วางแผนสร้างตัวตนบนโลกโซเชียล

จานเซรามิกตรงหน้าว่างเปล่า
ซูชิ ปลาดิบ และโรล ที่เราละเลียดกินด้วยกันหมดลงแล้ว เหลือแค่แผ่นขิงดอง 2 – 3 ชิ้นที่ไม่ค่อยมีใครใส่ใจนักนอนแผ่อยู่ริมขอบจาน
ข้างกันเป็นชาเขียวร้อนที่ค่อยๆ เย็นตัวลง

เราถามยูว่าจะสั่งขนมเพิ่มไหม
ยูส่ายหน้าบอกไม่เป็นไร
เขากำลังสนุกกับการเล่าถึงแผนพีอาร์บนโลกออนไลน์ที่กำลังทำอยู่
เพราะเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้ทั้งสปอนเซอร์และผู้ชมได้รู้จักและสนใจงาน The Man Who Stand Up เดี่ยวไมโครโฟนเต็มรูปแบบที่เขาตั้งใจจัดขึ้น
รวมทั้งจดจำเขาได้ในฐานะ
‘สแตนด์อัพคอเมเดี้ยน’ คนล่าสุดของประเทศไทย

และสถานที่ที่ยูปักหมุดไว้ก็คือ
โลกโซเชียล

“มันคือการมองภาพกว้างๆ ก่อนว่า เราน่าจะทำอะไรกับใครบ้าง แต่พอลงมือทำ
กระบวนการมันเปลี่ยนแปลงเกือบตลอดเวลา ขึ้นอยู่กับความสนใจของคนดูตอนนั้นด้วย
และผมเองก็เปลี่ยนแปลงตลอด

“ทราย-วิไลลักษณ์ โพธิ์ตระกูล ซึ่งเป็นเพื่อนที่คอยช่วยดูแลงานโปรดักชันกันมาตั้งแต่งานก่อนๆ
จนถึงงานนี้จะรู้และอดทนกับผมมาก เพราะผมกังวลทุกเรื่อง
มันสัมพันธ์การรับรู้ของคน กับโพสิชันที่เราจะนำเสนอตัวเองออกไป
หรือแม้แต่ยอดตั๋ว ครูทอม-จักรกฤต โยมพยอม ช่วยเสนอว่าเอาโปสเตอร์ไปแปะรถเมล์หรือคอนโดไหม
ผมคิดว่ามันก็ไม่เลวนะ แต่เราต้องคิดว่าเราอยู่ที่จุดไหน
เป้าหมายตรงกับสิ่งที่คนจะเห็นไหม”

ในโลกออนไลน์ทุกวันนี้ที่ทุกคนสามารถสร้างตัวตนกันอย่างง่ายดาย
บางคนเลือกทำจากเนื้อหาที่น่าสนใจ บางคนกระหน่ำถ่ายคลิป แต่สำหรับยู
เขาเริ่มวางแผนพีอาร์จากการกำหนด objective งานที่ชัดเจน
กำหนดวันและเวลาตามไทม์ไลน์ในมีเดียต่างๆ รวมทั้งดึง blogger, influencer และ micro influencer เข้ามาช่วยเชียร์
ผสมกับคอนเทนต์ที่เขาทำขึ้นเองโดยแบ่งเนื้อหาที่อยากบอก ออกเป็นเฟสตามระยะเวลา

เฟสที่หนึ่ง-ยูมองว่าเริ่มต้นคนต้องเห็นก่อนว่าเขากำลังทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่
เขาจึงเน้นการเล่าเรื่องความฝันและความมุ่งมั่นที่จะจัดงานเป็นหลัก

เฟสที่สอง-ถ้าบอกแต่ความฝันก็อาจเฝือ และคนดูอาจสงสัยว่าจริงๆ หมอนี่ทำอะไรอยู่กันแน่
เฟสนี้จึงเป็นช่วงเวลาที่จะทำให้คนเห็นสิ่งที่เขาทำ นั่นคือ การเล่าเรื่อง
ความกวนและความสนุก ถ่ายทอดออกมาให้คนดูเห็นภาพชัดเจนขึ้น
โดยใช้วิธีการหยิบจับสิ่งที่สังคมกำลังสนใจมาล้อเล่นและสนุกไปด้วยกัน เช่น
การหยิบภาพและ CI (Corporate Identity) ของ TED Talks
มาปรับล้อเป็นโปสเตอร์ขายบัตร หรือการรับสมัครทีมงาน 12 คน ด้วยแคมเปญ AKU 12
ล้อเล่นกับกลุ่มไอดอลสาวสุดดัง BNK 48
ซึ่งทำให้เกิดยอดแชร์ต่อเพราะถูกใจหลายคน ซึ่งกิมมิกเหล่านี้จะทยอยมาอีกเรื่อยๆ
ยูบอกอย่างนั้น

เฟสสุดท้าย-เฟสนี้จะเป็นโค้งสุดท้ายก่อนถึงงาน
เป็นสิ่งที่ยูซ้อมมาเพื่อให้คนดูได้เห็นมุกตัวอย่างก่อนจะได้ดูของจริงกันแบบเต็มๆ
บนเวที

นอกจากนี้ยังมีมิตรสหายในสื่อต่างๆ
ที่คุ้นเคยกันดียังคอยช่วยกระจายข่าว ทำให้เราได้เห็นหน้าของยูและข่าวของ The
Man Who Stand Up ในโลกโซเชียลอย่างต่อเนื่อง

เรื่องโรมานซ์ระหว่างแบรนด์และผม

ในขณะที่หลายคนไปไม่ถึงฝัน ไม่ใช่เพราะพวกเขาหาฝันปลายทางไม่เจอ
แต่เพราะขาดแรงสนับสนุนให้ไปถึงจุดนั้น ไม่ว่าแรงกาย แรงใจและแรงเงินล้วนเป็น must have ที่ขาดไม่ได้
แล้วสแตนด์อัพคอเมเดี้ยนหน้าใหม่ที่ดันพกงานสเกลใหญ่ไว้ในกระเป๋า
จะไปหาแรงสนับสนุนขนาดนั้นจากที่ไหน

“เคล็ดลับก็คือ ‘คอนเนกชัน’ สำหรับผมคอนเนกชันที่ใช่มันจะเกิดจากความจริงใจและเกิดจากจังหวะที่ใช่
จังหวะแรกคือจังหวะที่เรามีโอกาสสนทนากันอย่างสบายปลอดโปร่ง
มีความสนใจซึ่งกันและกัน
จังหวะที่สองคือจังหวะที่เราจะได้แสดงศักยภาพหรือของบางอย่างให้เขาเห็น
เรื่องแบบนี้คงต้องไปหาจังหวะกันเอาเอง ผมว่าผมเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตนนะ
ถึงแม้ว่าจะดูเหยอมาก แต่ผมไม่เคยคิดจะไปข่มใครหรือคิดว่ากูเจ๋ง เวลาเจอใครผมก็สวัสดีครับพี่
ผมจริงใจแมนๆ ถ้าไม่ชอบใครผมก็หนี ถ้าชอบผมก็คุย แต่ถ้าชอบแต่เราไม่รู้จัก
ผมก็ไม่ไปเสนอหน้า มันอยู่ที่จังหวะในการคุย”

และดูเหมือนยูจะหาจังหวะของตัวเองได้ถูกที่ถูกทาง
การหอบพรีเซนต์และแผนพีอาร์ที่เตรียมไว้ไปเสนองาน The Man Who Stand Up จึงสำเร็จด้วยดี
เขาได้รับการสนับสนุนจากสปอนเซอร์รายใหญ่มากมาย ชนิดว่าเด็กใหม่ทั่วไปคงไม่กล้าฝัน

“ผมประทับใจ U Beer มาก เพราะเขาบอกว่า
สิ่งที่เขาต้องการและสำเร็จจากโชว์นี้ คือ “คุณดัง
เราต้องการแค่นั้นแหละ เราไม่ได้อยากจะขายเบียร์” โอ้โห โคตรเท่เลย
ผมว่าดี ผมก็อยากดังและไม่ได้อยากขายเบียร์เหมือนกัน” ยูเล่าติดตลก
และอาจเป็นเรื่องบังเอิญที่ดีเมื่อชื่อยูเข้ากับผลิตภัณฑ์ของลูกค้าเฉยเลย

“ชื่อเรากับเขาแมตช์กัน
กลืนเป็นเนื้อเดียวกัน มันเกิดเพื่อซึ่งกันและกัน” ยูหัวเราะชอบใจ

นอกจากนี้ยังมีแบรนด์เก๋าอย่าง
โก๋แก่ ที่มาดูยูแสดงตั้งแต่งาน A-Katanyu 30
ปีชีวิตห่วยสัส และเป็นผู้สนับสนุนในงาน A Katanyu
and Friends One Night Stand (Up) แน่นอนงานนี้โก๋แก่ก็ไม่พลาด
แถมการพูดคุยนำเสนอโปรเจกต์ยังเป็นกันเองเหลือเชื่อ
เพราะสถานที่นัดพบของยูและตอง-กฤษดา รวยเจริญทรัพย์ ผู้บริหารหนุ่มของโก๋แก่ คือ
ร้าน Maid Cafe สุดกุ๊กกิ๊กแห่งหนึ่งในห้างมาบุญครอง

“มันเป็นบรรยากาศที่ตลกมาก
คือเราใส่หูกระต่ายคุยงาน คุยเรื่องลูกพี่ตอง คุยเรื่องเงิน กินข้าวกัน
เสร็จแล้วถ่ายรูปกัน”

นอกจากนี้ยังมีค่ายมือถือยักษ์ใหญ่อย่าง AIS และบริษัทคอมพิวเตอร์ Dell ที่แสดงความเชื่อมั่นในสิ่งที่เขาทำ รวมทั้งคุณเอก-ชยานันต์ เทพวนินกร
กรรมการผู้จัดการโรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ ที่ร่วมสนับสนุนและช่วยเหลือ

“ผมต้องขอบคุณคนพวกนี้มากๆ
ผมตอบไม่ได้หรอกว่าทำไมเขาถึงเชื่อ ผมว่าแม่งโคตรเสี่ยง เขาน่าจะสติไม่ดี
(หัวเราะ) หรือดูหนังแบบ Jerry Maguire มากไปหน่อย หรือหนังแบบรอมคอม หรือเขาอาจจะไม่ได้เชื่อแต่เขากำลังอยู่ในโรมานซ์
เป็นหน้าที่ของผมเองที่ต้องพยามทำให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้โรแมนซ์ไปเอง
แต่มันเกิดขึ้นจริง”

มองไปไกลๆ
แล้วก้าวต่อไปไม่หยุด

นอกจากการเตรียมบทและการแสดงสำหรับงานวันจริง
ยูยังมีความตั้งใจสำคัญอีกอย่างคือ การทำ
Stand
Land
สารคดี Making Of ของงาน The Man
Who Stand Up ซึ่งตั้งชื่อและกำกับโดย ‘มันดา เอช (กานต์ หงษ์ทอง) นักเขียนหนุ่มที่มีประสบการณ์ด้านงานเขียนหนังสือและบทละคร มาร่วมทำด้วย

ยูบอกว่า ไอเดียของ Stand
Land คือดินแดนที่อยากสร้างใหม่ หนังจะเล่าเรื่องการทำสแตนด์อัพของเขาและสัมภาษณ์บุคคลอื่นๆ
ที่พยามจะทำเพอร์ฟอร์มานซ์นี้
ซึ่งกานต์ ‘มันดา เอช ก็จะทำโชว์ของตัวเองด้วยเช่นกัน ส่วนคนอื่นจะค่อยๆ ทยอยติดต่อไป
ในปลายทางสุดท้าย เขาหวังว่ามันจะนำไปสู่อีเวนต์ที่มีการฉายหนัง
ผสมไปกับการจัดแสดงเพอร์ฟอร์มานซ์ต่างๆ ซึ่งอาจจัดขึ้นปีหน้าหลังโชว์ครั้งนี้จบ

“มองกลับไป ผมผ่านความดื้อดึงดัน ความไม่รู้
ความไม่ลงตัว ของตัวเองหลายอย่าง แต่ถ้าคุณดื้อแล้ววันนึงคุณค้นพบความคิด
พบสิ่งที่มันลงตัว ผมว่าความดื้อมันก็ทำให้คุณได้อยู่กับสิ่งที่คุณอยากทำจริงๆ
และยิ่งถ้าคุณโตไวๆ คุณจะหลอมรวมไปกับโลกแล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้
มันอาจจะไม่ใช่ทั้งหมดที่คุณเคยอยากจะเป็น แต่ตัวผม
ผมรู้สึกว่าการทำสแตนด์อัพคอเมดี้กลายเป็นจุดร่วมของทั้งหมดที่ผมเคยอยากจะเป็น
ถ้าต้องให้คะแนนความชอบตัวเองตอนนี้ ผมขอให้เต็ม 10 เลย เพราะนี่เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด
รู้สึกว่าตัวเราทำอะไรเกินคาดไปเยอะ”

แสงไฟในร้านซูชิที่เราสองคนนั่งอยู่ค่อยๆ
สลัวลง โดยไม่ทันรู้ตัว ทั้งร้านเหลือแค่เรากับพนักงานที่เริ่มเก็บข้าวของเพื่อปิดร้าน
อาหารมื้อนี้ทำให้อิ่มท้อง
แต่บทสนทนาของมื้อนี้กลับทำให้เรารู้สึกหิวโหยอย่างประหลาด เราบอกลากันและแยกย้าย
ปล่อยให้ยูไปทำงานต่อ

อาจถึงเวลากลับไปคิดว่าเราเองก็คงต้องยืนหยัดเพื่ออะไรสักอย่างแล้วเหมือนกัน

Before I stand up บทความ 4 ตอนจบเล่าเบื้องหลังการทำเดี่ยวไมโครโฟนของ กตัญญู สว่างศรี นักเขียนและพิธีกรผู้กล้าหาญจัดงานเดี่ยวไมโครโฟนของตัวเอง เขาเคยจัดงานขนาดเล็กชื่อ A-Katanyu 30 ปีชีวิตห่วยสัส และ One Night Stand Up ซึ่งจัดร่วมกับเพื่อนผู้หลงใหลการแสดงเดี่ยวไมโครโฟน เขากำลังจะจัดงานเดี่ยวไมโครโฟนครั้งใหม่ A-KATANYU The Man Who Stand Up ที่โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ ชั้น7 สยามสแควร์วัน วันที่ 22-23 กันยายน ดูรายละเอียดได้ที่ facebook.com/akatanyu

The post กตัญญู สว่างศรี – ลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองก่อน แล้วคนอื่นจะพร้อมยืนไปกับเรา appeared first on a day magazine.

จักรวาลในใจของเราเอง

ไข่ปลาแซลมอนสีส้มสดใส มันวาว ชวนให้เราเพ่งมองใกล้ๆ
ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบทีละเม็ดไข่เข้าปากอย่างบรรจง ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเราคือ ยู-กตัญญู สว่างศรี ในเสื้อยืดลายขวางสีขาวดำตัวเดิม
เขาอมยิ้มทะเล้นก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ผมมีความลับของจักรวาลมาบอก”

ตกใจเบาๆ เหมือนถูกชวนขายคอร์ส แต่ไม่ใช่ ยูกำลังเล่าถึงวันที่เขาได้นั่งข้างๆ
ด้วง-ดวงฤทธิ์ บุนนาค สถาปนิกชื่อดัง
บนโซฟาของร้าน The
Never Ending Summer เมื่อหลายปีก่อนต่างหาก วันนั้นด้วงขยับมาข้างเขาแล้วบอกว่า
จะบอก ‘ความลับของจักรวาล’ ให้ ถึงจะงงๆ แต่ยูก็ตั้งใจฟังเต็มที่

ความลับคือ “ให้มองรอบๆ ตัวว่าคุณทำอะไรได้บ้าง
มองหาความเป็นไปได้ใหม่ๆ ที่เกิดจากสิ่งนั้น พอเจอแล้วให้คิดขั้นตอน 1- 10 ว่าต้องทำอะไรบ้างแล้วลงมือทำ
มันจะเกิดผลแน่นอน”

ยูคีบโรลใส่ลงจานก่อนเสริมว่า
เคล็ดลับเพิ่มเติมที่ด้วงบอกไว้ก็คือ
ต้องเห็นให้ชัดทั้งหมดว่าสิ่งที่คุณกำลังทำมีอะไร เช่น ถ้าจะทำโรงแรม พรมโซฟา เก้าอี้ ทุกอย่างเป็นยังไง
ยิ่งชัดเท่าไหร่จะยิ่งถึงปลายทางได้ชัดเจนขึ้น และความลับนี้เองที่ช่วยให้ยูเห็นภาพ
The Man Who Stand Up สแตนด์อัพคอเมดี้เต็มรูปแบบที่เขากำลังจะจัดขึ้นจริงในเดือนกันยายนนี้

“ผมไปดูสถานที่ที่โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ ตอนแรกเลือกไปดูส่วน The
Playhouse จุได้ประมาณ 200 – 300 คน แล้ววันนั้นมันไม่ว่างมั้ง
ผมเลยขึ้นไปดูส่วนของ The
Theatre ซึ่งเป็นโรงละครขนาด 1,069 ที่นั่ง โมเมนต์ที่ยืนบนเวทีหันหน้าเข้าผู้ชมที่ยังเป็นเก้าอี้ว่างเปล่าตรงนั้น
จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าเชี่ย มันเป็นไปได้ เหมือนมันมีเสียงบอก
อาจเป็นเสียงมโนหรือความเพี้ยนแต่ลึกๆ ในใจผมรู้ตัวเองแหละว่าแม่งเป็นไปได้
ผมแน่ใจแล้วว่า กูจะทำตรงนี้”

ยูปรับแนวคิดนี้มาใช้กับทุกอย่างในชีวิต
เขาบอกว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเหมือนอยู่ในป่าแล้วออกล่าไปเรื่อย “เป็นเหมือนเสือที่หิวก็กิน
วิ่งไปหากลุ่มกวางที ไปกินหมูป่าที” เขาว่างั้น
จนวันนึงเกิดวิวัฒนาการเป็นมนุษย์ที่สามารถจัดเสบียง จัดสรรและจัดโครงสร้างต่างๆ
จนทำให้เกิดเป็นผลลัพธ์ที่เกิดจากการเรียบเรียง
เกิดจากการคิดและเกิดจากความตั้งใจมากๆ ที่จะทำให้เกิดความสำเร็จด้วยการไปทีละขั้น

พลังงานมีขีดจำกัด โฟกัสให้ดี

อาหารบนโต๊ะทยอยหมดลงเรื่อยๆ
รสชาติของปลาดิบและขิงดองดูจืดไปเมื่อเทียบกับสิ่งที่ยูเล่า เขาว่าสำหรับเขาจังหวะชีวิตในวัย 30 – 40 ถือเป็นจุดที่ควรเรียนรู้มาประมาณนึงแล้วว่าจะจัดการกับพลังในตัวเองยังไง
ยิ่งถ้าเจอเป้าหมายก็จะยิ่งทำให้โฟกัสได้ถูกจุด

“โฟกัสเป็นสิ่งจำเป็นและสำคัญสำหรับทุกคน
โดยเฉพาะยุคสมัยนี้ที่มันสับสนเหลือเกิน คนทำอะไรก็ได้ ทุกคนมีโอกาสนะผมว่า
แต่การโฟกัสจะทำให้รู้ว่าต้องทำอะไรต่อ โดยเฉพาะในวัย 30+ ผมไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นหรือเปล่า
แต่ผมรู้สึกว่ามันอยู่ในจุดที่ร่างกายฟื้นฟูตัวเองยากขึ้น อ้วนง่ายขึ้น
มันไม่แข็งแรงเหมือนเดิม แต่ก็แข็งแรงอยู่ และยังไม่ได้อ้วนง่ายขนาดนั้น ที่แน่ๆ
สภาพร่างกายเราไม่ได้มีพลังล้นเหลือเหมือนเดิม พอทำสแตนด์อัพคอเมดี้ ผมเลยอยากใช้ความคิดมากขึ้นในการบริหารพลังงานที่จำกัดให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด”

ยูบอกว่าโดยเนื้อแท้เขาไม่ใช่คนขยันอะไรแต่ที่ทำเพราะสนุก
ทำอีกก็สนุกอีก แต่ความจริงก็คือ
เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มที่จะออกไปทำความฝันโดยที่ไม่ต้องแบกรับอะไร
เขาเลยพยายามจัดสรรไปตามสิ่งที่ทำได้และทำไหว
รวมทั้งตั้งใจว่าถ้าจะจัดงานต้องหาเงินมารองรับ
ต้องไม่เดือดร้อนและต้องได้กำไรจากมัน นั่นแปลว่าเขาต้องวางแผนอย่างจริงจังทั้งการประชาสัมพันธ์
ขายบัตร วิ่งหาลูกค้า รวมทั้งงานเอกสารและวางระบบต่างๆ ซึ่งกลายเป็น “งานงอก” เพราะไม่ได้ทำแค่เดี่ยวไมโครโฟนที่ตัวเองชื่นชอบอย่างเดียวเสียแล้ว

“ผมมองว่าทุกๆ ความฝัน ทุกๆ ความสนุก
ทุกๆ เรื่อง เลยนะจะมีสิ่งที่เราไม่อยากทำอยู่เสมอ
ทุกงานมันจะมีสิ่งที่เราชอบและไม่ชอบผม
ผมว่าชีวิตมันจะเป็นอย่างนี้ไปทั้งชีวิตแหละ
ต่อให้รักใครสักคนมันก็จะต้องเป็นคนที่เราทั้งชอบและไม่ชอบในคนเดียวกัน
ผมคิดว่าสิ่งที่ผมไม่ชอบ ถ้าเทียบกับความสุขที่ได้มา
ผมยอมรับได้ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง”

คอเมเดี้ยนที่คิดแบบคนดิจิทัล

เป็นคนอื่นคงฝืดคอไม่น้อย หากรู้ว่างานสเกลใหญ่อย่าง The Man Who Stand Up ครั้งนี้ต้องเตรียมอะไรบ้าง นอกจากบทและทีมโปรดักชันที่ใหญ่ขึ้น (แน่นอนเพื่อนๆ
ยังตามมาช่วยเหลืออย่างเหนียวแน่น) หนึ่งในสิ่งที่ยูมองว่าต้องแตกต่างจากสแตนด์อัพคอเมดี้ครั้งก่อน
คือ ‘การวางแผนพีอาร์’ ที่เคยทำกันแค่หลวมๆ ถึงจะน่าดีใจที่คนมางานจน ‘ร้านแตก’ แต่ครั้งนี้มันไม่พอ

เราเอื้อมหยิบแก้วชาขึ้นดื่ม ชาอุ่นๆ แตะปลายลิ้นก่อนผ่านลงคอ
พร้อมฟังต่อ

“ตั้งแต่เดือนเมษาถึงมิถุนายนที่ผ่านมา เป็น 3 เดือนที่ผมลงมือวางแผนการขายและประชาสัมพันธ์ และทยอยทำ execution หรือชิ้นงานต่างๆ ซึ่งเป็นสิ่งอื่นที่ไม่ใช่โชว์
แต่ก็สำคัญไม่แพ้กัน ต้องขอบคุณ บี-สโรจ
เลาหศิริ และ พี่ปอง-จักรพงษ์ คงมาลัย แห่ง Moonshot มาก ผมคิดว่าการที่ผมทำงานเป็น Editor-in-chief ได้เกี่ยวข้องกับงานคอนเทนต์ พีอาร์ การวางมีเดีย มีส่วนช่วยอย่างมากในการวางแผนงานของ The Man Who Stand
Up”

ยูบอกว่า นั่นเพราะโลกของดิจิทัลมีเรื่องเยอะมาก
ทั้งช่องทางและแพลตฟอร์มกระจายเยอะไปหมด
เลยค่อนข้างยากที่จะนำเสนอเรื่องสักเรื่องทั้งที่ยังไม่มีแบ็คอัพเป็นองค์กรใหญ่ๆ
หรือเป็น ‘ผลิตภัณฑ์’ ที่มีคนสนใจอยู่แล้ว
เพราะสแตนด์อัพคอเมดี้เป็นของใหม่ทั้งในแง่การทำงาน
และใหม่ในเชิงผลิตภัณฑ์ ซึ่งผลิตภัณฑ์ที่ว่านี้ก็หมายถึง ‘ตัวเขา’ เองด้วย

“ถ้าอยากให้คนเห็นและเข้าใจงานนี้ แต่ทำด้วยวิธีการแบบโลกเก่าคือลงข่าวในแมกกาซีน
ผมว่าตายหยังเขียดแน่นอน Moonshot เป็นโรงเรียนที่ผมเรียนมา
มีคำที่บี สโรจ พูดในสไลด์แล้วผมชอบคือสำหรับคนที่มีงบฯ น้อย ท่ามกลางทะเลมหาศาลของมวลชน ถ้าเราโยนหินก้อนเล็กหรืองบก้อนนั้นลงไป มันก็ยากที่จะเกิดแรงกระเพื่อม เราต้องหาถังน้ำของเราให้เจอ
เป็นถังที่เหมาะกับหินของเรา เมื่อโยนลงไปมันถึงจะเห็นผล ซึ่งหมายถึงว่า เราต้องหากลุ่มคนที่จะดูเราให้เจอ
เค้าจะอยู่ตรงไหน คอมมูนิตี้นั้นเป็นใครซึ่งจะเชื่อมโยงกับมีเดียและ Publisher หรือ แพลตฟอร์มต่างๆ ที่เหมาะสม
เรียกว่าเป็นการมอนิเตอร์โซเชียล แต่ถ้าพูดเป็นภาษาคนที่สุดก็คือ คนเพจไหนจะดูกู
เพจไหนลงข่าวไปแล้วคนสนใจกู แล้วมันก็ทำให้เราแบ่งวัตถุประสงค์ในเรื่องที่เราจะพูด
ออกมาถูกต้อง เช่น เพจนี้เอาไว้พีอาร์ให้คนมาดู เพจนี้เน้นลูกค้าด้านแบรนด์ดิ้ง เพจนี้เน้นผลิตภัณฑ์
เพจนี้สแตนด์อัพ เพจนี้เน้นสร้าง Awareness ให้คนรับรู้และจำเราได้ ฯลฯ
ผมจะตีกรอบเอาไว้เลยว่า อันไหนเป็นตรงกลาง อันไหนเป็นจุดแดงที่ผมต้องถมลงไป
อันไหนเป็นวงกว้างผมก็ค่อยๆ เกาะไป ทำให้คนอื่นเห็นเรามากขึ้น
ผมเองก็ยังทำได้ไม่ดีนักหรอกแต่ก็เท่าที่มีแรง เท่าที่ทำลงไป ผมก็ถือว่าพอใจแล้ว”

ก่อนจะสรุปชื่อ The Man Who Stand Up จริงๆ ยูเขียนไว้หลายชื่อทีเดียว แต่ที่เขาเลือกชื่อนี้ก็เพราะอยากสื่อสารว่า
กำลังมีคนหนึ่งลุกยืนขึ้นมาเล่นสแตนด์อัพคอเมดี้
มีคนหนึ่งที่ยืนขึ้นมาทำอะไรบางอย่างที่ต่างออกไป เป็นการสื่อสารง่ายๆ
ที่ไม่ต้องตลก

เข้ากันดีกับที่แฟกซ์-คณิตกรณ์ ศรีมากรณ์
มือเขียนบทที่ทำงานร่วมกับยูมาตั้งแต่สแตนด์อัพคอเมดี้ 2 ครั้งแรกและยาวมาถึงครั้งนี้ด้วย พูดถึงยูเอาไว้

“ถ้าคนอื่นทำสแตนด์อัพคอเมดี้ เขาอาจทำเพื่อเล่าเรื่องหรือแสดงเพื่อความตลก
สำหรับผม ผมว่าพี่ยูเขาทำทั้งสองอย่างแหละ แต่สิ่งที่เขายืนหยัดจริงๆ
คือถ้าเขาจะทำอะไรสักอย่าง เขาทำจริงและเขาทำได้
เหมือนเป็นวัยที่ลุกขึ้นมาทำอะไรบางอย่างแล้วเลือกทำสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่า
ชีวิตเขากำลังเดินไปข้างหน้า”

ถูกของแฟกซ์ เพราะงานนี้ยูยังคงเดินหน้าต่อ โดยเฉพาะการสร้างคอนเนกชันเพื่อเข้าถึงสปอนเซอร์รายใหญ่แบบที่ไม่เคยมีคอเมเดี้ยนหน้าใหม่คนไหนกล้าคิด
การเตรียมงานและเตรียมตัวยืนหยัดบนเวทีพร้อมรองเท้าคู่ใจคู่ใหม่

ยูเคี้ยวปลาฮามาจิคำนี้เสร็จเมื่อไหร่ เราจะขอให้เขาเล่าต่อ

Before I stand up บทความ 4 ตอนจบเล่าเบื้องหลังการทำเดี่ยวไมโครโฟนของ กตัญญู สว่างศรี นักเขียนและพิธีกรผู้กล้าหาญจัดงานเดี่ยวไมโครโฟนของตัวเอง เขาเคยจัดงานขนาดเล็กชื่อ A-Katanyu 30 ปีชีวิตห่วยสัส และ One Night Stand Up ซึ่งจัดร่วมกับเพื่อนผู้หลงใหลการแสดงเดี่ยวไมโครโฟน เขากำลังจะจัดงานเดี่ยวไมโครโฟนครั้งใหม่ A-KATANYU The Man Who Stand Up ที่โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ ชั้น7 สยามสแควร์วัน วันที่ 22 – 23 กันยายน ดูรายละเอียดได้ที่ facebook.com/akatanyu

The post กตัญญู สว่างศรี – แปรรูปความฝันและความคิดให้มีชีวิตจริง appeared first on a day magazine.

คนที่เชื่อในตัวเรา ช่วยทำให้เราเชื่อในตัวเอง

ยูกับเรายังนั่งกันอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิมในร้านซูชิ
ปลาดิบในถ้วยพร่องลงไปบางส่วน สวนทางกับเรื่องราวที่เพิ่มขึ้น แม้ร้านจะเงียบแต่บรรยากาศด้านนอกคึกคัก
ผู้คนแปลกหน้าเดินเร่งฝีเท้าสวนไปอย่างไม่ใยดี เหมือนต่างกด skip ใส่กันและกัน ยูเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนหันมาบอก

“เวลาทำอะไรที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้
ตอนเริ่มต้นมันต้องมีคนที่เชื่อเรา เชื่อโดยที่ไม่มีเงื่อนไขอะไรเลย สำหรับผม
แซมคือคนนั้น”

ยูกำลังหมายถึง แซม-พลสัน
นกน่วม ที่เคยเล่าไว้ในตอนแรก เขาคือเพื่อนสมัยประถมที่ไม่เจอกันนาน
แต่บังเอิญเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน แถมยังบ้านอยู่ใกล้กัน ชอบอ่านนิตยสาร a day เหมือนกัน เล่นเกมและเตะบอลด้วยกัน ก่อนจะเริ่มทำอีกหลายอย่างด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นรายการ ‘เท็จ Talks’ ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็น ‘Get Talks’ ตามมาด้วยการจัดเวิร์กช็อป
เลยเถิดจนกลายเป็น ‘A-Katanyu 30 ปีชีวิตห่วยสัส’ สแตนด์อัพคอเมดี้ครั้งแรกของยู

“ผมกับไอ้แซมลองทำอะไรหลายอย่างมาก
ทำแล้วก็ไม่มีคนสนใจ ทำอันนั้นก็จ๋อย ทำอันนี้ก็จ๋อยลองกันมาเยอะนะ
ถ่ายคลิป ถ่ายวิดีโอก็ไม่ถูกทางสักที จนวันที่เราพบสิ่งที่ simple ที่สุด เป็นสิ่งที่เราทำได้ดี คือเราชอบนั่งคุยเล่น
เฮฮา สร้างบรรยากาศ ที่จัดงาน A-Katanyu ส่วนหนึ่งเป็นเพราะมั่นใจขึ้น
จากประสบการณ์ที่ได้รับระหว่างทำนิตยสาร GM ได้สัมภาษณ์นักคิด
นักเขียนและคนที่ประสบสำเร็จมากมาย เคยจัดงานอีเวนต์มาบ้าง
แต่อีกส่วนนึงเกิดขึ้นได้เพราะแซม ผมกับมันเหมือนโฟรโดกับแซม ตัวละครใน The
Lord of the Rings ผมเป็นโฟรโดที่ตามหาแหวน แล้วแซมก็คือแซมที่
เอ้า! มึงทำอะไรก็ทำ กูพร้อมซัพพอร์ต เป็นคนคอยบอกว่าเอาสิ กูว่ามึงทำได้
เป็นคนที่เชื่อผมตั้งแต่วันที่ยังไม่มีใครเชื่อผมเลย แม้แต่ตัวผมเองด้วยซ้ำ”

นอกจากรับหน้าที่เป็นผู้จัดการคอยประสานงานทุกอย่าง
ตอนนั้นแซมยังช่วยยูทำบทร่วมกับแฟกซ์-คณิตกรณ์
ศรีมากรณ์ เด็กหนุ่มที่เคยบอกเราผ่านสายโทรศัพท์ว่า
ยอมลาออกจากงานนิตยสารที่ทำได้แค่ 6 เดือน
เพราะได้ข่าวว่ายูกำลังจะจัดสแตนด์อัพคอเมดี้
ซึ่งตรงกับความฝันและความสนใจวัยเด็กของเขา เลยอาสามาทำให้ฟรีๆ แบบไม่มีรายได้ถึง 1 เดือนเต็ม (แต่ยูยืนยันจะให้ค่าตัวกับแฟกซ์ในที่สุด)

ทำให้คนอื่นหัวเราะมันไม่ง่าย

ทั้งที่ตั้งใจไปร่วมทีมเต็มที่
แต่แฟกซ์ก็ต้องเหวอเบาๆ

“ตอนไปประชุมครั้งแรกผิดกับภาพในหัวมาก
คือมีผม พี่ยู แฟนพี่ยู นั่งกันอยู่ 2 – 3 คน
พี่แซมตามมาทีหลัง ไม่มีทีม ไม่มีการแบ่งงาน ผมก็คิดว่ามันใช่เหรอวะ
จนกระทั่งพี่ยูประกาศอีกทีว่าจะทำจริงๆ ตอนนั้นนอกจากจะไม่เชื่อพี่ยู
ผมยังไม่เชื่อแม้กระทั่งตัวเองว่าจะทำได้ แค่รู้สึกว่าโอกาสมาแล้วเลยอยากให้เวลาเต็มที่”
เรียกได้ว่าเขาตรงข้ามกับกองหนุนอย่างแซมโดยสิ้นเชิง
แต่ก็มีความกล้าและความกลัวบางอย่างที่เชื่อมโยงกับยูได้

การตั้งต้นทำบท A-Katanyu
แฟกซ์พยายามคิดว่าตัวเองอยากเล่าอะไร สะสมมุกอะไรไว้บ้าง
นำมาเขียนเป็นบทให้หมด แต่พอให้ยูเล่ากลับไม่เวิร์ก แค่ซ้อมครั้งแรกก็ฝืดสนิท
จนต้องเปลี่ยนแผนใหม่หันมาตั้งต้นเรื่องจากตัวตนของยู ไม่ว่าวัยเด็ก วัยเรียน
วีรกรรมต่างๆ แล้วค่อยช่วยกันตบมุกเข้าไป ซึ่งทำให้ยูเล่าได้ไหลลื่น สนุกปาก
สามารถควบคุมเรื่องราวที่ตัวเองจะเล่าได้ดีขึ้น พอซ้อมครั้งที่สองก็เริ่มเห็นแววขำ

“คนอื่นขำไหมไม่รู้แต่เราขำ
เหมือนเราเชื่อในเรื่องที่ตัวเองจะทำ เป็นครั้งแรกที่ทำให้ผมรู้สึกว่า
มันทำได้จริงๆ” แฟกซ์บอกอย่างนั้น-เขาเชื่อในตัวยูและในตัวเองมากขึ้น

A-Katanyu สแตนด์อัพคอเมดี้ในแบบฉบับคนกันเอง
จึงสำเร็จเป็นรูปเป็นร่างและถูกจัดขึ้นภายในร้านหนังสือ Zombie Book ย่าน RCA ซึ่งเป็นร้านรุ่นพี่ที่รักใคร่กันดีกับยู
และได้รับฟีดแบ็กจากผู้ชมดีเกินคาด ล้นหลามเต็มร้าน จนเกิดการต่อยอดไปสู่ A
Katanyu and Friends One Night Stand (Up) ที่ไม่ใช่แค่ยู
แต่ยังรวมเพื่อนในวงการมาร่วมแสดงด้วยกัน
โดยยูจะเป็นทั้งพิธีกรและคอเมเดี้ยนปิดท้าย

“งานนี้ตอบเรื่องความสนุกของตัวเองก่อน
แต่ส่วนที่สองคือ ผมอยากให้มีกลุ่มคนที่สนใจอะไรแบบนี้ ไม่ต้องดูผมคนเดียวก็ได้
ในงานมีทั้งครูทอม คำไทย แซม บีเบนซ์ พุฒิ วงภูมิจิต ฯลฯ
ถ้าทำให้เกิดคัลเจอร์ในการดูได้
มันน่าจะสนุกและเป็นสิ่งที่สแตนด์อัพคอเมดี้บ้านเราไม่เคยมีมาก่อน
ผมไม่ได้คิดว่าจะต้องเป็นคนปั้นวงการ ผมแค่อยากจะเป็นจุดเล็กๆ จุดหนึ่ง
คือถ้าจะถมดำในภาพขาวทั้งภาพ ผมก็อาจจะเพิ่มจุดดำไปจุดหนึ่งเท่านั้นก็พอ”

จากมุมคนใกล้ชิด
แซมมองว่าคราวนี้ยูเปลี่ยนไปมาก โดยเฉพาะความคิดที่เป็นระบบมากขึ้น มีวิธีการ 1-2-3-4 ว่าจะไปถึงเป้าหมายยังไง ไม่ใช่อยู่ดีๆ อยากทำโชว์แล้วทำเลย
แต่มีสกิลล์ในการบริหารจัดการ มองเห็นภาพชัดเจนว่าใครต้องรับผิดชอบอะไรบ้าง
การทำงานของทีมจึงง่ายขึ้น เพราะต่างคนต่างรู้หน้าที่ตัวเอง ใช้ความเชื่อใจและความเข้าใจกัน
นี่คือทักษะการบริหารงานที่แท้จริงซึ่งไม่จำเป็นต้องถือไว้เองทั้งหมด
ยูจะได้ถอยออกมาเพื่อทำสิ่งที่สำคัญที่สุด นั่นคือ ทำบท

“ก่อนจะสร้างทีม
ยูสร้างฐานคนไว้เยอะมาก ถ้าสมมติเป็นทหารรับจ้าง
ยูจะเปรียบเหมือนแม่ทัพที่มีทหารต่างๆ พร้อมจะตามยูมาเยอะมาก
ศึกครั้งแรกเราเหมือนทหารประจำหมู่บ้านที่ยังง่อยๆ รบกันไม่เป็น
ศึกครั้งที่สองก็เริ่มรบอย่างมีระบบมากขึ้น และศึกครั้งที่สามใน The Man Who
Stand Up เราขยับมาเป็นทหารชั้นแนวหน้าที่เริ่มมีความรู้
พร้อมรอรับคำสั่งจากยู”

จะไม่เป็นคนธรรมดาอีกต่อไป

“เอาวาซาบิเพิ่มมั้ยพี่”

ยูถามเราเบาๆ
ก่อนหันไปกวักมือเรียกพนักงานเสิร์ฟ เราตอบไม่เป็นไร
ก่อนดึงตัวกลับมาให้อยู่กับแซลมอนและไข่หวานตรงหน้า
พนักงานเดินกลับมาพร้อมวาซาบิก้อนเล็กที่บุบบี้ในถ้วย

“ผมเป็นคนคิดใหญ่
ผมเป็นคนทะเยอทะยาน ผมเจ็บปวดนะเวลาที่มีคนหมั่นไส้ผม มองว่าผม wannabe ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าผมเป็นคนยังไง ไม่ได้รู้จักกัน แต่พอถึงจุดนึง
ผมไม่แคร์แล้ว ผมรู้สึกว่าไม่จำเป็นเลยที่จะต้องแคร์คนที่ไม่รู้จักเรา”

ยูคิดว่าสิ่งที่ทำให้คนคนนึงกล้าลงมือทำ คือ การยอมรับตัวเองว่าเป็นอย่างนั้นจริงๆ พอยอมรับตัวเองได้ก็จะสามารถออกแบบชีวิตตัวเองได้ว่าเลเวลของสิ่งที่เราต้องการอยู่ตรงไหน
แล้วค่อยๆ ไล่จากสิ่งที่เราคิดมาถึงสิ่งที่เราทำ

“เราเห็นโอกาสในศักยภาพของเราที่จะทำความฝันให้เป็นรูปธรรมขึ้นมา
ผมว่าใครเจออะไรพวกนี้ คุณแม่งกลายเป็นคนพิเศษขึ้นมาเลย มันคือเคล็ดลับที่ทำให้คุณต่างจากคนอื่น มันคือโมเมนต์พิเศษที่มนุษย์ธรรมดาทั่วไป
ถ้าไม่เจออะไร มันจะบอกกับตัวเองแบบนี้ไม่ได้ และจะยังใช้ชีวิตธรรมดาต่อไป
ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นสแตนด์อัพฯ เท่านั้น
แต่มันอาจจะเป็นเรื่องอะไรบางอย่างที่คุณทำแล้วรู้สึกว่า เออกูต้องทำสิ่งนี้
กูทำได้ ผมว่านั่นคือความรู้สึกที่ทุกคนสามารถเป็นคนพิเศษได้”

จากความสำเร็จของการจัดสแตนด์อัพคอเมดี้ทั้งสองครั้งที่ผ่านมา
ทำให้เขาอยาก ‘เหยอ’ ให้มากขึ้น

เขาจึงท้าทายตัวเองด้วยการประกาศจัด
The Man Who Stand Up สแตนด์อัพคอเมดี้เต็มรูปแบบของตัวเองในเดือนกันยายนนี้
จากเคยแสดงในร้านหนังสือขนาดย่อมก็กลายเป็นการแสดงเดี่ยวต่อหน้าผู้ชมในโรงละครจำนวน
1,069
ที่นั่ง เพียงเพราะได้ยินเสียงในใจตะโกนว่า

“มันเป็นไปได้ กูจะทำตรงนี้”

ขณะนี้
น้ำชาร้อนในแก้วของเราทั้งคู่แห้งเหือดหมดแล้ว

เรื่องนี้ยังต้องตามกันต่อ
เห็นทีจะต้องขอรีฟิลอีกซักรอบ

Before I stand up บทความ 4 ตอนจบเล่าเบื้องหลังการทำเดี่ยวไมโครโฟนของ กตัญญู สว่างศรี นักเขียนและพิธีกรผู้กล้าหาญจัดงานเดี่ยวไมโครโฟนของตัวเอง เขาเคยจัดงานขนาดเล็กชื่อ A-Katanyu 30 ปีชีวิตห่วยสัส และ One Night Stand Up ซึ่งจัดร่วมกับเพื่อนผู้หลงใหลการแสดงเดี่ยวไมโครโฟน เขากำลังจะจัดงานเดี่ยวไมโครโฟนครั้งใหม่ A-KATANYU The Man Who Stand Up ที่โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ ชั้น7 สยามสแควร์วัน วันที่ 22-23 กันยายน ดูรายละเอียดได้ที่ facebook.com/akatanyu

The post กตัญญู สว่างศรี – ค้นหาความพิเศษของตัวเอง ผ่านเสียงหัวเราะของคนอื่น appeared first on a day magazine.

เสื้อยืดลายขวางสีขาวดำตัวเดิม
โดดเด่นเตะตาตรงหน้า

เจ้าของผู้สวมใส่คือ
ยู-กตัญญู สว่างศรี นักเขียน นักคิด พิธีกรงานอีเวนต์ อดีตพิธีกรรายการโทรทัศน์และเจ้าของโปรดักชันเฮาส์ ผู้ก่อตั้งและจัดรายการ Get
Talks ผ่านทาง Podcast เป็น Editor-in-Chief
ของ Moonshot ดิจิทัลพีอาร์และคอนเทนต์ เอเจนซีที่กำลังมาแรง
และนิยมใส่เสื้อยืดลายขวางสีขาวดำ
ถึงขั้นมีเสื้อแบบคล้ายกันสะสมอยู่เป็นสิบตัวในตู้

ด้วยอายุแค่
31 ปี เขาทำทุกอย่างที่ว่ามาด้านบน
และทำให้ผู้คนจดจำตัวเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจากการใส่เสื้อซ้ำ
จากฝีไม้ลายมือในการทำงาน จากบุคลิกยียวนแต่เป็นมิตร
หรือจากฝีปากในการเล่าเรื่องและสร้างบรรยากาศพิเศษที่สามารถเปลี่ยนความเงียบให้เป็นเสียงหัวเราะ

“ทุกครั้งที่ผมได้ขึ้นไปเป็นพิธีกร ได้เล่นมุก ได้โชว์
ฟีลลิ่งแม่งโคตรดีเลย” ยูว่าพลางคีบซูชิเข้าปาก

เรานั่งคุยกันในร้านแห่งหนึ่งใจกลางเมือง
ไม่มีใครอื่นนอกจากพนักงาน วันนี้ยูมีคิวงานทั้งก่อนและหลังที่เรานัดพบกัน
ชวนทึ่งว่าจะทำอะไรเยอะแยะนักหนาชีวิตนี้

หลายคนอาจทราบแล้วว่า ยูเคยจัดสแตนด์อัพคอเมดี้ครั้งแรกในชีวิตชื่อ A-Katanyu และอีกครั้งถัดมาไม่นานในชื่อ A-Katanyu & Friends ซึ่งแสดงร่วมกับมิตรสหายอื่นๆ และในอนาคตอันใกล้มากนี้ เขากำลังจะจัด ‘The Man Who Stand Up’ สแตนด์อัพคอเมดี้ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตในโรงละครใจกลางกรุงเทพฯ เพียงเพราะเคยมีโอกาสไปยืนบนเวทีนั้น แล้วได้ยินเสียงในใจตัวเองดังขึ้นว่า “มันเป็นไปได้ กูจะทำ”

ฟังดูเท่และเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ แต่ที่จริงแล้ว ขนาดเจ้าตัวยังให้คำจำกัดความว่ามันคือ “ความฝันบ้าๆ” ไม่ใช่แค่ยืนหยัดในความบ้า เขายังขยายอาณาเขตให้มันกลายเป็น “ความฝันบ้าๆ ที่น่าจะเป็นไปได้”

วันนี้ท่ามกลางปลาดิบ ซูชิ และโรล บนโต๊ะอาหาร

เราขอให้ยูเล่าถึงแนวคิดสำคัญที่ทำให้ผู้ชายธรรมดาๆ คนนึงแถมเคยตกที่นั่ง loser อย่างเขา ลุกขึ้นมาทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินตัว สิ่งที่เขาเรียกมันว่า ‘ความเหยอ’ (ความเผยอ / ผยอง / กล้าดี) ให้รู้กันไปว่าคนเราจะเอาจริงเอาจังกับความฝัน ความบ้า และความน่าจะเป็นไปได้ ได้สุดขนาดไหน

ของมันมีเชื้อ

โชยุถูกรินจากขวด ละลายก้อนวาซาบิให้เป็นเนื้อเดียวกัน ยูใช้ตะเกียบแกว่งผสมเบาๆ ก่อนเล่าย้อนหลังถึงอดีต

“ทุกคนรู้ดีว่าเวลาประชุมผมชอบกวนตีน”

ไม่ใช่แค่ประชุมหรอก ยูยอมรับว่าตั้งแต่สมัยเรียนเขาอดไม่ได้จริงๆ ที่จะหยอด ล้อ หรือแซว อาจารย์เป็นนิสัย แถมดันชอบเลือกเล่นกับคนที่มีอำนาจที่สุด ซึ่งถ้าจะเจาะลึกสักหน่อย เขาบอกว่าอาจเพราะชอบท้าทายกับอำนาจที่ใหญ่ที่สุด ชอบดึงให้คนคนนั้นลงมาอยู่ในจุดเท่ากัน แต่ขณะเดียวกันก็พยายามจะรักษาบาลานซ์ ไม่โจมตีหรือฉีกหน้าใครจนน่าเกลียด แต่จะทำให้ดูน่ารัก เฮฮา สนุกสนาน ซึ่งนิสัยนี้เป็นเชื้อที่เก็บไว้มานาน โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันรู้

จนกระทั่งมีโอกาสไปพูดในงาน a book Lecture Show ของสำนักพิมพ์ a book ที่เชียงใหม่เมื่อสองสามปีที่แล้ว ภายในเวลาแค่ 1 ชั่วโมง เขาค้นพบบางอย่างในตัวเองจนถึงขั้นต้องโทรเรียก แซม-พลสัน นกน่วม (แซม นักเขียนจากสื่อออนไลน์ Mango Zero) เพื่อนสนิทที่วนเวียนอยู่แถวนั้นพอดีมาคุยโปรเจกต์ที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ในหัว

และสิ่งที่เขาคิดก็คือ “สแตนด์อัพคอเมดี้”

“มันมีความห้าวอะไรบางอย่าง มันมี energy บางอย่างที่เราอยากจะปล่อยมันออกมา” ยูบอก

ทั้งที่จริง เขาไม่ได้เป็นแฟนสแตนด์อัพคอเมดี้เหนียวแน่นอะไรขนาดนั้น รู้แค่ว่ามันมีการละเล่นแบบนี้อยู่ แต่เพราะทุกครั้งที่ได้ขึ้นเป็นพิธีกร ได้เล่นมุก ได้โชว์ รวมทั้งการผ่านงานพิธีกรจากหลายๆ จ๊อบ โดยเฉพาะงาน Happening@house ที่นิตยสาร happening จัดขึ้น และมีผู้ชมถึงจะแค่ไม่กี่คนจากจำนวน 500 – 600 คน เดินมาบอกเขาว่าชอบมาก พูดตลกมาก มันยิ่งทำให้เขารู้สึกดีและสนุก

“ปีที่สนุกมากเป็นปีที่พี่วิภว์ (วิภว์ บูรพาเดชะ บรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์ happening) บอกว่าให้คิวพี่พิธีกรอีกคนบ้าง อย่าพูดอยู่คนเดียว ซึ่งเราก็เข้าใจพี่วิภว์นะ ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่ตอนนั้นแหละมันก็แว้บขึ้นมาว่า เฮ้ย! หรือกูพูดคนเดียวได้วะ”

แต่จากวันที่รู้สึกอย่างนั้น และจากวันที่นั่งคุยกับแซมที่เชียงใหม่

ผ่านมา 2 ปี เขาก็ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรต่อ รู้แค่ข้างในมันมีเชื้อบางอย่างอยู่เสมอ

เราอาจจะมีแค่ชีวิตเดียว

ชาเขียวในถ้วยกำลังร้อนกรุ่น ไอจางๆ
ลอยขึ้นเพราะพนักงานเดินมารีฟิลให้เราเมื่อสักครู่
เราถามถึงความฝันที่คุกรุ่นว่าทำไมถึงไม่เกิดขึ้นจริงในตอนนั้น

หลังจากแยกย้ายกับแซมที่เชียงใหม่
ยูเดินหน้าเป็นฟรีแลนซ์พร้อมกับทำงานส่วนตัวหลายๆ อย่าง
ถึงจะยังเจอแซมอยู่เป็นระยะ แต่ไอเดียที่เคยโยนกันไว้ก็ยังไม่ได้ไปต่อ

“บรรยากาศของประเทศนี้คือ
ไม่มีใครกล้าบอกหรอกว่าตัวเองจะทำแบบเดียวกับพี่โน้ต อุดม พูดกันตรงๆ สแตนด์อัพคอเมดี้มันฟังดูเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถทำเรื่องนี้ได้
มึงต้องมีความพิเศษ มีความมหัศจรรย์ ถึงจะเสกเสียงหัวเราะได้ขนาดนั้น”

กว่าจะได้จังหวะที่เขาและแซมตัดสินใจโพสต์สเตตัส
Facebook รับสมัครทีมงาน จนพบกับ แฟกซ์-คณิตกรณ์
ศรีมากรณ์ ที่อาสาเข้ามาเป็นผู้ช่วยเขียนบทก็นานพอสมควร
แถมพอเจอกันแล้วก็ได้แต่นั่งมึนๆ อยู่เป็นชั่วโมง ก่อนจะแยกย้ายหายกันไปอีกครั้ง

“การไม่รู้วิธีทำก็ส่วนหนึ่ง
แต่จริงๆ แล้วเป็นเพราะเรายังไม่กล้าพอ จะเอายังไง จะจัดที่ไหน คือมันไม่มีความรู้
ไม่มีความชัดเจน ไม่ทำก็ได้ ไม่เป็นไร พอคิดว่ายังไม่รีบเลยหายกันไปอีกเป็นปี”

จนกระทั่งวันที่เขาพบจุดเปลี่ยนสำคัญ

ยูบอกว่า
สิ่งที่เปลี่ยนความคิดของเขาไม่ได้เกิดขึ้นจากการอ่านวรรณกรรมระดับโลก
ไม่ใช่การฟังแรงบันดาลใจจากใครอื่น
มันเกิดขึ้นอย่างง่ายดายในวันที่เขาตกงานและขอตังค์แม่กินไอศครีม แต่แม่ไม่ให้
บอกแค่ว่า โอ๊ย กินทำไม เปลือง ถึงจะเป็นการพูดเล่นๆ แต่จังหวะนั้นเขาขำไม่ออก

“ผมน้อยใจชีวิตตัวเอง
แค่ไอติมถ้วยหนึ่งเรายังกินไม่ได้ ขอตังค์แม่ โดนแม่บ่น รู้สึกกระจอกมาก อยู่ๆ
วันนึงผมก็คิดว่าไม่เอาแล้ว ไอ้เหี้ย กูไม่เอาชีวิตแบบนี้แล้ว ชีวิตแม่งอาจจะมีชีวิตเดียวก็ได้ปะวะ
ทำให้แม่งดีดีกว่า อยากกินอะไรก็ต้องได้กิน ซื้อของดีให้แม่ได้
ซื้อของดีให้ตัวเองได้ ต้องมีชีวิตที่ดี เอาแค่นี้ก่อน มันเป็นจุดที่ทำให้ผมโตขึ้น
ถึงจะไม่ได้เป็นแผลใหญ่แต่มันเป็นแผลที่ทำให้เรากระตุกความคิด”

หลังจากหยุดทำโปรดักชันเฮาส์ของตัวเอง ผ่านงานนิตยสารที่ GM และขยับขยายย้ายมาทำงานที่
Moonshot ซึ่งเป็นดิจิทัลพีอาร์และคอนเทนต์เอเจนซี่ได้แค่เดือนเดียว เขาโพสต์สเตตัสประกาศทำ ‘A-Katanyu 30 ปีชีวิตห่วยสัส’
สแตนด์อัพคอเมดี้ครั้งแรกในชีวิตอย่างเป็นทางการ

และคราวนี้ดูเหมือนว่า
ทุกอย่างจะชัดเจนกว่าที่ผ่านมา

Before I stand up บทความ 4 ตอนจบเล่าเบื้องหลังการทำเดี่ยวไมโครโฟนของ กตัญญู สว่างศรี นักเขียนและพิธีกรผู้กล้าหาญจัดงานเดี่ยวไมโครโฟนของตัวเอง
เขาเคยจัดงานขนาดเล็กชื่อ A-Katanyu 30 ปีชีวิตห่วยสัส และ One Night Stand Up ซึ่งจัดร่วมกับเพื่อนผู้หลงใหลการแสดงเดี่ยวไมโครโฟน เขากำลังจะจัดงานเดี่ยวไมโครโฟนครั้งใหม่ A-KATANYU The Man Who Stand Up ที่โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ ชั้น7 สยามสแควร์วัน วันที่ 22-23 กันยายน
ดูรายละเอียดได้ที่ facebook.com/akatanyu

The post กตัญญู สว่างศรี – ชายผู้ยืนหยัดกับความฝันบ้าๆ ที่น่าจะเป็นไปได้ appeared first on a day magazine.