มีคนเคยบอกว่าถ้ากำลังหดหู่หรือหมดไฟ ลองหยุดทำ ซีรีส์อาหาร ทุกอย่างแล้วไปหาอะไรอร่อยๆ กินก่อน หลายครั้งเรื่องวุ่นวายใจไม่ว่าใหญ่แค่ไหน แค่เห็นของที่อยากกินอยู่ตรงหน้า ปัญหาที่เรามีนั้นก็ดูเล็กลง

แม้เราไม่ได้จะกินของที่อยากกินทุกวัน แต่บางทีแค่เห็นคนอื่นกินก็มีความสุขแล้ว ในลิสต์นี้เราจึงอยากแนะนำ 7 หนังและซีรีส์เกี่ยวกับการกิน! กิน! กิน! และกิน! ที่นอกจากจะช่วยให้เจริญอาหารแล้วยังช่วยปลอบประโลมหัวใจที่เหี่ยวเฉาให้พองโตขึ้นมาด้วย

The Way Of The Hot & Spicy (2021)

เคนตะ ซารุกาวะ เซลส์ขายเครื่องดื่มชาวโอซาก้าที่เพิ่งย้ายมาทำงานสาขาโตเกียวพบว่าเพื่อนร่วมงานของเขาทุกคน (รวมไปถึงหัวหน้า) ชอบกินอาหารเผ็ดมาก และมักชวนกันไปหาร้านอาหารที่ขึ้นชื่อเรื่องความเผ็ดในเมืองเป็นประจำ ความเวียร์ดกว่านั้นคือทุกครั้งที่กินอาหารรสจัดจ้าน พวกเขาจะได้ข้อคิดการทำงานอันแปลกประหลาดซึ่งเรียกมันว่า ‘วิถีเผ็ดแซบร้อน’ ชนิดที่ทำให้เราและซารุกาวะได้แต่คิดว่า ‘มันเกี่ยวกันได้ไงวะ’

ไม่ว่าคุณจะชอบกินเผ็ดหรือไม่ รับรองว่าเมนูในเรื่องจะทำให้ท้องร้องจ๊อกๆ แน่นอน (ยิ่งถ้าคุณเป็นแฟนอาหารรสจัดบอกเลยว่าซีรีส์เรื่องนี้คือสวรรค์!) นอกจากเรื่องอาหารการกินแล้ว The Way of The Hot & Spicy ยังเต็มไปด้วยอารมณ์ขันของมนุษย์เงินเดือนที่ต้องปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมการทำงานใหม่ๆ ด้วยใจเปิดกว้าง การได้เห็นซารุกาวะ (ที่เราขอเรียกว่ามนุษย์กินจืด) ค่อยๆ เพิ่มพริกทีละเม็ดให้ชีวิตเข้าสู่ ‘วิถีเผ็ดแซบร้อน’ เป็นอะไรที่ทั้งตลก น่ารัก น่าเห็นใจ และเอาใจช่วยไปพร้อมๆ กัน

ถ้าคุณอยากรู้ว่าการกินยำวุ้นเส้นสุดเผ็ดเกี่ยวกับการใช้ชีวิตคู่ยังไง หรือเต้าหู้หม่าโผหุบเขานรกช่วยให้ซารุกาวะขายเครื่องดื่มกับลูกค้าสุดเขี้ยวได้ยังไง ไปหาคำตอบใน Netflix ได้เลย

What Did You Eat Yesterday? (2019)

ซีรีส์ว่าด้วยเรื่องราวของชิโระและเคนจิ คู่รักชายรักชายที่อาศัยอยู่ด้วยกันและต้องประคับประคองความสัมพันธ์ในบ้านเมืองที่คู่เกย์ยังไม่เป็นที่ยอมรับมากนัก ซึ่งตัวซีรีส์เก็บรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในความสัมพันธ์ของคู่รักเพศเดียวกันอย่างเข้าอกเข้าใจ เราจะได้เห็นทั้งความหวานชื่นและขื่นขมผ่านสถานการณ์ บทสนทนา และตัวละครหลากหลายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของทั้งคู่

ซีรีส์อาหารส่วนใหญ่มักให้ตัวละครไปตกหลุมรักเมนูใหม่ๆ นอกบ้าน แต่เรื่องนี้ไม่ได้เป็นแบบนั้น เพราะ What Did You Eat Yesterday ยั่วเราด้วยเซตกับข้าว home cook ฝีมือชิโระที่ทำจากวัตถุดิบราคาสุดคุ้มแต่หน้าตาน่ากินไม่แพ้เมนูในภัตตาคารดัง และเพราะเป็น home cook ทั้งวัตถุดิบ อาหาร และวิธีการทำ จึงดูเป็นมิตรและชวนทำตามมากกว่าซีรีส์เรื่องอื่นๆ

เชื่อว่าหลังดูจบหลายคนจะหลงรักฝีมือการทำอาหารของชิโระ รวมทั้งคนกินสุดร่าเริงอย่างเคนจิ เผลอๆ จะจดสูตรอาหารมาทำตามไปจนถึงขั้นกดเอฟเครื่องครัวตามชิโระเลยก็ได้ เพราะพูดก็พูดเถอะ เครื่องครัวในเรื่องน่ะนุบนิบน่าใช้สุดๆ!

Samurai Gourmet (2017)

นี่คือเรื่องจริงกึ่งเซอร์เรียลของคุณลุงคาซุมิ มนุษย์เงินเดือนวัย 60 ที่เพิ่งเกษียณอายุจากกงานมาหมาดๆ และได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระในที่สุด เป้าหมายของเขาคือการออกไปกินอาหารเลิศรสที่อยากกินในช่วงเวลาที่เดิมทีจะต้องนั่งทำงานงกๆ อยู่ในออฟฟิศ อ่าห์ เรานี่มันเหมือนซามูไรไร้นายที่ไม่ต้องรับใช้ใครแล้วจริงๆ (คุณลุงคิดในใจ)

เชื่อว่าใครได้ดู Samurai Gourmet ก็คงจะหลงรักคุณลุงคาซูมิ เพราะบุคลิกเป็นมิตร ขี้เกรงอกเกรงใจ และช่างสรรหาของกินยั่วน้ำลายมานำเสนอ นอกจากเรื่องของกินที่ทำให้เราอยากจะจองตั๋วไปญี่ปุ่นซะพรุ่งนี้เลย ซีรีส์เรื่องนี้ยังมีกิมมิกพี้ยนๆ อย่างการ ‘คิดในใจ’ ของลุงคาซูมิในสถาณการณ์อันน่าอึดอัด เช่น การกินอาหารในร้านหรูทำให้ไม่กล้าซดเส้นสปาเกตตี้เสียงดัง การเจอร้านอาหารที่ไม่ใส่ใจลูกค้าสุดๆ หรือการไม่กล้าสั่งเบียร์ตั้งแต่หัววัน ซึ่งสร้างเสียงหัวเราะและทำให้เราเอาใจช่วยคุณลุงสุดๆ

เรื่องนี้ดูง่ายและสั้นมาก (ตอนละประมาณ 15 นาทีเท่านั้น) เหมาะกับการดูไปกินข้าวไปเป็นที่สุด ใครจะตามไปดูขอเตือนไว้ก่อนว่าตอน ’ปลาแมคเคอเรลยามเช้า’ เป็นตอนที่ดูแล้วดีต่อใจเป็นภัยต่อความหิวสุดๆ หาอะไรรองท้องก่อนดูสักนิดน่าจะดี

Life Is Fruity (2016)

สารคดีที่เล่าเรื่องของชูอิจิ สึบาตะ สถาปนิกวัย 90 ปี กับฮิเดโกะ ภรรยาวัย 87 ที่ใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ด้วยกันในบ้านหลังเล็กๆ ที่ชูอิจิออกแบบเอง โดยทั้งคู่มีความฝันที่อยากจะสร้างสถาปัตยกรรมชิ้นสุดท้ายให้เป็นที่พักกายพักใจของผู้คนก่อนตนจะจากโลกนี้ไป ซึ่งถึงแม้แก่นของเรื่องจะว่าด้วยสถาปัตยกรรมของชูอิจิเป็นหลัก แต่ฮิเดโกะก็เป็นเหมือนกองสนับสนุนที่ดูแลชูอิจิอย่างรู้ใจด้วยพืชผล ผักสด และอาหารที่ประกอบจากวัตถุดิบในรั้วบ้าน

ใครที่เคยฝันถึงชีวิตบั้นปลายแสนสงบสุข ภาพของชูอิจิและฮิเดโกะอาจเป็นสิ่งที่คุณคิดไว้ในหัว ระหว่างดูคุณจะได้ยิ้มและน้ำตาซึมไปกับความอบอุ่นใจดีของทั้งคู่ที่ทำให้ความร่วงโรยดูเป็นเรื่องไม่น่ากลัว กลับกัน เราอาจได้ตระหนักถึงความไม่แน่นอนของชีวิต

สำหรับคนที่เติบโตมาในประเทศไทยอย่างเรา สิ่งที่กระทบใจเป็นพิเศษคือการได้เห็นภาพบ้านเมืองที่สนับสนุนคนสูงอายุให้ใช้ชีวิตด้วยตนเองและทำสิ่งที่ตัวเองรักได้ อย่างชูอิจิที่มีส่วนร่วมกับการออกแบบผังเมืองของบ้านเกิด และฮิเดโกะที่สามารถออกไปตลาดปลาได้เองด้วยการคมนาคมที่ออกแบบโดยคำนึงถึงผู้ใช้งานทุกคน สิ่งเหล่านี้ทำให้เรารู้ว่าความชราภาพไม่ใช่เรื่องน่ากลัวเมื่อคุณอยู่ในประเทศพัฒนาแล้ว

Fresh, Fried and Crispy (2021)

โยนอาหารออร์แกนิกที่ดีต่อสุขภาพทิ้งไป มาดูอาหารที่กินแล้วไขมันจะอุดตันกันบ้าง เพราะนี่คือรายการอาหารที่ Daym Drops นักวิจารณ์อาหารและยูทูบเบอร์ชื่อดัง จะชวนทุกคนไปกินของทอดแสนอร่อยทั่วอเมริกา!

เมนูกูร์เมต์คอร์นด็อก, โอรีโอทอด, ราวิโอลีทอด, เกี๊ยวปูทอดจิ้มซอสเผ็ด, แซนวิชปูทอดขนาดมหึมา ฯลฯ คงไม่ใช่เมนูแนะนำจากคุณหมอโรคไขมัน แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าอาหารชุ่มน้ำมันเหล่านี้คือจานโปรดของใครหลายคน Fresh, Fried and Crispy จะพาเหล่าของทอดเลิฟเวอร์ไปรู้จักสุดยอดอาหารทอดในร้านสตรีทฟู้ดข้างทางจนถึงภัตตาคารหรู เจาะลึกถึงความเป็นมาของแต่ละเมนูและความป๊อปปูลาร์ของมันที่ส่งผลต่อผู้คนในย่าน

รับรองความสนุกแต่ไม่รับรองว่าปากจะว่าง เพราะเชื่อเถอะว่าคุณจะอยากสั่งไก่ทอดหรือเฟรนช์ฟรายส์มากินระหว่างดูแน่ๆ

Chef (2014)

เหมือน Jon Favreau คิดจะพักจากหนังซูเปอร์ฮีโร่มาร์เวลด้วยการทำหนังฟีลกู๊ดบ้านๆ สักเรื่องดีกว่า และเขารู้จัก Robert Downey Jr. กับ Scarlett Johansson อยู่แล้ว ลองชวนมาแจมกับหนังสเกลเล็กๆ หน่อยละกัน ความคิดนั้นคลุกเคล้าออกมาเป็นหนังเรื่อง Chef ว่าด้วยเชฟฝีมือเยี่ยม (นำแสดงและกำกับเองโดย Jon Favreau) ที่ชีวิตเปลี่ยนจากเชฟภัตตาคาร สู่การขายอาหารบนฟู้ดทรักของตัวเอง

แม้จะมีดาราใหญ่เต็มไปหมด แต่ Chef ก็เป็นหนังสเกลกะทัดรัดที่เล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างพ่อ-ลูกผ่านการทำอาหารและผจญภัยไปทั่วอเมริกาบนรถฟู้ดทรัก ซึ่งระหว่างทางนั้น ทั้งคู่ต่างเติมเต็มสิ่งที่อีกฝ่ายขาดหายและเรียนรู้ชีวิตที่ไม่ได้สมบูรณ์แบบของกันและกัน

พ้นไปจากเมนูอาหารธรรมดาๆ แต่น่ากิน Chef คือหนังฟีลกู๊ดที่มอบความบันเทิงแบบถึงแก่น เพราะมันเต็มไปด้วยสถานการณ์คับขันชวนลุ้นและตัวละครที่มีเสน่ห์ แอบกระซิบว่าการได้เห็นดาราเบอร์ใหญ่อย่าง Jon Favreau (Happy Hogan ใน Iron Man), Robert Downey Jr. (Iron Man) และ Scarlett Johansson (Black Widow) มารับบทเล็กๆ เป็นคนธรรมดา ไม่ต้องกู้โลกบ้าง ก็เป็นภาพแปลกตาไม่น้อยเลย

The Hundred-Foot Journey (2014)

จะเป็นยังไงถ้าร้านอาหารที่ต่างกันสุดขั้วมาเปิดอยู่ตรงข้ามกัน? นี่คือหนังว่าด้วยเรื่องราวของฮัตซัน ขายหนุ่มชาวอินเดียที่ทั้งครอบครัวลี้ภัยการเมืองมาเปิดร้านอาหารอินเดียดั้งเดิมอยู่ในฝรั่งเศส แต่ดันมาเปิดอยู่ตรงข้ามกับภัตตาคารฝรั่งเศสไฮโซของมาดามมัลลอนรี่ เชฟสุดเนี้ยบที่ไม่ชอบความอึกกะทึกครึกโครมของร้านอาหารอินเดียสุดๆ

แม้จะชูโรงด้วยประเด็นการแข่งขัน แต่ความขัดแย้งของสองร้านอาหารถูกเล่าอย่างมีอารมณ์ขัน เต็มไปด้วยชั้นเชิงและเทคนิคของคนทำหนังที่สนุกสนาน (ฉาก long take สวยสุดๆ) ไหนจะตัวละครที่มีเสน่ห์ และฉากหลังของชนบทฝรั่งเศสที่น่าจดจำสุดๆ ส่วนผสมอันลงตัวเหล่านี้ทำให้หนังออกรส ‘อร่อย’ เหลือเชื่อ

และแน่นอน ใครที่ได้ดูคงต้องร้องอยากกินทั้งอาหารอินเดียและฝรั่งเศสแน่ ยิ่งถ้าได้ปั่นจักรยานไปกินใต้ต้นไม้ริมแม่น้ำชิลล์ๆ เหมือนที่ฮัตซันทำก็คงอร่อยขึ้นอีกเป็นกอง

The post อ่าห์ ดูแล้วหิวจัง รวม 7 หนังและซีรีส์อาหารชวนท้องร้อง หัวใจพองโต appeared first on a day magazine.

เราเตร็ดเตร่อยู่ในแสงสีของโอซาก้ามา 3 วัน ต่อให้เป็นเมืองที่ใฝ่ฝันจะมาแค่ไหนก็มีเบื่อกันบ้าง เรารู้ใจตัวเองตั้งแต่ก่อนมาแล้ว เลยวางแผนไว้ว่าการมาญี่ปุ่นครั้งนี้ต้องมีวันหนึ่งที่เราจะเดินทางออกต่างจังหวัดอย่างเกียวโตแบบไปเช้าเย็นกลับเพื่อตัดเลี่ยน

วันที่ 4 ของการเดินทาง เราและแฟนนั่งรถไฟออกจากโอซาก้ามุ่งสู่เกียวโตแต่เช้า ในใจเห็นภาพตัวเองอยู่ท่ามกลางธรรมชาติสีเขียวร่มรื่น ลมเย็นพัดโชยลูบไล้ใบหน้า บรรยากาศน่ารักของต่างจังหวัดปลอดผู้คน พักสายตาจากแสงสีของตัวเมืองโอซาก้า โดยลืมนึกไปว่าเรากำลังหนีจากที่เที่ยวที่แมสที่สุดของโอซาก้าไปยังที่เที่ยวที่แมสที่สุดของเกียวโต…

ยิ่งไกลออกจากโอซาก้า ความเป็นต่างจังหวัดในอุดมคติ (ของเราเอง) ยิ่งยึดครองทิวทัศน์ที่นอกหน้าต่าง เราเห็นบ้านเรือนหลังเล็กหลังน้อยท่ามกลางทุ่งนากว้าง ดูน่ารักน่าชังเหมือนในหนังญี่ปุ่นที่เราคุ้นเคย ความตื่นเต้นมากขึ้นทุกขณะที่รถไฟวิ่งไปข้างหน้า จนกระทั่งเกียวโตใกล้เข้ามา ค่อยๆ แทนที่ด้วยตึกรามและความเจริญ แล้วความคิดหนึ่งก็เข้ามาในหัว

เกียวโตมันจะเป็นต่างจังหวัดในอุดมคติได้ยังไงในเมื่อมันเคยเป็นเมืองหลวง

สำหรับเรา เกียวโตคือความลงตัวระหว่างความเจริญสมัยใหม่กับบ้านเมืองดั้งเดิม การคมนาคมในเกียวโตสะดวกสบายเช่นเดียวกับเมืองใหญ่อื่นๆ ของญี่ปุ่น ในขณะที่ยังอนุรักษ์บ้านเรือนเก่าแก่ไว้มากมาย และที่ดีที่สุดคือเมืองหลวงเก่านี้ยังเต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียวจำนวนมาก เพราะทั้งเมืองอยู่ท่ามกลางหุบเขา

เมื่อมาถึงสถานีเกียวโต เราเปลี่ยนรถไปยังสถานี Umahori และเดินต่ออีกเล็กน้อยไปสถานี Kameoka Torokko เพื่อนั่งรถไฟสายโรแมนติก เส้นทางรถไฟชมวิวธรรมชาติยอดฮิตที่วิ่งจากสถานี Kameoka Torokko ถึงสถานี Arashiyama Torokko

สถานี Kameoka Torokko เป็นทุ่งนาโล่งกว้างใกล้หุบเขาและแม่น้ำ อากาศช่วงสิงหาคมใบไม้ยังไม่แดงทำให้สีเขียวสดชื่นแผ่กว้างไปทุกที่ วันที่เราไปถึงเมฆหนาครึ้มแต่ฟ้าก็เป็นใจทำให้ฝนไม่ตกเลยจนเรากลับถึงโอซาก้า หลังจากกลับมาแล้ว เราคิดว่าเราชอบทุ่งนาและคูน้ำรอบสถานี Kameoka Torokko ไม่แพ้วิวบนรถไฟสายโรแมนติกเลย

รถไฟรอบ 10 โมงกำลังจะออก แต่บรรยากาศสงบเงียบรอบสถานีทำให้เราไม่อยากรีบจากไป เราจองรถไฟรอบถัดไปเป็นคู่แรก ทำให้ได้ที่นั่งติดหน้าต่างในตู้หน้าสุดซึ่งเป็นตู้กึ่งเอาต์ดอร์ พนักงานขายตั๋วแนะนำว่าเป็นที่นั่งที่ดีที่สุดในขบวน ก่อนขึ้นรถไฟเราจึงมีเวลาเดินเล่นรอบสถานีพักใหญ่ และกินราเม็งในร้านของสถานีที่ถ้าพูดอย่างจริงใจคือไม่ได้อร่อยมากมายอะไร

รถไฟสายโรแมนติกคือหนึ่งในที่เที่ยวที่แมสที่สุดของเกียวโต ถึงแม้สิงหาคมจะไม่ใช่จุดพีคของฤดูท่องเที่ยว แต่จำนวนคนมาใช้บริการก็ทำให้ความโรแมนติกของรถไฟลดลงไปโข โชคดีที่เราได้ที่นั่งดี ทำให้การมองออกไปเห็นวิวสองข้างทางแบ่งเบาความแออัดในขบวนรถได้บ้าง เมื่อรถไฟวิ่งออกจากสถานี ผู้โดยสารเริ่มลุกขึ้นหามุมถ่ายรูปสลับข้างกันไปมา และถ้าจะแนะนำ เราว่าควรนั่งทางซ้ายของขบวน (ถ้าเริ่มสถานีแรกที่สถานี Kameoka Torokko) เราคิดว่าเห็นวิวเยอะกว่าฝั่งขวาประมาณหนึ่ง

รถไฟลัดเลาะไปตามหุบเขาเคียงคู่ไปกับชาวล่องแก่งในแม่น้ำด้านล่าง (ซึ่งน่าสนใจทีเดียวถ้าเราได้มาอีกรอบ) รถไฟวิ่งแหวกอากาศอย่างไม่รีบร้อนทำให้ทั้งตู้โดยสารปะทะลมเย็นสบาย ไม่นานนักเมื่อใกล้ถึงสถานีปลายทาง เจ้าหน้าที่บนรถไฟคว้าไมค์ประกาศบางอย่างกับผู้โดยสารและจบลงด้วยการร้องเพลง เราไม่เคยฟังคนญี่ปุ่นร้องเพลงญี่ปุ่นสดมาก่อนจึงเซอร์ไพรส์ทีเดียว เพลงจบพอดีกับที่รถไฟจอด รถไฟสายโรแมนติกของเราจึงโรแมนติกที่สุดตอนมันถึงสถานีปลายทางนี่เอง

เราลงจากรถไฟที่สถานี Arashiyama Torokko แล้วตั้งต้นเดินเท้าเที่ยวไปยังวัดโจยักโกแบบไม่ได้วางแผนไว้ หลังจากเสียค่าเข้าเล็กน้อยที่ทางเข้า เราพบว่าในวัดเงียบสงบมากและเต็มไปด้วยต้นเมเปิล มอส และต้นไม้อื่นๆ ขึ้นหนาแน่นปกคลุมทั่วบริเวณ ในวัดยังมีทางเดินหินคดเคี้ยวที่สามารถเดินขึ้นไปบนเนินเขาเพื่อเห็นวิวเกียวโตมุมกว้างได้

และราวกับไม่มีบุญ สิ่งเดียวที่เราไม่เจอในวัดโจยักโกคือพระสงฆ์หรือพระพุทธรูปสักองค์ เพราะทุกอาคารในวัดปิดประตูไว้และเราไม่กล้าเปิดเข้าไป (ทั้งนี้ทั้งนั้นอาจจะเป็นปกติของวัดอยู่แล้วก็ได้)

เราเดินออกจากวัดโจยักโกเพื่อไปสะพานโทเง็ตสึเคียว โดยเดินผ่านเส้นทางป่าไผ่ (อีกหนึ่งความแมส) ทางเดินป่าไผ่ไม่ยาวมาก ทำให้การหามุมถ่ายรูปต้องเร็วและอาศัยการหลบหลีกคนประมาณหนึ่ง ตอนนี้เวลาบ่ายแล้ว เราและแฟนเริ่มหิวทำให้ไม่ได้แวะถ่ายรูปนานนัก

เราเดินออกจากป่าไผ่ผ่านย่านการค้ามาถึงสะพานโทเง็ตสึเคียว วิวแม่น้ำและภูเขารอบสะพานเหมือนหนังคนละม้วนกับทางเดินที่เราผ่านมา ขณะที่ทางเดินผ่านป่าไผ่โอบล้อมด้วยร่มเงาต้นไม้ สะพานโทเง็ตสึเคียวตัดข้ามแม่น้ำโอบล้อมด้วยท้องฟ้าและหุบเขา เราเดินชมวิวสบายๆ สักพักแล้วเดินกลับไปสุ่มหาร้านอาหารในย่านการค้าที่อยู่ติดกัน

เราเจอร้านอาหารญี่ปุ่นเล็กๆ ที่หน้าร้านสวยกว่าด้านในมาก จบลงด้วยการที่เราได้กินข้าวไก่คาราเกะที่อร่อยที่สุดในชีวิต และแฟนเราได้กินซุปอูด้งหวานเจี๊ยบ ไม่อร่อยเลย 

หลังจากอิ่มหนำ เรานั่งรถไฟมาถึงศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ หรือศาลเจ้าแดง ศาลเจ้าจิ้งจอก (แล้วแต่จะเรียก) อีกหนึ่งแลนด์มาร์กที่มีภาพจำคือประตูโทริอิสีแดงเรียงรายเป็นซุ้มประตูทางเดินวนขึ้นไปบนเขา แน่นอน ที่ตีนเขาคนมาเที่ยวกราบไหว้เทพเจ้าอินาริกันคับคั่ง แต่ยิ่งเดินขึ้นเขาสูงเท่าไหร่คนกลับยิ่งบางตาลงเท่านั้น เราและแฟนเดินมาถึงศาลเจ้าที่อยู่กลางทางก่อนจะตัดสินใจแยกกันเดินเพราะความเหนื่อยจู่โจม สุดท้ายเราตัดสินใจเดินขึ้นเขาต่อไปคนเดียวเพราะอยากขึ้นให้ถึงยอดเขาที่อยู่ไม่ไกล

ไม่ไกลก็แย่แล้ว

ยิ่งเดินสูงขึ้นไปคนยิ่งน้อยลงจาก 20 เหลือ 15 10 จนเหลือไม่ถึง 5 คน คือเราและนักท่องเที่ยวกลุ่มเล็กๆ อีกกลุ่ม ฟ้าเริ่มมืดเร็วกว่าปกติเพราะรอบๆ มีแต่ป่า สมาชิกที่เหลือบนทางเดินล้อมวงอยู่รอบป้ายบอกทางและพบว่า (อย่างน้อยก็เราเองที่พบว่า) เราเพิ่งเดินมาได้ประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ไม่ได้ใกล้คำว่ากลางทาง ถ้าจะขึ้นให้ถึงยอดคงอีก 1-2 ชั่วโมงและคงมืดแล้ว โอเค ลงเถอะ

ยอมรับว่าผิดหวังไม่น้อยเพราะเราตั้งใจมากว่าจะขึ้นให้ถึงยอด (ดรามาติกขนาดน้ำตาซึมเล็กน้อย) เราเดินลงมาที่ตีนเขาแข่งกับความมืด ผ่านป่า ศาลเจ้า และสุสาน ก่อนจะพบว่าศาลเจ้าจิ้งจอกมีอะไรรอเซอร์ไพรส์เราอยู่ข้างทาง

หายเหนื่อยแล้วล่ะ เจอเทพเจ้าจิ๋ว

พอออกมาจากป่า ฟ้ากลับสว่างขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ใกล้จะมืดแล้วอยู่ดี แลนด์มาร์กสุดท้ายของเราคือย่านกิออน แหล่งเกอิชาของเกียวโต แต่วันที่เราไปถึงกิออนกลับไม่ได้คึกคักอย่างที่คิด เวลาและความเหนื่อยทำให้เราเดินเล่นไม่นาน สิ่งที่เราได้จากกิออนจริงๆ คือได้เรียนรู้ว่าวัฒนธรรมและมารยาทการกินอาหารในคาเฟ่รวมถึงร้านอาหารอื่นๆ ของญี่ปุ่น คือมากี่คนต้องสั่งเท่านั้น ไม่มีการสั่งบิงซูชาเขียวถ้วยใหญ่มาแบ่งกันกิน มาสองคนต้องสั่งสองอย่างล่ะ จะมาทำแบบที่ไทยไม่ได้นะ

เรากลับมาถึงโอซาก้าตอนฟ้ามืดแล้ว ในที่สุดฟ้าที่อึมครึมตลอดทั้งวันก็ปล่อยฝนตกลงมาจนได้ เราวิ่งตากฝนเข้าร้านเนื้อย่างแห่งหนึ่งที่ต้อนรับเราอย่างอบอุ่นแบบคนญี่ปุ่น แถมเนื้อย่างยังอร่อยชนิดแสงพุ่งออกจากปาก

การเดินทางไปแลนด์มาร์กที่ไม่อินดี้ที่สุดของเกียวโตจบลงด้วยดี แม้จะเป็นสถานที่ยอดนิยม ไม่มีบาร์หลืบ ไม่มีคาเฟ่ลับ ไม่มีอะไรที่ผู้คนไม่เคยไป แต่มันยังมีแง่งามบางอย่างให้เราเก็บเกี่ยวกลับไปได้ แม้ในสถานที่ที่โด่งดังที่สุดก็ยังมีมุมเล็กๆ ที่เงียบพอให้เราได้ซึมซับเสน่ห์แปลกประหลาดของมัน เสน่ห์ที่ทำให้เรารู้ว่าเราอยู่ไกลจากบ้านและโลกนี้ยังมีอีกหลายที่ให้ไปก่อนตาย สำหรับเรา เกียวโตจะเป็นความทรงจำที่ดีเสมอทั้งเส้นทางที่ไปและคนที่ไปด้วย การเดินทางไปพักสายตาของเราทำงานถูกต้อง เพราะเรากลับมามองแสงสีของโอซาก้าสวยงามอีกครั้ง

เกียวโต

The post แง่งามตามจริงของแลนด์มาร์กใน ‘เกียวโต’ เมืองหลวงเก่าของญี่ปุ่น appeared first on a day magazine.

หลายครั้งเราบำบัดตัวเองด้วยพื้นที่สีเขียวในเมืองกรุง
หลายครั้งเราได้สัมผัสความเงียบสงบกับสายลมอ่อนที่ปะทะใบหน้า
หลายครั้งเราได้ยินเสียงเล็กๆ เจื้อยแจ้วคลอเคลียไปกับสายลมบนกิ่งไม้

แต่จะมีกี่ครั้งที่เราจะสังเกตต้นตอของเสียงเหล่านั้นอย่างใกล้ชิดผ่านเลนส์กล้องส่องทางไกล จนรับรู้ถึงความหลากหลายและการมีตัวตนอยู่ของพวกมัน กระทั่งตระหนักได้ว่าธรรมชาติไม่ได้ห่างจากเราไปไหนเลย

Bird’s Eye View คือหนึ่งในกิจกรรม Make a Zine ครั้งที่ 3 ตอน ExtraOrdinary จัดโดยชาว a team การมาดูนกในครั้งนี้ทำให้ผมได้พบกับ แอน-สุภัชญา เตชะชูเชิด อีกครั้ง แอนคือนักวิจัยปริญญาเอก สาขาวิชาชีววิทยา นักอนุรักษ์รุ่นใหม่ และผู้ดูแลกลุ่มคนดูนกของเรา

ช่วงเช้าของต้นเดือนมิถุนายนที่สวนรถไฟ อากาศไม่ร้อนมาก ลมพัดอ่อนๆ ให้ได้ยินเสียงหมู่ไม้และนกน้อยใหญ่ กลุ่มเล็กๆ ของเราเริ่มออกเดินทางไปตามทางเดินภายในสวน แอนแจกจ่ายกล้องส่องทางไกลและสอนวิธีใช้ให้ ในกลุ่มมีทั้งเซียนดูนกและมือสมัครเล่นที่เพิ่งได้สัมผัสประสบการณ์การดูนกเป็นครั้งแรก และผมเป็นหนึ่งในกลุ่มที่สอง แต่นกตัวแรกๆ ที่เราเห็นกลับสังเกตเห็นง่ายโดยไม่ต้องใช้กล้องส่อง ปีกขนาดใหญ่และขนดำสนิทที่คุ้นตากำลังจิกกินเศษอาหารที่โคนต้นไม้ใกล้ๆ

“ธรรมดาจัง” ผมคิดในใจขณะมองอีกาซึ่งเป็นสัตว์ปีกที่สามัญมากในความคิดผม

“อีกาเองก็มีหลายสายพันธุ์นะ” ความธรรมดาของอีกาในสายตาผมยังมีความพิเศษบางอย่างสำหรับแอนอยู่ “อย่างตัวนี้เป็น eastern jungle crow ปากจะเล็กกว่าอีกาทางใต้ที่มีปากหนา และการปรากฏตัวของมันยังสามารถแสดงถึงพื้นที่ที่สกปรกได้อีกด้วย” แอนอธิบายพร้อมเกร็ดความรู้ ผมเหลือบมองเศษอาหารที่โคนต้นไม้อีกครั้งอย่างเห็นภาพ

“รู้ไหม สำนวนนกกระจอกไม่ทันกินน้ำมาจากการที่นกมันผสมพันธุ์กันเร็วมาก แค่แตะๆ ก็เสร็จกิจแล้ว

“ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ นกยางควายจะหน้าตาเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้เลย

“นกตัวผู้จะสวยกว่าตัวเมียเพราะมันต้องแข่งกับตัวผู้ตัวอื่นๆ เพื่อให้ตัวเมียประทับใจ

“นกมีหูนะ แค่มันไม่มีใบหู ไม่งั้นมันจะได้ยินเสียงได้ยังไงล่ะ”

แอนพูดคุยกับกลุ่มอย่างสนุกสนานตลอดทาง ยิ่งทำให้การดูนกมีสีสันและกระตุ้นความสงสัยใคร่รู้เรื่องราวของนกแต่ละตัว ที่ตอนนี้ผมเริ่มเห็นความแตกต่างอย่างที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน หากมองอย่างถี่ถ้วนผ่านหัว คอ ขา หรือหาง

ผมได้คำตอบที่หลายคนสงสัยเช่นเดียวกันว่านกในเมืองจะมีสักกี่พันธุ์ เพราะตัวที่เห็นบ่อยๆ มักจะเป็นพันธุ์เดิมๆ นกหลายชนิดที่มองอย่างผิวเผินอาจหน้าตาคล้ายกัน แต่ในความจริงถ้าขาหรือคอคนละสีก็เป็นคนละพันธุ์แล้ว “นกกระจอกก็มีทั้งนกกระจอกบ้าน นกกระจอกใหญ่ หรือนกเอี้ยงก็มีทั้งเอี้ยงด่าง นกเอี้ยงสาริกา หรือนกเอี้ยงหงอน ซึ่งแต่ละตัวอาจคล้ายกันแต่ไม่เหมือนกันนะ” แอนอธิบายเพิ่มและจำแนกความต่างของพวกมันอย่างเข้าใจง่ายด้วยลักษณะทางกายภาพหรือพฤติกรรม

ตลอด 3 ชั่วโมง ผมพบเจอนกกว่า 20 สายพันธุ์ ซึ่งนกบางตัวอย่างนกเขาชวา นกกระติ๊ดขี้หมู นกกางเขนบ้าน นกปรอดหน้านวล นกเขาใหญ่ นกเอี้ยงด่าง เราอาจเห็นมาเป็นร้อยครั้งแล้วแต่เพิ่งได้รู้จักชื่อพวกมันเป็นครั้งแรก แต่นกหลากพันธุ์ที่ผมได้เห็น ย่อมมีผู้โดดเด่นเสมอ

‘นกตะขาบทุ่ง’ สีฟ้าสวยขนาดไม่ใหญ่มาก บินโฉบเฉี่ยวไปตามกิ่งไม้อย่างรวดเร็ว สีฟ้าไล่เฉดจนเป็นสีน้ำเงินเห็นได้ชัดเมื่อสยายปีก ไม่น่าแปลกใจที่ความสวยงามของมันจะดึงความสนใจของผมและของกลุ่มอย่างรวดเร็ว และจัดเป็นนกที่สวยที่สุดของวันนี้สำหรับใครหลายๆ คน ซึ่งความสวยงามนี้บินโฉบหายไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่อยากอวดโฉมให้คนหมู่มากได้เฝ้ามอง

ความเป็นอิสระของมันน่าหลงใหลไม่แพ้สีสันสะดุดตาของมันเลย

เมื่อเสร็จจากกิจกรรม ผมไม่ได้ตื่นเต้นกับโลกใบใหม่ที่พบ ต้นไม้ สายลม หมู่นกน้อยใหญ่ ยังคงธรรมดาในสายตาของผม แต่ความธรรมดาเหล่านี้แท้จริงก็คือธรรมชาติไม่ใช่หรือ การเบียดเบียนหรือความพยายามที่จะเอาชนะธรรมชาติมักนำมาซึ่งบทสรุปที่ไม่ดีต่อมนุษย์เสมอ

เมื่อได้เฝ้าสังเกตสิ่งธรรมดาที่เห็นอยู่ทุกวันในมุมที่ชัดเจนมากขึ้น ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติไปชั่วขณะหนึ่ง และแน่นอนว่าการได้ใกล้ชิดกับอะไรบางอย่างย่อมทำให้เราเห็นคุณค่าของสิ่งนั้นมากขึ้นไปด้วย

สุดท้าย นกในสวนรถไฟกว่า 20 ชนิดที่ผมเห็นในวันนี้ ทำให้ผมหวนนึกกับตัวเองว่า นกที่อยู่บ้านเราล่ะจะเป็นยังไง จะมีนกหลายชนิดเหมือนที่นี่หรือไม่ จังหวัดที่อยู่ติดทะเลเป็นแนวยาวอย่างบ้านผมจะมีนกสายพันธุ์ไหนบ้าง ความสงสัยใคร่รู้นี้จะนำเรากลับสู่ถิ่นฐานบ้านเกิดในเร็ววัน เพื่อไปดูนกด้วยสายตาที่ไม่เหมือนเดิม

The post Bird’s Eye View : เฝ้ามองนกธรรมดาด้วยสายตาที่มองเห็นธรรมชาติ appeared first on a day magazine.

ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตวัยรุ่นที่ต้องแบกรับความกดดันมากเป็นพิเศษ หลายคนต้องหาความสมดุลระหว่างความคาดหวังของครอบครัวและความฝันของตัวเอง ต้องค้นหาคณะที่ตนเองอยากเรียน หรือต้องพยายามผลักดันตัวเองให้เข้าไปอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยในฝัน

มีเด็กจำนวนมากที่ประสบความสำเร็จ แต่มีอีกไม่น้อยเช่นกันที่ผิดหวัง เพราะการศึกษาไทยคือสนามแข่งขันที่มีเส้นชัยเป็นคอขวด เด็กต้องพร้อมและเรียนรู้ไว ยิ่งในปีนี้ที่ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว มีระบบใหม่ๆ เกิดขึ้นมากมาย รวมไปถึงมีการกำเนิดของ TCAS (Thai University Central Admission System) ระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแบบใหม่ที่ ทปอ. (ที่ประชุมอธิการบดีแห่งประเทศไทย) ประกาศใช้ในปีการศึกษา 2561 เป็นครั้งแรก

หลายปีที่ผ่านมา เด็ก ม.6 ต้องผ่านการสอบหลายครั้งกว่าจะได้เข้ามหาวิทยาลัย ทั้ง GAT, PAT, วิชาสามัญ 9 วิชา, O-NET หรือการสอบตรงของแต่ละมหาวิทยาลัยซึ่งจัดตลอดทั้งปี จนมีบางโปรแกรมสอบที่ซ้อนทับกันทำให้เด็กต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง ไหนจะเรื่องค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายซ้ำซ้อนกันเป็นจำนวนมาก TCAS จึงรวบการสอบทั้งหมดมาจัดสอบภายในเดือนเดียว และให้เด็กนำคะแนนไปยื่นตามเกณฑ์การรับสมัครในแต่ละรอบ ได้แก่ รอบพอร์ตโฟลิโอ, รอบโควตา, รอบรับตรงร่วมกัน, รอบแอดมิชชั่น และรอบรับตรงอิสระ โดยทั้งหมดนี้หวังให้แก้ปัญหาการวิ่งรอกสอบ ลดการกั๊กที่ และลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น

แต่ทั้งหมดเป็นเพียงทฤษฎี

เมื่อ TCAS ถูกนำมาใช้จริง ระบบสอบนี้กลับไม่สามารถแก้ปัญหาได้อย่างที่ควรจะเป็น ซ้ำร้ายยังย้อนแย้งกับเป้าหมายเริ่มต้นของตัวเอง ส่วนที่มีปัญหาที่สุดคือการคัดเลือกรอบที่ 3 หรือรอบรับตรงร่วมกัน ที่เด็กหลายคนถูกกั๊กที่นั่งอย่างไม่ยุติธรรม เพราะ TCAS ออกแบบระบบให้เด็กสามารถเลือกคณะที่อยากเรียนได้ 4 คณะ ซึ่งหากติดเกิน 1 คณะ เด็กจะต้องเลือกเพียงคณะเดียวเท่านั้น ทำให้มีที่นั่งว่างเกิดขึ้น ซึ่งระบบ TCAS ไม่มีการเรียกตัวสำรองเข้ามาแทนที่ ทำให้เด็กคณะแพทย์ที่สอบ กสพท.และมีคะแนนสูงกว่าเด็กกลุ่มอื่นๆ สอบติดคณะที่เลือกไว้สำรอง กลายเป็นการกันที่เพื่อนที่อยากเรียนคณะนั้นจริงๆ จนเมื่อถึงวันรายงานตัว จากจำนวนที่นั่งกว่า 30 ที่ บางสาขาวิชามีเด็กมารายงานตัวไม่ถึง 10 คนด้วยซ้ำ

นอกจากนั้น จากการพูดคุยกับ #dek61 จำนวนหนึ่งที่ได้รับผลกระทบจากระบบ TCAS ทำให้เรารู้ว่า TCAS ไม่เพียงก่อให้เกิดปัญหาการกั๊กที่เท่านั้น แต่ค่าใช้จ่ายในการสอบก็ไม่ได้ลดลงไปมาก ระบบมีความซับซ้อนซึ่ง ทปอ.ก็ไม่สามารถอธิบายให้เด็กเข้าใจได้ รวมถึงเว็บไซต์ของ ทปอ.ก็ยังล่มบ่อยๆ

ปัญหาเหล่านี้ทำให้ #dek61 จำนวนไม่น้อยต้องผจญกับความเครียด ความกดดัน และความสับสน แต่การเอาแต่ก่นด่าสาปแช่งระบบก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา การหาทางแก้ไขดูจะเป็นทิศทางที่สร้างสรรค์มากกว่าในช่วงเวลานี้ เราจึงอยากพาทุกคนไปพูดคุยกับตัวแทน #dek61 รวมถึงครูลูกกอล์ฟ-คณาธิป สุนทรรักษ์ และลาเต้-มนัส อ่อนสังข์ บรรณาธิการข่าวการศึกษา เว็บไซต์ dek-d.com ถึงทางออกของปัญหาและระบบการเข้ามหาวิทยาลัยที่แต่ละคนอยากให้เกิดขึ้น

ลูกกอล์ฟ-คณาธิป สุนทรรักษ์
อาจารย์สอนภาษาอังกฤษจากสถาบัน Angkriz

“ระบบการเข้ามหาวิทยาลัยของไทยอย่างแรกต้อง simplify คือต้องง่ายไว้ก่อน ง่ายในแบบที่เด็กสามารถอธิบายให้ผู้ปกครองเข้าใจได้ไม่ยาก อย่างที่สองคือคุณต้องรับฟังเด็ก คุณกำลังออกแบบระบบที่ส่งผลต่อชีวิตของเขาโดยตรง ฉะนั้นคุณต้องพร้อมที่จะลงมาเกี่ยวข้องกับเขา คุยกับเด็กให้มาก ถามเขาหน่อยว่าเขาต้องการระบบแบบไหน เดี๋ยวนี้มีวิธีคุยกับเด็กตั้งเยอะ คุณต้องมีแอคเคานต์ทวิตเตอร์ได้แล้ว คุณต้องรู้จักแฮชแท็ก #dek61 เราอยู่ในยุคที่เชื่อมต่อกับเขาได้แล้วเราก็ควรใช้พื้นที่ตรงนั้นให้เกิดประโยชน์

“สิ่งสำคัญคือเราควรสอนให้เด็กรู้จักตัวเองตั้งแต่อยู่ในรั้วโรงเรียน ทปอ.จะต้องฟังและออกแบบระบบให้รอบคอบกว่านี้ คุณควรให้เด็กเลือกคณะเดียวไปเลยเพราะยังไงเด็กก็มีคณะในใจอยู่แล้ว ทำไมเราถึงให้เด็กคนหนึ่งติดแพทย์ ติดนิเทศฯ ติดอักษรฯ หรือติดประมงได้ มันกำลังเกิดอะไรขึ้นกับประเทศเรา เด็กคนหนึ่งจะไม่รู้เลยเหรอว่าอยากจะเรียนอะไรมากที่สุด เพราะแต่ละคณะที่เลือก ชีวิตมันต่างกันมากเลยนะ”

ลาเต้-มนัส อ่อนสังข์
บรรณาธิการข่าวการศึกษา เว็บไซต์ dek-d.com

“TCAS ก็เหมือนคนหนึ่งคน คือเขาไม่ได้นิสัยเสียหรือนิสัยดีไปเสียทุกเรื่อง ภาพรวมทฤษฎีมันดี แต่ภาคปฏิบัติคือการบริหารจัดการมันไม่โอเค

“ถ้าจะออกแบบระบบการเข้ามหาวิทยาลัย มันควรมีสองคีย์เวิร์ด คือจะต้องยุติธรรมกับทุกคนให้มากที่สุดและทุกคนก็ต้องไม่เสียสิทธิ์จนเกินไปเช่นกัน แต่สำหรับ TCAS ถามว่ายุติธรรมไหม…ไม่ เสียสิทธิ์ไหม…เยอะ

“อย่างในการสอบรอบที่ 3 ที่เกิดปัญหาการกั๊กที่ มันไม่ใช่ความผิดของเพื่อนที่มากั๊กที่เรา แต่เป็นความผิดของระบบ เราต้องยอมรับว่าการที่จะทำระบบให้ตรงความต้องการของเด็กทุกคนคงเป็นไปไม่ได้ แต่เราสามารถสร้างระบบที่มีความชัดเจนได้ว่ามันยุติธรรมและรักษาสิทธิเด็กทุกคน

“ทปอ.ควรบอกน้องไปเลยว่ารอบนี้เป็นรอบรับตรง บอกไปเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น เด็กเก่งจะเป็นแบบนี้ เด็กที่คะแนนรองลงมาจะเป็นแบบนี้ เด็กจะได้ท้าทายตัวเองมากขึ้น และอาจทำให้มันกระชับชัดเจนไปเลยว่าแต่ละรอบใช้เวลาหนึ่งเดือนพอ ตอนนี้บางรอบถ้าน้องไม่ติดคือต้องนั่งอยู่บ้านฟรีไปเลย 3 เดือน ทปอ.อาจต้องโยกย้ายบางรอบให้มันสอดคล้องกับสภาพจิตใจของเด็กด้วย

“ข้อมูลเกี่ยวกับการสอบก็เป็นสิ่งสำคัญมากๆ เพราะน้องๆ จะได้รับมือกับการสอบได้ แต่ ทปอ.ใช้ภาษาสื่อสารเป็นทางการมาก เด็กอ่านแล้วไม่เข้าใจ เราเองก็ต้องช่วยเอามานั่งแปลกันใหม่ เช่น ทำเป็นอินโฟกราฟิกเพื่อให้น้องเห็นภาพ”

บุ๊ค-สิรภพ ลือพัฒนสุข
โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์

“ผมว่าระบบ TCAS ควรเอารอบพอร์ตโฟลิโอกับรอบโควตามาผสมกัน แล้วแยกคณะแพทย์ออกมาสอบต่างหาก เพราะรอบนี้มันมามีปัญหาตอนสอบรอบที่ 3 เรื่องการกั๊กที่นั่ง ผมว่าก็ต้องเข้าใจคนที่คะแนนแพทย์เขาไม่สูงด้วยครับ เขาก็กลัวนะ เขาเลยจำเป็นที่จะต้องเลือกสาขาอื่นเผื่อไว้ด้วย มันไม่ได้ผิดที่คนเลือกนะเพราะเขามีสิทธิ์ในการเลือก มันอาจจะดูไม่ค่อยมีน้ำใจ แต่ถามว่าผิดไหมก็ไม่ผิด ต้องแก้ที่ระบบมากกว่า”

เกม-ชลิตา จั่นประดับ
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา

“ก่อนที่จะเปลี่ยนระบบควรบอกกันก่อน จะเปิดอภิปรายหรือจัดกิจกรรมอะไรก็ได้เพื่อให้นักเรียนมีส่วนร่วมด้วย เพราะตอนที่เปลี่ยนระบบเป็น TCAS นักเรียนมีส่วนร่วมน้อยมาก เขาไม่ได้มาถามอะไรเราเลย ทั้งที่จริงแล้วมันเกี่ยวกับนักเรียนโดยตรง ทำให้เป็นแคมเปญใหญ่โตไปเลยก็ได้ เหมือนเรื่องอาเซียนที่ต้องเตรียมตัวตั้งกี่ปีกว่าทุกคนจะเข้าใจตรงกัน TCAS ก็เหมือนกัน พอพูดว่า TCAS ทุกคนต้องร้องอ๋อ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น เรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมันเป็นเรื่องซีเรียสนะ เพราะมันเป็นอนาคตของนักเรียนคนหนึ่งเลย”

เอิง-นันท์นภัส ภู่พิทักษ์พงศ์
โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย

“หนูรู้สึกว่าระบบสอบปีก่อนๆ มันเป็นระบบที่โอเคอยู่แล้วและค่อนข้างจะนิ่งแล้วด้วยเพราะเขาก็ใช้กันมาตั้งหลายปี การสอบแบบเก่าจะมีรอบโควตารอบหนึ่ง รอบรับตรงอีกรอบหนึ่ง ปิดท้ายด้วยรอบแอดมิชชั่น ส่วนพวก กสพท.ก็จะแยกไปอีกรอบเลย หนูเลยงงมากว่าทำไมปีนี้ถึงเอามารวมกัน หนูอยากให้เขาคิดให้รอบคอบและออกมาบอกให้ทั่วถึงกว่านี้ เพราะทุกวันนี้หนูต้องหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตเยอะมาก จากเว็บ dek-d.com หรือหลายเว็บที่เขาสรุปมาให้ ซึ่งมันไม่ควรเลย

“อย่างหนึ่งที่หนูเห็นคือความแตกต่างระหว่างการศึกษาของไทยกับของต่างประเทศ หนูไปแลกเปลี่ยนที่เม็กซิโกมาหนึ่งปีตอน ม.5 ที่นั่นถ้าเด็กจะสอบเข้าแพทย์เขาก็จะเน้นไปทางแพทย์เลย แล้วก็มีข้อสอบสำหรับเข้าแพทย์โดยเฉพาะ ไม่ต้องมาเครียดเรียนทุกวิชา แต่ของเราถึงจะรู้ว่าเราอยากเรียนอะไรก็ไม่สามารถโฟกัสแค่ที่เราอยากเรียนได้อยู่ดี เพราะข้อสอบมันทำมาให้สอบทุกวิชา

“หนูรู้สึกว่าเด็กไทยควรมีเวลาสำหรับทำกิจกรรมหรือค้นหาตัวเองเยอะกว่านี้ เพราะมันส่งผลกระทบถึงการเลือกคณะในมหาวิทยาลัยด้วย บางคนไม่รู้จะเข้าอะไรเขาก็เลยเรียนเผื่อไว้ทุกอัน แทบจะไม่มีเวลาได้พักเลย ซึ่งหนูว่ามันทำให้เด็กเครียด พอเครียดผลลัพธ์มันก็ยิ่งออกมาแย่”

The post กลับตัวก็ไม่ได้ จะเดินต่อไปยังไงให้ถึง? เข้าใจ TCAS และตามหาทางออกของระบบสอบเข้ามหาวิทยาลัยเจ้าปัญหา appeared first on a day magazine.

เห็นได้ชัดว่า Lucasfilm ภายใต้เงายักษ์ใหญ่ของ Walt Disney ยังไม่ใจแข็งปล่อยทิ้งคาแรคเตอร์นักขนของเถื่อนชื่อกระฉ่อน ฮาน โซโล ไปได้ง่าย ๆ ถึงฮานจะจากไปด้วยน้ำมือของลูกชายแท้ๆ ใน The Force Awaken (2015) แต่ในโลกธุรกิจ คาวบอยอวกาศผู้มีชีวิตโลดโผนยังคงมีชีวิตอยู่และมีโอกาสที่จะมีลมหายใจต่อไปได้ตลอดกาล ถ้านายเหนือหัวดิสนีย์เห็นสมควรว่าลมหายใจของเขามีมูลค่ามหาศาลเพียงไหน

SOLO : A Star Wars Story เป็นการส่งไม้ต่อคาแรคเตอร์อันโด่งดังที่แฟนๆ Star Wars ทั่วโลกจับตามอง ทั้งจาก แฮริสัน ฟอร์ด ไปสู่ อัลเดน เออเร็นริช ในบท ฮาน โซโล และ ปีเตอร์ เมย์ฮิว ไปสู่ Joonas Suotamo ในบท ชิวแบคก้า เพราะทั้งฟอร์ดและเมย์ฮิวอายุอานามรวมกันเกือบ 150 ปีเข้าไปแล้ว คงถึงเวลาที่พวกเขาจะส่งต่อบทบาทที่สร้างชื่อเสียงให้กับพวกเขาสู่เด็กรุ่นใหม่ ซึ่งอาจมีบ้างที่ความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจนักแสดงรุ่นใหม่จะทำให้เกิดกระแสบวกลบสลับกันไปตั้งแต่การประกาศสร้างจนถึงก่อนฉาย (และอาจดำเนินต่อไปเรื่อยๆ หลังหนังฉายในหมู่แฟนหนังหรือนักวิจารณ์) แต่หลังจากที่เราได้ชม ความคิดของเราในฐานะแฟนคลับสตาร์วอร์คนนึงคิดว่า SOLO : A Star Wars Story ไม่ได้เลวร้ายหรือน่าผิดหวังแต่อย่างใด ซ้ำยังสนุกตื่นเต้นอย่างเหนือความคาดหมายไปมากเสียด้วยซ้ำ

รอน ฮาวเวิร์ด รับช่วงต่อในฐานะผู้กำกับหลังจาก ฟิล ลอร์ด และ คริสโทเฟอร์ มิลเลอร์ ออกจากโปรเจกต์ โดยสองนายหลังได้ชื่อเป็น Executive Producer แทน ฮาวเวิร์ดถ่ายทำใหม่กว่า 70 เปอร์เซ็นต์จนหนังจบลงด้วยทุนสร้างกว่า 250 ล้านดอลลาร์ อัดแน่นไปด้วยฉากแอ็คชั่นโลดโผนโจนทะยานชนิดแทบไม่มีเวลาให้พัก การก่อร่างสานต่อหรือทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฮานและตัวละครอื่นๆ หรือมุกตลกที่แฟนๆ คุ้นตาจากความกะล่อนของพระเอกหนุ่ม ฮาวเวิร์ดผู้มีชื่อเสียงจากงานคอเมดี้ แอคชัน ดราม่า และแฟนตาซี สามารถผสมผสานแนวทางที่ตนถนัดได้อย่างลงตัวและน่ายกย่องในฐานะภาค Spin-Off ที่ตื่นตาตื่นใจที่สุดภาคหนึ่ง ผ่านเส้นเรื่อง ตัวละคร รวมถึงองค์ประกอบทางภาพยนตร์อื่นๆ

SOLO : A Star Wars Story ใช้สไตล์ของหนังคาวบอยตะวันตกเป็นแก่นอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในยุคบ้านป่าเมืองเถื่อนไร้กฎหมาย การค้าทาส นักล่าค่าหัว ผู้มีอิทธิพลครองเมือง หรือฉากปล้นรถไฟที่เป็นภาพจำของหนังคาวบอยตะวันตก ซึ่งประสบความสำเร็จ เพราะมันลงล๊อคเหมาะสมกับพื้นเพและเส้นทางของตัวละคร ฮาน โซโล มาโดยตลอด จากที่เราเห็นเขาโลดแล่นอยู่ในการต่อสู้ระหว่างด้านมืด-ด้านสว่างใน Star Wars ที่เน้นหนักไปที่โทนสงครามและการเมือง แต่การผจญภัยในโลกที่เขาจากมาอันเต็มไปด้วยความโสมมและอิทธิพลเถื่อน กลายเป็นประเด็นรองที่มาเสริมเส้นเรื่องหลักเท่านั้น ใน SOLO : A Star Wars Story จึงเป็นโอกาสดีที่เราจะได้เห็นการผจญภัยส่วนที่ขาดหายไปที่ฮาวเวิร์ดทำได้ไม่ด้อยไปกว่าเส้นเรื่องหลักเลย

สิ่งที่โดดเด่นอีกอย่างคือการใช้ Practical Effects หรือเอฟเฟกต์ทำมือที่จับต้องได้รวมถึงกลไกการขยับได้จริงโดยไม่พึ่ง Visual Effects บนคอมพิวเตอร์มากนัก (หรือไม่พึ่งเลย) อันเป็นเอกลักษณ์และเสน่ห์ที่สำคัญของแฟรนไชส์สตาร์วอร์ ความปราณีตแต่ไม่ไหลลื่นสมบูรณ์แบบของ Practical Effect นี้เองที่ส่งให้ SOLO : A Star Wars Story มีความดิบเถื่อนสมจริงอย่างที่หนังควรจะเป็น โดยเฉพาะฉากสถานที่และเหล่ามนุษย์ต่างดาวที่เท่ สวยงาม ดุดัน มีเอกลักษณ์และลูกเล่นแตกต่างกันไม่ว่าจะเป็นตัวละครหลักหรือตัวประกอบก็ตาม และยิ่งสวยงามน่าตื่นตาที่สุด เมื่อเทคนิค Old School อย่าง Practical Effect ทำงานร่วมกับ Visual Effect สมัยใหม่

นอกจากความบันเทิงสุดเหวี่ยงจากฉากแอคชัน และฉากไล่ล่าที่หนังใส่มาแบบแทบไม่มีเวลาให้พัก หนังยังมีประเด็นรองสนุกๆ ที่สร้างคำถามที่เราแทบไม่เคยเอะใจสงสัยมาก่อนในโลกของสตาร์วอร์เลย คือ ประเด็นสิทธิมนุษย (?) ชนในหุ่นดรอยด์ ที่ว่าหุ่นยนต์ที่ถูกสร้างมาเพื่อช่วยเหลือสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ในจักรวาล จำเป็นต้องมีปากมีเสียงหรือมีเสรีภาพหรือไม่ ตัวละคร L3-37 (Motion Capture โดย ฟีบี้ วอลเลอร์-บริดจ์) คือหุ่นดรอยด์ที่ตั้งคำถามดังกล่าวและเป็นดรอยด์หัวกบฎที่ง่วนอยู่กับการเรียกร้องเสรีภาพให้เพื่อนดรอยด์ตลอดเวลา ต่างจากตัวละครดรอยด์เชื่องๆ ในไตรภาคก่อนที่เราคุ้นเคยอย่าง R2-D2, C-3PO หรือ K-2SO (Rogue One) ที่ถึงจะมีความคิดอ่านของตนเองเป็นปัจเจก แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงดรอยด์ที่รับใช้เจ้านายอย่างไร้ข้อกังขาเท่านั้น

L3-37 คือประเด็นใหม่ที่สตาร์วอร์ไม่เคยพูดถึงมาก่อนและสร้างคำถามตามมาว่า อะไรคือสิ่งที่หล่อหลอมให้ดรอยด์ตัวหนึ่งมีความคิดและพฤติกรรมเรียกร้องหาเสรีภาพสุดโต่งขนาดนั้น รวมถึงคำถามโลกแตกชวนถกเถียงว่า มันสามารถทำได้และจำเป็นต้องทำหรือไม่ สำนึกรักชีวิตและเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์มีจริงในหุ่นดรอยด์หรือไม่ เพราะถึงจะมีความคิดอ่านอย่างไร แต่ความจริงทางชีวภาพหุ่นดรอยด์ก็ไม่ได้มีชีวิต ต่างจากกองทัพโคลนหรือสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ของสตาร์วอร์ การกดขี่ที่ L3-37 มองเห็นเป็นการกดขี่จริงๆ หรือทั้งหมดคือหน้าที่โดยกำเนิดของหุ่นดรอยด์แต่แรกอยู่แล้ว

ปัจจุบัน Walt Disney หันมาสนใจจักรวาลสตาร์วอร์ที่ไม่มีอัศวินเจไดมากขึ้น ทำลายขนบความคิดเดิมๆ และมุ่งหน้าสู่สิ่งใหม่ซึ่งชัดเจนอย่างมากใน The Last Jedi (2017) แน่นอนว่าการเปลี่ยนแปลงย่อมนำมาซึ่งความขัดแย้ง ทำให้กลุ่มแฟนคลับทั่วโลกต้องมาติดตามกันต่อว่าทิศทางของสตาร์วอร์ในอนาคตที่แทบไม่เหลืออัศวินเจไดมาสร้างสีสันอีกแล้วจะเป็นอย่างไร แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น Walt Disney ก็ยังไม่ตัดท่อน้ำเลี้ยงตัวเองและพัฒนาภาคสปินออฟที่เข้มข้นไม่แพ้เส้นเรื่องหลักอย่าง ROGUE ONE (2016) หรือกับ SOLO : A Star Wars Story เรื่องนี้เองก็ตาม

ที่สำคัญคือเหล่าภาคสปินออฟไม่เพียงพาเราไปในพื้นที่ตกสำรวจในจักรวาลอันกว้างใหญ่ของสตาร์วอร์เท่านั้น แต่ยังเก็บรายละเอียดเรื่องราวให้คนดูเข้าใจความเป็นมามากขึ้น เช่นเดียวกับ SOLO : A Star Wars Story ที่มีหน้าที่ตอบคำถามเรื่องที่มาที่ไปของ ฮาน โซโล รวมถึงเป็นเชื้อไฟแห่งกองทัพกบฎที่จะเกิดขึ้นในอนาคตให้เข้มข้นมากขึ้น ซึ่งการสวมบทบาท ฮาน โซโล ของ อัลเดน เออเร็นริช ไม่เป็นสองรองจากสมัย แฮริสัน ฟอร์ด แถมหนังยังให้ความบันเทิงได้ด้วยตัวเองเพียงพอที่จะไม่ต้องพึ่งฉากกวัดแกว่งกระปี่แสงของเจไดแต่อย่างใด

แต่สุดท้าย เส้นทางของ SOLO : A Star Wars Story ก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจของแฟนสตาร์วอร์ รวมถึงกระแสที่ไม่สู้ดีนักทำให้หนังทำเงินไม่มากในสหรัฐอเมริกาและเป็นหนังจากแฟรนไชส์สตาร์วอร์ที่ทำเงินเปิดตัวน้อยที่สุดตั้งแต่ภาค Revenge of the Sith (2005) ชวนให้ติดตามกันต่อไปว่าจักรวาลสตาร์วอร์ที่อยู่นอกเหนือดราม่าครอบครัว Skywalker จะต่อยอดไปได้ไกลแค่ไหน และภาคสปินออฟของเหล่าตัวละครที่จะตามมาอย่าง Boba Fett (คอนเฟิร์มการสร้างแล้ว) หรือ Obi-Wan Kenobi (ที่ยังไม่มีข่าวออกมาแน่ชัด) จะประสบความสำเร็จมากน้อยต่างจากโซโลเพียงใด

ภาพ IMDb

The post SOLO : A STAR WARS STORY – ยุคไร้กฎหมายและจักรวาลตกสำรวจของสตาร์วอร์ appeared first on a day magazine.