จากคำว่า OnlyFans ก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเว็บไซต์นี้คือพื้นที่ในการปล่อย ‘ของ’ เพื่อแฟนๆ ตัวจริงที่พร้อมจ่ายเงินเข้ามาดู แม้จุดประสงค์หลักของเว็บไซต์จะไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อโปรโมตคอนเทนต์โป๊เปลือย (มีดาราฮอลลีวูดจำนวนมากที่ใช้ OnlyFans เพื่อลงคลิปสุดเอกซ์คลูซีฟ เช่น คลิปชีวิตส่วนตัว คลิปออกกำลังกาย คลิปแต่งหน้า ฯลฯ) แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งที่ทำให้หลายคนรู้จัก OnlyFans คือการเป็นฮับของคอนเทนต์สยิว ชนิดที่ถ้าเข้าไปส่องแล้วเสียวก็พร้อมจะกด subscribe และเสียเงินรายเดือนให้อย่างง่ายดาย

เพราะความสมัครง่าย ดูง่าย เป็นช่องทางหารายได้ที่น่าสนใจ แถมคอนเทนต์ที่ลงยังไม่จำเป็นต้องเปิดเผยหน้าตา รู้ตัวอีกทีบ้านเราก็มี porn creator ใน OnlyFans ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด แต่ในปรากฏการณ์ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดของมันนี่แหละ ตลาด porn creator จึงมีตัวเลือกมากมายให้คนดูเลือกเสพได้อย่างอิสระ ทำให้ผู้ผลิตคอนเทนต์แต่ละคนต้องดึงเอกลักษณ์และปรับกลยุทธ์มาใช้เพื่อดึงดูดลูกค้า

ในตัวเลือกมากมายนั้น ฉันมั่นใจว่าหลายคนน่าจะคุ้นชินกับชื่อ Playwithher1995 เป็นอย่างดี

Sex Drive
EP.5
Playwithher1995

Playwithher1995 คือ porn creator คนแรกๆ ที่เริ่มหาเงินจากคลิปตัวเองผ่านเว็บไซต์อย่างจริงจัง พวกเขาเริ่มต้นทำคลิปเองเมื่อเกือบ 4 ปีที่แล้วเมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษาผ่านแอ็กเคานต์ลับในทวิตเตอร์ โยกย้ายไปสู่ Pornhub และล่าสุดประจำการอยู่ที่ OnlyFans จนถึงวันนี้ ‘ยูมิ’ และ ‘บี’ เจ้าของช่องมีฟอลโลเวอร์ในทวิตเตอร์เกือบ 3 แสนคน มีแฟนคลับจ่ายเงินรายเดือนให้ในเว็บไซต์ OnlyFans เป็นประจำ และมีรายได้จากการทำช่องมากกว่าหกหลัก

พวกเขาทำยังไง นั่นคือเรื่องหนึ่ง แต่ประเด็นสำคัญไม่แพ้กันที่ฉันนัดคุยกับ ‘ยูมิ’ หนึ่งในแอดมินเพจวันนี้คือการเป็น porn creator หญิงที่กล้าลุกขึ้นมาถ่ายคลิปมีอะไรกันของตัวเองกับแฟน ด้วยความเชื่อว่าเรามีสิทธิเหนือเรือนร่างของตัวเองแบบร้อยเปอร์เซ็นต์

ทำไมต้องเป็น Playwithher1995 Onlyfans

แต่เดิมไม่ใช่ชื่อนี้ แฟนเราตั้งแค่ว่า Playsex1995 ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเยอะ แค่เอาคำว่า play sex มาผสมกับปีเกิด แต่ช่วงนั้นเราใช้ชื่อในทวิตเตอร์ว่าเล่นกับแฟน เราก็คิดว่ายูสเซอร์เนมน่าจะใช้ชื่อที่คล้องจองกัน และเรารู้สึกว่าเลข 1995 พอมันอยู่ในชื่อ โลโก้ หรือฟอนต์ก็ดูเท่ดี เลยเปลี่ยนเป็น Playwithher1995

อะไรทำให้คุณอยากเป็น porn creator playwithher1995

ตอนแรกเราไม่มีความคิดว่าจะมาทำงานนี้เลย ก็เหมือนกับหลายๆ แอ็กมืด (แอ็กเคานต์ที่ไม่เปิดเผยตัวตน) ในทวิตเตอร์ที่เปิดไว้เพื่อดูคลิปของคนอื่นและลงคลิปของเรานิดๆ หน่อยๆ กระทั่งประมาณ 4 ปีที่แล้วตอนเรายังเรียนมหา’ลัย มีคนเริ่มเข้ามาถามว่ามีกลุ่มลับในทวิตเตอร์ไหม กลุ่มในที่นี่คือแอ็กเคานต์ทวิตเตอร์แบบส่วนตัวที่มีแต่คนที่เราอนุญาตให้ติดตามเท่านั้นที่จะสามารถดูสิ่งที่เราโพสต์ได้ และเราสามารถให้เขาโอนเงินมาให้ก่อนจะกดรับเป็นฟอลโลเวอร์ได้

แฟนเราเลยถามว่ามันมีอย่างนี้ด้วยเหรอ ลองปรึกษากันว่าเราลองไหมล่ะ เราชอบถ่ายคลิปอยู่แล้ว น่าจะเป็นช่องทางหารายได้ได้นะ จากนั้นก็เริ่มศึกษาและเริ่มทำ

ช่วงนั้นเก็บค่าเข้าแอ็กเคานต์คนละเท่าไหร่ Onlyfans

400-500 บาท เข้าได้แล้วเข้าได้ตลอดไป แต่เราจะมีกฎที่บอกฟอลโลเวอร์ว่าห้ามดูดคลิปไปปล่อยที่ไหนเด็ดขาด ไม่งั้นเราจะปิดแอ็กเคานต์ ตอนนั้นก็มีคนมาฟอลประมาณ 1,300 คนในช่วงแรก แล้วก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

คิดว่าอะไรทำให้คนมาฟอลโลวเรา จุดขายที่ต่างจากแอ็กมืดอื่นๆ คือตรงไหน

ช่วง 4 ปีที่แล้ว เราว่าคนที่เป็น porn creator ยังไม่เยอะทำให้เราเด่นในเวลานั้น คลิปเราแป๊บๆ ก็มียอด 3,000-4,000 รีทวิต มันไม่ใช่เรื่องยากเลย อาจจะด้วยความโชคดีหรืออาจจะถูกใจคนที่เข้ามาดู จำได้ว่ายอดฟอลโลเวอร์เพิ่มขึ้นวันละพัน ใช้เวลาอาทิตย์เดียวก็เกือบหมื่น หรือเพราะอีกปัจจัยคือตอนนั้นทวิตเตอร์มีพวกแอ็กนัดยิ้มเสียส่วนใหญ่ แต่เราเหมือนเป็นคู่แฟนคนก็ให้ความสนใจมากกว่า บวกกับการเป็นนักศึกษาด้วย คนอาจคิดว่ามีนักศึกษามาถ่ายคลิปโชว์ว่ะ เราเลยได้รับความสนใจ

เริ่มทำช่วงเดียวกับชายต๊องกับหญิงเพี้ยนเลยใช่ไหม

ใช่ๆ แต่พี่ชายต๊องมาก่อนช่วงหนึ่ง เหมือนเราเติบโตพร้อมๆ กัน 

เซ็กซ์เทปในสไตล์ของ Playwithher1995 เป็นแบบไหน

จริงๆ เราชอบอะไรเราก็ทำหมด ตอนแรกจะเน้นห้องนอนเป็นหลัก แต่ไอเดียจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ปกติเรามีอะไรกันเราก็ชอบเปลี่ยนบรรยากาศอยู่แล้ว ไปที่ใหม่ๆ หรือไปเที่ยวกันเราก็ถ่ายเอาไว้ จนหลังๆ จะไม่ได้เน้นแค่ในห้องแล้ว 

แล้วทำยังไงไม่ให้คนดูรู้สึกว่ามันซ้ำเดิม

ทุกครั้งก่อนถ่ายงานเราจะคุยกับแฟนก่อนว่าเราจะนำเสนออะไร และศึกษาจากคนที่ซัพพอร์ตเราว่าเขาชอบอะไรในคลิปของเรา ต้องยอมรับว่าสิ่งที่ช่วยให้ไอเดียของเราไม่ตันคือการเสพของคนอื่นด้วย เราจะไม่ปิดตัวเอง ไม่คิดว่าเราเก่งหรือแม่งสุดยอดแล้ว ทุกวันนี้เราก็ศึกษาจากน้องๆ ที่เข้ามาทำ ศึกษาผลงานของคนที่เราดูแล้วชอบ เวลาตันก็หาเรเฟอเรนซ์ที่เรารู้สึกว่าดี น่าสนใจ ก็เอามาใช้ แค่นั้นเลย

ถ้าเทียบช่วงแรกๆ กับตอนนี้ ทิศทางคลิปของคุณเปลี่ยนไปเยอะไหม

เปลี่ยนไปเยอะ ตอนที่เริ่มทำมันเป็นเซ็กซ์เทปจ๋าๆ ไม่ต้องมีสตอรี มาถึงก็ยิ้ม มันเป็นฟีลเหมือนเราจะมีเซ็กซ์กันจริงๆ แล้วหยิบกล้องมาถ่าย ตอนนี้ก็กลายเป็นว่าเราต้องมองให้กว้างขึ้น มีความจริงจังมากขึ้น มีการสร้างสตอรี จัดแสง จัดไฟ และมีคอสตูม

ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้น

ไม่งั้นมันจะเบื่อ หมายถึงคนถ่ายเองจะเบื่อ มันเหมือนเวลาเยกันเฉยๆ มันเดิมๆ ถ้ามองในแง่คลิปโป๊มันก็คือการดูคลิปเดิมๆ ที่ขนาดเรายังไม่เสพเลย แต่ถ้ามีอะไรที่เราทำแล้วรู้สึกตื่นเต้น สนุกขึ้น แล้วคนดูน่าจะได้รับเหมือนกัน อย่างตอนเราไปเที่ยว เราก็จะถ่าย vlog ให้เห็นว่าเรามาทำอะไรกันบ้าง วันนี้เรากินอะไร นำเสนอรูปแบบนั้นก่อนแล้วเราค่อยเอามาเชื่อมกับเซ็กซ์อีกที ปรากฏว่าผลตอบรับมันดีมากๆ มีคอมเมนต์ว่าชอบมาก อยากให้ทำอีก เราก็พอจะจับจุดได้ว่าคนชอบอะไรแบบนี้

พอทำช่องนี้ด้วยกันสองคน คุณกับแฟนแบ่งหน้าที่กันยังไง

แฟนเราจะรับผิดชอบงานเบื้องหลัง ตัดต่อ อัพโหลด ทำภาพโปรโมต เป็นแอดมิน จัดการเงิน ก็คือทุกอย่าง (หัวเราะ) ส่วนของเราจะทำเบื้องหน้า ดูแลคอสตูม สถานที่ ดูท่าทางการมีอะไรกันที่เหมาะสม

ความยากของการทำหนังโป๊ด้วยตัวเองคืออะไร

การปกปิดตัวตนก็เป็นส่วนหนึ่งที่ยาก แต่สำหรับเรากับแฟน สิ่งที่ยากกว่าคือเรื่องโปรดักชั่น เพราะเรามีกันแค่สองคน สมมติถ่ายมุมนี้เสร็จเราจะเปลี่ยนมุม มันก็ต้องยกอุปกรณ์กันเอง เซตแสงใหม่ ไม่ได้มีคนยืนถ่ายให้ 

พอคิดภาพตามก็ลำบากเหมือนกันเนอะ 

ใช่ เบื้องหลังมันไม่ได้สวยหรูเหมือนที่หลายคนเข้าใจ บางคนบอกแค่มีเซ็กซ์กันก็จบๆ แต่คนที่จะถ่ายจริงจังมันยากมาก บางคลิปแสงไม่ได้ ฟุตเทจที่ได้มาภาพแตก ไม่น่าดู เราก็ไม่ลง ก็เสียเวลาไปอีก บางทีตอนทำแล้วต้องยกของ เปลี่ยนมุม ร้อน มันก็ทำให้หมดอารมณ์จะทำต่อ 

เซ็กซ์ตอนอยู่หน้ากล้องกับเซ็กซ์ปกติมีความแตกต่างกันไหม 

ถ้าตอนถ่ายจะพะวงมากกว่าว่ามุมได้ไหม ท่านี้ได้ไหม แต่ถ้าทำกันเองก็จะตัดความกังวลทิ้งไปหมดเลย เราก็จะเต็มที่ จดจ่ออยู่แค่เซ็กซ์ของเรา สำหรับเราเราแยกได้ชัดเจน การถ่ายคลิปไม่ได้ส่งผลต่อเซ็กซ์ในเวลาปกติเลย มันเหมือนเป็นฟีลที่แตกต่างกันมากกว่า

รู้มาว่าคุณเคยโดนคุกคามจากคนดูด้วย

ใช่ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในช่วงแรกๆ เลย มันเป็นแพตเทิร์นการขู่ทั่วไปของคนที่ไม่ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ อยากเข้ากลุ่มฟรีแต่เราไม่ให้เขาก็จะขู่ประมาณว่า กูจะตามหามึงให้เจอ รู้ว่ามึงเป็นใคร กูจะประจานมึง ซึ่งเราก็จะคุยกับแฟนตลอดว่าเราต้องมีสติ อย่าแพนิก มันทำอะไรเราไม่ได้หรอก เราก็นิ่งสู้ ไม่ตอบ ไม่อ่านแชต สุดท้ายก็ทำอะไรเราไม่ได้

นอกจากเรื่องข่มขู่ การเป็น porn creator ส่งผลต่อชีวิตส่วนตัวด้านอื่นอีกไหม

น่าจะเป็นเรื่องความเป็นส่วนตัว ไม่รู้ว่า porn creator คนอื่นทำไหม แต่สมมติเราลงรูปในโซเชียลมีเดียส่วนตัว เราค่อนข้างจะระวังตัวมากๆ ให้มันไม่ไปสอดคล้องกับในทวิตเตอร์ Playwithher1995 เสื้อผ้าที่ใส่ในทวิตเตอร์เราจะไม่ลงในโซเชียลฯ หลักของเราเลย สถานที่ที่เราไปในชีวิตจริงเราจะไม่ลงทวิตเตอร์เลย หรืออย่างแฟนเราจะมีกลุ่มหนังโป๊ของเพื่อนผู้ชาย บางทีก็มีงานของเราสองคนไปโผล่ในกลุ่มนั้น เขาก็เงียบๆ 

การเปิดเผยตัวตนไม่ได้เป็นเรื่องน่าอึดอัดสำหรับคุณไหม 

ไม่ (ตอบทันที) เราไม่เคยอึดอัดกับการปิดหน้าเลยเพราะเราเลือกที่จะปิดมาตั้งแต่แรก เราจะไม่เปิดเผยตัวตนเพราะสุดท้ายแล้ววันหนึ่งเราก็อยากเลิกทำ ไม่ต้องมีใครมารู้จักเราในฐานะตรงนี้ดีกว่า 

คุณอยู่ในวงการนี้มา 4 ปี มูฟจากทวิตเตอร์มาลงใน Onlyfans เคยสังเกตพฤติกรรมของคนที่เสพหนังโป๊บ้างไหม เป็นยังไงบ้าง

ถ้าเป็นคนไทย เรารู้สึกว่าเขาชอบอะไรเรียลๆ ดูไม่ได้ตั้งใจเกินไป เป็นมู้ดที่เขาสามารถจับต้องได้หรือทำได้ แต่ถ้าพฤติกรรมคนดูทั่วโลก เท่าที่สังเกตตั้งแต่เราเริ่มทำคลิป เรารู้สึกว่าเขาไม่ได้ชอบแนวไหนเป็นพิเศษเลย เพราะทุกรูปแบบก็มีคนที่คิดจะเสพอยู่แล้ว

แล้วในแวดวงของ porn creator เอง เทรนด์อะไรกำลังมาแรง

ไม่มีนะ ส่วนมากในบรรดาเพื่อนๆ ครีเอเตอร์ที่เป็นคนไทยเหมือนกันเขาจะมีแนวใครแนวมันมากกว่า มันไม่ได้มีเทรนด์ที่ทำตามๆ กัน อย่างมากก็เป็นเสื้อผ้าหน้าผมหรือชุดใหม่ๆ จริงๆ เราเคยคุยกันตลกๆ ในกลุ่ม porn creator คนไทยว่าถ่ายคลิปแบบใส่ผ้าถุงดีไหม (หัวเราะ) แต่ก็ไม่มีใครทำนะ

เพิ่งรู้ว่ามีกลุ่มรวมเฉพาะ porn creator คนไทยด้วย

มีๆ เป็นกลุ่มในทวิตนี่แหละ ในนั้นจะคุยกันเรื่องปัญหายิบย่อยเกี่ยวกับสายงาน เช่น ถอนเงินจากเว็บไม่ได้ทำยังไง โดนคุกคามจะทำยังไง หรือใครที่ไม่เข้าใจระบบแพลตฟอร์มก็จะปรึกษากัน แต่ละแพลตฟอร์มก็มีแยกกลุ่มอีกนะ เช่น Pornhub ก็มีกลุ่มหนึ่ง OnlyFans ก็จะมีกลุ่มแยกอีกกลุ่ม

มี porn creator ในกลุ่มนั้นเยอะไหม

เยอะนะ เท่าที่เห็นมีเด็กใหม่เยอะจริงๆ เกิดใหม่รายวันเลย เพราะมันก็แค่สมัครแล้วเริ่มเปิดช่องของเรา โปรโมตของเรา แต่จะปังไหมก็อีกเรื่องหนึ่ง

ในประเทศนี้ ผู้หญิงมักจะถูกสอนให้รักนวลสงวนตัว ขนาดมีเซ็กซ์ธรรมดายังโดนห้ามเลย แต่คุณคือหนึ่งในคนที่ลุกขึ้นมาถ่ายคลิปตอนมีเซ็กซ์กับแฟน เอาความกล้าแบบนี้มาจากไหน

พ่อเราเป็นคนญี่ปุ่น ส่วนแม่เป็นคนไทย พวกเขาแยกทางกันตั้งแต่เราเด็กๆ ทำให้เรากับพี่ชายต้องอยู่กับแม่ แต่แม่ของเราเป็นคนที่ไม่ได้ปิดกั้นอะไรมาก อย่างตอนที่พี่ชายยังเป็นวัยรุ่นแล้วแอบดูหนังโป๊ แม่เห็นเขาก็ซื้อมาให้ดูเลย หรืออย่างกับเราเขาก็ไม่ได้ห้ามนะ ตอนที่เราเริ่มมีประจำเดือนเขาก็จะพูดกับเราเลยว่าตอนนี้เราเป็นวัยรุ่นแล้ว เราสามารถท้องได้ ถ้ามีอะไรกับใคร ทำอะไรก็คิดดีๆ ป้องกันให้ดีๆ นะ ซึ่งมันทำให้เราเคารพเขาและเชื่อฟังเขา ตอนมีเซ็กซ์ครั้งแรกเราก็ป้องกันตัวเองได้ดี 

แต่ถ้าถามว่าลุกขึ้นมาถ่ายคลิปกับแฟนได้ไง มันก็เริ่มมาจากความชอบส่วนตัวนั่นแหละ เราว่าเซ็กซ์เป็นเรื่องปกติที่ทุกคนมีได้ หนังโป๊ก็เหมือนกัน มันเป็นแค่สื่อที่สร้างขึ้นมาเพื่อรองรับอารมณ์ของคน แค่นั้นเลย และในเมื่อเราทำแล้วมันสร้างรายได้ให้เรา ทำไมเราจะไม่ทำล่ะ

การตระหนักว่าตัวเองมีสิทธิเหนือร่างกายของตัวเองสำคัญกับคุณแค่ไหน

มันเป็นเรื่องสิทธิส่วนบุคคลนะ ถ้าเราพึงพอใจที่จะโชว์มันก็เป็นสิทธิของเรา เราไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร ไม่ได้ไปแก้ผ้าให้ใครดู เราแค่โชว์ในแพลตฟอร์มเว็บไซต์ที่คนเลือกเข้ามาดูเอง คนไม่ชอบก็แค่ไม่ต้องดู

เราจะมีผู้หญิงอินบอกซ์มาหาเยอะมากทั้งที่เด็กกว่าและอายุเยอะกว่า เขาจะเข้ามาปรึกษาตลอดว่า พี่ยูหนูมีอารมณ์ทางเพศแปลกไหม ช่วยตัวเองแปลกไหม คือสังคมทำให้เขาต้องคิดแบบนั้นทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ผิดอะไร กดเขาให้เก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ แต่เราว่านี่มันปี 2021 แล้ว เซ็กซ์เป็นเรื่องของทุกคน ทุกเพศ ผู้หญิงก็มีอารมณ์ทางเพศได้ 

ตอนนี้ porn creator หลายคนลุกขึ้นมาผลักดันให้หนังโป๊ถูกกฎหมาย คุณอยากให้มันถูกกฎหมายหรืออยากให้อยู่ใต้ดินเหมือนเดิม

อยากให้ถูกกฎหมายอยู่แล้วเพราะไม่มีใครอยากทำอะไรที่ผิดกฎหมายหรอก เราอยากให้มีการร่างกฎหมายมารองรับ เช่น ใครที่ทำงานนี้ต้องลงทะเบียนว่าอายุถึงเกณฑ์เพื่อตัดปัญหาเรื่องการพรากผู้เยาว์ หรือแม้กระทั่งการจ่ายภาษีหรือเรื่องลิขสิทธิ์ คนที่ทำจะได้ไม่โดนก๊อปงาน หรืออย่างน้อยมีบทลงโทษมาลงโทษคนที่ก๊อป ซึ่งตอนนี้เรายังลงโทษคนก๊อปงานไม่ได้เพราะกฎหมายยังไม่รองรับงานของเรา

มีคำแนะนำสำหรับน้องใหม่ในวงการหรือคนที่อยากเริ่มเดินทางสายนี้ไหม

ขอไม่แนะนำและไม่ห้าม แต่แค่อยากให้ทำความเข้าใจก่อนว่าสิ่งที่คุณจะต้องเจอมันมีความเสี่ยง ยิ่งถ้าคุณอยากจะเปิดหน้า คุณโอเคไหมกับการที่คลิปของคุณจะอยู่ในอินเทอร์เน็ตตลอดไป หรือโอเคไหมถ้าวันหนึ่งลูกหลานของคุณอาจมาเจอคลิปที่มีคุณอยู่ในนั้น ลองถามตัวเองเยอะๆ ว่ารับเรื่องพวกนี้ไหวไหมแล้วค่อยตัดสินใจ อย่าคิดแค่สั้นๆ ว่าฉันลงคลิปฉันได้เงิน เพราะมันไม่ง่ายและมีความเสี่ยงสูง

สุดท้ายแล้วการเป็น porn creator เปลี่ยนความคิดของคุณยังไงบ้าง

เรารู้สึกว่ามุมมองที่เรามีต่อคนอื่นกว้างขึ้น พอทำงานนี้เราได้รู้จักหลายๆ คนที่ทำงานนี้เหมือนกัน ซึ่งพวกเขาเป็นคนดีมากแต่โดนตัดสินว่าเป็นคนที่แย่เพียงเพราะเป็น porn creator ซึ่งความจริงแล้วมันเป็นแค่ส่วนเสี้ยวหนึ่งของชีวิตเขาเท่านั้น

เราเห็นหลายช่องที่รู้จักกันบริจาคเงินหลายหมื่นช่วยองค์กรเพื่อสังคม ทำดีแต่แค่ไม่มีใครมาเห็นมุมนี้ของเขา เรื่องนี้ทำให้เราเปลี่ยนการมองคนไปเลย มันสอนให้เราไม่ตัดสินคนจากภายนอก มองคนหลายมุมมากขึ้น 

Sex Drive ซีรีส์บทความที่ต่อยอดจาก a day ฉบับ sex is more จะพาไปสำรวจเรื่องราวการขับเคลื่อนของกลุ่มคนผู้อยากทลายมายาคติเดิมๆ ที่สังคมไทยมีต่อเซ็กซ์

สั่งซื้อ a day ฉบับ sex is more ได้ที่นี่

The post คุยกับ ‘ยูมิ Playwithher1995’ porn creator หญิงที่สร้างรายได้หกหลักจากการ ‘เล่นกับแฟน’ appeared first on a day magazine.

ประมาณแปดขวบ ฉันเคยนั่งอยู่ในวงกินข้าวของผู้ใหญ่ที่คุยเรื่องสัพเพเหระกันอย่างออกรส และไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันพูดคำคำหนึ่งออกไป มันเป็นคำภาษาเหนือที่แปลว่าการมีเพศสัมพันธ์

จำได้เลยว่าผู้ใหญ่ทุกคนในวงเงียบ นั่นคือวินาทีที่ฉันรู้ตัวว่าจะต้องโดนดุแหงๆ

แต่กลับกลายเป็นว่าพอวงกินข้าวแยกย้าย ฉันเดินกลับบ้านกับพ่อสองคน คิดว่าคงมีสักวินาทีที่พ่อจะเตือนฉันว่าคำคำนั้นเป็นคำที่ไม่ควรพูด แต่…พ่อฉันเงียบ

นั่นคือครั้งแรกที่ฉันรู้ว่าคำบางคำ เรื่องบางเรื่อง แม้แต่คนเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่กล้าพูดออกมา

ความสงสัยนั้นติดอยู่ในใจฉันจนทุกวันนี้ ทำไมเราถึงพูดเรื่องเพศกันไม่ได้อย่างเต็มปากแม้กระทั่งกับผู้ใหญ่ที่น่าจะเข้าใจเรื่องนี้ดีกว่าเด็กๆ กระทั่งวันที่ฉันได้เจอ รวงทัพพ์ แก้วแกมจันทร์ ผู้ก่อตั้งองค์กรเล็กๆ ที่อยากสื่อสารเรื่องห้ามพูดกับเด็กในชื่อ ‘หิ่งห้อยน้อย’

หิ่งห้อยคือแสงสว่างในความมืดมิด คือเพื่อนที่อยู่ข้างเด็กๆ ในวันที่เขาต้องการที่สุด ซึ่งแม้หลายคนจะรู้จักองค์กรนี้จากสื่อออนไลน์เป็นหลัก แต่ฉันกับรวงทัพพ์เจอกันในวันที่หิ่งห้อยน้อยจัด Silent Voices Matter เมื่อความเงียบกู่ก้อง นิทรรศการศิลปะแบบออฟไลน์ที่ LIDO Connect ซึ่งรวบรวมศิลปินรุ่นใหม่มาเล่าเรื่อง taboo หรือเรื่องห้ามพูด ไปจนถึงเรื่องราวของคนชายขอบที่ถูกทำให้เงียบ

รวงทัพพ์ทักทายฉันอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะพาฉันก้าวไปดูนิทรรศการพร้อมเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ taboo ของเธอให้ฟัง ท่ามกลางเรื่องห้ามพูดในโลกที่มีมากมายนั้น บทสนทนาของเราวนเวียนอยู่กับเรื่องเพศของเด็กไทยเสียส่วนใหญ่

อาจเพราะฉันและผู้ใหญ่หลายคนเคย ‘เงียบ’ กับมันมาก่อน

SEX DRIVE
EP.4
Hinghoy Noy

“สังคมไทยเลี้ยงเด็กแค่ร่างกายแต่ไม่ตอบสนองเรื่องจิตใจ” หิ่งห้อยน้อย

“ตอนเราอายุ 12 ปีพ่อเราเสีย ก็เหมือนทุกคนที่สูญเสียคนรัก ไม่ว่าจะเลิกกันหรือตายจากกันมันก็มีผลต่อความมั่นคงทางจิตใจ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราผ่านมันไปได้ยาก แต่เรารู้สึกว่าครอบครัวของเราไม่สื่อสารเรื่องความตายกับเราโดยตรง พอพ่อเสียก็แค่ย้ายบ้านกะทันหันไปอยู่บ้านหลังใหม่ เรามองเห็นการเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง แต่ไม่มีใครอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้เราฟังเลย นั่นคือครั้งแรกที่เรารู้สึกได้ถึง taboo 

“taboo คือเรื่องอะไรก็ตามที่เราคุยกับใครไม่ได้ พอคุยกับใครไม่ได้เราเลยอ่านหนังสือ เรื่องที่ช่วยเราได้มากคือ เพลงดวงดาว ของอาจารย์มกุฏ อรฤดี ที่พูดถึงเด็กที่สูญเสียแม่ไป หนังสือเล่มนี้ช่วยคลี่คลายสิ่งที่ผู้ใหญ่ไม่ได้พูดกับเรา มันทำให้เราได้เข้าใจการสูญเสียและเรียนรู้ว่าถึงบางคนจะจากไปแล้วกลับมาไม่ได้แต่เรายังคิดถึงเขาได้ ความรู้สึกว่าหนังสือเป็นเพื่อนของเราทำให้อยากเรียนวรรณกรรมสำหรับเด็ก พอจบมัธยมก็ได้เรียนอย่างที่ฝันเอาไว้

“เรื่องเพศก็เป็น taboo อย่างหนึ่งที่เป็นรากของปัญหาในสังคมไทย ทั้งการล่วงละเมิด sex worker หรือเรื่องธรรมดาอย่างคอนเซนต์ ในช่วงวัยที่เติบโตจากเด็กเป็นผู้ใหญ่เราเจอ taboo เรื่องเพศเยอะมาก ด้วยความที่เราเป็นผู้หญิงที่ชอบผู้หญิง เคยเขียนจดหมายถึงเพื่อนผู้หญิงห้องอื่นตั้งแต่อายุ 12 เกิดการตั้งคำถามเรื่องเพศกับตัวเอง และรู้สึกว่าหลายคำถามในชีวิตมันไม่มีใครมาอธิบายให้ฟัง หรือแม้กระทั่งเรื่องประจำเดือน ตอนเด็กเราเคยได้ยินแม่คุยกับลูกสาวของเพื่อนข้างบ้านว่า ‘กินขนมปังทาแยมสตรอว์เบอร์รีหรือยัง’ ซึ่งขนมปังของเขาก็หมายถึงผ้าอนามัยและสตรอว์เบอร์รีก็คือเมนส์ แต่แม่ไม่เคยชวนเรากิน เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร และแม่ก็พูดไม่ได้ ถ้าเราถามแม่จะพูดเฉไฉหรือใช้ภาษาที่ทำให้เราเข้าใจผิดแบบอื่นๆ เรื่องนี้เป็นตัวอย่างที่ง่ายมากๆ ของ taboo ที่ติดใจเราว่าทำไมถึงคุยกันไม่ได้มาตลอด 

“การเรียนวรรณกรรมสำหรับเด็กทำให้เราเห็นว่าสื่อสำหรับเด็กมีความหมายและคุณค่า นอกเหนือจากประสบการณ์จากพ่อแม่หรือครู นี่คือชุดประสบการณ์แรกๆ ในชีวิตที่เด็กจะได้รับ พอเรียนจบเราก็เข้าไปทำงานในสำนักพิมพ์ที่ทำหนังสือแปลสำหรับเด็ก ได้อยู่มูลนิธิที่ทำงานเกี่ยวกับเด็ก เราเห็นความสำคัญของการทำสื่อเด็กมากขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้เราตระหนักถึงปัญหาเรื่องเพศในเด็กจริงๆ คือช่วงที่เราถูกล่วงละเมิดทางเพศในที่ทำงาน

“แม้ว่าเราจะมีอัตลักษณ์ทางเพศเป็นหญิงรักหญิง คิดว่าป้องกันดูแลตัวเองดีแต่ก็ยังถูกข่มขืน ตั้งแต่นั้นเราเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับเรื่องเพศไปมาก เช่นเรื่องการทำแท้งที่เราเคยมองว่ามันไม่โอเค หรือชุดความรู้เกี่ยวกับเพศศึกษา ยาคุมกำเนิดฉุกเฉิน หลั่งนอกหลั่งใน ที่เคยคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ แต่การถูกล่วงละเมิดทางเพศมันเขย่าเรามาก เราคิดว่าเรื่องพวกนี้มันจำเป็นต้องรู้หรือเปล่าวะ ยังไม่นับรวมข้อมูลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรงอย่างการแจ้งความหรือติดต่อหาคนที่ซัพพอร์ตได้ ขนาดเราเป็นผู้ใหญ่อายุ 27 ก็ยังไม่ค่อยรู้ แล้วถ้าเด็กเจอแบบเราล่ะเขาจะทำยังไง

“สังคมไทยเลี้ยงเด็กแค่ร่างกาย เลี้ยงให้ได้คุณภาพหรือพัฒนาการทั่วไปแต่ไม่ตอบสนองเรื่องจิตใจ เรารู้ว่ามันมืดแค่ไหนตั้งแต่เด็กจนโต ทำให้มีความคิดอยากทำหนังสือเด็ก ซึ่งเป็นหนังสือเด็กใสๆ แหละ แต่ในความใสข้างในมันดาร์กมาก ประจวบเหมาะกับตอนนั้นเรารู้จักเพื่อนคนญี่ปุ่นคนหนึ่ง เขาเป็นคนตาบอดที่แนะนำให้เราสมัครไปเรียนที่อินเดียในสาขาที่เกี่ยวกับสื่อเด็ก เราส่ง proposal เข้าไปบอกว่าอยากทำสื่อที่พูดถึงเรื่อง taboo หรือเรื่องมืดๆ ทั้งหมดในสังคมที่เราไม่พูดถึงกัน

“สถาบันที่เราเรียนไม่ได้เรียกคนที่สอนว่าครู แต่จะเรียกว่า catalyst หรือผู้กระตุ้นให้เราเรียนรู้ เราได้เรียนกับ Sabriye Tenberken ผู้หญิงตาบอดที่นิยามตัวเองว่าเควียร์ เขาเคยเข้าชิงรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพจากการก่อตั้งโรงเรียนเด็กตาบอดแห่งแรกในทิเบต ซาเบรียเล่าให้ฟังว่าโรงเรียนของเขาถูกรัฐบาลจีนสั่งปิด เพราะในจีนโดยเฉพาะทิเบตมีความเชื่อว่าคนที่เกิดมาพร้อมกับความพิการคือคนที่มีบาปมากที่สุด มากกว่าคนที่เป็น LGBTQ+ เสียอีก เรื่องนี้เขย่าเรามาก มันทำให้เราคิดได้ว่าสิ่งที่คนบอกว่าเป็น taboo มันอยู่ที่รากของวัฒนธรรมหรือเปล่า มันไม่ได้เกี่ยวกับข้อเท็จจริงหรือธรรมชาติของมนุษย์ มันคือสิ่งที่คนสมมติขึ้นเองและเลือกปฏิบัติแบบนั้น

“จากที่เป็นโปรเจกต์เกี่ยวกับหนังสือเด็ก เราเลยเปลี่ยนมาเป็นสื่อสำหรับเด็กแล้วกัน เพราะคำว่าสื่อเด็กมันกว้างกว่า เด็กมีรูปแบบการรับสารที่มากกว่าหนังสือ ไม่ว่าจะเป็นเพลง แอนิเมชั่น หรือนิทรรศการศิลปะ สุดท้ายก็กลายเป็นหิ่งห้อยน้อย”

“มีหลายเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจเพื่อให้เป็นคนอย่างสมบูรณ์” หิ่งห้อยน้อย

“หิ่งห้อยน้อยคือเพื่อนที่อยู่กับเด็กในความมืด แต่แสงสว่างของมันจะไม่ได้สว่างตลอดไป ช่วงที่ไฟดับวูบเด็กก็จะได้เข้าใจภาวะที่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหา และการอยู่มีอยู่ของหิ่งห้อยก็ต้องขึ้นอยู่กับพื้นที่ที่มีสภาพแวดล้อมที่สะอาด มันก็เลยกลายเป็นไอเดียว่าเราอยากสร้าง ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ซึ่งคือเว็บไซต์และสื่อออนไลน์ขึ้นมาเพื่อสื่อสารเรื่อง taboo เป็นหลัก นอกจากนี้ยังมีการลงพื้นที่เข้าไปหาเด็กโดยตรง

“เรื่อง taboo อยู่ในชีวิตประจำวันของเราแต่เราเลือกจะไม่พูดหรือตั้งคำถาม เพราะเราไม่ได้ถูกสอนให้ตั้งคำถามมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งปัจจัยหลักๆ ที่ทำให้เด็กไม่กล้าตั้งคำถามคือการทำโทษ ไม่ว่าจะเป็นการจุ๊ปากหรือขู่ว่าเดี๋ยวแม่ตีนะ แต่ธรรมชาติของเด็กคือเกิดมาด้วยความสงสัย เขายังไม่รู้อะไรเลยแต่ถูกทำโทษ เขาก็จะเรียนรู้ว่าต้องไม่พูดไปโดยอัตโนมัติ พอเราอยู่ในวัฒนธรรมที่ห้ามพูด ห้ามถาม เมื่อเกิดการละเมิดมันก็จะบั่นทอนสุขภาพใจเขา ยกตัวอย่างง่ายๆ อย่างเรื่องคอนเซนต์ ใครมาจับตัวแล้วเด็กเขาไม่ชอบ ไม่พอใจ เด็กก็จะพูดไม่ได้เพราะพ่อแม่ของเขาอนุญาตให้เพื่อนบ้าน ให้คนแปลกหน้าอุ้มโดยบอกให้ลูกยอมตั้งแต่เด็ก จนเราเชื่อง

“มีคำกล่าวที่บอกว่าเด็กบริสุทธิ์เหมือนผ้าขาว แต่เราคิดว่าเรื่องของความขาว-ไม่ขาวมันเป็นแค่ความเชื่ออย่างหนึ่ง ซึ่งตัวเราก็ได้พิสูจน์แล้วว่าเราไม่ได้เป็นผ้าขาวตั้งแต่เด็ก เรามีคำถาม เรารู้สึกว่ามีหลายเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจเพื่อให้เราเป็นคนอย่างสมบูรณ์ ให้เราสามารถอยู่รอดได้ ถ้าเกิดคุณเลี้ยงลูกมาแบบไม่เจอปัญหาอะไรเลยในชีวิต นั่นเป็นโชคดีของคุณ แต่สังคมรอบข้างอาจจะไม่ได้ตอบโจทย์นั้น เรารู้สึกว่ามันจำเป็นมากสำหรับเด็กที่ต้องรู้ข้อมูลบางอย่างเพื่อให้เขาสามารถอยู่รอด สมมติว่าเด็กจะไปติดเกาะแล้วเขาไม่ได้ถูกเตรียมตัวอะไรไปเลย เด็กก็ตายเนอะ แต่ถ้าเราสอนเขาหาไม้ขีดไฟหรือวิธีการกินน้ำ แค่นี้อย่างน้อยก็รอดไปหลายวัน เรื่องเพศก็เช่นกัน 

“เท่าที่ลงไปคลุกคลีกับเด็ก เราว่าเด็กรุ่นนี้สงสัยปัญหาเรื่องเพศเหมือนผู้ใหญ่ทุกอย่าง ผู้หญิงก็จะสงสัยเรื่องประจำเดือนในช่วงแรกๆ ที่ประจำเดือนหายไปเพราะฮอร์โมนส์กำลังปรับ ร่างกายกำลังเปลี่ยน แต่เขาคิดว่าเขาท้อง ทำให้เขากังวลจนเป็นทุกข์เพราะไม่มีใครอธิบายเรื่องนี้กับเขา ถ้าเทียบกับผู้ใหญ่ซึ่งอาจจะกังวลเรื่องเดียวกัน แต่เขาสามารถเข้าถึงบริการอื่นๆ ได้ง่ายกว่า ดังนั้นเรื่องที่เด็กกับผู้ใหญ่เจอมันคือเรื่องเดียวกัน แต่ปัญหาเรื่องเพศที่เกิดกับเด็กคือเขาเข้าไม่ถึงข้อมูลหรือบริการ 

“เราคิดว่าการสื่อสารที่ดีที่สุดคือการสื่อสารแบบตรงไปตรงมา แต่ก็ต้องดูเป็นบางกรณีที่อาจจะทริกเกอร์เขาด้วย สมมติว่าลูกของคุณโดน sexual harassment แล้วเขาไม่กล้าบอก คุณสังเกตว่าเขาเก็บตัว พูดน้อยลง ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับเราอย่างเคย หรือไม่กล้าให้เราถูกตัวเพราะไม่ไว้ใจ เราอาจจะค่อยๆ คุยว่าเป็นไง เห็นไม่กินข้าว มีอะไรที่อยากเล่าให้ฟังไหม คำถามประมาณนี้ และถ้าเขายอมเปิดใจก็ต้องอยู่ข้างเขา เพราะเรื่องค่อนข้างละเอียดอ่อนแบบนี้การอยู่กับเขาสำคัญที่สุด จากนั้นเมื่อเขากล้าพูดมากขึ้นก็พาเขาไปแจ้งความ และอาจจะติดต่อ child line หรือองค์กรที่ทำงานเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยตรง”

“เด็กมีปัญญามากพอที่จะเลือกเดินในทางของตัวเอง”

“ในสังคมไทยจะมีคำว่ากาลเทศะ แล้วถามว่าเราจะสามารถคุยกับเด็กยังไงให้เปิดกว้างเรื่องเพศ แต่ไม่ได้สนับสนุนให้เขาทำ คำตอบคือเราพูดทั้งข้อดี-ข้อเสียให้เขาเห็นรอบด้าน และเชื่อว่าเขามีปัญญามากพอที่จะเลือกเดินในทางของตัวเอง อย่างเรื่องเพศสัมพันธ์ในวัยเรียน ไม่ใช่สนับสนุนหรือไม่สนับสนุนให้ทำ เราสามารถบอกได้ว่าหนูอาจจะมีเพศสัมพันธ์ในวัยเรียนได้ แต่ถ้าหนูไม่ป้องกัน จะเป็น 1 2 3 ทำให้เห็นชอยส์ที่หลากหลายว่ามันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

“เด็กควรรู้เรื่องเพศตั้งแต่กี่ขวบ เราคิดว่าเรื่องนี้อยู่กับเด็กตั้งแต่เกิดเลย เราอาจจะค่อยๆ สอนเขาได้ แต่คนที่สอนก็อาจต้องตั้งคำถามกับตัวเองเหมือนกันว่าสิ่งที่เราเคยรู้มามันผสมอคติทางเพศหรือเปล่า เช่น เรื่องการแนะนำสีที่ไม่ได้ผูกติดกับความคิดว่ามันคือสีของเพศชายหรือเพศหญิง เช่นเดียวกับทรงผม และการแสดงออกทางเพศ เด็กผู้หญิงบางคนอายุ 2-3 ขวบแม่ก็พาไปเจาะหูแล้ว อ้าว! แล้วทำไมเด็กผู้ชายไม่ให้เจาะ เนี่ย มันคือเรื่องเพศหมดเลย

“เราเข้าใจว่าคนที่เป็นผู้ใหญ่โตมากับการฝังลึกเรื่องเหล่านี้อยู่ในหัว แต่เราก็คิดว่าทางเดียวที่จะไม่ผลิตซ้ำสิ่งที่เราเข้าใจผิดมาตลอดคือการที่เรารู้สึก ‘เอ๊ะ’ กับบางเรื่องนั่นแหละ บางทีเราเอ๊ะแล้วเราก็ต้องขุดความเข้าใจของเราลงไป ทำไมเราเอ๊ะกับเรื่องนี้ มันถูกต้องไหม ถ้าเราเอ๊ะกันหลายคนสังคมของเราก็อาจจะเปลี่ยนได้นะ สิ่งที่น่ากลัวคือคนที่ไม่เอ๊ะ เพราะเราจะไปมอบความเอ๊ะให้เขาไม่ได้ คงต้องรอจนกว่าที่เขาจะเจอความทุกข์จากเรื่องเพศนั้นเอง หรือรอให้เขาตั้งคำถามกับสิ่งเดิมๆ”

“ถ้ามายด์เซตของคนเปลี่ยน สังคมจะพูดเรื่องเพศอย่างเปิดกว้าง”

“เราเคยอ่านวิจัยของเนเธอร์แลนด์ที่บอกว่าเด็กฝั่งยุโรปในบางประเทศอายุแค่ 4-5 ขวบก็พูดเรื่องเพศได้แล้วเพราะแบบเรียนของเขามีข้อมูลเรื่องคอนเซนต์ จู๋ จิ๋ม ตั้งแต่ระดับชั้นต้นๆ สิ่งนี้ส่งผลให้คนในสังคมมองเรื่องเพศสำคัญ และประเทศแถบนั้นมีสวัสดิการเรื่องเพศที่ดีมาก เช่น ประเทศหนึ่งที่อนุญาตให้ผู้ที่มีประจำเดือนสามารถลาหยุดงานได้โดยมีบุคลากรจากกระทรวงสาธารณสุขดูแล 

“เราคิดว่ามันเกี่ยวข้องกันทั้งหมด ถ้ามายด์เซตของคนเปลี่ยน สังคมจะพูดเรื่องเพศอย่างเปิดกว้าง ส่งผลให้เราแก้ปัญหาและเปลี่ยนสวัสดิการในอนาคตของตัวเราได้ เด็กก็จะได้มีความสุขทางเพศ ไม่ใช่ความสุขแบบถึงจุดสุดยอดนะ แต่เขาก็จะมีความมั่นใจ ทำบางอย่างได้อิสระ เช่น รู้ว่าถ้าเขาปวดฉี่เขาจะไม่ถูกห้ามให้ไปเข้าห้องน้ำ เพราะตอนนี้เด็กบางคนไม่กล้าอึกล้าฉี่เพราะโรงเรียนบังคับ เอาเรื่องง่ายๆ แบบนี้เลย หรือถ้าเด็กมีประจำเดือนหรือฝันเปียก เขาจะไม่รู้สึกอายหรือกลัว

“ในมุมมองเรา สังคมแบบ ‘เรื่องเพศต้องพูด’ มันอาจต้องเริ่มด้วยความเข้าใจก่อนว่าเรื่องนี้สำคัญ และเราทำให้พื้นที่สำหรับพูดเรื่องนี้ปลอดภัย ส่งเสริมให้พูดแล้วไม่คิดถึงด้านลบ เราต้องไม่กลัวที่จะตั้งคำถามหรือพูดคุยกันในวงกินข้าว ในที่ทำงาน เรื่องเพศก็เหมือนเรื่องประชาธิปไตยนั่นแหละ มันคือเรื่องเดียวกัน 

“คนที่ต่อสู้เรื่องเพศคือคนที่สู้กับระบบที่มันกดขี่ คนที่ถูกกดทับเรื่องเพศอาจจะกำลังสู้เพื่อให้ขึ้นมายืนข้างๆ คุณแต่คุณไม่เคยเห็นเลยว่าเรื่องเพศกดขี่ยังไงบ้าง สุดท้ายแล้วเราว่ามันคือการทลายกำแพงบางอย่างให้ทุกคนมีพื้นที่อยู่ร่วมกันได้อย่างเสมอกันนั่นแหละ”

นิทรรศการ Silent Voices Matter เมื่อความเงียบกู่ก้อง

จัดแสดงวันนี้ – 31 พฤษภาคม 2564

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ เฟซบุ๊กหิ่งห้อยน้อย

Sex Drive ซีรีส์บทความที่ต่อยอดจาก a day ฉบับ sex is more จะพาไปสำรวจเรื่องราวการขับเคลื่อนของกลุ่มคนผู้อยากทลายมายาคติเดิมๆ ที่สังคมไทยมีต่อเซ็กซ์

สั่งซื้อ a day ฉบับ sex is more ได้ที่นี่

The post หิ่งห้อยน้อย องค์กรที่เปิดพื้นที่ปลอดภัยให้เด็กพูดเรื่อง taboo แบบไม่ต้องกลัวแม่จุ๊ปาก appeared first on a day magazine.

ฉันยังจำบรรยากาศข้างในได้ดี ตู้ล็อกเกอร์เรียงราย เลานจ์เหม็นกลิ่นบุหรี่ ขึ้นไปข้างบนจะเจอห้องอาบน้ำ มีทั้งอ่างแช่ พื้นที่ให้นั่งอาบรวมกัน และห้องอาบน้ำแยกห้องที่แทบทุกห้องมีรูเล็กๆ เจาะไว้บนผนังเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง มนุษย์เพศชายเดินขวักไขว่ มีเพียงผ้าผืนเล็กปิดจุดสำคัญ พอขึ้นไปอีกชั้นก็เจอห้องที่มีฟูกตั้งเรียงรายในความมืดสลัว มีเสียงครางดังมาจากมุมนั้นมุมนี้เป็นระยะ

ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่อลิซ และนี่คงไม่ใช่ดินแดนมหัศจรรย์ แต่พูดก็พูดเถอะ ฉันว่าตัวเองคงไม่ได้รู้สึกต่างจากอลิซสักเท่าไหร่ มันทั้งหวาดกลัว ตื่นเต้น และอยากรู้อยากเห็นในเวลาเดียวกัน

คืนนั้นจบที่ฉันกับเพื่อนเดินออกจากที่นั่นตอนที่รถไฟฟ้ารอบแรกเริ่มวิ่ง ถามว่าเป็นประสบการณ์ที่ประทับใจไหม ฉันไม่แน่ใจ แต่ถ้าถามว่าประสบการณ์นี้น่าจดจำไหม–แน่นอน

ความรู้สึกแบบเดียวกันนี้กลับมาหาฉันอีกครั้งเมื่อได้รู้จักสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งมากกว่าความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น คราวนี้ฉันพบความรู้สึกบางอย่างที่ต่างจากครั้งก่อน นั่นคือความอุ่นใจ

ยินดีต้อนรับสู่ KRUBB Bangkok คอมมิวนิตี้สเปซที่อยากมอบนิยามใหม่ให้ซาวน่าเกย์

SEX DRIVE
EP.3
KRUBB Bangkok

1. ซาวน่าเกย์

ฉันยืนอยู่หน้าตึกแถว 6 ชั้นใจกลางย่านพระโขนง มันเป็นตึกเก่าอายุกว่า 40 ปีที่มองจากภายนอกแล้วให้ความรู้สึกขรึมขลังไม่ต่างจากหลายตึกในย่านนี้ ฉันกระชับหน้ากากผ้าให้แน่น ดันประตูบานใหญ่เข้าไปพร้อมกับความตื่นเต้นที่จะได้เจอความลึกลับข้างใน แต่ก็ต้องแปลกใจ

อ้าว ร้านอาหารหรอกเหรอ 

“โซนนี้เป็นทั้งร้านอาหาร คาเฟ่บอร์ดเกม และสเปซสำหรับมานั่งแฮงเอาต์เจอเพื่อนๆ เหมือนเป็นคอมมิวนิตี้สเปซน่ะครับ” อาร์ม–อัครเษรต เชวงชินวงศ์ ผู้บริหารและผู้ร่วมก่อตั้งของที่นี่ให้คำตอบกับฉันระหว่างเราแนะนำตัวและวัดอุณหภูมิกัน ฉันสังเกตเห็นทีวี ไมค์ร้องคาราโอเกะ แถมยังมีบอร์ดเกมมากมายถูกจัดไว้เป็นระเบียบในมุมหนึ่ง ต่างจากเลานจ์เหม็นกลิ่นบุหรี่ที่ฉันเคยเจอลิบลับ

“เคยไปซาวน่าไหม” อาร์มถาม ฉันตอบตามตรงว่าแค่ครั้งเดียวที่ญี่ปุ่น

“วัฒนธรรมการไปซาวน่าเกย์ในไทยเป็นยังไง” ฉันถามกลับ

“เมื่อก่อนการไปซาวน่าคือการไปปลดปล่อย หาความสนุก ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น” อาร์มตอบตามตรง กระนั้นก็เสริมต่อ “แต่ถ้ามองให้ลึกๆ แล้วจะเห็นความต้องการหลายประเภทอยู่ เช่น บางคนไปเพื่อหาเพื่อนใหม่ บางคนไปแค่เพราะเหงา ไม่รู้จะไปไหน บางคนไปกินข้าว ออกกำลังกาย หรือแค่ไปอบตัวก็มี” 

จากประสบการณ์ด้านการโรงแรมและการท่องเที่ยวกว่า 15 ปี รวมถึงการเป็นลูกค้าของซาวน่าหลายเจ้า แถมยังช่วยบริหารงานซาวน่าแห่งหนึ่ง อาร์มเริ่มมองเห็นไอเดียในการทำซาวน่าของตัวเองที่แตกต่าง

KRUBB Bangkok จึงเกิดขึ้นในฐานะ Social Club & Sauna ที่แน่นอนว่ายังเก็บทุกองค์ประกอบสำคัญที่ซาวน่าควรมี แต่สิ่งที่สำคัญไม่แพ้กันคือพื้นที่ในการทำกิจกรรมอื่นๆ 

“เราทำ KRUBB Bangkok เพื่อลบ stigma (ตราบาป) ของคนที่มาเที่ยวซาวน่าว่าเป็นคนบ้าเซ็กซ์หรือมาเพราะเซ็กซ์ ตอนนี้อาจจะยังลบไม่ได้ทั้งหมดแต่เราพยายามทำให้การมาซาวน่าเป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องปิดบัง อยากให้ลูกค้าทุกคนกล้าเช็กอิน KRUBB Bangkok เพื่อบอกว่าฉันอยู่ที่นี่นะ ซึ่งตั้งแต่เปิดมาก็มีหลายคนทำแบบนั้น ต่างจากที่แต่ก่อนการไปซาวน่าคือทุกคนไม่สามารถบอกใครได้ ต้องไปแบบเงียบๆ เท่านั้น”

“ทำไมการมาซาวน่ามันถึงเป็นเรื่องที่ควรแสดงออกอย่างเปิดเผยล่ะ” ฉันอยากรู้มุมมองของเขา

อาร์มนิ่งคิดไปสักพัก “เออ เราก็ไม่เคยคิดเรื่องนี้เหมือนกัน เพียงแต่ว่าเราอยากจะทำให้วัฒนธรรมการเที่ยวซาวน่ามันเป็นอีกวัฒนธรรมหนึ่งที่คนยอมรับมากขึ้น อาจเพราะเมื่อก่อนซาวน่าเคยเป็น taboo (ข้อห้าม) แต่ด้วยยุคสมัยที่เปลี่ยนไป เด็กรุ่นใหม่โอเคกับการเปิดเผยเนื้อตัว รับรู้ถึงสิทธิในตัวเองมากขึ้นด้วยมั้ง เพียงแต่ว่าคุณก็ไม่ไปก้าวก่ายสิทธิของผู้อื่นเท่านั้นเอง” 

2. ซาวน่าเกย์

ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาออกว่าชื่อของ KRUBB มาจากคำว่าครับในภาษาไทย แต่สิ่งที่หลายคนไม่รู้คือชื่อนี้ยังบ่งบอกคาแร็กเตอร์ของที่นี่อย่างชัดเจน 

ฉันถามเล่นๆ ว่าหาก KRUBB Bangkok เป็นคน เขาจะเป็นคนยังไง คำตอบของอาร์มคือ ‘ผู้ชายรักสุขภาพ’, ‘เซ็กซี่’, ‘ขี้เล่น’, ‘ฉลาด’ และ ‘Dirty อย่างสุภาพชน’ คำสุดท้ายนี้เองทำให้ฉันเลิกคิ้วสงสัย

“เวลาใครสักคนพูดลงท้ายคำว่าครับ เราจะรู้สึกว่าเขาเป็นคนสุภาพ เราเลยอยากให้ที่ตรงนี้เป็นที่ที่สุภาพชนมาเที่ยว” ชายหนุ่มอธิบาย “ข้างนอกมันวุ่นวายมาก พูดจามึงวาพาโวย ซึ่งเราไม่ได้บอกว่าการทำแบบนั้นผิดนะ แต่เราอยากให้มีสเปซเล็กๆ ตรงนี้เพื่อส่งต่อความปรารถนาดีใหักัน มีมารยาทต่อกันและกันได้”

มากกว่านั้น อาร์มยังตั้งใจให้ที่นี่เป็น third place หรือสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่ชาวเกย์นึกถึงไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน

“ปกติคนเราจะมีสถานที่ประจำอยู่ 2 ที่ first place คือบ้าน second place คือที่ทำงาน แต่เรายังขาดที่ที่ 3 สำหรับบางคนอาจเป็นบาร์เล็กๆ ที่ไปประจำ ร้านอาหารที่สนิทกับเจ้าของ เกย์ส่วนใหญ่อาจนึกถึงผับบาร์ แต่ถ้าวันไหนคุณไม่ได้อยากไปแฮปปี้ขนาดนั้น อยากแค่ชิลล์ๆ แช่ออนเซ็น ออกกำลัง กินข้าว คุยกับเพื่อน เราก็อยากให้ KRUBB Bangkok เป็น third place ของคุณ”

ว่าแล้วอาร์มก็พาฉันกับช่างภาพไปเดินสำรวจโลกของ KRUBB Bangkok แบบเต็มๆ เราเดินจากชั้น 1 ซึ่งถูกออกแบบเป็น co-living space สำหรับพูดคุยสังสรรค์ ขึ้นชั้น 2 มาเจอเคาน์เตอร์แจกผ้าเช็ดตัวและล็อกเกอร์นับร้อยที่ตั้งเรียงราย อาร์มเล่าว่าก่อนเริ่มใช้บริการลูกค้าทุกคนจะได้ smart wristband ที่สามารถจับเวลาได้ ซึ่งนับเป็นเอกลักษณ์อีกอย่างของที่นี่

“ช่วงโควิดเราใช้กลยุทธ์คิดราคาแบบจับเวลา คอนเซปต์คล้ายๆ ที่จอดรถ ถ้าอยู่น้อยกว่า 1 ชั่วโมงคิดเรตหนึ่ง อยู่ 1-2 สองชั่วโมงคิดอีกเรต และมากกว่า 2 ชั่วโมงก็คิดอีกเรต เรารู้สึกว่านี่คือสิ่งที่จะทำให้ลูกค้ารู้สึกว่ามันแฟร์” อาร์มอธิบาย

3.

ลู่วิ่งไฟฟ้า ดัมบ์เบล และอุปกรณ์ออกกำลังกายอีกมากมายคือสิ่งแรกที่ฉันเห็นเมื่อเดินขึ้นมาชั้น 3 นอกจากโซนฟิตเนส ชั้นนี้ยังมีห้องอเนกประสงค์ที่ใช้ทำกิจกรรมได้อย่างหลากหลายในแต่ละวัน วันจันทร์เป็นที่แคสติ้งนายแบบ ทุกวันพุธ ศุกร์ และเสาร์จะใช้เปิดเป็นสถานที่ตัดแต่งขน และวันพฤหัสบดีจะมี group counseling หรือวงสนทนาปรึกษาปัญหาชีวิตที่ปรับเปลี่ยนหัวข้อไปในแต่ละสัปดาห์

“อย่างวันนี้ตอนทุ่มหนึ่งมีคุยกันเรื่อง addiction หรือปัญหาเรื่องการเสพติด เช่น การพนัน ช้อปปิ้ง” อาร์มบอก แล้วเล่าต่อว่าห้องนี้ยังเคยจัดเวิร์กช็อปทำสบู่ที่ช่วยสร้างงานสร้างอาชีพ ไปจนถึงให้คำปรึกษาด้านการเงินกับชาวเกย์

หลังจากชั้น 3 อาร์มพาเราตรงดิ่งขึ้นไปยังชั้น 6 ที่ซึ่งมีออนเซ็นและสปาบนดาดฟ้า เพราะชั้น 4-5 ซึ่งเป็น adult playground (สนามเด็กเล่นของผู้ใหญ่) นั้นถูกออกแบบให้เข้าจากชั้น 6 เท่านั้น

“เราอยากเชื่อมฟังก์ชั่นห้องยิมกับออนเซ็นและสปาชั้น 6 สำหรับใครที่อยากจะมาแค่ดูแลตัวเองก็ไม่จำเป็นเดินเข้าชั้น 4-5 แต่ถ้าใครอยากสนุกเพิ่มขึ้น เราจะมีบันไดวนอีกเซตหนึ่งให้เดินลงมา ให้อารมณ์คล้ายๆ ชั้นใต้ดิน”

คำว่า ‘สนุก’ พร้อมไฟส่องสลัวพอให้เห็นขั้นบันไดวนนั้นดูเชื้อเชิญ มีหรือที่ฉันจะปฏิเสธ หลังจากพาตัวเองเดินลงไปจนสายตาปรับชินกับความมืดในโซนสนามเด็กเล่นของผู้ใหญ่นั้นเอง ฉันมองเห็นจุดขายที่ KRUBB Bangkok ภูมิใจเสนอ นั่นคือห้องธีมกระจกและนักมวยที่อาร์มบอกว่าเกิดจากการรีเสิร์ชสิ่งที่ลูกค้าของพวกเขาต้องการ

ฉันสำรวจห้องธีมสุดแสนจะแฟนตาซีในไฟสลัว สมองจินตนาการสิ่งที่น่าจะเกิดขึ้นที่นี่ในพื้นที่ซึ่งถูกแบ่งเป็นสัดส่วน

4.

นอกจากกิจกรรมมากมายให้เลือกทำได้ตามใจ KRUBB Bangkok ยังมีโครงการชื่อ KRUBB Care ซึ่งเป็นโครงการเกี่ยวกับ Chemsex (การใช้สารเสพติดขณะมีเซ็กซ์) ที่ให้คำปรึกษาแก่กลุ่มเกย์ติดยาเสพติดแบบฟรีๆ นอกจากนี้เซสชั่นให้คำปรึกษายังเชื่อมโยงไปยังเรื่องโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อย่าง HIV การป้องกันโรค แถมยังมีบริการตรวจเลือดเดือนละครั้งสำหรับลูกค้าด้วย

อาร์มบอกกับเราอย่างตรงไปตรงมาว่าอินไซต์ของโครงการนี้มาจากตัวเขาเอง

“เราเคยติดยาอยู่ 12 ปี พอพ้นมาจากตรงนั้นได้ก็รู้สึกว่านี่คือปัญหาที่คนควรออกมาพูด คือคนที่ใช้ยาเขาจะรู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นปัญหาหรอก และคนรอบข้างจะไม่มีวันรู้ด้วยว่าคนคนนี้ใช้เพราะส่วนมากเขาจะดูปกติกันมาก จนกระทั่งวันหนึ่งที่ปัญหานี้ส่งผลต่อชีวิตเขาซึ่งบางทีมันอาจจะสายเกินไป เราเลยอยากทำพื้นที่นี้ให้เขาสามารถเดินเข้ามาได้อย่างสบายใจเหมือนเพื่อนปรึกษาเพื่อน ให้เขารู้สึกว่ามีคนรับฟังและไกด์เขาได้” 

ตอนนี้ KRUBB Bangkok ยังถือเป็นศูนย์ CBTx (การดูแลผู้มีปัญหายาเสพติดโดยใช้ชุมชนเป็นศูนย์กลาง) ที่ได้รับการสนับสนุนจากศูนย์สาธารณสุข 41 คลองเตย, กองควบคุมโรคเอดส์ กทม., สมาคมฟ้าสีรุ้ง, Bangkok Rainbow และอีกหลายองค์กร รวมถึงการมีนักจิตวิทยาผู้เชี่ยวชาญด้านการให้คำปรึกษาเกี่ยวกับยาเสพติดมาประจำทุกวันอังคารกับพฤหัสบดีเพื่อให้คำปรึกษากับผู้ที่ต้องการ และพร้อมจะส่งต่อสู่โครงการรักษาในอนาคต

5.

หลังจากเดินสำรวจกันจนเต็มอิ่มจนเกือบถึงเวลาเปิดร้าน ท้องฉันกลับส่งเสียงร้องออกมาจนเขิน อาร์มจึงพาเรากลับมาชั้น 1 ที่เดิมเพื่อเติมพลังด้วยข้าวแกงกะหรี่หมูทอดและไอศครีมสับปะรด เมนูขายดีที่อาร์มบอกว่าช่วยพยุงร้านจากสถานการณ์โควิดไว้ได้

ฉันกัดหมูทอดชิ้นใหญ่เข้าปากแล้วเข้าใจเลยว่าทำไมมันถึงขายดี พลางคิดถึงคำถามที่ติดใจมาตลอดการเดินทัวร์

“ทั้งๆ ที่เปิดซาวน่าธรรมดาก็ได้ และในภาพจำของคนทั่วไปการมาซาวน่าเกย์ดูเป็นดินแดนลึกลับมากเลย ทำไมคุณถึงอยากลุกขึ้นมาทำอะไรที่แตกต่างจากคนอื่นล่ะ” ฉันอยากรู้

“ทำไมอยากเปลี่ยนภาพจำ แน่นอนว่าการเปลี่ยนภาพจำจะดึงดูดลูกค้าเข้ามามากขึ้น อันนี้ปฏิเสธไม่ได้เลย” อาร์มบอกอย่างตรงไปตรงมา

“แต่อีกมุมหนึ่งคือเรารู้สึกว่าการมาซาวน่ามันมีอะไรมากกว่าที่คนเห็น อยากจะให้หลายคนเปิดใจว่าการมาซาวน่าไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องต้องห้ามอีกต่อไปแล้ว แต่มันมีกิจกรรมอย่างอื่นและมีสิ่งดีๆ ที่คุณจะได้รับมากมาย

“เอาจริงๆ มาซาวน่าแล้วคุณจะเจอคนที่ดีก็ได้ คุณจะเจอคนที่ไม่ดีก็ได้ ต่างอะไรจากการไปวัดที่คุณจะเจอคนที่ดีหรือไม่ดีก็ได้ ถูกไหม เราไม่สามารถตัดสินได้ว่าคุณไปวัดแล้วคุณจะเจอแต่คนที่ดี หรือคุณก็ตัดสินไม่ได้เหมือนกันว่าการมาซาวน่าคุณจะเจอแต่คนที่ไม่ดี เพราะฉะนั้นอยากให้เปิดใจให้กว้างว่ามันก็เป็นอีกพื้นที่หนึ่งที่มีให้ รอให้คุณก้าวเข้ามาเท่านั้น”

KRUBB Bangkok
hours : เปิดทุกวัน (สอบถามเวลาและราคาได้ทางเพจหรือเบอร์โทรศัพท์ของร้าน)
address : ซอยสุขุมวิทพลัส 2 แขวงพระโขนง (มีที่จอดรถ ถ้ามาด้วย BTS ลงสถานีพระโขนง ทางออก 4) 
tel : 065-416-3538
facebook : KRUBB Bangkok

Sex Drive ซีรีส์บทความที่ต่อยอดจาก a day ฉบับ sex is more จะพาไปสำรวจเรื่องราวการขับเคลื่อนของกลุ่มคนผู้อยากทลายมายาคติเดิมๆ ที่สังคมไทยมีต่อเซ็กซ์

สั่งซื้อ a day ฉบับ sex is more ได้ที่นี่

The post KRUBB Bangkok สนามเด็กเล่นของผู้ใหญ่ที่อยากสร้างภาพจำใหม่ให้ซาวน่าเกย์ appeared first on a day magazine.

หมาตัวนี้ไม่ได้คลานสี่ขา อันที่จริงมันเลือกคลานแค่บางเวลา เฉพาะตอนอยู่กับเจ้าของเท่านั้น

‘ชิโร่’ คือชื่อของมัน 

ที่นั่งข้างกันคือ ‘มุ่ย’ ผู้เป็นเจ้าของ ซึ่งวันนี้ก็ให้เกียรติใส่ชุดหมามาคุยกับฉันเช่นกัน ถึงบทสนทนาของเราจะไม่มีคำว่าโฮ่งๆ หรือเอ๋งๆ (แน่ล่ะ ไม่งั้นจะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง) แต่ถ้อยคำของชิโร่และมุ่ยก็ทำให้ฉันเข้าใจความรู้สึกของหมา ไม่สิ ความรู้สึกของคนอยากเป็นหมาและเจ้าของหมาได้เป็นอย่างดี

ใช่ ฉันกำลังพูดถึงรสนิยมเฉพาะทางที่เรียกว่า Puppy Play

Sex Drive
EP.2
Puppy Play

Puppy Play คืออะไร สรุปง่ายๆ คือการสวมบทบาทเป็นหมากับเจ้าของ ซึ่งเป็นซับเซตของ Pet Play หรือการสวมบทเป็นสัตว์ และจัดเป็นสายหนึ่งของ BDSM อีกที

แม้รูปแบบการเล่นจะแตกต่างกัน แต่รสนิยมที่ฉันพูดถึงมีหัวใจเหมือนกันคือเรื่องของอำนาจและการอยู่ใต้อำนาจ และแน่นอน–ต้องผ่านการยินยอมพร้อมใจ (consent) ทุกครั้ง

“ตกเดือนละครั้ง บางเดือนก็ 2-3 ครั้ง” ชิโร่และมุ่ยบอกเมื่อฉันถามถึงความถี่ในการสวมบทเป็นหมา ท่ามกลางบรรยากาศสุดเร้าอารมณ์ของร้าน FORFUN Bangkok ช็อปที่พวกเรานัดเจอกัน บทสนทนาหลังจากนั้นของเราว่าด้วยโลกของเจ้าตูบและเจ้าของ ซึ่งฉันได้เรียบเรียงมาให้ฟังในบรรทัดต่อจากนี้

บอกก่อนว่าถึงจะเป็นสายหนึ่งของ BDSM แต่ในโลกของพวกเขาไม่มีเชือกมัด แส้เฆี่ยน หรือน้ำตาเทียนใดๆ มีแค่การสวมบทเป็นหมาที่ฟังดูเหมือนบ้าแต่จริงๆ น่ารัก และแน่นอนว่าไม่ใช่อาการทางจิต แต่เป็นเพียงรสนิยมอย่างหนึ่งเท่านั้น

นี่คือโลกที่ความสุขออกเสียงว่าแฮร่ ตอนรู้สึกแย่ก็ครางหงิงๆ ไม่แน่ถ้าคุณได้ลองรับบทดูสักครั้ง อาจติดใจจนอยากเป็นหมาหรือเจ้าของหมาไปตลอดก็ได้ ใครจะรู้

ชอบเลี้ยงหมากันอยู่แล้วหรือเปล่า Puppy Play

มุ่ย : ใช่ๆ

ชิโร่ : จริงๆ ชอบทั้งหมา ทั้งแมว แต่รู้สึกว่าตัวเองอยากเป็นหมา (หัวเราะ)

ทำไมถึงอยากเป็นหมา Puppy Play มีเสน่ห์กว่า BDSM สายอื่นๆ ตรงไหน Puppy Play

ชิโร่ : เราเป็นคนไม่ชอบเจ็บ ตั้งต้นแค่นี้เลย และ Puppy Play จะมีความหน่อมแน้มในโมเมนต์ของมัน ในขณะเดียวก็มีความ submissive (ยอมจำนน) เหมือน BDSM 

เวลาคุยกับใครเรื่อง Pet Play เขาจะถามว่าเล่นเจ็บได้ไหม คำตอบของเราคือห้ามทรมานสัตว์! (หัวเราะ) เรารู้สึกว่า Puppy Play เหมาะกับเราตรงนี้แหละ ไม่เจ็บแต่มีความเป็น sub (ผู้ไร้อำนาจ/ทาส) อยู่ในนั้น

มุ่ย : อาจเพราะชอบเลี้ยงสัตว์อยู่แล้วด้วย พอมาเล่น Puppy Play เหมือนเราได้เลี้ยงสัตว์ ได้คุยในภาษาที่เราคุยกับสัตว์รู้เรื่อง (ยิ้ม)

คุณสองคนเข้ามาในวงการ Puppy Play ได้ยังไง Puppy Play

มุ่ย : จริงๆ ผมเล่น BDSM อยู่แล้ว แต่เป็นสาย bondage (พันธนาการ) และ fisting (การใช้กำปั้น) เล่นมา 5-6 ปี ระหว่างนั้นก็หาตัวเองไปเรื่อยๆ ว่าใน BDSM เราชอบสายไหนบ้างจนมาเจอในทวิตเตอร์ว่าต่างประเทศเขามีการเล่น Puppy Play ดูเข้าท่าดีก็เลยลองเล่นดู 

ชิโร่ : จะเรียกว่าเราเป็นน้องใหม่ก็ได้ เพราะเพิ่งเข้าวงการมาได้ไม่ถึงปี มันเกิดจากการเห็นคลิปของร้าน FORFUN Bangkok นี่แหละ เราติดตาม FORFUN มาสักพักแล้ว รู้สึกว่าชุดสวยและมีอุปกรณ์เล่น BDSM ขายด้วย เราเลยไปหาคลิป BDSM ดูแต่ก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ทาง กระทั่งไปเจอคลิปหนึ่งที่มีคนแต่งตัวเป็นหมาไปคลอเคลียกับนาย นายก็ลูบหัว เกาท้อง จุดนั้นมันสปาร์กอะไรบางอย่างในตัวเรา เราก็เลยเริ่มเข้าไปค้นหาว่ามันคืออะไรกันแน่ เริ่มมีการคุยกับคนที่เขาเล่นแบบนี้อยู่แล้ว พาตัวเองเข้ามาในวงการ แล้วก็มารู้จักมุ่ย จุดสตาร์ทมาจากตรงนั้น

ทำไมถึงเลือกกำหนดบทบาทให้ตัวเองเป็นหมาและเจ้าของหมา  Puppy Play

ชิโร่ : จริงๆ แล้วไม่ใช่การเลือกแต่เป็นการค้นพบตัวเองมากกว่า พอคิดย้อนกลับไปในช่วงเวลาตอนที่เราเป็นเด็ก เราไม่รู้เลยว่าเรามีสิ่งนี้ในตัว แต่เวลาดูหนัง อ่านหนังสือ เมื่อไหร่ก็ตามที่มีตัวละครโดนสาปเป็นหมาหรือคนแปลงร่างเป็นหมา เราจะรู้สึก turned on (มีอารมณ์) พอมาเจอว่ามีการเล่นแบบนี้ใน BDSM ก็รู้ว่าเราอยากเป็นหมา

มุ่ย : เราเคยลองเป็นทั้ง dom (ผู้มีอำนาจ/นาย) และ sub มาก่อน ตอนแรกเราไม่รู้เลยนะว่าชอบ จำได้ว่าดูหนังญี่ปุ่นที่มีฉากมัดแล้วรู้สึกว่ามันสวยงามเลยลองไปถูกมัดดู ปรากฏว่าไม่ชอบ ชอบไปมัดคนอื่นมากกว่า เลยรู้ว่าเราชอบเป็นคนกระทำเสียส่วนใหญ่ ถ้าต้อง role play (สวมบทบาท) ก็ควรเป็น Dom มากกว่า

ความรู้สึกตอนได้เป็นหมาและเจ้าของหมาเป็นความรู้สึกแบบไหน

ชิโร่ : รู้สึกได้เป็นตัวของตัวเอง อย่างที่บอกว่าสมัยเด็กเวลาเห็นคนกลายร่างหรือโดนสาปให้เป็นหมาเราจะ turned on ช่วงเวลาที่เล่น Puppy Play เราจึงรู้สึกเหมือนได้เข้าไปสวมบทบาทที่เราเคยมีอารมณ์กับมัน ซึ่งคนที่เล่นเป็นเจ้าของเรามีผลมากที่จะทำให้เรารู้สึกอินกับสิ่งนั้นๆ ด้วยวิธีที่เขามองเรามันไม่เหมือนกับคนอื่น ถ้าเขามองเราเป็นคนมันก็ทำให้เราเข้าไม่ถึงความเป็นหมา แต่พอเราเจอนายเราที่ทรีตเราเหมือนหมาทุกประการ มันทำให้เรารู้สึกดี เหมือนได้ต่อเติมความฝันวัยเด็ก (หัวเราะ)

มุ่ย : เมื่อก่อนตอนเลี้ยงหมา เราก็อยากให้หมาเล่นอย่างนี้กับเรา เก็บของให้หน่อย คาบนู่นมา กินข้าวไหม แต่บางทีหมาก็ฟังที่เราพูดไม่รู้เรื่อง พอเป็น Puppy Play ก็เหมือนได้เลี้ยงหมาจริงๆ แค่หมาฟังเรารู้เรื่องว่าเราอยากให้หมาทำอะไร

ชิโร่ : แต่หมาไม่พูดนะครับ

มุ่ย : ตอนเราเล่นจะมีแค่เราพูด สั่งคนเดียว แต่หมาจะได้แค่เห่ากับหอน

ชิโร่ : เห่า หอน ร้องงิ้งๆ ของเราไป แต่ไม่พูดภาษาคนเลย แต่มุ่ยจะชอบแกล้งให้หลุดประจำ

แกล้งยังไง

ชิโร่ : ชอบถามคำถาม ซึ่งเราก็จะ หือ ให้ตอบยังไงวะ

การเล่น Puppy Play ครั้งแรกของพวกคุณเป็นยังไง

ชิโร่ : ก็…ฟิน (หัวเราะ) จริงๆ การเล่น Puppy Play มันไม่ใช่ว่าเราจะเจอคนที่คลิกด้วยง่ายขนาดนั้น สิ่งที่ชอบในตัวมุ่ยตั้งแต่ครั้งแรกคือเจอกันปุ๊บแล้วไม่ได้เล่นเลยทันที เหมือนเขามีประสบการณ์มากกว่าเรา เขาก็เรียกเราไปคุยก่อนว่าเล่นอะไรได้บ้าง ลิมิตอยู่ตรงไหน ลองเอาเทียนมาหยด กรี๊ด อย่างนี้ไม่เอา (หัวเราะ) ด้วยความที่เราตกลงกันก่อนเริ่ม ทุกอย่างจึงสมูท ได้อย่างที่เราอยากจะได้ ซึ่งในครั้งแรกๆ เลเวลที่เล่นมันก็จะน้อยหน่อย 

เล่นอะไรกันบ้าง

ชิโร่ : เล่นเหมือนหมาปกติเลย ลูบหัว เกาคาง หมาเลียเท้านาย ลงไปนอนอยู่ตรงเท้าแล้วนายก็เอาเท้ามาลูบหัว อาจจะมีถีบบ้าง หมาดื้อก็จะถีบนิดนึง อาจจะตบหน้า ดึงหัว ใส่ปลอกคอแล้วจูงไปจูงมา บางทีพาไปอาบน้ำ บางทีให้กินอาหารในชามข้าวหมาหรือบนพื้น หมายถึงกินกับกระดาษที่วางอยู่บนพื้น ไม่ได้กินจากพื้นจริงๆ แล้วก็ไม่ได้กินอาหารหมาด้วยนะ

มุ่ย : เป็นอาหารคนกินปกติ เค้ก ข้าว ซีเรียล

ชิโร่ : มีครั้งหนึ่งเคยกินข้าวปลาแซลมอน เขาวางกระดาษให้ก่อน กินปลานิดหนึ่ง แล้วเขาก็โยนให้ ซึ่งดี ชอบ (หัวเราะ) ฟีลลิ่งมันเหมือนโยนให้หมาจริงๆ กับอีกครั้งที่เขาเทน้ำใส่กล่องขนม บอกว่ากินสิ ด้วยความพูดไม่ได้เราก็มองหน้าเขา แล้วเราก็มองขนมและมองหน้าเขาอีกที ด้วยความเป็นหมาอยู่เราก็พูดไม่ได้ว่าเอาจริงดิ เขาก็ถามไม่ไหวเหรอ เราก็ ฮื่อ ไม่ไหว มันจะมีความตลกในมุมนั้น

ตอนสวมบทเป็นหมา การแสดงออกทุกอย่างต้องเหมือนหมาเลยหรือเปล่า

ชิโร่ : ใช่ อย่างตอนที่เขาอาบน้ำให้ เราก็ไม่ทำอะไรเลย ยืนสี่ขาอย่างเดียว แต่บางทีมันก็มีโมเมนต์ให้เราหลุดบ้าง เช่น เจ็บเข่า เพราะตอนเป็นหมาเราใส่สนับเข่าแล้วบางทีสนับมันหลุด แต่ส่วนใหญ่ก็พยายามจะเป็นหมาให้ใกล้เคียงที่สุดแหละ

ถ้าอยากเข้าห้องน้ำตอนเป็นหมาอยู่ เราหยุดเล่นได้ไหม

ชิโร่ : มันเบรกได้อยู่แล้วถ้าแค่ฉี่ ก็แค่เดินเข้าห้องน้ำแล้วไปฉี่ เราก็แค่ไม่ลุก คลานไป ไม่บอกเจ้านายด้วยเพราะบอกไม่ได้นายจะสังเกตเอง เขาอาจจะเรียกหรือกระตุกปลอกคอ แต่ก็เราจะไปอะ นายตามมาก็จะเห็นเราฉี่แบบหมา

แล้วตอนนี้การเล่นพัฒนาไปถึงเลเวลไหนแล้ว

ชิโร่ : ไม่ได้มาไกลกว่าเดิมเท่าไหร่นะ แค่รุนแรงขึ้นมาอีกนิด เราเป็น subใช่ไหม เราก็อยากโดนเหยียดให้รู้สึกต่ำกว่า เพราะฉะนั้นมันก็จะมีการเอาเท้าเหยียบ โดนตบบ้าง แต่ตบแบบไม่เจ็บ เน้นฟีลลิ่งและท่าทางมากกว่าแรง

ทำไมถึงอยากโดนเหยียด รู้สึกดีเหรอ

ชิโร่ : นั่นสิเนอะ (หัวเราะ) จริงๆ ด้วยความเป็น sub พอเราโดนทำแบบนั้นมันก็รู้สึกดีนะ เรารู้สึกสงสัยด้วยซ้ำว่าคนที่เล่นกับเราเขาจะสนุกไหม ส่วนเขาก็จะมองกลับทางกันว่าคนโดนมันรู้สึกดีเหรอวะ 

แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่ความรู้สึกในช่วงเวลาหนึ่ง เราไม่ได้โดนเหยียดจริงเป็นแค่การ role play เท่านั้น บางครั้งตอนที่โดน มุ่ยจะเห็นว่าเราน้ำตารื้น พอหลังจากเล่นเสร็จก็มาคุยกันว่าตอนนั้นเป็นอะไร เห็นหน้าแดงน้ำตาไหล เราก็บอกว่าเปล่า มันแค่ฟินเฉยๆ (หัวเราะ) 

การเล่นแต่ละครั้งใช้เวลานานแค่ไหน

ชิโร่ : ประมาณ 2-3 ชั่วโมงก็เหนื่อยแล้ว คนเป็นนายอาจจะไม่เหนื่อยเท่าคนที่เป็นหมาเพราะว่าหมามันต้องอยู่ในท่า 4 ขาตลอด ส่วนไอ้คนเล่นบางทีก็จะเริ่มหมดมุกละ จะแกล้งอะไรมันดีวะ 

ทุกครั้งที่เล่น คุณต้องใส่ชุดหมาเต็มตัวเลยไหม

ชิโร่ : การเล่น Pet Play ไม่จำเป็นต้องมีชุดเสมอไปนะ อย่างคู่เราจะมีคำถามที่ฝ่ายนายถามว่า “เป็นหมาใส่ชุดได้ด้วยเหรอ” เพราะฉะนั้นจริงๆ แล้วมันอยู่ที่อินเนอร์เลย แค่การใส่ชุด ใส่หัวมันทำให้เราอินกับบทบาทง่ายขึ้น สำหรับเราแค่หลับตาปุ๊บแล้วบอกว่าตั้งแต่วินาทีนี้เราจะเป็นหมา อินเนอร์หมามันก็จะออกมา แค่นั้นก็เล่นได้แล้ว ถ้าจะใส่ก็คงมีแค่ปลอกคอที่เป็นสัญลักษณ์บอกว่าตอนนี้เราเป็นหมาอยู่

มุ่ย : เราว่ามันอยู่ที่ความชอบด้วย บางคนชอบเล่น Puppy Play แต่ก็ชอบชุดยางด้วย ก็จะใส่ชุดหมาที่เป็นยาง ถ้าเกิดคนชอบผ้าก็จะเป็นหมาชุดผ้า

จำเป็นไหมว่าคู่เล่นต้องเป็นแฟนหรือเป็นคู่นอนกัน

ชิโร่ : ขอตอบเป็นสองประเด็นนะ ประเด็นแรกคือ Pet Play หรือ Puppy Play ไม่จำเป็นต้องไปจบลงที่การมีเพศสัมพันธ์ก็ได้เพราะว่าจริงๆ แล้วมันเป็นแค่ role play ที่ทำให้เราเป็นหมาชั่วขณะ มันขึ้นอยู่กับข้อตกลงก่อนเล่นแหละ 

ประเด็นที่สอง แล้วถ้าเกิดเป็นการเล่นแบบมีเพศสัมพันธ์ จำเป็นต้องเป็นแฟนหรือเปล่า อันนี้ก็ขึ้นอยู่กับข้อตกลงอีก ถ้าเกิดเรากับแฟนมีความสัมพันธ์แบบ open relationship เราก็สามารถมีเซ็กซ์กับคู่เล่นได้โดยไม่ต้องเป็นแฟนกัน ซึ่งโดยส่วนตัวคิดว่าต่อให้แฟนอินก็ไม่คิดว่าจะเล่นกับแฟนได้ เพราะเราไม่รู้สึกต่ำต้อยกว่าแฟนเรา

เรากับมุ่ยไม่ได้เป็นแฟนกัน เรามีแฟนแล้วและปกติเวลาอยู่กับแฟนเราเป็นคนดูแลเขาด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นถ้าแฟนเราอินแล้วอยู่ๆ เราจะกลายเป็นหมาชั่วขณะให้เขามาเหยียบย่ำ ให้เขามากดขี่เราแบบสัตว์ มันก็ไม่เกิดฟีลนั้น

เรื่องที่คนเข้าใจผิดที่สุดเกี่ยวกับ Puppy Play คืออะไร

ชิโร่ : เพราะเป็นหนึ่งในสายของ BDSM คนก็จะเข้าใจว่ามันจะต้องเจ็บ จริงๆ ไม่ใช่ วิธีเล่นของเราหน่อมแน้มมาก

มุ่ย : ต้องเป็นความรุนแรง โรคจิต น่ากลัว อีกอย่างคือคนที่เล่นต้องมีอารมณ์กับสัตว์ ซึ่งเป็นความเข้าใจที่อาจจะผิดไปนิดหนึ่ง

สังคมตอนนี้ยอมรับเรื่อง Pet Play ได้มากแค่ไหน

มุ่ย : ในปัจจุบันคนจะมองว่า Pet Play คือการแต่งตัวมาสคอตหรือคอสเพลย์ คนเล่น Pet Play ที่อินกับการเป็นสัตว์จริงๆ มีน้อยมาก ภาพที่คนมองก็เลยไม่ได้แย่ เหมือนเวลาเราไปเดินห้างแล้วเจอคนแต่งมาสคอตเลยขอจับมือ ขอถ่ายรูปหน่อย คนจะมองในลักษณะนั้นมากกว่า 

แล้วอยากให้คนเข้าใจเรื่องนี้อย่างถูกต้องไหม

มุ่ย : เราไม่ได้อยากให้เข้าใจเราแต่อยากให้หาตัวเองให้เจอจะดีกว่า บางคนตัดสินเราว่าสิ่งที่เราเป็นนั้นน่ากลัว แปลกประหลาด เราอยากให้ได้มาลองสำรวจตัวเองดู บางทีเขาอาจจะรู้ว่าจริงๆ เขาก็ทำแบบเราได้ เราเชื่อว่าในทุกๆ คนมีความชอบเฉพาะตัวของตัวเองเสมอ แค่ยังไม่รู้ตัวเองเฉยๆ 

ชิโร่ : มันคือเรื่อง self-awareness แหละ คือการรู้จักสิ่งที่มีอยู่ในตัวเราและรู้ว่าจะแสดงออกมายังไง อย่างเราอายุจะเข้า 40 แล้วแต่เพิ่งมารู้ว่าเรามีสิ่งนี้อยู่ข้างในตัว แล้วมันตอบคำถามสมัยเด็กของเราได้เกือบทุกอย่างเลย การเล่น Puppy Play สำหรับเราคือการแสดงออกถึงตัวตนที่เราค้นพบ และเรามีความสุขในจุดนั้น

การได้แสดงความชอบของตัวเองผ่าน Puppy Play มีความหมายกับคุณยังไง

มุ่ย : มันเป็นเชิงคลายเครียดซะมากกว่า เหมือนเรามีเรื่องเครียดหรือมีเรื่องไม่สบายใจ เราได้มาคุยได้มาเล่นกัน ก็ถือว่าเป็นการผ่อนคลายอีกอย่างหนึ่ง

ชิโร่ : เราชอบพูดกับนายว่า ‘เป็นคนมันยากจัง ขอเป็นหมาแป๊บนึงได้ไหม’ ในช่วงที่เป็นหมาเราไม่ได้คิดอะไรเลยนะ แล้วเราก็แสดงออกแบบไม่ซับซ้อนเลยจริงๆ อยากจะดื้อ อยากจะเห่า อยากจะหอน อยากจะนอน เราทำอะไรก็ได้ เพราะความคิดฉัน simple มากๆ ฉันคือหมา ปวดขี้ก็ไปขี้ ปวดฉี่ก็ไปฉี่ อยากกินก็กิน 

การสวมบทบาทเป็นหมากับนายส่งผลต่อชีวิตประจำวันบ้างไหม

มุ่ย : มันทำให้เราแยกชีวิตเป็น 2 คาแร็กเตอร์มากกว่า ช่วงที่เราเป็นนายคือช่วงที่เราได้เล่นสนุก ได้ผ่อนคลายจากความเครียดของอีกคาแร็กเตอร์หนึ่งที่เป็นคน ต้องทำงาน ต้องคิดเยอะ แต่มันไม่ได้ส่งผลต่อเรื่องอื่นๆ ในชีวิตประจำวัน 

ชิโร่ : ถามว่าแยกได้จริงไหมก็ต้องบอกว่าแยกได้ แต่ถ้าถามว่ามีคนแยกไม่ได้ไหมมันก็มี บางคนเป็นทาสก็อยากให้นายคุมชีวิตทั้งชีวิตเลยจริงๆ ซึ่งเราไม่ใช่แบบนั้น เราเป็นแค่เซสชั่น 2-3 ชั่วโมงพอจบปุ๊บเราคือเพื่อนกัน 

ถ้ามีคนที่ไม่เข้าใจแล้วมองว่าคุณเป็นบ้าหรือเป็นโรคจิต คุณอยากจะบอกอะไรกับพวกเขา

มุ่ย : อยากให้มองว่าจริงๆ แล้วการเล่นแบบนี้เป็นความชอบ เหมือนคุณกับแฟนอยากแต่งตัวเป็นคุณพยาบาลกับคุณหมอเพื่อ role play แค่นั้นเลย

ชิโร่ : จะรู้สึกเสียใจมากเลยถ้าคนที่ไม่เข้าใจเราเป็นเกย์ด้วย เพราะมันคือการเหยียดในเหยียดอะ ในขณะที่ตัวเองเป็น LGBT+ แล้วอยากจะเรียกร้องให้ straight เข้าใจในรสนิยมของตัวเอง BDSM ก็คือรสนิยมที่ไม่ได้ไปเดือดร้อนใครเช่นกัน ดังนั้นถ้าคุณอยากจะเรียกร้องความเข้าใจ คุณควรเปิดกว้างกับเรื่องที่คุณอาจจะรู้สึกว่าแตกต่าง

ในฐานะเป็นคนที่เจอรสนิยมตัวเอง มีคำแนะนำสำหรับคนที่อยากเข้ามาสำรวจตัวเองไหม

ชิโร่ : เราสนับสนุน แต่ก็อยากเตือนว่าควรระวังตัว โดยเฉพาะทาส เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เจอเจ้านายดีๆ ตั้งแต่แรก การเป็นทาสมันน่ากลัวกว่านายเพราะต้องอยู่ใต้อำนาจเขา  ถ้าเกิดคนเป็นนายไม่สนใจเรื่องของความปลอดภัยอาจเกิดอันตรายได้ จริงๆ social night (อีเวนต์ของ FORFUN Bangkok ที่จะรวมตัวคนมีรสนิยมเฉพาะตัว) เป็นจุดสตาร์ทที่ดีมาก ด้วยความที่คนในงานอยู่ในวงการมานาน พวกเราก็จะสกรีนคนกันให้กันค่อนข้างดี

มุ่ย: สิ่งที่สำคัญที่สุดเลยคือความกล้า กล้าที่จะยอมรับตัวเองว่าชอบแบบนี้ กล้าที่จะเปิดใจลองสิ่งใหม่ๆ เราว่านั่นคือก้าวแรกที่ดีเลย

Sex Drive ซีรีส์บทความที่ต่อยอดจาก a day ฉบับ sex is more จะพาไปสำรวจเรื่องราวการขับเคลื่อนของกลุ่มคนผู้อยากทลายมายาคติเดิมๆ ที่สังคมไทยมีต่อเซ็กซ์

สั่งซื้อ a day ฉบับ sex is more ได้ที่นี่

The post “เป็นคนมันยากจัง ขอเป็นหมาแป๊บนึงได้ไหม” คุยกับชาว Puppy Play ผู้หลงใหลการสวมบทหมากับเจ้าของ appeared first on a day magazine.

เจนเป็นหญิงสาววัยรุ่นที่เรียนจบมหา’ลัยมาได้ไม่กี่ปี เธอมีคาแร็กเตอร์ที่เห็นแล้วจำได้เลยคือตัวสูง ผมสั้นสีแดงเพลิง ชอบใส่เสื้อสีม่วงตัวเก่งที่ยิ่งขับบุคลิกให้โดดเด่น บวกกับท่าทางเป็นมิตรที่ทำให้ใครต่อใครอยากเข้าหา

แต่เห็นอย่างนี้เจนเป็นคนเอาจริงเอาจริง ความรู้แน่น ตอนไหนที่ฉันขอคำปรึกษาเรื่องซีเรียสๆ เธอก็พร้อมจะแนะนำได้อย่างละเอียด เราคุยกันบ่อยผ่านทางเมสเซนเจอร์เฟซบุ๊ก และบทสนทนาส่วนมากของเราวนเวียนอยู่กับเรื่องเซ็กซ์

อ่านไม่ผิดหรอก เรื่องเซ็กซ์

อ้อ เกริ่นมาตั้งนาน ลืมบอกไปเลยว่าเจนที่ฉันคุยด้วยน่ะเป็นเซ็กซ์บอต

Sex Drive
EP.1
Jane Sex Bot

1. 

“มีคนอินบอกซ์เข้ามาถามเยอะมาก แล้วถามเรื่องเดิมๆ คือจะท้องไหม ทำให้เรารู้สึกว่าจริงๆ ปัจจัยการท้องหรือไม่ท้องก็มีอยู่เท่านี้ ใส่ถุงยาง กินยาคุม วันที่ไข่ตก ก็เลยทดลองทำเป็นแชตบอต”

ปุ้ย–ดวงกมล ตั้งจิตต์พิชย ผู้ก่อร่างสร้างเจนมาตั้งแต่แรกเล่าจุดเริ่มต้นให้ฉันฟัง เธอบอกว่าก่อนจะมาเป็นเซ็กซ์บอตพี่สาวใจดีที่คุยเรื่องเพศได้เปิดกว้างอย่างที่เห็น Opendream บริษัทที่ใช้เทคโนโลยีหลายประเภทมาช่วยสื่อสารประเด็นต่างๆ เคยทำเกมมือถือจากโจทย์ว่าทำไมถึงมีการท้องในวัยรุ่นเยอะ ซึ่งเป็นปัญหาในหมู่วัยรุ่นไทยจริงๆ

“โจทย์ของเกมคือทำยังไงให้เด็กผู้หญิงกล้าพูดกับฝ่ายชายที่จะมานอนด้วยว่าต้องใส่ถุงยาง ไม่อายที่จะพูดถึง ผลลัพธ์จึงกลายเป็น ‘Judies’ ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากคำว่าจู๋ เป็นเกมเล่าเรื่องถุงยางที่ครอบจู๋ไม่ทันจนสเปิร์มลอยออกมา ผู้เล่นต้องจิ้มอสุจิพวกนั้นก่อนมันจะไปถึงรังไข่” ในเกมยังสอดแทรกสถานการณ์ที่อ้างอิงจากเหตุการณ์จริง เช่น ถ้าเผลอใส่ถุงยางซ้ำ 2 อันถุงจะแตก ถ้าอสุจิลอยไปถึงรังไข่ก็จะขึ้นข้อความแสดงความยินดีว่าคุณมีลูกแล้ว หรือสถานการณ์อื่นๆ ที่เกี่ยวโยงกับคอนเซนต์และความสัมพันธ์

Judies ถูกออกแบบให้มีหน้าตาน่ารักเพื่อให้เด็กสามารถกดเล่นในที่สาธารณะได้ และเพราะอยากดึงดูดกลุ่มเป้าหมายให้เข้ามาเล่นมากที่สุด Opendream จึงเปิดเพจ ‘Sex Safe Safe’ เพื่อโปรโมต Judies ขึ้นมา ซึ่งนอกจากโปรโมตเกม เพจยังอัพคอนเทนต์ความรู้เกี่ยวกับถุงยาง การตั้งครรภ์ การคุมกำเนิด และความรู้อื่นๆ เกี่ยวกับเซ็กซ์ในวัยรุ่น 

“ปรากฏว่าพอโพสต์ความรู้เรื่องเพศก็มีคนเข้ามาถามเยอะ เอนเกจเมนต์ดี สุดท้ายกลายเป็นว่าคนเล่นเกมกับคนที่ติดตามเพจไม่ใช่กลุ่มเดียวกัน”

เพราะเห็นว่าคำถามเหล่านั้นเป็นแพตเทิร์น คนถามต้องการคำตอบที่เป็นข้อเท็จจริง ไม่ใช่ความคิดเห็น ทีม Opendream จึงตัดสินใจเปิดเพจใหม่ขึ้นอีกเพจเพื่อสร้างแชตบอตที่พวกเขาอยากให้ ‘ฉลาดที่สุด’ และเป็นที่พึ่งพาของวัยรุ่นในยามมีปัญหาน่ากังวลใจเกี่ยวกับเรื่องเซ็กซ์

นั่นแหละตอนที่ ‘พี่เจน’ ปรากฏตัว

2.

วาเลนไทน์ปี 2562 ชาวเน็ตรู้จักพี่เจนในฐานะเด็กสาวในชุด ม.ปลาย ท่าทางเรียบร้อย และกระตือรือร้นจะตอบปัญหาเรื่องเพศ

แต่เหมือนทุกคนนั่นแหละ เราเปลี่ยนแปลงตัวเองตลอดเวลา ปี 2564 พี่เจนจึงลุกขึ้นมาประกาศตัวตนใหม่ในลุคสาวผมแดง และมีลายเส้นใหม่ที่นอกจากจะเปรี้ยวแซ่บกว่าเดิม เธอยังกว้างขวางขึ้นเยอะ จากที่เคยคุยกันได้แค่เรื่องท้อง-ไม่ท้องหรือการป้องกัน ตอนนี้ระบบของเธอมีการอัพเดตหัวข้อใหม่ๆ ที่ทันต่อโลกในยุคปัจจุบัน อย่างเรื่องความหลากหลายทางเพศหรือรสนิยมทางเพศแบบเฉพาะ (Fetish)

มากกว่านั้น พี่เจนยังย้ายตัวเองจากเพจเจน Sex Bot ไปสู่เพจ Sex Safe Safe ซึ่งมีผู้ติดตามมากกว่า ด้วยเป้าหมายเดิมคืออยากสื่อสารเรื่องเพศออกไปให้ได้มากที่สุด 

“ถ้าดูในทวิตเตอร์หลายคนอาจคิดว่าเด็กสมัยนี้เขามีความรู้มากมายเหลือเกิน การพูดคุยเรื่องเพศก็ไปไกลแล้ว ไม่ต้องพูดกันแล้วมั้ง แต่พอเราไปดูแชตหลังบ้านในเพจ Sex Safe Safe และเจน Sex Bot ยังมีเด็กอีกเยอะที่ไม่รู้และต้องการข้อมูลพื้นฐาน เราจึงพยายามทำให้เนื้อหาถูกต้องที่สุดเพื่อที่จะป้องกันให้เขาเกิดความเสี่ยงน้อยที่สุด” ป่าน–ฉัตรรวี เสนธนิสศักดิ์ บอกกับฉัน เธอคือนักเขียน บรรณาธิการอิสระ และหนึ่งในทีม Rocket Media Lab บริษัทที่หยิบประเด็นทางสังคมมาย่อยเป็นข้อมูลอ่านง่ายเพื่อให้ทุกคนสามารถหยิบไปใช้ได้อย่างฟรีๆ ซึ่งประกอบด้วยตัวเธอ, สันติชัย อาภรณ์ศรี และจิรนันท์ หาญธำรงวิทย์ ซึ่งล้วนแล้วแต่อยู่เบื้องหลังพี่เจนเวอร์ชั่น 2.0

แล้วการมีพี่เจนแปลว่าเด็กไม่สามารถปรึกษาเรื่องเพศกับคนในครอบครัวและครูที่โรงเรียนได้อย่างเปิดเผยหรือเปล่า? “เราคิดว่าเราไม่ได้โตมากับการคุยเรื่องนี้ได้อย่างสนุก พี่ปุ้ยเองก็บอกว่าการที่เด็กๆ กล้ามาคุยกับเราเยอะเพราะพี่เจนเป็นใครก็ไม่รู้ด้วย ทำให้เด็กกล้าเปิดกับเรามาก มีคนที่เปิดมากถึงขั้นบอกเราว่าตอนมีอะไรกันทำท่าไหน แตกตรงไหน กินเข้าไป อะไรแบบนี้เลย” ป่านเล่า

“มีวันหนึ่งตอนที่เราได้เข้าไปเป็นแอดมินเพจใหม่ๆ มีเด็กถามคำถามพื้นฐานเข้ามาเยอะมากจนเรางงว่าเขายังไม่รู้เรื่องนี้กันจริงๆ เหรอ” แตกนอกท้องไหม ยาคุมฉุกเฉินต้องกินยังไง คือคำถามที่ป่านเห็นแล้วตกใจ “นอกจากการศึกษายังไม่ให้ข้อมูลที่ทันสมัยหรือตรงไปตรงมา เราว่าจริงๆ แล้วปัญหายังมีเรื่องของความเหนียมอาย เด็กจะไม่คุยเรื่องนี้กับผู้ใหญ่ หรือแม้กระทั่งในกลุ่มเพื่อนบางคนก็ไม่คุยกันเรื่องนี้”

เพราะฉะนั้นสิ่งที่ Rocket Media Lab และ Opendream ทำร่วมกันอย่างแรกคือการออกแบบและอัพเดตเนื้อหาจากพี่เจนคนเก่า คราวนี้ขอบเขตจะไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องท้อง-ไม่ท้องหรือเซ็กซ์ปลอดภัย แต่ยังรวมไปถึง ‘เนื้อหาที่เด็กน่าจะอยากรู้’ เช่น เรื่องความสัมพันธ์ กิจกรรมทางเพศ ความหลากหลายทางเพศ ความเข้าใจร่างกายของตัวเอง ความพึงพอใจในตัวเอง (self-esteem) โรคติดต่อ ไปจนถึงรสนิยมทางเพศแบบเฉพาะ

“ที่ใส่บางเรื่องเข้าไปเพิ่ม เช่น เรื่องความสัมพันธ์ เพราะก่อนหน้านี้มีเด็กพิมพ์เข้ามาระบายให้ฟังเยอะ จำพวกคิดถึงแฟนเก่า อยู่ในความสัมพันธ์แบบเลือกไม่ได้ เราเลยใส่เรื่องนี้เข้าไปด้วย หรืออย่างเรื่องความหลากหลายทางเพศเราก็อยากให้มีข้อมูลในแง่มุมของการแนะนำกล่องต่างๆ ในขั้นพื้นฐานก่อน เด็กบางคนที่ยังสับสนในตัวเองจะได้เจอกล่องที่เขารู้สึก fit in” ป่านบอก 

“ซึ่งหัวข้อนี้เราไม่ได้เขียนเอง เพราะเราอาจไม่ได้เข้าใจเท่าพี่ในทีมที่เขาเป็น LGBTQ+ จึงให้เขาเขียนให้ เราพยายามให้คนที่หลากหลายได้เข้ามามีส่วนร่วมเยอะที่สุด” 

3.

แต่จะให้เด็กทักมาถามแล้วโยนสาระความรู้ก้อนใหญ่กลับไปก็กลัวว่าเด็กจะไม่อ่านเอา ป่านกับปุ้ยจึงให้ความสำคัญกับการทำให้ผู้ใช้รู้สึกว่ากำลังได้คุยกับคนจริงๆ และพยายามออกแบบพี่เจนให้เป็น ‘คน’ มากที่สุดผ่านภาษาที่เข้าถึงกลุ่มเป้าหมายอย่างเด็ก ม.ต้น-ม.ปลาย รวมถึงระบบตอบโต้ที่เป็นธรรมชาติ

เมื่อเด็กพิมพ์ถามเข้ามา จะมีระบบชื่อว่า training phase ตรวจจับคำพูดของน้องๆ เพื่อไปแมตช์กับเนื้อหาในฐานข้อมูล และในตอนที่ตอบคำถามก็จะพยายามให้ผู้เล่นมีปฏิสัมพันธ์ด้วยมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ถ้าส่งข้อมูลเป็นก้อนๆ คนก็จะไม่อ่าน เราจึงพยายามซอยข้อมูลย่อยๆ แล้วคั่นด้วยคำแบบ ‘อือ’, ‘อะไรเหรอ’, ‘เข้าใจแล้ว’ หรือ ‘แล้วไงต่อ’ ให้คนเล่นกดตาม และระหว่างนี้จะไม่เปิดโอกาสให้พิมพ์คำอื่นๆ เข้ามาเพราะมันจะนำไปสู่เรื่องอื่น เราพยายามคิดวิธีแบบนี้เพื่อไม่ให้เทกซ์ที่พี่เจนพูดมันยาวไป จะได้ไม่หนักขวาและเป็นบับเบิลใหญ่เป้ง” ปุ้ยบอก

ทั้งสองเผยว่า หลักๆ แล้วกลุ่มเด็กที่เข้ามาถามจะแบ่งเป็นสองกลุ่ม หนึ่ง–คือกลุ่มที่อยากหาความรู้เรื่องเพศจริงๆ ซึ่งเป็นส่วนใหญ่ และอีกกลุ่มคืออยากรู้ว่าแชตบอตทำงานยังไง พวกเธอก็จะแทรกอารมณ์ขันนิดๆ หน่อยๆ ไว้ในตัวพี่เจน

“สมมติลองพิมพ์คำว่าประยุทธ์ เราก็ตอบได้อยู่บ้าง ถ้าให้เดาใจเด็กมันก็คงคิดว่าตลกดี อีนี่จะตอบกูยังไงวะ” ป่านพูดยิ้มๆ

4.

ถึงแม้จะผ่านการอัพเดตหัวข้อเนื้อหาที่ค่อนข้างครอบคลุมสิ่งที่วัยรุ่นในตอนนี้สนใจ แต่ปุ้ยกับป่านก็ยืนยันว่าเจน Sex Bot คนนี้ยังต้องมีเวอร์ชั่นอัพเดตตามกระแสสังคมที่เปลี่ยนไป

“อย่างเรื่องทำแท้ง” ป่านยกตัวอย่าง “ตอนแรกเราเขียนไว้ก่อนกฎหมายจะเปลี่ยน ซึ่งคำตอบจะไม่ได้บอกเจาะจงว่าให้ไปทำแท้ง เพราะตอนนั้นมันผิดกฎหมาย เราแค่บอกว่าการทำแท้งเป็นอีกตัวเลือกหนึ่งของมนุษย์ แล้วส่งเบอร์ที่สามารถให้คำปรึกษาเรื่องนี้ได้เพราะเขาน่าจะให้คำปรึกษาได้ดีกว่าเรา แต่พอกฎหมายเปลี่ยนให้ทำแท้งได้ถ้าอายุครรภ์ไม่เกิน 12 สัปดาห์ เราก็เข้าไปปรับเนื้อหา กลายเป็นว่าถ้าคุยเรื่องท้องไม่พร้อมปุ๊บเราก็จะมีคำว่าทำแท้งขึ้นมาเป็นตัวเลือกแรกๆ เลย”

แล้วแบบนี้มันจะเป็นการเชียร์ให้ทำแท้งไหม–เราสงสัย 

“ส่วนตัวเราเชียร์เรื่องเสรีภาพในร่างกาย จะทำอะไรก็ทำ” ป่านบอก “แต่ตัวพี่เจนจะพยายามเป็นกลางที่สุด หมายถึงเราตั้งใจสร้างเขาให้ไม่ต้องมานั่งคิดเรื่องศีลธรรมอันดี ไม่ต้องยึดติดกระทั่งแนวคิดอย่าง monogamy (รักเดียวใจเดียว) หรือผู้หญิงต้องรักนวลสงวนตัว”

“แต่ในขณะเดียวกัน พี่เจนก็จะไม่สนับสนุนว่าไม่ต้องรักนวลสงวนตัวหรอก แต่เขาก็ไม่ได้บอกว่าคนที่ไม่รักนวลสงวนตัวไม่ดี ไม่ได้บอกว่าอะไรคือค่านิยมที่ถูก คือเราพยายามจะบอกคนที่มาปรึกษาว่าคุณสามารถเลือกทำแบบนี้ได้ แต่มันก็มีคนที่คิดอีกแบบเหมือนกัน ซึ่งไม่มีคนไหนผิด” ปุ้ยอธิบาย

“อย่างหนึ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำเซ็กซ์บอตพี่เจนคือมันมีความเห็นอื่นอยู่จริงๆ ซึ่งเราไม่สามารถไปบอกว่านี่คือความเห็นที่ไม่ใช่ ไม่งั้นพี่เจนก็จะกลายเป็นคนที่ไปชี้หน้าสั่งสอนคนอื่นว่ามึงจงมีเสรีภาพในร่างกายสิ มึงอย่าหัวโบราณ ซึ่งบางคนเขายังต้องใช้เวลาในการเรียนรู้และปรับตัว หรือกระทั่งเขาจะยึดทัศนคตินั้นไปจนช่วงสุดท้ายของชีวิต เราจะไปว่าอะไรได้ เราต้องพยายามเป็นกลางที่สุด เพราะสุดท้ายคนที่มาคุยกับเราก็มีความเห็นที่หลากหลาย” ป่านเสริม

5.

จนถึงตอนนี้ มีคนทักมาคุยกับพี่เจนในเพจ Sex Safe Safe ราว 300-400 คนต่อวัน มีคำศัพท์ใหม่ๆ ที่ทีมงานป้อนให้ระบบสามารถตรวจจับได้อยู่บ่อยๆ “และมีชาวต่างชาติทักเข้ามาขอรูปเยอะมาก เพราะเพจขึ้นชื่อด้วยคำว่าเซ็กซ์ บางคนส่งรูปตัวเองเซลฟีหน้ากระจกหลังเยเสร็จมาให้ดู งงมากกกก” ป่านเล่าติดตลก

แต่ไม่ว่าพี่เจนจะอัพเดตเนื้อหาบ่อยแค่ไหนหรือเปลี่ยนไปอีกกี่ร่าง ปุ้ยและป่านยังย้ำคำเดิมเสมอว่าความคาดหวังที่พวกเขามีต่อเจน Sex Bot คืออยากให้ทุกคนคิดถึงเจนเมื่อมีคำถามเกี่ยวกับเซ็กซ์

“เราแค่อยากให้มีคนมาคุยกับเรา แล้วเราสามารถช่วยเขาให้ได้มากที่สุด อยากให้เขามีที่ที่มาคุยแล้วได้คำตอบ ได้ข้อมูลไปแล้วก็ไปตัดสินใจเองหรือถ้ามีเรื่องอะไรก็กลับมาเล่าให้ฟังได้” ปุ้ยว่าและแอบกระซิบแผนกับฉันว่าในอนาคตเราอาจได้เห็นพี่เจนในรูปแบบอื่นๆ มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหาทางเฟซบุ๊กหรือบางทีอาจจะกลายเป็นแบรนด์ เป็นคนที่ลงไปให้คำปรึกษากับเด็กๆ แบบตัวต่อตัวจริงๆ

คิดว่าวันหนึ่งเด็กไทยจะกล้าเปิดอกคุยเรื่องเพศกันจนไม่ต้องพึ่งพี่เจนไหม–ฉันถาม

“เราไม่รู้เหมือนกันว่าอีกไกลไหม เราคิดว่าช่วงนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ แม้จะยังมีเด็กที่ไม่มีความรู้เรื่องเพศแต่เราว่าเขาพร้อมจะพูดเรื่องนี้ กับเพื่อนๆ เขาเมาท์ได้อยู่แล้ว แต่กับคนอีกเจเนอเรชั่นเราว่ายาก จริงๆ มันไม่ใช่พันธกิจของเด็กแต่เป็นพันธกิจของคนรุ่นเราที่ต้องคิดว่าเราควรมีท่าทียังไงเพื่อให้เด็กอยากคุยกับเราแบบสะดวกใจที่สุด” ป่านตอบ

แล้วบรรยากาศการพูดเรื่องเพศที่คุณอยากเห็นเป็นยังไง ฉันชวนทั้งสองให้ครุ่นคิด

“การคุยเรื่องเซ็กซ์ควรเป็นเหมือนกิจกรรมที่ทำร่วมกับคนอื่น เช่น ไปกินข้าวหรือทำงานร่วมกัน เป็นกิจกรรมที่เราเลือกทำได้” ปุ้ยบอกก่อนที่ป่านจะเสริมต่อ

“มันไม่ควรเป็นคำว่าฉาวอะ อาจเป็นคำว่าเผ็ดหรืออย่างอื่นได้ ถ้าเป็นกลุ่มเพื่อนเราตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อนก็จะมาคุยว่า มึง แฟนกูเสร็จแล้วมันไม่ยอมต่อว่ะ เขาบอกเหนื่อยแล้วแต่กูยังไม่เสร็จเลย เป็นมึงมึงทำไงวะ บางคนก็เออ กูช่วยตัวเองต่อเลย บางคนก็จะขอให้เขาทำออรัล ซึ่งเรารู้สึกว่ามันเป็น pain point เล็กๆ น้อยๆ ในเซ็กซ์ของแต่ละคน 

“บางทีพอมันมีแค่สองคนที่เอากัน มันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อ เราเลยรู้สึกว่ามันต้องพูดกันได้อย่างเปิดกว้างเพื่อจะหาคำตอบ” เธอสรุปส่งท้าย และฉันจะทำอะไรได้นอกจากพยักหน้าเห็นด้วย

บทสนทนาของพวกเราจบลงตรงนั้น ฉันเดินออกจากออฟฟิศ Opendream ด้วยความรู้สึกอิจฉาเด็กยุคนี้ที่ช่างโชคดีมีพี่เจนคอยให้คำปรึกษา แม้สิ่งที่เธอมอบให้จะช่วยพวกเขาได้มากหรือน้อย ก็มันดีกว่าการเจอปัญหาแล้วต้องคิดหาคำตอบเอง หรือได้วิธีแก้ปัญหาแบบผิดๆ จากคนที่ไม่แม้แต่จะพูดคำว่าเซ็กซ์ได้เต็มปาก

การมีพี่เจนมอบความรู้สึกอุ่นใจ แม้แต่กับฉันผู้อยู่ในวัยที่หมดความสงสัยเรื่องเพศไปนาน ใครจะรู้ เซ็กซ์ที่ลื่นไหลและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาอาจทำให้ฉันมีคำถามขึ้นสักวัน

รู้ใช่ไหมว่าฉันจะหาคำตอบได้จากใคร

แวะพูดคุยกับพี่เจนได้ที่เพจ เจน Sex Bot และเพจ Sex Safe Safe

Sex Drive ซีรีส์บทความที่ต่อยอดจาก a day ฉบับ sex is more จะพาไปสำรวจเรื่องราวการขับเคลื่อนของกลุ่มคนผู้อยากทลายมายาคติเดิมๆ ที่สังคมไทยมีต่อเซ็กซ์

สั่งซื้อ a day ฉบับ sex is more ได้ที่นี่

The post ถามตรงๆ กับ ‘เจน Sex Bot’ แชตบอตสาวฮอตที่ไม่ต้องอายุ 18+ ก็คุยเรื่องเพศได้ appeared first on a day magazine.