จากความหนักหน่วงของการเป็นนักออกแบบอิสระนับตั้งแต่วันที่ ตูน-บุญฤทธิ์ อรัญกูล ผู้ก่อตั้งและ Design Director ของ ihapstudio ตัดสินใจเก็บกระเป๋าเดินทางออกจากจังหวัดเพชรบูรณ์บ้านเกิดมาสร้างเนื้อสร้างตัวที่กรุงเทพฯ เมื่อสิบสองปีก่อน จนถึงวันที่เขาทำบริษัทนี้ขึ้นมาสิ่งแรกที่เป็นหัวใจหลักของที่นี่คือ ทุกคนต้องทำงานด้วยความสุขเพราะเชื่อในกฎของแรงดึงดูดที่ว่าถ้าเราแน่วแน่ในทิศทางของตัวเองแล้ว โลกก็จะพาคนที่คิดอะไรคล้ายๆ กันให้มาเจอกัน

I am Happy = ihapstudio

Ihapstudio คือผู้ให้บริการที่ช่วยจัดการแบรนด์ดิ้งกับบริษัทหรือองค์กรที่อยากปรับภาพลักษณ์และผลิตภัณฑ์ของตัวเองให้ทันสมัยหรือมีความเป็นสากลมากขึ้น โดยทั้งหมดใช้ความคิดสร้างสรรค์ ประสบการณ์ และมุมมองที่ตูนสั่งสมมาตลอดหลายปี จนสามารถสร้างระบบการทำงานของทีมที่มีคุณภาพขึ้นมาได้สำเร็จโดยไม่ต้องอดหลับอดนอนแบบที่ผ่านมา ซึ่งนั่นคือคำถามสำคัญของเราว่าแล้วเขาทำอย่างไร 

“ชื่อของ ihapstudio เป็นการตัดทอนมาจากคำว่า I am happy เพราะผมอยากให้เราทำงานอย่างมีความสุขไม่ต้องมีคุณภาพชีวิตที่พังๆ” เขาเริ่มต้นเล่าถึงที่มาของบริษัท

“หลังจากที่เราตะลุยทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำ ทำงานเยอะๆ หนักๆ จนร่างกายฟ้องแล้วว่าไม่ไหว ผมก็ตัดสินใจลาออกจากงานประจำและฟอร์มทีมของตัวเองเล็กๆ ขึ้นมา โดยใช้ความเชื่อมั่นและศรัทธาว่าถ้าเราเปลี่ยนตัวเอง เปลี่ยนระบบการทำงานของตัวเอง เปลี่ยนวิธีการหาลูกค้า เปลี่ยนวิธีคิดต่างๆ สุดท้ายแล้วเราจะได้ลูกค้าที่เป็นคนแบบเดียวกับเรา (เป็นส่วนใหญ่) ได้เจอคนที่มีทัศนคติใกล้เคียงกัน และการทำงานก็จะเกิดการทะเลาะเบาะแว้งกันน้อยลงไปเอง ดังนั้นการสร้างระบบที่ใกล้ตัวที่สุดคือ ผมจะไม่ยอมให้ทีมงานต้องมาเป็นแบบผมในเมื่อก่อน ถ้าถึงเวลาเลิกงานแล้วคุณต้องหยุดทำงานแล้วกลับบ้านเลย อย่าทำงานเกินเวลา คุณเก็บของแล้วไปหาความสบายใจให้ตัวเอง ไปใช้ชีวิตของตัวเองให้มากขึ้นดีกว่า”

สิ่งที่น่าสนใจต่อมาคือ เรื่องที่เราให้เขาเล่าถึงวิธีการสร้างโปรไฟล์งานของตัวเองเพื่อให้เข้าตากลุ่มลูกค้าที่อยากให้ทำงานในสไตล์แบบที่ตัวเองเป็น

“ผมเริ่มทำงานชิ้นเล็กๆ ก่อนตอนที่ยังไม่ได้ทำบริษัท โดยสมมุติมันขึ้นมาเอง เพราะในความเป็นจริงเมื่อเราไปรับงานโปรเจกต์ของลูกค้ามา แรกๆ เราจะยังไม่ได้งานดีๆ ที่เข้าทางเราหรอก ดังนั้นต้องคิดว่าถ้าเราอยากมีผลงานที่ให้เข้าตาลูกค้าอีกระดับหนึ่ง หรืองานที่เขาเห็นแล้วต้องเข้ามาคุยกับเราแน่ๆ ก็ต้องสร้างงานสไตล์นั้นขึ้นมาเองก่อน โดยผมจะเอางานที่ตัวเองทำไปลงตามเว็บไซต์อย่าง Behance หรือเว็บที่รวมงานของดีไซเนอร์ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ โดยที่เราจะสร้างผลงานให้อยู่ในระดับเดียวกับงานของดีไซเนอร์ในนั้น เพื่อที่คนมาเห็นเขาก็จะเชื่อว่าเราสามารถทำงานแบบนั้นได้ เป็นทั้งการยกระดับฝีมือตัวเอง และการเรียกราคาเพิ่มขึ้นได้ จนมีลูกค้าเข้ามาจ้างเรามากขึ้นเรื่อยๆ ผมก็สามารถเปิดเป็นบริษัทขึ้นมาได้”

แนะนำแนวทางการสร้างผลงานให้เห็นภาพได้ไหม – แน่นอนว่าพูดมาขนาดนี้เราต้องเราขอเรียนรู้วิชาสักหน่อย

“อย่างแรกผมจะเอาความเป็นเลิศของตัวเองเป็นที่ตั้ง ไม่ได้เอาตัวลูกค้าเป็นตัวตั้ง” เขาพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี 

“สมมติว่าเราจะทำโปรเจกต์ปรับแบรนด์ดิ้งในร้านขายหมูปิ้งสักเจ้า ผมก็จะไปหาข้อมูลว่ามีงานไหนที่เอามาใช้เทียบเคียงกับความเป็นหมูปิ้งได้และยกระดับหมูปิ้งขึ้นไปได้บ้าง ก็ดูตัวอย่างแบรนด์แฮมเบอร์เกอร์ของต่างประเทศ แบรนด์ร้านสเต๊กของต่างประเทศ เป็นต้น ซึ่งบางอย่างเราก็ทำแบบนี้ได้ ก็คิดว่าจะทำม็อกอัปอย่างไร ภาพรวมเป็นอย่างไร แล้วก็มาจัดการกับเรื่องงานภาพ งานผลิตภัณฑ์ต่างๆ ซึ่งตอนนี้มีเว็บไซต์ทำม็อกอัปที่สะดวกสบายกว่าสมัยก่อนมาก บางครั้งเราต้องลงทุนซื้อโปรดักต์ดีๆ เพื่อเอามาสร้างเป็นม็อกอัปของตัวเองขึ้นมา จากนั้นก็นำผลงานไปลงที่เว็บไซต์ต่างประเทศ พอเราลงงานบ่อยๆ ก็จะมีลูกค้าทั้งไทยและต่างชาติมาจ้างเรามากขึ้น ทุกวันนี้เราก็ยังทำแบบนี้อยู่”

แม้จะเริ่มมีชื่อเสียงและได้ความไว้วางใจอยู่แล้ว แต่การเอาผลงานไปใส่ไว้ตามเว็บไซต์ออกแบบต่างๆ ก็ยังเป็นสิ่งจำเป็นเพราะเขาให้เหตุผลว่าตัวงานจะช่วยให้การพูดคุยกับลูกค้ายากๆ ง่ายขึ้นด้วย

“หลายๆ ครั้ง ด้วยความที่เราไม่ใช่สตูดิโอที่โด่งดังมาก ต่อให้เราแนะนำของที่ดีให้เขา ถ้าเราไม่ได้มีอะไรที่เป็นเครื่องการันตีของเรา บางครั้งลูกค้าก็จะไม่เชื่อเรา และจะทำให้งานที่ควรจะออกมาดีระดับคว้ากล่องกลับมาได้ก็ไม่ได้ ดังนั้นจึงต้องมีสิ่งเหล่านี้เอาไว้ใช้เวลาเราอยากได้บัฟ (Buff) เพิ่มเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือกับลูกค้า เพราะบางครั้งลูกค้าก็จะไม่เห็นภาพว่าแบรนด์ของเขาจะดูอินเตอร์ขึ้นได้อย่างไร เราก็จะมีผลงานคล้ายๆ กันเปิดให้เขาดู” 

ผลงานล่าสุดที่เขายกระดับแบรนด์ดูมีความเป็นสากลคือ ทำแบรนดิ้งโรงน้ำแข็งสยามพาณิชย์ ที่เปลี่ยนภาพขององค์กรให้มีความเป็นสากลได้

“เดิมทีโลโก้ของโรงงานนี้จะมีความไทยๆ บ้านๆ ซึ่งเราสามารถปรับให้มีความเป็นสากลได้ ผมก็ลองปรับโลโก้ที่แต่เดิมเป็นรูปครอบครัวของเพนกวินจักรพรรดิ ซึ่งผมเก็บความน่ารักของเขาตรงนี้ไว้ แล้วเทียบเคียงกับแบรนด์อินเตอร์ว่าเขาใช้แนวทางอย่างไร ซึ่งแนวทางของแบรนด์โรงน้ำแข็งสยามพาณิชย์จำเป็นต้องให้ความมินิมัล เพราะเราอยากให้มีความน้อยแต่มาก มีความเฉียบ เนี้ยบ แต่บางแบรนด์ก็สามารถเยอะแบบตะโกนได้ โดยใช้อาร์ตไดเรกชันแบบยุคใหม่เข้าไปช่วยปรับ”

ความมินิมัลไม่ใช่ทุกสิ่งที่ทำให้ดูอินเตอร์ใช่ไหม – เราถามย้ำ 

“ใช่! รกแล้วเท่ก็สามารถทำได้” เขาตอบอย่างหนักแน่น

The Power of Creativity

พูดเรื่องที่มาที่ไปของ ihapstudio ต่อมาคือการเจาะเข้าไปให้รู้ถึงวิธีคิดและการสร้างไอเดียใหม่ๆ ที่เราอยากรู้ที่สุด 

“ดูละครช่องฟรีทีวีเยอะๆ ครับ” เขาตอบ 

เราถามเขาอีกรอบเพราะกลัวจะฟังผิด ละครช่องฟรีทีวีแน่ๆ ใช่ไหม ไม่ใช่ซีรีส์ในสตรีมมิงต่างประเทศแน่นะ – เขาพยักหน้า

“ผมบอกทีมเสมอว่าถ้าเราอยากเป็นนักออกแบบที่สามารถสร้างสรรค์งานที่หลากหลายได้ เราต้องสวมบทเป็นคนคนนั้นหรือแบรนด์ๆ นั้นให้ได้ ผมเป็นคนที่ชอบดูละครช่องฟรีทีวีมาก ซึ่งนักออกแบบคนอื่นคงไม่ดูอะไรแบบนี้ เขาคงไปดูอะไรที่เท่ๆ คูลๆ ฉลาดๆ กัน (หัวเราะ) แต่ลองคิดดูว่าถ้าเราไม่เสพงานแมสๆ เกิดมีลูกค้าบ้านๆ มาปรึกษาแล้วเราจะเข้าใจเขาได้อย่างไร ซึ่งจริตแบบละครไทยนั้นสามารถเอามาใช้ในงานออกแบบได้เหมือนกัน”

ยังไงนะ – เราเอามือเกาหัวเพราะสงสัยกันเลย 

“มันเป็นความสามารถของนักออกแบบที่ใครก็สามารถทำได้ เพราะมันคือหลักการของการออกแบบที่แปลงสิ่งที่เป็นนามธรรมให้เป็นรูปธรรม ยกตัวอย่างแบรนด์ Muji ก็ได้ สิ่งที่เป็นนามธรรมของเขาคือความน้อย ธรรมดา ไม่มีอะไร พอถ่ายทอดออกมาเป็นภาพก็คือ คนที่อยู่ในพื้นที่โล่งๆ มีตัวหนังสือธรรมดาปรากฏขึ้นมา แต่ถ้าเป็นแบรนด์อย่าง Marimekko ก็จะมีความเป็นลายๆ ดิบๆ มีความไม่เนี้ยบผสมอยู่ ซึ่งกลายเป็นจริตหรือคำนิยามให้แบรนด์ได้”

จริตตรงกลางคืออะไร – เราให้เขาช่วยอธิบายเพิ่ม

“บางแบรนด์ต้องการการตะโกน บางแบรนด์ก็ต้องการเรื่องความยั่งยืน ดังนั้นแต่ละคนจะมีความต้องการไม่เหมือนกัน ดังนั้นสิ่งที่อยู่ตรงกลางของแต่ละแบรนด์คือการที่การออกแบบนั้นกลับมาสู่ความเป็นธรรมชาติที่แท้จริงของแบรนด์นั้น เช่น ถ้าเป็นแบรนด์เสื้อผ้ากีฬา ธรรมชาติของตัวมันจะต้องเป็นแบรนด์ที่ให้ความรู้สึกตื่นตัว รวดเร็ว แข็งแรง ถ้าเอาไปอิงกับเทรนด์ที่น้อยแต่มาก ใช้เส้นหนึ่งเส้นเล่าเรื่องแบรนด์ ก็อาจจะไม่ตอบโจทย์ความรู้สึกนี้ เมื่อเทรนด์มินิมัลหมดไป แบรนด์นี้อาจจะเป็นอะไรก็ไม่รู้ ดังนั้นธรรมชาติของแบรนด์คุณเป็นอย่างไรคุณก็ยึดสิ่งนั้นไว้”  

การสร้างสรรค์งานศิลปะไม่เคยมีทางลัด ต้องอาศัยการฝึกฝนเรียนรู้ ดังนั้นเราจึงให้เขาช่วยแนะนำวิธีคิดในการตามหาไอเดียใหม่ๆ เป็นวิทยาทาน 

“การเสพงานออกแบบจากพินเทอเรสต์ กูเกิล หรือเว็บออกแบบดีไซน์ต่างประเทศก็เป็นสิ่งที่ทำได้ เช่น ถ้าผมต้องออกแบบตัวเลข 1 การทำความรู้จักเลข 1 ได้เร็วที่สุดคือการเข้ากูเกิ้ลหรือไม่ก็พินเทอเรสต์ ผมจะพิมพ์หาเลยว่า Logo Number 1 ภาพเลข 1 ก็จะขึ้นมาเต็มไปหมด ซึ่งเราจะเห็นว่าตอนนี้เลข 1 ในโลกนี้มีแบบไหนบ้าง พอเรารู้แล้วก็หาความเป็นไปได้ว่าจะทำให้งานออกแบบเรามีความแตกต่างได้อย่างไร เราเสพเว็บออกแบบเพื่อทำให้งานออกมาไม่เหมือน และเสพเพื่อหยิบอะไรบางอย่างเอามาใช้ ส่วนสิ่งที่ทำให้งานมีเอกลักษณ์คือรสนิยมหรือความเป็นธรรมชาติของแบรนด์ที่เราจะออกแบบให้”

“ส่วนต่อมาคือเรื่องการใช้ชีวิตประจำวัน พาตัวเองออกไปเดินดูนกชมไม้บ้าง ดูบ้านคน ดูสิ่งที่อยู่ระแวกแถวบ้านเรา เวลาผมเดินผ่านป้ายร้านค้าแถวบ้าน ผมก็จะคิดไปด้วยว่าเราน่าจะออกแบบให้เป็นแบบนั้นแบบนี้”

เมื่อพูดถึงตรงนี้เรานึกขึ้นได้จึงบอกเขาว่าระหว่างเดินทางมาที่สตูดิโอนี้ ได้ผ่านร้านอาหารใกล้ๆ และป้ายร้านค้านั้นเขียนคำตัวโตๆ ว่า ‘แซ่บสะท้าน เผ็ดเด้าลิ้น’ จนต้องหันมองอีกรอบ ซึ่งเขาก็บอกว่าคำนี้ก็เอามาใช้เป็นวัตถุดิบในการคิดงานได้เหมือนกัน

“ไอเดียดีๆ มักจะอยู่นอกกูเกิลจริงๆ นะ ป้ายที่บอกมานั้นบางทีเราก็หยิบอะไรบางอย่างมาใส่ไว้ในงานแพ็กเกจจิ้งก็ได้ เพราะบางงานเขาก็อยากได้ความขบขันแบบไทยๆ ก็มี หรืออย่างในหนังสือ Very Thai: Everyday Popular Culture ที่เป็นงานรวมรูปถ่ายวัฒนธรรมของบ้านเราในสายตาคนต่างชาติ ก็ทำออกมาเก๋ได้ ดังนั้นการไปเดินตลาดแถวบ้านที่ไม่จำเป็นต้องเป็นตลาดที่ออกแบบสวยงามก็มีวัตถุดิบให้เราหยิบมาใช้ได้เสมอ และดูแปลกหูแปลกตาด้วย อย่างคำว่าแซ่บสะท้าน เผ็ดเด้าลิ้น คิดดีๆ สามารถทำให้ออกมาโคตรเท่ได้ด้วยนะ (หัวเราะ)”

“ส่วนตัวคิดว่าผมเป็นคนที่เชื่อมโยงทุกอย่างได้ดี (หัวเราะ) คือเราพยายามคิดทุกอย่างให้เป็นภาพให้ได้จนกลายเป็นอัตโนมัติ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เราดูละครฟรีทีวีแล้วเห็นโฆษณาขายน้ำปลาร้า สิ่งนั้นอาจจะเชื่อมโยงกับเข้าการออกแบบขวดไวน์ที่เรากำลังทำอยู่ก็ได้ หรือเดินออกไปหน้าบ้านเห็นก้อนหินที่มีรอยแตกเราก็อาจจะนึกถึงเรื่องการออกแบบให้แบรนด์ร้านขนมปังก็ได้ นี่คือการฝึกฝนและขัดเกลาของผมมาตั้งแต่เริ่มทำอาชีพนักออกแบบ”

ออกแบบความฝันและทำให้เป็นจริง

ทุกคนต่างมีความฝันแม้ว่ามันจะค่อยๆ ถูกบดขยี้ด้วยเส้นทางของชีวิตที่ไม่เคยราบรื่น ฝันของตูนเองไม่ต่างกับใครอีกหลายคนที่อยากประสบความสำเร็จได้ขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีนักออกแบบใหญ่ๆ และรับรางวัลอะไรสักอย่าง แต่วันนี้ความฝันของเขากะทัดรัดลงแต่แข็งแรงขึ้นจนเข้าใกล้ความจริงเรื่อยๆ แล้ว

“ตอนนี้ฝันในวันนั้นไม่อยู่แล้วครับ แต่เป็นสิ่งที่เราอยากทำงานดีๆ ออกมาให้กับลูกค้ามากกว่า โดยที่เราและลูกค้าต่างก็มีความสุขที่ได้ทำงานด้วยกัน และถ้างานนั้นได้รางวัลกลับมาด้วยก็เป็นเรื่องที่ดี ความฝันยังเป็นแรงขับเคลื่อนให้ผมได้อยู่เหมือนเดิม เพียงแค่ฝันในตอนนี้ไม่ได้หวือหวาแบบเมื่อก่อน ฝันของผมถูกปรับจูนให้เข้ากับบุคลิกและวัยของผมเสียมากกว่า ดังนั้นอีกหมุดหมายที่ผมอยากทำคือการแบ่งปันความรู้ให้กับคนอื่นๆ ดังนั้นผมก็มักจะขอเข้าไปบรรยายให้กับบริษัทหรือที่ปรึกษาธุรกิจที่รู้จัก รวมถึงหน่วยงานภาครัฐและเอกชนที่ต้องการความรู้เรื่องการดีไซน์ การสร้างแบรนด์ ซึ่งหลายๆ ครั้งผมก็จะขอไปบรรยายฟรีๆ เลย ขอแค่ให้เขามีเวลาให้ เพราะผมเป็นคนที่ไม่ได้เรียนมาทางสายนักออกแบบโดยตรง ดังนั้นจึงรู้ว่าเส้นทางของการเป็นนักออกแบบนั้นยาก”

อย่างไรก็ตามใช่ว่าความฝันในวัยเยาว์ของเขานั้นจะหดหายไปเสียหมด เพราะล่าสุด ihapstudio ก็ถูกคัดเลือกจากกรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ (DITP) ให้เป็นหนึ่งใน 60 แบรนด์ ของนักออกแบบไทยรุ่นใหม่ในโครงการส่งเสริมนักออกแบบไทยสู่ตลาดโลก ปี 2566 หรือ Designers’ Room / Talent Thai & Creative Studio Promotion 2023 ซึ่งมีแนวคิดในการส่งเสริมนักออกแบบไทยรุ่นใหม่ที่มีศักยภาพให้สามารถพัฒนาธุรกิจและปรับตัวเพื่อตอบสนองกับความต้องการของตลาดต่างประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดย ihapstudio อยู่ในหมวดของนักออกแบบกลุ่มธุรกิจบริการออกแบบ Creative Studio

“การได้คัดเลือกเข้าร่วมโครงการนี้ช่วยให้สิ่งที่ผมอยากทำมีพลังเพิ่มขึ้น เพราะผมเป็นแค่เด็กบ้านนอกคนหนึ่งที่เดินทางเข้ามากรุงเทพฯ เรียนหนังสือก็ไม่จบ เริ่มงานด้วยการเป็นเด็กเสิร์ฟร้านส้มตำ ได้เงินเดือน 800 บาท ต่อมาก็ไปทำงาน AE ขายรูปในสตูดิโอถ่ายรูปที่สยามสแควร์ แล้วก็ฝึกฝนตัวเอง หัดเรียนรู้โปรแกรมวาดภาพและแต่งภาพ แล้วก็ค่อยๆ ผลักดันตัวเองขึ้นมาเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ ได้ทำงานในเอเจนซีโฆษณา ดังนั้นผมอยากเอาประสบการณ์ทั้งหมดของตัวเองมาช่วยให้น้องๆ นักออกแบบได้เรียนรู้และสามารถปรับตัวเองให้เข้ากับการทำงานเพื่อให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยหรือลำบากอย่างที่เราเห็นๆ กันมาตลอด”

เมื่อเรียนรู้วิธีการคิดแบบนักออกแบบมืออาชีพมาพอหอมปากหอมคอแล้ว สุดท้ายเราจึงให้เขาฝากอะไรบางอย่างในฐานะรุ่นพี่นักออกแบบสู่รุ่นน้องที่กำลังจะออกไปโบยบินเผชิญโลก

“ผมอยากบอกว่าอย่าให้ความฝันของเราฝ่อไปตามสิ่งรอบข้างที่คอยกดดันเรา เพราะมันจะกดดันเราแน่ๆ เก็บความฝันที่มีความเป็นเด็กของตัวเองไว้แล้วใช้วิธีจัดการแบบมืออาชีพ เพื่อทำความฝันของเราให้เป็นจริงขึ้นมา” 

หวังว่าการพูดคุยครั้งนี้จะจุดประกายความฝันของหลายๆ คนให้ลุกโชน และหาหนทางให้ตัวเองได้พบเจอกับการทำงานที่ตัวเองมีความสุขได้ในอนาคต

The post ihapstudio ทีมออกแบบที่ทำงานด้วยความสุข แม้มองแค่ก้อนหินก็คิดงานออก appeared first on a day magazine.

‘ใดๆ ในโลกล้วน ไม่มีจีรังยั่งยืน
ทุกสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป’

เมื่อทุกชีวิตยังมีวันดับสูญ
ศิลปะก็ย่อมมีวันสิ้นสุดเช่นเดียวกัน

หากพูดถึงชีวิตนั้นคือธรรมชาติ ต่างต้องมีการเกิดขึ้น เติบโต โรยรา และย่อยสลายหายไปตามวัฏจักร มันก็เหมือนผลงานศิลปะชิ้นหนึ่งที่ผ่านเรื่องราวมากมายในช่วงเวลานั้นๆ เมื่อจบลงไปก็จะมีสิ่งใหม่เกิดขึ้นทดแทนไม่รู้จบ ซึ่งความหมายศิลปะสำหรับนิ่ม ผลงานอาจไม่จำเป็นต้องคงอยู่ถาวร บางทีอาจจะเป็นสิ่งที่แสดงตัวตนตามอายุไขชีวิตของสิ่งๆ นั้นให้คนตระหนักถึงและเห็นคุณค่าในช่วงเวลาหนึ่งได้เช่นกัน

วัสดุที่นิ่มอยากถ่ายทอดแนวคิดดังกล่าวคือ ‘ยางพารา’

ทำไมถึงต้องเป็นยางพารา เราลองไปถามเธอกัน

ตะโกนให้ยางพาราเป็นตัวเด่น

ก่อนจะพูดถึงยางพารา ต้องย้อนความไปถึงจุดเริ่มต้นของนิ่มสมัยเป็นนักศึกษา เธอเรียนคณะจิตรกรรมสาขาศิลปะไทย มหาวิทยาลัยศิลปากร หลายคนเมื่อได้ยิน ‘ศิลปะไทย’ อาจจะนึกถึงประวัติศาสตร์โบราณ ต้องเป็นลายกนกในวัด หรือประเพณีของบ้านเราที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนาน ความเป็นจริงแล้ว
‘ความเป็นไทย’ มันอยู่รอบๆ ตัวเรา ทั้งการใช้ชีวิต ความเป็นอยู่ หรือเครื่องแต่งกายที่ทุกคนสวมใส่ ทุกอย่างสามารถบ่งบอกความเป็นไทยได้ทั้งหมด

เธอจึงหยิบวัสดุใกล้ตัวในบ้านเกิดนั่นคือ ‘ยางพารา’ เป็นตัวแทนเล่าเรื่องชีวิต ความเป็นอยู่ และความเป็นนิ่มผ่านผลงานศิลปะของตัวเอง

“ตัวเราเองสนใจวัสดุยางพาราจากบริเวณบ้านของเรา มันเริ่มมาจากรุ่นปู่ย่าตายายเป็นชาวสวนยาง สวนผลไม้อยู่ที่จังหวัดตรัง ยายเลี้ยงครอบครัวเรามาได้เพราะสวนยาง แม่นิ่มมีเงินเรียนหนังสือเพราะสิ่งนี้ จะว่าไป ยางพาราคือรากที่หล่อเลี้ยงครอบครัวของเรา เราเอาตัวรอดมาได้จากสิ่งเหล่านี้ รวมถึงมันเป็นวัสดุที่สะท้อนถึงความเป็นไทย บ้านเกิด และวิถีชีวิตรวมอยู่ในนี้ทั้งหมด

“เวลาเราเรียนศิลปะ เราก็จะมองว่าทุกอย่างมันสามารถทำเป็นศิลปะได้หมดเลย ซึ่งยางพาราเป็นวัสดุที่มีเสน่ห์ในตัวมันเอง หลังจากเราเคยหยิบมาทดลองและค้นพบว่า ทุกส่วนของยางพาราสามารถใช้ได้หมดเลย ทั้งลำต้น ใบ ยาง หรือว่าจะเป็นของเสียจากมัน เช่น ลูกยางก็ใช้ได้ โดยผลงานส่วนใหญ่ของนิ่มจะเป็นน้ำยาง มันสามารถเป็นกาวเชื่อมต่อกัน หรือสามารถแยกออกจากกันได้ มันแปลกดีนะ เหมือนเซลล์อะไรบางอย่าง ยิ่งกว่านั้นผิวสัมผัสของมันก็มีหลายแบบด้วยนะ ละมุน หยาบและอ่อนนุ่มในวัตถุเดียว” 

แม้ว่ายางพาราจะเป็นวัสดุที่มีลูกเล่นมากมาย อย่างไรก็ตามก็เป็นความท้าทายในการทำสิ่งนี้ให้เป็นจุดเด่นไม่เหมือนใคร

“แม้ว่าตัวเราเองจะมาสายวิชวลอาร์ต (Visual Art) แต่ในเชิงธุรกิจเราต้องออกแบบให้ตอบโจทย์ลูกค้าและการใช้งาน มันก็เป็นความท้าทายอย่างหนึ่ง เพราะยางพารามีอยู่ในทุกสิ่ง เช่น รองเท้า ยางรถยนต์ หรือแม้กระทั่งเคสโทรศัพท์

“แต่ว่าตัวของมันเองไม่ได้สื่อออกมาเป็นวัตถุดิบตรงๆ คือตัวมันไม่สามารถตะโกนออกมาได้ว่า นี่คือยางพารา เพราะส่วนใหญ่มันจะเป็นส่วนประกอบการผลิตให้กับสินค้าต่างๆ แต่ไม่ได้เป็นตัวมันเอง ซึ่งนิ่มอยากให้ยางพารามันชูจุดเด่นออกมา”

ศิลปะยางพารา และการเวียนว่ายตายเกิด

สำหรับนิ่มไม่ได้มองยางพาราแค่วัสดุธรรมชาติเพียงอย่างเดียว แต่ยังตีความหมายศิลปะที่สื่อถึง
‘วัฏจักรชีวิต’ อย่างการเกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับไปผ่านตัวยางพาราที่เปลี่ยนสภาพไปตามกาลเวลา

“วัสดุที่นิ่มอยากทำ เราอยากเล่าให้มันเป็นเชิงศิลปะได้ด้วย มันเริ่มมาจากตัวเราเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ที่สักวันเราต่างต้องย่อยสลายไปจากโลกใบนี้ แต่ทำไมตัวผลิตภัณฑ์ที่เราสร้างไว้ ทำไมมันถึงยังคงอยู่ล่ะ ทั้งๆ ที่ตัวเราก็ตายไปแล้ว นิ่มคิดว่า ทุกสิ่งมันต้องมีวาระของมัน มีการเกิดขึ้นและการย่อยสลาย

“สาเหตุที่สนใจเรื่องวัฏจักรของชีวิต เพราะทุกอย่างมันมาจากธรรมชาติ ซึ่งมันจะย่อยสลายเมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับอายุของมัน หรือเราอยากจะยืดอายุกับมันนานขนาดไหน สุดท้ายก็ต้องมีจุดสิ้นสุด ซึ่งในใจนิ่มคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีเวลาของมัน มีเกิดขึ้นและก็ต้องมีดับไปของวัตถุทางกายภาพ เพราะเราคือสสารของอินทรีย์ เรารู้สึกว่าวัสดุที่เราหยิบมา มันสามารถย่อยสลายได้นะ และมันสามารถย่อยเป็นอย่างอื่นได้ด้วย”

เธอยังเล่าแนวคิดการทำผลงานเพิ่มเติมอีกว่า ตัวยางพาราก็มีเวลาย่อยสลายของมันเอง ซึ่งระหว่างทางที่มันจะแปรสภาพย่อยสลาย เราก็จะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของสียางพาราไปเรื่อยๆ ตั้งแต่จุดเริ่มต้นไปถึงจุดสิ้นสุด ยกตัวอย่างเช่น เวลาเรากรีดยางพาราออกจากต้นไม้ ตัวน้ำยางจะเหมือนน้ำนมสีขาว แล้วพอมันถูกรีดออกเป็นแผ่นก็จะมีสีขาวนวลๆ พอมันผ่านระยะเวลาไปนานๆ ก็จะเป็นสีเหลือง สีน้ำตาลอ่อน สีน้ำตาลเข้มและกลายเป็นสีดำในที่สุด

“เราจะเห็นระยะเวลาของมันว่าเป็นอย่างไร ผ่านสีและสภาพของยางพารา เราว่ามันคือเสน่ห์ มันคือผลงานที่สะท้อนถึงชีวิตหนึ่งที่เราได้เห็นไทม์ไลน์ของมันตั้งแต่เริ่มจนจบ”

แฟชั่นยางพาราบนรันเวย์

ระหว่างเล่าที่มาที่ไปของยางพาราในแง่มุมคนเรียนศิลปะ เธอใส่ทั้งความหมายและความรู้สึกในผลงานของตัวเองอย่างเต็มที่ ขณะเดียวกันเมื่อนิ่มก้าวเข้ามาสู่โลกการทำธุรกิจที่ต้องคำนึงถึงคนใช้งาน เราจะทำอย่างไรให้ศิลปะที่ตีความหมายดังกล่าวเข้าถึงคนได้มากยิ่งขึ้น เธอนั่งคิดสักพักก่อนจะตอบว่า ต้องทำให้มันเป็นเรื่องแปลกใหม่จากที่เคยเป็นอยู่บ วกกับเป็นสิ่งที่เธอสนใจนั่นคือเรื่องแฟชั่น

“ในช่วงแรกก็มีความคิดว่า จะทำอย่างไรให้ยางพารามันตะโกนออกมาให้ได้ เราอยากทำให้มันรู้สึกแปลกตาไปจากที่เคยเห็นอยู่ เราก็เลยคิดถึงแฟชั่นที่อยู่บนรันเวย์ ส่วนใหญ่มันต้องเป็นแบรนด์ระดับสูงหรือดีไซเนอร์ชื่อดังเท่านั้น 

“แต่เรารู้สึกว่า ยางพารา ภาพจำส่วนใหญ่มันไม่ค่อยมีคุณค่าเลยและราคาถูกมาก เพราะไม่มีใครอยากจะตัดต้นยางขายแล้ว มันก็เลยเป็นโจทย์ให้เราคิดต่อว่า อะไรนะที่ทำให้มันเห็นคุณค่าได้ งั้นลองเอายางพารามาทำเป็นชุดแฟชั่นดีไหม เป็นแบบกึ่งแฟชั่นให้คนเข้าถึงได้ด้วย

“ตอนนั้นคิดแค่นั้นเลยนะว่าอยากจะกบฏ ทำไมยางพาราจะทำเป็นแฟชั่นที่สูงส่งไม่ได้ ยางพาราถูกๆ เนี่ย เราก็สามารถทำเป็นแฟชั่นได้นะ เพราะเราไม่ได้ยึดติดกับวัสดุต้องอยู่ในกรอบ แต่มันสามารถเป็นอะไรก็ได้ที่มันมีโอกาสเป็นไปได้ ไปให้สุดตามที่มันจะเป็น”

แน่นอนว่าหลังจากเธอนำยางพารามาทำเป็นชุดแฟชั่นเดินแบบ รวมถึงได้ออกงานตามเทศกาลต่างๆ มากมาย เช่น เทศกาล Mango Art กับผลงานชุด Raining on The Moon หรืองานโชว์แฟชั่นในนิทรรศการต่างๆ มิหนำซ้ำยังหลายคนยังใส่ชุดแฟชั่นยางพาราไปเดินอวดโฉมในงานเทศกาลเก๋ๆ จนคนรู้จักมากมาย รวมถึงได้รับการคัดเลือกเป็นหนึ่งใน 60 แบรนด์ของโครงการส่งเสริมนักออกแบบไทยสู่ตลาดโลก ที่จัดขึ้นโดยกรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ (DITP) ด้วย

ระหว่างที่ยืนคุยพลางดูชุดยางพาราของนิ่มไปด้วย ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ลวดลายของชุดที่มีรูมากมาย มันทำกันอย่างไร เธอเลยเล่าเรื่องการผลิตชุดยางพาราพร้อมเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยให้เราฟังว่า เวลาผลิตชุดยางพาราหนึ่งตัว เธอจะมีแม่แบบขนาดใหญ่เอาไว้เทน้ำยางพารา ซึ่งมันจะถูกจับตัวเป็นแผ่น หากเราอยากทำแผ่นยางพาราให้เป็นรูหรือลวดลายต่างๆ ที่อยากได้ เขาก็จะทำแม่แบบโดยเว้นพื้นที่เป็นรูตั้งแต่แรก เพื่อไม่ให้เกิดขยะจากเศษยางพาราที่กรีดทิ้ง

“รู้ไหมว่า เราสามารถกำหนดความหนาของผ้ายางพาราได้ด้วยนะ ถ้าเท 1 ครั้งจะได้ผ้ายางพาราบางๆ ถ้าสมมติเราอยากได้หนาๆ ก็ต้องเทหลายครั้งมันก็จะหนาขึ้น ส่วนสีสันต่างๆ มาจากสีธรรมชาติ จากมังคุด ใบยางหรือบางทีก็เป็นสีอะคริลิก” นิ่มพูดพร้อมยื่นผ้ายางพาราให้เราสัมผัสถึงความหนาบางของแผ่นยางพาราด้วยมือตัวเอง

“ผลงานนิ่มชิ้นใหญ่ขนาดนี้ มีทีมงานทำกันกี่คนหรือคะ” เราถามกลับเมื่อเห็นชุดยางพาราขนาดใหญ่และมีรายละเอียดในผ้ามากมายที่แอบคิดไปไกลแล้วว่า ตอนผลิตผลงานน่าจะมีหลายมือเข้ามาช่วย แต่เธอตอบกลับมาว่า “คนเดียวค่ะ นิ่มเองทำกับมือเลย” นิ่มพูดพร้อมยิ้มเบาๆ 

ต่อโอกาสงานศิลปะ ต่อแรงบันดาลใจชุมชน

เธอชวนคุยต่อว่า การทำชุดแฟชั่นดังกล่าว ไม่เพียงนำเสนอคุณค่าของวัสดุยางพารา แต่อยากจะส่งเสริมอาชีพของชุมชนที่ทำยางพาราอีกทางหนึ่งด้วย เพราะผลงานของเธอทุกชิ้นเป็นผลผลิตของชุมชนทั้งหมด

  “การมีส่วนร่วมกับชุมชนคือ ขั้นตอนการทำน้ำยางพาราเนี่ยแหละ แรกเริ่มเราก็คุยกับชุมชนวิสาหกิจชุมชนต่างๆ ในจังหวัดหรือจังหวัดใกล้ๆ และเราก็บอกรายละเอียดให้ชุมชนว่า เราอยากได้สเป็กน้ำยางประมาณนี้ ผิวสัมผัสประมาณนี้ เขาก็จะไปทำมาให้เรา มันสั่งทำได้หมดเลย

  “ซึ่งก่อนหน้านี้ตัวชุมชนเขาก็มีความรู้สึกไม่อยากทำแล้ว แต่เราไม่ได้บังคับให้เขาทำนะ เราเอาผลงานที่เราทำไปให้เขาดูว่า ก่อนหน้านี้เราทำอะไรมาบ้าง เขาก็แบบ เฮ้ย! ยางพารามันทำได้ขนาดนี้เลยหรอ แบบนี้มันเป็นไปได้หรอ เขาก็ลองๆ ทำ ต่างคนต่างลองแลกเปลี่ยนความรู้ให้แก่กัน อย่างชุมชนก็จะช่วยเรื่องที่นิ่มอยากได้ยางพาราสเป็กแบบนี้ต้องทำอย่างไร และเราก็บอกชุมชนว่า ยางพารามันสามารถทำอะไรได้บ้าง

  “สำหรับเรา ตรงนี้มันเป็นการสร้างแรงบันดาลใจเล็กๆ ให้กับเขาได้ทำยางพาราต่อ เพราะก่อนหน้านี้เขาหยุดขายไปเพราะมันขายไม่ได้ เราก็ทำให้เห็นว่ามันก็มีคุณค่านะ พี่ทำอีกสิๆ พี่มีวัตถุดิบ เรามีไอเดีย ถ้าทำด้วยกัน มันก็ต้องไปต่อกันได้

“ความเป็นจริงทุกคนในภาคใต้ต้องรู้จักยางพาราอยู่แล้วละ แต่แค่เขาไม่รู้ตัวว่ายางพารามันทำอะไรได้อีก นอกจากหมอน รองเท้า หรือยางรถยนต์ เพราะเขาก็นึกภาพไม่ออกว่า มันจะอยู่ในงานศิลปะได้อย่างไร ซึ่งเรารู้สึกว่า สิ่งที่เราหยิบยางพารามาทำเป็นผลงาน มันก็เป็นวัตถุดิบบ้านๆ ที่เห็นได้ตามสวน แต่มันมีคุณค่าของมันเอง เราก็แค่หยิบศักยภาพและหาความเป็นไปได้ให้กับมัน เรารู้สึกว่าสิ่งที่ทำเหล่านี้ก็เป็นอิมแพ็กต์ของเราเหมือนกันที่ได้สร้าง ได้ส่งต่อ หรือช่วยอะไรให้กับชุมชนบ้างในทางหนึ่ง”

ลบภาพจำศิลปะ Pure Art จากวัสดุธรรมชาติ

หากให้เล่าว่า The Rubber PARAdoxii ทำอะไร ก็บอกได้เลยว่าเป็นแบรนด์ที่อยากผลักดัน
‘ยางพารา’ วัสดุท้องถิ่นในบ้านเกิดมาสร้างสรรค์ผลงานศิลปะให้มีคุณค่าด้วยตัวเอง รวมถึงนำเสนอความเป็นไทย ทั้งเรื่องวิถีชีวิต ชุมชน และการคำนึงถึงเรื่องสิ่งแวดล้อมในกระบวนการผลิตอย่างยั่งยืน ทั้งหมดเหล่านี้คือคำอธิบายการทำธุรกิจศิลปะของนิ่ม

และมีอีกสิ่งหนึ่งที่นิ่มอยากสื่อให้ทุกคนเข้าใจในการทำธุรกิจนี้คือ
‘ศิลปะ Pure Art ก็สร้างมูลค่าได้’

หลายคนมักจะคิดว่า การทำศิลปะวิจิตรศิลป์ (Pure Art) ไม่น่าทำเป็นธุรกิจที่สร้างมูลค่าได้ แต่ความเป็นจริงแล้วทุกอย่างคือธุรกิจทั้งหมด “มองตามความเป็นจริงทุกอย่างมันขับเคลื่อนไปได้ด้วยเงินเป็นหลัก เราจะสร้างคุณค่าหรือเม็ดเงินจากอะไร เราคิดว่ามันมาจากศิลปะได้นะ ถ้าทำให้มันมีคุณค่า”

ซึ่งศิลปะไทยในภาพจำใครหลายคนมักจะคิดถึงรูปวาดหรือรูปปั้นต่างๆ แต่คำว่าศิลปะมันมีหลากหลายรูปแบบมากกว่าสิ่งที่เห็นเหล่านั้น

“นิ่มคิดว่า ศิลปะในประเทศไทยก็จะมีรูปแบบหนึ่ง มันไม่ได้มีแค่ภาพติดฝาผนังหรืออยู่บนแคนวาสเฉยๆ จริงๆ แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นงานศิลปะได้ เดี๋ยวนี้เราจะเห็นว่าศิลปินมีหลากหลายสาขามาก ทั้งทำทั้งแสง เสียง หรือศิลปะที่รับประสาทสัมผัสแบบอื่นๆ มันหลากหลายมาก

“ของนิ่มเป็นงานศิลปะแบบกึ่ง Installation แทบจะมีน้อยมากในไทย คนอาจจะคิดว่าเป็นการจัดโชว์ Display ทั่วไป แต่มันไม่ใช่นะ มันคืองานแฟชั่นกึ่งศิลปะ ต่อไปมันอาจจะเปลี่ยนหน้าตาเป็นอย่างอื่นก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟชั่น แต่เป็นอะไรก็ได้ตามศักยภาพของวัสดุ ซึ่งเราไม่ได้ยึดติดวัสดุสิ่งนั้นต้องเป็นได้แค่นี้ มันขึ้นอยู่กับบริบทที่เปลี่ยนไป”

ความหวังเล็กๆ อยากเป็นจุดตั้งต้นและต่อยอดให้ผู้อื่น

ในมุมศิลปินผู้รังสรรค์ผลงานศิลปะยางพารา คุณอยากจะให้คนเสพผลงานรู้สึกหรือตระหนักถึงอะไร

“ต้องย้อนกลับไปตั้งแต่แรกด้วยแนวคิด ‘ทุกสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป’ ไม่มีสิ่งไหนอยู่ไปได้ตลอด เรารู้สึกว่า ทุกสิ่งมันย่อยสลายได้และสามารถหายไปจากโลกใบนี้ได้เช่นเดียวกัน ไม่ว่ามันจะเป็นงานระดับโลกก็ตาม 

“เรารู้สึกว่า มันไม่มีอะไรคงอยู่ เพราะถ้ามนุษย์ไม่สามารถอยู่ในโลกใบนี้ตลอดไป ศิลปะของเขาก็อาจจะเป็นขยะชิ้นหนึ่งก็ได้ในโลกใบนี้ที่อาจจะไม่มีคนดูแล้ว เราอาจคิดแปลกๆ หน่อย เรามองว่า คุณค่าของมันจะอยู่ในรูปแบบไหน มันอยู่ที่คนจะมอง หรือถ้าย่อยสลายไป งานศิลปะมันจะไม่มีคุณค่าเลยหรอ หรืองานของคุณ ถ้ามันยังคงอยู่ มันจะมีคุณค่าจริงๆ เหรอตามกาลเวลา ทุกอย่างไม่แน่นอนทั้งนั้น ซึ่งสำหรับเราคุณค่าของศิลปะมันคือช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่ เห็นการเปลี่ยนแปลงและจบไปตามอายุไขของมัน”

และหนึ่งในคุณค่างานศิลปะที่นิ่มแอบซ่อนเมสเซจในผลงานนี้ นั่นคือศิลปะช่วยขับเคลื่อนได้ทุกสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการตระหนักถึงคุณค่าวัสดุใกล้ตัว ชุมชน วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อม รวมถึงเป็นแรงบันดาลใจให้คนอยากต่อยอดงานศิลปะหลากหลายมากยิ่งขึ้น

“เราคิดว่าศิลปะช่วยขับเคลื่อนได้ทุกสิ่งเลย นี่ไม่ได้พูดอวยนะ (หัวเราะ) เรารู้สึกว่า ศิลปะมันขับเคลื่อนความคิดสร้างสรรค์ทุกอย่าง ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นใหม่ทั้งหมด มันสามารถขับเคลื่อนทุกอย่างไปได้ อย่างน้อยคือการสร้างแรงบันดาลใจและการต่อยอดให้คนอื่น

“คือสิ่งที่เราทำ เราก็ไม่ได้ทำคนแรกหรอก ถูกไหม มันก้ต้องมีคนที่ให้แรงบันดาลใจเรามา หรือเห็นสิ่งอื่นๆ มาต่อยอดไปเรื่อยๆ และก็แตกแขนงออกไป เราก็อยากให้ผลงานเราเป็นทั้งจุดตั้งต้นและจุดต่อยอดให้ใครก็ได้เช่นกัน”

ภาพ: สันติพงษ์ จูเจริญ

The post The Rubber PARAdoxii งานศิลปะจากยางพารา ชูวัสดุบ้านเกิดให้เป็นตัวจริงมากกว่าตัวประกอบ appeared first on a day magazine.

‘Perfection in Imperfection‘ หรือข้อบกพร่องล้วนงดงาม คือคอนเซ็ปต์หลักของ PLUSHIE สตูดิโอออกแบบคาแรกเตอร์น้องใหม่ที่อยากให้ทุกคนกลับมารักความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเองอีกครั้ง ของ นิว-ณัชชา ศิริขวัญชัย นักออกแบบ UX/UI ฟูลไทม์ ที่แบ่งเวลามาทำงานออกแบบคาแรกเตอร์พาร์ตไทม์ เพราะอยากให้น้องสัตว์ต่างๆ ที่ตัวเองขีดเขียนมีชีวิตจริงเหมือนอย่างที่เธอเคยมีตุ๊กตาอยู่เป็นเพื่อน 

จุดเด่นที่ทำให้คาแรกเตอร์ของนิวไม่เหมือนใคร คือการดึงความพิการประเภทต่างๆ มาร่วมออกแบบให้ดูน่ารักสดใส พร้อมเรื่องราวแสนซนของน้องแต่ละตัวจนทำให้เราอดอมยิ้มไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็น น้องหมาพิการทางสายตา นกฮูกแสนรู้กับความพิการทางการได้ยิน เจ้าเหมียวอวกาศแสนเศร้า และลูกเจี๊ยบขี้โรคสุดซ่า

ในวันที่เหนื่อยล้ากับการตามหาความสมบูรณ์แบบในชีวิต นิวไม่หยุดให้คาแรกเตอร์เหล่านี้จบแค่เพียงตัวการ์ตูน 2D เท่านั้น แต่ยังให้พวกเขาออกมาผจญภัยบนโลกภายนอกในรูปแบบอาร์ตทอย และตั้งใจให้คาแรกเตอร์เหล่านี้เติบโตไปพร้อมๆ กับทุกคนด้วย

ในวันที่ตลาดอาร์ตทอยในไทยเริ่มคึกคัก ตามเราไปรู้จักสตูดิโอออกแบบน้องใหม่ที่น่าจับตามอง พร้อมเรื่องราวก่อนที่แก๊งขนปุยจะประสบบาดแผลทั้งทางกายและจิตใจไปพร้อมกัน

คาแรกเตอร์ที่เป็นเพื่อนเหมือนตุ๊กตา

“เรารู้สึกว่าเราทำคาแรกเตอร์เพื่อมาเป็นเพื่อนเราเหมือนตุ๊กตา”

หากใครที่เป็นลูกคนเดียวอาจเข้าใจความเหงาจากการไม่มีพี่น้องเช่นเดียวกับนิว ช่วงเวลาเด็กเธอมีตุ๊กตาสัตว์ขนนุ่มนิ่มเป็นเพื่อน และใช้เวลาไปกับการวาดภาพโดยมีการ์ตูนโดราเอม่อน เฮลโล คิตตี้ และมาริโอ้มาเป็นต้นแบบลายเส้น

“เราชอบวาดการ์ตูนมากตั้งแต่อนุบาล แล้วทุกคนก็ชอบชมว่ารูปสวยจัง แต่ไม่เคยคิดว่าคาแรกเตอร์นั้นมันจะมันจะมีเอกลักษณ์หรือเปล่า ไม่ได้คิดว่านักวาดคาแรกเตอร์จะเป็นอาชีพได้จริงๆ เราแค่รู้สึกว่าเราชอบในสิ่งที่เราวาด แล้วก็ทำมันต่อไปเรื่อยๆ เราไม่เคยหยุดวาดรูปเลย ตั้งแต่ตอนเด็กจนถึงตอนโต แต่ประมาณ ม.5-ม.6 เราแค่คิดว่าเราชอบเล่น The Sims เราเลยไปเรียนสถาปัตย์ จุฬาฯ ”

“จุดเปลี่ยนคือคุยกับอาจารย์ ป.โท ว่าเราอยากทำแบรนด์บางอย่างเพื่อที่เราจะได้เอารายได้นั้นไปช่วยสัตว์พิการหรือว่าสัตว์ที่เจ็บป่วย ถ้าเกิดเราทำในสิ่งที่เราชอบแล้วมันก็เป็นประโยชน์ด้วยมันก็น่าจะดี

“เราออกแบบเป็นเซ็ตแรกก่อน ตอนนั้นโชคดีที่ได้มีโอกาสไปโชว์ที่ TCDC Open Space เสียงตอบรับก็ดี เลยเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิด PLUSHIE ขึ้นมา 

“จากนั้นเราอยากทำให้น้องน่ารักขึ้น เลยมาลอง re-design ใหม่ จนกระทั่งกรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ (DITP) เปิดโครงการส่งเสริมนักออกแบบไทยสู่ตลาดโลก ขึ้นมา เราถึงออกแบบมาเป็นอาร์ตทอยคอนเซ็ปต์ ‘Perfection in Imperfection’  

“ตอนนั้นที่ตัดสินใจเข้าร่วมโครงการ เราแค่คิดว่าถ้าเราทำอย่างน้อยเราก็เดินไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว แต่เราไม่ทำอะไรเลยเราก็ไม่มีวันเดินต่อ เลยเอาชนะใจตัวเองแล้วลองทำดู บางทีเราเป็นประเภทคิดแล้วไม่ทำสักที เช่น ส่งข้อความไปแล้วลบ หรือคิดว่าจะทำสิ่งนี้แต่ไม่ทำดีกว่า แล้วก็นั่งคิดวนไปวนมา จนมาปลดล็อกตัวเองได้ว่าคิดแล้วก็ต้องทำเลยดีกว่า”

Perfect Imperfection

“ทุกคนมีความสมบูรณ์แบบ” คอนเซ็ปต์หลักที่นิวตั้งใจจะสื่อสารไปถึงทุกคนที่ยังขาดความเชื่อมั่นเหมือนกับเธอก่อนหน้านี้ 

“ปัจจุบันสุขภาพจิตเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้สึกว่าสำคัญ เราเองก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้เพอร์เฟกต์ ถ้าพูดง่ายๆ คือเราเป็นไบโพลาร์ เป็นซึมเศร้า เรารู้สึกว่าทำไมเราทำไม่ได้เหมือนกับคนอื่น มีความเปรียบเทียบตัวเองตลอดเวลา ซึ่งเราอินกับมันมากและเราก็อยากให้คนที่เป็นแบบนี้รู้ว่าจริงๆ ชีวิตคุณไม่ได้มีแต่ด้านมืด เราเลยพยายามคิดคอนเซ็ปต์ Imperfection ขึ้นมา 

“งานเราคือส่วนผสมของคนที่ชอบสัตว์และชอบจิตวิทยา น้องเลยเกิดขึ้นมาเพื่อสื่อให้เห็นว่าทุกคนมีความสมบูรณ์แบบนะ แล้วแตกออกมาเป็นเรื่องราวของน้องแต่ละคน เราพยายามทำให้ครบทุกอย่าง 

“ตอนแรกเราก็คิดว่าจะทำยังไงให้ความพิการนั้นไม่ใช่ความพิการที่น่าเศร้า แต่เป็นความพิการที่ดึงจุดเด่นทำให้เขาน่ารัก เราถึงกับมานั่งทำตารางเลยนะว่าถ้าเขาไม่เพอร์เฟกต์สักนิด เขาจะไม่เพอร์เฟกต์ในด้านไหน 

“เช่น น้องไก่ เรารู้สึกว่าน้องไก่มีปีกเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้เขาดูแล้วเป็นไก่ ถ้าเกิดว่าทำให้ปีกไม่สมบูรณ์ละ เขาจะยังเป็นไก่อยู่ไหม หรือน้องเป็นตัวแทนของสัตว์ที่เจ็บป่วยอย่างโรคเรื้อน เราจะทำยังไงให้รอยเรื้อนนั้นมันน่ารัก เช่น ทำเป็นรูปหัวใจหรือเปล่า ตาต้องเปิดองศาประมาณไหน เพื่อให้ดูน่ารักไม่น่ากลัว เพราะพอวิชวลมันออกมา คนที่มองเข้ามาต้องรีเลตกับคนด้วย เราต้องทำให้น่ารักในความที่เขาไม่สมบูรณ์แบบ”

“ถ้าเราไม่โดนจำกัดที่โจทย์คาแรกเตอร์เรามักจะคิดแนว Perfection in Imperfection หรือความหลากหลายในสังคม สิ่งที่เราพยายามจะ raise คือประเด็นสังคมจากด้านลบให้เป็นด้านบวก เราไม่อยากให้คนรู้สึกว่ามันเป็นขาว-ดำ แต่อยากให้มันเป็นเทากึ่งไปทางขาวด้วยซ้ำ”

“พอได้มาทำอันนี้มันเหมือนปลดล็อกตัวเองมันทำให้ฝังไปในความคิดว่าจริงๆ แล้ว ทุกคนมันมีความเพอร์เฟกต์ทั้งนั้นแหละ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองความเพอร์เฟกต์นั้นยังไงเท่านั้นเอง”

คาแรกเตอร์ในซีรีส์นี้จึงประกอบไปด้วยแก๊งสัตว์ขนปุยที่มาเป็นตัวแทนความเจ็บป่วยทางด้านต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น Gifted Owl ตัวแทนความเจ็บป่วยทางการได้ยิน Recover Puppy ตัวแทนความเจ็บป่วยทางการมองเห็น Pirate Chick ตัวแทนความเจ็บป่วยทางกาย และ Space-AI Cat ตัวแทนความเจ็บป่วยทางจิตใจ

เรื่องราวของแก๊งขนปุย

โปรเจกต์นี้เธอทำหน้าที่เหมือน Project Manager ที่คอยดูแลกับเพื่อนๆ ทุกขั้นตอน เพื่อให้เหล่าแก๊งขนปุยส่งตรงไปถึงมือทุกคน นับตั้งแต่การออกแบบ ก่อนส่งไปให้ทีมปั้น 3D สุดเนี้ยบ จากนั้นเป็นขั้นตอนส่งช่างหล่อเรซิ่นและทำสี สุดท้ายคือขั้นตอนแพ็กเกจจิ้ง ที่สำคัญคือการวางไทม์ไลน์ให้ทุกอย่างประสานกันพอดี

ที่ขาดไม่ได้คือเพื่อนที่คอยช่วยแต่งเติมเรื่องราวเบื้องหลังสนุกๆ ของเหล่าคาแรกเตอร์

“โปรเจกต์นี้จะบอกว่าเราโชคดีมากเลย มันเกิดจากเรากับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ที่เรียนด้วยกันตอน ป.โท เพื่อนชอบคาแรกเตอร์มาก เป็นกะเทยตุ้งติ้ง น่ารักๆ เพื่อนก็จะเสริมความเป็นกะเทยให้กับงานเรา 

“ตอนแรกเราจะดูเป็นนักคิด จริงจังมาก เพื่อนบอก ทำไมแกไม่ให้น้องเป็นลูกสาวของช่างทำอะไหล่ยนต์ หรือทำไมแกไม่ให้น้องไปอยู่ในตลาด บางทีเติมตัวเองเราก็ไม่เห็นว่าเรื่องราวมันได้หรือยัง เพื่อนมาเห็นก็จะบอกว่าทำไมแกไม่ไปให้มันบียอนด์กว่านั้นล่ะ”

“บางทีเรารู้สึกว่าการทำงานแบบนี้ทำคนเดียวไม่ได้ ต้องทำกับเพื่อน เพราะถ้าทำอะไรที่มันยิ่งใหญ่ ทำคนเดียวจะเหงา”

อย่างไรก็ตามด้วยข้อจำกัดทางวัสดุเรซิ่นที่ยังไม่เหมาะสำหรับเด็ก ประกอบกับเรื่องราวทางจิตวิทยาที่ต้องใช้ประสบการณ์ชีวิตทำความเข้าใจ นิวจึงวางกลุ่มเป้าหมายไปที่เด็กอายุ 18 ไปจนถึงผู้สูงอายุ ที่เชื่อมโยงกับเรื่องราวความไม่สมบูรณ์แบบได้ง่ายกว่า

“แบรนด์เราคือการไม่ได้เป็นของที่ Abstract ถึงขั้นเข้าใจยาก เพราะเราอยากให้ทุกคนเข้าใจมันได้ด้วยตัวเขาเอง จากการสื่อสารผ่านเรื่องราวหรือภาพลักษณ์ที่เขาจะจินตนาการได้”

“เราตั้งชื่อ Plushie ให้เป็นคำกลางๆ แต่ก็ทำให้เรารู้สึกถึงความ Fluffy ความน่ารัก เรารู้สึกว่าอยากทำให้แก๊งนี้เติบโตไปเรื่อยๆ เพื่อเพิ่มความหลากหลาย โดยมีแก่นหลักคือ Perfection in Imperfection ในอนาคตอาจจะงอกเป็นตัวอื่นๆ ต่อไป เป็นความสนุกของคาแรกเตอร์ เราสามารถดีไซน์อะไรที่คิดในหัวแล้วออกมาเป็นอะไรก็ได้ จะมีผมแบบนี้ แมสก์แบบนี้ เสื้อแบบนี้ แล้วก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ มันแล้วแต่คอนเซ็ปต์”

อาร์ตทอยศิลปะจับต้องได้

อาร์ตทอยอาจเป็นผลงานที่มีคนชื่นชอบเฉพาะกลุ่ม บางครั้งอาจถูกจัดวางไว้ในหมวดหมู่ของตกแต่ง นิวจึงอยากเอาชนะใจคนกลุ่มนี้ด้วยเรื่องราวที่เชื่อมโยงกับชีวิตและจิตใจทางใดทางหนึ่ง

“เรารู้สึกว่าเราคงเปลี่ยนคนที่เขาไม่อินไม่ได้ แต่สิ่งที่จะทำให้เราเอาชนะใจเขาได้มันน่าจะเป็นการที่รีเลตกับชีวิตเขาหรือเปล่า”

“ในตลาดอาร์ตทอยตอนนี้ นักออกแบบหลายๆ ท่านที่เป็นจะเน้นบริบทของไทย ทำให้คนที่เป็นชาวต่างชาติเขาอาจจะไม่เชื่อมโยงกับชีวิตเขา เช่น ทำเรื่องความเชื่อ ประเพณี แต่นิวรู้สึกว่าถ้าเราจะไปต่างประเทศเราต้องสากล เพราะเราไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่ต่างประเทศเขาจะรีเลตกับวัฒนธรรมไทยมากน้อยแค่ไหน 

“จะเห็นว่าถ้าเป็นคาแรกเตอร์ต่างประเทศที่อยู่ใน POPMART เราก็เห็นความน่ารัก ค่อนข้างเข้าถึงได้ง่ายจัง ตอนนิวส่งประกวดต่างประเทศ เขาก็จะชอบมีธีมที่ใช้ในการประกวด เช่น ความเห็นอกเห็นใจ (Compassion) หรือความยั่งยืน (Sustainability) ที่ทุกอย่างจะเป็นประเด็นสากล (Global Impact) ไปหมด 

“แต่นิวรู้สึกว่ามันแล้วแต่คนเลยว่าคุณอยากใส่ความเป็นไทยหรือความเป็นสากล การจะออกแบบอาร์ตทอยให้มีเอกลักษณ์แบบไทย อาจต้องใช้กฎ 20:80 คือคุณอาจจะใส่ความเป็นสากลสัก 80 แต่คุณจะใส่อะไรก็ได้ 20 เพื่อให้มันเป็นเอกลักษณ์ แต่ถ้ามันเต็มร้อยมันจะไม่น่าสนใจ หรืออาจจะเป็นกลุ่มที่เจาะจงมากๆ”

ปัจจุบันสิ่งที่ทำให้วงการอาร์ตทอยน่าตื่นเต้นขึ้น นิวบอกว่ามีอยู่ 2 เรื่อง คือเทคนิคการผลิตที่เริ่มใช้วัสดุใหม่ๆ เช่นการหล่อใสเรซิ่น หรือทำเป็นตุ๊กตากึ่งอาร์ตทอย เรื่องที่สองคือการมีเทคโนโลยีที่ทำให้อาร์ตทอยดูเหมือนมีชีวิตขึ้นมา

“นิวเคยแอบคิดในหัวว่าถ้าวันหนึ่งน้องไม่ได้เป็นแค่หุ่นนิ่งๆ แต่สามารถสแกนคิวอาร์โค้ดเข้าไป แล้วน้องสามารถวิ่งให้เราเห็นได้เป็นตัวๆ เลี้ยงน้องได้ในแอปฯ รู้สึกว่ามันเป็นมาผนวกรวมกันได้หมดเลยสมัยนี้ หรือถ้าใครยังใช้เทคโนโลยีไม่เป็นเขาก็ยังมีอาร์ตทอยอันเก่าที่ยังเล่นได้อีก”

คาแรกเตอร์ที่เติบโตไปพร้อมกับคุณ

ในอนาคตเราอาจได้เห็นคาแรกเตอร์ในคอลเลกชันใหม่ๆ ของ PLUSHIE Studio กับสัตว์ที่คนไม่ค่อยคุ้นเคย แต่ในระยะอันใกล้ นิวบอกว่าอยากทำเจ้าของของน้องแก๊งขนปุยแต่ละตัว อย่างน้องหมาพิการทางสายตา นกฮูกแสนรู้กับอาการออทิสติก เจ้าเหมียวอวกาศแสนเศร้า และลูกเจี๊ยบขี้โรคสุดซ่า

“เราอยากออกแบบคาแรกเตอร์คน วันหนึ่งอยากทำเจ้าของของน้องๆ ว่าจะหน้าตาเป็นยังไง เพราะว่าเบื้องหลังน้องมีเจ้าของหมดเลยนะ อย่างนกฮูก เจ้าของอยากเป็นนักร้อง หรือลูกเจี๊ยบเจ้าของเป็นแม่ค้าในตลาดแถวๆ ริมทะเล น้องแมวอวกาศเจ้าของเป็นคนทำอะไหล่รถยนต์ เพราะหมวกทำมาจากอะไหล่รถ คือเจ้าของทำให้ น้องอยากเก็บตัวเลยอยากมีหมวกกันน็อกคลุม”

“นิวคิดเป็นสเต็ปก่อน เราต้องสร้างฐานที่ไทยก่อน เราถึงจะไปต่างประเทศได้ คือนิวก็ส่งไปทั่วเลยนะ ส่งงานแฟร์ ไต้หวัน เกาหลี เขาก็ตอบรับกลับมาหมด แต่นิวไม่ได้ไป เพราะข้อจำกัดหลายๆ อย่างที่เราก็ไปไม่ได้ เช่น เรื่องเวลา เพราะนิวเรียน ป.เอก แล้วก็ทำงานประจำ แล้วก็ทำแบรนด์ด้วย บางครั้งก็ต้องจัดเวลา

“ตอนนี้เราเลยวาง Phrase แรกเป็นในประเทศ อยากให้ทุกคนจำ PLUSHIE ในเวอร์ชันอาร์ตทอยก่อน แล้วจะให้น้องทุกคนโตไปกับทุกคน สำหรับวันนี้น้องอาจจะเป็นเบบี๋ แต่โตขึ้นเราอาจจะเล่าเรื่องอื่น เช่น เรื่องความฝัน เรื่องอาชีพ ที่รู้สึกว่าน้องเติบโตไปกับทุกคนได้ อยากให้น้องชุดนี้ค่อยๆ เติบโตขึ้นไปตามปีที่เปลี่ยนไปของสตูดิโอ และก็อยากทำแอปฯ ให้น้องมีชีวิตจริงๆ

“อนาคตเราคิดว่าเราจะเปิดเป็นสายเครื่องเขียน นี่ไง อาร์ตทอยเป็นเพื่อนตอนที่คุณอยู่บ้าน เครื่องเขียนเป็นเพื่อนตอนที่คุณเรียน หรือไลฟ์สไตล์โปรดักต์ เป็นเพื่อนตอนคุณใช้ชีวิตอยู่ในชีวิตประจำวัน คอนเซ็ปต์ความเป็นเพื่อนในหลายบริบท”

ติดตาม PLUSHIE ที่ FB: https://www.facebook.com/plushie.ds และ ntchnew.wixsite.com/plushie

The post ‘Perfect Imperfection’ PLUSHIE สตูดิโอที่ออกแบบคาแรกเตอร์สัตว์พิการมาเป็นเพื่อนกับทุกคน appeared first on a day magazine.

ไผ่เล่าสตอรี่ของลูกค้าแบรนด์หนึ่งให้เราฟังอย่างออกรส เพราะมันมาจากการที่เขาค้นลึกไปถึงความเชื่อของลูกค้าเจ้าของธุรกิจ และอินกับสิ่งๆ นั้น จนสามารถสื่อสารผ่านการสร้างแบรนด์ออกมาได้ 

“อันนี้คนทำงานสนุกไงครับ ผมเล่าเป็นตุเป็นตะเหมือนผมเป็นเจ้าของแบรนด์เลย ซึ่งผมก็ฟังมาจากเจ้าของนี่แหละ แล้วเราก็ช่วยเขาในการหาว่าเขามีคุณงามความดีอะไร จะออกแบบได้เราต้องเข้าใจเขา ต้องเข้าไปอยู่ในใจเขาว่า เขากำลังขับเคลื่อนอะไรอยู่ แล้วเราคอยเป็นพันธมิตรทำในสิ่งที่เราถนัดผ่านความเป็นเขาออกมาเท่านั้นเอง ถามว่าผลงานของ Totop มีลายเซ็นมั้ย ไม่มีหรอก มันมีไม่ได้เพราะเป็นธุรกิจของเขา แต่เราใช้โปรเซสในการทำงานเพื่อสนับสนุน แล้วพอผลงานออกมา ทุกคนแฮปปี้”

Totop คือ Consulting Agency ที่เชี่ยวชาญในเรื่อง Brand and Design Solution ซึ่งมาพร้อมกับสโลแกน ‘พันธมิตรในการสื่อสารแบรนด์ผ่านงานออกแบบบนความคิดสร้างสรรค์เพื่อแก้ปัญหาและสนับสนุนธุรกิจ’ ซึ่งเราอยากพาคุณไปดูวิธีคิดและกระบวนการทำงานของเอเจนซีรุ่นใหม่แห่งนี้ พร้อมติดตามเส้นทางของ Founder หนุ่มคนนี้ตั้งแต่วันแรกที่เขาริเริ่มทำธุรกิจของตัวเอง 

การทำงานที่รัก กับการเอาสิ่งที่รักมาทำเป็นธุรกิจ

Totop เป็นเอเจนซีด้าน Brand and Design Solution ที่อยู่ในตลาดมาแล้ว 8 ปี โดยมี ไผ่-พงศ์รพี จีนาพันธุ์เป็น Founder และ Creative Director

ไผ่เรียนจบทางด้านโปรดักต์ดีไซน์จากลาดกระบัง แต่ไม่เคยทำงานสายโปรดักต์เลย เนื่องจากไปสมัครงานแล้วเขาไม่รับ 

“โชคดีเขาไม่รับ เพราะโรงงานส่วนใหญ่อยู่ต่างจังหวัด แล้วผมนึกภาพตัวเองเป็นหนุ่มโรงงานไม่ออก” ไผ่พูดติดตลก

หลังจบมา เขาไปทำงานประจำอยู่สองบริษัท ที่แรกเป็นเอเจนซีโฆษณา ทำไปสักพักไม่เวิร์ก เลยย้ายสายไปทำสายมาร์เก็ตติ้งของบริษัทเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์ ทำอยู่อีกพักหนึ่ง ก็ยังรู้สึกไม่สนุก

“พอไปทำงานประจำสักพัก รู้สึกว่าเรามีไฟ มีความฝัน เราอยากจะทำ แต่ทำแล้วบางอย่างยังไม่เห็นผลลัพธ์ชัดเจน รู้สึกว่าศักยภาพที่เรามีสามารถสนับสนุนให้วงการนี้มันดีขึ้นได้ เลยรู้สึกว่าเราต้องทำธุรกิจของตัวเองแหละ”

ไผ่จึงเริ่มทำบริษัทด้านแบรนดิ้งของตัวเองตั้งแต่อายุ 25 ในฐานะ Co-founder กับหุ้นส่วนอีกคน โดยไผ่ดูในเรื่องของแบรนด์คอมมูนิเคชัน การสื่อสาร visualize ผ่านงานออกแบบต่างๆ 

“มันเริ่มจากเรารับงานเป็นฟรีแลนซ์ แล้วพอทำคนเดียวไม่ไหวเลยต้องมีผู้ช่วย แล้วก็เริ่มขยับขยายทีม เราไม่ได้จบด้านแบรนดิ้งก็จริง แต่การจบมาสายแพ็กเกจจิ้งดีไซน์ เป็นเรื่องบรรจุภัณฑ์อยู่แล้ว มันมีเรื่องการตลาดมาร่วมด้วย เลยมีกลิ่นๆ ทางด้านนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว คือเป็นสายดีไซเนอร์ที่มีความเป็นมาร์เก็ตติ้งในตัว แล้วพอมาทำบริษัทแรกที่เป็น Consult ด้านแบรนด์นี้ ก็ทำให้ได้เรียนรู้ประสบการณ์จากตรงนั้น เลยไม่มีกรอบของทฤษฎี เราก็สำรวจหาสิ่งที่ดีที่สุดในการทำงานจนมาถึงปัจจุบัน”

แต่ไผ่บอกว่า การทำงานในสิ่งที่รัก กับการเอาสิ่งที่รักมาทำเป็นธุรกิจ ไม่เหมือนกัน

“วันแรกที่ทำธุรกิจส่วนตัวไม่ได้คิดอะไรมาก ก็แค่เอาสิ่งที่เราทำมาทำเป็นธุรกิจ แต่พอเราเอาสิ่งที่เรารักมาทำเป็นธุรกิจ มันไม่เหมือนกัน เรารักงานออกแบบ แต่พอเรามาทำธุรกิจออกแบบ มันมีปัจจัยหลายๆ อย่างที่ไม่เหมือนกับวันแรกที่เราทำงานที่รักเลย เราเคยออกแบบได้งานดีๆ ให้ลูกค้าแล้วเขาว้าว ตาเป็นประกาย เขารู้สึกว่าสิ่งที่เราทำมันไปสนับสนุนธุรกิจเขา เราเสพติดตรงนั้น หรือไปส่งงานประกวด เราได้ที่หนึ่งของเอเชีย ได้ที่หนึ่งของประเทศ เป็นเรื่องปกติ เราสนุกกับมัน แต่พอเราเอามาทำเป็นธุรกิจปุ๊ป มันมีปัจจัยหลายๆ อย่างมากกว่างานที่เรารัก มันมีเรื่องของภาษี การจะครองใจคน การจะดึงยังไงให้เด็กยุคนี้ที่เขาก็มีความเชื่อความฝันเขาอยู่กับเรา ทำยังไงให้คนเก่งๆ อยู่กับเรา ทำยังไงให้เขาทำงานมากกว่าศักยภาพที่เขาเชื่อว่าเขามี มันมีเรื่องของปัจจัยที่เราควบคุมไม่ได้ 

“ตอนแรกไม่ได้คิดว่าเป็นอุปสรรค แต่เหมือนลูกวัวไม่กลัวเสือ เราไม่รู้ว่าปัญหาข้างหน้าเป็นอะไร แล้วก็ลุยทำไป พอทำแล้ว โจทย์คือทำยังไงให้รอด ทำยังไงให้ดี”

หลังจากทำบริษัทแรกอยู่ประมาณ 4-5 ปี ไผ่ก็ออกมาตั้งบริษัทใหม่ที่ชื่อว่า Totop ในปี 2558

พันธมิตรทางธุรกิจที่อยากเติบโตไปสู่จุดสูงสุดด้วยกัน

ไผ่ออกมาตั้ง Totop ในฐานะ Chapter ที่ต่อเนื่องมาจากบริษัทเดิม เป็นเรื่องเดิม แต่มากประสบการณ์ขึ้น  

“เราเห็นความสำคัญของเรื่องแบรนดิ้ง คือถ้าเกิดเราเปลี่ยนความต้องการไปตามตลาด เราก็จะวิ่งตามตลาดกับผู้บริโภคไปที่มันเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ แล้วอะไรคือสิ่งที่เราไม่ต้องไปแข่งขันเชิงราคา เรามองว่า ถ้าวันนี้เรารู้ว่าตัวตนเรายึดมั่นในอะไร เราจะสามารถสร้างเกมที่เราเป็นคนกำหนดกติกา วันนี้ลูกค้าของเราหรือธุรกิจเขาไม่ต้องเป็นตัวเลือก แต่เขาสามารถเป็นตัวเอง แล้วค่อยๆ สร้างฐานความเชื่อขึ้นมาได้ เรื่องแบรนดิ้งเลยสำคัญ พอมาทำ Totop เราก็เลยเอาแนวคิดนี้ในการทำบริษัทตั้งแต่แรก”

เขาย้ำว่า เอาสิ่งที่รักมาเป็นกิจการไม่ง่ายอยู่แล้ว มีหลายๆ อย่างที่ควบคุมไม่ได้ การเมือง เศรษฐกิจ ถูกโกง ในช่วงเริ่มต้น Totop ก็ล้มลุกคลุกคลานตามปกติ ไม่ได้สวยหรู

“ผมมองว่า ตอนคนจะทำธุรกิจ ไม่มีใครคิดว่ามันจะเจ๊ง แต่เวลาเราทำธุรกิจจริงปุ๊ป มันมีสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ สำคัญว่า วันที่ได้กำไร วันที่ขายดี คือวันนั้นไม่ได้มีปัญหา แต่วันที่ฟ้าฝนไม่เป็นอย่างใจ วันนั้นเรายังอยากทำในสิ่งที่เราอยากทำอยู่ไหม ผมว่าจุดนั้นแหละเป็นตัวเฉือนเลยว่าแพสชันในการทำธุรกิจหรือคุณค่ากับสิ่งที่เราทำมันชัดเจนไหม ปรากฏว่าวันที่ผมเจอวิกฤต ผมยังตอบตัวเองว่า เรายังอยากทำสิ่งนี้ มันก็ทำให้ไม่ว่าจะเจออุปสรรคอะไรมันก็จะผ่านไปได้ เป็นแพสชันในแบบของ Entrepreneur”

ไผ่เล่าว่า ในช่วงเริ่มต้นของ Totop ด้วยความเป็นเด็ก ด้วยความกระหาย เขาสนุกกับการรับทุกงาน มีงานอะไรเข้ามาเป็นโอกาสก็รับหมด 

“แต่พอผ่านช่วงเลิร์นนิงเคิร์ฟ ช่วงแรกของการทำธุรกิจเราพบว่า เราไม่ได้สนุกกับการทำทุกอย่างให้รอด มันมีงานบางงานที่เรามองว่ามันมีแวลู่แล้วเราอยากทำ เพราะฉะนั้นพอเรารู้จุดยืนตัวเองปุ๊ป พาร์ตที่สองที่เราเรียนรู้คือ เราเริ่มรู้แล้วว่างานไหนเป็นงานที่เราอยากทำ เป็นงานที่จะเป็นพอร์ต ผลงานชีวิตเรา ก็ทำให้เวลาเราทำงานเหล่านั้นเราสนุกกับการทำงานมากขึ้น เมื่อคนทำงานสนุก ผลลัพธ์ก็เป็นผลลัพธ์ที่ดี ผลลัพธ์ที่ดีลูกค้าก็แฮปปี้ พอลูกค้าแฮปปี้จากไอเดียของเราปุ๊ป เขาไปทำธุรกิจ เขาก็มั่นใจ ก็ทำให้ธุรกิจของเขาเติบโต สนุก เขาพูดได้เต็มปากว่ามันเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามาจากตัวเขา ผมว่าอันนั้นต่างหากคือมาตรวัดความสำเร็จของเราและทีม 

“คือถ้าเกิดเราทำงานให้ลูกค้าดีมาก แต่ลูกค้าไม่เก็ต มันไม่ใช่เขา มันอยู่บนหิ้ง ก็ไม่มีประโยชน์ แต่ถ้าเกิดเราตั้งใจทำงาน สนุกตั้งแต่คนทำงานจนไปถึงเขาแล้วเวิร์ก สื่อสารแบรนด์เขาไปถึงมือผู้บริโภค แล้วผู้บริโภครับคุณค่าตรงนั้นได้ด้วย มันดีด้วยกันทั้งหมดเลย เราอยากทำงานที่มีความท้าทายแบบนี้”

สิ่งที่ Totop อยากสื่อสารคือ Totop เป็น Brand and Design Solution พาร์ตเนอร์ เน้นเป็นพันธมิตรในการสื่อสารแบรนด์ผ่านงานออกแบบบนความคิดสร้างสรรค์เพื่อแก้ปัญหาและสนับสนุนธุรกิจ ซึ่งไผ่บอกว่าโจทย์ของธุรกิจที่เข้ามานั้นหลากหลาย

“ถ้าเป็นธุรกิจที่เขาแก้ได้เขาไม่มาจ้างเรา แปลว่างานที่เขามาจ้างเราคืองานยากหมด ฉะนั้นทัศนคติของคนทำงานในองค์กรกับงานที่ยากเขามองยังไง เขามองเป็นเรื่องอุปสรรคหรือเขามองเป็นความท้าทาย ถ้าเกิดเราทำให้ทีมเห็นภาพว่า ถ้าเกิดมันแก้ได้มันคือความท้าทาย ทุกคนจะสนุกไปกับการแก้ปัญหานั้น แล้วสิ่งนั้นพอมันแก้ได้ มันโคตรมันเลย งั้นแปลว่าเด็กที่อยู่กับเรา เราเลยเชื่อว่าไม่ต้องกลัวผิด ทำลองผิดลองถูกไปด้วยกัน เพราะว่าพอเราอยู่ในพาร์ตงานสร้างสรรค์ มันจะเจอสิ่งที่ไม่เคยเจออยู่แล้ว เพราะฉะนั้นน้องไม่ต้องกลัว สิ่งที่น้องไม่เคยทำพี่ก็ไม่เคย แต่เราจะผ่านมันไปด้วยกัน

“สิ่งที่เราเชื่อคือ ลูกค้ามาหาเรา เราสามารถเป็นพันธมิตรกับเขา ซึ่งเราสามารถไปสนับสนุนให้เขาไปสู่จุดสูงสุดตามปณิธานที่เขาเชื่อ เลยเป็นที่มาของคำว่า Totop”

เชื่อในเคมีที่เข้ากัน และความสนุกของคนทำงานย่อมให้ผลลัพธ์ที่ดี

ความสำเร็จของธุรกิจนั้นมีหลายปัจจัย ตั้งแต่ราคา คู่แข่ง คอนเนกชัน แต่ Totop เชื่ออย่างหนึ่งว่า ถ้าทำให้ลูกค้าเป็นแบรนด์ที่น่าจดจำ แบรนด์ที่น่าจดจำจะนำไปสู่แบรนด์ที่ประสบความสำเร็จ ทำให้ Totop มาคิดแพตเทิร์นในการที่จะสื่อสารแบรนด์ของลูกค้าผ่านความเชื่อว่าทุกๆ แบรนด์มีความยูนีคของตัวเอง หน้าที่ของ Totop คือการเอาสิ่งนี้ออกมาให้จับต้องได้

โดยมีกระบวนการทำงาน 3 ขั้นตอน คือ  

• Discover 
• Define 
• Design 

ไผ่อธิบายว่า “Discover เราจะเข้าไปหาข้อมูลแบรนด์ของคุณ 3 องค์ประกอบคือ คุณเชื่ออะไร อะไรคือจุดมุ่งหมายในการที่คุณทำธุรกิจ และคุณส่งมอบคุณค่าอะไร อย่างที่ 2 คือ มาร์เก็ต แล้วคุณแข่งกับใครอยู่ล่ะ คู่แข่งเป็นใคร อย่างที่ 3 คือ ลูกค้า Customer Insight เป็นแบบไหน Persona เป็นยังไง การ Crack จากลูกค้า ก็คือผ่านการคุยกันเป็นเพื่อน พอเราคุยกับเจ้าของเราจะพอสัมผัสเคมีได้ เราพยายามเข้าใจธุรกิจเขาในแบบที่เขาพยายามขับเคลื่อน มันก็จะทำให้เราได้องค์ประกอบเหล่านี้ หรือธุรกิจใหญ่มาก เราอาจจะมีการทำวิจัยขึ้นมา เพื่อให้ได้ข้อมูลว่าโจทย์ปัญหาเพนพอยต์ของเขาคืออะไรเพื่อจะแก้ 

“3 อย่างนี้ ผู้ประกอบการต้องบอกเรา คุณเชื่ออะไร คุณแข่งกับใคร และลูกค้าคุณคือใคร เราจะเอาสามอย่างนี้มาเพื่อทำกระบวนการที่สอง คือ

“Define ว่าแบรนด์ของคุณจะเป็นบุคลิกภาพแบบไหน อะไรคือคุณค่าที่นำส่งผู้บริโภค อะไรคือคุณค่าที่ผู้บริโภคต้องการโดยพื้นฐาน แล้วอะไรคือความยูนีคที่มีเฉพาะคุณเท่านั้น Customer Journey เป็นยังไง

“ก่อนที่จะ Design อัตลักษณ์ ตัวตน โลโก้ แพ็กเกจจิ้ง สตอรีเทลลิ่ง จะเล่าเรื่องยังไง และก็มาสื่อสารทั้งหมดผ่านตัว Touch Point จุดสัมผัสแบรนด์ คือแบรนด์จะไปทำการสัมผัสผู้บริโภคที่จุดไหน ออนไลน์​ ออฟไลน์ ออนกราวนด์ ที่ที่เราต้องรู้ว่าลูกค้าเราคือใคร คือเราไม่จำเป็นต้องมีทุกสื่อ อยู่ที่ว่าธุรกิจเราจะไปทัชเขาที่ไหน”  

เมื่อเน้นความเป็นพาร์ตเนอร์ ความเป็นพันธมิตรทางธุรกิจ สิ่งที่เกิดขึ้นคือ Totop จะเน้นลูกค้าที่หวังว่าจะจับมือกันไปยาวๆ มากกว่าลูกค้าเชิงปริมาณ 

“ส่วนใหญ่เวลาเราทำงานกับลูกค้าแบรนดิ้ง พอเขารู้สึกว่าเราเป็นพาร์ตเนอร์กัน เราก็ไม่ได้อยากเปลี่ยนลูกค้าเรื่อยๆ หมายความว่า ส่วนหนึ่ง เราต้องทำความเข้าใจกับลูกค้ารายใหม่ เพื่อมาคิด Solution เชิงสร้างสรรค์เพื่อออกแบบ การเปลี่ยนลูกค้าบ่อยๆ เขาก็เหนื่อย เราก็เหนื่อย คือน้องในทีมเขาจะต้องทำความรู้จักลูกค้าใหม่ แล้วเขาต้องคลอดอะไรบางอย่างออกมา ทั้งๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นลูกค้าหรือเปล่า เพราะฉะนั้นการทำลูกค้าเชิงปริมาณผมก็จะไม่ค่อยถนัดตรงนั้น

“แต่อย่างสมมติลูกค้าบางเจ้า เราเข้าใจเส้นเรื่อง เราคุยกับเจ้าของ พอเขารู้สึกว่าเราเป็นทีมที่เป็นพันธมิตรกันในมุมธุรกิจ การที่เขาจะออกโปรดักต์ใหม่ เขาจะจ้างเราไหมหรือเขาต้องไปจ้างทีมเอเจนซีใหม่ เขาก็จ้างคนที่เคมีมันได้ แล้วเขามั่นใจว่าได้ผลลัพธ์เลิศแน่นอน มันไม่ต้องมาผ่านช่วงการทำความรู้จักใหม่ แปลว่าลูกค้าที่เราสะสมก็จะยิ่งเหมือนเป็นเพื่อนกัน เราก็จะเติบโตไปกับธุรกิจเขาเรื่อยๆ หน้าที่เราก็คือทำให้เขารวย เพื่อมีเงินมาจ้างเราต่อ (หัวเราะ)”   

สิ่งสำคัญอีกสิ่งหนึ่งคือ เรื่องราคา ไผ่บอกว่าเขาไม่ได้ขายที่ราคา แต่ขายที่ความเข้าใจ 

“สมมติเราเป็นผู้ประกอบการ การที่เราจะเลือกคู่ค้าสักคนหนึ่งมาช่วยสร้างสรรค์ มันไม่ได้อยู่ที่ว่าใครถูกสุด แล้วเราก็ไม่ได้อยากจะไปทำงานที่เราถูกที่สุดด้วย แต่ว่าเราไม่ได้ขายที่ราคา เราขายที่ความเข้าใจ เพราะฉะนั้นเวลาเขาจะเลือกเอเจนซีในการทำงาน เราคุยกันแล้วว่าเคมีเรากับเขาได้กันไหม ถ้าเกิดได้กันปุ๊ป คุณไว้ใจให้เราทำงาาน เราก็เต็มที่ในการที่เราเป็นพันธมิตรสนับสนุนคุณนะ เราเหมือนเป็นเพื่อนกันนะ 

“แปลว่าเวลาผมอยู่ในตลาด ผมไม่ใช่เจ้าที่ทำงานถูกที่สุด มันอยู่ไม่ได้ แล้วผมก็ไม่แฮปปี้กับการที่พอเรารับงานปริมาณเยอะๆ คนในองค์กรเราแม่งเป็นโรงงานเลย เขาต้องผลิต แล้วเราไม่ได้เห็นทีมน้องๆ เราเป็นฟันเฟือง ที่แบบมึงป่วยตายกูเปลี่ยนคน (หัวเราะ) เป็นโรงงานนรกแบบนั้นผมว่ามันก็ไม่เวิร์ก

“เพราะฉะนั้นการทำแบรนด์ยุคนี้มันไม่ใช่แค่ว่าลูกค้ารู้สึกกับเราดี แต่คนที่เป็นคนขับเคลื่อนช่วยให้แบรนด์ Totop ไปสู่ความตั้งใจที่ดีร่วมกัน เขารักองค์กรไหม ถ้าเกิดเราทำให้เขาเห็นงานที่มีความยากเป็นความท้าทาย แล้วเขาพร้อมจะผ่านอุปสรรคและปัญหาไปด้วยกัน ผมว่าทีมแบบนี้แข็งแรง จะเจอปัญหาอะไรเราไม่ต้องกลัวเลย”

ความเก่งของทีมคือค่าเฉลี่ยของคนในองค์กร

Totop มีพนักงานประมาณ 12-15 คน มีทั้งทีมออกแบบ ทีมคอนเทนต์ครีเอเตอร์ ทีม Strategy เป็นองค์กรสร้างสรรค์ มีเวลาทำงานยืดหยุ่น 

“เราเป็นผู้นำ แต่อาจจะไม่ได้เป็นบอสเป็นเจ้านายที่สั่ง แล้วผู้นำต้องมีคาแรกเตอร์ยังไง ก็คือคุยได้ เข้าถึงง่าย เป็นกันเอง แต่เกรงใจกัน คือการที่คนคนหนึ่งจะเป็นทีม มันคือเป็นพวกเดียวกัน ‘พวก’ คือ ‘พ ว ก’ พึ่งพากัน ไว้ใจกัน และเกรงใจกัน ถึงเป็นพวกเดียวกัน แปลว่าในทีมเดียวกันเขาก็จะรู้สึกเราพึ่งพาได้ รู้สึกเราไว้ใจได้ และก็เกรงใจ คือไม่มาเล่นหัว เราเหมือนเป็นพี่เขา เราคาดหวัง เรา Flexible เราบอกน้องในทีมว่า การทำงานสร้างสรรค์คุณรับฝิ่นได้เลย คุณรับจ็อบได้เลยนะ หลังเลิกงาน เราไม่ได้ห้ามในการที่เขาจะทำจ็อบ เพราะเรารู้ว่ามันเงินอีกกระเป๋าหนึ่งของเขา แต่ข้อดีคือคนจะเก่งในสายทำงานสร้างสรรค์มันคือประสบการณ์ การที่เขามีช่องทางในการที่เขาจะฝึกมือเพิ่ม ยิ่งทำให้เขามีประสบการณ์เก่งขึ้น แล้วเขาเอาประสบการณ์นั้นมาทำงานให้องค์กร องค์กรก็ดีขึ้น เพราะฉะนั้นแนวคิดแบบนี้ผมว่าเราก็ Flexible ในการทำงาน เพียงแต่ว่าในเมื่อคุณรับจ็อบปุ๊ปงานหลักต้องไม่เสียนะ” 

“ทีนี้วิธีการในการที่จะเป็นผู้นำ เขาต้องเห็นเราทำงานหนัก ผมไม่ใช่คนที่อยู่บนหอคอยงาช้างแล้วสั่งเขาไปตาย คือเขาก็ต้องเห็นเราเป็นคนที่เขาเวิร์กฮาร์ด เราเวิร์กฮาร์ดด้วย สองคือเวลามีปัญหาเราแก้ปัญหาได้ สามคือเราอยู่ตลอด เคียงข้างความสำเร็จเขาหรือการทำงานของเขา สี่คือไม่ทำให้เสียศรัทธา ไม่ทำให้สามข้อแรกบกพร่อง ผมว่าการสร้างองค์ประกอบแบบนี้เป็นการที่ทำให้เราเป็นผู้นำในใจเขา”

อีกอย่างที่เขาในฐานะผู้นำย้ำคือ ความเก่งของทีมคือค่าเฉลี่ยของคนในองค์กร ไม่ได้อยู่ที่ว่ามีใครบางคนเก่งสุดโต่ง แล้วคนบางคนด้อยมาก 

“เราบอกเขาว่าทุกองค์ประกอบสำคัญหมด แม่บ้านสำคัญ เขาเป็นจูเนียร์สำคัญ ซีเนียร์สำคัญ ไม่มีว่าซีเนียร์ได้ดีกว่าจูเนียร์ เพราะทุกองค์ประกอบเป็นบรรยากาศ เป็นองค์ประกอบของความสำเร็จที่ทำให้หนึ่งโปรเจกต์สำเร็จไปได้ด้วยดี เพราะฉะนั้นถ้าเกิดเขารับผิดชอบหน้าที่ของเขาได้ดี มันจะไม่รวน ไม่เออเร่อ แต่ถ้าเกิดคุณทำบทบาทคุณไม่ดีปุ๊ป เพื่อนต้องมาช่วย เพื่อนแม่งเสียพลังไปละ ผมแม่งปวดกะโหลก ผมไม่ไว้ใจผมต้องมาแก้งานเอง ซึ่งมันไม่ใช่โพสิชันของพี่นะ พี่ควรจะอยู่ในฐานะของการแก้ปัญหาหน้างาน การเจรจา การสโคปไดเรกชันให้ลูกค้าจบงานได้ แต่ถ้าเกิดว่าเอ็งแม่งทำงานห่วย แม่งไม่มีกึ๋นเลย แล้วผมต้องลงมาออกแบบเอง เสียโพสิชันกู งานนี้ไม่เป็นไร งานหน้าอย่าให้เกิด (หัวเราะ) 

“คือทุกคนต้องทำบทบาทตัวเองให้ดี แล้วมันถึงจะเป็นทีมที่แข็งแรง เพราะฉะนั้นเราก็พยายามจะอยู่ด้วยกันเป็นทีมเป็นพี่เป็นน้อง ที่คุยอะลุ่มอล่วย แต่ก็คาดหวังผลงานที่มันบียอนด์กว่า คือเราเป็นองค์กรสร้างสรรค์ เพราะฉะนั้นทุกคนในองค์กรต้องมีความคิดสร้างสรรค์ ลูกค้าคาดหวังความคิดสร้างสรรค์จากเรา เพราะฉะนั้นเวลาเราทำงานมันต้องว้าว” 

ไผ่บอกว่า ความคาดหวังผลเลิศต้องเกิดจากการทำให้คนเห็นคุณค่าของงานที่ตัวเองทำ 

“ทำยังไงให้คนทำงานเห็นคุณค่าในสิ่งที่เขาทำ เพราะว่าบางอย่างที่เขาทำมันใหญ่กว่าตัวเขามาก งานที่ดีบางทีมันมีแวลู่กับคนจำนวนมาก ถ้าเกิดเขาเห็นคุณค่าในสิ่งที่เขาทำ เขาจะทำมันเต็มที่ แล้วบางทีเวลาในการทำงาน เราอยู่ด้วยกันมากกว่าคนในครอบครัวอีก เขาจะแก่ขึ้นไปโดยที่วันหนึ่งเขาอาจจะไม่ได้อยู่กับผมแล้ว เขาก็คงต้องเติบโตมีลูกมีเมียบางคนย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด แต่วันหนึ่งไทม์ไลน์ชีวิตที่เราอยู่ด้วยกัน เขาออกจาก Totop ไปเขาเป็นคนที่เก่งขึ้นไหม เขาเป็นคนที่ดีขึ้นไหม เขาเป็นบุคลากรที่มีคุณค่ากับในสังคมอื่นที่เขาไปอยู่ที่นั่นไหม ถ้าเกิดเขาเป็นอย่างนั้นได้ ผมว่าในมุมของ Totop ที่เป็นเบ้าหลอมเราก็สามารถผลิตคนคนหนึ่งที่มีคุณภาพให้กับสังคม เพราะฉะนั้นมันเลยอยู่ที่ว่า ถ้าเกิดเขาทำงานแบบที่เขาไม่เห็นแวลู่ในสิ่งที่เขาทำ งานเขาก็จะไม่ดี บริษัทก็ไม่แฮปปี้ ไม่มีใครได้ประโยชน์จากการทำสิ่งนั้นเลย เพราะฉะนั้นเราก็พยายามจะทำให้เขาเห็นแวลู่ในงานที่เขาทำ เพื่อให้สุดท้ายแล้วมันก็เป็นพอร์ตชีวิตเขา อันนั้นเป็นสิ่งที่ผมเชื่อโดยส่วนตัว ผมก็เลยถ่ายทอดสิ่งนั้นลงไปในองค์กร” 

เปิดประตูสู่ความร่วมมือและโอกาสใหม่ๆ

ในปีนี้ Totop ได้ไปร่วมเข้าโครงการส่งเสริมนักออกแบบไทยสู่ตลาดโลก ปี 2566 หรือ Designers’ Room / Talent Thai & Creative Studio Promotion 2023 จัดโดย กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ (DITP) ทั้งนี้เพราะไผ่มองว่า นอกจากธุรกิจของตัวเองแล้ว Totop ก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของภาพใหญ่ด้วย

“ผมทำงานอยู่ในอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ ถ้าเกิดเราจะทำสิ่งที่มันใหญ่กว่าแค่รับลูกค้า คือเราจะเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างการเปลี่ยนแปลงให้กับอุตสาหกรรมนี้ สิ่งสำคัญคือเรื่องของการ Collaboration คือความร่วมมือ เพราะฉะนั้นวัตถุประสงค์ในการที่ผมเข้ามา เพื่อรู้จักหรือสร้างพันธมิตร คือเราไม่ได้มองว่าคนทำงานสตูดิโอสร้างสรรค์เป็นคู่แข่ง เรามองว่ามันอาจจะมีบางสิ่งบางอย่างที่เราร่วมมือกัน แล้วมันสร้างสรรค์สิ่งที่ดีกับอุตสาหกรรมนี้ได้ ซึ่งวิธีการที่เราจะเข้าไปอยู่ให้ทั้งเรารู้จักเขาและเขารู้จักเรา ก็คือผ่านโครงการภาครัฐนี่แหละ เพราะภาครัฐเองก็ต้องทำหน้าที่ในการเป็นตัวกลางที่ทำให้ทั้งผู้ประกอบการและองค์กรสร้างสรรค์มาเจอกัน ก็เลยเป็นที่มาที่เราอยากจะเข้าไปเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาอุตสาหกรรมนี้ให้ดีขึ้น ในบางส่วนที่เราสามารถสนับสนุนได้” 

นอกจากนี้เพื่อการเติบโตที่ยั่งยืนในฐานะธุรกิจ Totop กำลังพัฒนาอีกโมเดลหนึ่งซึ่งหากไม่มีตัวเขาองค์กรก็ขับเคลื่อนไปได้ 

“เราพยายามคิดค้น Design Solution บางอย่างที่เป็นสตาร์ตอัป ที่เป็นดิจิทัลโปรดักต์บางอย่างที่สนุกกว่างาน Tailor-made แบรนดิ้งเป็นงาน Tailor-made ต้องคุย ต้องเข้าใจ เหมือนตัดสูทที่เข้ากับเขาไม่ใช่แมส พาร์ตนั้นเป็นพาร์ต Consult Design สร้างแบรนด์ไป แต่เรากำลังจะคลอดอีกอันที่เป็นสตาร์ตอัป เพื่อถอดความเป็นเราหรือทีมใครบางคนออกมาเป็นเครื่องมือ 

“ถ้าทำได้ Totop ก็จะแตกต่างและไปอีกสเต็ปหนึ่ง” ไผ่กล่าวอย่างมุ่งมั่นทิ้งท้าย 

The post Totop เอเจนซีที่เชื่อในพลังของการสร้างแบรนด์และการพาธุรกิจไปสู่เป้าหมายในฐานะเพื่อน appeared first on a day magazine.