ชั้นปีที่ 4 แขนงวิชาการออกแบบสินค้าไลฟ์สไตล์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

ชื่อผลงาน GOODS LUX

อย่างที่รู้กันว่าธูปกับความเชื่อทางพิธีกรรมศาสนาเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับคนไทยมานาน ไม่ว่าจะไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ บรรพบุรุษ แก้บน หรือไหว้ขอมีคู่ต่างก็ต้องมีธูปติดมือ และไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีธูปแทบทุกที่ แต่เคยสงสัยไหมว่าธูปเหล่านั้นไปจบที่ตรงไหน

พฤติกรรมคนไทยเกี่ยวกับธูปมีหลายรูปแบบ บางที่ต้องจุดธูปให้มีควัน เพราะเชื่อว่าส่งสารถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์รับรู้ บางที่รีบจุด รีบเป่า รีบเก็บทิ้งเพราะกลัวว่าจะไฟไหม้ ไม่ว่าอย่างไรปลายทางธูปทั้งหมดกลายเป็นเศษขยะจำนวนมากที่ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้ 

และนั่นจึงเป็นโจทย์โปรเจกต์ทีสิสให้กับ ‘เวฟ–สุภาวิดา สุขวัฒน์’ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 แขนงวิชาการออกแบบสินค้าไลฟ์สไตล์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ นำก้านธูปเหลือทิ้งมาดีไซน์เป็นผลิตภัณฑ์บนโต๊ะทำงาน โดยใช้ทุกส่วนของธูปมาพลิกแพลงให้เกิดประโยชน์สูงสุด จนเกิดเป็นผลงาน ‘GOODS LUX’

ขยะที่ยึดติดจากความเชื่อ 1 ล้านดอกต่อปี

อย่างที่รู้กันว่าปัจจุบันเทรนด์สายมูเป็นที่นิยมมากขึ้น ไม่ว่าจะไปไหนมาไหนก็เห็นคนตามรอยขอพรหรือแก้บนแทบทุกที่ นั่นจึงทำให้ธูปเป็นสินค้าใช้แล้วทิ้งที่มีความต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ จนน่าตกใจ

“ด้วยความที่เราเป็นเด็กต่างจังหวัด อาศัยอยู่ที่หนองคาย ผู้คนแถวนั้นเขาก็จะมีความเชื่อเรื่องพญานาคหรือพิธีกรรมทางศาสนา เราก็จะเห็นธูปมีอยู่ทุกที่ โดยเฉพาะวันสำคัญหรือวัดที่มีคนเยอะ บางทีคนไปไหว้แล้วจุดธูปยังไม่ทันได้เป่าหรืออะไรเลย เขาก็รีบเอาออกแล้วเพราะกลัวว่าไฟจะไหม้ ทำให้มีธูปเป็นเศษเหลือทิ้งเยอะมากทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์ของมันจนเต็มที่เลย”

“ในปัจจุบันมีคนใช้ธูปมากกว่า 1 ล้านดอกต่อปี หมายความว่าขยะชิ้นนี้จะเหลือเยอะมากกว่า 1 ล้านดอกต่อปี ซึ่งในอนาคตประชากรก็เพิ่มขึ้น มีวัดวาอารามเพิ่มขึ้น คนนับถือศาสนาทำพิธีกรรมมากขึ้น มีสายมูเพิ่มมากขึ้น รวมไปถึงคนจีนที่เริ่มเข้ามามีอิทธิพลในบ้านเรา ก็เลยคิดว่าจะมีตัวก้านธูปนี้เหลือทิ้งมากขึ้นเรื่อยๆ  เราเคยถามทางวัดว่าเอาธูปไปทำอะไรต่อ บางวัดก็เอาไปใส่ต้นไม้ บางวัดก็เอาไปทิ้งใส่ถังขยะ บางวัดก็เอาไปเผาทำลาย ตอนนั้นเรารู้สึกว่าถ้ามันไม่มีประโยชน์ ถ้าจุดธูปแล้วเกิดมลพิษ งั้นเรามาเพิ่มมูลค่ามันดูไหม อย่างน้อยก็สามารถมาต่อยอดให้มันลดความอันตรายได้สักนิดก็ยังดี”

“แรกเริ่มเราก็เลยรวบรวมธูปมาจากวัดแถวบ้านและในศาลเจ้าหลีตี้เมี้ยวของงาน Bangkok Design Week ที่ทำเรื่องเกี่ยวกับธูปเหมือนกัน สารภาพว่าระหว่างทำก็แอบใจหวิวเหมือนกันว่ามาจากวัดมันจะมีอะไรตามรึเปล่า แต่สุดท้ายก็ไม่มีนะ เราอยากให้มองว่ามันคือขยะเหลือทิ้งที่เอามาสร้างเป็นสิ่งใหม่แล้วเกิดประโยชน์ เรารับธูปได้จากทุกที่ เพราะเจตนาเราคือทำยังไงก็ได้ให้ขยะมันหมด เพราะ ถ้าเรายังยึดติดกับความเชื่อมันก็ยังมีขยะเหลือทิ้งอยู่ และมองว่าผลิตภัณฑ์ของเราพ่วงมาด้วยฮวงจุ้ย พ่วงแต่สิ่งดีๆ ถ้ามันจะขลังก็ขลังด้วยสิ่งดีๆ เพราะงั้นไม่ต้องกลัวนะคะ (หัวเราะ)”

จากธูปเหลือทิ้งสู่ของใช้เอาใจสายมู

“พอรวบรวมธูปได้เยอะแล้ว สิ่งที่คิดต่อคือเราจะใช้ประโยชน์ส่วนไหนของมันได้บ้าง ตอนแรกคิดว่าจะใช้แค่ตัวก้านสีแดงของธูป เพราะมันมีเนื้อเยื่อพอจะเอาไปทำเป็นกระดาษได้ แต่เรารู้สึกว่าถ้าเอาปลายธูปที่เหลือด้านบนมาทำได้ด้วยมันก็จะไม่เกิดขยะเลย เราก็เลยศึกษาค้นคว้าต่อว่ามีวิธีไหนบ้างที่สามารถเอามาใช้ได้ทั้งหมด 

“เราก็ลองถูกลองผิดหลายวิธี เอาไปทำเป็นกระดาษ ลองเอามาผสมปูนเปียก แล้วก็มีเอาไปทำเป็นปูนปั้นด้วย แต่สุดท้ายมาจบที่การใช้เครื่องอัดความร้อน ปรากฎว่ามันเวิร์ก เพราะเราใช้เครื่องจักร  มันผสมด้วยตัวของมันเองได้ กระบวนการผลิตมันก็ไม่อันตราย ก็เลยได้มาเป็นตัววัสดุที่เทียบเคียงไม้อัด”

 “คุณสมบัติของตัววัสดุที่เทียบเคียงไม้อัดคือมีลวดลายที่แตกต่าง ไม่ขึ้นเชื้อรา มีความแข็งแรงเหมือนไม้อัด แต่ข้อเสียของมันคือไม่ค่อยถูกกับน้ำ ก็เลยคิดว่าถ้าเอามาทำเป็นผลิตภัณฑ์บนโต๊ะทำงาน อย่างน้อยก็น่าจะเลี่ยงการโดนน้ำได้ประมาณนึง บวกกับมีความสนใจเรื่องความเชื่อเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็เลยคิดว่าถ้าทำเป็นผลิตภัณฑ์บนโต๊ะทำงานจากก้านธูปเหลือทิ้งที่แฝงหลักความเชื่อน้ำตกจำลอง เสริมความมงคลให้แก่ผู้ใช้งานก็น่าจะดี ยิ่งช่วงนี้เทรนด์สายมูกำลังเป็นที่นิยม เราก็สามารถนำไปตีตลาดหรือต่อยอดได้” 

ดีไซน์เก๋และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม

GOODS LUX มาจากการเล่นกับคำว่า Good luck ซึ่งแปลว่าโชคดี นำคำว่า Goods กับ Luxury มาผสมกัน เกิดเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีความโชคดีและหรูหรา

ทำไมถึงต้องเป็นน้ำตกจำลอง เวฟเล่าว่าในแวดวงการทำมาค้าขายมีความเชื่อกันว่าน้ำตกจำลองจะช่วยเสริมฮวงจุ้ยด้าน โชคลาภ เงินทองไหลมาเทมา แต่ด้วยขนาดใหญ่และมีน้ำไหลอยู่ตลอดเวลา ก็อาจจะเหมาะกับการใช้งานของทุกคน เวฟจึงแก้ปัญหาโดยการออกแบบให้ฟังก์ชันการใช้งานสามารถวางของได้ และเปลี่ยนจากน้ำตกโดยใช้เส้นทองเหลืองแทน

“คอนเซปต์คือเราจะใช้แผ่นไม้สามชิ้นมาเรียงต่อกันสื่อถึงภูเขา โดยมีเส้นทองเหลืองเรียงต่อกันสื่อถึงน้ำตก เปรียบเสมือนเงินทองไหลมาเทมากักเก็บเอาไว้ตรงแอ่งน้ำ เหตุผลที่เราเลือกใช้เส้นทองเหลือง เพราะวัสดุหลักไม่ได้ใช้สารเคมีเลย อาจารย์ก็แนะนำว่าอยากให้ตัววัสดุร่วมเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมด้วย และตัวทองเหลืองก็สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ เท่ากับว่ามันจะเป็นผลิตภัณฑ์รักษ์โลก 100% ที่มีความแข็งแรง ไม่ขึ้นเชื้อรา ย่อยสลายได้เองตามธรรมชาติ และมีลวดลายเฉพาะตัว”

“อีกส่วนนึงคือทองเหลืองใช้ในวงการพระเครื่องเยอะด้วย ก็อาจจะเสริมเรื่องความเชื่อไปในตัว โดยผู้ใช้งานสามารถเอาแผ่นไม้มาเรียงใส่ตามฟังชันก์การใช้งานได้ สามารถใช้วางสมุด เสียบด้ามปากกาหรือดินสอได้ตามชอบ”

“จากฟีดแบ็กที่ได้ไปจัดแสดงในงานต่างๆ คนส่วนใหญ่จะสนใจตัววัสดุของผลิตภัณฑ์เพราะมันดูแปลกใหม่ จากธูปที่เหลือทิ้งมันกลายมาเป็นชิ้นงานที่เทียบเคียงไม้อัดได้ กลายเป็นน้ำตกจำลองที่อยู่บนโต๊ะได้ มีการใช้งานได้จริง ซึ่งถ้าเรามีเครื่องมือที่สามารถอัดได้ใหญ่กว่านี้ ก็จะสามารถเอาไปทำชิ้นใหญ่ขึ้น ในอนาคตเราสามารถเอาไปเพิ่มแนวคิดอีกได้เรื่อยๆ นำไปต่อยอดทำเป็นสิ่งอื่นได้อีก”

“ถึงแม้ว่าทำเราต้องทดลองเยอะมากและต้องทำในเวลาที่มีจำกัด ทำให้บางทีทดลองมาแล้วล้มเหลวก็รู้สึกท้อ คิดว่าไปทำหัวข้ออื่นดีมั้ย แต่สุดท้ายเราก็มองว่าทำมาตั้งเยอะแล้วก็อยากเห็นมันเป็นรูปเป็นร่าง ก่อนอื่นต้องบอกว่าเราใหม่มากสำหรับโปรเจกต์นี้ แต่โชคดีที่มีอาจารย์กับรุ่นพี่คอยช่วยให้คำปรึกษาตลอด แล้วก็มีคนรอบข้างที่คอยซัพพอร์ตก็เลยผ่านมาได้”

ลองในสิ่งที่คนอื่นยังไม่ทำ

เวฟสารภาพกับเราว่าความตั้งใจแรกคืออยากเลือกวัสดุจากเหลือทิ้งแกลบมาสร้างเป็นผลิตภัณฑ์ แต่เมื่อเห็นว่ามีคนทำเยอะแล้ว ก็รู้สึกว่าอยากต่อยอดสิ่งที่เคยยังไม่เคยมีใครทำมากกว่า เพราะอาจจะสร้างอิมแพ็กได้มากกว่า และอยากจุดประกายให้คนอื่นรู้สึกว่าสิ่งรอบตัวในชีวิตประจำวันก็สามารถนำมาเพิ่มมูลค่าได้

“เรารู้สึกว่าถ้าใครมีความสนใจอยากทำผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับวัสดุเหลือทิ้งพวกนี้ก็ต้องใช้ความอดทนหน่อย การที่เราคิดเองทั้งหมดแน่นอนว่ามันอาจจะมีล้มเหลว ซึ่งอาจจะล้มเหลวหลายครั้งด้วยซ้ำ เพราะมันเป็นสิ่งที่ยังไม่เคยมีใครทำ แต่เราก็ต้องศึกษาค้นคว้า หาคนที่จะแนะนำแนวทางได้ เราลองถูกลองผิดไปเยอะมาก จนกระทั่งทำออกมาแล้วได้ไปจัดแสดง มีคนให้ความสนใจทั้งตัววัสดุและผลัตภัณฑ์ของเราก็รู้สึกภูมิใจมาก”

ท้ายที่สุดแล้ว เวฟบอกกับเราว่าหนึ่งในวิธีที่สามารถช่วยแก้ปัญหาวัสดุเหลือทิ้งได้อย่างมีประสิทธิภาพ คือการช่วยกันสร้างคุณค่าใหม่กับนักออกแบบและสิ่งของใกล้ตัว

“ตอนนี้ในไทยมีขยะเหลือทิ้งอีกมากเลย ถ้าสิ่งนั้นมันไม่เป็นประโยชน์ เราก็เอามาทำใหม่ให้มันเกิดประโยชน์เพื่อเพิ่มมูลค่าได้

“เราอยากให้คนสนับสนุนงานดีไซน์มากขึ้น เพราะกว่าพวกเขาจะใช้ความคิดในการออกแบบให้คุณสมบัติเหมาะสมกับการใช้งานแล้ว ยังต้องทดลองวัสดุและศึกษากับสิ่งนั้นเยอะมาก ผ่านกระบวนการหลายขั้นตอน เรามองว่าผลิตภัณฑ์บางอย่างมันก็สอดคล้องกับราคาที่ขายในราคาสูง เพราะต้นทุนที่เขาต้องทำมันไม่ง่ายเลย”

The post GOODS LUX ขยะก้านธูปจากความเชื่อสู่ผลิตภัณฑ์บนโต๊ะทำงานที่ใช้แล้วจะโชคดี appeared first on a day magazine.

วัสดุหนึ่งที่น่าจะถูกใจสำหรับสายนักออกแบบคือ ‘เจสโมไนต์ (Jesmonite)’ วัสดุคุณภาพดีที่นอกจากเป็นมิตรกับโลกแล้ว ข้อดีอีกอย่างคือสามารถสร้างสีได้หลายเฉดด้วย มันจึงกลายเป็นวัสดุที่มีสีสันสดใสดึงดูดใจให้ผู้คนรู้สึกอยากทำความรู้จักวัสดุชนิดนี้ให้มากขึ้น

‘เก้–ขวัญจันทร์ สงขกุล’ และ ‘ไอซ์–ศิรดา กุลไพศาล’ 2 สาวผู้ก่อตั้ง Not too Virgin Design Lab แล็บด้านดีไซน์ที่ทดลองใช้เจสโมไนต์ เริ่มจากการเป็นสตูดิโอที่ปล่อยโปรดักต์จากเจสโมไนต์หลากหลายชนิด และกลายเป็นผู้จำหน่ายเจสโมไนต์อย่างเป็นทางการเพียงแห่งแรกและแห่งเดียวของไทย

ในวันที่เรื่องกรีนไม่ใช่เรื่องไกลตัวของทุกคนอีกต่อไป วันนี้เราเลยอยากชวนทุกคนมาทำความรู้จักเจสโมไนต์จากปากของเจ้าของ Not too Virgin Design Lab กันให้มากขึ้น

จุดเริ่มต้นเกิดจากการที่เก้และไอซ์เรียนด้าน Communication design ทั้งคู่ ก่อนได้ไปเจอกันระหว่างเรียนที่ประเทศอังกฤษ ประเทศต้นกำเนิดของเจสโมไนต์ ซึ่งเกิดจากการทดลองเทคโนโลยีคอนกรีต จนได้มาเป็นวัสดุที่มีส่วนผสมของยิปซัม อะคริลิก และเรซิน ทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นวัสดุ eco-friendly อีกด้วย เนื่องจากมีความทนทาน อายุการใช้งานยาวนาน และไม่ปล่อยสารอันตรายสู่ชั้นบรรยากาศ

“เราอยากทำให้เจสโมไนต์เป็นที่รู้จักจริงๆ“

“เจสโมไนต์เป็นวัสดุที่เกิดและโตที่อังกฤษ การที่เราไปเจอวัสดุตัวนี้มันง่ายมากๆ เราไปเจอคลาสเวิร์กช็อปที่เขาทำอยู่ในร้านขายของ เราเลยลองไปหาข้อมูลดู จนเจอว่าค่าเวิร์กช็อปมันแพงมากสำหรับเด็กนักเรียนอย่างเรา เราก็เลยคิดว่างั้นลองซื้อมาทำเอง เพราะเราชอบลองอะไรใหม่ๆ อยู่แล้ว มันก็เป็นการเจอวัสดุโดยบังเอิญ แต่ตลาดของประเทศอื่นๆ เขามองเห็นคุณภาพของธุรกิจคราฟต์ ทำให้คนสนใจวัสดุตัวนี้มีเยอะกว่าที่อื่นๆ”

“จริงๆ เจสโมไนต์กำลังเริ่มขยายตัวแทนจำหน่าย (Distributor) ไปยังที่ต่างๆ ที่สิงคโปร์ที่ค่อนข้างดังอยู่แล้ว ถ้าในประเทศอังกฤษมันก็เป็นร้านขายอุปกรณ์ก่อสร้างขนาดใหญ่ เราก็เลยรู้สึกว่าน่าจะเอาเจสโมไนต์เข้ามาในประเทศไทย” 

“เราอยากทำให้เจสโมไนต์เป็นที่รู้จักจริงๆ ข้อดีที่พิเศษมากๆ คือเราไม่สามารถผสมปูนหรือคอนกรีตให้ออกมาเป็นสีสดๆ ได้ ถ้าเป็นคอนกรีตเราก็ต้องทาสี ถ้าเป็นปูนก็เป็นสีตุ่นๆ แต่เจสโมไนต์ถ้าอยากได้สีแดงสดๆ มันก็ทำได้ เวลาคนได้ใช้เขาก็จะสนุกกับมัน แล้วก็ช่วยเพิ่มมิติในงานดีไซน์ เป็นความเป็นไปได้ใหม่ๆ ที่ทุกคนสามารถใช้ได้”

“จากนั้นเราลองเขียนอีเมลไปหาทางเจสโมไนต์ โดยบอกว่าเริ่มมาจากคนที่ทำอยู่บ้านนะ เราก็มีสตูดิโอเล็กๆ ของเรา เป็นไปได้ไหมถ้าเราจะขอเป็นตัวแทนจำหน่าย เราลองใช้แล้วมันดีจริงๆ เรารู้สึกว่ารู้จักกับวัสดุนี้ดี ไม่ใช่แค่ขายอย่างเดียว แต่เราแนะนำได้ด้วย ซึ่งเขาก็ตอบตกลงมา ตอนนั้นเลยเป็นก้าวใหญ่มากๆ ของบริษัทเล็กๆ อย่างเราเลย ตอนนั้นดีใจมาก เราไม่คิดหรอกว่าวันนึงจะได้มาเป็นตัวแทนจำหน่ายของเจสโมไนต์ และเป็นเจ้าเดียวในไทย”

“ในฐานะที่เราเป็นเจ้าของธุรกิจเรามีหน้าที่ทำให้ลูกค้าหันมาสนใจ”

แม้เจสโมไนต์จะเป็นวัสดุที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เหมาะกับการนำมาใช้เป็นเครื่องเรือนและของตกแต่ง แต่สิ่งที่ตามมาคือราคาค่อนข้างสูงจึงกลายเป็นความท้าทายสำหรับธุรกิจในวัสดุทางเลือก

“เจสโมไนต์ มันเป็นวัสดุที่เรานำเข้ามา มันไม่มีสารเคมีอันตรายถ้าเทียบกับปูน เรซิน คอนกรีต ดังนั้นมันเซฟสำหรับคนทำ คนใช้ แต่มันตามมาด้วยราคาสูง มันเลยมีทั้งลูกค้าขาประจำมาซื้อไปทำผลงานชิ้นต่างๆ แต่ก็มีลูกค้าที่ยังเข้าไม่ถึงจุดนี้ ตลาดเราจึงค่อนข้างเป็นตลาดเฉพาะทาง ที่ผ่านมาเราพยายามเพิ่มมูลค่าให้กับมัน ทำให้คนเข้าใจว่าทำไมถึงต้องมาใช้ และอยากให้คำนึงมากขึ้นด้วยว่าของที่ดีอาจต้องตามมาด้วยราคาที่สูงหน่อย”

“เราว่าจริงๆ มันน่าจะอยู่ที่การให้คุณค่าด้วย มันค่อนข้างเป็นปัจเจกบุคคลมากๆ แต่ละคนมันมีความสนใจที่มันไม่เหมือนกัน แต่ว่าในฐานะที่เราเป็นเจ้าของธุรกิจเรามีหน้าที่ให้ข้อมูลกับลูกค้าของเรา พยายามสร้างความตระหนักรู้ หรือทำอะไรที่คนเห็นแล้วจะชอบ แล้วก็หันมาสนใจ เราทั้งสองคนก็พยายามจะขยายอะไรใหม่ๆ อยู่ตลอด แต่ก็ไม่ได้เร่งรีบในธุรกิจ เพื่อให้สามารถปรับตามสถานการณ์ชีวิตของแต่ละคนได้”

“ตั้งแต่วันแรกมันก็เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นนะ มันเป็นผลลัพธ์ที่ถึงจะโตช้าก็ยังโตอยู่ มันเป็นความท้าทายของเราตลอดเวลาในการทำให้วัสดุนี้ให้เป็นที่รู้จัก อย่างถ้าเราไปเห็นงานแบบนี้ของเมืองนอก เราก็อยากให้เห็นที่ไทยด้วยเหมือนกัน คนไปเห็นใน Instagram หรือเห็นในโซเชียลแล้วก็ เฮ้ย อันนี้มันคืออะไร เราอยากให้เขามารู้ว่าบ้านเราจริงๆมันก็มีเหมือนกันนะ”

“เป้าหมายของเวิร์กช็อปคืออยากให้คนรู้จักเจสโมไนต์ผ่านเทคนิคต่างๆ”

นอกจากการจำหน่ายเจสโมไนต์แล้ว Not too virgin ยังชวนให้ผู้คนมาสัมผัสกับวัสดุน้องใหม่นี้กับเวิร์กช็อปน่าสนุกด้วย เพื่อให้กลายเป็นวัสดุที่ทุกคนคุ้นเคยให้มากที่สุด

“เราเป็น Design Lab เพราะเราทดลองอยู่เรื่อยๆ ไม่ว่าจะด้านธุรกิจหรือวัสดุ นอกจากนี้เราก็พยายามให้มีเวิร์กช็อปอยู่เรื่อยๆ”

“เวิร์กช็อปเราก็จะมีหลายแบบตามราคาและความต้องการของลูกค้า ส่วนที่ป็อบปูลาร์จะเป็นตัวที่เป็น หินขัด (terrazzo) เป็นลายเกร็ดๆ ลูกค้าจะได้เลือกสีเองและได้ใช้จินตนาการเต็มที่ แล้วอีกอย่างจะเป็นลายหินอ่อน (marble) ลูกค้าชอบเวิร์กช็อปเราเพราะจะได้เลือกสีเองได้ ให้คนได้เข้ามาลองใช้ มันเสร็จเร็ว จบเร็วไม่เกิน 2 ชั่วโมง แล้วก็ไม่เลอะ”

“เวิร์กช็อปแต่ละครั้งเราจะพยายามไม่ให้เกิน 10 คน แต่เราก็พยายามดูตามความเหมาะสม เช่น terrazzo เราก็อยากจะพิถีพิถัน ก็จะพยายามจัดให้อยู่ในกลุ่มคนเล็ก แต่ถ้า marble ก็อาจจะเลือกจัดภายในองค์กรได้ เพราะมันได้ทำได้เยอะกว่า แต่ได้ผลลัพธ์ออกมาสวยเหมือนกัน สวยคนละแบบ งานส่วนใหญ่ก็จะเป็นถาด จานรองแก้ว กระถางต้นไม้ แล้วก็จะให้ต้นไม้เขากลับไปด้วย หรือมีทำจานที่ใหญ่ขึ้นแตกต่างกันไป”

“สำหรับเวิร์กช็อปเรามักไม่ได้เลือกอะไรที่มันมีรูปร่าง รูปทรง หรือรายละเอียดที่ยากเกินไป แต่ถ้างานส่วนตัวที่เราทำกันเองละเอียดแค่ไหนก็จะลองทำ เลยกลายเป็นว่าเราได้เรียนรู้อะไรเยอะขึ้น เราได้สั่งสมความรู้ที่เราได้ทำมาตลอด และสามารถส่งต่อความรู้นี้ไปได้”

เก้ปิดท้ายด้วยบทเรียนจากเจ้าของธุรกิจวัสดุทางเลือกใหม่ด้วยว่า “อย่างแรกเลยรู้สึกว่าเราต้องศึกษาตลาดให้ดี และพร้อมกับมือกับความท้าทาย เพราะความท้าทายมันมีอยู่ตลอด 

และที่สำคัญคือทุกอย่างมันใช้เวลา”

The post สร้างชิ้นงานสีสดใสและใส่ใจโลก ด้วย ‘เจสโมไนต์’ แมตทีเรียลสายกรีน จาก Not too Virgin Design Lab appeared first on a day magazine.

จบการศึกษาจาก สาขาออกแบบเครื่องแต่งกาย คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

ชื่อผลงาน  การพัฒนาสิ่งทอจากหญ้าเนเปียร์

ใครจะคิดว่าหญ้าที่ใช้ให้อาหารสัตว์ จะกลายมาเป็นเสื้อผ้าโก้เก๋ได้อย่างที่เห็น และที่น่าตื่นเต้นไปกว่านั้น คงเพราะเจ้าของไอเดียสุดเจ๋งนี้ ไม่ใช่แบรนด์ดังที่ไหน แต่เป็นผลงานของนักศึกษาชั้นปีที่ 4 อย่าง แป้ง-จิรัชญา ยิ่งนอก ที่ทุ่มความพยายามทั้งหมดปลุกปั้นโปรเจกต์นี้ให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้สำเร็จ 

ซึ่งตั้งแต่เธอได้ปล่อยคลิปเบื้องหลังขั้นตอนการทำต่างๆ ลงบน TikTok ก็ทำให้โปรเจกต์นี้เป็นที่รู้จักและเป็นที่พูดถึงในวงกว้างมากขึ้น เราเองก็เป็นหนึ่งคนที่สะดุดตากับคลิปตั้งแต่แรกเห็น เลยไม่รอช้าที่จะยกหูหาเจ้าของผลงาน เพื่อชวนเธอมานั่งคุยถึงไอเดียตั้งต้น ความท้าทาย และความสนุกที่เกิดขึ้น 

บทสนทนาวันนี้เลยเต็มไปด้วยความทึ่ง ประหลาดใจ และชื่นชม สลับกันไปทุก 10 นาที ก่อนจะจบลงด้วยความรู้สึกยินดีกับก้าวแรกบนเส้นทางฝันของเธอ

ใครไม่เปียร์หญ้าเนเปียร์

 “โปรเจกต์จบของสาขาวิชาเรา ทุกคนต้องเลือกว่าจะทำหัวข้อแรงบันดาลใจ หรือการพัฒนาเส้นใยสิ่งทอแล้วนำมาผลิตเป็นเครื่องแต่งกาย ตอนนั้นเราอยากทำอะไรที่ตัวเองรู้สึกภูมิใจ และมีประโยชน์ต่อวงการอุตสาหกรรมสิ่งทอ เลยตัดสินใจทำเกี่ยวกับเส้นใยจากธรรมชาติ” 

  “พอเราตัดสินใจจะทำเกี่ยวกับการพัฒนาเส้นใย  ก็ต้องมาดูว่ามีเส้นใยจากพืชอะไรบ้างที่ยังไม่มีคนทำ หรือมีคนทำน้อยที่สุด จากนั้นก็หาข้อมูลต่อว่าเส้นใยของพืชชนิดนั้นเหมาะจะนำมาพัฒนาต่อไหม“ แต่เรื่องราวไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด จากเดิมที่แป้งคิดจะเลือกใช้สาหร่ายเทาในการทดลองก็ต้องล้มเลิก เพราะทางโรงงานแจ้งว่า เป็นเส้นใยที่บางเกินไป จึงนำมาสู่บทดสอบถัดมา

“พอต้องหาเส้นใยใหม่เราก็เครียดมาก เพราะผ่านไปครึ่งเทอมแล้ว เวลาก็เหลือน้อยลงทุกที ตอนนั้นไม่ว่าจะกินอะไร เดินไปไหนมาไหนก็ต้องมาฉีกดูว่า พืชที่เรากินมีเส้นใยหรือเปล่า จำได้ว่าตอนนั้นกินมะรุมอยู่ ก็รูดแล้วคลี่ดูว่ามีเส้นใยรึเปล่า แล้วต้องสังเกตุอีกว่าเส้นใยแข็งหรือบางไปไหม ชีวิตช่วงนั้นเป็นอย่างนั้นเลย นึกย้อนไปแล้วตลกตัวเองมาก (หัวเราะ)”

“เราทำวิธีนี้มาเรื่อยๆ จนมาเจอหญ้าเนเปียร์แถวบ้าน ก็ลองเอามาฉีกดู พอเห็นว่ามีเส้นใยจำนวนหนึ่ง เลยคิดว่าน่าจะสามารถนำมาทำได้จากนั้นก็ไปเช็คข้อมูลต่อว่า เส้นใยนี้เหมาะที่จะนำมาพัฒนาต่อหรือเปล่า พอเราเริ่มเห็นความเป็นไปได้สุดท้ายเลยมาจบลงที่หญ้าเนเปียร์“

แค่เริ่มฟังก็กระตุ้นความอยากรู้แล้วว่า กว่าที่หญ้าเหล่านี้จะเปลี่ยนร่างมาเป็นเสื้อผ้าได้ เธอเจอกับความท้ายอะไรบ้างระหว่างทาง

จากกอหญ้าสู่เสื้อผ้าบนรันเวย์ 

“มันยากเพราะเราไม่มีความรู้เกี่ยวกับสิ่งทอเลย”

แป้งย้ำอยู่หลายหนถึงความท้าทายในครั้งนี้ และที่ยิ่งท้ายกว่าเดิมแบบคูณสองคงเพราะหญ้าเนเปียร์เป็นเส้นใยที่ยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน แต่นั่นก็ไม่ใช่กับดักที่ทำให้โปรเจกต์นี้ไม่ได้ไปต่อ…

กลับกันเธอเลือกที่จะศึกษาเรื่องเส้นใยและกระบวนการต่างๆ ตั้งแต่ต้น ค่อยๆ เริ่มทดลองความเป็นไปได้ทั้งหมดด้วยตัวเอง จนสามารถหาวิธีพัฒนาเส้นใยชนิดนี้ให้ออกมาเป็นเสื้อผ้าได้สำเร็จ

“ปกติถ้าจะทำเกี่ยวกับสิ่งทอ ส่วนใหญ่ต้องไปปรึกษาโรงงานเป็นหลักและให้เขาเป็นคนทดลองเท่านั้น แต่ช่วงนั้นโรงงานรับทำวิจัยค่อนข้างเยอะ เลยไม่สามารถรับทำให้เราได้ พอโรงงานปฏิเสธ เราเลยต้องมาศึกษาหาข้อมูลเองตั้งแต่ต้น  กลายเป็นว่าโปรเจกต์นี้เราทำเองแทบทั้งหมด ยกเว้นกระบวนการทอ ตัดเย็บ เราจะส่งไปให้ชุมชนทำต่อ“

แป้งเล่าถึงขั้นตอนคร่าวๆ ว่า “ตอนแรกๆ เราเริ่มศึกษาจากวิธีที่เขาใช้ทดลองกับพวกเส้นใยชนิดอื่นๆ เช่น เส้นใยสับปะรด เส้นใยอ้อย แล้วค่อยนำมาลองกับหญ้าเนเปียร์ไปเรื่อยๆ เพื่อดูว่าวิธีไหนเหมาะกับวัสดุของเรามากที่สุด ส่วนวิธีการคัดเลือก เราจะใช้ต้นที่อ่อน เพราะเวลาเอาไปทอเส้นจะมีความนุ่มกว่าต้นที่แก่”

“ต่อมาก็ต้องมาทำให้เส้นใยที่เราจะใช้อ่อนตัวลง ขั้นตอนนี้เราใช้เวลาทดลองเป็นเดือน กว่าจะเจอกับวิธีการที่สามารถจัดการได้ดีที่สุด จากนั้นก็จะนำมาสางเพื่อให้เส้นใยมีความฟูมากพอที่จะสามารถนำไปปั่นด้าย”

“แต่ต้องยอมรับว่า เส้นใยส่วนใหญ่ยังไม่สามารถจับตัวและปั่นเป็นเส้นด้ายด้วยตัวเองได้ จึงต้องใช้ฝ้ายมาเป็นส่วนผสมเหมือนกับเส้นใยธรรมชาติชนิดอื่น” แม้การวิจัยเส้นใยในครั้งนี้จะไม่ได้สำเร็จแบบ100% แต่ก็เป็นต้นแบบที่สามารถนำไปต่อยอดและพัฒนาต่อได้ในอนาคต

ความตั้งใจสีเขียว

         “ส่วนคอนเซปต์การออกแบบในครั้งนี้ เราได้แรงบันดาลใจจากเทรนด์ในปี 2024 กับกลุ่มลูกค้าที่เราตั้งไว้ว่า อยากทำเสื้อผ้าสำหรับคนทำงาน เลยออกมาเป็นแนวเวิร์กแวร์คลาสสิกอย่างที่ได้เห็น”

นอกจากความสวยงามแป้งยังคำนึงถึงเรื่อง Fast Fashion ชุดในคอลเลกชันนี้จึงเน้นดีไซน์เรียบโก้ เค้าโครงไม่ซับซ้อน ไม่ได้หวือหวาฉาบฉวยตามเทรนด์ แต่จะเป็นดีไซน์ที่สามารถใส่ได้บ่อยๆ เพื่อยืดอายุการใช้งานของชุดให้ยาวนานขึ้น และช่วยลดทรัพยากรในอุตสาหกรรมสิ่งทอได้อีกทางหนึ่งด้วย

อีกหนึ่งกิมมิกคือ ทุกชุดจะใช้สีธรรมชาติในการย้อม มีทั้งสีจาก คราม ครั่ง สมอไทย และขมิ้น เพราะแป้งอยากให้องค์ประกอบทั้งหมดไปในทิศทางเดียวกันกับวัสดุจากธรรมชาติ และอยากเป็นจุดเล็กๆ ในวงการแฟชั่นที่คอยสนับสนุนแฟชั่นเพื่อสิ่งแวดล้อม

“เราว่าชุดที่ทำจากธรรรมชาติจะมีเสน่ห์ในตัวของมันนะ เช่น สีธรรมชาติเวลาย้อมก็จะไม่ได้เข้มโดดเหมือนสีเคมี ค่อนข้างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว บางทีก็มีความคาดเดาไม่ได้อยู่ในนั้น เราเลยรู้สึกว่าอะไรก็ตามที่มันมาจากธรรมชาติมันมีเสน่ห์มากจริงๆ ”

ความมุ่งมั่นของเธอ จึงไม่ใช่แค่ออกแบบชุดเส้นใยจากหญ้าเท่านั้น แต่ตั้งใจให้โปรเจกต์ในครั้งนี้ปลุกกระแสให้ผู้คนหันมาสนใจ เสื้อผ้า Eco Fashion มากขึ้น พร้อมกับหวังลึกๆ ว่า ผ้าไทยอาจจะช่วยชะลอความเร็วของแฟชั่นให้ช้าลงได้บ้าง 

“เรามองว่า ถ้าวันนี้ทำให้คนเห็นเสน่ห์ชุดจากเส้นใยธรรมชาติได้อย่างน้อยหนึ่งคน  ก็ถือว่าประสบความสำเร็จเล็กๆ แล้วนะ เพราะถ้าเขาเริ่มสนใจอะไรเราจะอยากใส่ใจสิ่งนั้นมากขึ้นเอง” ส่วนความยั่งยืนที่เธอหวังให้เกิดขึ้นในอนาคต คงต้องอาศัยการลงมือทำแบบต่อเนื่องกันต่อไป

ในความเป็นไปไม่ได้ มีความเป็นไปได้อยู่เสมอ

ทั้งหมดทั้งมวลแป้งใช้เวลาราว 8 เดือน ในการค้นคว้าและทดลองเพื่อหาความเป็นไปได้ให้กับวัสดุที่เธอเลือก “ช่วงนั้นจะเครียดมากกว่าสนุก แต่พอเสร็จแล้ว เรารู้สึกโล่งแล้วก็ดีใจมากที่ทำได้ ตอนนั้นมันคือคำว่า ‘เราก็ทำได้นี่หน่า’ มันภูมิใจเพราะเราทำในสิ่งที่ไม่เคยทำให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้”

มีชอบชุดไหนมากเป็นพิเศษไหม ?  เราโยนคำถาม

“ชอบหมดทั้ง 5 ชุดเลย เพราะมันมาจากความตั้งใจ ความพยายามของเราจริงๆ ” เธอรีบตอบแบบไม่ลังเล 

มากกว่านั้นการทดลองครั้งนี้ยังทิ้งบทเรียนชั้นดีให้กับเธอ “บางสิ่งที่เราไม่เคยทำ เรามักจะคิดไปก่อนแล้วว่าเป็นเรื่องยากเกินตัว แต่ในความเป็นจริงอาจจะไม่ได้ยากขนาดนั้น วันนี้เราเรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเองเลยว่า กับบางเรื่องถ้าเราลองทำ ลองศึกษาอย่างจริงจังก่อนสักตั้ง เราก็สามารถทำสิ่งนั้นออกมาได้เหมือนกัน แม้แวบแรกจะรู้สึกว่ามันยากมากก็ตาม” 

แป้งทำให้เห็นเลยว่า เมื่อไหร่ที่เราเปลี่ยนความกลัวเป็นความกล้า และลงมือทำอย่างเต็มที่ เราจะเขยิบเข้าใกล้เป้าหมายที่ตั้งไว้มากขึ้นเรื่อยๆ  เพราะการที่เราได้เริ่มลงมือทำ นั่นเท่ากับเราได้สร้างโอกาสในความสำเร็จให้กับตัวเองแล้ว

“เวลาเห็นคนอื่นเขาทำเรื่องเจ๋งๆ แล้วรู้สึกว่าเขาเท่ จริงๆ เราก็เท่แบบเขาได้นะ ถ้าเริ่มลงมือทำ” เธอทิ้งท้าย

The post Napier Fiber Textile เสื้อผ้าทำจากกอหญ้า พัฒนาจากเส้นใยที่ยังไม่เคยมีใครทำในโลก appeared first on a day magazine.

มองเผินๆ อาจดูไม่น่าใช่สิ่งที่มีจุดร่วมกันได้ สิ่งหนึ่งมีไว้รับประทาน อีกอย่างมีไว้ตกแต่งร่างกาย แต่ในแง่ความรู้สึกแล้ว สองสิ่งนี้กลับเชื่อมโยงกันด้วย ‘ความสุข’ ความสุขที่ได้ลิ้มรส และความสุขที่ได้มีไว้บนร่างกาย 

พูดถึงเครื่องประดับเรามักนึกถึงอัญมณีแวววาว ล้ำค่า แต่ ‘ประดับสุข’ แบรนด์เครื่องประดับผลึกน้ำตาลของ ฟ้า-วรวิกรานต์ คงพุฒิคุณ นักออกแบบเครื่องประดับ เชื่อว่าแม้ไม่ได้ทำจากวัสดุหายาก แต่ผลึกน้ำตาลก็สามารถถ่ายทอดความงามและมีความหมายในตัวเองได้เช่นกัน

สำหรับคนทั่วไปที่ไม่ได้อินกับเครื่องประดับอาจมองว่าเป็นเพียงเครื่องเรือนที่ตกแต่งบนร่างกายเท่านั้น แต่สำหรับฟ้าเชื่อว่าเครื่องประดับเป็นเหมือนไอเทมที่ไม่ว่าจะใส่เมื่อไหร่ก็ทำให้เธอมีความสุข

ด้วยความชื่นชอบเครื่องประดับตั้งแต่เด็ก ทำให้ได้เรียนสิ่งชอบอย่างการออกแบบอัญมณีตั้งแต่ปริญญาตรี จนถึงโปรเจกต์ในการเรียนปริญญาโท ฟ้าหยิบเอาสิ่งที่เธอชอบทั้งสองอย่างนี้มาไว้ด้วยกัน นั่นคือการทำเครื่องประดับผลึกน้ำตาล

จุดเริ่มต้นของเครื่องประดับ ชิ้นนี้มาจากความรู้สึกไร้สุขช่วงกักตัวระหว่างการแพร่ระบาดของโควิด ฟ้าจึงมองหาสิ่งที่พอจะเยียวยาใจเธอได้ขณะนั้น นั่นคือของหวานซึ่งเปี่ยมไปด้วยความสารแห่งความสุขที่เธอชอบนั่นเอง 

ประดับสุขเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นผ่านการจัดแสดงในงานเชียงใหม่ดีไซน์วีค (Chaingmai Design Week) จนเป็นหนึ่งในแบรนด์ที่ Pinkoi เว็บซื้อขายสินค้าดีไซน์ชื่อดังของเอเชีย ติดต่อให้ลงขายบนเว็บไซต์ที่มีผู้เยี่ยมชมจากทั่วโลก 

นอกจากความชื่นชอบของหวานแล้ว ความเป็นลูกอีสาน หลงรักละครอมฤตาลัย ก็กลายเป็นสิ่งที่หล่อหลอมให้เกิดเป็นเครื่องประดับผลึกน้ำตาลแวววาว รูปร่างแปลกตาอย่างที่เราไม่ค่อยเห็นได้บ่อยๆ ด้วยความน่าสนใจ

จากผลึกน้ำตาลเล็กๆ กลายเป็นเครื่องประดับที่โดดเด่นท่ามกลางโลกของจิวเวลรี่วิบวับได้อย่างไร ตามเราไปคุยกับเจ้าของแบรนด์ประดับสุขพร้อมกัน

ถ้าเครื่องประดับชิ้นไหนอยู่บนร่างกาย แสดงว่าเราพึงพอใจ

ย้อนกลับไปเด็กหญิงฟ้าคือเด็กที่ถูกรายล้อมไปด้วยงานศิลปะ ทั้งในบ้านของอาจารย์สอนศิลปะ กิจกรรมยามว่างคือการร้อยลูกปัด ตั้งแต่ 3-4 ขวบ เมื่อโตขึ้นฟ้าก็เริ่มหลงใหลเรื่องราวเบื้องหลังเครื่องประดับแต่ละชิ้นที่มักแฝงมาด้วยพลังบางอย่าง อย่างเรื่องเวทย์มนต์หรือเรื่องราวมูเตลู แล้วลูกปัดกลมจิ๋วก็จุดประกายให้ฟ้าเลือกเรียนด้านการออกแบบจิวเวลรี่ 

“ตอนเด็กๆ เราชอบดูการ์ตูน ดูละคร จนประมาณป.2 เราเจอละครเรื่องอมฤตาลัย  เขาเป็นเหมือนคนปกครองเมืองที่ใส่ศิราภรณ์ มีเวทย์มนต์ แล้วเรารู้สึกว่าเขาสวย พอจากเรื่องนั้นเราก็ไปชอบแฮร์รี่พอตเตอร์ต่อ แล้วเราก็ชอบสังเกตการแต่งตัว โดยเฉพาะเครื่องประดับ มันก็อาจจะเป็นภาพจำที่ทำให้รู้สึกว่าเราจะชอบเครื่องประดับ และอะไรที่เกี่ยวกับเวทย์มนต์ สายมู ความเชื่อไปด้วย” 

“ช่วงม.ปลายที่จะต้องเลือกเรียน ตอนแรกจะเรียนสถาปัตย์ แต่รู้สึกว่ามันไม่ใช่ เลยเปลี่ยนเทอมสุดท้ายเลยว่าเรียนจิวเวลรี่ ในระหว่างเรียนก็รู้สึกโอเคมาก เลือกถูกมากเพราะว่ามันต่อยอดได้เรื่อยๆ เลย แบบที่เราชอบ”

“นอกจากเครื่องประดับ ของตกแต่งบ้าน ของตกแต่งอื่นๆ หรือของเล็กๆ ที่มันเพิ่มสิ่งต่างๆ ให้น่าสนใจเราชอบหมดเลย” 

“เรามองว่าฐานะของเครื่องประดับ ถ้าเครื่องประดับชิ้นไหนอยู่บนร่างกาย แสดงว่าเราพึงพอใจที่จะให้มันอยู่บนร่างกาย มันก็อาจจะเป็นสัญลักษณ์ของความสุขเหมือนกัน เรามีแล้วเรามั่นใจ การที่ใครสักคนจะเลือกสิ่งต่างๆ ให้ตัวเองมันต้องเลือกจากความชอบ มันต้องมีความสุขอยู่แล้ว จนทำให้เราอยากจะตกแต่งลงไป”

เครื่องประดับที่ทำให้มีความสุขจึงกลายเป็นตัวตนของฟ้า และถ่ายทอดออกมาทุกครั้งกับเครื่องประดับที่เธอออกแบบ เช่นเดียวกับเครื่องประดับจากผลึกน้ำตาลที่ฟ้าทำขึ้นในช่วงที่เรียนปริญญาโทในสาขาการออกแบบเครื่องประดับ มหาวิทยาลัยศิลปากร 

“ที่มาของชื่อเกิดจากเรานิยามตัววัสดุผลึกน้ำตาลว่ามันคือความสุข แล้วเราทำเครื่องประดับด้วย เลยกลายเป็นชื่อประดับสุข”

หากจำได้ช่วงโควิดนอกจากจะเป็นวิกฤตที่ทำให้วิถีชีวิตเราเปลี่ยนไปแล้ว หลายๆ นวัตกรรมก็เกิดขึ้นช่วงนี้ด้วย ฟ้าได้รับโจทย์ให้ออกแบบ ‘เครื่องประดับในยุคโควิด-19’ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นทำให้เธอเริ่มค้นคว้าเกี่ยวกับการทำเครื่องประดับผลึกตาล 

“ตอนแรกเราก็ยังไม่คิดไม่ออก เราเลยมาปรึกษากับที่บ้านว่าจะทำเรื่องอะไร แล้วเขาก็พูดขึ้นว่าเราชอบกินของหวานนี่ เราก็เลยมาสังเกตตัวเองว่าช่วงโควิด เวลาที่เครียดเรามักจะหยิบของหวานมากิน ก็เลยมานั่งคิดต่อว่า สิ่งที่ทำให้ของสิ่งนั้นหวานคือตัวน้ำตาล เลยปิ๊งไอเดียจากตรงนั้นเลย  ต่อมาเราก็ค้นข้อมูลว่าน้ำตาลมันมีแบบไหนบ้าง จากนั้นเราก็ลองเอาน้ำตาลไปทดลองดูสิว่ามันจะออกมารูปแบบไหน จะคงทนไหม”

“แล้วน้ำตาลเชื่อมโยงกับความสุขด้วย ตอนที่เราศึกษาเราเจอว่าช่วงที่เรากิน ของหวานมันกระตุ้นการหลั่งของสารโดพามีนซึ่งทำให้เราความสุข เราเลยเลือกใช้ผลึกน้ำตาล เพราะมันเหมือนกับการระลึกถึงความสุขในช่วงโควิดที่ผู้คนมีความเครียดได้เหมือนกัน”

น้ำตาลเป็นวัสดุที่เราคาดเดาไม่ได้ 

ฟ้าเล่าว่าเครื่องประดับทุกชิ้นมีความหมายในตัวเอง ไม่ว่าชิ้นนั้นจะทำจากวัสดุใดก็ตาม แต่สิ่งที่ฟ้าให้ความสำคัญคือเครื่องประดับที่สามารถดึงบุคลิกของผู้สวมใส่ออกมาได้

“แบรนด์เราส่วนใหญ่เครื่องประดับต้องดึงดูดคนที่มีบุคลิกหรือความชอบที่คล้ายๆ กัน จากแนวคิดของเครื่องประดับชิ้นนั้น เช่นคนอาจจะชอบความหมายของอัญมณีสีแดง อย่างทับทิม ที่เกี่ยวกับความรักหรือมิตรภาพ ในขณะที่น้ำตาลของเรา มันสื่อถึงความสุข ซึ่งมันก็เป็นทางเลือกให้กับหลายๆ คนได้”

แม้เครื่องประดับผลึกน้ำตาลจะมีความหมายที่ดี แต่ฟ้าบอกว่ากว่าจะได้งานสักชิ้นไม่ใช่เรื่องง่าย การทำเครื่องประดับจากผลึกน้ำตาลเป็นครั้งแรกทำให้ฟ้าต้องศึกษาระหว่างทางเพิ่มเติม ต่างจากการออกแบบเครื่องประดับที่มีวัสดุที่มีอยู่ตามท้องตลาดอยู่แล้ว

“กระบวนการทำเราว่ามันยากหมดนะ มันต้องใช้คำว่าอดทนและสม่ำเสมอกับทุกๆ อย่างอยู่แล้ว แต่น้ำตาลมันเป็นวัสดุที่เราคาดเดาไม่ได้ บางทีมันไม่ได้เป็นไปตามที่เราต้องการ เราเลยต้องทำมากกว่าปกติ เพราะต้องมาคัดเลือกเองว่ามันจะตรงตามแบบที่เราจะเอาออกตลาดไหม ความยากมันเลยต่างจากจิวเวลรี่ที่ทำจากโลหะหรืออัญมณี”

วิธีการทำเครื่องประดับผลึกน้ำตาลจะเรียบง่าย แต่ก็ต้องใช้ความอดทนทุกขั้นตอน เริ่มจากการออกแบบตัวดักผลึก ซึ่งทำจากลวดและลูกปัด จุ่มลงไปในน้ำที่ผสมน้ำตาลแล้ว เพื่อทำให้น้ำตาลมาเกาะตัวดัก ผลที่ได้คือน้ำตาลจะค่อยๆ มาจับที่ตัวดักผลึกและแผ่ขยายออกเป็นรูปทรงต่างๆ ก่อนนำไปเคลือบเพื่อให้มีความคงทน 

“เราทำให้น้ำตาลมาเกาะที่ตัวดักผลึกได้ แต่เราไม่สามารถควบคุมเหลี่ยมมุมของน้ำตาลได้ อย่างเช่นเราเอาลูกปัดจุ่มลงไป น้ำตาลจะดักกับลูกปัด แต่เราจะไม่เห็นลูกปัดตัวนั้นแล้ว สิ่งที่เป็นตัวดักมันเลยไม่สำคัญเท่ากับเหลี่ยมมุมของผลึกที่แตกต่างกัน ”

“อย่างงานเรา เซ็ตนี้ตัวดักเหมือนกันหมดเลย” ฟ้าเล่าพลางชี้งานที่เธอนำมาด้วยในวันนี้ให้เราดู  “แต่เหลี่ยมมุมไม่เหมือนกันสักอัน แล้วจำนวนของวันก็ให้ผลึกที่ต่างกันด้วย ถ้าทิ้งไว้นานหรือเอาขึ้นมาเร็วกว่าก็มีลักษณะที่ต่างกัน ปัจจัยอื่นๆ ก็มีผลด้วย เช่น บรรจุภัณฑ์ที่ใส่ หรืออุณหภูมิ ถ้าเราแช่เย็นบางทีมันจะกลายเป็นเกร็ดน้ำตาลแห้งๆ มันไม่ขึ้นเป็นผลึก เราเลยทดลองทั้งเอาไปแช่เย็น แล้วก็เอาออกมาวางไว้บนมุมห้อง แล้วมันเวิร์กกว่า”

“ผลึกที่ได้จะมีความเฉพาะ ไม่เหมือนใคร จะเป็นจุดเด่นที่ทำให้คนชอบ เพราะเขารู้สึกว่าถ้าซื้อไปมีความไม่ซ้ำใคร และเขาได้ใส่เครื่องประดับที่เกี่ยวกับความสุขนะ มันคือสิ่งใหม่ สิ่งที่แตกต่างจากสิ่งอื่น”

“อีกอย่างมันมีกระบวนการทางเคมีน้อย ซึ่งอาจจะเป็นทางเลือกสำหรับหลายๆ คนที่แพ้สารเคมี หรือในปัจจุบันก็มีคนที่ชื่นชอบแนวคิดเพื่อสุขภาพ เขาอาจจะไม่ชอบกินน้ำตาล แต่อยากจะมีเก็บไว้ เพราะเขากินไม่ได้ เพราะว่าแนวคิดที่เราทำคือเป็นเครื่องประดับที่ใช้สำหรับการระลึกถึงด้วย”

ฟ้าสรุปสั้นๆ ว่าความสนุกของการทำผลึกน้ำตาลคือการที่เราไม่สามารถคาดเดาได้ว่าทุกครั้งที่ทำผลึกจะออกมาในรูปแบบไหน และจะออกแบบตัวเรือนอย่างไรให้เข้ากับผลึกน้ำตาลชิ้นนั้นๆ

“เพราะความควบคุมไม่ได้ มันเลยทำให้เราสนุกและสามารถคิดต่อได้เรื่อยๆ บางทีเราอาจจะต้องออกแบบทีหลัง เพื่อมาซัพพอร์ตตัวเรือนทีหลังเพราะเราเอาตัวน้ำตาลเป็นหลัก”

ท้อได้แต่ก็ต้องทำ แค่นั้นเลย

ประดับสุข เกิดจากโปรเจกต์ระหว่างเรียน การนำเครื่องประดับผลึกน้ำตาลมาเป็นธุรกิจจึงไม่ได้เป็นความตั้งใจของฟ้าตั้งแต่ต้น จนกระทั่งได้ส่งผลงานเข้าประกวดในงานเชียงใหม่ดีไซน์วีค ซึ่งกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้คนสนใจงานที่ฟ้ากำลังทำอยู่

“ตอนแรกเครื่องประดับผลึกน้ำตาลอาจจะยังไม่ได้เชื่อมโยงกับโจทย์ของเชียงใหม่ดีไซน์วีคเท่าไหร่ แต่มันท้าทายตัวเองว่าเราจะทำยังไง เราเลยออกแบบเป็นปิ่นปักผม ซึ่งเป็นเครื่องประดับล้านนา รูปทรงดอกไม้มันแสดงถึงความอ่อนหวาน แล้วการสื่อเรื่องของสีเขียวและสีแดงเหมือนผลของต้นไม้ที่มีความมงคล เรารีบออกแบบวันนั้นเลย ตัววัสดุเราจะใช้น้ำตาลในการแทนแร่หรือเพชร พลอย แล้วก็ได้รับคัดเลือกเป็นโชว์เคสได้แสดงในงาน เลยเป็นจุดเริ่มต้นให้เราได้แสดงงาน”

“ฟีดแบ็กตอนนั้นค่อนข้างดี คือมีคนสนใจจนนามบัตรหมด มีแอปพลิเคชัน Pinkoi ติดต่อให้มาขายในแอพเขา เราได้รับการติดต่องานนั้นเป็นงานแรกเลย หลังจากนั้นก็มีโอกาสดีๆ ที่ติดต่อเข้ามา แล้วที่รู้ว่าน่าจะโอเคถ้าเราจับทางนี้ต่อ มีการเชิญชวนให้เข้าไปขายของ หลังจากนั้นรุ่นพี่ชวนไปส่งวัสดุที่ TCDC บางรัก ได้เป็นฐานข้อมูลเรื่องวัสดุบนเว็บไซต์ TCDC และมีโอกาสได้เป็น 1 ใน 5 ไฮไลต์ของงานเขาด้วยค่ะ”

นับตั้งแต่จุดเริ่มต้นประดับสุข ถือเป็นแบรนด์เครื่องประดับน้องใหม่ที่น่าจับตามอง เราอดถามไม่ได้ว่าฟ้าได้ตกผลึกจากงานของเธอบ้างในระหว่างทางที่ผ่านมา

“แรงใจสำคัญมาก” ฟ้าคิดไม่นานก่อนตอบ

“ระหว่างที่ทำเราท้อได้นะ เราก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ท้อ เคยคิดว่าจะไม่ทำเครื่องประดับผลึกน้ำตาลต่อด้วย จนเราลองส่งงานไปหลายที่มาก เพราะเราอยากจะพิสูจน์ว่ามีใครสนใจไหม ที่มันมาได้จนคนมองเห็นเยอะขนาดนี้ เป็นเพราะเราไม่หยุด ท้อได้แต่ก็ต้องทำ ลุกขึ้นมาทำไปเรื่อยๆ แค่นั้นเลย แต่ก็ต้องมีการวางแผนไว้ด้วยนะ ไม่ใช่ทำโดยที่เราไม่รู้ว่าจะไปจบที่ตรงไหน เราอยากแนะนำให้ใครที่กำลังมาทางนี้ให้ลองส่งงานประกวดดีกว่า ถ้าโพสต์งานใน Instagram เลย อาจจะไม่มีคนเข้าใจ แต่ถ้าเราอยู่ในฐานข้อมูล พอเราจะเอามาพัฒนาต่อคนอาจจะเข้าใจมากกว่า”

“เริ่มต้นเราอาจจะลองตั้งเป็นเป้าหมายเล็กๆ ก็ได้ พอมันทำไปเรื่อยๆ เดี๋ยวมันจะมีเป้าหมายถัดมาอีกเรื่อยๆ เอง” ฟ้าทิ้งท้าย

ติดตามเพิ่มเติมที่: https://www.instagram.com/pradap.suk/ หรือ https://th.pinkoi.com/store/pradap-suk

The post กระตุ้นโดพามีนไปกับเครื่องประดับผลึกน้ำตาล จาก ‘ประดับสุข’ appeared first on a day magazine.