกชันนี้จึงเน้นดีไซน์เรียบโก้ เค้าโครงไม่ซับซ้อน ไม่ได้หวือหวาฉาบฉวยตามเทรนด์ แต่จะเป็นดีไซน์ที่สามารถใส่ได้บ่อยๆ เพื่อยืดอายุการใช้งานของชุดให้ยาวนานขึ้น และช่วยลดทรัพยากรในอุตสาหกรรมสิ่งทอได้อีกทางหนึ่งด้วย

อีกหนึ่งกิมมิกคือ ทุกชุดจะใช้สีธรรมชาติในการย้อม มีทั้งสีจาก คราม ครั่ง สมอไทย และขมิ้น เพราะแป้งอยากให้องค์ประกอบทั้งหมดไปในทิศทางเดียวกันกับวัสดุจากธรรมชาติ และอยากเป็นจุดเล็กๆ ในวงการแฟชั่นที่คอยสนับสนุนแฟชั่นเพื่อสิ่งแวดล้อม

“เราว่าชุดที่ทำจากธรรรมชาติจะมีเสน่ห์ในตัวของมันนะ เช่น สีธรรมชาติเวลาย้อมก็จะไม่ได้เข้มโดดเหมือนสีเคมี ค่อนข้างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว บางทีก็มีความคาดเดาไม่ได้อยู่ในนั้น เราเลยรู้สึกว่าอะไรก็ตามที่มันมาจากธรรมชาติมันมีเสน่ห์มากจริงๆ ”

ความมุ่งมั่นของเธอ จึงไม่ใช่แค่ออกแบบชุดเส้นใยจากหญ้าเท่านั้น แต่ตั้งใจให้โปรเจกต์ในครั้งนี้ปลุกกระแสให้ผู้คนหันมาสนใจ เสื้อผ้า Eco Fashion มากขึ้น พร้อมกับหวังลึกๆ ว่า ผ้าไทยอาจจะช่วยชะลอความเร็วของแฟชั่นให้ช้าลงได้บ้าง 

“เรามองว่า ถ้าวันนี้ทำให้คนเห็นเสน่ห์ชุดจากเส้นใยธรรมชาติได้อย่างน้อยหนึ่งคน  ก็ถือว่าประสบความสำเร็จเล็กๆ แล้วนะ เพราะถ้าเขาเริ่มสนใจอะไรเราจะอยากใส่ใจสิ่งนั้นมากขึ้นเอง” ส่วนความยั่งยืนที่เธอหวังให้เกิดขึ้นในอนาคต คงต้องอาศัยการลงมือทำแบบต่อเนื่องกันต่อไป

ในความเป็นไปไม่ได้ มีความเป็นไปได้อยู่เสมอ

ทั้งหมดทั้งมวลแป้งใช้เวลาราว 8 เดือน ในการค้นคว้าและทดลองเพื่อหาความเป็นไปได้ให้กับวัสดุที่เธอเลือก “ช่วงนั้นจะเครียดมากกว่าสนุก แต่พอเสร็จแล้ว เรารู้สึกโล่งแล้วก็ดีใจมากที่ทำได้ ตอนนั้นมันคือคำว่า ‘เราก็ทำได้นี่หน่า’ มันภูมิใจเพราะเราทำในสิ่งที่ไม่เคยทำให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้”

มีชอบชุดไหนมากเป็นพิเศษไหม ?  เราโยนคำถาม

“ชอบหมดทั้ง 5 ชุดเลย เพราะมันมาจากความตั้งใจ ความพยายามของเราจริงๆ ” เธอรีบตอบแบบไม่ลังเล 

มากกว่านั้นการทดลองครั้งนี้ยังทิ้งบทเรียนชั้นดีให้กับเธอ “บางสิ่งที่เราไม่เคยทำ เรามักจะคิดไปก่อนแล้วว่าเป็นเรื่องยากเกินตัว แต่ในความเป็นจริงอาจจะไม่ได้ยากขนาดนั้น วันนี้เราเรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเองเลยว่า กับบางเรื่องถ้าเราลองทำ ลองศึกษาอย่างจริงจังก่อนสักตั้ง เราก็สามารถทำสิ่งนั้นออกมาได้เหมือนกัน แม้แวบแรกจะรู้สึกว่ามันยากมากก็ตาม” 

แป้งทำให้เห็นเลยว่า เมื่อไหร่ที่เราเปลี่ยนความกลัวเป็นความกล้า และลงมือทำอย่างเต็มที่ เราจะเขยิบเข้าใกล้เป้าหมายที่ตั้งไว้มากขึ้นเรื่อยๆ  เพราะการที่เราได้เริ่มลงมือทำ นั่นเท่ากับเราได้สร้างโอกาสในความสำเร็จให้กับตัวเองแล้ว

“เวลาเห็นคนอื่นเขาทำเรื่องเจ๋งๆ แล้วรู้สึกว่าเขาเท่ จริงๆ เราก็เท่แบบเขาได้นะ ถ้าเริ่มลงมือทำ” เธอทิ้งท้าย

The post Napier Fiber Textile เสื้อผ้าทำจากกอหญ้า พัฒนาจากเส้นใยที่ยังไม่เคยมีใครทำในโลก appeared first on a day magazine.

ผลงานของเธอมักจะมาพร้อมความสดใส และคอยเติมพลังบวกให้กับผู้คนเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน

ย้อนไปหลายสิบปีฟ้าเริ่มต้นจากการเปิดเพจเล็กๆ ทำโปสต์การ์ดหลักสิบขาย ก่อนจะได้รับคำชวนให้ไปวาดภาพประกอบหนังสือ จากนั้นก็เริ่มทำสติกเกอร์ไลน์ของตัวเอง เริ่มเปิดธุรกิจ FAHFAHSWORLD แพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซรวบรวมสินค้าน่ารัก และเมื่อสองปีก่อนฟ้าได้ร่วมจัดนิทรรศการกลุ่มครั้งแรกชื่อ When Snowflakes Fall ที่ River City พร้อมกับศิลปินดังอีกหลายคน กระทั่งปีนี้เธอมีนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของตัวเองได้สำเร็จ 

“เหมือนก้มหน้าก้มตาวาดเด็กผู้หญิงผมยาวตาโตมา 13 ปี เงยหน้าอีกทีก็มี Exhibition เป็นของตัวเองแล้ว” คือภาพที่ฟ้าเปรียบให้เราฟังถึงความรู้สึกในวันนี้ 

ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าอะไรทำให้ระยะเวลา 10 กว่าปี ถูกย่นย่อให้เหลือเพียงชั่วขณะหนึ่งในชีวิต ยิ่งเธอรู้สึกว่าเวลาผ่านไปไว นั่นยิ่งเป็นหลักฐานชั้นดีเลยว่า เธอสนุกและมีความสุขกับทุกช่วงเวลาที่ผ่านมาอย่างแท้จริง 

แต่กว่าจะมาเป็น FAHFAHS ที่หลายคนรู้จักในวันนี้ เธอผ่านอะไรมาบ้าง บนเส้นทางที่รายล้อมด้วยศิลปะ บทความนี้มีคำตอบ…

ชอบวาดรูปมาตั้งแต่เมื่อไหร่ 

เราสนใจศิลปะมาตั้งแต่เด็กๆ เลย เพราะคุณแม่กับพี่ข้างบ้านชอบวาดรูป เลยได้รับอิทธิพลจากคนรอบตัวเรื่องการวาดรูปมา พอตอนเรียนประถมครูศิลปะกับแม่ก็จะพาเราไปแข่งชิงรางวัลต่างๆ  มีได้รางวัลบ้างไม่ได้บ้างสลับกันไป จากนั้นก็วาดรูปเป็นงานอดิเรกมาตลอด แต่เริ่มมาวาดแบบจริงจังมากขึ้นตอนเรียนมหาวิทยาลัย

เรารู้ตัวว่าชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก ทำไมถึงเลือกเรียนสถาปัตย์

ตอนแรกเราชอบเรื่องการออกแบบ เลยอยากเป็นสถาปนิก แต่พอเรียนบวกกับลองไปทำงานสายนี้จริงๆ รู้สึกว่าไม่ได้เป็นตัวเราขนาดนั้น เลยกลับมาให้เวลากับการวาดรูปมากขึ้น ถึงจะไม่ได้ทำงานตรงสายแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายเวลาตรงนั้นนะ การเรียนสถาปัตย์ อาจจะไม่ได้สอนให้เราวาดรูปสวย แต่มันสอนวิธีคิดให้กับเรา ทำให้เราเห็นจุดเริ่มต้นและตอนจบของงานชัดขึ้นว่าจะเริ่มจากตรงไหน ต้องทำอะไรเป็นขั้นตอนต่อไป  ซึ่งมันช่วยให้เราทำงานศิลปะได้อย่างมีระบบระเบียบมากขึ้น

เห็นฟ้าเคยบอกว่าจุดเริ่มต้นของเพจ FAHFAHS มาจากเพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัยเชียร์อัป

ใช่เลย (หัวเราะ) ตอนมหาวิทยาลัยเราจะมีสมุดสเก็ตช์ประจำตัวที่ชอบวาดรูปน่ารักๆ ตามแบบของเราไปเรื่อย พอเพื่อนมาเห็นลายเส้นที่เราวาดไว้ในสมุด หลายๆ คนเลยเชียร์ให้เปิดเพจ ก็เลยเริ่มมาจากตรงนั้น 

เป็นเพจง่ายๆ เหมือนไดอารี่บันทึกชีวิตประจำวันของเรา แต่ตอนนั้นก็เริ่มทำสินค้าออกมาขายควบคู่ไปด้วยนะ เป็นโปสต์การ์ดราคาหลักสิบไม่ได้ทำอะไรใหญ่โตเพราะตอนนั้นยังไม่มีกำลังทรัพย์เยอะ 

ทำไมถึงเริ่มวาดจากเด็กผู้หญิง 

ก่อนที่จะเป็น  FAHFAHS เราก็เป็นคนหนึ่งที่วาดรูปตามการ์ตูนที่ชอบไปเรื่อย ไม่ได้มุ่งมั่นว่าจะต้องมีลายเส้นเป็นของตัวเอง แต่พอเราอยากให้เพจเป็นเหมือนไดอารี่ เลยเน้นวาดจากตัวเองเป็นหลัก แล้วก็วาดมาตลอด ทุกคนเลยจะเห็นแต่คาแรกเตอร์เด็กผู้หญิงจากเพจ  FAHFAHS 

กว่าจะมาเป็น FAHFAHS แบบทุกวันนี้ ผ่านการลองผิดลองถูกอะไรมาบ้าง 

ช่วงแรกๆ น้องจะเป็นงานลายเส้นขาวดำธรรมดา มีลงสีดิจิทัลบ้าง หลังๆ มาก็เริ่มใช้สีน้ำ พอมีความน่ารักขึ้นคนก็เริ่มรู้จักเราเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตอนนั้นผมน้องยังไม่เป็นเส้นๆ แบบนี้เลยนะ แต่มีตากลมๆ กับขนตาสามเส้นนี่แหละที่เหมือนเดิม จนสุดท้ายก็ค่อยๆ ปรับมาเป็นแบบที่เราชอบมากที่สุด 

พอมองกลับไปตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้เราก็พา FAHFAHS เดินมาไกลเหมือนกันนะ เหมือนได้ทดลองทำอะไรใหม่ๆ ร่วมกันมาตลอดทาง สำหรับเรามันเป็นเรื่องที่สนุกมากเลย 

เราตั้งใจขายความสดใสตั้งแต่แรกเลยไหม

ใช่ ปกติเราไม่ค่อยดูหรือวาดอะไรที่เศร้าเท่าไหร่ จะเน้นลายเส้นน่ารักๆ โทนสีพาสเทลอ่อนๆ ละมุนๆ  เพราะอยากให้ FAHFAHS มากับความสดใส เพจจะได้ดูไปในทางบวกด้วย

ส่วนอีกหนึ่งความตั้งใจคือ เราอยากให้คนที่ได้ดูงานของเรามีความสุข  อยากให้เขาได้รับพลังงานดีๆ จากเราในวันที่เหนื่อย เศร้า หรือเสียใจ 

เห็นฟ้าทำงานดิจิตอลมาตลอดเริ่มมาสนใจงานแคนวาสตั้งแต่เมื่อไหร่ 

มันเริ่มจากปี 2022 ที่เรามีโอกาสได้ร่วมจัดแสดงนิทรรศการกลุ่มชื่อ When Snowflakes Fall ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เราได้ลองทำงาน Fine Art แล้วเราเองก็เพิ่งค้นพบว่ามันสนุกมาก คือเวลาเราทำดิจิทัลจะลบแก้กี่ครั้งก็ได้ แต่พอเป็นงานเพนต์ เราต้องมีการวางแผนว่าจะทำยังไงให้งานออกมาเหมือนที่ร่างไว้ มันเป็นอะไรที่ท้าทายและสนุกมากๆ จากนั้นก็เริ่มสนใจมาเรื่อยๆ ฝึกฝน

เวลาทำงานศิลปะหนึ่งชิ้นให้ความสำคัญกับอะไรมากที่สุด 

เราให้ความสำคัญกับคอนเซปต์ว่าจะวาดอะไร  เพื่ออะไร เมื่อก่อน FAHFAHS จะเน้นแค่ความน่ารัก ไม่ได้มีคอนเซปต์อะไรมากมาย แต่พอได้มาทำงาน Fine Art มันเหมือนทำให้ FAHFAHS ได้โตขึ้นกว่าเดิม

อย่างใน Solo Exhibition ครั้งนี้ เราลองถ่ายทอดความรู้สึกของตัวเองผ่านรูปภาพมากขึ้น ผลงานของเราเลยไปเชื่อมโยงกับประสบการณ์บางอย่างของคนดู ทำให้ยิ่งรู้สึกว่างานที่ทำอยู่มันมีความหมายมากกว่าเดิม 

ทำไมถึงใช้คอนเซปต์ Basement in Your Soul  ใน Solo Exhibition ครั้งแรก

ตอนจัดแสดงงาน When Snowflakes Fall เมื่อปี 2022 หนึ่งในผลงานที่เราวาดมีตัวละครที่ชื่อว่า ‘Midnight’  ซึ่งเป็นรูปที่คนฟีดแบ็กกับเราเยอะที่สุดว่าชอบ เลยอยากเอารูปนั้นมาเป็นแรงบันดาลใจในการทำ Solo Exhibition ครั้งนี้

สุดท้ายก็มาจบลงด้วยชื่อ Basement in Your Soul นิทรรศการที่เราอยากพาทุกคนไปสำรวจเบื้องลึกของจิตใจ เรียนรู้ที่จะยอมรับความเจ็บปวดความทุกข์ที่เกิดขึ้น และออกมาจากจุดนั้นด้วยตัวของเราเอง

ในขณะเดียวกันเราก็อยากให้คนได้เห็นอีกมุมหนึ่งของเรามากขึ้น ที่ผ่านมาทุกคนอาจจะเคยเห็นแค่ด้านสดใส  แต่จริงๆ แล้วบางวันเราก็มีความทุกข์ความเศร้าเหมือนกับทุกคน

ตอนที่ไปเดินดูนิทรรศการเรานึกถึงประโยคนี้เลย “ความทุกข์เป็นเรื่องธรรมดาอย่างหนึ่งของชีวิต เหมือนดวงอาทิตย์ขึ้นดวงอาทิตย์ตกในแต่ละวัน”

ดีใจมากๆ ที่รู้สึกแบบนั้น  เพราะจริงๆ เราว่ามันไม่เป็นไรเลยนะ ถ้าในหนึ่งวันจะมีเรื่องให้รู้สึกแย่บ้างในบางจังหวะ ทุกข์กับสุขมันก็มาคู่กันนั่นแหละ อยู่ที่ว่าเราจะเลือกให้ความสำคัญกับอะไรกว่ามาก และถ้าเรารับมือกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้ด้วยตัวเอง เราก็จะพบกับความสงบสุขในจิตใจได้ง่ายขึ้น 

แสดงว่าฟ้ามองว่า การยอมรับและโอบรับตัวเองเป็นเรื่องที่เราควรหันมาให้ความสำคัญมากขึ้น 

มันสำคัญนะเราว่า ยิ่งเรากำลังอยู่ในยุคที่อาจจะเผลอเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นโดยไม่รู้ตัว เรายิ่งต้องรู้ทันความรู้สึกตัวเองให้มาก 

ลึกๆ แล้วอยากบอกอะไรกับคนดูผ่านงานนิทรรศการในครั้งนี้

เราอยากเติมพลังใจให้กับทุกคน อยากให้นิทรรศการนี้เป็นเหมือนเพื่อนที่อยู่ข้างๆ ในวันที่คุณเศร้า แค่ดูงานเราแล้วรู้สึกดี เราก็ดีใจแล้ว

ฮีลใจคนอื่นผ่านงานตัวเองมาเยอะแล้ว มีวิธีฮีลใจตัวเองยังไงบ้าง 

เวลาที่รู้สึกท้อหรือเหนื่อย เราจะบอกกับตัวเองว่าสู้ๆ นะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป จากนั้นก็จะออกไปกินของอร่อยๆ  ดูซีรีส์ ทำอะไรที่ตัวเองทำแล้วมีความสุข ปล่อยให้ตัวเองได้พักผ่อน แล้วค่อยกลับมาเผชิญหน้ากับปัญหาใหม่(ยิ้ม)  

อะไรทำให้รู้สึกสนุกและยังทำมาอยู่จนถึงทุกวันนี้ 

เราคิดว่ามันยังมีอะไรให้เราเรียนรู้และพัฒนาอีกเยอะมากๆ ในการสร้างงานศิลปะ เราชอบที่ได้ลองทำอะไรใหม่ๆ เรื่อยๆ  เพราะถ้าไม่ลองก็ไม่มีวันรู้ว่าจะทำได้ไหม หรือทำอะไรได้บ้าง 

ตลอดระยะเวลา 13 ปี ฟ้ามีวิธีฝึกฝนตัวเองยังไง

เราจะดูงานของศิลปินที่เขาเก่งๆ แล้วลองเอาเทคนิคใหม่ๆ มาปรับใช้กับงานตัวเอง จะลองทำอะไรใหม่ๆ อยู่ตลอด แล้วค่อยๆ เรียนรู้จากผลลัพธ์ในแต่ละครั้ง ว่ามีข้อดีข้อเสียหรือส่วนที่เราต้องปรับปรุงตรงจุดไหนบ้าง

ถ้าถามถึงเป้าหมายการทำงานในตอนนี้ล่ะ

ถ้าเป็นตอนนี้เราอยากใช้สีน้ำมันให้เก่งขึ้นนะ ต้องเล่าก่อนว่าตอนจะทำนิทรรศการ  Basement in Your Soul  เราเพิ่งไปลงเรียนมา เพราะยังไม่เคยใช้สีน้ำมันเลย งานครั้งนี้เราวาดภาพสีน้ำมันไปทั้งหมด 17 ชิ้น เทียบจากชิ้นแรกๆ ก็เห็นว่าตัวเองมีพัฒนาการที่ดีขึ้น  เลยคิดว่าถ้ายังไม่หยุดพัฒนาตัวเอง ฝึกฝนเพิ่ม ครั้งถัดไปงานน่าจะออกมาสวยกว่านี้ได้ 

การทำงานศิลปะมันเติมเต็มฟ้ายังไงบ้าง

คือเราเป็นคนชอบทำงาน ถ้าไม่ได้ทำงานจะรู้สึกว่างมาก เลยชอบที่ได้มีอะไรทำทั้งวัน ถึงจะต้องวาดเพราะเป็นงานแต่เวลานั่งทำเราไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย เพราะชอบวาดรูปมากๆ อยู่แล้ว มันเลยเป็นทั้งงานดิเรกและงานหลักที่ทำให้แต่ละวันของเรามีความสุขและมีความหมายมากๆ เราสามารถอยู่กับสิ่งนี้ได้ทังวันเลย 

เคยคิดมั้ยว่าสิ่งที่เราชอบจะพาเราเดินมาถึงจุดนี้ 

จริงๆ เราไม่เคยคิดเลยว่าวันนึงจะต้องได้เป็นศิลปินที่มีงานจัดแสดง เราแค่ชอบแค่สนุกกับการได้ทำงานศิลปะ ไม่ได้มีเป้าหมายว่าตัวเองจะต้องไปยืนอยู่ตรงไหน แค่เดินมาเรื่อยๆ ด้วยความสนุก แล้วความสนุกกับความพยายามมันก็พาเรามาอยู่ตรงนี้  ถ้านับจากวันแรกก็เกือบ 15 ปี มันนานมากจนบางทีก็ไม่รู้ว่าคนเริ่มมารู้จักเราตอนไหน ความรู้สึกเหมือนก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ดีๆ พอเงยหน้าขึ้นมาก็มีคนชอบในสิ่งที่เราทำยืนล้อมอยู่เต็มไปหมด ซึ่งเป็นกำลังใจที่ดีให้กับเรามากเหมือนกัน 

ถ้าให้ขอบคุณตัวเอง จะบอกกับตัวเองว่าอะไร 

กว่าจะมาถึงวันนี้มันก็ไม่ได้ง่าย ขอบคุณที่ตัวเองทำทุกอย่างเต็มที่ เห็นคุณค่าทุกโอกาสที่เข้ามา ขอบคุณที่เดินมาด้วยความชอบและความสนุก ขอบคุณที่ลองผิดลองถูกมามากมาย  ขอบคุณที่ไม่เคยหยุดพยายาม

The post FAHFAHS ศิลปินนักวาดภาพประกอบผู้เชื่อว่า สูตรสำเร็จความสุข ง่ายแค่สนุกกับสิ่งระหว่างทาง appeared first on a day magazine.