01

แวะดื่มชาดีๆ ที่สาขาล่าสุดของ Peace Oriental Teahouse

โรงน้ำชาตะวันออกสุดฮิตที่เจ้าถิ่นอย่างเราแอบกรี๊ดดีใจเมื่อได้ยินข่าวว่า Peace Oriental Teahouse จะมาเปิดสาขาใหม่ในห้าง King Power รางน้ำ ธี-ธีรชัย ลิมป์ไพฑูรย์ เจ้าของร้านเล่าให้เราฟังว่าสาขานี้หยิบเอาเสน่ห์ของร้านตามแบบฉบับสาขาแรกที่เอกมัยมาอย่างครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะไม้ตัวยาว ผนังสีขาว หรือการปลูกต้นไม้ไว้ในร้าน รวมไปถึงการเนรมิตบาร์ยาวสีดำเข้มสุดเท่ที่เราสามารถนั่งมองทุกกระบวนการชงชาได้เช่นเคย สาขานี้เปิดตัวพร้อมกับเมนูใหม่อย่าง Snow Dark Choco ช็อกโกแลตเย็นปั่นเข้มข้นที่อร่อยไม่แพ้เมนูยอดนิยมอื่นๆ แอบบอกว่าแวะมาเช้าๆ หน่อยก็ดี เพราะแสงธรรมชาติตอนเช้าที่นี่สวยเหมาะแก่การถ่ายรูปและนั่งจิบชาเพลินๆ มาก

Peace Oriental Teahouse เปิดวันจันทร์ – ศุกร์ 08.00 – 21.00, เสาร์ – อาทิตย์ 10.00 – 21.00
Facebook | Peace 和 oriental teahouse

02

Let’s Say Café ร้านกาแฟ 24 ชั่วโมงที่ไม่มีวันปิดร้าน

ถ้าเลี้ยวเข้ามาในซอยราชวิถี 3 ข้างสวนสันติภาพ เดินตรงมาเรื่อยๆ จะเจอร้านคาเฟ่ 24 ชั่วโมงที่มีบรรยากาศสบายๆ เหมือนมานั่งเล่นบ้านเพื่อน จะแวะมาจิบกาแฟหรือนั่งทำงานยาวๆ ก็เหมาะทั้งนั้น ต่าย-กัญญจันทร์ สะสม เจ้าของร้านตั้งใจให้ที่นี่เป็นร้านที่เมื่อลูกค้ามาเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะวันหรือเวลาไหนก็จะยังเปิดต้อนรับทุกคนอยู่เสมอ ทำให้ตั้งแต่วันแรกที่เปิดร้านเมื่อสองปีที่แล้วจนปัจจุบัน ที่นี่ยังไม่เคยปิดร้านเลย

นอกจากจุดเด่นเรื่อง 24 ชั่วโมงแล้ว อาหารและเครื่องดื่มที่นี่ก็เด่นไม่แพ้กัน ไม่ว่าจะเป็น Blue Latte นมสดท็อปด้วยน้ำอัญชันสีฟ้าที่รวมกันแล้วหอมมันกลมกล่อม ข้าวคลุกน้ำพริกปลาย่าง เมนูแนะนำของร้านที่ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน ครัวก็เปิดให้สั่งอาหารได้ตลอด นอกจากนี้ ชั้น 2 ของที่นี่ยังเป็น Vanilla box พื้นที่ทำกิจกรรมอเนกประสงค์ขนาด 7×7 เมตรที่มีหลากหลายกิจกรรมผลัดเปลี่ยนกันมา โดยปีนี้จะมีกิจกรรมหมุนเวียนและเสวนาฟรีๆ ให้ฟังทุกเดือนด้วย ใครสนใจก็เข้าไปติดตามรายละเอียดในเพจเฟซบุ๊กได้เลย

Let’s Say Café เปิดทุกวัน 24 ชั่วโมง
โทร. 02-2456134
Facebook | Let’s Say Cafe : 24 Hours

03

นัดก๊วนเพื่อนมาประลองกำลังสมองกับบอร์ดเกมมหาศาลที่ Turn The Tables

บนชั้น 3 ตึกเดียวกันกับ Let’s Say Cafe’ มีร้านบอร์ดเกม Turn The Tables Board Game Café ซ่อนตัวอยู่ โบ๊ต-ชนินทร ศุภวัฒน์ธนบดี เจ้าของร้านเล่าให้ฟังว่าร้านนี้เริ่มจากความชอบส่วนตัวในการเล่นบอร์ดเกมกับเพื่อนๆ ที่บ้านจึงอยากให้มีสถานที่ที่ให้ความรู้สึกเดียวกัน ด้วยระยะเวลาสองปีครึ่งที่เปิดร้านมา จากเกมเพียง 60 เกมก็เพิ่มเป็นกว่า 300 เกมให้เลือกกันจุใจ ถ้าใครยังไม่เคยเล่นบอร์ดเกมก็ไม่เป็นไร ที่นี่มี GM หรือ Game Master ที่คอยสอนและดูแลอย่างใกล้ชิด หรือถ้าใครเซียนแล้วจะซื้อกลับไปเล่นที่บ้านก็ได้ด้วยนะ

Turn The Tables Board Game Café เปิดวันจันทร์ – พฤหัสบดี 14.00 – 22.00 น., ศุกร์ 14.00 – 24.00 น., เสาร์ 12.00 – 24.00 น., อาทิตย์ 12.00 – 22.00 น.
โทร. 092-7608881
Facebook | Turn The Tables Board Game Cafe

04

ทานมื้อเช้าที่ไม่จำเป็นต้องกินแค่ตอนเช้าที่ Kay’s Boutique Breakfast

ใครๆ ก็ชอบทานอาหารเช้ากันทั้งนั้น Kay’s Boutique Breakfast เลยเป็นอีกร้านที่เราอยากแนะนำให้รู้จัก ร้านอาหารเช้ากึ่งคาเฟ่ในบรรยากาศสีขาวสะอาดตาที่เสิร์ฟทั้งอาหารและเครื่องดื่มหลากหลายเมนูเป็นส่วนหนึ่งของโรงแรม K Maison Boutique Hotel ที่อยู่ตรงข้ามกัน มีให้เลือกทั้งในแบบบุฟเฟ่ต์อาหารเช้าตั้งแต่เวลา 06.30 – 10.30 และ À la carte ที่ถ้าใครตื่นเช้าไม่ทันก็ยังแวะมาทานมื้อเที่ยงได้ไปจนถึงบ่ายๆ รวมไปถึงยังมีของหวานอย่าง Kay’s Toast in Your Own Style ขนมปังชุบไข่ที่มีให้เลือกถึง 3 รสชาติ French (วานิลลา) Tokyo (ชาเขียว) และ Thai (ชาเย็น) ที่เป็นเมนูซิกเนเจอร์ของร้านอีกด้วย

Kay’s Boutique Breakfast เปิดทุกวัน 06.30 – 16.00 น.
Facebook | Kay’s Boutique Breakfast

05

พักจิบชา กาแฟ ทานขนม หรือลามไปจนกินอาหารมื้อใหญ่ที่ Chibi Chibi café & atelier

คาเฟ่ไซส์น่ารักในซอยศรีอยุธยา 2 ที่ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในห้องนั่งเล่น ตกแต่งด้วยสีโทนไม้ที่ให้ความอบอุ่นจนทำเราอยากเข้าไปนั่งจิบกาแฟพลางอ่านหนังสือที่วางเรียงรายอยู่เต็มร้าน มะลิ-บุษปา กีรติไกรนนท์ เจ้าของร้านบอกว่า Chibi (จิบิ) แปลว่าเล็ก ลิตเติ้ล ในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งมาจากพื้นที่ที่จำกัดของร้านและในขณะเดียวกันก็ตีความได้ถึงความถ่อมตัวและไม่ประกาศตัวมากนักของร้านด้วย เธอตั้งใจให้ที่นี่เป็นร้านที่ลูกค้าสามารถเลือกสั่งเมนูไหนก็ได้เพราะทุกเมนูล้วนเป็นซิกเนเจอร์ของร้านทั้งสิ้น Chibi Chibi เสิร์ฟตั้งแต่ชา กาแฟ ขนมหวาน ไปจนถึงอาหารจานหลักที่มีทั้งอาหารไทยและอาหารฝรั่งให้เลือกชิม

Chibi Chibi café & atelier เปิดวันจันทร์ – ศุกร์ 10.00 – 20.00 น., เสาร์ – อาทิตย์ 09.00 – 21.00 น.
Facebook | Chibi Chibi – cafe & atelie

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์, ช่อไพลิน ไพรบึง

The post ชิมจนอิ่มกับ 5 คาเฟ่น่ารักชวนให้นั่งพักในซอยรางน้ำ appeared first on a day magazine.

ทำสิ่งที่ชอบในแบบของตัวเอง
“โรงเรียนกวดวิชาเป็นไอเดียตั้งแต่ตอนเราอยู่ปี 3 ที่นิเทศ จุฬาฯ หลังจากเราค้นพบแล้วว่าชอบสอนภาษาอังกฤษ ก็อยากมีสถาบันในรูปแบบของตัวเอง เป็นไอเดียฟุ้งๆ แต่มันเพิ่งมาเกิดขึ้นจริงหลังจากที่จบปริญญาโทมาจากประเทศอังกฤษ ก็ 6 – 7 ปีแล้ว เริ่มจากไม่มีอะไรเลย”

“เราบอกไม่ได้ว่าทำไมถึงอยากมีโรงเรียน แค่อยากสอนในที่ของตัวเองเพราะเรารู้สึกว่าเป็นคนที่มีไอเดียค่อนข้างเยอะ ตอนเป็นนิสิตเรามีโอกาสได้ทำงานร่วมกับองค์กรหลายแห่ง แต่ละที่ก็มีความแตกต่างกัน แต่ด้วยตัวเราเป็นแบบนี้ ด้วยไอเดียที่เรามี เราไม่อยากเอาไอเดียของตัวเองไปเสนอแล้วถูกปฏิเสธ มีบางอย่างในชีวิตที่รู้สึกว่าไม่อยากเสียเวลามาถกเถียงเพราะความชอบของเรา มีคนถามตลอดว่า ในเรื่องการตลาดเราทำยังไงให้ที่นี่แตกต่างจากที่อื่น เราไม่เคยพยายามแตกต่างเลยนะ ก็แค่เป็นตัวเอง ไม่รู้ด้วยว่าใครเป็น market share ในตลาดและไม่สนด้วย Angkriz คือที่ที่มองตัวเองถามตัวเองว่าเราเป็นใคร ทำอะไรได้ดี ชอบทำอะไร big idea คืออะไร แล้วเรามุ่งตรงนั้นไปเลย”

อย่ามองแค่เปลือก
“Big idea ของเราง่ายมากคือ Don’t judge a book by its cover อย่าตัดสินหนังสือที่หน้าปก อย่าตัดสินคนที่ภายนอก มาจากที่เรารู้สึกว่าตัวเองโดนตัดสินตลอดเวลา ทั้งเรื่องเพศที่สามหรือเป็นนักแสดงจะสอนได้รึเปล่า โลกใบนี้มีการตัดสินเกิดขึ้นตลอด ไอเดียนี้จึงสำคัญสำหรับโรงเรียน เราหยิบมันมาเล่นว่าอย่าตัดสินหนังสือที่หน้าปกสิ นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมหนังสือเรียนของเราเหมือนนิตยสาร เปิดอ่านก่อนสิ ถ้าไม่อยากเปิดก็ไม่ต้องมาเรียนเพราะว่ามีโรงเรียนอีกตั้งเยอะ เราไม่ได้เปรี้ยวหรืออะไร แต่รู้สึกว่าถ้าตัดสินกันแค่เปลือกก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องแก่นแล้ว แล้ว big idea นี้ก็ลามมาถึงสิ่งอื่นๆ ในโรงเรียนด้วย”

สื่อสารได้คือสิ่งสำคัญ
“จุดเด่นอีกอย่างนึงคือ เราเป็นโรงเรียนกวดวิชาที่เน้นว่าการสื่อสารยังสำคัญอยู่ เราไม่ศรัทธาในเด็กที่สอบได้ร้อยเต็มแต่พูดไม่ได้ เด็กที่มาหลายคนรู้สึกว่าเขามีปัญหาเรื่องนี้จริงๆ ได้เกรด 4 แต่พอเราเปิดหนังฝรั่งให้ดู ไม่เห็นตอบคำถามได้สักคำเลย ซึ่งที่จริงเด็กเขาจะชอบเพราะรู้สึกว่าที่เขารู้มาว่าตัวเองเก่งแล้ว ที่จริงเขาไม่ได้เก่งขนาดนั้น เราอยากให้พูดได้ทั้ง 2 ภาษาและรู้สึกสบายใจที่จะพูดจะตอบเป็นภาษาอังกฤษ”

“ความสนุกเป็นรากฐานสำคัญ เราชอบให้เด็กสนุก แต่จะจริงจังก็จริงจังได้ คนถามว่าทำไมต้องขำขนาดนี้ ก็เราเป็นคนตลก ชอบให้คนยิ้มแย้ม แต่ว่าเรื่องภาษานี่ เหตุผลเดียวที่ต้องตลกและสนุกด้วยเพราะเด็กจะต้องรู้สึกผ่อนคลายที่สุด ที่นี่เราโฟกัสเรื่องการออกเสียง ภาษาศาสตร์คือศาสตร์ที่น่ากลัวเวลาคนเครียด เพราะว่าเขาจะไม่อยากพูดเวลารู้สึกไม่เชื่อใจ ทำไมเด็กเวลาไปเรียนกับคลาสฝรั่งถึงเงียบ เพราะมันไม่เชื่อใจ อย่างภาษาไทยเอง ถ้าเราต้องไปอยู่ในห้องกับคนแปลกหน้า 20 คน เราจะคุยกับเขาเหรอ ที่นี่เลยให้เด็กทำความรู้จักกันไว้ก่อน มันจะสนุกขึ้นเพราะวันแรกๆ เรามองคนอื่นในห้องเป็นคนแปลกหน้า แต่หลังจากนั้นเรามองเป็นเพื่อน ซึ่งเวลาอยู่กับเพื่อน เราสนุกมั้ยล่ะ”

เนื้อหาคือกุญแจสำคัญ
“ใครที่ทำกวดวิชาตอนนี้ มันคือยุคที่แข่งกับการสอนดีเพราะเด็กสอบยาก เนื้อหาต้องดีมากจริงๆ อะไรที่มันเป็นเทรนด์ฉาบฉวย แป๊บเดียวมันก็ไป ถ้าเนื้อหาข้างในมันดรอปเมื่อไหร่ก็จบ การทำให้โรงเรียนดังมันมีหลายวิธีมาก ออกสื่อบ่อยๆ ก็ดังได้ แต่การที่จะดึงให้เด็กเข้าใจ บอกต่อ แล้วเก็ต ต้องโฟกัสตรงนี้เลย เราว่าบางคนเขาหลงทาง มัวแต่มานั่งถามว่าทำยังไงโรงเรียนถึงจะดัง ทำยังไงให้ประสบความสำเร็จ แต่ลืมมองไปว่าแล้วนักเรียนมาเรียนเพื่ออะไร ดังนั้น เนื้อหาสำคัญ ซึ่งการจะทำให้มันดีสม่ำเสมอ เราต้องอัพเดต หมายความว่าภาษาอังกฤษมีโครงบางอย่างที่เด็กต้องรู้อย่างเรื่อง tense ต้องสอนให้ดี ให้ง่าย ให้เข้าใจ แต่ก็ต้องมีส่วนที่สนุก คือเราเป็นคนที่ตามข่าวเมืองนอก เป็นครูที่ค่อนข้างทันสมัย เข้าไปอยู่ในโลกของเด็กเพราะอยากเข้าใจ บางทีเอาข่าวอย่างเรื่องดราม่าของ Justin Bieber มาสอนให้เกิดประโยชน์”

ระบบ PC คือตัวเลือกใหม่
“เราไม่เคยคาดหวังว่าโรงเรียนจะประสบความสำเร็จในเบอร์นี้ แต่อยู่ดีๆ มันก็เป็นไปเอง ไม่มีใครแพลนได้เรื่องของความมีชื่อเสียง เราแค่ทำสิ่งที่รัก แต่คงเพราะเราไปอยู่ในสื่อด้วย ดีมานด์ก็เยอะขึ้น เรื่องของไซส์ห้องก็ขยับมาเป็น 45 คน ที่จริงตอนแรกที่เราสอนไม่มีเทคโนโลยีอะไรเข้ามาเกี่ยวข้อง เราไม่อินกับวิดีโอเพราะรู้สึกว่ามันควบคุมไม่ได้เกินไป การที่มีแค่จอกับเด็กร้อยคนอาจจะไม่เวิร์กกับวิชานี้ เราปฏิเสธเรื่องวิดีโอมาโดยตลอด จนเจอเคสที่เด็กต่างจังหวัดอยากเรียนมากแต่มาเรียนไม่ได้ บางคนมาตอนปิดเทอม รวมค่าใช้จ่ายเบ็ดเสร็จแล้วมันแพงมากสำหรับเขา เราเลยมาตั้งคำถามกับทีมว่า move on มั้ย สเต็ปต่อไปคืออะไร สุดท้ายทีมบอกว่างั้นเราลองมาทำสื่อการสอนให้มันแตกต่างมั้ย หมายความว่าทำห้องวิดีโอ แต่ทำในรูปแบบที่มันน่าสนใจขึ้น เราเลยได้คำตอบเป็นระบบพีซี ซึ่งก็คือการจัดการด้วยตัวเอง เป็นการเรียนกับคอม เด็กบริหารเวลาเรียนเองได้ มีความ interactive ประมาณนึง แต่อาจจะไม่เท่าห้องสด ก็เลยเริ่มรีเสิร์ชว่าทำยังไงถึงจะไม่ใช่การอัดวิดีโอแห้งๆ แล้วก็เลยมีการติดตั้งระบบซึ่งลงทุนไปเยอะ ซึ่งโรงเรียนเราก็ใช้แค่ระบบพีซีเท่านั้น ไม่ได้ทำเป็นห้องวิดีโออยู่ดี”

“ตอนนี้โรงเรียนแยกเป็นส่วนต่างๆ ชัดเจนมาก หนึ่งคือห้องสด ซึ่งยังไงก็ดีที่สุดเพราะเด็กอยู่กับเรา เราเหมือนเป็น mentor ของคุณ แต่ถ้าคุณจะเรียนพีซีมันดีเหมือนกัน แต่ว่าเราคิดราคาถูกเพราะคุณไม่ได้มาเจอเรา ส่วนที่สามคือคอร์สออนไลน์ผ่าน angkriz.com ซึ่งอันนี้ลงทุนเยอะมากกับโปรดักชัน เพราะว่าใช้ฝรั่งเป็นหลัก และส่วนที่สี่คือเนื้อหาฟรี”

อย่าเริ่มเพราะอยากรวย
“ถ้าอยากมีโรงเรียนกวดวิชา คุณต้องรู้จักตัวเองว่าอยากทำสิ่งนี้จริงมั้ย แต่ไม่ควรเริ่มทำเพราะอยากรวย เพราะแค่เริ่มก็ผิดแล้ว คุณอาจจะรวยเพราะตั้งเป้าไว้แบบนั้น แต่ถ้าคุณอยากดื่มด่ำกับอาชีพนี้จริงๆ เด็กสัมผัสได้ว่าใครคือนักธุรกิจใครคืออาจารย์ และเด็กสัมผัสได้ว่าใครทำการบ้านมา การสอนไม่ใช่เรื่องง่ายนะ การสอนให้ดี การพูดให้รู้เรื่อง ทุกครั้งที่สอนเราเตรียมเยอะมาก เนื้อหาต้องมี คลังความรู้ต้องเยอะมากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นก็อยากให้รู้จักตัวเองว่ารักอาชีพนี้จริงมั้ย การที่ได้เห็นนักเรียนคนนึงประสบความสำเร็จ แล้วเราได้เป็นเฟืองเล็กๆ ที่ทำให้เขาไปในทางที่ดีได้ นี่คือรางวัลที่มากกว่าเงิน ”

ทำทุกวันให้ดี
“ตอนนี้เราอยู่ในจุดที่ไม่ต้องการอะไรแล้ว เวลาเป็นนักธุรกิจ เราต้องวางเป้าหมายว่าปีนี้จะได้กำไรเท่าไหร่ มันต้องเพิ่มขึ้นตลอด แต่เราไม่ได้ตั้งเป้าหมายเลย เป้าหมายคือใช้ชีวิตทุกวันให้มันดีจริงๆ บอกตัวเองว่าถ้าเด็กมาเรียนกับเราเราต้องเต็มที่ มีคนถามเราว่าถ้าวันนึงเด็กลดจะทำยังไง เราคิดว่าลดก็คือลด ไม่มีคำตอบอื่น ก็ต้องไปดูปัจจัยว่าเพราะอะไร ถ้าเป็นเพราะเราสอนไม่ดีก็ต้องปรับปรุง แต่ถ้าลดเพราะปัจจัยภายนอก เราก็ทำอะไรไม่ได้ แต่บอกเลยว่าเราจะไม่มีทางเครียด เพราะเราเริ่มจากการสอนเด็กแค่ 1 คน ดังนั้น เด็กจะเหลือกี่คน เราก็ต้องสอนให้มันดีที่สุดอยู่ดี”

ถ้าอยากมีโรงเรียนกวดวิชา คุณต้องรู้จักตัวเองว่าอยากทำสิ่งนี้จริงมั้ย แต่ไม่ควรเริ่มทำเพราะอยากรวย เพราะแค่เริ่มก็ผิดแล้ว คุณอาจจะรวยเพราะตั้งเป้าไว้แบบนั้น แต่ถ้าคุณอยากดื่มด่ำกับอาชีพนี้จริงๆ เด็กสัมผัสได้ว่าใครคือนักธุรกิจ ใครคืออาจารย์

www.angkriz.com

facebook l Angkriz

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

The post Angkriz : โรงเรียนกวดวิชาภาษาอังกฤษขวัญใจนักเรียน ม.ปลาย appeared first on a day magazine.

โบ๊ท-ปณิธิ
และ เพลน-ปวิตรา กอบกุลสุวรรณ
สองพี่น้องที่เป็นผู้บริหารของที่นี่เล่าให้ฟังว่า เริ่มหันมาจับธุรกิจโรงแรมด้วยความชอบเดินทางตั้งแต่เด็กๆ
และมองว่าน่าจะเป็นธุรกิจที่กำลังเติบโตพอดี “เราอยากทำอะไรให้แตกต่างเพราะบูทีคโฮเทลในเอเชียยังมีน้อยมาก
พอดีมาเจอตึกแถวในซอยนี้ โลเคชันก็สะดวกกับแขกที่มาพักเพราะใกล้ทั้งรถไฟฟ้าและแอร์พอร์ตลิงก์
มันก็น่าจะตอบโจทย์ เราเลยลงมือทำ” โบ๊ทอธิบาย

เปิดประตูบานใหญ่สีเข้มเข้าไปในส่วนของ
K
Maison Boutique Hotel เราจะเห็นการตกแต่งในสไตล์โอเรียนทัลที่หยิบลายครามสีน้ำเงิน-ขาวมาเป็นองค์ประกอบหลัก
ผสมกับความหรูหราแบบปารีเซียง ที่โบ๊ทเล่าว่าหยิบแรงบันดาลใจมาจากช่วงที่ชาวจีนและยุโรปเริ่มเดินทางเข้ามาในไทยสมัยรัชกาลที่
5 “ผมเชื่อว่าสไตล์นี้น้อยคนจะเอามาเล่นเพราะบางคนอาจมองว่ามันดูเชย แต่เราก็ไม่ได้ใส่ให้เยอะจนรก
เราคิดตามความต้องการลูกค้าว่าเขาน่าจะชอบอะไรที่มันมีสีสันหน่อย เราก็ผสมเข้ากับสีโทนสว่างเรียบๆ
แบบที่ชอบไปด้วยให้มันลงตัว ไม่เยอะไป
เพราะการทำโรงแรมเราต้องต้อนรับลูกค้าได้ทุกคน”

ส่วนห้องพักก็ออกแบบให้ไม่ใหญ่แต่ใช้สีสว่างเพิ่มความโปร่ง
ดีไซน์ให้โซนการนอน ทำงาน และนั่งเล่นอยู่ฝั่งเดียวกัน มีทีวีให้ดูสบายๆ
ฝั่งตรงข้าม แถมความสะดวกก็มีครบไม่แพ้ระดับโรงแรมห้าดาว ตอบโจทย์พฤติกรรมของแขกที่แค่ดรอปกระเป๋าแล้วออกไปเที่ยว กลับมาเหนื่อยๆ
ก็อยากพักเต็มที

บรรยากาศทางการในฝั่งโรงแรมหายไปเมื่อเราผลักประตูเข้ามานั่งบนโซฟานุ่มๆ
ของร้านอาหาร Kay’s
Boutique Breakfast ที่เปิดขึ้นเพื่อรองรับมื้อเช้าของแขกที่มาพักในโรงแรม
และอีกส่วนคือลูกค้าทั่วไปที่อยากหามื้อเช้าหรือมื้อสายดีๆ ทาน โดยส่วนนี้มีเพลนเป็นคนคิดสูตรเมนูและจัดการทุกอย่าง
การตกแต่งจะดูสบายๆ ผ่อนคลายมากกว่า แต่ยังคงล้อโทนสีสว่างๆ
และเอาหินอ่อนมาใช้ให้ดูโมเดิร์นขึ้น ใส่ความเรียบอย่างปูพื้นและกระเบื้องตัดกับผนังทาสีธรรมดาๆ
ส่วนนี้โบ๊ทเป็นคนดีไซน์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ซึ่งระหว่างทำทั้งคู่ก็พบเจออุปสรรคไม่น้อยด้วยความไม่ได้จบเรื่องออกแบบหรือมีพื้นฐานความรู้เรื่องงานครัวมาก่อน
ก็ต้องแก้ปัญหาไปทีละอย่าง

ครัวแบบเปิดที่ตั้งอยู่กลางร้านเป็นจุดเด่นที่เราสนใจ
เพลนเล่าว่า อยากให้ร้านอาหารดูมีการเคลื่อนไหวซึ่งยังเห็นไม่ค่อยเยอะในร้านอื่นๆ
ซึ่งพอตัดสินใจทำตรงนี้ก็ยิ่งต้องเนี้ยบและดูแลความสะอาดมากเป็นพิเศษ แก้ปัญหาทั้งเรื่องกลิ่นและความร้อนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้กันไปทีละจุดด้วยการติดกระจกบล็อกกลิ่น
และเปิดช่องลมบางส่วนให้ลมพัดเข้ามา ซึ่งตอนนี้ถือว่าลงตัวแล้ว
รวมไปถึงการทำหลังคากระจกใสส่วนด้านในของร้านให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามา
ก็เป็นจุดที่ดึงดูดลูกค้าได้ดี ถึงจะมีปัญหาเรื่องแดดช่วงกลางวันแต่ก็ปรับแก้ได้โดยทำม่านเปิดปิด

“การออกแบบโรงแรมกับร้านอาหารแตกต่างกันนะ
อย่างโรงแรมเราต้องให้ความสำคัญกับความประทับใจแรกเมื่อแขกเปิดประตูห้องเข้าไป
ดีไซน์แบบนี้ก็ดึงลูกค้าได้ทั้งสิงคโปร์ จีน และยุโรป แต่ร้านอาหาร
เราต้องมาศึกษาเทรนด์ปัจจุบันและใส่ความเป็นตัวเองเข้าไปด้วย” โบ๊ทสรุปให้เราฟัง

ใครมองหาร้านอาหารเช้าดีๆ
หรือโรงแรมบูทีคเก๋ๆ ขอให้จด K Maison Boutique Hotel และ Kay’s
Boutique Breakfast ไว้ในลิสต์เลย

ภาพ ช่อไพลิน ไพรบึง

The post K Maison Boutique Hotel & Kay’s Boutique Breakfast : พื้นที่สีขาวที่ชวนมาใช้เวลาสบายๆ ร่วมกัน appeared first on a day magazine.

เราเดาไว้ล่วงหน้าว่าการคุยกันครั้งนี้อาจต้องใช้พลังงานในการทลายกำแพงความติสท์ของแพตไม่น้อย แต่ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้ามาขอโทษขอโพยเราที่มาช้าเพราะรถติด แล้วรีบออกไปแต่งหน้าพร้อมให้ช่างภาพของเราเก็บรูป เราก็รู้แล้วว่าเราคิดผิด

ท่าทีรั่วๆ ฮาๆ และบทสนทนาหลายหัวข้อที่แพตเปิดเผยกับเราตั้งแต่การเจอกันครั้งแรกน่าจะตอบได้ว่าตัวตนที่แท้จริงของนักแสดงสาวคนนี้ไม่เหมือนสิ่งที่เราเห็นตามสื่อต่างๆ

นี่น่าจะเป็นการสัมภาษณ์นักแสดงในบรรยากาศที่เป็นกันเองที่สุดก็ว่าได้

จากเด็กคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ธรรมดาๆ กลายมาเป็นนักแสดงได้ยังไง
มันเกิดจากรุ่นพี่ที่คณะทำงานด้านโปรดักชันค่อนข้างเยอะ ถ้าพูดตลกๆ ก็เป็นกิจการในครอบครัวมั้ง เขาก็เรียกให้เราไปช่วยงานเรื่อยๆ เริ่มถ่ายมิวสิกวิดีโอ ถ่ายโฆษณา มาตั้งแต่ช่วงเข้ามหา’ลัย ส่วนที่ได้มาเล่นมินิซีรีส์ อยู่ที่เรา พี่ที่นาดาวบางกอกเรียกมาแคสต์จนได้ร่วมงานกัน
เราไม่เคยคิดว่าจะเป็นนักแสดงเลยด้วยซ้ำ แต่พอเข้ามาแล้วก็เหมือนได้เห็นอีกด้านของตัวเองที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเราก็ทำได้เหมือนกันนะ
คือไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะสนุก พอไม่คาดหวังแล้วมันดี ก็เลยรู้สึกว่าน่าตื่นเต้น

สิ่งดีๆ ที่ได้จากการเป็นนักแสดงมีอะไรบ้าง
หลายอย่างเลย ดีที่ได้ทำงานร่วมกับมืออาชีพ ได้เจอสังคมใหม่ที่ดีมากๆ เป็นพี่น้อง เป็นเพื่อน เป็นพ่อ เป็นแม่ เหมือนครอบครัวเลย ทีมงานทุกคนโอเคมาก ยิ่งเราเป็นนักแสดงหน้าใหม่คนเดียวในกองถ่ายก็ยิ่งกดดัน บริโภคความเครียดจนกินข้าวไม่ได้ มากองฯ วันแรกทำอะไรไม่ได้เลย แต่พี่ผู้กำกับ ทีมงาน พี่นักแสดงทุกคนช่วยกันทำให้เราหายเครียด แพตเป็นคนชอบตัดสินตัวเองไปก่อนว่ายูอ่อนหัด ยูทำไม่ได้หรอก ทั้งที่จริงๆ ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย แต่ตรงนี้ก็เป็นข้อดีนะ เพราะถ้าเรายิ่งกลัวก็จะยิ่งทำ

นิสัยขี้ต้านพวกนี้มาจากไหน
เราเป็นคนชอบทดลอง จับนู่นจับนี่ ลองนั่นลองนี่ อยากรู้อะไรต้องได้ทำ เพราะเราเรียนโรงเรียนประจำมาด้วยมั้ง อยู่ใจกลางเมือง มองออกไปเห็นตึกทุกอย่าง แต่ออกไปไม่ได้ เหมือนเป็นเด็กเก็บกดนิดๆ เลยอยากลองแหกกฎดูบ้าง สมัยมัธยมมีกฎห้ามนักเรียนที่ไม่ใช่นักกีฬาว่ายน้ำลงสระน้ำ หนูก็ตื่นตี 3 ใส่ชุดนอนกระโดดลงสระน้ำเลย แล้วขึ้นมารีบอาบน้ำ ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ทุกวันนี้หนูโตมาก็รู้สึกว่าสิ่งเหล่านั้นมันง่ายมากนะถ้าจะไม่ทำมัน แต่เรายังเด็ก วุฒิภาวะยังไม่เท่านี้ แต่ถ้าย้อนกลับไปได้ก็จะยังทำแบบเดิมนะ (ยิ้ม)

ดูเป็นคนเฮ้วๆ ฮาๆ อยู่เหมือนกัน แต่ต้องมารับบทเตยกับไพรินที่คาแรกเตอร์นิ่งๆ มันขัดกับตัวเองไหม
อย่าง อยู่ที่เรา เตยก็มีด้านที่เป็นหนูเหมือนกันนะ แต่พอมาเรื่อง I See You พยาบาลพิเศษ..เคสพิศวง นี่ไม่เป็นตัวเองเลยสักนิดเดียว และการเป็นคนอื่นแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์มันยากมาก หนูก็อาศัยนิสัยชอบก๊อปปี้บุคลิกคนอื่นสมัยเรียน เรียนรู้เอาจากเพื่อนบุคลิกแบบนี้ รีเสิร์ชว่าจะทำยังไงให้คนดูเชื่อว่าเราเป็นพยาบาลจริงๆ คิวแรกก็เละอยู่เหมือนกัน แต่พอได้อยู่กับคาแรกเตอร์มากขึ้น การสวิตช์ไปเป็นไพรินก็ไม่ได้ยาก กลายเป็นว่าหนูอยู่กับไพรินแบบครอบครัว คือเหมือนมีร่างนั้นขึ้นมาแล้ว

พอมาเป็นนักแสดงแล้ว ความเป็นตัวเราแบบเดิมหายไปไหม
เราเป็นตัวของตัวเองเวลาอยู่ในกองถ่ายนะ เพราะอยู่ในกองฯ มันเครียด พอคัตจากบทปุ๊บ แตกเลย แต่หนูก็เดินไปบอกพี่ผู้กำกับตลอดนะว่าถ้าหนูเล่นเกินไปช่วยเตือนเลยนะ คือกลัวคนอื่นจะรำคาญเหมือนกัน ซึ่งเราจะไม่เล่นแบบนี้ตอนออกมาเจอสังคมเพราะรู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมมากๆ เราต้องโตขึ้นด้วย เวลาทำอะไรต้องคิดเพิ่มอีกชั้นนึง แม่เคยพูดว่าตอนนี้ยูมีคนรู้จักเยอะขึ้นแล้วนะ จะทำอะไรก็คิดเยอะๆ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นเขาจะหาว่าฉันไม่สอนแก และหนูเป็นคนที่ใครมาแตะพ่อแม่ไม่ได้เลย เรามีคนข้างหลัง ความรับผิดชอบต่อตัวเองก็ต้องเยอะขึ้นด้วย

รู้มาว่าแพตได้คะแนนดรอว์อิ้งเต็ม 100 ตอนสอบเข้าคณะมัณฑนศิลป์
ใช่ๆ แต่ผ่านวิชาเลขมาแค่ 2 คะแนนนะ (หัวเราะ) หนูมารู้ตัวตอน ม.3 – ม.4 ว่าชอบศิลปะ และช่วงนั้นก็เริ่มทำงานออกแบบของคลาส ของโรงเรียนบ้าง ก็เริ่มติวจริงจังมาตั้งแต่นั้นเลย แล้วคณะนี้คนสอบประมาณแปดพันกว่าคน รับแค่สองร้อยกว่าคน เราก็เป็นโรคตัดสินตัวเองว่าไม่ติดแน่ๆ วันประกาศผลเครียดมาก เดินไปเซเว่นฯ ซื้อเบอร์เกอร์ข้าวเหนียวหมูปิ้งและไอติมไมโล ยืนกินแล้วก็ร้องไห้ ไม่รู้ตัวเองเป็นอะไรเพราะเราไม่กล้าดูคะแนน สุดท้ายน้องโทรมาตามว่ากลับบ้านเหอะ พอถึงบ้านป๊าบอกว่าติด เรากรี๊ดเลย ร้องไห้ลงไปนั่งกับพื้นเลย ถ้าจะให้เล่าเรื่องที่มีความสุขที่สุดในชีวิตก็จะเล่าเรื่องนี้แหละ

อะไรทำให้เด็ก ม.ปลาย คนหนึ่งแน่ชัดกับตัวเองว่าจะมุ่งมาสายออกแบบแน่ๆ
รู้สึกเหมือนอยากเอาชนะตัวเองนะ และงานออกแบบก็เป็นอะไรที่เราทำได้ดีที่สุดแล้ว เราอยากทำสิ่งนี้มากๆ รู้สึกว่าทุกครั้งที่ได้อยู่กับสิ่งนี้จะแฮปปี้ ทุกครั้งที่เห็นงานเสร็จ ทุกครั้งที่ได้เห็นว่ามันออกมาสวยตามความคิดของเรา หรือบางทีได้รับคำชมนิดๆ หน่อยๆ ก็มีความสุขแล้ว เป็นคนชอบอยู่กับความสุข

นอกจากเรื่องศิลปะ ช่วงก่อนเข้าวงการให้เวลากับอะไรอีก
เป็นคนชอบฟังเพลงมากๆ ไปงานคอนเสิร์ตต่างๆ แต่จะไม่ดูทีวีหรือหนังไทยอะไรเลย แล้วด้วยความที่เรียนคณะนี้ งานเยอะมาก ก็จะไม่ค่อยไปไหน เป็นคนติดบ้านมาก สาบานว่าทุกวันนี้ยังเดินหลงในเซ็นทรัลเวิลด์อยู่เลย วันนั้นเดินหาลานจอดรถไม่เจอด้วย โง่มาก หน้าตาหนูดูไม่ติดบ้านเลยเนอะ (หัวเราะ) ทุกคนต้องคิดว่าแกติดเที่ยวแน่ๆ แต่หนูเคยทำมาหมดแล้ว ไปผับก็เคย แต่พอทดลองแล้วไม่ชอบเลยอะ ไม่ชอบมากๆ ก็ไม่เอาดีกว่า

แล้วอยู่บ้านทำอะไร
อ่านหนังสือที่ซื้อมาดองๆ ไว้ ฟังเพลง กิน อยู่กับแม่ อยู่กับหมา หนังสือเราอ่านมูราคามินะ เพื่อนชอบบอกว่ากระแดะว่ะ (หัวเราะ) แต่เราชอบความสวยงามที่ได้จินตนาการคำพูดที่เขาเขียน ล่าสุดชอบ ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต มาก แล้วก็ไม่มีเวลาอ่านอีกเลย

บุคลิกกับคณะที่เราเรียนทำให้คนชอบมองว่าเป็นฮิปสเตอร์ คิดว่าตัวเองเป็นอย่างนั้นมั้ย
ไม่เลย ทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่าฮิปสเตอร์แปลว่าอะไร คือแพตก็เป็นตัวเองน่ะ คนชอบจำกัดความคนที่เรียนศิลปะ 80 เปอร์เซ็นต์ว่าเป็นสาวติสท์ แต่จริงๆ เราก็มีมุมที่เหมือนคนอื่นนะ แค่มีความเป็นตัวเองสูงรึเปล่า นี่คือสิ่งที่หนูคิดมาตลอดตั้งแต่รู้ว่ามีคนมาบอกว่าเราติสท์ แพตโดนบ่อยมากจนเออ ก็ได้วะ เป็นก็ได้

นอกจากรีทวีตผลงานละคร ทวิตเตอร์ @lpcyn ทวีตเรื่องอะไรอื่นๆ อีกบ้าง
เป็นคนขี้บ่น ชีวิตหนู 80 เปอร์เซ็นต์คือทำงาน ไม่ออกกองฯ ก็ทำการบ้าน พอยิ่งทำงานดึกก็จะยิ่งเวิ่นเว้อ ก็ทวีตหน่อยว่า ‘โอ๊ย เสร็จสักทีเหอะ’ มันเหมือนเป็นการสู้กับตัวเองอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ ดึกๆ อยู่คนเดียว ไม่มีคนคุยด้วย แต่เราอยากจะพูดคำนั้นออกมาเราก็พูดผ่านทวิตเตอร์นี่แหละ เหมือนมีคนรับฟังเราอยู่ แม้ว่าตอนนั้นจะไม่มีคนเล่นแล้วนะ

แต่ช่วงนี้ก็มีแฟนคลับเข้ามาคุยเยอะขึ้นใช่มั้ย
ใช่ ล่าสุดทวีตว่าหิวข้าว ก็มีคนตอบมาว่าไปกินดิ เราก็ตกใจเหมือนกันนะ (หัวเราะ) เมื่อก่อนมันไม่มีไง เลยรู้สึกว่าเขาจะรำคาญเราไหมเนี่ย แต่เราก็ยังทวีตไปเหมือนเดิม

ไม่ได้คิดว่าต้องเปลี่ยนตัวเองบ้างเพื่อเอาใจแฟนคลับเหรอ
หนูจะยินดีมากเลยถ้าเขาจะรักและชอบหนูในแบบที่เป็นจริงๆ ถ้าให้เปลี่ยนก็เหมือนต้องปลอมตัวไปเป็นคนอื่น ในการแสดงโอเคนะ แต่นี่คือชีวิตของหนู โลกของหนู ทำไมเราจะเป็นแบบนี้ไม่ได้เหรอ ความสุขของหนูคือการที่หนูเป็นแบบนี้ แล้วหนูจะต้องไม่มีความสุขเพื่อซัพพอร์ตจิตใจคนอื่น โดยที่เขาไม่ได้เป็นคนที่จะทำให้ชีวิตหนูดีขึ้นเหรอ ก็ไม่หรอก แต่ถ้าสมมติชีวิตเขาจะแย่ลงเพราะหนู หนูเปลี่ยนแน่นอน

สวยมักนกตลกมักได้ แล้วแพตที่ทั้งสวยและตลก นกหรือได้
ทุกวันนี้ไม่มีคนจีบ ไลน์ตายมาก (หัวเราะ) แม่บอกให้หนูจีบผู้ชายแล้วนะ แม่อยากให้มีแฟน แม่บอกถ้าหนูมีแฟนแล้วอาจจะโตขึ้น แล้วแม่ที่ไหนอยากให้ลูกมีแฟน หนูงงมากเลย

แล้วตัวเองอยากมีมั้ย
ไม่เลย ไม่เคยอยากมีแฟนเลยตั้งแต่เด็กๆ รู้สึกว่าชีวิตมีอะไรให้ทำมากกว่าการมีแฟนนะ ถ้าเกิดมีแล้วมันแย่กว่าเราอยู่คนเดียวก็ไม่เอา

The post แพต ชญานิษฐ์ นางเอกลุคสุดติสท์จากซีรีส์ I See You ที่ตัวจริงสดใสและฮาอย่าบอกใคร appeared first on a day magazine.