“มือซ้ายถือเข็ม มือขวาหยิบดอกไม้ขึ้นมาร้อย” เสียงอาจารย์พูดซ้ำๆ เพื่อเตือนเสมอ เพราะอยู่ๆ เข็มก็เปลี่ยนจากมือซ้ายไปอยู่ในมือขวาตลอด

คงเป็นเพราะเข็มที่เล็กและบาง มีขนาดใหญ่กว่าเข็มเย็บผ้าแค่ 2-3 เบอร์ แต่ยาวถึง 2 คืบ ซึ่งจับไม่ถนัดเลยสำหรับมือใหม่ที่กล้ามเนื้อมัดเล็กและข้อต่อที่นิ้วมือข้างซ้ายไม่ค่อยได้ใช้งาน ทำให้กว่าจะร้อยได้แต่ละดอก เข็มก็แทงสลับโดนดอกไม้บ้าง โดนนิ้วบ้าง

และหลายทีที่แทงไม่โดนอะไรเลย

2 สัปดาห์แรกผ่านไปด้วยความช่วยเหลือของอาจารย์ ทำให้ทุกๆ 2-3 วัน จะมีพวงมาลัยกลับบ้าน

แรกๆ มาลัยไม่ค่อยสวยและไม่สมประกอบเท่าไหร่เพราะฝีมือในการส่งกลีบส่งดอกยังไม่นิ่ง ทำให้พวงมาลัยมีสัดส่วนไม่เท่ากัน ดอกไม้มีช้ำบ้าง เฉาบ้าง เพราะร้อยไม่เสร็จวันต่อวัน ไม่ต่างกับมือของคนร้อยที่ปลายนิ้วโป้ง นิ้วชี้ และนิ้วกลางข้างขวาเริ่มเยิน เพราะโดนยางดอกไม้กัดแตกจนมีเลือดซึม แต่ด้วยความตั้งใจว่าจะต้องทำพวงมาลัยสวยๆ เพื่อไปให้แม่ในวันแม่ปีนี้ให้ได้ เจ็บแค่ไหนก็ยังร้อยต่อได้

พอเข้า 2 สัปดาห์สุดท้ายของเดือน ฉันเริ่มร้อยมาลัยได้หลายแบบ ได้ทั้งมาลัยแบน มาลัยกลม มาลัยสามเหลี่ยม และมีลูกเล่นหลายลาย ร้อยได้ตั้งแต่ลายง่ายๆ ลายนวลลออ ลายคุณหญิง จนถึงลายเยาวมาลย์ ที่ยากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อร้อยคล่องขึ้น เร็วขึ้น เลยสนุกขึ้น ทำให้ทุกครั้งที่เริ่มร้อยจะไม่ยอมวางเข็มเลย เหมือนตกอยู่ในภวังค์ อาการคงล้ายกับติดเกม ไม่พักกินข้าวดื่มน้ำ ไม่ค่อยอยากพูดคุยกับใคร ไม่สนใจข่าวสารบ้านเมืองตลอดทั้งเดือน หนักถึงขั้นไม่ยอมเข้านอน ถ้ายังร้อยดอกไม้คาเข็มอยู่ และลืมเรื่องมือถือไปได้เลย เสียงโทรศัพท์ดังก็ไม่รับ เสียงข้อความเข้าก็ไม่หยิบขึ้นมาอ่าน เพราะมือไม่ว่างทั้ง 2 ข้าง

“มือซ้ายถือเข็ม มือขวาหยิบดอกไม้ขึ้นมาร้อย” ร้อยจนติดพันและคิดอยากทำมาลัยแบบอื่น ลายอื่นที่ยากขึ้นไปอีก เพราะเริ่มมีความมั่นใจในฝีมือตัวเองแล้ว เลยทำให้ตัดสินใจเรียนต่ออีก 1 เดือน

1 สิงหาคม วันแรกของการเรียนคอร์สที่ 2 แม่โทรเข้ามาระหว่างเรียนอยู่ ฉันเลยรีบรับสายและบอกแม่ไปสั้นๆ ว่า “เรียนร้อยมาลัยอยู่ เดี๋ยวว่างแล้วโทรกลับนะ” แม่ถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนวางสาย “ยังเรียนไม่จบอีกเหรอ สะดวกเมื่อไหร่ค่อยโทรกลับก็แล้วกัน” พอฉันเรียนเสร็จเลยรีบโทรกลับไปหา “แค่พวงมาลัย 5 บาท 10 บาท ให้แม่ก็พอแล้ว” นี่คือประโยคแรกที่แม่พูดก่อนเปลี่ยนเรื่องคุย

วันนี้ฉันนั่งร้อยมาลัยพวงสำคัญที่เป็นจุดเริ่มต้นของความตั้งใจเรียนร้อยมาลัย ตอนหยิบมะลิทีละดอกร้อยลงเข็ม ประโยคที่แม่พูด “แค่พวงมาลัย 5 บาท 10 บาท ให้แม่ก็พอแล้ว” ดังซ้ำๆ ในหู ทำให้ภาพพวงมาลัยสวยๆ ที่ได้ทำตลอดทั้งเดือนที่แล้ว และเวลา 1 เดือนเต็มที่ใช้ไปกับการเรียนไม่มีความหมายอะไรเลย เพราะจริงๆ แล้วลืมไปว่าต้องการแค่ร้อยมาลัยให้แม่เองพวงหนึ่ง และแม่ก็ต้องการแค่พวงมาลัยธรรมดาๆ พวงหนึ่ง

เวลา 1 เดือนเต็มๆ ที่ใช้ไปกับการฝึกถือเข็ม ฉีกกลีบดอกรัก ร้อยดอกพุด กระทุ้งกลีบกุหลาบ ทำดอกข่า และจับช่อเอื้อง จนทำมาลัยสวยๆ ได้หลายพวง หลายแบบ กลับทำให้เวลาที่เคยอยู่พูดคุยกับแม่ลดลง สนใจแม่น้อยลง เพราะเทความสนใจทั้งหมดไปที่มาลัย

วันนี้เข้าใจความหมายประโยคที่ว่า “พวงมาลัย 5 บาท 10 บาท” ของแม่แล้ว สำหรับแม่ “เวลามีค่ามากกว่ามาลัย” เพราะทุกครั้งที่ฉันหยิบมะลิขึ้นมาร้อย เหมือนแต่ละดอกคอยตะโกนบอกว่า “รีบๆ ร้อย เวลามีน้อย” “รีบๆ ทำ เพราะเวลามีจำกัด”

ตอนนี้มาลัยมะลิเสร็จเป็นพวงแล้ว แต่ไม่ว่าสวยหอมแค่ไหน ไม่นานก็จะกลายเป็นพวงดอกไม้เหี่ยวแห้ง ร่วงโรย และกลิ่นที่เคยหอมก็จะค่อยๆ จางไป จนสุดท้ายก็ต้องถูกโยนทิ้งสักวัน

แม่คงอยากได้มาลัยสวยๆ สะดุดตาที่ลูกร้อยให้เองกับมือ แต่หากลูกต้องใช้เวลาทั้งหมดที่เคยให้แม่ไปกับการร้อยมาลัย แม่ขอเลือกแค่มาลัยพวงเล็กๆ ธรรมดาๆ ร้อยด้วยมะลิหอมๆ ไม่กี่ดอก ที่หาซื้อได้ตามแผงทั่วไป พวงละไม่เกิน 10 บาทก็พอแล้ว

ด้วยหวังว่าจะได้มีเวลาอยู่กับลูกมากขึ้น เท่านั้นเอง

The post ‘สำหรับแม่แล้ว เวลาของลูกมีค่ากว่ามาลัย’ ในวันที่แม่อยากได้แค่พวงมาลัย 5 บาท 10 บาท appeared first on a day magazine.

ได้แต่ยิ้มกลับไปให้ แทนคำตอบที่มีอยู่ในใจ

ไม่ใช่เพราะ…ไม่ชอบใส่แหวน

ไม่ใช่เพราะ…ไม่อยากป่าวประกาศว่าไม่โสดแล้ว

แต่แค่…ไม่ชอบแหวน

“ควรเป็นแหวนเพชรนะ”

“เอาเพชรเม็ดโตๆ เลือกน้ำดีๆ เกรด D color ไปเลยจะได้เพชรเม็ดใสๆ”

“เลือกเม็ดที่มี certificate จาก GIA ด้วย” 

“ทำตัวเรือนแบบมีเพชรเม็ดใหญ่เม็ดนึงและเม็ดเล็กๆเรียงเป็นบ่า เพราะมันช่วยขับให้เพชรเม็ดหลักดูใหญ่และสวยกว่าแหวนแบบเพชรเม็ดเดียว”

3 ปีที่แล้ว แหวนเพชรเกรด D มีใบการันตีจาก GIA ที่ราคาอยู่ในงบประมาณ พร้อมเพชรเม็ดเล็กเรียงเป็นบ่าก็ถูกเลือกมา 1 วงตามแบบที่เจ้าสาวส่วนใหญ่ชอบเลือกกัน เพื่อใช้เป็นแหวนวงที่เจ้าบ่าวสวมให้ที่นิ้วนางข้างซ้ายหมั้นหมายเจ้าสาวในพิธีสู่ขอและพิธีหมั้น ซึ่งหลังจากเสร็จสิ้นพิธี แหวนหมั้นที่มีเพชรส่งแสงแวววาวตอนกระทบแสงวงที่เจ้าบ่าวสวมให้วงนั้นก็ถูกเจ้าสาวคนนี้เก็บเข้ากล่อง ไม่ได้หยิบออกมาใส่โดนแสงให้ส่งประกายในชีวิตประจำวันอีกเลย 

แค่เพียงเหตุผลว่าไม่ชอบแหวนวงนั้นที่เลือกตามคนอื่นๆ เลือกกัน ทำให้หลังแต่งงานมา ไม่มีแหวนใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายเลย จนเพิ่งได้กลับมาใส่แหวนอีกครั้ง เป็นแหวนวงใหม่ที่ไม่ได้ซื้อ แต่ได้มาจากคอร์สเรียนทำแหวนคู่แบบวันเดียวเสร็จที่สามารถเลือกวัสดุ ออกแบบ และลงมือทำตามที่ตัวเองต้องการได้

ทองถูกเตรียมไว้ให้เพื่อทำแหวนทองเกลี้ยง 2 วง พร้อมด้วยอัลลอยสำหรับผสมเพื่อให้สีทองไม่ออกเหลืองอร่ามจนเกินไป เริ่มต้นด้วยการนำทองและอัลลอยมาหล่อรวมให้เป็นของเหลวเนื้อเดียวกัน ที่ต้องใช้ความร้อนสูงกว่า 1,000 องศาเซลเซียส ซึ่งทำให้เห็นภาพการเปรียบเปรยที่ว่าการแต่งงานคือการเป็นทองแผ่นเดียวกันอย่างชัดเจนมาก เพราะการแต่งงานก็เริ่มต้นจากคน 2 คน ที่เป็นเหมือนวัสดุคนละชนิด ด้วยเติบโตและมาจากคนละที่ กว่าจะเข้ากันได้ ต้องเรียนรู้ซึ่งกันและกัน มีทั้งช่วงเวลาที่มีแต่รอยยิ้มฟุ้งไปทั่ว และช่วงเวลาที่ท่วมไปด้วยน้ำตา  แต่การผ่านทุกช่วงเวลาคือการผ่านเตาหลอมให้คน 2 คน กลายเป็นปึกแผ่นเดียวกัน

จากทองสีเหลืองกลมๆ แบนๆ 1 เม็ด ขนาดใหญ่กว่าเหรียญบาทนิดหน่อย และอัลลอยสีเงินวาวขนาดประมาณเท่าเม็ดสาคูอีก 16 – 17 เม็ด เมื่อโดนความร้อนก็หลอมรวมกันกลายเป็นของเหลวสีทองซีดๆ นำไปเทลงแม่พิมพ์ เมื่อทิ้งให้เย็นตัวลงก็เปลี่ยนเป็นแท่งโลหะสีเทาๆ ดำๆ เพราะมีเขม่าจับอยู่ ซึ่งหากไม่ได้หลอมเองกับมือคงไม่เชื่อว่ามันคือแท่งที่ทำจากทองจริงๆ

หลังจากนั้นนำแท่งทองที่มีรูปร่างเหมือนเหล็กเส้นที่ใช้ก่อสร้างมาตัดแบ่งเป็น 2 ส่วนเพื่อทำเป็นแหวน 2 วง ซึ่งการตัดออกเป็น 2 ส่วนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องสลับกันออกแรงเลื่อยเกือบครึ่งชั่วโมงเพื่อให้ 2 ส่วนแยกออกจากกัน เพราะวัสดุแข็งมาก เมื่อตัดแบ่งเป็น 2 ชิ้นได้แล้ว ต้องดัดปลายแต่ละด้านให้โค้งจนมาชนกัน กว่าจะดัดให้เป็นวงได้ต้องนำไฟมาลนหลายต่อหลายครั้ง เพราะทุกครั้งที่โดนความร้อน แท่งทองจะอ่อนตัวลง ดัด เคาะ ทุบ ตีได้ง่ายขึ้น จนแท่งตรงก็เริ่มกลายเป็นแท่งโค้ง แต่ยังคงบูดเบี้ยวอยู่ และความร้อนยังเป็นตัวเชื่อมให้ปลายของแหวนหลอมชนกันจนไม่เห็นรอยต่อ

แล้วในที่สุดแหวนก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างหลังถูกตะไบจนพื้นผิวแหวนเรียบเนียน และสีเขม่าเทาดำถูกขัดออกจนเห็นเป็นแหวนทองสีซีดๆ

แม้จะทำแหวนเองจนเสร็จเป็นวงแล้ว แต่แหวนที่ได้มานั้นก็ไม่ได้สวยสมบูรณ์แบบเหมือนแหวนเพชรวงที่เคยเลือกตามคนอื่นๆ จากร้านเพชรร้านทอง และยังเป็นวงที่มีทั้งส่วนบิดเบี้ยว มีส่วนหนาบ้าง บางบ้าง ไม่เท่ากัน แหวนที่ดูไม่มีมูลค่าเพราะไม่มีอัญมณีที่มีค่าประดับอย่างเพชร และบอกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นแหวนทองกี่เปอร์เซ็นต์ แต่กลับเป็นแหวนวงที่ถูกใจที่สุด

ตลอด 7 – 8 ชั่วโมงที่ตั้งใจเรียนและลงแรงทำแหวนครั้งนี้ ไม่ได้เรียนรู้แค่วิธีทำแหวนจนเสร็จแล้วมีแหวนที่ถูกใจใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายกลับบ้านทั้ง 2 คน แต่กลับได้เรียนรู้ความหมายของแหวน ที่ไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์แทนใจของคนมีคู่ แต่ยังเป็น แหวน ‘มั่น’ แทนความมั่นใจและมั่นคงของความสัมพันธ์ ที่ยิ่งผ่านอุปสรรคสาหัสมากแค่ไหน ยิ่งเพิ่มความแข็งแรงแน่นแฟ้นให้ความสัมพันธ์มากขึ้น เหมือนแหวนที่ยิ่งหลอม ยิ่งผ่านความร้อน ก็ยิ่งแข็ง ยิ่งแกร่ง ทั้งยังได้เรียนรู้ที่จะยกเลิกความพยายาม จะดัด จะเปลี่ยนแปลงชีวิตคู่ของตัวเองให้สวยสมบูรณ์แบบเหมือนคู่อื่น ไม่ต่างกับตอนที่พยายามเลือกแหวนเพชรให้สวยไม่แพ้แหวนที่เจ้าสาวคนอื่นๆใส่กัน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว แหวนเพชรแวววาวสวยสมบูรณ์ก็ไม่ได้ถูกเลือกมาใส่ แต่เป็นแหวนทองเกลี้ยงเบี้ยวๆ ทำเองต่างหากที่ถูกเลือก เพราะการแต่งงานทำให้เข้าใจเส้นทางการใช้ชีวิตคู่มากขึ้นว่า มีทั้งช่วงที่โรยด้วยกลีบ และบางช่วงที่โรยด้วยหนามกุหลาบ แม้แหวนวงที่ทำเองจะไม่ได้สวยและมีมูลค่าเหมือนแหวนวงที่ใช้หมั้นหมาย แต่ก็เป็น แหวน ‘มั่น’  ที่มั่นใจในคู่ชีวิต คนที่พร้อมร่วมทุกข์ ร่วมสุข ไปด้วยกัน 

“แต่งงานตั้งนานแล้ว ทำไมเพิ่งเห็นใส่แหวน” เพื่อนคนเดิมตั้งคำถาม (ที่คงยังไม่ต้องการคำตอบ)

เหมือนเดิม…ได้แต่ยิ้มกลับไปให้ แทนคำตอบที่มีอยู่ในใจ

ไม่ใช่เพราะ…เพิ่งชอบใส่แหวน

ไม่ใช่เพราะ…อยากป่าวประกาศว่ามีคู่แล้ว

แต่แค่…ทุกวันที่มีแหวน (ที่เพิ่งทำเองกับมือมา) ใส่ที่นิ้วนางข้างซ้าย คือทุกวันที่อุ่นใจว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียวเพื่อพบความสุขและเจออุปสรรคตามลำพัง

The post วันที่มี ‘แหวนมั่น’ ใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายอีกครั้ง appeared first on a day magazine.

วันที่ชุดตรวจครรภ์ขึ้นขีดที่ 2 จางๆ

วันที่ผลเลือดแสดงค่า beta hCG หลักหมื่น

วันที่เห็นคลื่นเสียงของหัวใจอีกดวงผ่านจออัลตราซาวนด์ดำๆ

วันที่แพ้ท้อง อาเจียนจนไม่มีอะไรออก

วันที่อายุครรภ์ครบ 3 เดือน

วันที่มีเข็มกลัดติดไว้ที่ชุดคลุมท้อง

วันที่เห็นหน้าลูกวันแรก

หรือวันที่เริ่มมีน้ำนม…

หลังจากรอบเดือนมาช้ากว่าปกติ ความตื่นเต้นที่จะได้เป็นแม่คนก็เริ่มขึ้น วันรุ่งขึ้นรีบตื่นแต่เช้าเพื่อตรวจว่าท้องหรือเปล่า เพราะช่วงเช้าคือช่วงเวลาที่ปัสสาวะเข้มข้นที่สุด ซึ่งจะทำให้ผลการตั้งครรภ์ออกมาแม่นยำที่สุด และแล้วภาพที่เกิดขึ้นก็เหมือนตัวเองอยู่ในละครเมื่อเห็นขีดที่ 2 ขึ้นจางๆ และค่อยๆ เข้มขึ้น รอยยิ้มเล็กๆ กว้างขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกระซิบบอกตัวเองในใจว่า “เราได้เป็นแม่แล้ว!”

ระหว่างที่เราอมยิ้ม สามีก็พลิกกล่องชุดตรวจ อ่านคู่มือซ้ำๆ พร้อมเทียบกับข้อมูลในเว็บไซต์เพื่อยืนยันว่าเราเข้าใจผลตรวจไม่ผิดแน่ๆ แล้วผลัดกันหยิบชุดตรวจหมุนไปหมุนมาเพื่อหามุมถ่ายรูป 2 ขีดนี้เก็บไว้ เป็นภาพที่บันทึกช่วงเวลาที่เราดีใจและมีความสุขแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน จากนั้นทยอยบอกข่าวดีนี้ให้คนใกล้ชิดทีละคนให้ดีใจกับเราด้วยว่า “เราได้เป็นแม่คนแล้วนะ” แต่หลังจากที่บอกไป ก็ถูกถามกลับหลายคำถามจนทำให้รู้สึกว่า วันนี้คงยังไม่ใช่วันที่เราจะแทนตัวเองว่า ‘แม่’ ได้

“ตรวจด้วยฉี่แรกหลังตื่นหรือเปล่า?”

“แน่ใจแล้วเหรอ?”

“ลองตรวจพรุ่งนี้อีกสักครั้งสองครั้งเพื่อดูผลเปรียบเทียบไหม?”

เพื่อความแน่ใจเลยตัดสินใจไปตรวจเลือด ซึ่งได้ผล beta hCG ในระดับหลักหมื่นที่ประเมินได้ว่า ‘ตั้งครรภ์’ แต่คุณหมอยังไม่สรุป จนอัลตราซาวนด์แล้วพบว่ามีหัวใจอีกดวงเต้นอยู่ประมาณร้อยครั้งต่อนาที คุณหมอนั่งคำนวณสักพักและแจ้งให้ทราบว่าตอนนี้อายุครรภ์ประมาณ 5 สัปดาห์แล้ว

ด้วยความดีใจจากผลที่คุณหมอยืนยัน เลยรีบบอกคนใกล้ชิดอีกครั้งว่า “ท้องแล้วจริงๆ นะ” แต่ครั้งนี้ไม่กล้าแทนตัวเองว่า ‘แม่’ แล้ว และคำถามยังคงมีตามมาตลอด

“ไม่ถือเคล็ดเหรอ?”

“รอครบ 3 เดือนค่อยบอกดีไหม?”

นี่แค่เริ่มต้นตั้งท้อง เราก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว อีกทั้งยังมีอุปสรรคเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ร่างกายเริ่มเปลี่ยนแปลง เหนื่อยง่าย นอนไม่หลับ ทานไม่ลง แพ้ท้อง เหม็นทุกอย่างแม้กระทั่งน้ำหอม อาเจียน น้ำหนักลด หน้าตาซีดเซียว หมองคล้ำ แถมด้วยอาการปวดท้อง และหนักที่สุดคือมีเลือดออก จนทำให้ความพยายามที่จะถือเคล็ดปิดเป็นความลับต้องสิ้นสุดลง เมื่ออาการต่างๆ กระทบต่อหน้าที่การงาน เลยจำเป็นต้องบอกที่ทำงานเพื่อลางานไปพบคุณหมอ ฉีดยากันแท้งทุกสัปดาห์ประคับประคองอย่างน้อยให้พ้นอายุครรภ์ 2 เดือน

จากที่เคยได้ยินแต่คำถาม ตอนนี้เริ่มได้ยินแต่ คำสั่ง

“ต้องฝืนตัวเองหน่อยนะถึงแม้จะทานไม่ลง”

“อย่าถือของหนัก”

“พักผ่อนเยอะๆ”

“สงสารลูกบ้าง”

ความห่วงใยจากคนอื่นก่อตัวเป็นความกังวลใจและความเครียดว่าเราปฏิบัติตัวได้ไม่ดีเหรอ รอยยิ้มแรกบนหน้าตอนที่เห็น 2 ขีดบนชุดตรวจครรภ์หายไปแล้ว ตอนนี้บนหน้ามีแต่รอยน้ำตาที่เกิดจากการต่อสู้กับสภาพร่างกาย อารมณ์ที่เปลี่ยนไป ความเหนื่อยล้าที่ต้องวิ่งเข้า-ออกห้องน้ำ ประคองตัวเองที่โถส้วม ความอ่อนเพลียจากที่นอนไม่ค่อยหลับ ความกดดันตัวเองที่ต้องทนฝืนทานอาหารทั้งที่ยังไม่ได้ทันเอาเข้าปากก็อยากจะอาเจียนออกแล้ว และความเครียดที่ต้องบังคับตัวเองไม่ให้เครียด

วันหนึ่งอยู่ๆ ความทรมานจากอาการแพ้ท้องก็หายไป สิ่งที่มาแทนที่คือข่าวร้ายที่สุดที่เคยรับรู้ เมื่อคุณหมออัลตราซาวนด์พบว่าหัวใจของตัวอ่อนหยุดเต้นแล้ว ทำเอาหัวใจของคนท้อง 9 สัปดาห์ ที่ยังไม่กล้าเรียกตัวเองว่า ‘แม่’ แทบจะหยุดเต้นไปด้วย เสียงความห่วงใยของคนรอบข้าง “…ฝืนหน่อย / สงสารลูกบ้าง / ฝืนหน่อย / สงสารลูกบ้าง…” ที่เคยได้ยินกลับมาหลอกหลอนวนเวียนอยู่ในหัว เราได้แต่ร้องไห้และโทษตัวเองซ้ำๆ ว่าแค่ยอมฝืนทานอาหาร พยายามทำตัวเองให้นอนหลับ แค่เลิกดื่มชากาแฟ น้ำอัดลม แล้วดื่มน้ำเปล่าเยอะๆ และไม่ถือของหนัก แค่ 9 สัปดาห์ที่ผ่านมา เรายังทำเพื่อลูกไม่ได้ ถึงแม้คุณหมอได้อธิบายเหตุผลของการแท้งว่าเป็นไปตามกลไกธรรมชาติ (natural selection) เป็นที่ตัวของเด็กเองที่พัฒนาได้ไม่สมบูรณ์ ส่งผลให้ไม่สามารถเจริญเติบโตต่อและคลอดออกมาเป็นเด็กที่สมบูรณ์ได้ แต่เหตุผลของคุณหมอก็ไม่ได้ทำให้เราทำใจยอมรับการสูญเสียครั้งนี้ได้

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอาการตกเลือด คุณหมอกำหนดให้ขูดมดลูกเพื่อยุติการตั้งครรภ์ในวันถัดไป ตลอดทั้งคืนนั้นเราแทบจะไม่ได้นอน ร้องไห้เหมือนคนขาดสติ สะอื้นจนหายใจไม่ทัน ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกอึดอัดออกมาเป็นคำพูดได้ และยิ่งเสียใจมากขึ้นหลังจากขูดมดลูกออกแล้วกลับมีน้ำนมซึมออกมาตอกย้ำความสูญเสียครั้งนี้

ทั้งที่ไม่มีท้องให้อุ้มแล้วก็ยังไม่ยอมพาตัวเองออกจากความเศร้า ไม่ยอมกลับมาเริ่มใช้ชีวิตเหมือนตอนก่อนท้อง คู่มือเตรียมความพร้อมสำหรับคนท้องที่มีให้เลือกเยอะแยะไม่ใช่สิ่งที่ต้องการอีกต่อไป กลับเป็นคู่มือเตรียมความพร้อมสำหรับคนแท้งต่างหากที่ต้องการมากที่สุดตอนนี้ แต่ไม่มีให้อ่านเลยสักเล่ม และเรายังปฏิเสธความห่วงใยจากคนรอบข้าง เพราะเชื่อว่าเขาไม่เข้าใจความรู้สึกของเราจริงๆ หรอก เราตีความหมายของทุกคำปลอบใจที่คนอื่นให้ว่าเป็นแค่เพียงความสมน้ำหน้าที่เคยเตือนแล้วแต่เรากลับไม่สงสารลูกเอง

แต่เมื่อโดนดุว่า “ไม่ต้องโทษตัวเอง ไม่ต้องโทษใครอะไรทั้งนั้น” กลับเป็นประโยคที่ดึงสติเรากลับมาให้คิดได้ว่า ไม่ว่าจะโทษใครก็แก้ไขอะไรไม่ได้ สิ่งสำคัญที่สุดที่ควรทำคือ ตั้งหน้าตั้งตาทำตัวให้เบิกบานสดใส รีบลุกขึ้นสู้กับความอ่อนแอของร่างกายและสภาพจิตใจตัวเองให้เร็วที่สุด เพราะยิ่งกลับมาแข็งแรงได้เร็วเท่าไหร่ วันที่เราจะได้เป็น ‘แม่’ ก็จะมาถึงเร็วขึ้นเท่านั้น

เมื่อเริ่มเปิดใจรับฟังคนที่เป็นห่วง จึงได้รู้ว่าจริงๆ แล้ว ทุกคนเข้าใจเรา และมีหลายคนที่ผ่านประสบการณ์แท้งลูกเหมือนกัน แต่ทุกคนก็สามารถกลับมาตั้งท้อง มีลูกได้อีก เพราะพวกเขาเข้มแข็ง เรียกคืนกำลังใจกลับมาได้เร็ว อดทนต่อความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งยังมีคุณแม่หลายคนที่ยอมเจ็บตัวหลายต่อหลายครั้งเพื่อทำเด็กหลอดแก้ว

ถึงแม้วันนั้นเราไม่ทันได้มีโอกาสเรียกตัวเองว่า ‘แม่’ แต่วันนี้เรารู้แล้วว่าวันที่ได้เป็น ‘แม่’ ไม่ได้วัดกันจากวันที่เราเห็น 2 ขีดบนชุดตรวจครรภ์ วันที่เห็นหัวใจอีกดวงเต้นในท้อง วันที่แพ้ท้อง วันที่เห็นหน้าลูก หรือวันที่มีน้ำนมวันแรก แต่เมื่อไหร่ที่เราพร้อมเหนื่อย พร้อมเจ็บ เพราะคิดถึงลูกก่อนความสุขสบายของตัวเอง วันนั้นต่างหากคือวันที่เราพร้อมที่จะเรียกตัวเองว่า ‘แม่’ ได้แล้วจริงๆ

The post วันที่ไม่ทันได้เรียกตัวเองว่า ‘แม่’ appeared first on a day magazine.

เพราะเข้าใจมาตลอดว่าเมื่อดึงสลักแล้วมันจะกางออกเป็นร่มชูชีพ ดีดตัวออกจากเครื่องบินและโรยตัวลงมาบนพื้นได้เลย

ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่ารถเข็นเสิร์ฟน้ำ เสิร์ฟอาหาร ที่เรียกกันว่า ‘cart’ จะมีน้ำหนักมากถึง 60 กิโลกรัม จนทำให้แอร์ฯ รุ่นพี่หลายๆ คนปวดหลัง เพราะคิดมาตลอดว่าคงไม่ได้เข็นยากเข็นเย็นอะไร ก็แค่เข็นๆ ลากๆ เหมือนรถเข็นตามซูเปอร์มาร์เก็ต

ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าแอร์ฯ ต้องรายงานตัวก่อนเวลาเครื่องบินจะออกตั้ง 3 ชั่วโมง เพราะเห็นมาตลอดว่ามีช่องพิเศษตรงด่านตรวจคนเข้าเมืองและไม่ต้องต่อแถวรอตรวจสอบความปลอดภัย และบางครั้งก็เห็นเดินขึ้นเครื่องก่อนเราเพียงแป๊บเดียว

ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าแอร์ฯ ต้องเป็นทั้งคนครัว พนักงานทำความสะอาด นางพยาบาล หรือแม้แต่นักผจญเพลิง เพราะเท่าที่เคยเห็นมาก็เห็นแค่แอร์ฯ เสิร์ฟน้ำ เสิร์ฟข้าว คอยถามว่า “Coffee or tea?” “Fish or chicken?”

แต่แล้ว…ก็มาถึงจุดที่ฉันได้รู้ว่าการเป็นแอร์ฯ เป็นยังไง ตลอด 9 ปีที่ทำงานบนออฟฟิศที่อยู่สูงกว่า 37,000 ฟุตเหนือระดับน้ำทะเล ได้สัมผัสหลายๆ ความรู้สึก ไม่ใช่แค่ความกดอากาศที่ทำให้หูอื้อตอนเครื่องขึ้นและลง แต่เป็นช่วงเวลาที่ได้รู้สึกถึงความเหงา เมื่อหันไปทางไหนก็ไม่มีใครที่พูดภาษาไทยกับเรา เป็นช่วงเวลาที่สัมผัสถึงความง่วงถึงขีดสุดเมื่อต้องบินไปอีกซีกโลก และเวลานอนของเราคือเวลาที่ต้องตื่นไปบิน

แต่อีกหลายช่วงเวลาก็เป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขกับการเดินทางไปสถานที่ใหม่ๆ ชิมอาหารรสชาติแปลกๆ ทำความรู้จักกับเพื่อนต่างชาติ ต่างภาษา ต่างศาสนา ต่างวัฒนธรรม

ถึงแม้ได้กลับมานั่งทำงานในออฟฟิศ ได้นอน-ตื่นเป็นเวลา ก็ยังคิดถึงช่วงเวลาที่เป็นแอร์ฯ ทุกครั้ง ไม่แปลกใจ ที่ตัวเองบินๆ เดินๆ กลับไปกลับมาระหว่างเครื่องบิน-ออฟฟิศ เครื่องบิน-ออฟฟิศ เครื่องบิน-ออฟฟิศถึง 3 ครั้ง เพราะยังตัดใจจากการการเป็นแอร์ฯ ไม่ได้

วันนี้หลังเลิกงาน ฉันนั่งอ่านเฟซบุ๊ก เห็นการประกาศรับสมัครแอร์ฯ หลายสายการบิน มีทั้งคุณสมบัติผ่านและไม่ผ่าน แต่ฉันไม่แคร์เพราะอยู่ๆ ใจก็ล่องลอยไปอยู่บนเครื่องบินซะแล้ว

“สายการบินนี้เพิ่งเปิดใหม่ ให้บริการเต็มรูปแบบ ได้บินไปต่างประเทศ เครื่องลำใหญ่และใหม่ด้วย แถมรับไม่จำกัดอายุ”

“สายนี้รับ ex-crew รับแต่แอร์ฯ ที่มีประสบการณ์ อายุฉันเกินจากเกณฑ์ไม่มาก น่าลองไปดู”

“สายการบินนี้เป็นสายการบินโลว์คอสต์ บินสั้นๆ ได้กลับมานอนที่บ้านทุกวัน น่าสนใจมาก แต่ส่วนสูงน้อยกว่าเกณฑ์ที่รับสมัคร”

พูดเองเออเองคนเดียวสักพัก…

“ต้องกลับมาทำงานที่ไม่เป็นเวลา ไม่รู้ว่ามีวันหยุดเมื่อไร และจะมีเวลาไหนที่ว่างตรงกันเหรอ” สามีพูดแทรกขึ้นมา เป็นคำถามที่ไม่ต่างจากที่พ่อแม่ของฉันเคยถามแกมตัดพ้อเมื่อตอนตัดสินใจกลับไปบินครั้งสุดท้ายที่ต้องไปประจำการไกลถึงตะวันออกกลาง คำถามนี้ทำให้สติของฉันที่หลุดลอยไปอยู่กับภาพตัวเองที่กำลังเดินโปรยรอยยิ้ม ลากกระเป๋าผ่านผู้โดยสารหลายร้อยคนที่นั่งรอที่เกตเตรียมขึ้นเครื่อง โดนเรียกให้กลับมาอยู่ที่กับความเป็นจริงอีกครั้ง

ถึงแม้ฉันจะหาคำตอบได้ คำตอบนั้นก็ไม่ได้ทำให้ภาพฝันของฉันที่จะได้ลากกระเป๋าไปบินมีสีสันเหมือนเดิม กลับกัน มันทำให้เกิดคำถามขึ้นในใจว่า ฉันมัวคิดถึงแต่ภาพความสุขของตัวเองที่จะได้กลับไปสนุกกับการเดินทางและมองข้ามภาพความสุขของคนรอบๆ ข้างฉันไปหรือไม่ ฉันมัวแต่ไปให้บริการผู้โดยสารจนลืมดูแลผู้ให้กำเนิดและคู่ชีวิตไปหรือเปล่า

ทำให้วันนี้เป็นวันที่ฉันรู้ว่า จริงๆ แล้ว ความสุขที่แท้จริงของฉันกับครอบครัวคือการแค่ได้ตื่น เข้านอน และใช้เวลาทำกิจกรรมร่วมกันกับคนที่เรารัก ถึงแม้ทำงานออฟฟิศที่เข้างานเป็นเวลาแต่เลิกไม่เป็นเวลาบ้างก็ไม่ได้ให้ความสุขของเราลดน้อยลง และการที่ฉันสนุกกับการเดินทางท่องเที่ยวไปที่ต่างๆ คนเดียวเป็นเพียงความสุขชั่วครั้งชั่วคราว

ตลอดเวลา 9 ปีที่ไปบิน ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่า ไม่ใช่แค่เราที่เหงาตอนไปบินและไม่ได้มีแต่เราที่ง่วงเพราะนอนผิดเวลา แต่มีอีกคนที่เหงาถึงแม้จะอยู่บ้านมีคนพูดภาษาไทยด้วย และมีคนที่คอยตื่นรอเวลาให้เราติดต่อกลับมาว่าเราถึงที่หมายแล้วโดยสวัสดิภาพไม่ว่าจะดึกแค่ไหน

วันนี้ฉันเลยเลิกคิดจะกลับไปเป็นแอร์ฯ ที่ต้องบินห่างบ้านอีก เพราะรู้แล้วว่าฉันน่าจะใช้เวลาที่มีเพียง 24 ชั่วโมงในแต่ละวันกับครอบครัวให้มากและนานที่สุด เพราะแค่ได้ใช้เวลาร่วมกันก็เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ของทั้งฉันและครอบครัว…ที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน

The post วันที่ฉันเลิกคิดจะเป็นแอร์ฯ (อีก) appeared first on a day magazine.

เพื่อนชาวบาห์เรน (บาห์เรนนี่ / Bahraini) แต่ละคนล้วนมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับ
Tree of Life شجرةالحياة (Shajarat-al-Hayat) หรือ ‘ต้นไม้ต้นเดียวกลางทะเลทราย’ ต้นนี้ ต่างกันอย่างละนิดอย่างละหน่อย
บางคนเชื่อว่าเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่มีเทพเจ้าสิงสถิตอยู่ บางคนเชื่อว่ามีอาถรรพ์คอยหลอกหลอน
ทั้งหมดเริ่มต้นจากความเชื่อที่ว่า Tree of Life เป็นต้นไม้ในสวนอีเดน
(Garden of Eden) เพราะด้วยความมหัศจรรย์ที่ต้นไม้ต้นนี้เติบโตโดดเด่นอยู่กลางทะเลทรายเพียงต้นเดียวได้ยาวนานเกินกว่า
400 ปี (ปลูกในปี 1583) โดยไม่มีแหล่งน้ำจืด

ไม่ว่าจะเป็นความเชื่อเรื่องตำนาน หรือความเชื่อว่าถ้าไปแล้วจะได้กลับมาบาห์เรนอีก…เราก็จะไป

Tree of Life เป็นต้นไม้ตระกูลกระถิน (Prosopis
Cineraria) ในเชิงวิทยาศาสตร์ Tree of Life ไม่ได้น่าอัศจรรย์อะไร
ด้วยคำอธิบายว่า ไม้ตระกูลกระถิน
เป็นพันธุ์ไม้ที่ทนสภาพอากาศแห้งแล้งได้ดีอยู่แล้ว และด้วยลำต้นที่สูงใหญ่นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า
รากของ Tree of Life ชอนไชได้ลึกถึง 50
เมตร เข้าถึงแหล่งน้ำใต้ดินที่อยู่ห่างไกลออกไปได้
แม้ว่าพื้นที่นี้จะอยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลถึง 10 เมตร และได้รับปริมาณน้ำฝนเพียงน้อยนิด ที่บาห์เรนฝนตกเพียง 2 – 3 ครั้งต่อปีเท่านั้น ในช่วงที่เปลี่ยนฤดูก็ตาม

Tree of Life เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของบาห์เรนที่นักเดินทางต้องไม่พลาด
สำหรับคนบาห์เรน Tree of Life ก็มีความสำคัญไม่น้อย
บาห์เรนนี่ใช้ Tree of Life เป็นเครื่องเตือนใจลูกหลานว่า
ครั้งหนึ่งพื้นที่แห่งนี้เคยเป็นพื้นที่ซึ่งอุดมไปด้วยแหล่งน้ำ และเป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์เหมาะกับการทำเกษตรกรรม
ในช่วง 3,200 ปีก่อนคริสตกาล ที่พื้นที่ของประเทศบาห์เรน
(ราชอาณาจักรบาห์เรน / Kingdom of Bahrain) ยังเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของอาณาจักร
Dilmun ที่ย้อนไปตั้งแต่อารยธรรมเมโสโปเตเมีย แต่ด้วยสภาพพื้นที่ที่เป็นเกาะ
บวกกับระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้แหล่งน้ำจืดค่อยๆ หมดไป
เกษตรกรรมโดนแทนที่ด้วยโลกใหม่ที่เป็นโลกของเครื่องจักร ทำให้พื้นที่ที่เคยเป็นพื้นที่สีเขียวทั้งหมดแปรสภาพเป็นทะเลทรายแห้งแล้งทิ้งไว้เพียงต้นไม้ต้นเดียวต้นนี้

คนบาห์เรนจะแวะมาเที่ยวที่นี่ทุกปีเช่นกัน เพื่อมาตั้งแคมป์กลางทะเลทราย
ซึ่งเป็นกิจกรรมที่นิยมทำกันทุกฤดูหนาวระหว่างเดือนธันวาคม – มีนาคม ที่มีอุณหภูมิต่ำกว่า 10 องศาเซลเซียส เป็นที่เข้าใจได้โดยไม่ต้องบอกว่า คงไม่มีใครไปตั้งแคมป์กันในฤดูร้อน
ที่อาจจะร้อนถึง 48 องศาเซลเซียส คนบาห์เรนจะมาตั้งแคมป์กันตั้งแต่ตอนเย็นๆ
มีกิจกรรมรอบกองไฟและค้างคืนที่นี่ พอรุ่งเช้าต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน
อาบน้ำอาบท่า ทำกิจวัตรประจำวันส่วนตัวของแต่ละคน และพอตกเย็นก็จะรวมตัวมาตั้งแคมป์กันใหม่
… น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้มาลองแคมปิ้งกับเขาบ้าง

แต่สิ่งที่ดึงดูดเราให้มา Tree of Life กลับไม่ใช่เพราะอยากจะได้กลับมาบาห์เรนอีก
หรือเพราะอยากมาสัมผัสความพิศวงความอัศจรรย์ของต้นไม้ต้นเดียวกลางทะเลทรายต้นนี้
แต่ตั้งใจมาเพราะ Inspiration Tree of Life เป็นทั้งแรงบันดาลใจและกำลังใจในการดำรงชีวิต ไม่ว่าจะเจออุปสรรคใดๆ
เราต้องยืนหยัดฟันฝ่า และเรียนรู้ที่จะต่อสู้ แม้ในเวลาที่รู้สึกว่าเราต้องสู้ตามลำพัง
เหมือน Tree of Life ต้นไม้ต้นนี้ที่คงความเขียวโดดเด่นกลางทะเลทรายเพียง…ต้นเดียว…

Tree of Life

Address: กลางทะเลทราย 49 กิโลเมตรจากสนามบิน Manama
International Airport
Hours: ทุกวัน
How to get there: 45 – 60 นาที จากสนามบิน Manama International Airport
โดยรถยนต์เช่า

Map

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Tree of Life : ต้นไม้เดียวดายกลางทะเลทรายในบาห์เรน appeared first on a day magazine.