เมื่อพูดถึงฝูหลง (Fulong) เมืองชายหาดทางด้านตะวันออกของไทเป หลายคนคงคิดถึงหาดฝูหลงซึ่งเป็นหาดทรายสีทอง และในช่วงฤดูร้อนของทุกปี หาดฝูหลงจะมีงานประติมากรรมทราย (Fulong International Sand Sculpture Festival) และเทศกาลดนตรี ส่วนไฮไลต์อีกอย่างที่คนมาฝูหลงนิยมทำกันและเป็นสาเหตุให้เรามาที่ฝูหลงในครั้งนี้คือการปั่นจักรยาน เนื่องจากที่นี่มีเส้นทางจักรยานที่สวยมาก

จากไทเป เราเริ่มต้นกันที่สถานีรถไฟ Taipei Main Station เพื่อนั่งรถไฟไปสถานีฝูหลง (Fulong) เราเลือกรถไฟเที่ยวเช้ารอบ 07.28 น. เพราะถ้าพลาดเที่ยวนี้ เที่ยวต่อไปก็สิบโมงกว่าเลย รถไฟพาเรามาถึงสถานีฝูหลงตอน 08.38 น.

รอบๆ สถานีรถไฟมีร้านเช่าจักรยานและร้านขายข้าวกล่องรถไฟหลายร้าน แต่เช้าๆ แบบนี้ร้านก็ยังเปิดไม่ครบ เราเจอคุณป้าคนหนึ่งมาดักรอลูกค้าที่ร้านสะดวกซื้อหน้าสถานี ป้าถามเราเป็นภาษาจีนที่เข้าใจได้ว่าจะเช่าจักรยานมั้ย เราเห็นป้าดูเป็นมิตรและบอกราคาที่ถูกมาก ค่าเช่าทั้งวันแค่ 80 ดอลลาร์ไต้หวัน เราจึงตกลงแล้วเดินตามป้าไป ปรากฏว่าที่ป้าต้องมาดักลูกค้าตั้งแต่หน้าสถานีก็เพราะว่าร้านของป้าตั้งอยู่ริมถนนใหญ่ที่ต้องเดินออกไปนิดหน่อย ถ้าป้าไม่ทำอย่างนี้ลูกค้าก็คงเช่าจากร้านอื่นๆ ที่อยู่ใกล้สถานีมากกว่าไปแล้ว

ป้าน่ารักมากถึงมากที่สุด ใจดี และเป็นห่วงพวกเรา คอยอธิบายทุกสิ่งอย่างเหมือนเราเป็นลูกหลาน เมื่อได้จักรยานแล้ว เราแวะซื้อข้าวกล่องรถไฟจากร้านข้างๆ สำหรับเป็นเสบียงมื้อเที่ยง ราคาเริ่มต้นที่ 60 ดอลลาร์ไต้หวัน แต่คุณภาพและปริมาณคับกล่องเกินราคาไปมาก

เราปั่นจักรยานโดยใช้เส้นทางถนนกุยโซ่วกู่ (Guishougu Street) บรรยากาศสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียว ลำธารสวยที่ได้ยินเสียงน้ำไหล สะพานข้ามลำธาร ภูเขา ศาลเจ้า โบสถ์ สวนผักของชาวบ้าน บ้านเรือนแบบต่างจังหวัด และรางรถไฟ เราแวะถ่ายรูปกันเรื่อยๆ เพราะวิวสวยจริงๆ อากาศกลางเดือนมกราคมก็ดีมาก เย็นๆ ชื้นหน่อยๆ ฝนไม่ตกและไม่มีแดดร้อน

ขี่ไปตามถนนกุยโซ่วกู่ได้ 2 กิโลเมตรเศษก็เจอไฮไลต์ของเส้นทางนี้ มันคืออุโมงค์เกาหลิงเก่า (Old Caoling Tunnel) อายุกว่า 90 ปี (สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1924) ซึ่งมีความยาว 2 กิโลเมตรเศษ นับเป็นอุโมงค์ที่มีความยาวมากที่สุดแห่งหนึ่ง

ประตูทางเข้าอุโมงค์สูงถึง 5 เมตร ด้านบนทางเข้าฝั่งฝูหลงนี้สลักความว่า ‘พิชิตอุปสรรคแห่งธรรมชาติ’ (ส่วนที่ปากอุโมงค์อีกฝั่งสลักว่า ‘แดนเมฆขาวลอยล่อง’) นี่เป็นอุโมงค์รถไฟเก่าแก่ที่เลิกใช้ไปแล้วหลังจากมีการสร้างอุโมงค์เกาหลิงใหม่ที่กว้างกว่าขึ้นมาใกล้ๆ กัน ปัจจุบันเปิดเป็นอุโมงค์สำหรับปั่นจักรยานโดยเฉพาะ แต่บนพื้นในอุโมงค์ตลอดเส้นทางทำเป็นลายรางรถไฟเดิมเอาไว้ ภายในอุโมงค์อากาศเย็นรื่น มีเสียงเพลงเปิดคลอ ตอนที่รถไฟวิ่งผ่านอุโมงค์เกาหลิงใหม่ เราจะได้ยินเสียงรถไฟวิ่งทะลุมาในอุโมงค์เกาหลิงเก่าด้วย

พอปั่นทะลุอุโมงค์ออกมา สิ่งที่ต้อนรับเราคือลมทะเลที่พัดมาจากมหาสมุทรแปซิฟิกตรงหน้า ที่นี่คือฉีเฉิง (Shicheng) มีบ้านเรือนของชาวประมงอยู่ใกล้ๆ ข้างหลังเป็นภูเขาที่สูงมาก ข้างหน้าเป็นวิวทะเลสวย มีโขดหินลดหลั่นกันไป บนโขดหินใหญ่ๆ ที่ลึกออกไปในทะเล เราเห็นคนออกไปยืนตกปลาท้าคลื่นที่ซัดกระแทกหินเป็นฟองขาว

นักปั่นพากันจอดจักรยานบริเวณปากทางอุโมงค์ฝั่งฉีเฉิงและชมวิวกันอย่างรื่นรมย์ เราเห็นอุโมงค์เกาหลิงใหม่อยู่ข้างๆ ด้วย มีรถไฟวิ่งเข้าออกเป็นระยะๆ ฉีเฉิงไม่ใช่จังหวัดนิวไทเปซิตี้ (New Taipei City) อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นจังหวัดอี้หลาน (Yilan) เส้นแบ่งเขตนิวไทเปซิตี้และอี้หลานอยู่ประมาณครึ่งทางในอุโมงค์ ซึ่งจุดดังกล่าวมีป้ายไฟโค้งบอกอยู่ในอุโมงค์ด้วย เรียกได้ว่าเป็นการขี่จักรยานข้ามจังหวัดเลยทีเดียว

จากนั้นเราขี่จักรยานต่อไปตามถนนปินไห่ (Binhai Road) เลียบชายฝั่งไปทางทิศตะวันออก เพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดบริการนักท่องเที่ยวฉีเฉิง (Shicheng Service Area) อันเป็นจุดหมายปลายทางของเรา

ถนนปินไห่เป็นถนนไฮเวย์ขนาดใหญ่ แต่ทำเลนจักรยานพร้อมแนวกั้นเตี้ยๆ เป็นสัดส่วนให้นักปั่นขี่จักรยานได้อย่างปลอดภัย บรรยากาศแถวนี้ดีมาก ฝั่งหนึ่งเป็นภูเขา อีกฝั่งหนึ่งเป็นทะเล บรรยากาศชวนให้นึกถึงหนังไต้หวันอย่าง Island Etude (2006) เป็นเรื่องของหนุ่มผู้พิการทางการได้ยินและเป็นใบ้ออกปั่นจักรยานรอบเกาะไต้หวัน และ The Most Distant Course (2007) เป็นเรื่องของหญิงสาวออกเดินทางรอบเกาะไต้หวันเพื่อตามหาชายหนุ่มที่ทยอยอัดเสียงบรรยากาศเมืองต่างๆ ระหว่างเดินทางรอบเกาะใส่เทปแล้วส่งไปให้เธอฟัง

เพียงไม่นานเราก็มาถึงจุดบริการนักท่องเที่ยวฉีเฉิง ตัวอาคาร 2 ชั้นมีคาเฟ่แสงอุ่นอยู่ตรงกลาง ชั้นบนมีระเบียงนั่งชมวิว ข้างๆ เป็นลานกลางแจ้งเล็กๆ เราแวะกินข้าวกล่องรถไฟเป็นมื้อเที่ยงกันที่นี่ ท่ามกลางลมเย็นจากวิวมหาสมุทรตรงหน้า ข้าวกล่องรถไฟอร่อยมาก และวิวที่นี่ก็ดีมากไม่แพ้กัน

เรียบร้อยกับมื้อเที่ยงแล้วเราก็ขี่จักรยานกลับทางเดิมไปฝูหลง อันที่จริงเราสามารถขี่เลาะชายฝั่งต่อไปเรื่อยๆ เพื่อกลับไปฝูหลงจากอีกทิศเป็นวงกลมก็ได้หากมีเวลาทั้งวัน

กลับถึงฝูหลง คืนจักรยานร้านคุณป้าใจดี จบทริปปั่นจักรยานบนเส้นทางที่สวยที่สุดเส้นทางหนึ่งในไต้หวันด้วยความประทับใจสุดๆ ไปเลย

maps

ใครอยากส่งเรื่องทางจักรยานน่าปั่นลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post ปั่นจักรยานผ่านอุโมงค์รถไฟเก่ายาว 2 กิโลเมตรสู่ชายฝั่งแปซิฟิกในไต้หวัน appeared first on a day magazine.

ในเมฆหมอกของความไม่แน่นอนแห่งยุคสมัย เด็กหนุ่มคนหนึ่งเติบโตขึ้นเพื่อค้นหาที่ทางของตนท่ามกลางความขัดแย้งระหว่างแก๊งนักเรียนในไทเป ครอบทับอีกชั้นด้วยโลกของผู้ใหญ่ที่สับสนหวาดกลัวกับปัจจุบันอันมืดมนและวันพรุ่งนี้ที่อาจจะมืดมนยิ่งกว่า – การผลิบานและแหลกสลายของจิตวิญญาณแห่งวัยเยาว์บนหน้าประวัติศาสตร์การเปลี่ยนผ่านทางการเมืองครั้งสำคัญที่สุดของไต้หวัน ถูกถ่ายทอดอย่างละเอียดลออและเต็มเปี่ยมไปด้วยหัวจิตหัวใจโดย เอ็ดเวิร์ด หยาง ส่งผลให้ภาพยนตร์เรื่อง
A Brighter Summer Day (1991) กลายเป็นตำนานสำคัญไม่เพียงแค่ในวงการภาพยนตร์ไต้หวัน แต่ในวงการภาพยนตร์โลกด้วย นี่คือหนังเรื่องแรกของจางเจิ้น (Chang Chen) ในวัย 15 ปี ก่อนที่เขาจะกลายเป็นนักแสดงเบอร์ต้นๆ ของไต้หวันในเวลาต่อมาจวบจนปัจจุบัน

เด็กหนุ่มบนท้องถนน
ศูนย์กลางของหนังไต้หวันความยาว 4 ชั่วโมงเรื่องนี้อยู่ที่ตัวละครชื่อ เสี่ยวซื่อ (เจ้าสี่น้อย – เนื่องจากเป็นลูกคนที่สี่ในพี่น้องห้าคน) เด็กหนุ่มวัยละอ่อนที่รับบทโดยจางเจิ้น ครอบครัวของเขาอพยพมาจากเซี่ยงไฮ้ หลังจากที่ก๊กมินตั๋งพ่ายสงครามกลางเมืองให้กับพรรคคอมมิวนิสต์จนต้องถอยร่นมาไต้หวัน สถานที่และช่วงเวลาในหนังคือไทเปต้นยุค 60s

เซ่อร์ (ชื่อเรียกสั้นๆ ของเสี่ยวซื่อตามที่ตัวละครอื่นเรียกเขา) เรียนโรงเรียนภาคค่ำที่เต็มไปด้วยนักเลงหัวไม้ที่นำพาเขาเข้าไปอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งของสองแก๊งคู่อริ เขาเกิดความรักต่อ หมิง เด็กสาวที่เป็นคนรักของหัวหน้าแก๊งที่เขาเข้าไปคลุกคลีอยู่ ชีวิตในโรงเรียนและบนท้องถนนของเซ่อร์ดูสุ่มเสี่ยงและทวีอันตรายขึ้นเรื่อยๆ พ่อของเขา (รับบทโดยจางกั๋วจู้ พ่อแท้ๆ ของจางเจิ้น) พยายามติดต่อเส้นสายที่พอมีเพื่อให้เขาได้เข้าเรียนในภาคกลางวันที่มีสิ่งแวดล้อมที่ดีกว่า

ผู้ใหญ่บนแผ่นดินใหม่
ชีวิตในโรงเรียนและแก๊งของเซ่อร์สะท้อนภาพชีวิตเด็กหนุ่มที่ดิ้นรนหาที่ทางของตนในสภาพสังคมที่เปราะบางของไต้หวัน ในยุคสมัยที่บ้านเมืองคลุมเครือไปด้วยความไม่แน่นอนของอนาคต เซ่อร์เป็นคนรุ่นลูกของคนจากแผ่นดินใหญ่ที่อพยพมา คนรุ่นพ่อแม่เคยหวังและอาจจะยังหวังกลับคืนแผ่นดินเกิด การตั้งรกรากบนแผ่นดินใหม่จึงเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

ในช่วงกลางของหนัง ภาพการเมืองที่ส่งผลกระทบต่อผู้คนฉายชัดเมื่อพ่อของเซ่อร์ถูกรัฐบาลก๊กมินตั๋งจับไปสอบสวนถึงความสัมพันธ์กับเพื่อนฝูงคนรู้จักในอดีตที่ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์ เป็นเวลาหลายวันหลายคืนที่พ่อของเซ่อร์ถูกบีบบังคับให้เขียนอธิบายความสัมพันธ์ต่อผู้คนเหล่านั้นบนหน้ากระดาษความยาวไม่รู้จบ เรื่องในอดีตจากแผ่นดินเดิมพร่างพรูเจ็บปวด เพียงเพื่อจะถูกตะคอกว่าไม่ครบถ้วนพอและต้องเขียนใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า

เพลงรักของเอลวิส
หลังจากยุคอาณานิคมญี่ปุ่นนานครึ่งศตวรรษเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองยุติ สหรัฐอเมริกาเข้ามามีบทบาทในไต้หวันอย่างมากทั้งในทางการเมืองและวัฒนธรรม (สหรัฐอเมริกาสนับสนุนรัฐบาลก๊กมินตั๋งจวบจนยุค 70s จึงเปลี่ยนไปรับรองจีนแผ่นดินใหญ่แทน) บ้านของประชาชน (รวมถึงบ้านของเซ่อร์เอง) ยังเป็นบ้านแบบญี่ปุ่น ข้างนอกบ้านถูกครอบทับโดยการปกครองภายใต้กฎอัยการศึกของรัฐบาลก๊กมินตั๋ง แต่ในบ้านปิดข้างฝาด้วยโปสเตอร์เอลวิส เพรสลีย์และอวลเสียงเพลงรักของเขา

เพื่อนคู่หูของเซ่อร์เป็นเด็กตัวเล็กที่รักการร้องเพลง เขาร้องเพลงฝรั่งในคาเฟ่ที่หนุ่มสาวชอบไปและกำลังเตรียมตัวขึ้นร้องในคอนเสิร์ต เขาขอให้พี่สาวคนโตของเซ่อร์ที่รู้ภาษาอังกฤษช่วยแกะเนื้อเพลง Are You Lonesome Tonight ของเอลวิสให้ พี่สาวกับพี่ชายของเซ่อร์เถียงกันว่าเอลวิสร้องว่า bright หรือ brighter กันแน่ในท่อน ‘Does your memory stray to a bright summer day’ – การต้อนรับวัฒนธรรมอเมริกันของคนหนุ่มสาวงอกเงยขึ้นบนความหวังที่จะกลับแผ่นดินใหญ่ที่ริบหรี่ลงเรื่อยๆ ของคนรุ่นพ่อแม่ที่อพยพมา คนสองรุ่นใช้ชีวิตกันเช่นนี้ วาดหวังด้วยความหวังที่ไม่เท่ากันถึงวันในฤดูร้อนที่สดใสกว่า

เด็กสาวผู้เป็นรักแรก
หมิงกับเซ่อร์ชอบพอกันในรูปแบบความสัมพันธ์ที่ยากจะจำกัดความชัดเจน ตลอดครึ่งแรกของหนัง หมิงยังคงสถานะคนรักของหัวหน้าแก๊งที่ชื่อ Honey อยู่ (ธรรมเนียมปฏิบัติหนึ่งของหนังไต้หวันคือการนิยมแปลงชื่อตัวละครบางตัวเป็นคำภาษาอังกฤษในซับไตเติ้ลหากมีความหมายหรือเสียงพ้อง) ถึงแม้ว่า Honey จะอยู่ในระหว่างหลบหนีไปต่างจังหวัดเพื่อหนีคดีและไม่ปรากฏตัวในหนังจนกว่าจะกลางเรื่องเลยก็ตาม

สำหรับเซ่อร์ หมิงคือรักแรก แต่เขามอบให้เธอได้ก็แต่เพียงมิตรภาพซื่อๆ แม้ภายในจะรู้สึกมากมายกว่านั้น ด้วยความสวยอ่อนหวาน หมิงจึงมีผู้ชายหลายคนเข้ามาติดพัน เธอเพียงเป็นของเธอเช่นนั้น อ่อนโยนและโอภาปราศรัยรับไมตรี ไม่หวั่นไหวไปกับคำติฉินนินทา เซ่อร์รู้สึกร้อนรนด้วยคาดหวังให้หมิงบริสุทธิ์ผุดผ่องจากคำครหา ประสมปนเปกับรักแรกที่ไม่ประสา เลือดร้อนของเด็กหนุ่ม และความโอหังแบบผู้ชาย – หนังถ่ายทอดเรื่องรักแรกนี้ออกมาได้ครบถ้วนในความซับซ้อนทางอารมณ์และความรู้สึก ตัวละครมีมิติ โดยเฉพาะกับหมิง ที่หนังทิ้งช่องว่างให้คนดูได้ทำความเข้าใจเธอผ่านสายตาของเซ่อร์ หวนระลึกถึงการพยายามทำความเข้าใจความซับซ้อนของเด็กสาวที่เด็กหนุ่มเพิ่งเผชิญเป็นครั้งแรก

มาสเตอร์พีซของเอ็ดเวิร์ด หยาง ของภาพยนตร์ไต้หวัน และของภาพยนตร์โลก
นอกจากเรื่องเล่าของคนตัวเล็กตัวน้อยบนฉากหลังการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและการเมืองในไต้หวันอันทรงพลังดังที่ได้กล่าวไปแล้ว A Brighter Summer Day ยังมีความงดงามทางศิลปะภาพยนตร์ที่น่าชื่นชม งานกำกับภาพในหลายฉากเข้าขั้นยอดเยี่ยม ไม่ว่าจะเป็นการวางเฟรม การเคลื่อนกล้อง ตลอดจนการเลือกที่จะให้คนดูเห็นหรือไม่เห็นอะไรโดยการกำกับแสงหรือหันไปจับภาพของสิ่งอื่นในฉาก มีหลายฉากที่ใช้การถ่ายทำแบบลองเทค อีกทั้งนักแสดงก็เป็นหน้าใหม่และไม่มีประสบการณ์ทางการแสดงมาก่อน แต่ก็ถ่ายทอดเลือดเนื้อของตัวละครมาขึ้นจอได้อย่างเป็นธรรมชาติ

เอ็ดเวิร์ด หยาง เป็นหนึ่งในคนทำหนังแถวหน้าของไต้หวันที่สร้างผลงานจำนวนไม่มากเนื่องจากเสียชีวิตลงก่อนวัยอันควร แต่ผลงานของเขาทุกเรื่องล้วนได้รับคำยกย่อง เขาเริ่มเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในหัวหอกผู้กำกับหนังไต้หวันยุคนิวเวฟ (ยุคที่ภาพยนตร์ไต้หวันเปลี่ยนจากหนังกำลังภายในและเมโลดราม่าไปเป็นหนังที่เล่าเรื่องชีวิตผู้คนธรรมดาสามัญที่สมจริงและสะท้อนสังคม)
A Brighter Summer Day ออกฉายในปี 1991 และคว้ารางวัลได้มากมายหลายเวที (ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมรางวัลม้าทองคำและเทศกาลภาพยนตร์เอเชียแปซิฟิก – ซ้ำยังติดลิสต์ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมตลอดกาลหลายสำนักทั้งในและนอกประเทศในเวลาต่อมา) ก่อนที่ภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายในชีวิตของเขา Yi Yi: A One and a Two จะส่งชื่อเขาให้โดดเด่นในสปอตไลต์ของวงการภาพยนตร์โลกอีกครั้งด้วยการชนะรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมจากเทศกาลหนังเมืองคานส์ในปี 2000 นับได้ว่าเป็นหนึ่งในผู้กำกับภาพยนตร์ไม่กี่คนที่มีผลงานเข้าขั้นมาสเตอร์พีซถึงสองเรื่อง

A Brighter Summer Day เพิ่งได้รับการบูรณะใหม่ในระบบ 4K เมื่อปลายปี 2015 หลังจากที่นักดูหนังทั่วโลกหาชมเวอร์ชั่นคุณภาพดีของหนังเรื่องนี้ไม่ได้เลยมาหลายทศวรรษ นับเป็นโอกาสอันดียิ่งที่หนังเรื่องนี้จะมาฉายบนจอใหญ่ในเทศกาลภาพยนตร์ไต้หวันในกรุงเทพฯ เป็นจำนวน 2 รอบ ในวันที่ 18 และ 22 มกราคม 2561 ณ โรงภาพยนตร์ ควอเทียร์ ซีเนอาร์ต ศูนย์การค้าเอ็มควอเทียร์

หมายเหตุ: ไม่ควรถามหาคำแปลชื่อหนังภาษาจีนของหนังเรื่องนี้ก่อนชม เพราะอาจถูกสปอยล์ได้

รายละเอียดเทศกาลภาพยนตร์ไต้หวัน: V.active

The post A BRIGHTER SUMMER DAY : วัยเยาว์ที่ผลิบานและแหลกสลายบนหน้าประวัติศาสตร์ไต้หวันร่วมสมัย appeared first on a day magazine.

และนั่นคือที่มาของการเดินทางไปภูเขาร็อกโกะ (Mount. Rokko หรือเรียกตามสไตล์คนญี่ปุ่นว่า Rokkosan) และเมืองอาริมะ ออนเซน (Arima Onsen) ในโกเบ เพื่อตามรอยความประทับใจของสถานที่ที่เป็นฉากหลังหลักๆ ในหนังเรื่องนี้

ภูเขาร็อกโกะกับเมืองอาริมะเชื่อมถึงกันได้ด้วยกระเช้าเคเบิลข้ามเขา ดังนั้นเราจึงสามารถเดินทางไปมาระหว่างสองสถานที่นี้ได้ เราเลือกที่จะไปภูเขาร็อกโกะก่อน โดยจับรถไฟ Hankyu ตรงจากสถานีอุเมดะ (Umeda Hankyu) ในโอซาก้าไปลงสถานีร็อกโกะ (Rokko) ในโกเบ ใช้เวลาเพียง 37 นาทีเท่านั้น

สถานีรถไฟร็อกโกะเป็นสถานีเล็กๆ น่ารัก ถึงแล้วเดินตามป้ายบอกทางที่นำเราไปยังสะพานลอยตรงไปสู่ป้ายรถเมล์ ขึ้นรถเมล์สาย 16 ไปจนสุดสายที่ป้ายสถานีรถเคเบิลร็อกโกะ (Rokko Cable Shita) ใช้เวลาไม่เกิน 15 นาที ระหว่างทางมีหนุ่มสาวมหาวิทยาลัยนั่งมาด้วยกันเต็มรถแสนสดชื่น แต่พวกเขาลงที่ป้ายมหาวิทยาลัยกันหมดก่อนจะถึงสุดสาย

ในฉากเปิดของหนังเรื่อง Happy Hour สี่สาวนัดกันนั่งรถเคเบิลคาร์ขึ้นไปเที่ยวภูเขาร็อกโกะจากที่นี่ ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในฉากจำที่เป็นภาพโปสเตอร์ของหนังด้วย โดยระหว่างที่รอรถเคเบิลคาร์ เขามีชุดพนักงานเดินรถสีเขียวไว้ให้ใส่ถ่ายรูปเล่นฆ่าเวลาไปพลางๆ รถเคเบิลคาร์มีทั้งส่วนที่เปิดรับลมและส่วนปิดในกระจกให้เลือกนั่ง บรรยากาศระหว่างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวครึ้มแซมด้วยสีสันของฤดูใบไม้ร่วง ใช้เวลาไม่นานเราก็ขึ้นไปถึงสถานีบนภูเขา ซึ่งเป็นสถานีขนาดเล็กแลดูเก่าขลัง

ชั้นสองของสถานีเป็นจุดชมวิวกลางแจ้งที่มีชื่อว่า Tenran Observatory เห็นวิวอ่าวได้ไกลมาก มีแผนที่ชี้บอกให้ทราบว่าจุดไหนของวิวที่เห็นคืออะไร สามารถเห็นเมืองโกเบ อ่าวโอซาก้า ย่านอุเมดะ ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอ ไกลไปถึงสนามบินคันไซ

บนภูเขาร็อกโกะมีสถานที่ท่องเที่ยวอยู่หลายแห่ง สามารถเดินทางได้ด้วยรถบัสซันโจซึ่งวิ่งผ่านทุกจุดท่องเที่ยวทั้งหมด 8 ป้ายแล้ววนกลับเป็นวงกลม จุดไฮไลต์ที่สุดคือ Rokko Garden Terrace (ป้าย R07) เนื่องจากเป็นจุดชมวิวที่สวยที่สุดของข้างบนนี้ ใจกลางของที่นี่สร้างเป็นลานลดหลั่นสำหรับชมวิว โดยมีหอคอยแบบปราสาทตะวันตกให้เดินขึ้นบันไดวนไปดูวิวในจุดที่สูงขึ้นไปอีก ว่ากันว่าวิวกลางคืนเองก็สวยลืมหายใจเช่นกัน นอกจากนี้ที่นี่ยังมีร้านอาหาร ร้านเนื้อย่างโกเบชื่อ Rokkosan Genghis Khan Palace ซึ่งเราไปแวะเติมพลังที่นี่ คาเฟ่ ร้านขายขนมและของกระจุกกระจิก ที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบตะวันตกให้เดินเพลินๆ อีกด้วย

จาก Rokko Garden Terrace เราเดินตามป้ายบอกทางอีกสักครู่เพื่อไปยังสถานีกระเช้าเคเบิล Rokko Sancho Station สำหรับพาเราเดินทางข้ามภูเขาไปยังเมืองอาริมะ กระเช้าเคเบิลมีลักษณะคล้ายโบกี้รถไฟขนาดหนึ่งโบกี้ พาดผ่านภูเขาสลับซับซ้อนและป่าสนเขียวครึ้ม วืดขึ้นวูบลงพอให้หวาดเสียวเป็นระยะๆ พอกระเช้าขาตรงข้ามวิ่งผ่านมา ผู้โดยสารของทั้งสองกระเช้าก็โบกมือทักทายกันน่าเอ็นดู

เหนืออื่นใดคือ วิวระหว่างทางสวยงามมาก เห็นทิวเขาใกล้ไกลราวกับภาพวาด ยิ่งเป็นช่วงใบไม้เปลี่ยนสีด้วยแล้ว สีสันของบรรดาภูเขาก็ยิ่งสวยสดงดงามเข้าไปใหญ่ ช่วงใกล้ถึงเมืองอาริมะ เราจะเห็นวิวเมืองชัดขึ้นเรื่อยๆ เป็นทัศนียภาพที่น่าตื่นเต้น เหมือนค่อยๆ เหาะเหินออกจากป่าเข้าสู่เมือง

กระเช้าจอดที่สถานีอาริมะ ออนเซน (Arima Onsen Station) คนส่วนใหญ่เดินถึงประตูสถานีก็พากันเลี้ยวซ้ายมุ่งหน้าเข้าตัวเมือง แต่ช้าก่อน เราจำเป็นต้องสวนกระแสเลี้ยวขวา เพื่อไปตามหาโลเคชั่นอีกแห่งในหนังเรื่อง Happy Hour นั่นคือน้ำตกในสวนทสึซึมิงาตากิ (Tsuzumigataki-koen) ทันทีที่เลี้ยวขวาออกมาจากหน้าสถานี เราจะเห็นป้ายที่อธิบายเกี่ยวกับสวนแห่งนี้พร้อมแผนที่ ดูไม่ยาก เราออกเดินทันที แต่เดินไปสักพักเริ่มไม่แน่ใจ เพราะมันเป็นทางเดินเล็กแคบเงียบเชียบค่อนข้างรกชัฏ (แต่ก็ยังอุตส่าห์มีสนามเด็กเล่นเล็กๆ ดูร้างๆ กับบ้านสองสามหลังที่ก็ดูร้างพอกัน) ป้ายบอกทางในแต่ละระยะก็ทิ้งช่วงห่างกันมากจนกลัวจะหลงตลอดเวลา แต่ทันใดนั้นเอง เราก็ได้ยินเสียงซู่ซ่าของน้ำตกแว่วมาแต่ไกล แล้วเราก็พบว่า วิธีที่ช่วยให้ใจชื้นว่ามาถูกทางก็คือการที่ยิ่งเดินไป เสียงน้ำตกก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ นั่นเอง

ในที่สุดเราก็มาถึงน้ำตก เป็นน้ำตกเล็กๆ ที่น้ำแรงและส่งเสียงดังทีเดียว ชื่อสวนแห่งนี้ที่จริงก็ตั้งชื่อตามเสียงน้ำตกที่ดังเหมือนเสียงกลองทสึซึมิ (tsuzumi hand drum) นี่ล่ะ

ที่นี่เป็นฉากที่สี่สาวเดินทางมาเที่ยวและถ่ายรูปด้วยกัน ในวันที่เราไป เจอเด็กสาวมัธยมสามคนน่ารักกุ๊กกิ๊กสะพายเป้มาเที่ยวกันชวนให้คิดถึงมิตรภาพในหนัง ซึ่งนอกจากเด็กกลุ่มนี้และกลุ่มเราแล้ว ไม่มีนักท่องเที่ยวคนอื่นอีกเลย มีความรู้สึกว่าที่นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่อินดี้ขึ้นมาทันที น่าจะเป็นเพราะมันอยู่คนละทิศของเมืองอาริมะเมื่อออกมาจากสถานีกระเช้ามากกว่าเหตุผลอื่น

เสร็จสรรพจากนั้นเราเดินย้อนกลับทางเดิมผ่านสถานีกระเช้ามุ่งหน้าไปตามถนนที่ทอดเข้าตัวเมืองอาริมะ ถนนพาเราเดินผ่านทั้งทิวไม้ในหลืบเขา บ้านเรือน ตึกอาคาร พูดง่ายๆ ว่ายิ่งเดิน วิวสองข้างทางก็ยิ่งเปลี่ยนจากป่าไปเป็นเมืองเข้าทุกที แล้วก็จะเริ่มเจอผู้คนมากขึ้นๆ

อาริมะ ออนเซนเป็นเมืองเล็กๆ น่ารักที่มีสถานที่น่าสนใจให้เดินวนเพื่อเที่ยวหลายแห่ง หลักๆ เลยก็คือที่นี่เป็นเมืองบ่อน้ำร้อน ดังนั้นจึงมีออนเซนให้เลือกใช้บริการหลากหลาย หนึ่งในออนเซนที่ดังที่สุดของเมืองก็คือ คิน โนะ ยู (Kin no Yu) ที่มีเอกลักษณ์คือน้ำร้อนสีทองอันเกิดจากแร่ธาตุ

ถ้าไม่มีเวลามากพอ เราขอแนะนำออนเซนเท้าไทโกะ (Taiko no Ashiyu หรือ Taiko’s foot bath) ซึ่งตั้งอยู่ข้างๆ ออนเซนสีทอง คิน โนะ ยู นี่เองล่ะ ออนเซนเท้านี่ก็มีน้ำเป็นสีทองเช่นกัน ธาตุหลักเป็นเกลือโซเดียมคลอไรด์ อุณหภูมิอยู่ที่ 42.3 องศาเซลเซียส (เป๊ะเป็นทศนิยมขนาดนั้น) มีสรรพคุณบำบัดอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ฟกช้ำดำเขียว ตลอดจนปวดข้อ เขาว่ามาอย่างนั้น ที่สำคัญคือฟรี! เดินมาเมื่อยๆ จะไม่อดใจแช่อย่างไรไหว ผ่อนคลายดีแท้เชียว หากไม่มีกระดาษทิชชู่ติดกระเป๋ามาสำหรับเช็ดเท้าหลังแช่เขาก็มีผ้าผืนเล็กขายด้วยนะ นอกจากนี้ ที่นี่ยังปรากฏอยู่ในฉากหนึ่งของหนังเรื่อง Happy Hour อีกด้วย เป็นตอนที่หนึ่งในสี่สาวเดินมาแช่เท้าคนเดียวเหงาๆ หลังจากที่เพื่อนอีกสามคนพากันกลับไปก่อนแล้ว

แช่เท้าจนรื่นรมย์หายเมื่อย ยังไม่ต้องเดินไปไหนไกล ฝั่งตรงข้ามนี่แหละของเด็ดแห่งเมืองอาริมะที่ต้องขอยกนิ้วโป้งให้ทั้งสองข้างเลย มันคือ Arima Toys & Automata Museum ชั้นหนึ่งเป็นร้านขายของเล่นที่ชวนให้เงินในกระเป๋าสั่น และมีห้องเวิร์กช็อปทำของเล่นกรุกระจกให้ยืนสังเกตการณ์คุณลุงช่างทำของเล่นที่กำลังทำงานอยู่ ชั้นสองเป็นภัตตาคาร ชั้นสามเป็นของเล่นสังกะสีและชุดรถไฟขนาดมหึมาที่วิ่งผ่านเมืองและภูเขาจำลองที่กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งห้อง รถไฟวิ่งได้จริงและมีเจ้าหน้าที่มาเดินเครื่องให้ชมเป็นรอบๆ ของเล่นสังกะสีที่ชั้นนี้ชวนหวนไห้อดีตอย่างมาก ประวัติสั้นๆ ที่มีให้อ่านบอกเล่าความรุ่งเรืองของของเล่นสังกะสีและการยุติการผลิตที่ชวนเศร้าเมื่อถึงยุคของของเล่นสมัยใหม่

ขึ้นไปชั้นสี่เป็นชั้นที่เราชอบที่สุด มันคือชั้นของออโต้มาต้า หรือของเล่นที่มีกลไกขยับได้เมื่อกดปุ่ม ซึ่งออโต้มาต้าจำนวนมากมายที่นี่เปิดให้เราได้กดเล่นเป็นที่เพลิดเพลินลืมเวลาเอามากๆ หลายชิ้นชวนอมยิ้มขำขัน และหลายชิ้นชวนทึ่งให้กับความช่างคิดประดิดประดอย ขอบอกเลยว่าแค่ชั้นนี้ชั้นเดียวก็คุ้มเกินคุ้มแล้ว

ไปต่อกันที่ชั้นห้า ซึ่งเด็กๆ น่าจะชอบเป็นพิเศษ เพราะเป็นชั้นของเล่นร่วมสมัย มุมที่ชวนให้ผู้ใหญ่อย่างเราอดก้มตัวลงไปเล่นไม่ได้คือมุมชุดของเล่นไม้ประเภทที่ต้องปล่อยให้ลูกแก้วลูกบอลไหลลงตามรางลดหล่นเป็นชั้นหรือวงวนที่ชวนเล่นซ้ำๆ หยุดไม่ได้ สุดท้ายกับชั้นหก เป็นชั้นที่บรรจุของเล่นจากประเทศเยอรมนีทั้งชั้น สวยหรูมลังเมลืองราวกับหลุดไปอยู่ในเยอรมนีช่วงเทศกาลคริสต์มาสก็ไม่ปาน

ยังเหลือไฮไลต์สำคัญอีกแห่งในอาริมะที่เราตั้งใจมา นั่นคือสวนกลางเมืองในแม่น้ำอาริมะงาวะ (Arima River Shinsui Park) ที่บอกว่าเป็นสวนในแม่น้ำเพราะเขาสร้างให้ลงไปเดินในแม่น้ำจริงๆ มีแอ่ง มีบันไดต่างๆ ให้คนลงไปเดินลัดเลาะวกวนได้ และสายน้ำในแม่น้ำจะถูกแอ่งที่มนุษย์สร้างกำกับการไหลไม่ให้ล้ำเข้ามาในบริเวณสำหรับคนเดิน มีสะพานสีแดงชื่อสะพานเนเน่ (Nene-bashi) ทอดข้ามแม่น้ำด้านบนของสวน ตั้งชื่อตามภรรยาของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ (Toyotomi Hideyoshi บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น ผู้สร้างปราสาทโอซาก้า) และมีรูปปั้นเนเน่ตั้งอยู่ที่หัวสะพานในฤดูท่องเที่ยว เช่น ช่วงซากุระบาน นักท่องเที่ยวจำนวนมากจะหลั่งไหลกันมาที่สวนแห่งนี้จนแน่นขนัดชนิดที่ในแม่น้ำจะเห็นแต่คนไม่เห็นสายน้ำกันเลยทีเดียว

ในหนังเรื่อง Happy Hour สถานที่นี้อยู่ในฉากสำคัญมากที่สุดฉากหนึ่งคือฉากที่สี่สาวเดินเที่ยวเมืองอาริมะ ออนเซนด้วยกันจนมาหยุดอยู่ที่ระเบียงเล็กๆ ด้านหนึ่งของแม่น้ำ มองข้ามไปทางฝั่งสะพานเนเน่ สี่สาวเห็นสามีของหนึ่งในกลุ่มตนเดินมากับคุณโนเสะ นักเขียนสาวผู้ซึ่งต่อมาหนังจะเล่าให้เห็นว่ามีส่วนสำคัญต่อความสัมพันธ์และมิตรภาพของสี่สาวที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างไร

พระอาทิตย์กำลังตกดินแล้วพร้อมสายฝนโปรยปราย เราแวะร้านโยชิทาคายะที่เป็นร้านขายของเก่าแก่เปิดมาตั้งแต่ ค.ศ. 1868 เพื่อหาซื้อขนมและของฝาก ก่อนจะขึ้นรถไฟที่สถานีอาริมะออนเซนที่ตั้งอยู่ตรงข้ามร้านเพื่อเดินทางกลับโอซาก้า เป็นอันจบการเดินทางในวันแสนสุขและภารกิจตามโลเคชั่นหนังก็เสร็จสมบูรณ์

Rokkosan & Arima Onsen

ภาพนิ่งจากภาพยนตร์เรื่อง Happy Hour (Ryusuke Hamaguchi, 2015, Japan)

ใครอยากส่งเรื่องสถานที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Rokkosan & Arima Onsen : ตามรอยมิตรภาพสี่สาว Happy Hour บนภูเขาสูงและเมืองบ่อน้ำร้อน appeared first on a day magazine.

นี่เป็นหนังสารคดีไฮบริดจากสิงคโปร์ที่ผสมผสานเรื่องแต่งและความเรียงเข้าไว้ด้วยกัน มีทั้งความไซไฟ ลึกลับ และเหนือจริง แต่ดูเหมือนการพยายามจำกัดความว่ามันคือหนังประเภทใดจะไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญนัก เพราะเมื่อจูนกับหนังติดด้วยการปล่อยใจให้ไหลไปกับเรื่องเล่าแล้ว เราจะพบว่า Snakeskin ได้มอบประสบการณ์การดูภาพยนตร์สุดรื่นรมย์รสชาติประหลาดที่ชวนพิศวงยากจะลืม

หนังเปิดด้วยเสียงเล่าเรื่องของชายหนุ่มคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในซานฟรานซิสโก ปี ค.ศ. 2066 เขากำลังพูดถึงสิ่งของตกทอดอันชั่วร้ายที่ได้รับครอบครองมา มันคือฟุตเทจฟิล์มที่ถ่ายประเทศสิงคโปร์ในช่วงปี ค.ศ. 2014 มีคำเตือนว่าแม้ตัวภาพฟุตเทจนั้นจะดูไม่มีพิษภัย แต่การเรียงลำดับภาพเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ชั่วร้าย ชายหนุ่มไม่สนคำเตือน และตัดสินใจเปิดดูฟุตเทจเหล่านั้นพร้อมๆ กับคนดู

ภาพที่ปรากฏก็เป็นภาพทั่วไปของประทศสิงคโปร์ ตึกรามบ้านช่องและผู้คน หนังเดินหน้าเล่าเรื่องหลากหลายที่แตกแขนงออกจากแกนกลางรากแก้ว เรื่องของประวัติศาสตร์ภาพยนตร์สตูดิโอ ชุมชนจัดฉายภาพยนตร์ศิลปะ เรื่องของชาวสิงคโปร์หลากเชื้อชาติ ประวัติศาสตร์การเมือง การเคลื่อนไหวของฝ่ายซ้ายในสิงคโปร์ช่วงยุค 50s ชีวิตของผู้คนตัวเล็กตัวน้อยในประวัติศาสตร์เหล่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากปากคำบอกเล่าของคนหนุ่มสาวที่มีเพียงความทรงจำกระท่อนกระแท่นจากคำบอกเล่าของคนรุ่นก่อนอีกที หรือกระทั่งการเดินทางย้อนเวลาเพื่อกลับไปเขียนประวัติศาสตร์ใหม่

ในบรรดาเรื่องเล่ามากมายของหนังที่จะว่าไปก็เหมือนเรากำลังฟังคนเล่านิทานหลายๆ เรื่องต่อกัน มีอยู่หลายเรื่องที่ชวนประทับใจ เช่น เรื่องเล่าจากแมวตัวหนึ่ง (ใช่แล้ว แมวเป็นตัวเล่าเรื่อง) ที่เคยเป็นทหารเก่าที่สามารถเดินทางด้วยการถอดจิตข้ามน้ำข้ามทะเล (พิศวงอย่างเพลิดเพลิน), เรื่องของลูกสาวที่ค้นพบความลับว่าแม่ผู้เข้มงวดของเธอเคยเป็นนางเอกหนังเก่า (งดงามหวนไห้อดีต) หรือเรื่องของชายคนหนี่งที่ต้องหนีจากการถูกไล่ล่าของทางการด้วยข้อหาเคลื่อนไหวทางการเมืองโดยไม่มีโอกาสได้ร่ำลาแม่ (เศร้าจนน้ำตาไหล)

แล้วอะไรล่ะ คือสิ่งชั่วร้ายของการเรียงลำดับภาพตามคำเตือนที่ชายหนุ่มได้รับในตอนต้น?

ฟุตเทจภาพ เมื่อนำมาเรียงลำดับ จะก่อเกิดเป็นเรื่องเล่า (เช่นเดียวกับภาพยนตร์) และเมื่อเรื่องเล่านั้นถูกรับรู้ในฐานะประวัติศาสตร์ของบ้านเมือง นั่นเองคือความอันตราย เข้าทำนองว่า ประวัติศาสตร์ถูกเขียนขึ้นโดยผู้ชนะ แล้วเราจะไว้ใจความถูกต้องของประวัติศาสตร์นั้นๆ ได้อย่างไร บางทีสิ่งที่หนังเรื่องนี้กำลังทำ อาจจะเป็นการตั้งคำถามถึง และเลยไปจนเป็นความพยายามที่จะชำระประวัติศาสตร์ของสิงคโปร์ก็เป็นได้

เทคนิคที่น่าสนใจอย่างหนึ่งของ Snakeskin อยู่ที่มีบางช่วงที่หนังไม่สนใจว่าภาพหรือคนที่กำลังปรากฏบนจอจะสัมพันธ์กับเสียงที่กำลังเล่าอยู่หรือไม่ หรือถ้าเป็นเรื่องในอดีตที่กำลังถูกเล่า เราก็จะคิดคาดไปโดยไม่อาจแน่ใจได้ว่าคนที่กำลังปรากฏบนจอ ซึ่งคือคนในปี ค.ศ. 2014 คือร่างทรงของคนในอดีตในเรื่องเล่า คือลูกหลานของพวกเขา หรือก็แค่คนที่บังเอิญชื่อพ้องกันกับคนในเรื่องเล่ากันแน่ ราวกับว่าการรื้อสร้างไวยากรณ์การเล่าเรื่องของหนังเช่นนี้เป็นไปเพื่อต้องการแสดงให้เห็นว่าการเรียงการเล่าประวัติศาสตร์ในรูปแบบที่ต่างออกไปจะก่อให้เกิดประวัติศาสตร์ชุดใหม่ที่มีความหมายต่างออกไปขึ้นได้อย่างไร

แดเนียล ฮุย ผู้กำกับ เลือกถ่ายหนังด้วยฟิล์ม แต่ปฏิเสธการใช้เทคนิคทางภาพยนตร์ที่หมดจดงดงาม เขาตัดต่อและผสมเสียงง่ายๆ เคลื่อนกล้องซ้ายขวาหรือซูมเข้าออกทื่อๆ และเช่นเดียวกับ Eclipses หนังยาวเรื่องก่อนหน้าของเขา เกือบทั้งหมดของ Snakeskin ใช้ภาพสัดส่วน 4:3 ซึ่งแดเนียลเคยเล่าให้ฟังว่า เขารู้สึกว่าภาพที่สัดส่วนนี้สัมพันธ์กับการดูของคนดูผ่านจอภาพยนตร์ที่สุด สัดส่วนภาพที่ใหญ่กว่านี้เป็นเรื่องไม่จำเป็นเนื่องจากมันกินพื้นที่เกินกว่าที่สองตาของคนเราจะเก็บรายละเอียดได้หมด ต้องอาศัยการกวาดตาซ้ายขวาเข้าร่วมด้วย ซึ่งมันดูฝืน

Snakeskin ชนะรางวัล New Asian Currents – Award of Excellence จาก Yamagata International Documentary Film Festival 2015 และรางวัล Special Jury Prize สาขาภาพยนตร์สารคดีนานาชาติจาก Torino Film Festival 2014

Snakeskin จะฉายให้ชมฟรีในงาน Filmvirus Wildtype: Rhizome Season 2 รอบ 15.00 น. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 ที่ The Reading Room สีลม ซอย 19

ดูรายละเอียดงาน Filmvirus Wildtype: Rhizome Season 2 ได้ที่เพจ KafeLumiere

รู้จักแดเนียลให้มากขึ้นด้วยการชมหนังสั้นของเขาได้ที่ vimeo.com/user3641280

เราขอแนะนำ Dreams of Youth เรื่องของเด็กหนุ่มมัธยมที่กำลังสับสนกับเส้นทางชีวิตว่าจะเลือกออกไปจากสิงคโปร์หลังเรียนจบดีหรือไม่, Rumah Sendiri หนังชีวิตแม่บ้านต่างแดนชาวอินโดนีเซียที่แดเนียลเริ่มใช้เทคนิคกึ่งสารคดีกึ่งเรื่องแต่งก่อนกลายมาเป็นลายเซ็นหลักของเขาในเวลาต่อมา, Animal Spirits หนังที่ว่าด้วยการดิ้นรนเอาตัวรอดทางเศรษฐกิจของหญิงสาวต่างชาติสองคนในอเมริกา และ Sayang งานทดลองที่ตัดเอาฟุตเทจจากหนังเรื่องอื่นๆ มารวมกันเป็นจดหมายแด่เพื่อนรักที่จากไป

ภาพ Snakeskin, sindie.sg

The post Snakeskin : การลอกคราบประวัติศาสตร์สิงคโปร์อันแสนพิศวง appeared first on a day magazine.

นี่เป็นภาพยนตร์สารคดีที่โรแมนติกมาก ทั้งการถ่ายทอดภาพการต่อสู้เรียกร้องประชาธิปไตยที่มีอีกฝ่ายเป็นมหาอำนาจยักษ์ใหญ่ และภาพการเกิดขึ้นอย่างโชติช่วงของเด็กหนุ่มนักเรียนธรรมดาที่กลายมาเป็นสัญลักษณ์แห่งการต่อสู้ทางการเมืองที่สว่างไสวให้ทั้งโลกได้ประจักษ์

ในสารคดี Joshua: Teenager vs. Superpower เราจะได้เห็นตั้งแต่ตอนที่โจชัว หว่อง อายุแค่สิบสี่ สมัยที่เขายังเป็นแค่เด็กนักเรียนธรรมดาๆ ที่ลุกขึ้นมาก่อตั้งกลุ่ม Scholarism เพื่อประท้วงให้รัฐถอดถอนหลักสูตรการศึกษาใหม่จากจีนที่แฝงเจตนารมณ์จะล้างสมองเด็กฮ่องกงรุ่นใหม่ เนื่องจากในสายตารัฐบาลจีนแล้ว เด็กฮ่องกงรุ่นใหม่ขาดจิตสำนึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับชาติ ซึ่งในที่นี้ก็มีความหมายเดียวกันกับพรรคคอมมิวนิสต์ ไล่เรื่อยไปจนถึงตอนที่เขาพิชิตชัยชนะจากการประท้วงครั้งนั้น ซึ่งทำให้เขาและชาวฮ่องกงไม่ได้แค่รอดพ้นจากหลักสูตรการศึกษาใหม่จากจีน แต่ยังทำให้ได้ตระหนักกันอีกว่า เด็กมัธยมสามารถทานอำนาจของยักษ์ใหญ่อย่างจีนได้ด้วย

จากนั้น หนังพาเราไปดูจุดเริ่มต้นของการเรียกร้องที่ใหญ่กว่าเพื่อสิทธิในการเลือกตั้งผู้นำของฮ่องกงโดยชาวฮ่องกงเอง (universal suffrage) ตามที่จีนเคยให้สัญญาไว้กับฮ่องกงตามหลักการหนึ่งประเทศสองระบบ ตั้งแต่ครั้งที่อังกฤษส่งคืนเกาะฮ่องกงแก่จีนในปี 1997 (แต่สิ่งที่รัฐบาลจีนทำคือ เปลี่ยนจากแต่งตั้งผู้นำมาให้ ให้เป็นชาวฮ่องกงได้เลือกตั้งผู้นำของตนเอง แต่เลือกเอาจากผู้สมัครที่ทางการจีนเลือกมาให้ก่อนแล้ว) การเคลื่อนไหวครั้งนี้ริเริ่มโดยเบนนี ไท่ อาจารย์มหาวิทยาลัย ซึ่งโจชัวเข้ามามีส่วนร่วมด้วยการเรียกคนรุ่นใหม่ออกมาสมทบได้จำนวนมหาศาล

“เราจะต้องบรรลุพันธกิจนี้ในคนรุ่นเรา เพื่อไม่ให้เป็นภาระของคนรุ่นต่อไป” โจชัวประกาศกร้าว

หนังยังพาเราไปดูการประท้วงช่วง Occupy Central ต่อด้วยการปฏิวัติร่มที่ยาวนานร่วมสามเดือน การอดข้าวประท้วงของโจชัวและความพ่ายแพ้ในเวลาต่อมา การตัดสินใจปิดฉากกลุ่ม Scholarism และการถือกำเนิดใหม่ในสถานะของพรรคการเมือง Demosisto ยาวไปถึงเหตุการณ์การหายตัวไปอย่างลึกลับของคนขายหนังสือห้าคน

เรียกได้ว่านี่คือบทบันทึกชุดประวัติศาสตร์การเมืองร่วมสมัยของฮ่องกงที่กระชับครอบคลุมที่สุดเรื่องหนึ่ง เหมาะสำหรับทั้งคนที่ไม่เคยรู้และเพิ่งเริ่มจะสนใจการเมืองฮ่องกงร่วมสมัย และคนที่พอทราบมาบ้างแล้วและต้องการทบทวนลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนปัจจุบัน

นอกจากโจชัวแล้ว หนังยังพาเราไปรู้จักบุคคลสำคัญแวดล้อมอื่นๆ อีกด้วย ที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ นาธาน หลอ (Nathan Law) ในหนังเราเห็นโจชัวเป็นผู้นำอายุน้อยที่ร้อนแรง แต่นาธานเหมือนน้ำแข็งที่เยือกเย็นและสุขุมกว่า บอกให้แฟนคลับกรี๊ดไว้ตรงนี้ก็ได้ว่า ในหนังมีอยู่ฉากหนึ่ง เป็นตอนที่นาธานชนะการเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติ เขาถือช่อดอกไม้ยืนอยู่บนเวทีท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีของผู้คน โจชัวเดินเข้ามา สวมกอดเขาแน่น ก่อนจะคลายอ้อมกอดออกแล้วรีบยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลลอดแว่นของตัวเอง-คู่นี้เป็นเหมือนหยินกับหยางของกันและกันจริงๆ

แอกเนส โจว (Agnes Chow) หัวหอกสาวน้อยคนสำคัญอีกคนที่อาจจะไม่ได้สปอตไลต์ในหน้าสื่อมากเหมือนโจชัวและนาธาน เป็นอีกคนที่โดดเด่นมากในหนังเรื่องนี้ เพราะการปรากฏตัวครั้งแรกของเธอในหนังย้อนกลับไปได้ถึงการประชุมอย่างเป็นทางการครั้งแรกของกลุ่ม Scholarism เลยทีเดียว เป็นครั้งที่ต่างคนต่างยังไม่รู้จักกันดี และแอกเนสมาในมาดสาวน้อยมัธยมต้นผมสั้นที่ดูเด็กยิ่งกว่าโจชัวเสียอีก ซึ่งต่อมาเธอก็ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับโจชัวในแถวหน้ามาตลอด จนในกาลปัจจุบัน เราได้เห็นเธอเติบโตขึ้นอย่างน่าทึ่งไม่แพ้โจชัวเลยจริงๆ

ฉากตอนงานเลี้ยงอำลาปิดกลุ่ม Scholarism เป็นฉากหนึ่งที่ดีมากๆ พวกเขาไม่ได้อำลาด้วยน้ำตา แต่เป็นเหมือนงานปาร์ตี้ของเด็กมัธยมปลายมากกว่า มันเหมือนช่วงเวลาเล็กๆ ที่พวกเขาได้ปลดแอกหนาหนักที่แบกมาตลอดแล้วกลับไปเป็นเด็กอย่างที่พวกเขาเป็นจริงๆ กันอีกครั้ง มันเศร้านะ แม้นี่จะเป็นตอนเดียวในหนังที่เราเห็นโจชัวยิ้มจริงๆ ก็ตาม

หนังมีฟุตเทจที่ดีและสวย cinematic จนน่าทึ่งว่าไปเก็บภาพกันมาอย่างไร ราวกับผู้กำกับและทีมงานวางแผนตั้งแต่ช่วงเกิดเหตุการณ์แล้วว่าจะทำหนังสารคดีเรื่องนี้ออกมาในท้ายที่สุดอย่างไรอย่างนั้น เจอภาพมุมสูงจากโดรนช็อตการชุมนุมที่ Central เข้าไปนี่ถึงกับขนลุกเลย ลำพังตัวเรื่องมันก็ทรงพลังอยู่แล้ว พอมาผ่านการถ่ายทอดที่มีวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนไม่แกว่ง การเรียบเรียงตัดต่อที่ดี ฟุตเทจที่สวย และการบิลด์ที่ไม่ต้องมากต้องมายอะไร มันเลยทำให้ได้หนังสารคดีที่โรแมนติกมากเรื่องหนึ่งอย่างนี้

เหมาะสำหรับดูควบไปกับหนังสารคดีจากฮ่องกงเรื่อง Yellowing (2016, Chan Tze-Woon) ซึ่งให้ภาพวัยรุ่นกลุ่มย่อยกลุ่มหนึ่งในการปฏิวัติร่มที่ไม่ได้เป็นเซเลบอย่างโจชัวและพวก เพื่อภาพจิ๊กซอว์ของเหตุการณ์ที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

สามารถรับชม Joshua: Teenager vs. Superpowerได้ทาง Netflix

The post Joshua: Teenager vs. Superpower – กระทำการหว่องกับน้องโจชัว appeared first on a day magazine.