ผู้คนผลัดกันเดินเข้าออกเป็นระยะ ในมือหอบหิ้วกล่องลังและถุงกระดาษใบใหญ่ที่บรรจุหนังสือมือสองไว้เต็มแน่นพร้อมแปะป้ายด้วยคำว่าบริจาค

ท่ามกลางบรรยากาศการฟื้นฟูเมืองหาดใหญ่หลังมวลน้ำก้อนใหญ่พัดผ่านไป สิ่งที่ทิ้งไว้นอกจากคราบโคลนบนถนนหรือความเสียหายทางเศรษฐกิจ คงเป็นภาพที่ทำให้คนรักหนังสือต้องใจสลาย นั่นคือกองหนังสือจมน้ำของร้านหนังสือเล็กๆ แห่งหนึ่ง

‘ชอบอ่านจัง ร้านหนังสือตามสั่ง’ คือร้านหนังสือของ พี่น้อย-ชัยณรงค์ ฉัตรศิริเวช และ พี่หมวย-อัญชลี แซ่ลิ่ม ผู้หลงใหลในหนังสือการ์ตูน จนเปิดร้านหนังสือเป็นของตัวเอง และกลายเป็นพื้นที่นัดพบของเด็กนักเรียนหลังเลิกเรียน มากกว่านั้นพวกเขาว่าที่นี่เปรียบเหมือนโรงบ่มเพาะความฝันของเหล่านักอ่าน นักเขียนที่เติบโตมาพร้อมกับเมืองหาดใหญ่

“เหมือนมีแรงลมพัดกลิ่นของเราไปถึงเหล่านักอ่าน ช่วยผมให้กลับมาบินได้อีกครั้ง ตอนนี้ผมมีปีก แต่ยังจัดเรียงขนไม่เสร็จ เลยยังบินไม่ได้ หน้าที่ผมคือต้องช่วยตัวเองจัดขนใหม่เพื่อกลับมาบินให้ได้”

ตลอด 14 ปีที่ผ่านมา แม้จะต้องผ่านวิกฤตน้ำท่วมมาหลายต่อหลายครั้ง แต่สิ่งหนึ่งที่คนทำร้านหนังสืออย่างพวกเขาเชื่อมาเสมอ คือหนังสือไม่มีวันตาย พวกมันยังคงมีชีวิต และพร้อมจะถูกส่งไปยังคนที่รักหนังสืออีกครั้งเสมอ

จาก ‘ญอวอ การ์ตูน club’ สู่ ‘ชอบอ่านจัง’

ความฝันของชาวนักอ่านคงมีไม่กี่อย่าง อาจเคยวาดฝันว่าถ้าวันหนึ่งรวยล้นฟ้าจะเอาเงินทั้งหมดไปซื้อหนังสือที่อยากได้ นอนกลิ้งบนกองหนังสือนั้นด้วยความสุข หรือไม่ก็คงเปิดร้านหนังสือเล็กๆ เป็นของตัวเอง

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่ก็เป็นอย่างนั้น พวกเขาเปิดร้านเช่าหนังสือจนกลายเป็นพื้นที่นัดพบของเด็กนักเรียนที่ชวนกันมาเลือกซื้อหนังสือการ์ตูนเล่มโปรด รวมไปถึงนั่งพูดคุยแลกเปลี่ยนมุมมองกับทั้งคู่อย่างเป็นกันเอง พี่น้อยเล่าว่าที่นี่ได้สร้างนักอ่าน นักเขียน นักแปล มาแล้วหลายต่อหลายคน

“ก่อนจะเป็นชอบอ่านจัง หมวยเขามีฝันอยากเปิดร้านเช่าหนังสือ เพราะเขาเป็นคนชอบอ่านหนังสือการ์ตูน บังเอิญว่าเพื่อนมีห้องว่างใต้หอพักขนาดหนึ่งล็อก ใกล้กับโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย เราก็สนใจ ตอนนั้นใช้ชื่อว่า ‘ญอวอ การ์ตูน club’ 

“ด้วยความที่หมวยเขามีมนุษย์สัมพันธ์ เป็นคนอารมณ์ดี คุยกับเด็กสบายๆ เวลาเด็กๆ มาที่ร้านก็ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนพี่น้อง ไม่ใช่เป็นผู้ซื้อกับผู้ขาย มีปัญหาอะไรก็มานั่งคุย นั่งปรับทุกข์ให้เด็กๆ ให้คำปรึกษาในฐานะผ่านอะไรมามากกว่า เพราะลูกค้าส่วนใหญ่เป็นนักเรียนล้วนๆ”

ช่วงปี 2553 เกิดน้ำท่วมใหญ่ ร้านหนังสือก็เสียหายหนัก ทั้งคู่จึงย้ายมาเปิดตรงถนนศุภสารรังสรรค์ และเปลี่ยนจากร้านเช่ามาเป็นร้านขายหนังสือแทน เนื่องจากร้านขายคืนทุนได้เร็วกว่า ไม่ต้องคอยดูแลหนังสือตลอดเวลา โดยใช้คอนเซปต์ ‘หนังสือตามสั่ง’ เพียงนักอ่านสั่งมาว่าอยากได้เล่มไหน ก็พร้อมจัดหาหนังสือให้

“ในช่วงปีแรกเป็นช่วงของการลงทุน การทำร้านเช่าหนังสือไม่ง่าย อย่าคิดว่าเป็นการลงทุนครั้งเดียวแล้วกินยาวนะ ถ้าคิดแบบนี้อย่าทำ เป็นความคิดที่ผิด เราจำเป็นต้องซื้อหนังสือใหม่เติมเข้าร้านตลอดเวลา ไม่งั้นลูกค้าก็จะหายไปด้วย กว่าร้านจะเริ่มมีกำไรก็เข้าสู่ปีที่ 4

“ตรงนี้เป็นถนนสายหลัก ทำเลดีกว่า เริ่มมีขาจรมากขึ้น ตอนย้ายมาตรงนี้ก็เปลี่ยนชื่อจาก ‘ญอวอ การ์ตูน club’ เป็น ‘ชอบอ่านจัง ร้านหนังสือตามสั่ง’ ด้วยความร้านหนังสือเล็กก็ไม่สามารถสต๊อกเยอะได้ เราใช้คำว่า ร้านหนังสือตามสั่ง ย้ายมาอยู่ตรงนี้จนถึงทุกวันนี้ประมาณ 14 ปีแล้ว”

หาดใหญ่เป็นเมืองปราบเซียน

จากใจผู้เขียนที่เป็นชาวหาดใหญ่เช่นกัน ต้องยอมรับว่าการทำธุรกิจร้านหนังสือในหาดใหญ่นับเป็นเรื่องที่ท้าทายอย่างมาก ด้วยวิถีชีวิตของคนพื้นที่และนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มักจะเน้นไปที่เรื่องกินและเที่ยวเป็นหลัก แถมค่าเช่าที่ก็สูงลิบลิ่วเมื่อเทียบกับกำไรขายหนังสืออันน้อยนิด 

คำถามที่หลายคนสงสัย คือเจ้าของร้านหนังสือที่หลงเหลืออยู่ในหาดใหญ่เอาตัวรอดกันอย่างไร

“เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว สำหรับผมเป็นช่วงที่ร้านหนังสือการ์ตูนเฟื่องฟูแบบเงียบๆ ในขณะที่ร้านขายหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารทั่วไปเขาจะวุ่นวายกับการหมุนเวียนหนังสือตามรอบ พอเล่มใหม่มา เล่มเก่าก็ต้องส่งคืน แต่ร้านการ์ตูนไม่ใช่แบบนั้น ยิ่งมีเยอะก็ยิ่งต้องเก็บคลังไว้ อย่างน้อยต้องมีติดร้านไว้อย่างละเล่มเผื่อคนมาตามหา บวกกับช่วงนั้นคนฮิตเปิดร้านกาแฟกันเยอะ เจ้าของร้านเลยชอบมาหาซื้อการ์ตูนไปวางแต่งร้านและเก็บเป็นคอลเลกชัน”

“ผมมองว่าหาดใหญ่เป็นเมืองปราบเซียนจริงๆ ตอนที่ผมเปิดร้านหนังสือดอกเห็ดอยู่ที่ยะลา ก็เคยแปลกใจเหมือนกันว่า ทำไมใครๆ ที่อยากเปิดร้านเช่าการ์ตูนต้องวิ่งตรงมาหาดใหญ่อย่างเดียวเลย ทั้งที่เมื่อก่อนร้านหนังสือที่นั่นเปิดได้แค่ปีสองปีก็ปิดตัวลงแล้ว ตอนนั้นผมคิดแค่ว่า ต้องเปิดให้ได้เกินสามปี ถ้าเกินสามปีคือสุดยอดแล้ว เราเลยค่อยๆ ทำของเราไปเรื่อยๆ แบบเงียบๆ ซึ่งก็อยู่ได้มาตลอดนะ มาแพ้อยู่อย่างเดียวก็คือน้ำท่วมนี่แหละ

“ยอมรับว่าช่วงก่อนโควิด ร้านหนังสือหลายๆ ร้านปิดตัวลงเหมือนใบไม้ร่วงเลยนะ แต่ไม่ได้กระทบร้านหนังสือการ์ตูนของผมเลย ธุรกิจที่กระทบคือพวกนิตยสาร พอโลกมือถือมายอดขายนิตยสารก็ลดลง ช่วงโควิดเราก็ขายผ่านเฟซบุ๊ก คนไปไหนไม่ได้ก็ยังสั่งหนังสืออ่านกัน”

“สำหรับร้านผม จุดที่กระทบหนักจริง ๆ คือช่วงหลังโควิด เพราะสำนักพิมพ์หันมาตัดราคาขายเอง ทั้งจัดโปรโมชัน ตัดราคา จัดส่งฟรี แถมของแจก สมัยก่อนขนาดผมติดต่อไปที่โรงพิมพ์ ถ้ายอดสั่งไม่เยอะพอ เขายังไม่ส่งให้เลย แต่เดี๋ยวนี้เล่มเดียวเขาก็ส่งแล้ว ถามว่าถูกชวนเข้าไปขายในระบบออนไลน์ไหม เคย แต่ผมไม่เข้า ถามว่าผมจะไปสู้อะไรกับเขา สำนักพิมพ์ก็อยู่ในนั้น แล้วผมจะอยู่ยังไง 

“ถามว่าเราปรับตัวหรือรับมือยังไง เอาจริงๆ ทุกวันนี้มันก็ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะคนที่สร้างหนังสือขึ้นมา กลับกลายเป็นคนที่ทำลายระบบนิเวศของร้านหนังสือซะเอง เขาเป็นทั้งผู้สร้างและผู้ทำลาย ซึ่งเราไปบังคับหรือสั่งให้สำนักพิมพ์ขายราคาปกเหมือนเดิมไม่ได้หรอก

“สิ่งที่เราทำได้คือรับผิดชอบในส่วนของเรา และแก้ตรงจุดที่เราแก้ได้ หนึ่งคือเรื่องบริการอย่างการห่อปกให้ดี สองคือเปลี่ยนมุมมองว่า เราไม่ได้เป็นแค่พ่อค้าที่ขายของให้ลูกค้า แต่เรากำลังขายหนังสือให้นักอ่าน ความรู้สึกมันต่างกันมาก เพราะเราขายให้พันธมิตร ขายให้เพื่อน พอเขาอ่านแล้วรู้สึกยังไงก็มาเล่ามาแบ่งปันกัน มันกลายเป็นพลังที่ช่วยกระตุ้นมากเลย”

จัดปีก จัดขน เพื่อบินใหม่อีกครั้ง

นอกจากต้องสู้กับพฤติกรรมคนอ่านที่เปลี่ยนไปแล้ว เจ้าของร้านหนังสือยังต้องลุ้นกับลมฟ้าอากาศทุกปี พี่น้อยเล่าว่าปกติแล้วเขาเตรียมพร้อมเสมอสำหรับน้ำท่วมประจำปี แต่ปีนี้มวลน้ำมาเร็วและรุนแรงเกินคาดคิด 

“หลังโควิดก็เหมือนเป็นรูรั่วอยู่แล้ว รูรั่วของธุรกิจร้านหนังสือที่นับรอวันถอยหลัง พอเจอน้ำท่วมเข้าไปเลยเหวอไปเลย ท่วมอยู่เป็นอาทิตย์ก็รู้แล้วว่าร้านจมหมดแน่ เพื่อนถามผมว่า คุณมีเก็บรึเปล่า ผมบอกว่าเก็บทุกปีนะ แต่ปีนี้ฝนตกแค่สองวัน น้ำมาเร็วมาก กำลังจะขนขึ้นที่สูง มีลูกค้าบางคนนัดจะมาช่วยแพ็กหนังสือใส่ลังเพื่อย้ายขึ้นชั้นลอย แต่ยังไม่ทันทำอะไรเลย ทุกอย่างก็จมหายไปหมดแล้ว”

“วินาทีแรกที่เห็นสภาพร้านตัวเองก็ช็อก แต่ก็ทำใจไว้ล่วงหน้าแล้ว ต้องเข้มแข็งไว้ เพราะถ้าเราสติหลุดหรือฟูมฟายออกมาเมื่อไหร่ หมวยเขาก็ไปต่อไม่ได้แน่ เราต้องเป็นเสาหลัก เราต้องนิ่งไว้ก่อนเพื่อจัดการทุกอย่างให้ผ่านไปให้ได้ 

“ครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งที่หนักที่สุดในชีวิตแล้ว น่าจะเป็นครั้งที่ใหญ่ที่สุดแล้ว หวังว่าคงไม่มีครั้งใหญ่กว่านี้นะ (หัวเราะ) ตอนน้ำท่วมผมยังนั่งคุยกับเพื่อนอยู่เลยว่า ไม่ไหวแล้วจริงๆ คงไม่มีเงินมาซื้อหนังสือเก็บสะสมอีกต่อไปแล้ว ตอนที่เห็นน้ำทะลักเข้ามา ผมก็รู้ทันทีว่าหนังสือกว่าสองล้านบาทคงจมหมดแน่” 

“ผมกับแฟนโชคดีมากที่มีกัลยาณมิตรที่ดี ขนาดเขาเองก็เสียหายเหมือนกัน เขายังแวะมาช่วยเลย เพราะเขารู้ว่าเราทำกันอยู่แค่สองคน เราเอาหนังสือออกมาแจกฟรีๆ ให้คนที่อยากได้ เพราะหนังสือไม่เหมือนเครื่องใช้ไฟฟ้า มันไม่เพี้ยน  ยังเปิดอ่านได้อยู่

“เรามีกัลยาณมิตรรอบตัวที่ไม่เคยแสดงตัวหรือเรียกร้องอะไรเลย แต่เขารู้ตลอดว่าเราเป็นยังไงบ้าง พอถึงเวลาวิกฤต ทุกคนก็พร้อมใจกันมาโดยไม่ได้นัดหมาย เพื่อนผมกับเพื่อนแฟนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ก็มาลุยช่วยงานด้วยกัน 

“ยิ่งกว่านั้นมีเพื่อนจากพัทลุงขับรถยนต์มา ยกให้เราใช้ แล้วตัวเองยอมนั่งรถตู้กลับ ส่วนรถของเราที่จมน้ำ เขาก็อาสาเอารถสไลด์มายกไปซ่อมที่พัทลุงให้ เพื่อนอีกคนก็ส่งมอเตอร์ไซค์มาให้ใช้ พอน้ำประปาตัด เพื่อนแฟนก็บรรทุกน้ำอาบใส่ถังมาให้ถึงที่ คนที่มาช่วยเราเขาคือซูเปอร์ฮีโร่ จริงๆ หลายคนเป็นแค่คนที่ยืนอยู่ห่างๆ ไม่เคยมานั่งเสวนาหรือแสดงตัวอะไรเลย แต่พอรู้ว่าเราเดือดร้อนและเขามีอะไรที่พอจะช่วยได้เขาก็มาทันที 

“ผมนึกถึงคำหนึ่งที่มันฝังหัวมาประมาณ 50 ปี คือคำว่า ‘มีน้อยให้หมด มีมากให้นิดนึง’ เมื่อก่อนผมไม่เคยเข้าใจความหมายของมันเลย จนมาเจอเหตุการณ์นี้ คือคนที่มีน้อยยื่นมือมาช่วยเราโดยไม่ลังเล ส่วนคนที่เราเคยคาดหวังหรือไปขอความช่วยเหลือกลับเงียบกริบ แต่พอมีข่าวออกไป ถึงจะมาถามว่าอยากให้ช่วยอะไร มันต่างกันลิบลับเลย เพราะคนที่เราเคยหวังจะให้เป็นฮีโร่กลับเงียบหาย แต่กัลยาณมิตรที่เขาเองก็เดือดร้อน เขาก็ยังมาช่วยเท่าที่จะทำได้”

“ยอมรับว่าตอนนี้ห่วงอย่างเดียวคือจะหาทางแก้ปัญหายังไง เพราะการไปร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ผมคิดว่ามากเกินไปก็ไม่ดี กลัวคนจะมองไม่ดี อย่างเช่น ประกาศขอรับบริจาค แต่ตอนนั้นเราไม่มีจริงๆ จนไม่อายแล้ว ตัวผมตอนนั้นเหมือนนกที่โดนถอนขนจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือหนังสือสักเล่ม เจ็บปวดจนไม่เหลืออะไรเลย

“แต่พอมีสื่อช่วยเสนอข่าว มันเหมือนมีแรงลมพัดกลิ่นของเราไปถึงเหล่านักอ่านว่ายังมีนกตัวหนึ่งนะ ตอนนี้มันไม่มีปัญญาบินแล้ว แต่ก็มีนกหลายๆ ตัวยอมสลัดขนของตัวเองบางส่วนมาช่วย เพื่อให้ผมกลับมาบินได้อีกครั้ง ส่วนจะบินขึ้นไหมก็อยู่ที่ตัวผมเองแล้ว ตอนนี้ผมมีปีก แต่ยังจัดเรียงขนไม่เสร็จเลยยังบินไม่ได้ หน้าที่ผมหลังจากนี้คือต้องช่วยตัวเองในการจัดเรียงขนนกใหม่เพื่อกลับมาบินได้อีกครั้ง”

“สิ่งหนึ่งจากประสบการณ์การทำหนังสือ คือคนเปิดร้านขายหนังสือไม่จนแต่ไม่รวย เป็นอาชีพหาเช้ายันค่ำ แต่ระหว่างที่ทำร้านหนังสือ ผมก็ได้ทดลองทำอะไรหลายๆ อย่าง แต่หนังสือก็ยังเป็นเมนหลัก มันไม่รวย ไม่จน แต่ไม่ตาย มันเหมือนซอมบี้ ตายแล้วคนก็ปลุกขึ้นมาให้ทำอีก

“ผมบอกกับลูกว่า ถ้าอยากรู้ว่าเราชอบอะไร ลองดูว่าเวลาที่เราเจอปัญหา แล้วเรายังสามารถอยู่กับมันได้ พยายามที่จะแก้ปัญหา ยังสนุกกับมันได้อยู่ สิ่งนั้นแหละคือใช่ ถึงผมจะเครียดกับสิ่งที่ทำอยู่บ้าง แต่ผมก็จมอยู่กับมันได้ ให้จัดหนังสือทั้งวันทั้งคืนก็ทำได้

ภัณฑารักษ์หนังสือ

พี่น้อยเล่าให้ฟังว่า จริงๆ แล้วเขาอยากวางตัวเองเป็นเหมือนภัณฑารักษ์ คอยแนะนำสิ่งดีๆ ให้กับนักอ่าน เพราะเชื่อว่าสิ่งที่นักอ่านอยากได้จริงๆ ในการมาร้านหนังสือคือความรู้สึกที่จะได้รับเมื่อได้พลิกอ่านหนังสือเล่มนั้นต่างหาก

“เสน่ห์ของการทำร้านหนังสือมันเป็นความอบอุ่นระหว่างคนซื้อกับคนขาย คนที่เดินเข้ามาในร้านเราไม่ได้มองเขาเป็นลูกค้า แต่เป็นเหมือนนักอ่านที่มาแบ่งปันหนังสือด้วยกันว่ามีเรื่องไหนน่าสนใจ บางคนเดินเข้ามาอยากหาหนังสือการ์ตูนอ่านสักเล่ม แต่ไม่รู้จะอ่านเรื่องอะไร ถ้าเราแนะนำหนังสือว่าเรื่องนี้ขายดี คนอ่านเยอะ ลูกค้าจะเชื่อแค่ครึ่งหนึ่ง เพราะคิดว่าเชียร์ขายของรึเปล่า แต่ถ้าเรากับลูกค้าคนอื่นมานั่งคุยก่อนหน้า เขาจะฟังแล้วซื้ออ่านตามเองมากกว่า

“ยุคนี้คนไม่ได้เดินเข้าร้านมาซื้อหนังสือแบบลองผิดลองถูกเหมือนสมัยก่อนแล้ว แต่เราก็ยังอยากให้ที่นี่เป็นพื้นที่ที่คนได้มาแบ่งปันกันว่าอ่านเล่มนี้จบแล้วรู้สึกยังไง อยากเห็นผู้คนมานั่งพูดคุยกันเรื่องหนังสือ ซึ่งทางกลุ่ม Hatyai Book Club เอง เขาก็อยากจะมาจัดกิจกรรมสร้างคอมมิวนิตีนักอ่านกันที่นี่

“อีกอย่างที่ผมอยากแชร์คือวิธีอ่านหนังสือการ์ตูน เพราะหลายคนเริ่มอ่านการ์ตูนเล่มแรกในชีวิตก็ที่ร้านนี้นี่แหละ อย่างการ์ตูนญี่ปุ่น บางคนงงว่าต้องเปิดจากซ้ายไปขวาหรือขวาไปซ้าย พอกางออกมาข้างในก็งงต่ออีกว่าต้องอ่านไล่ช่องยังไง มันเลยกลายเป็นอุปสรรคสำหรับคนเริ่มต้น ยิ่งถ้าไปเจอเรื่องที่มีเนื้อหาซับซ้อนหรือไม่มีพื้นฐานมาก่อน ก็ยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ มันเลยกลายเป็นเรื่องยากสำหรับคนที่เพิ่งเริ่มอ่าน

“ตอนนี้ผมกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้ร้านกลายเป็นจุดเช็กอินได้ แต่เราก็ออกแบบไม่ถูก เพราะเวลาคนต่างชาติมา ไม่ว่าจะเกาหลี มองโกเลีย เยอรมัน มาเลเซีย สิงคโปร์ หรือออสเตรเลีย เขาจะว้าวกันมาก มาถึงก็อยากอุดหนุน แต่เมื่อก่อนร้านเราไม่ได้มีหนังสือภาษาอังกฤษเลย แต่ตอนนี้ร้านเรามีโซนหนังสือภาษาอังกฤษแล้ว”

ลมใต้ปีกจากเหล่านักอ่าน

ปัจจุบันร้านกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้ง ภายในตึกแถวเล็กๆ ยังคงอัดแน่นไปด้วยหนังสือสารพัดหมวดหมู่ ทั้งเล่มเก่าและเล่มใหม่ ถ้าตาดีๆ จะเจอหนังสือเจ๋งๆ หรือหนังสือมือสองหายากในราคาสบายกระเป๋า

นอกจากนี้ที่นี่ยังมีโซน ‘ชอบอ่านจัง ที่พักหนังสือ’ คอยเปิดรับหนังสือมือสองจากเหล่านักอ่าน เพื่อส่งต่อให้คนที่รักการอ่านได้แบ่งปันเรื่องราวผ่านหนังสือเล่มเดียวกัน ทำให้ตรงนี้เต็มไปด้วยหนังสือหลากหลายประเภท ทั้งภาษาไทยและต่างประเทศ ตั้งแต่การ์ตูนมังงะ นิทานเด็ก หนังสือเรียน วรรณกรรม เรื่องสั้น ไปจนถึงหนังสือทั่วไปจากหลากหลายสำนักพิมพ์

“ผมอยากขอบคุณทุกคนจริงๆ สำหรับผมแล้ว เหล่านักอ่านทั้งคนที่รู้จักและไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทุกคนคือซูเปอร์ฮีโร่ของร้านชอบอ่านจัง ทุกคนคอยเชียร์ให้ผมกลับมาเปิดร้านอีกครั้ง มันทำให้ผมรู้สึกว่าผมต้องกลับมา แต่กลับมาแบบไหนก็ยังคิดไม่ออก จนกระทั่งได้คุณจรัญจากมูลนิธิกระจกเงา และคุณโดนัทจาก A BOOK with NO NAME เข้ามาเป็นคนกลาง ช่วยรวบรวมหนังสือจากทั่วสารทิศส่งมาให้ผม

“พวกเขาแคร์ร้านชอบอ่านจังมาก เขาคอยชวนผมไปออกบูท แนะนำตลอดว่าการขายหนังสือมือสองควรจะทำยังไง เพราะตอนนี้แนวทางที่เราทำมันมาจากความคิดที่ว่า ลูกค้าจะได้อะไร ไม่ใช่ว่าเราจะได้อะไร ต้องทำยังไงให้ลูกค้ารู้สึกว่าเขาเป็นคนที่ได้ประโยชน์ ใครจะมองว่าร้านโง่ก็ได้ ไม่เป็นไรเลย ขอแค่ลูกค้าได้รู้สึกคุ้มค่า ผมถือว่าใช้ได้แล้วล่ะ”

“หนังสือที่ทุกคนส่งมาให้ มันคือหนังสือจากชั้นหนังสือในบ้านของพวกเขา เป็นหนังสือเล่มที่เขารัก เล่มที่เขาตั้งใจเก็บไว้ หลายเล่มยังดูใหม่อยู่เลยด้วยซ้ำ จนคนที่มาซื้อยังตกใจถามว่านี่คือหนังสือมือสองจริงเหรอ 

“จริงๆ ผมไม่อยากเรียกว่ามันคือหนังสือมือสองเลย ผมอยากเรียกว่าหนังสือจากนักอ่านมากกว่า เพราะหนังสือเหล่านี้ ถึงวางไว้บนชั้นในบ้านเฉยๆ เจ้าของเขาก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร แต่เพราะเขาคิดว่าถ้าหนังสือเหล่านี้จะช่วยให้ร้านชอบอ่านจังไปต่อได้ เขาก็พร้อมและยินดีที่จะส่งมันมาให้เรา หนังสือที่ทุกคนบริจาคมา ผมจะทำให้มันเกิดประโยชน์สูงสุด”

บนชั้นวางที่เคยว่างเปล่า วันนี้เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เพราะได้หนังสือหลากหลายแนวจากเหล่านักอ่านทั่วสารทิศที่พร้อมใจกันส่งมาช่วยเติมเต็มให้ร้านได้มีทุนตั้งต้นในการไปต่อ

หากใครผ่านไปมา อย่าลืมมาอุดหนุนติดไม้ติดมือคนละเล่มสองเล่ม หรือสั่งซื้อทางออนไลน์ผ่านเพจ ‘ชอบอ่านจัง ร้านหนังสือตามสั่ง’ ก็ได้เช่นกัน ยิ่งถ้าช่วยกันรีวิวบอกต่อถึงการมีอยู่ของร้าน ก็ยิ่งเป็นพลังใจชั้นดีที่จะช่วยพยุงให้ร้านหนังสือเล็กๆ แห่งนี้ ได้อยู่คู่ชาวหาดใหญ่ไปนานๆ

The post ‘ชอบอ่านจัง ร้านหนังสือตามสั่ง’ โรงบ่มเพาะความฝันและกลิ่นกระดาษแห่งความผูกพันของเมืองหาดใหญ่ appeared first on a day magazine.

‘ส้มโอขาวแตงกวา สวนนกคุ้นตา เขื่อนเจ้าพระยา และหลวงปู่ศุข’ ภาพเร็วๆ ที่เราอ่านทันให้ทายว่าป้ายทางหลวงที่รถเพิ่งขับผ่านมานั้นคือจังหวัดอะไร ขอเปิดแผ่นป้ายใบ้เพิ่มเป็นคำพูดของคนจังหวัดนี้ที่สารภาพว่าน้อยใจจากคำตอบของผู้คนส่วนมากมักชูมือตอบจังหวัดใกล้เรือนเคียงไม่ นครสวรรค์ ก็ สุพรรณบุรี คำตอบที่ถูกต้องไม่เคยหลุดออกมาเป็นคำตอบแรกๆ สักทีเพราะหลายคนไม่เพียงขับผ่านแต่กลับมองข้ามกันไป ในครั้งนี้เราจึงขอหักเลี้ยวพาทุกคนมาที่จังหวัด ชัยนาท กัน!

ข้าวของสัมภาระทางกายพร้อม แต่ไม่ลืมที่จะเก็บข้าวของภาระทางใจติดไม้ติดมือมาด้วย ร้อยทั้งร้อยชาวเมืองกรุงต้องมีติดตัวไว้แน่นอน ลองค้นกระเป๋าดูอาจเจอเข้ากับความเคร่งเครียด ช่วงเวลาเร่งรีบ มรสุมทางความคิดที่ไม่เคยได้หยุดหย่อนในแต่ละวัน จิตใจทำงานหนักจนเริ่มติดๆ ดับๆ มีแววว่าต้องหาช่างซ่อมด่วน แต่ไม่ต้องห่วงเขาว่ากันว่าจังหวัดนี้มีช่างฝีมือดี ลือกันว่าช่างคนนี้ซ่อมได้หมดตั้งแต่เครื่องยนต์ยันคนซึมเศร้า

สถานที่ในวันนี้ไม่ได้ลึกลับซับซ้อน แต่หากไม่เคยไปมาก่อนอาจต้องได้เปิดกระจกคุยกับคนรายทางกระชับความสนิทสนมไปประปราย บางช่วงก็เหมือนได้ซ้อมเป็นพิธีกรรายการ ‘ถ้าโลกนี้ไม่มี GPS’ อย่างไรอย่างนั้น

หากใครที่กำลังปักหมุดการเดินทางจังหวัดนี้ไว้จะเข้าใจกันดีว่าถึงแม้รื้อค้นให้ดีข้อมูลในอินเทอร์เน็ตก็ยังไม่ถึงหยิบมือ เส้นทางบางสายยังไม่ถูกอัปเดตอากู๋ก็ยังตอบเราไม่ได้ว่าแยกไฟแดงข้างหน้าซ้ายขวาต้องหมุนพวงมาลัยไปด้านไหน แต่ไม่เป็นไรเพราะแค่เอ่ยปากถามถึง ‘อู่ซ่อมอารมณ์’ คุณป้าสุดสวยบอกเลยแยกนี้ตรงไปเลี้ยวขวาถึงเลย

ผ่านประตูไม้เข้ามาขอชะโงกหัวไปดูป้ายอีกทีว่าเลี้ยวนี้ถูกแล้วใช่ไหม อย่างแรก ต้นไม้อย่างเยอะ อย่างสอง ผู้คนยิ้มแย้ม สายตาไล่เรียงจากซ้ายบนลงมาขวาล่างสายตาเริ่มถูกจับวางจากบรรยากาศที่ไม่ค่อยได้เห็นในเมืองกรุง แต่อย่างสาม เวลคัมดริงก์ในมือนี่อร่อยจัง ยกแก้วมาดูส่วนผสมกลับต้องยิ้มให้กับความใส่ใจเมื่อแก้วทุกแก้วถูกต้อนรับด้วยลายมือเขียนสด “Welcome to อู่ซ่อมอารมณ์” ไม่รีรอเมื่อความประทับใจแรกพบชวนให้เรารีบจ้ำเท้าออกสำรวจว่าสถานที่นี้แอบซ่อนความประทับใจไว้ส่วนไหนอีกกันบ้าง

ร้านกาแฟแอบแฝงตัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เก้าอี้ถูกจัดวางง่ายๆ คล้ายคำเชื้อเชิญสะดวกตรงไหนก็นั่งตรงนั้น โต๊ะวาง บานประตู ม้าโยกล้วนแล้วแต่เป็นของเก่าเก็บแต่จากสภาพที่ถูกปัดเช็ดเป็นอย่างดี ดูแล้วคงไม่พ้นรสนิยมของเจ้าของเป็นแน่

“ปลวกมันจะขึ้นพอดี พี่เลยเอามาขัดสีฉวีวรรณรับรองลูกค้าแทน”

มองซ้ายขวาเจอแต่คุณลุงผมดำแซมขาวมองผ่านรวมแล้วดูราวกับเส้นผมทั้งหมดของเขาเป็นสีเทารางๆ  ยืนประจำตำแหน่งรดน้ำต้นไม้ แต่นี่คงเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ ‘ดร-อุดร โตกระแสร์’ หากเป็นแฟนพันธุ์แท้ a day คุณคงได้อ่านบทความที่เพิ่งลงไปก่อนหน้าแล้วพบว่า “อ้าว! คนเดียวกันกับเจ้าของ Why At Chainat นี่หว่า” งั้นเฉลยให้อีกว่า อู่ซ่อมอารมณ์ ที่เรากำลังพูดถึงเป็นส่วนขยายหนึ่งของ Why At Chainat อีกทีแต่สถานที่แห่งนี้สรุปคืออะไร ใจเย็นๆ กำลังจะเล่าบรรทัดต่อไปเลื่อนต่อกันได้เลย

“เราเปิด Why at Chainat ก่อนแล้วสักระยะหนึ่งถึงเริ่มมาทำอู่ซ่อมอารมณ์ เพราะคิดว่าเราควรมีบาร์คาเฟ่ไว้รองรับลูกค้าสักหน่อย พอเปิดแล้วหลานแอบเอาไปโพสต์ทีนี้คนก็แห่มาจนสุดท้ายก็ต้องเปิดเป็นร้านกาแฟจริงจัง”

“เราชอบเก็บของเก่าๆ โดยเฉพาะบรรพบุรุษ อย่างเตียงเหล็กในบ้านแฝดก็ฝีมือปู่เรา ป้าย ส.โตกระแสร์ ที่แขวนอยู่ตรงคาเฟ่ ส.เสือ ก็มาจากชื่อปู่กับพ่อที่จริงเป็นชื่อดั้งเดิมตั้งแต่สมัยที่บ้านเราเป็นอู่ซ่อมทุกอย่าง ซ่อมเครื่อง ซ่อมเรือ ซ่อมรถ วิญญาณช่างมันเติบโตอยู่ในตระกูล”

เขาว่าพลางย้อนวันวานถึงวันที่เลือกหยิบป้ายมาตกแต่งร้าน ก่อนพยักหน้ายอมรับว่าในวันนี้เขาไม่ได้เป็นช่างซ่อมเครื่องจักรแต่เลื่อนตำแหน่งมาต้อนรับซ่อมอารมณ์ผู้คนที่สัญจรไปมาแทนแล้ว

บางช่วงเวลาที่มีปัญหาขอแค่มีใครสักคนมาเป็นเพื่อนคุยก็สามารถฆ่าเวลาของความทุกข์ได้แล้ว มนุษย์น่ะการตัดสินใจมันสั้นภายในเสี้ยววินาที บางทีกาแฟแก้วเดียวอาจเปลี่ยนวินาทีของเขาเป็นอื่นได้

การมาซื้อกาแฟที่อู่ซ่อมอารมณ์มันไม่ใช่แค่การมากิน แต่มันคือการที่ใครก็ตามที่อยากมาฟื้นชีวิตคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ เรามีประสบการณ์ในกรุงเทพฯ หลายอย่างที่คนต่างจังหวัดไม่มีเลยอยากให้ชัยนาทมีที่ไว้สำหรับเวลาใครมีปัญหาก็มานั่งจิบกาแฟกินขนมคุยแลกเปลี่ยนมุมมองพักสมองปล่อยใจ ชายหนุ่มเผยความตั้งใจผ่านแววตาพร้อมสรุปที่มาของการตั้งชื่อว่า ‘อู่ซ่อมอารมณ์’

“สถานที่นี้พัดพาอะไรมาหลายอย่างมาก ที่เราได้มาจริงๆ จากอู่ซ่อมอารมณ์ก็ตรงกับที่ตั้งใจว่าถ้าประสบการณ์ของเราสามารถไปสะกิดใจใครให้มันเปลี่ยนวินาทีในการตัดสินใจของเขาได้บ้าง มันก็ถือเป็นการเพิ่มทางเลือกให้เขาเลือกได้แล้ว”

เขาเปรียบตัวเองเป็นดั่งหนังสือเล่มหนึ่งที่ผู้คนจะแวะมาเลือกหยิบเปิดอ่าน ผู้คนจะได้ประสบการณ์ตรงโดยที่ไม่ต้องไปลงทุนเผชิญหน้าปะทะกับมันแต่ได้รับจากที่นักล่าประสบการณ์แชร์ให้ฟังผ่านการพูดคุย

เราแวะเวียนเทียวไปมาตรอกซอกซอยเมืองชัยนาทเริ่มคุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่บ้าง คำถามที่คนชัยนาทหลายคนตอบกลับมาด้วยสำเนียงที่เป็นเอกลักษณ์แต่ใจความกลับไม่เหมือนกันเลยสักครั้ง รายต่อไปจึงขอฟังคำตอบของ อุดร โตกระแสร์ บ้างแล้วกันว่าอู่ซ่อมอารมณ์เปรียบเหมือนอะไรในชีวิตตอนนี้

“วันนี้มันมาไกลมากแล้ว สถานที่นี้มันไม่เพียงซ่อมแค่คนอื่นแต่มันกลับซ่อมตัวเองด้วย อู่ซ่อมอารมณ์เคยคืนหนึ่งชีวิตกลับมาให้เรา ส่วนอีกหลายชีวิตที่ไปๆ มาๆ ในคราบลูกค้ากลายเป็นเหมือนญาติแวะมาเที่ยวบ้านซะมากกว่าถือเป็นของแถมที่ทำให้เราได้เจอคนดีๆ ในชีวิตเพิ่มขึ้น”

“เอ้อ! อย่างขนมที่เรากินกันอร่อยๆ ก็มาจากลูกค้าประจำเหมือนกัน เขาเอามาฝากแล้วเราติดใจเลยขอให้เขาช่วยสอนหน่อยได้ไหม วันรุ่งขึ้นเขาก็ขนเครื่องไม้เครื่องมือมาเต็มรถเลย อยากสอนเราเต็มที่จนเราได้พัฒนาสูตรมาจนถึงทุกวันนี้ได้ก็เพราะเขา เงินที่ควรจะได้เป็นค่าตอบแทนกลายมาเป็นความสัมพันธ์ที่พัฒนากลายเป็นเหมือนญาติกันแทนในทุกวันนี้ (ยิ้ม) อันนี้ก็เป็นอีกสิ่งที่อู่นี้ให้เรามาเหมือนกัน”

เส้นผมความยาวที่ต้องอาศัยหนังยางมัด บางเส้นที่ไม่ถูกยางรวบรัดก็พลิ้วไหวตามแรงขยับมองรอบตัวถึงสมบัติทางความรู้สึกที่หน้าตาเขียวๆ เก่าๆ ผู้คนที่เขารักเดินไปมาภายในรั้วไม้ที่เขาสร้างไว้ห่อหุ้มความรู้สึกที่ไม่ให้ใครมาทำลายได้เอาไว้ ชีวิตของชายวัยค่อนเลยกลางคนมาเล็กน้อยถูกใช้มาจนเกือบถึงหน้าท้ายๆ คงเพียงพอที่จะถามคำถามนี้ได้แล้วหากนับจากประสบการณ์ชีวิตของเขา

ตอนนี้คิดว่าชีวิตยังต้องการอะไหล่มาซ่อมแซมไหม สามารถพูดว่าลงตัวได้เต็มปากแล้วหรือยัง

“ลงตัว ไม่มีอะไรผูกมัด ตอนนี้มันเหมือนเป็นความสุขเล็กๆ ที่เราเจอในทุกวัน มนุษย์มันจะมีอยู่สองเรื่องที่เอาไว้ใช้จ่ายอย่างแรกคือเงิน แต่อย่างที่สองที่เราไม่ค่อยได้ใส่ใจคือเวลา ยิ่งมนุษย์เมืองชอบถือเอาเงินเป็นหน่วยนับสมมติของความสุขจนลืมสนใจเรื่องเวลาไป”

เขายิ้มพร้อมสารภาพว่าประเภทที่ว่ามานั้นคือตัวเขาในอดีต ความคิดตอนนั้นเขายึดมั่นถือตั้งไว้เลยว่า มีร้อยล้านเมื่อไหร่ค่อยกลับบ้าน แต่มันกลายเป็นว่าจุดหมายที่เราจะไปเอาเงินล้านมันคนละทิศทางกับทางกลับบ้าน เราเลยเหมือนยิ่งเดินห่างจากบ้านไปเรื่อยๆ จนลืมคิดไปว่าในขณะเดียวกันแม่ก็นั่งคอยคิดถึงเราอยู่ที่บ้านทุกวันเช่นกัน

ตอนนี้เขาถึงวัยที่พับเก็บเรื่องเงินไปแล้ว ใช้เงินไปเยอะแล้ว เวลาก็ใช้ไปเยอะมากแล้ว วันนี้สิ่งที่หวงที่สุดคือ เวลา ที่มันนับถอยหลังหมดไปทุกๆ วัน เงินถ้าขาดยังหามาเติมได้ แต่เวลามันไม่ใช่แบบนั้น เพราะฉะนั้นเราควรรู้ตัวตลอดว่าเวลาที่เรากำลังใช้มันเพื่ออะไรกันแน่ ความทุกข์มีได้แต่ต้องวางมันให้เร็ว สุดท้ายทุกอย่างของเรามันก็จะถูกเปลี่ยนมือไปในเวลาอันใกล้ ไกล และต่อไปในอนาคต

หลังจากนี้ไม่ต้องเอ่ยถามถึงเป้าหมาย ปลายทางชีวิตของชายไม่หนุ่มผู้นี้ไม่มีเส้นชัยพาดไว้ให้วิ่งชนอีกต่อไปแล้ว มีแต่ช่วงเวลาของการอวดลูกสมุนไก่กะต๊ากประจำตัวว่ามันขี้อ้อนแค่ไหน เดี๋ยวมาคลอเคลีย เดี๋ยวมานวดให้ ทุกวันนี้มันก็แค่นั้นตื่นเช้ามาทำชีวิตให้มันคุ้มค่า มีเวลาก็ปลูกต้นไม้ทิ้งไว้ให้โลกนี้ ความสุขที่ไม่รู้จะไปหามันจากไหนแล้ว ชีวิตมันก็ง่าย เออ มันก็ง่ายจริงๆ

เมื่อถึงเวลาสัมภาระถูกพับเก็บเตรียมกลับไปอยู่ที่ทางที่จากมา ส่วนภาระทางใจถูกบูรณะกลับมาในสภาพเอี่ยมอ่อง วันนี้นับเป็นโชคดีได้เจอช่างใหญ่มากประสบการณ์ อารมณ์ที่ติดๆ ดับๆ ผุๆ พังๆ ถูกซ่อมหายเป็นปลิดทิ้ง ส่วนค่าบริการมีเพียงคำแนะนำทิ้งท้ายไว้ปลายใบเสร็จ

โปรดดูแลทำนุบำรุงสภาพให้ดีในทุกวันสละเวลาที่แสนยุ่งวุ่นวายสักครึ่งชั่วโมงมานั่งทบทวนตัวเอง คอยถามไถ่ให้เหมือนการหมั่นหยอดน้ำมันวันนี้เรามีความสุขหรือยังแล้วสิ่งนั้นคืออะไร เรื่องจริงของความสุขคือมันเป็นเรื่องง่ายจนลืมคิดไปว่าแค่อยู่นิ่งๆ ก็มีความสุขได้แล้ว หากวันไหนสภาพไม่ดีอู่แห่งนี้ยังคอยยินดีเปลี่ยนอะไหล่เสมอ

เสียงเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์คู่ใจดังขึ้นอีกครั้งในเวลาเดิมเป็นประจำ กิจวัตรที่มักออกไปซื้อความสุขที่รู้จักกันในหน้าตาแกงถุงที่ตลาดนัด ไปตักตวงพายความสุขบนเรือคายัคที่คลองบึง ไปแจกจ่ายความสุขตามสมาคมปั่นจักรยาน ชีวิตมันก็แค่นี้เอง

The post เช็กสภาพ ปัดฝุ่น หยอดน้ำมันหัวใจ กับช่างใหญ่แห่ง ‘อู่ซ่อมอารมณ์’ appeared first on a day magazine.

ความในใจหลังจากเห็นสถานที่เราพร้อมสวมบทชลลี่ในน้ำตากามเทพมาพบปะคุณหญิงย่าเรียบร้อย ด้วยบรรยากาศและผู้คนทำเอาเผลอยืดหลังตรงโดยไม่ทันตั้งตัว มือขวาจับชายกระโปรง สองเท้าก้าวขึ้นบันได เปิดประตูไปนอกจากเสียงพูดคุยที่เจื้อยแจ้วกลับมีเสียงใสปะปนแทรกขึ้นมาทักทาย ‘ลูกจันทน์-พิณนรี ยนตรรักษ์ คูเชดโว’ ลูกสาวคนเล็กของครอบครัวยนตรรักษ์เข้ามาประชิดยินดีต้อนรับด้วยความสนิทสนม พร้อมผายมือแนะนำให้วงสนทนาได้รู้จักกันในฐานะผู้อำนวยการ

งานเลี้ยงค็อกเทลที่ไม่มีเก้าอี้ให้นั่งคล้ายว่าอยากให้ผู้เข้าร่วมขยับเข้าไปกระชับวงสนทนาโดยปริยาย เราได้พูดคุยกับแขกหลายท่านจนรู้สึกเริ่มสนิทสนมเป็นกันเอง บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายเข้าถึงง่ายมากกว่าที่เรามองภาพของสถานที่แห่งนี้ไว้แต่แรกเห็น ระหว่างดื่มน้ำพักหายใจ หญิงสาวเสียงใสอีกคน ‘ลูกตาล-พารณี ยนตรรักษ์’ ลูกสาวคนโตของครอบครัวยนตรรักษ์เดินมาร่วมโต๊ะบอกเล่าเรื่องราวให้ฟังถึงสถานที่ที่ก่อเกิดด้วยความรักผนวกด้วยความฝันจวบจนกลายมาเป็นสถานที่พักพิงของเสียงดนตรีนามว่า ‘ศาลาสุทธสิริโสภา’ 

หอแสดงที่เอื้อเฟื้อต่อการทำงานด้านศิลปะไม่ว่าจะเป็นพื้นที่ ผู้ชม และผู้แสดง รายล้อมไปด้วยสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดสำหรับศิลปินเพื่อให้ศักยภาพได้ออกมาโลดแล่นอย่างเต็มที่ อีกทั้งผู้ชมจะได้ดื่มด่ำกับการแสดงอย่างเต็มอิ่มดุจเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับเสียงดนตรี สถานที่ที่เชื่อว่าศิลปะไม่ได้มีไว้โชว์แต่เชื่อมโยงกับชีวิตจิตใจให้เราได้คิดไตร่ตรอง และใช้จินตการปลดปล่อยเราให้เป็นอิสระ นั่นเป็นความตั้งใจริเริ่มแรกของ ‘อาจารย์ณัฐ ยนตรรักษ์’  

“เชื่อว่าดนตรีมีพลังที่จะนำผู้คนจากทุกชาติและทุกภูมิหลังมาหล่อหลอมรวมกัน พร้อมดึงส่วนที่ดีที่สุดของทุกคนออกมาพัฒนาได้ ดนตรีเป็นศิลปะชั้นสูง เป็นภาษาสากลที่หลอมความคิดและจิตใจไว้ด้วยกันด้วยความสร้างสรรค์ ซึ่งเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่และยาวนานที่สุดประการหนึ่งของมนุษยชาติ”

มองนาฬิกาอีกทีเป็นเวลา 19:00 นาฬิกา เสียงประกาศดังขึ้นท่ามกลางเสียงสนทนาได้เวลาเริ่มงาน ‘SoulFULL Dinner: Flavors of Ladprao’ ดินเนอร์คอนเสิร์ตที่เปิดมิติใหม่ของคำว่า ‘ไทย’ อย่างเป็นทางการ เหล่าบรรดาแขกเหรื่อเริ่มจับชายกระโปรงควงแขนทยอยเดินลงบันไดวนไปยังห้องดวงเดือนเพื่อร่วมมื้ออาหารกันพร้อมหน้าพร้อมตา ค่ำคืนนี้ศาลาสุทธสิริโสภาขอเสิร์ฟมื้ออาหารเคล้าด้วยดนตรีให้ผู้ชมได้ลิ้มรสชาติความเป็นไทยที่ถ่ายทอดผ่านเรื่องราวของบทเพลง อาหาร เครื่องดื่ม และผู้คนไปพร้อมกัน

อาหารเริ่มถูกยกขึ้นโต๊ะ หลังจากใช้สายตารับประทาน แขกทุกท่านเริ่มลงมือลิ้มรสชาติอาหาร ต่างคนต่างพากันออกปากชมถึงเมนูที่รังสรรค์โดย ‘เชฟกบ-กิตติธัช เกียรติธนาวิทย์’ จากร้าน Anakade (อาณาเขต) ร้านอาหารที่ปรุงความเป็นไทยในรูปแบบร่วมสมัยภายใต้แนวคิด Friend’s Table ที่หยิบจับวัตถุดิบจากหลายภูมิภาคมาผ่านกระบวนการเพื่อนำเสนอใหม่ โดยยังคงรสชาติหัวใจของไทยไว้อย่างชัดเจน

มื้อแรกผ่านไปเสียงดนตรีเริ่มออกโรงมาช่วยย่อย ท่วงทำนองแปลกใหม่ที่พอฟังไปกลับมีรากเหง้าของไทยแทรกอยู่ ท่วงทำนองพื้นบ้านอีสานเสียงแคน และพิณถูกคลุกเคล้าไปพร้อมเสียงเปียโน เบส และกลองเกิดเป็นบทเพลงแนว Isan-Jazz Fusion ที่บรรเลงโดย ‘Groovy Doopy และ 1 SARAN’

“นี่ไม่ใช่เพียงการผสมผสานแนวดนตรี หากแต่เป็นการสื่อสารว่าตัวตนดนตรีพื้นถิ่นของไทยสามารถยืนอยู่ในบริบทสากลได้อย่างสง่างาม”

1 SARAN บรรเลงลมขับร้องเสียงแคนให้เราทุกคนได้ฟังเสน่ห์ของเครื่องดนตรีที่หลายคนรู้จักถูกนำกลับมาเล่าในบริบทใหม่ จังหวะการเป่าของแคนเริ่มออกลายม่วนแฮงตามจังหวะการตบเท้าของผู้บรรเลง

“แคนนี้สั่งทำขึ้นพิเศษใช่หรือไม่” คำถามจากหนึ่งในผู้ร่วมโต๊ะอาหาร ด้วยความเชี่ยวชาญในด้านดนตรีมันฟ้องให้เขาต้องยกมือถามหลังจากได้ยินโน้ตพิเศษจากแคนเต้านี้ ความรู้ถูกแลกเปลี่ยนให้เป็นขวัญตาเพราะหากเป็นประสาทสัมผัสระดับพื้นฐานธรรมดาอย่างเราคงยากที่จะได้ล่วงรู้เบื้องลึกความพิเศษจากบทเพลงนี้

ค่ำคืนนี้ยังไม่เลิกรา หากท่านใดวางช้อนพร้อมบอกลาจานสุดท้ายขอเชิญหยิบเครื่องดื่มที่ท่านถูกใจแก้วใดก็ได้ขึ้นไปรับชมการแสดง ณ ห้องจัดแสดงด้านบน เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงต่อแบบไม่สะดุด ความประทับใจทำเอาเราพยักหน้าชื่นชมกับตัวเองว่าที่ห้องดวงเดือนที่เราเพิ่งฟังมานั่นเป็นเพียงแค่ของว่างที่ทางวงดนตรีจัดเสิร์ฟเพียงเท่านั้น

เสียงเปียโน เบส กลองคล้องจองไปพร้อมแคนและพิณ เครื่องดนตรีจับมือกันผสานเสียงโดยที่ไม่บดบังตัวตนของกันและกัน แสงที่สาดจากด้านบนฉายลงมายังวงดนตรีด้านล่างนั้นยิ่งทำให้ความเป็นไทยที่ผสมผสานกันดูขลังโดยที่ไม่ต้องอธิบายเป็นคำพูดแต่เชื่อว่าผู้ชมที่จับจ้องอยู่หน้าเวทีรู้ซึ้งเชกเช่นเดียวกัน เพราะหลังจากการแสดงจบเสียงปรบมือพร้อมคำชมจากหลากหลายภาษาดังท่วมห้องจัดแสดงอยู่เป็นเวลาหลายนาที

ศาลาสุทธสิริโสภาเสิร์ฟความสุนทรีย์นำเสนอทุกแก้ว ทุกจาน และทุกบทเพลงให้เราอย่างเต็มที่ ค่ำคืนนี้จึงไม่เป็นเพียงการร่วมมื้ออาหารเพื่อแค่ดื่มด่ำกับรสชาติ หากแต่คือเรื่องราวของผู้คน และภูมิปัญญาที่ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นเพื่อมาถ่ายทอดในบริบทที่สดใหม่

“ความเป็นไทยไม่จำเป็นต้องหยุดอยู่กับภาพจำเดิมๆ สิ่งนี้สามารถเติบโต เปลี่ยนผ่าน และงดงามได้ในทุกบริบท”

ก่อนปิดประตูบานใหญ่เราคิดในใจว่าคงได้จับมันเปิดออกในอีกไม่ช้า เสียงดนตรีที่เราได้ดื่มด่ำค่ำคืนนี้ยังอบอวลคล้ายเชื้อเชิญให้เรามาเยี่ยมเยียนรับฟังจังหวะดนตรีใหม่ๆ ณ ศาลาสุทธสิริโสภาในคราวหน้าอีกแน่นอน หากใครที่มีดนตรีแว่วในหัวใจอยากกวักมือให้มาเป็นแขกของหอแสดงย่านลาดพร้าวแห่งนี้สักครั้ง สามารถติดตามพื้นที่พักพิงของเสียงดนตรีและพื้นที่ของศิลปินน้อยใหญ่ได้ที่  https://www.salasudasirisobha.com/concerts

The post ‘ศาลาสุทธสิริโสภา’ ก่อเกิดด้วยความรักผนวกด้วยความฝัน จวบจนกลายเป็นสถานที่พักพิงของเสียงดนตรี appeared first on a day magazine.

บนโลกนี้มีอาหารมากมายที่ใช้เส้นเป็นองค์ประกอบหลัก ตั้งแต่ราเม็ง ก๋วยเตี๋ยว ขนมจีน หรือพาสตาของฝั่งยุโรป อาจเรียกได้ว่าเส้นเป็นหนึ่งในรูปแบบอาหารที่เก่าแก่ที่สุดของโลก และสำหรับบางประเทศ เส้นเป็นสัญลักษณ์ของอายุยืนเหมือนกับเส้นที่ยืดยาว  ทั้งในปัจจุบันยังเป็นจานโปรดของใครหลายคน เพราะทั้งทานง่าย ไม่จำเจ ทั้งยังปรุงรสได้ตามชอบ 

และเมื่อผู้คนเริ่มอพยพไปตามพื้นที่ต่างๆ สิ่งที่ติดตัวตามไปก็คือวัฒนธรรมการกิน เป็นเหตุให้เส้นเดินทางออกจากประเทศต้นกำเนิดไปพบเจอกับคนกลุ่มใหม่ๆ รวมถึงพื้นที่โซนสามย่าน – บรรทัดทอง ซึ่งในอดีตเป็นบริเวณที่มีผู้คนเข้ามาอาศัยอยู่ตั้งแต่ก่อนจะก่อตั้งมหาวิทยาลัย ส่วนใหญ่แล้วเป็นชาวไทยและชาวจีน เริ่มจากชุมชนเล็กๆ ก่อนจะค่อยๆ ขยายเป็นชุมชนที่ใหญ่ขึ้น พร้อมกับวัฒนธรรมการกินที่พัฒนาไปตามยุคสมัย

นับแต่นั้นมาหน้าตาของย่านนี้ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ มหาวิทยาลัยก่อตั้งเพื่อเป็นสถาบันอุดมศึกษาสำหรับนิสิตฯ ยิ่งเมื่อตึกสูงเริ่มเข้าตั้งระหว่างกลางพื้นที่ ปัจจุบันแทบจะไม่เหลือเค้าเดิมของชุมชนสมัยก่อนแล้ว แต่บางร้านก็ยังคงรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิม คงเหลือร่องรอยความทรงจำของชุมชนไว้ 

สามย่าน-บรรทัดทองเองก็มีร้านอาหารประเภทเส้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยวเป็ดรสเด็ด ก๋วยเตี๋ยวเฮียง้วนลูกดก หรือเกาเหลา 3 หมูที่แต่ละร้านก็น่าลิ้มลองและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ต่างกันออกไป บางร้านอาจไม่ได้อยู่มานานตั้งแต่เริ่มชุมชน แต่ก็เป็นมรดกหนึ่งของผู้คนที่เข้ามาพร้อมวัฒนธรรมการกิน และกลืนเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนไปอย่างแนบเนียน 

วันนี้ ‘ที่ชอบ’ อยากพาทุกคนไปสำรวจเรื่องราว ‘ว่าด้วยเรื่องเส้นๆ’ ของร้านค้าขายเส้นแถวสามย่าน-บรรทัดทอง ตั้งแต่เส้นทางการเริ่มต้นธุรกิจอาหารและการปรับตัวเมื่อเมืองเข้ามาซึ่งร้านต้องเผชิญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

คงจะน่าสนใจไม่น้อยถ้าเราได้ลองสำรวจเรื่องราวเบื้องหลังของร้าน กว่าจะมาเป็นอาหารเส้นๆ ให้เรากินกันทุกวันนี้ต้องผ่านอะไรมาบ้าง แล้วร้านอาหารที่ผูกพันกับพื้นที่ขนาดนี้ปรับตัวอย่างไรท่ามกลางแสงสีที่เข้ามาให้แสบตา

ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ

ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ ปัจจุบันร้านตั้งอยู่ที่หัวมุมซอยจุฬาฯ 34 เปิดต้อนรับลูกค้าทั้งรุ่นเก่ารุ่นใหม่ที่เข้ามาตลอดทั้งวัน จุดเด่นของร้านนี้คงเป็นลูกชิ้นแคะสูตรเก่าแก่ของทางร้าน

“แรกๆ เขาทำลูกชิ้นขาย แล้วเปิดเป็นหาบ หลังๆ ก็หันมาขายก๋วยเตี๋ยวด้วย” คำบอกเล่าของเจ้าของร้านทำให้เราเห็นภาพย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นเล็กๆ ที่ค่อยๆ เติบโต จากการเปิดหาบขายของกลายมาเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่คู่ย่านนี้มาหลายชั่วอายุคน

หากย้อนกลับไปตั้งแต่เริ่มต้นเปิดร้านอาหาร ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ มีการย้ายร้านถึง 4 ครั้งด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้ไปไหนไกล เพราะย้ายร้านไปแต่ละครั้งก็วนอยู่ในโซนสามย่าน-บรรทัดทอง เหมือนกับเส้นที่ว่ายวนอยู่ในชามใบใหญ่ใบเดิม 

ก๋วยเตี๋ยวแคะจุฬาฯ เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ปี 2492 จากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ประมาณ 76 ปีได้แล้ว

ว่ายวนครั้งแรก ร้านอยู่ที่ซอยจุฬาฯ 11 ก่อนจะโดนเวนคืนที่ดิน

ครั้งที่สอง  ร้านย้ายมาฝั่งซอยจุฬาฯ 9 และโดนเวนคืนที่ดินอีกครั้ง 

ครั้งที่สาม ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ จุฬาฯ ย้ายมาเปิดที่ริมถนนบรรทัดทอง

ก่อนจะว่ายวนมาปักหลัก ณ ที่ตั้งปัจจุบัน บริเวณหัวมุมซอยจุฬาฯ 34

แม้จะย้ายร้านมาถึง 4 ครั้ง แต่ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ ก็สิ่งที่ยังไม่เปลี่ยนคือการยึดโยงกับย่านเดิม เราได้คุยกับเจ้าของร้านถึงเหตุผลที่ยังไม่ทิ้งสามย่าน-บรรทัดทอง

“เราเคยขายอยู่แถวนี้ แล้วก็อาศัยอยู่แถวนี้ เราชอบแถวนี้มันสงบดี เหตุผลหลักๆ คือผูกพันกับพื้นที่” ความผูกพันทำให้ก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ เป็นเหมือนร่องรอยของย่านดั้งเดิมที่ยังวนอยู่ในพื้นที่ เป็นความทรงจำของลูกค้าเก่าที่เข้ามาทานรสชาติอันคุ้นเคย รวมถึงลูกค้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทานเป็นครั้งแรก และปัจจุบันร้านก็ปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยที่เปลี่ยนไป

“ปัจจุบันก็ขายดีขึ้นเพราะร้านเข้าแพลตฟอร์มออนไลน์ พอมีเดลิเวอรีก็ขายได้เพิ่มขึ้น”

ล้งเล้ง ลูกชิ้นปลา 

หากก๋วยเตี๋ยวแคะ จุฬาฯ เปรียบเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวที่วนว่ายอยู่ในชาม ท่ามกลางกระแสความเปลี่ยนแปลงของย่าน อีกหนึ่งร้านที่พยายามจะคงความยืดหยุ่นของเส้นในชามไว้ไม่ให้ขาดสาย คือร้าน ‘ล้งเล้ง ลูกชิ้นปลา’ ที่ตั้งอยู่ห่างกันไม่ถึงสี่ร้อยเมตร และยังคงยืนหยัดอยู่ในพื้นที่ตรงนี้มาอย่างยาวนาน

ร้าน ‘ล้งเล้ง ลูกชิ้นปลา’ ร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาเจ้าเก่าแก่กว่า 40 ปี ในย่านบรรทัดทอง โดยจุดเริ่มต้นจากธุรกิจครอบครัวทางฝั่งคุณแม่ของเจ้าของร้านปัจจุบัน ก่อนจะแยกมาเปิดร้านของตัวเองที่บริเวณตลาดสวนหลวง และได้ย้ายร้านมายังที่ตั้งในปัจจุบัน ต่อมาได้ขยายสาขาที่ 2 ไปยังบริเวณริมถนนพระราม 4 ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากกัน

“ถ้าใครเป็นคนเก่าแก่ก็จะรู้ว่าสมัยก่อนตลาดสวนหลวงเป็นเหมือนแค่ตลาดย่านถนนในระยะพื้นที่แค่ไม่เกิน 1 กิโลเมตร ร้านค้าไม่ได้เยอะเท่าปัจจุบัน แต่ตอนนี้มีซอยเล็กซอยน้อย การแข่งขันสูงขึ้น ทั้งเรื่องของการตกแต่งร้าน การพรีเซนต์อาหาร มีตัวเลือกให้ลูกค้าทานมากขึ้น” 

ล้งเล้งลูกชิ้นปลาอยู่มาตั้งแต่บริเวณนี้ยังเป็นบรรทัดทองโฉมเก่า จนถูกแปรเปลี่ยนกลายเป็นย่านนักท่องเที่ยวอย่างในปัจจุบัน สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปด้วยคือกลุ่มผู้บริโภคหน้าใหม่ที่เข้ามาพร้อมกับย่านการท่องเที่ยว

“หน้าตาผู้บริโภคเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แต่ก่อนสมัยนี้ยังไม่ใช่จุดท่องเที่ยว ชาวต่างชาติก็จะไม่ได้เยอะ คนที่มาทานส่วนใหญ่ก็จะเป็นเถ้าแก่ อาเฮีย อาซ้อ พอตอนหลังเป็นพื้นที่ท่องเที่ยว กลุ่มคนก็หน้าตาเปลี่ยนไป เป็นวัยรุ่น เป็นต่างชาติมากขึ้น”

เมื่อมีร้านอาหารเรียงรายกันอยู่ทุกก้าวเดิน กลุ่มวัยรุ่นและนักท่องเที่ยวมีตัวเลือกในการเลือกทานอาหารตามใจอยากมากขึ้น แต่หากมองในมุมของร้านอาหารแล้ว ยิ่งร้านอาหารอยู่ไกลจากเส้นทางสัญจร หรือหลบเข้าไปในหลืบมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งซ่อนร้านจากสายตาผู้คนมากขึ้นเท่านั้น 

“ถ้าถามว่ากระทบมั้ยก็กระทบ เพราะลูกค้าใหม่กว่าจะได้เข้ามาชิมร้านเรา เขาก็มีตัวเลือกหลากหลายในระหว่างทางที่จะเดินมาหาเรา ส่วนลูกค้าเก่าก็อาจโชคดีที่เราขายมานาน ยังมีฐานลูกค้าเดิมอยู่บ้าง ก็พอขายได้เพราะมีฐานลูกค้าเก่าด้วย”

“สมัยก่อนแถวนี้ถ้าเทียบกับค่าเช่าต้นทุนอาจไม่ได้สูงมาก แต่ทุกวันนี้มันเป็นพื้นที่เศรษฐกิจ ราคาก็ดีดสูงตามจุด ตามแหล่งท่องเที่ยว ก็จะมีผลกระทบต่อราคาขาย ต่อผู้บริโภค”

เมื่อถนนเส้นนี้มีการพัฒนาเพื่อต้อนรับนักท่องเที่ยวที่จะไหลเวียนกันเข้ามา ภูมิทัศน์โดยรอบก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ทั้งรูปแบบร้านค้า กลุ่มลูกค้า และจังหวะการใช้ชีวิตของผู้คน ร้านอาหารดั้งเดิมในพื้นที่ รวมถึงร้านล้งเล้งลูกชิ้นปลา จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผชิญกับแรงกดดันจากความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ และหาทางปรับตัวเพื่อให้ยังสามารถยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางการแข่งขันและบริบทใหม่ของย่านท่องเที่ยว

ร้านอาหารในบริเวณนี้ รวมถึงร้านล้งเล้งลูกชิ้นปลาย่อมต้องหาทางปรับตัวกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป เพื่อให้ร้านยังสามารถดำเนินต่อไปได้

“การปรับตัวก็มีความยากเหมือนกันเพราะเป็นธุรกิจกงสี แล้วก็มาจากรุ่นเจน X เขาก็จะเปลี่ยนแปลงอะไรที่ค่อนข้างยาก” 

“อาจโชคดีที่มีแพลตฟอร์มเดลิเวอรีเข้ามาสนับสนุน ก็ทำให้เราปรับตัวไปตั้งแต่ยุคแรกๆ ก็ตอบสนองพฤติกรรมผู้บริโภคปัจจุบันที่เปลี่ยนไปด้วย บางคนย้ายบ้านย้ายที่อยู่ แพลตฟอร์มเดลิเวอรีก็มาซัพพอร์ตให้เขารู้สึกว่า เขายังทานได้ ยังนึกถึงร้านได้โดยที่ไม่ต้องมาเอง 

เมื่อบรรทัดทองกลายเป็นย่านที่มีคนเข้าออกไม่ขาดสาย รถยนต์สัญจรแทบจะเต็มถนนตลอดเวลา ความเปลี่ยนแปลงนี้ส่งผลโดยตรงต่อลูกค้าเก่าที่เคยแวะมาทานอย่างสม่ำเสมอ การเดินทางเข้ามาเริ่มไม่สะดวกเหมือนแต่ก่อน อีกทั้งปัญหาที่จอดรถซึ่งยิ่งทวีความยากขึ้นตามจำนวนผู้คนที่เพิ่มมากขึ้น ก็กลายเป็นอุปสรรคสำคัญในการกลับมาเยือนร้านอีกครั้ง “เคยถามลูกค้าบางท่านอาจไม่ได้มาเนื่องจากมองว่ารถติด ที่จอดรถหายากจากสมัยก่อน พวกแพลตฟอร์มก็เข้ามาซัพพอร์ตได้ดี”

อย่างไรก็ตาม หากมองอีกมุมหนึ่ง จุดแข็งของร้านก็ยังคงชัดเจนเพราะเป็นก๋วยเตี๋ยวที่ราคาจับต้องได้เมื่อเทียบกับร้านอื่นๆ ในละแวกเดียวกัน  “ถ้ามองข้อดีคือมัน Anyday to Eat ลูกค้าทานได้ทุกวัน ราคาจับต้องได้ เฉลี่ยต่อหัวถ้าเทียบกับร้านอื่นในย่านนักท่องเที่ยวถือว่าค่อนข้างถูก”

นอกจาก ‘เส้น’ จะเป็นประเภทของอาหารแล้ว ความยืดยาวของเส้นก๋วยเตี๋ยวอาจเปรียบได้กับพัฒนาการอันยืนยาวของร้านอาหารในย่านนี้ หลายร้านอยู่มาตั้งแต่สามย่าน-บรรทัดทองยังเป็นย่านที่สงบ ไม่มีแสงสีและนักท่องเที่ยวเข้ามาคึกคักเหมือนปัจจุบัน จนยุคสมัยเริ่มเปลี่ยนไป การพัฒนาเริ่มเข้ามา หลายร้านต้องเผชิญกับความท้าทายในการปรับตัวให้เข้ากับสังคมเมืองที่พัฒนาอย่างพุ่งกระฉูด แต่สิ่งที่ยังคงเป็นแรงใจให้ร้านเหล่านั้นอยู่คู่กับย่านนี้คือความผูกพันของคนกับพื้นที่อย่างแนบแน่น

The post ‘ว่าด้วยเรื่องเส้นๆ’ ของร้านอาหารประเภทเส้นแถวสามย่าน – บรรทัดทอง appeared first on a day magazine.

สำหรับใครหลายคนคงจะมีอาหารประจำบ้าน ไม่ว่าจะเป็นไข่พะโล้ แกงส้ม หรือปลาทูต้มเค็ม อาหารจานซ้ำๆ เมนูเดิมๆ ที่ครอบครัวมักทำให้ทานอยู่เป็นประจำ จนบางทีก็อดบ่นไม่ได้ว่า  ‘เมนูนี้อีกแล้วเหรอ’  ในตอนนั้นเอียนกับการกินไข่พะโล้อยู่เมนูเดียวไปเป็นอาทิตย์แทบตาย แค่เปิดฝาหม้อกลิ่นพะโล้ลอยฟุ้งมาก็รู้สึกเบื่อจนถอนหายใจ 

พอเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปทันที ต้องย้ายจากบ้านที่อาหารรออยู่บนโต๊ะให้ทานทั้งวัน มาเป็นหอพักสี่เหลี่ยมแคบๆ เวลาอยากกินอะไรต้องเดินออกไปหาตามร้านแถวหอพัก หารสชาติที่ถูกปาก ราคาที่เข้าถึงได้และทานได้ทุกวัน

พอได้ออกมาใช้ชีวิตเอง แต่กลับคิดถึงอาหารจานเดิมที่เคยเบื่อเสียอย่างนั้น

จะดีแค่ไหนถ้าเราได้เจอร้านอาหารที่ทำให้รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านทุกครั้งที่ก้าวเข้าไป อาจไม่ได้ทดแทนกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่คงจะพอทำให้หายคิดถึงบ้านได้บ้าง วันนี้ ที่ชอบ จะพาไปรำลึกความทรงจำอาหารจานโปรดแถวสามย่าน – บรรทัดทอง ท่ามกลางร้านอาหารที่มีให้เลือกมากมาย ก็ยังมีร้านดั้งเดิมที่ยังคงอยู่เป็นร่องรอยความทรงจำถึงความเป็นชุมชนในอดีต ร้านอาหารเช้าเก่าแก่ที่หลายร้านเปิดมาแล้วครึ่งศตวรรษ ถ้าคิดถึงบ้านก็ขอให้อาหารจากร้านเหล่านี้เป็นที่พักพิงที่อุ่นใจ 

โกยซี่หมี่ – ซอย 6 โภชนา
อาหารประจำโต๊ะวันรวมญาติ

‘โกยซีหมี่’ เมนูหมี่กรอบคั่วกระทะ อาหารจานโบราณของคนจีนแต้จิ๋ว เสิร์ฟด้วยหมี่กรอบที่ราดน้ำราดเหนียวนิดๆ หอมกลิ่นซีอิ๊วกำลังพอดี เคล้าด้วยกลิ่นกระทะแบบจางๆ กลิ่นเฉพาะของโกยซีหมี่ชวนให้นึกถึงเทศกาลรวมญาติที่บ้าน เป็นเมนูที่นานๆ ครั้งอาม่าจะเข้าครัวแสดงฝีมือทำอาหาร จึงเป็นเมนูที่ไม่ได้กินบ่อยนัก แต่พอได้กินทีไรก็ให้ความรู้สึกสมกับเป็นลูกหลานชาวจีนแท้ๆ

แถวสามย่านบรรทัดทองเองก็มีร้านอาหารที่ขายโกยซีหมี่ ร้านตั้งอยู่ตรงหัวมุมก่อนเข้าซอยจุฬาฯ 50 เป็นร้านเก่าแก่ที่เปิดมากว่า 50 ปี ร้านนี้มีชื่อว่า ‘ซอย 6 โภชนา’

“โกยซีหมี่ของเรา จะใช้เส้นที่ลวกแล้วนำมาผัดให้เกรียมๆ หอมๆ น้ำคล้ายราดหน้าใส่หน่อไม้ ต้มหอม ส่วนเนื้อสัตว์ก็แล้วแต่ลูกค้าสั่ง บางทีไม่ทานไก่ก็เปลี่ยนเป็นหมู มีเนื้อ กุ้ง หมึก แล้วแต่ลูกค้าสั่ง ร้านเรามันหลากหลาย ลูกค้าสั่งแบบไหนเราก็ทำให้”

นอกจากโกยซีหมี่แล้วก็ยังมีอาหารสไตล์ไทย – จีนอีกหลายเมนู ทั้งอาหารแบบจานเดียว ไปจนถึงติ่มซำ ด้วยความที่ร้านเปิดมานานหลายสิบปี ไม่แปลกที่จะผูกพันกับผู้คนในละแวกนี้ ไม่ว่าจะเป็นนิสิต คนวัยทำงาน หรือลูกค้าเก่าแก่ที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เริ่มเปิดร้าน

“ลูกค้าส่วนใหญ่ที่มาทานเป็นลูกค้าทั่วไป อาจารย์ นิสิต พนักงานออฟฟิศ แล้วก็มีลูกค้าประจำ บางทีนักศึกษามาวันละสองสามรอบ คนทำงานเช้ากิน เที่ยงกิน เย็นซื้อกลับบ้าน บางทีก็โทรมาให้ไปส่งให้ที่มหาวิทยาลัย” 

“บางคนลูกค้าตั้งแต่รุ่นคุณพ่อก็มาอยู่ บางคนก็ให้ลูกหลานมาซื้อกลับไป ลูกหลานย้ายที่อยู่ไปบางทีก็โทรมาสั่งแล้วขับรถมาเอา”

ความผูกพันและเป็นกันเองของร้านซอย 6 โภชนา แสดงให้เห็นผ่านลักษณะการบริการ ที่ทำให้รู้สึกเหมือนได้ทานอาหารตามใจอยากแบบที่ครอบครัวทำให้กิน สามารถปรับเปลี่ยนองค์ประกอบในจานอาหารได้ตามความต้องการ

“ร้านเรามันหลากหลาย บางคนไม่ทานหน่อไม้ เราก็ใส่เป็นผักไปให้ บางเมนูเราไม่เคยทำ แต่ลูกค้าสั่งเราก็แปลงให้ลูกค้าได้”

ผู้เขียนเองก็ไม่ได้มีความรู้เรื่องอาหารช่ำชองอะไรนัก ไม่ทราบว่าอาหารจานเลิศสำหรับนักวิจารณ์เป็นแบบใด แต่สำหรับนิสิตที่ห่างบ้านแล้ว การกินอาหารจะมีความสุขก็ต่อเมื่อเราได้ลิ้มรสความทรงจำอะไรบางอย่าง ซอย 6 โภชนา เป็นร้านดั้งเดิมขายมาแล้วไม่ต่ำกว่า 40 – 50 ปี แค่เงยหน้ามองป้ายไวนิลสีชมพูจืดจางก็พอจะรู้ได้ว่าร้านนี้เก่าแก่แค่ไหน ก็คงไม่แปลกที่จะสัมผัสได้ถึงรสมือของแม่ พากลิ่นอายของครอบครัวที่ปกติมีแค่ปีละไม่กี่ครั้งครั้งเข้ามาอยู่ในอาหารจานนี้ได้อย่างน่าพิศมัย

ต้มเลือดหมู – ต้มเลือดหมูนายยิ๊ง
อาหารฮีลใจในวันป่วยกาย

บริเวณสามย่าน – บรรทัดทองมีร้านอาหารเก่าแก่อยู่หลายร้าน ไม่ว่าจะเป็นเกาเหลาดับเพลิงเจ้าเก่า 50 ปี หรือร้านตือฮวนปู่พันปี – เกาเหลาผักกาดดอง ร้านเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาแล้วจากรุ่นสู่รุ่น ราวกับเป็นหลักฐานของความทรงจำที่ยังมีชีวิตอยู่ในย่านนี้

และในบรรดาร้านเก่าแก่ หากเดินเลียบถนนพระราม 4 ไปแค่หนึ่งบล็อกก็ได้กลิ่นซุปกระดูกหมูลอยมาเตะจมูก มองตามหาต้นตอของกลิ่นหอมก็เห็นร้านเก่าแก่ที่อยู่ในตึกแถวสีเขียวสะดุดตา ‘ต้มเลือดหมูนายยิ๊ง’ ลักษณะของร้าน ซึ่งตั้งอยู่ในตึกแถวที่จุฬาฯ ซอย 9 ให้ความรู้สึกเป็นกันเอง  ไม่ได้จัดสวยงามน่าอึดอัดจนไม่กล้าเดินเข้าไป 

กลิ่นหอมอบอวลชวนให้นึกถึงเวลานอนป่วยอยู่ที่บ้าน ป่วยทีไรก็อยากทานอะไรร้อนๆ ไม่ต้องเหนียวจนต้องเคี้ยวกลืนแบบฝืดคอ หลายครั้งที่นอนป่วยอยู่ที่บ้าน แม่มักจะทำ ‘ต้มเลือดหมู’ ให้ทาน ทันทีที่แม่ยกถ้วยเข้ามาให้ในห้อง กลิ่นน้ำซุปกระดูกหมูจะลอยมาก่อนใคร 

ถึงร้านจะชื่อว่าต้มเลือดหมูนายยิ๊ง ทว่า ในเมนูก็ไม่ได้มีเพียงต้มเลือดหมูเพียงอย่างเดียว เพราะมีทั้งข้าวหมูแดง ข้าวราดต่างๆ ให้เลือกสรรได้ตามชอบ

“ที่ทำมาตั้งแต่แรกมีแค่ต้มเลือดหมูอย่างเดียว แต่พอรับช่วงมา ค่อยๆ เพิ่มทีละอย่าง เส้นก๋วยจั๊บ ข้าวหมูแดงหมูกรอบ แต่ดั้งเดิมก็เป็นร้านต้มเลือดหมูที่เก่าแก่มาก็เกือบ 50 ปีได้”

เฉกเช่นเดียวกับร้านเก่าแก่ในละแวกเดียวกันที่มีคุณปู่คุณย่าเป็นลูกค้าประจำ จับมือมาทานกันตั้งแต่สมัยหนุ่มสาว เกิดเป็นความผูกพันกับร้าน กับจานอาหารจนถึงตอนนี้

“ส่วนใหญ่ต้มเลือดหมูลูกค้าจะเป็นลูกค้ารุ่นเก่าๆ ตั้งแต่สมัยคุณพ่อ ฐานลูกค้าเก่า แต่พอสานต่อไปเรื่อยๆ ก็จะมีนิสิต นักศึกษา ส่วนลูกค้าตอนกลางวันก็จะเป็นพนักงานออฟฟิศเลย เดี๋ยวนี้เขาย้ายไปรอบนอกกันหมดแล้ว ก็จะว่างเข้ามาช่วงเสาร์ – อาทิตย์มากกว่า”

เอกลักษณ์ของต้มเลือดหมูนายยิ๊งเจ้าเก่าก็คงจะเป็นจิงจูฉ่าย ที่ใส่ในน้ำซุป   “ต้มเลือดหมูสมัยโบราณจะใส่เป็นผักจิงจูฉ่ายมากกว่า เพราะเป็นผักที่ทานกับต้มเลือดหมูโดยเฉพาะ”

 คงจะดีไม่น้อยหากร้านเล็กๆ แห่งนี้จะช่วยมอบความทรงจำของบ้านที่ค่อยๆ เผยออกมาผ่านรสชาติอาหาร ต้มเลือดหมูสูตรดั้งเดิมแห่งนี้อาจกลายเป็นอาหารที่เชื่อมคนต่างวัย เข้าไว้ด้วยกัน ตั้งแต่รุ่นคุณพ่อคุณแม่ ไปจนถึงนิสิตนักศึกษาที่เพิ่งย้ายเข้ามาใช้ชีวิตในละแวกนี้ 

โจ๊ก – โจ๊กสามย่าน
อาหารเช้าเมนูเซฟโซน

ถ้าให้เปรียบโจ๊กกับอะไรสักอย่างก็คงจะเหมือนร้านสะดวกทาน เหมือนเป็นเมนูเซฟโซน รสชาติไม่ได้จัดจนท้าทาย แต่ก็ไม่ได้จืดชืด ถือเป็นอาหารที่เหมาะแก่การเริ่มต้นวันใหม่ ถ้าใครนึกถึงอาหารเช้า โจ๊กคงเป็นเมนูแรกๆ ที่หลายคนนึกถึง นึกอะไรไม่ออกก็เดินเข้าไปนั่งที่ร้าน สั่งโจ๊กง่ายๆ มาสักถ้วยให้พออิ่ม หากนึกถึงร้านโจ๊ก โจ๊กสามย่านคงเป็นชื่อแรกๆ ที่โผล่ขึ้นมาในลิสต์ เพราะชื่อทั้งจำง่าย เพียงแค่สามคำแต่บอกเอกลักษณ์ของร้านได้อย่างชัดเจน

โจ๊กสามย่านเป็นร้านโจ๊กที่มีประวัติยาวนานกว่า 60 – 70 ปี โดยเริ่มต้นแถวสามย่านในราคาชามละ 50 สตางค์ และต่อมาได้ขยายสาขาไปหลายแห่งทั่วกรุงเทพฯ และจังหวัดใกล้เคียง 

ถ้าถามลูกค้าที่เคยมาทาน คงจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าจุดเด่นของร้านนี้อยู่ที่หมูชิ้นใหญ่ เนื้อนุ่มหนึบ เครื่องแน่นเต็มชาม ทำให้ลูกค้าติดใจ และยังคงมากินกันไม่ขาดสาย

เมื่อโจ๊ก ซึ่งเป็นอาหารเซฟโซนกระจายไปอยู่ตามพื้นที่ต่างๆ คงไม่แปลกที่จะมีลูกค้าเข้าออกทุกเช้าเพราะอยากทานอาหารง่ายๆ โจ๊กสามย่านกลายเป็นร้านที่ ไม่ว่าจะอยู่ย่านไหน ก็ทำหน้าที่เดียวกันเสมอ คือรองรับความหิว ความรีบ และความเหนื่อยล้าของคนเมือง

“ลูกค้าวัยทำงาน วัยออกกำลังกาย ส่วนใหญ่จะเป็นชาวต่างชาติที่จะมาทาน ส่วนวัยรุ่นจะเวียนหน้ากันมา”

โจ๊กถึงจะเป็นอาหารธรรมดาๆ ที่ไม่ธรรมดาเพราะมีเครื่องหลายอย่างให้สับเปลี่ยนได้ตามอารมณ์ในแต่ละวัน หากวันไหนอยากกินเครื่องในก็สั่งโจ๊กใส่เครื่องใน หากวันไหนอยากกินไข่เค็ม เพียงแค่สั่งก็จะได้โจ๊กที่หน้าตาไม่เหมือนเดิม คงทำให้ลืมความน่าเบื่อของอาหารไปได้บ้าง

นอกจากร้านอาหารทั้งหลายที่หยิบยกมาเล่านี้ ก็ยังมีอีกหลายร้านที่อาจเก็บรักษาความทรงจำของใครหลายคนไว้ บางร้านอยู่ในซอกหลืบของเมืองที่ยากจะเข้าถึง ป้ายหน้าร้านไม่ได้สะดุดตาจนชวนให้เข้าไป แต่เรื่องราวที่แฝงอยู่ภายในร้านกลับมีคุณค่าในการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างคนกับจานอาหาร 

ในฐานะนิสิตที่ใช้ชีวิตอยู่ละแวกนี้มาตลอด 4 ปี ถึงแม้จะไม่ได้ตามเก็บครบทุกร้าน แต่เพียงแค่เห็นร้านอาหารเก่าแก่ยังเปิดต้อนรับผู้คนอยู่ทุกวัน ก็ทำให้สามย่าน – บรรทัดทองดูมีชีวิตขึ้นมา คงจะดีไม่น้อยหากร้านเหล่านี้ยังคงมอบความทรงจำอันแสนพิเศษให้คนที่กำลังหาที่พักใจ จากสมรภูมิการศึกษาที่ต้องสู้อยู่ทุกวันได้

เรื่อง : ศศิกรานต์ ปัญจอุดมรัตน์

The post 3 ร้านอาหารเช้าแถว ‘สามย่าน – บรรทัดทอง’  ย่านที่เก็บรักษากลิ่นอายของบ้านที่คุ้นเคย appeared first on a day magazine.

‘หลาดใต้โหนด’ ไม่ใช่สถานที่ แต่คือ ‘ผู้คน’

“Asgard is not a place, it’s a people.” วลีสุดฮิตจากหนังมาร์เวล คำกล่าวของโอดิน ตัวละครในภาพยนตร์เรื่อง Thor Ragnarok  ที่มีความหมายลึกซึ้งว่าจิตวิญญาณที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ดินแดนหรือสิ่งปลูกสร้าง แต่คือ ‘ผู้คน’ เมื่อเราได้ก้าวเข้าไปในสถานที่แห่งนี้แล้ว ทำให้เราได้นึกถึงประโยคนี้ขึ้นมาทันที

คำว่า ‘หลาด’ ในภาษาใต้แปลว่า ‘ตลาด’ ส่วนคำว่า ‘โหนด’ มาจากคำว่า ‘ตาลโตนด’ รวมเป็นคำว่า ‘หลาดใต้โหนด’ ที่ตั้งอยู่อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง ตลาดแห่งนี้เปิดทุกวันอาทิตย์ ตั้งแต่ 8 โมงเช้าถึง 4 โมงเย็น ตลาดที่มีบรรยากาศพิเศษไม่เหมือนใคร เพราะตั้งอยู่กลางสวนยางพารา ป่าไม้สูงใหญ่ เหมือนได้หลุดเข้าไปอยู่อีกโลกที่รายล้อมด้วยร่มเงาและความเขียวขจี ทำให้ผู้คนที่มาเดินอย่างเรารู้สึกได้ถึงทั้งความสงบและความคึกคักไปพร้อมๆ กัน

ที่นี่ไม่มีแผงเหล็ก ไม่มีป้ายโฆษณาสีฉูดฉาด มีแต่เพียงเก้าอี้ไม้และโต๊ะเรียงราย ให้จับจองตามบรรยากาศความชื้นของดินที่หากตั้งใจเปิดประสาทสัมผัส คุณจะได้กลิ่นธรรมชาติเป็นแน่ นอกจากนี้ยังโอบล้อมไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพ่อค้าแม่ค้าที่นำของพื้นบ้าน อาหารท้องถิ่น ผัก ผลไม้ ไปจนถึงงานหัตถกรรมและดนตรีพื้นเมืองมาขาย ให้ความรู้สึกอบอุ่น และสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเดินเข้าสู่ตลาดจะพบเห็นป้ายใหญ่ที่เขียนไว้ว่า ‘บ้านนักเขียนใต้โหนด’ ด้วยความสงสัยในฐานะนักเขียน (ที่จะต้องหาเรื่องมาเล่า) ว่าทำไมตลาดถึงมีบ้านนักเขียน แล้วบ้านนักเขียนเกี่ยวอะไรกับตลาด เราจึงก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้นเพื่อค้นหาคำตอบมาให้ผู้อ่านได้รู้ไปพร้อมกัน

เมื่อก้าวเข้าไปที่แห่งนี้ จะพบกับรอยประทับมือของนักเขียนที่ได้รับรางวัลศิลปินแห่งชาติในแต่ละปี และยังมีศิลปินแห่งชาติในหมวดอื่นๆ อีกด้วย อีกทั้งยังมีมุมแสดงผลงานจิตรกรรม มีร้านกาแฟให้นิ่งจิบชิลล์ๆ และยังมีห้องสมุดให้อ่าน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ถูกประทับไว้แทบทุกมุมในบ้านหลังนี้ ตั้งแต่หน้าบ้าน หรือบนปกหนังสือแทบทุกเล่มที่เรียงรายไว้นั่นคือบุคคลที่ชื่อว่า ‘กนกพงศ์ สงสมพันธุ์’ ทำให้เราฟันธงว่า บ้านหลังนี้คงเป็นพิพิธภัณฑ์บ้านนักเขียนของชายคนนี้แน่นอน

‘กนกพงศ์ สงสมพันธุ์’ นักเขียนแห่งรางวัลผู้ล่วงลับ 

หากย้อนกลับไปในยุคที่คนอ่านหนังสือกันเยอะกว่านี้ ชื่อของ ‘กนกพงศ์ สงสมพันธุ์’ คงจะคุ้นหูผู้อ่านอยู่บ้าง เพราะเขาคือนักเขียนผู้ได้รับรางวัลซีไรต์ในปี 2539 จากรวมเรื่องสั้น ‘แผ่นดินอื่น’ ที่รวม 8 เรื่องสั้นขนาดยาวที่สะท้อนคนภาคใต้ ตีแผ่เบื้องลึกที่ไม่มีใครพูดถึง และมีผลงานอีกมากมาย เช่น ‘คนใบเลี้ยงเดี่ยว’ ‘สะพานขาด’ ‘บันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร’ และ ‘จดหมายถึงเพื่อน’ ด้วยผลงานแน่นขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้รางวัลซีไรต์ไปครอง ผลงานของเขามีทั้งความงดงามในภาษา และความเข้มข้นของเนื้อหา ที่หยิบยกเรื่องราวของคนชายขอบ ความเหลื่อมล้ำ และความเปราะบางของมนุษย์มาเล่าอย่างละเมียดละไม เขาเป็นนักเขียนที่เชื่อในพลังของเรื่องเล่า เชื่อว่าวรรณกรรมสามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงได้ และเขายังเป็นนักเขียนวรรณกรรมที่ได้ฉายาว่า ‘นักเขียนหนุ่มตลอดกาล’ 

แต่สิ่งที่น่าเศร้าคือหลังจากที่เราได้หาข้อมูลจากอากู๋เพิ่มเติม ทำให้รู้ว่าฉายาที่ว่านี้ไม่ได้มาเพราะกนกพงศ์หน้าเด็กตลอดกาล แต่เป็นเพราะเขาได้จากไปอย่างกะทันหันในปี 2549 ด้วยโรคร้ายอย่างไข้หวัดใหญ่ ซึ่งการจากไปของเขาไม่เพียงทิ้งช่องว่างใหญ่ให้กับแวดวงวรรณกรรมไทย แต่ยังทิ้งความโศกเศร้าแก่ผู้ที่รักและชื่นชมงานเขียนของเขาให้ยังคงนึกถึง และสถานที่แห่งนี้ ก็ดูจะเป็นหลักฐานยืนยันเช่นกันว่าเขาไม่ได้จากไปไหน

ในระหว่างที่เราเดินสำรวจภายในบ้านที่เป็นพิพิธภัณฑ์ของชายที่ชื่อกนกพงศ์อยู่นั้น เราก็พบกับชายคนหนึ่งที่นั่งจิบกาแฟอยู่มุมหนึ่งของบ้าน ใบหน้าของเขาชวนให้นึกถึงใครบางคนที่เราเพิ่งเห็นจากบ้านนักเขียน คล้ายมาก คล้ายกับรูปปั้นที่ตั้งไว้ในบ้านหลังนี้ นึกแวบขึ้นมาทันที “กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ เขายังมีชีวิตอยู่เหรอนี่” (หากเป็นแบบนั้น ผมคงจะพิสูจน์ได้แล้วว่าโลกหลังความตายมีจริง) แต่แล้วความจริงทุกอย่างก็คลี่คลาย เขาคนนั้นไม่ใช่นักเขียนรางวัลซีไรต์ผู้ล่วงลับไปแล้ว หากแต่คือพี่ชายของเขา ‘นิยุติ สงสมพันธุ์’ ที่หน้าตาแสนละม้ายคล้ายคลึงอย่างมาก แต่สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าคล้ายคงไม่ใช่เพียงใบหน้า แต่เป็นแววตาและท่าทาง รวมถึงเจตนารมณ์ที่อยากส่งต่อสิ่งดีๆ ให้กับผู้คนต่างหากที่ทำให้เราสัมผัสได้จากตัวเขาคนนี้

เรามีโอกาสได้พูดคุยกับนิยุติประมาณ 15 นาที แต่เรื่องราวที่เขาเล่า กลับมีกำลังมากพอจะอยู่ต่อในใจยาวนานกว่านั้น เขาเล่าอย่างเรียบง่ายถึงความตั้งใจที่ทำให้ตลาดแห่งนี้เกิดขึ้น และในทุกคำพูดของเขา เราสัมผัสได้ถึงเงาของกนกพงศ์ที่ยังคงอยู่ และเป็นต้นตอที่จะทำให้เราได้ทราบถึงที่มาที่ไปว่าทำไมตลาดถึงมีบ้านนักเขียน แล้วบ้านนักเขียนเกี่ยวอะไรกับตลาดกันแน่ ความจริงทุกอย่างอยู่ที่ชายคนนี้

จาก ‘กนกพงศ์’ สู่ ‘นิยุติ’

จิตวิญญาณแห่งบ้านนักเขียนใต้โหนด

ถึงแม้ว่า ‘นิยุติ สงสมพันธุ์’ ไม่ได้เป็นนักเขียนแต่เขาเดินบนเส้นทางศิลปินไม่ต่างกับน้องชายเช่นกัน เขาเป็นศิลปินในนามของวง ‘ใต้สวรรค์’ ที่ปล่อยผลงานเพลงในฐานะวงอินดีภาคใต้มามากมาย อย่างเพลง ‘เห่เล’ ‘สัญญาใต้ต้นท้อน’ และ ‘ชุมนุมเทวดา’ แต่หลังจากที่กนกพงศ์เสียไป เขาเลือกที่จะกลับมาอยู่บ้านเกิดและจะสืบต่อเจตนารมณ์อีกทางหนึ่งของน้องชายเขาให้ยังคงอยู่ ร่วมกับพี่ชายอีกคน ‘เจน – สงสมพันธุ์’ ซึ่งในอดีตเคยเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย 2 สมัย และเป็นผู้ก่อตั้งและที่ปรึกษาสำนักพิมพ์นาครอีกด้วย

“ในตอนแรกผมไม่ได้ตั้งใจให้ที่แห่งนี้เป็นตลาดเป็นขายของ แต่สร้างที่แห่งนี้ไว้เป็น ‘บ้าน’ เพื่อจะได้รำลึกถึงกนกพงศ์ แล้วก็สานต่อเจตนารมณ์ของเขา จนกลายเป็น ‘บ้านนักเขียนใต้โหนดสีสันศิลปะ’ เป็นพื้นที่ให้ผู้คนได้พบปะกับเพื่อนๆ นักเขียน ศิลปิน เพื่อมาแลกเปลี่ยน เรียนรู้ และส่งต่องานด้านศิลปะให้กับเด็กรุ่นใหม่” นิยุติได้ย้อนถึงที่มาที่ไปของหลาดใต้โหนดให้เราฟัง หากคุณได้มาสัมผัสจะเห็นได้ว่าไม่ได้มีโซนตลาดขายของกิน แต่ยังมีพื้นที่กิจกรรมอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นลานเวทีกิจกรรม ห้องเรียนรู้สอนศิลปะสำหรับเด็กและครอบครัว ไปจนถึงพื้นที่โชว์ศิลปินนักร้อง ทุกอย่างถูกรวมไว้ในที่นี้

“แรกๆ ชาวบ้านยังไม่เข้าใจว่าผมจะทำอะไร พื้นที่นี้มีไว้ทำอะไร และเรียกกลุ่มพวกผมว่าฮิปปี เพราะผมมีเพื่อนที่เป็นฝรั่งด้วย และพวกผมก็มีแต่คนผมยาวๆ เขาคิดว่าเป็นแหล่งมั่วสุมรึเปล่า (หัวเราะ) แต่พอเขาเห็นว่ามีสอนเด็กๆ ทำกิจกรรม พ่อแม่เห็นเด็กๆ เรียนรู้และสนุกสนาน พวกเขาก็ค่อยๆ เปิดใจมากขึ้น จากจุดนั้นก็เลยเริ่มมีครอบครัวมาทำกิจกรรม ตลาดก็เริ่มครึกครื้นมากขึ้น” แต่ใครจะไปรู้ว่าการทำสิ่งต่างๆ ด้วยใจรัก จากพลังงานดีๆ ที่คนหนึ่งส่งไปถึงอีกคนจะยิ่งใหญ่ขึ้นมาจนกลายเป็นตลาดนัดที่โด่งดังที่สุดในพัทลุงจนมาถึงปัจจุบันนี้

จาก ‘บ้านนักเขียนใต้โหนด’ 

กระโจนเป็น ‘หลาดใต้โหนด’ ของชาวพัทลุง

ความตั้งใจของนิยุติไม่อยากให้ที่นี่เป็นเพียงโมเดลธุรกิจอย่างตลาดนัดทั่วไป แต่อยากช่วยเหลือชุมชนให้สามารถเลี้ยงชีพได้ ในบ้านเกิดของตัวเอง โดยที่ไม่ต้องหวังพึ่งตั๋วรถมุ่งตรงทำงานที่กรุงเทพฯ เพียงอย่างเดียว

“ผมออกไปสำรวจดูชีวิตชาวบ้านว่าเขาทำอะไรกันบ้าง สิ่งที่ผมเห็นคือชาวบ้านเขาตั้งโต๊ะพับขายของ ผัก ผลไม้ กันหน้าบ้าน แล้วก็นั่งเฝ้าโต๊ะกันทั้งวันรอคนมาซื้อ ขายได้บ้าง ไม่ได้บ้าง เห็นแบบนั้นแล้ว ผมก็คิดง่ายๆ ว่าอยากให้เขามารวมตัวกันสักที่หนึ่ง ผมก็เลยลงมือทำขยายพื้นที่นี้ ถมดิน ปูทางเดิน เรียงโต๊ะข้างถนนประมาณ 10 กว่าโต๊ะ คนขับรถผ่านมาเห็นก็จอดซื้อ เริ่มสนใจเพราะเป็นของแท้จากชาวบ้าน เราก็ขยายพื้นที่ตามธรรมชาติ จนกลายเป็นตลาดทุกวันนี้”

ในมุมมองของคนธรรมดา หากหวังอยากให้ตลาดแห่งหนึ่งยั่งยืน และคนในชุมชนมาจับจ่ายเลี้ยงชีพก็คงไม่พอ หวังพึ่งนักท่องเที่ยวมาแวะเวียนบ่อยครั้งคงยาก บวกกับความเป็นเมืองรองอย่างพัทลุงโมเดลธุรกิจในการทำตลาดทางธุรกิจเช่นนี้คงไม่คุ้มทุนเป็นแน่ ด้วยความสงสัยเราอยากรู้ว่าเขาจะมีทางออกได้ยังไงบ้าง

“ในทางธุรกิจสิ่งที่ผมทำ ผมคิดว่าคนอื่นเขาน่าจะไม่ทำกัน เพราะที่นี่ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเป็นรีสอร์ต หรือร้านอาหาร ผมตั้งใจทำให้ที่นี่เป็นพื้นที่เรียนรู้มา 4 ปี แต่คนมาเริ่มรู้จักมากขึ้น เพราะผมจัดคอนเสิร์ตบ่อย เวทีนั้นก็มีไว้รำลึกถึงกนกพงศ์ เหมือนเราก็พยายามสานต่อในสิ่งที่เขาอยากจะทำ จากที่อยู่แค่ตรงข้างถนนก็ลามมาจนถึงพื้นที่ลานกว้างด้านใน ผมก็กระจายสัดส่วนออกไปมากขึ้น งอกตามธรรมชาติ ตามที่แม่ค้าแม่ขายเขาวางกัน เหมือนรวมพลังกันช่วยให้ที่แห่งนี้เกิดขึ้น เพื่อเป็นแหล่งที่ทำให้คนพัทลุงได้มีพื้นที่เลี้ยงชีพของตัวเองกัน”

เห็นได้ชัดว่าหลาดใต้โหนดเกิดขึ้นจากความหวังเล็กๆ ที่อยากให้คนในท้องถิ่นมีพื้นที่สร้างรายได้ อยากให้คนเมืองได้กลับมานึกถึงรากฐานของตัวเอง และอยากให้ตลาดแห่งนี้เป็น ‘พื้นที่แห่งชีวิต’ มากกว่าการค้าขาย ผลลัพธ์คือหลาดใต้โหนดได้กลายเป็นหนึ่งในตลาดชุมชนที่มีชื่อเสียงที่สุดของภาคใต้ และยังคงเติบโตด้วยพลังของผู้คนที่ไหลเวียนมาสร้างชีวิตชีวาให้กับที่แห่งนี้อยู่เสมอ

‘งานรำลึกกนกพงศ์’ 

พลังของวรรณกรรมไทยและความคิดถึงของผู้คน

นอกจากหลาดใต้โหนดจะเป็นตลาดและบ้านนักเขียนแล้ว ยังมีอีกหนึ่งกิจกรรมสำคัญที่สืบต่อเจตนารมณ์ของ ‘กนกพงศ์ สงสมพันธุ์’ มาโดยตลอดนั่นก็คือ ‘งานรำลึกถึงกนกพงศ์’ ซึ่งจะจัดขึ้นทุกปีในช่วงเดือนกุมภาพันธ์

นิยุติเล่าให้ฟังว่า “ก่อนหน้านั้น เราเริ่มจัดงานรำลึกเมื่อประมาณ 4 – 5 ปี หลังจากที่เขาเสียไป พอมีที่นี่ เราก็ตัดสินใจจัดเป็นประจำ และเลือกให้จัดต่อเนื่อง 2 วัน 2 คืน งานนี้ไม่ได้จัดเพื่อโชว์ หรือเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่เพื่อสนับสนุนวรรณกรรมไทยจริงๆ” เขายิ้มพลางพูดต่อว่า “ผมว่าเป็นงานที่มีนักเขียนมารวมตัวกันมากที่สุดแล้ว ถ้าเทียบกับงานของหน่วยงานอื่นๆ หลายคนมาที่นี่ด้วยใจรักจริงๆ จุดประสงค์เดียวคือมาร่วมกันรำลึกถึงกนกพงศ์ และส่งต่อความรักในเรื่องเล่าให้กับผู้คนรุ่นใหม่”

นอกจากเวทีสนทนาและงานวรรณกรรมแล้ว งานนี้ยังมีกิจกรรมพิเศษอย่างการประทับรอยฝ่ามือของศิลปิน ซึ่งนิยุติได้แรงบันดาลใจมาจากฮอลลีวูดที่เขาประทับรอยเท้าไว้ (ก็ดูเท่ดี เราก็เลยเท่บ้าง) เขาอธิบายว่า “ผมคิดว่าอยากให้มีอะไรที่เป็นเหมือนเครื่องหมายของงานศิลปะในตัวตนศิลปิน เราเลยให้ศิลปินและนักเขียนได้ประทับรอยมือเก็บไว้ เพื่อให้เห็นว่าที่นี่ไม่ได้เป็นเพียงบ้านหรือแหล่งตลาด แต่เป็นสถานที่ที่ศิลปินหลายรุ่นมาส่งต่อพลังและความคิดสร้างสรรค์ในกับคนรุ่นหลัง”

บ้านนักเขียนใต้โหนดแห่งนี้ กลายเป็นที่เดียวในไทยที่รวบรวมรอยฝ่ามือของศิลปินชื่อดังไว้มากที่สุด ศิลปินแห่งชาติ นักเขียน และศิลปินรุ่นใหม่ มาร่วมสร้างแรงบันดาลใจให้กันและกัน ความพิเศษของที่นี่จึงไม่ได้มีแค่ตลาดกับอาหารเท่านั้น แต่เป็นพลังของผู้คนที่มาเติมเต็มพื้นที่นี้ด้วยใจจริง 

นิยุติทิ้งท้ายบทสนทนาไว้ “สำหรับผม สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่จำนวนคนหรือความดัง แต่เป็นการที่คนมาที่นี่แล้วรู้สึกว่าตัวเองมีส่วนร่วม ได้มีส่วนในเรื่องราว และเข้าใจถึงคุณค่าของวรรณกรรมไทย เหมือนกับว่าพลังของน้องชายผมยังคงอยู่ ผ่านสิ่งที่ผู้คนทำร่วมกันตรงนี้” งานรำลึกนี้จึงไม่ใช่แค่การระลึกถึงนักเขียนผู้ล่วงลับ แต่เป็นพื้นที่เรียนรู้และสร้างแรงบันดาลใจ ให้กับผู้คนทุกวัย ทั้งเด็ก เยาวชน ครอบครัว และนักเขียนรุ่นใหม่ ที่ได้เห็นว่าการสร้างพื้นที่ศิลปะและวรรณกรรมสามารถเกิดขึ้นจริง และเติบโตด้วยความร่วมมือและพลังใจของผู้คน

ตลอดการพูดคุย เรานั่งมองหน้าเขาระหว่างพูด จากนั้นก็พลันนึกขึ้นได้ว่า นี่ไม่ใช่เพียงนิยุติ แต่เหมือนเรากำลังได้เห็นเงาของกนกพงศ์ผ่านทั้งน้ำเสียง คำพูด แววตา และท่าทีของเขา ทั้งหมดนี้ที่เขาได้ทำเริ่มต้นจากได้รับพลังงานส่งต่อของชายคนหนึ่งจนถึงอีกคน และกลายเป็นหลายๆ คนที่รวมกันอยู่ในที่แห่งนี้ ‘ที่หลาดใต้โหนด’ เพราะที่นี่กลายเป็นพื้นที่กลางใจของชุมชนคนพัทลุง ทุกเช้าวันอาทิตย์ คนท้องถิ่น นักท่องเที่ยว ศิลปิน และคนที่แสวงหาความหมายบางอย่าง จะมาพบปะกันตรงนี้ มันคือพื้นที่ของการแลกเปลี่ยน ทั้งสินค้า เรื่องเล่า และพลังใจ สิ่งต่างๆ เหล่านี้ ที่เป็นเหตุทำให้ที่แห่งนี้ยังมีชีวิตอยู่ ใครจะไปเชื่อว่าพลังการเล่าเรื่องของคนๆ หนึ่ง จะส่งต่อเจตนารมณ์ให้กับอีกคนในการทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ จนกลายเป็นพื้นที่แห่งชีวิตที่หล่อเลี้ยงผู้คนไว้ด้วยกันมากมาย ต่อชีวิตให้ใครหลายคน สถานที่เป็นเพียงแค่จุดรวมผู้คน แต่พลังงานของคนในนั้นที่ไหลเวียนอยู่ นั่นต่างหากคือชีวิต ณ ที่แห่งนี้

“หลาดใต้โหนด ไม่ใช่สถานที่ แต่คือผู้คน” อย่างแท้จริง (อย่างที่โอดินได้กล่าวไว้) และทั้งหมดที่เล่ามาคือเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนสถานที่ที่มีชื่อว่า ‘หลาดใต้โหนด’ หากคุณได้ลองไป คุณอาจจะพบความบังเอิญจนทำให้คุณตกหลุมรัก ในแบบที่เราได้เจอในที่แห่งนี้ (บ้าจริง นี่เรารักที่นี่ไปแล้วหรือนี่)

ปล. หากใครที่อ่านมาถึงตรงนี้ แล้วอยากย้อนกลับไปหาอ่านผลงานของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ เราเชื่อว่าคงหาอ่านยากแล้ว แต่ถ้าคุณอยากหาอ่านให้ได้จริงๆ ผมมีที่หนึ่งอยากแนะนำว่ามีขายแน่ๆ ใช่แล้ว ที่หลาดใต้โหนด เพราะเราเองก็ได้มาแล้วหนึ่งเล่ม ถ้าคุณอยากอ่าน ต้องไปจับจองด้วยมือคุณเองแล้ว (เสียค่าหนังสือ 200 แต่เสียค่าตั๋ว 2000 นะ)

The post ‘นิยุติ สงสมพันธุ์’ ผู้สืบทอดเจตนารมณ์ของนักเขียนผู้ล่วงลับและจิตวิญญาณแห่งเรื่องเล่าที่ยังคงอยู่ ณ ‘หลาดใต้โหนด’ appeared first on a day magazine.

แต่รู้ไหม มีสถานที่แห่งหนึ่งในประเทศไทยที่เติบโตกลางดินอีสาน ทำให้ทุกวันเหมือนตกอยู่ในฤดูคริสต์มาสได้นะ ด้วยเพราะบ้านทุกหลังมีดวงดาวแขวนไว้ที่หน้าประตู ความสงบเงียบทำให้รู้สึกถึงอากาศหนาวเย็น แม้ว่าจะอยู่ในฤดูร้อนหรือหน้าฝนที่ซัดสาด สถานที่แห่งนั้นคือ ‘ชุมชนท่าแร่’ 

เราจะย้อนเส้นทางไปยัง 130 ปีก่อนในประเทศไทย ณ ดินแดนริมหนองหารที่ปัจจุบันเรียกกันว่าชุมชนท่าแร่ เดิมทีที่นี่เป็นเพียงทุ่งกว้างป่าโปร่ง ไม่ค่อยมีคนอยู่อาศัยมากเท่าไรนัก กระทั่งในปี พ.ศ. 2424 ชาวคริสตังกลุ่มหนึ่งได้อพยพหนีความไม่สงบ จากการถูกกีดกันทางศาสนา เป็นเวลาเดียวกับที่ ‘บาทหลวงเซเวียร์ เกโก’ กำลังเผยแผ่ศาสนาคริสต์ในแถบอีสาน เขาชักชวนผู้อพยพให้ย้ายถิ่นที่อยู่ ทั้งคิดอยากเผยแผ่ศาสนาในสถานที่ใหม่ ทั้งหมดช่วยกันต่อแพไม้ไผ่บรรทุกข้าวของจำเป็น พลางอธิษฐานต่อเทวดามีคาแอลให้ได้พบที่ที่ตามหา 

กระแสลมพัดพาใบเรือไปยังชายฝั่งแห่งหนึ่งของหนองหาร พื้นดินส่วนใหญ่นั้นเต็มไปด้วยดินลูกรังที่เรียกกันว่าหินแฮ่ พวกเขาตัดสินใจลงหลักปักฐานที่นี่ โดยให้ชื่อว่าชุมชนท่าแฮ่ และแล้วก็ได้เพี้ยนกลายมาเป็นชุมชนท่าแร่

ไม่นานนัก ก็มีผู้อพยพเข้ามาอยู่กันอย่างพลุกพล่าน จากการนำขบวนของ ‘บาทหลวงยอแซฟ กอมบูริเออ’ เขาพัฒนาชุมชนท่าแร่ให้มีผังเมืองเช่นเดียวกับเมืองในทวีปยุโรป จัดตั้งบ้านเรือนเป็นล็อกอย่างมีระเบียบ ผสมสไตล์เข้ากับวัฒนธรรมของผู้อยู่อาศัยต่างเผ่า ทั้งเผ่าไทลาว ไทญ้อ หรือเวียดนาม ทำให้สถาปัตยกรรมสมาสกันออกมาเป็นเรือนไม้สองชั้น ก่อด้วยอิฐฉาบปูน หรือไม่ก็เป็นตึกโบราณทรงยุโรป และโคโลเนียลฝรั่งเศสกลิ่นอายเวียดนาม

ชุมชนบ้านท่าแร่ ต.ท่าแร่ อ.เมือง จ.สกลนคร นับเป็นชุมชนคาทอลิกเก่าแก่ที่มีอายุยาวกว่าร้อยปี เป็นหมู่บ้านคริสตชนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย แต่เหตุผลไม่ใช่เพียงเพราะประชากรชาวคริสต์ หากเป็นเพราะความศรัทธาที่เหนียวแน่นภายในชุมชน 

ในคืนวันที่ 24 ธันวาคม ก่อนคริสต์มาสใกล้เข้ามาถึง ชาวบ้านจะถือดาวมือถือดวงเล็กๆ ที่ทำมือเองเดินแห่รอบ ‘อาสนวิหารเทวดามีคาแอล’ ที่เป็นดังหัวใจของชุมชน ไม่ใช่แค่โบสถ์ที่สร้างขึ้นเพื่อประกอบพิธีทางศาสนา แต่ยังเป็นศูนย์กลางชีวิตของชาวบ้าน เป็นสถานที่เล่าเรียน ทำกิจกรรมร่วมกัน ชาวบ้านจะตระเตรียมดวงดาวไว้ในบ้าน บ้างประดับบนหลังคา แขวนไว้หน้าประตูบ้าน ใช้ไม้ไผ่ขึ้นโครงดาว ปะติดด้วยวัสดุจากกระดาษแก้ว ประดับด้วยไฟหลากสี เป็นอีกเครื่องหมายสำคัญว่าแม้พวกเขาจะมาไกลจากบ้านเกิด แต่ก็ยังมีบ้านแห่งความศรัทธาอยู่ ณ ท่าแร่

หากถามว่าทำไมต้องเป็นดวงดาว ต้องเท้าความกันไปในปี พ.ศ. 2545 พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานได้ให้คำจำกัดความแก่คำว่า ‘ดาว’ ไว้ว่าสิ่งที่เห็นเป็นดวง มีแสงระยิบระยับในท้องฟ้าแลดูสว่างสุกใส ฉายส่องนอกจากดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ นอกจากนั้นแล้ว ยังเป็นคำที่ใช้เรียนแทนบุคคลผู้เด่นดัง เช่น บรรดานักแสดงที่เราเรียกกันว่า ‘ดารา’ ชาวตะวันออกเชื่อกันว่าคนทุกคนเกิดมามีดาวประจำตัว ยิ่งใครมีมีบุญหนัก ดาวประจำตัวจะเปล่งแสงมากกว่าปกติ ครั้งที่ ‘พระเยซู’ ศาสดาแห่งศาสนาคริสต์ประสูติ ก็มีดวงดาวประจำพระองค์ปรากฏขึ้น เหล่าโหราจารย์หรือนักปราชญ์จากทิศตะวันออกเดินตามดวงดาวนั้นไป จนได้พบพระเยซู ดวงดาวในศาสนาคริสต์ถึงเป็นสัญลักษณ์แสดงการบังเกิดมาของพระเยซู 

บาทหลวงเซเวียร์เป็นธรรมทูตรุ่นบุกเบิกคณะมิสซังแห่งกรุงปารีส เขาได้สอนให้คริสตชนทำดาวประดับวัดในเทศกาลคริสต์มาสเพื่อระลึกถึงพระเยซู ก่อนที่ดวงดาวจะค่อยๆ เติบโตใหญ่ขึ้นจากดาวมือถือขนาดจิ๋วสู่ประเพณีแห่ดาวบนท้องถนนจังหวัดสกลนคร จากการริเริ่มของ ‘อัครสังฆราชลอเรนซ์ คายน์ แสนพลอ่อน’ อดีตผู้ปกครองท่าแร่ – หนองแสง

‘ประเพณีแห่ดาวท่าแร่’ จะถูกจัดขึ้นระหว่างวันที่ 23 – 24 ธันวาคมของทุกปี กลางถนนเส้นหลักที่มีรถขบวนแห่ดาวใหญ่จาก 15 ชุมชนของเทศบาลตำบลท่าแร่ เราไม่ต้องรอให้ซานตาคลอสย่องแอบเอาลูกกวาดมาหย่อนในถุงเท้าแล้ว เพราะบนรถจะมีซานตาคลอสคอยแจกขนมให้กับมือ ทั้งตลาดคนเดินรายล้อมเมือง เรียกได้ว่าเป็นค่ำคืนที่ชุมชนท่าแร่สุกสว่างที่สุด และมีเสียงหัวเราะมากที่สุด

ผู้เขียนมีโอกาสไปยังชุมชนท่าแร่ตามเส้นทางของแอป WABU (Walking Buddy) ที่เกิดจากการจับมือระหว่างการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย และบริษัท อิน คอมมอน จำกัด เป็นทั้งไกด์และคู่หูพาเราท่องเที่ยวย่านชุมชนเก่าที่ซ่อนตัวอยู่ทั่วประเทศไทย การลัดเลาะเดินไปกับแอป WABU แตกต่างจากการเดินตามแผนที่ GPS เพราะเขาจะแพลนเส้นทางให้เราเดินไปเห็นเสน่ห์ลับที่คงไม่อาจเห็นกันได้ง่ายๆ เข้าถึงแก่นและวิถีชุมชน เหมือนเจ้าย่านมากระซิบบอกด้วยตัวเองเลยนะ 

นอกจากการมาเยือนท่าแร่ในคราวนี้จะทำให้เรียนรู้ประวัติศาสตร์มากขึ้น สิ่งที่ผู้เขียนสัมผัสได้ตามตรอกซอย คือความศรัทธาที่หลอมรวมเป็นความอบอุ่น เฉกเช่นบ้านหลังหนึ่งของ ‘พร – ลำพร สารธิยากุล’ ที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘บ้านแห่งดวงดาว’ เพราะเป็นบ้านที่ถูกล้อมไปด้วยดาวกระดาษทำมือนับไม่ถ้วน เธอเดินทางเข้ากรุงเทพอยู่บ่อยครั้งเพื่อหาซื้ออุปกรณ์จากตลาดสำเพ็ง ทำธุรกิจค้าขายดวงดาว ส่งตามโรงเรียนคริสต์ โบสถ์ บ้านเรือนของผู้คนทั่วทั้งแถบต่างก็มีดาวจากบ้านของเธอประดับอยู่

สิ่งที่ทำให้ชุมชนท่าแร่พิเศษไม่ใช่เพียงเพราะความงดงามของดวงดาวในมือพวกเขา แต่เป็นความหมายที่สอดแทรกอยู่เบื้องหลัง ดวงดาวนั้นเป็นสัญลักษณ์แห่งความเชื่อ ความรัก ความกลมเกลียวของคนในชุมชน ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจว่าทุกคนสามารถเป็นดวงดาวที่ส่องนำทางให้กันและกันได้ 

ยังมีอีกหลายความน่าสนใจที่เรายังไม่ได้หยิบมาให้เห็น เพราะอยากให้ผู้อ่านได้ลัดเลาะไปสัมผัสด้วยตัวเองเสียมากกว่า ทั้งร้านข้าวเปียกโบราณฟรานซิสโก คฤหาสน์อุดมเดชวัฒน์ ตึกหิน ร้านนำสมัย บอกเล่ากันได้ไม่หมดในหนึ่งบทความ และหากคิดจะเก็บกระเป๋าไปแล้ว ระวังหลวมตัวตกอยู่ในมนตร์สกลนครนะ

The post ‘ท่าแร่’ ชุมชนแห่งดวงดาว หมู่บ้านคริสต์ที่เติบโตกลางดินอีสาน appeared first on a day magazine.

กระโดดขึ้นรถสิ! เรามีเวลาแค่สามวันสองคืนนะ

คร่อก แน่นอนว่าผู้เขียนตกอยู่ในความฝัน ตั้งแต่ประตูรถปิดจนล้อแล่นเข้าเขตจังหวัดสระบุรี แต่ดีเหลือเกินที่คราวนี้ไม่ได้ตื่นมาเห็นตึกระฟ้า หากเป็นทิวทัศน์ต้นไม้ชอุ่มขนาบถนนทั้งสายแทนที่ หลังจากผ่านเข้าด่านตรวจ เท้าเราก็เหยียบลง “ลานกางเต็นท์ลำตะคอง” เป็นครั้งแรก และที่น่าตื่นเต้นกว่านั้น เราได้มา “อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่” เป็นครั้งแรก 

หูกลมมนทิ้งปลายแหลม ดวงตาสุกใสจ้องมองอย่างไม่หวาดหวั่น ทั้งกีบเท้าเดินนวยนาดปะปนกับมนุษย์ ไม่น่าแปลกที่ได้เห็นกวางมากกว่าสิบตัว เพราะลานกางเต็นท์นี้คือส่วนหนึ่งของโป่งทุ่งกวาง เราไม่เคยอยู่ใกล้สัตว์ป่าจนลูบขนมันได้ขนาดนี้มาก่อนเลย จำไม่ได้ว่าส่งเสียงงุ้งงิ้งคำว่าน่ารักออกไปกี่ครั้ง แต่ที่จำได้ดีคือขนมันนุ่มมาก!

นี่ก็คล้อยบ่ายจนเกือบเย็นแล้ว มื้อที่ห้าของวันไว้ค่อยว่ากัน เราต้องไปเก็บหมุดหมายที่สองก่อน รถออกแล่นอีกครั้งและจอดบริเวณ “น้ำตกเหวสุวัต” นี่เป็นชื่อที่ดูธรรมดาที่สุดจากหลายรายชื่อบนป้าย เพราะที่เหลือนั้นคือน้ำตกเหวนรก! ผาตรอมใจ! ผาเดียวดาย! อืม ขอเก็บไว้พิจารณาก่อนนะ 

เราเดินเลาะบันไดปูนที่แสนชันอย่างระวัง อดหันหลังกลับไปมองไม่ได้เลยว่าขาลงยังหอบขนาดนี้ แล้วขาขึ้นจะขนาดไหนกัน

แต่แล้วก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ชื่นใจ

  “ผีเสื้อหางติ่งสะพายเขียว” ที่เราเห็นบนพื้นโคลนเปียก น้องถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองเลยนะ สวยมากเลยใช่หรือเปล่า กล้องยังเก็บประกายจากปีกมาไม่หมดเสียด้วยซ้ำ เราเผลอคิดไปว่าเท่านี้คงคุ้มแล้ว เพราะก่อนหน้านี้เดาว่าน้ำตกที่ไหนก็คงเหมือนกัน ทว่าผิดถนัด! วันนี้ธรรมชาติเขาอวดสายรุ้งตัดเส้นน้ำให้ดูกันเต็มตาเลยนะจะได้รู้กันไปว่าน้ำตกเหวสุวัตนั้นแสนพิเศษ 

เรายืนให้ละอองน้ำกระทบใบหน้าอยู่พักใหญ่ สูดโอโซนจากพื้นที่มรดกโลกเก็บไว้จนเต็มปอด ก่อนจะกลับไปกางเต็นท์ จัดวางโต๊ะเล็กๆ เตรียมน้ำซุปดำ หมูสไลซ์สด เห็ดออรินจิใส่ลงในหม้อ ถ้าพุงมีปากมันคงกำลังยิ้มหวาน 

เมื่อเม็ดสีเหลืองหล่นลงจนฟ้ามืดมิด นาฬิกาบอกเวลาสี่ทุ่มตรง เสียงของเจ้าหน้าที่อุทยานก็ประกาศออกโทรโข่ง “ขอความร่วมมือจากนักท่องเที่ยวทุกท่าน งดใช้เสียง ปิดไฟในเต็นท์ และเก็บของให้มิดชิดที่สุดเพราะมีกวางอยู่รอบๆ” สิ้นเสียงเจ้าหน้าที่ เปลือกตาหนักอึ้งของเราค่อยๆ ปิดลง แต่ยังไม่ทันฝันก็ได้ยินเสียงตะกุกตะกักอยู่ข้างเต็นท์ ตาลืมขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด เพราะข้างเต็นท์มีเงาหูชูชัน ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ตัวก็ยิ่งใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น ตอนนั้นเองที่เราไม่คิดว่านี่คือกวางผู้พิทักษ์แสนน่ารักแบบในแฮร์รี่พอตเตอร์ ฉายาใหม่ถือกำเนิดขึ้น “ปีศาจกวาง” 

ถุงเลย์ถูกฉีกทึ้ง ผักบุ้งหนึ่งกำ องุ่นหนึ่งพวง เห็ดออรินจิหนึ่งต้นหายเกลี้ยง! ว่าแล้วเชียวว่าไม่ได้มานั่งเฝ้าเต็นท์ให้ ดูมีพิรุธแหม่งๆ ทั้งที่ปิดฝาลังแน่นแล้วนะ แต่เราง่วงหงาวเกินกว่าจะตื่นขึ้นมาโวยวาย เก็บแรงไว้วันพรุ่งนี้ดีกว่า

สำหรับหมุดหมายที่สามเป็นเส้นทางศึกษาธรรมชาติอย่าง “หอดูสัตว์หนองผักชี” คราวนี้จะให้ภาพเล่าเรื่องแทนนะ

น่าเสียดายที่เราไม่มีกล้องส่องทางไกลจนทำให้มองนกไม่เห็นสักเท่าไหร่ แต่ก็รู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตอยู่รอบๆ เสียงจิ้งหรีด เสียงแมลงปอบิน นกเงือกร้องหาคู่ ผ่านมาครึ่งชั่วโมงท่ามกลางอากาศอบอ้าวส่งให้ท้อในการส่องหากันอยู่ไม่น้อย เราตัดสินใจเอี้ยวตัวกลับ

และแล้ว ระหว่างทางก็ได้เจอความอัศจรรย์ที่เฝ้าคอย “นกเงือก”

เพิ่งรู้ว่าน้ำหนักฝีเท้าตัวเองเป็นนักย่องเบาได้ก็ตอนนี้ 

คราวขากลับ เราแอบแชะภาพเบบี๋ลิงที่กำลังนั่งอมนิ้วตัวเองอย่างเอร็ดอร่อยมาฝาก เป็นอีกครั้งที่นึกเสียดาย ใช่เพราะไม่มีกล้องส่องทางไกล แต่เพราะไม่มีกล้วยอยู่ในมือ 

ทั้งไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีผืนป่าเขียวขจีอยู่ใกล้กรุงเทพแค่คืบ แม้ที่ผ่านมาเท้าจะย่ำไปในหลายป่า แต่กลับมองข้ามเขตเขาใหญ่ไป สำหรับสามวันสองคืนนั้นยังไม่อิ่มหนำพอหรอก เพราะที่นี่ช่างกว้างขวางและอุดมสมบูรณ์ ทำเอาเข้าใจเลยว่าทำไมถึงถูกยกให้เป็นมรดกโลก อย่างไรน่ะเหรอ เพราะในค่ำคืนที่สองเรามีโอกาสได้เห็นเจ้าเม่นป่าเดินเตาะแตะส่ายก้นด้วยนะ แค่ว่าไม่อยากกดชัตเตอร์รบกวนเวลาสุขสันต์ของเขา ราวว่ามนุษย์กับสัตว์ป่าถูกกลืนเป็นเนื้อเดียวกันจริงๆ ต่อให้เขตแดนจะใกล้ความพลุกพล่านมากก็ตามที

ไว้มีโอกาสจะกลับมาตามเก็บหมุดหมายที่เหลือให้ครบนะ ดูท่า “อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่” คงเป็นอีกที่ชอบหนึ่งในใจของเราเข้าให้แล้ว

The post ย่ำเท้าลัดเลาะผืนป่า สองตาส่องสัตว์จิ๋ว ณ อุทยานมรดกแห่งชาติเขาใหญ่ appeared first on a day magazine.

ผู้เขียนเองเป็นนักสะสมเสื้อผ้ามือสองตัวยง ชอบขุดคุ้ยหาตามกองพะเนินด้วยความสนุก ทั้งอยากรู้ว่าไอเทมที่ได้ติดมือไปวันนี้จะแรร์สักแค่ไหน และอีกเหตุผลใหญ่คือเรื่องราคาที่ไม่ถึงร้อยบาท พักหลังมานี้ ตลาดเสื้อผ้ามือสองบ้านเราก็เริ่มหันมาออกแบบ ประดิษฐ์นู่นเติมนี่ลงไปบนเส้นด้ายเก่า ถึงแม้จะยังไม่ใช่เสื้อมือหนึ่ง แต่ก็น่าขอเป็นเจ้าของไม่แพ้กัน 

เช่นเดียวกับเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ ราวมีเสียงชวนให้เดินเข้าไปเดี๋ยวนี้เลย ณ ร้าน “Sell The Souls” อาจกระตุกกันอยู่ในใจว่าเป็นร้านมือสองธรรมดา ไม่! เพราะร้านนี้ไม่ธรรมดา เราถึงพาคุณมา

แหนะ! กำลังจะเปิดประตูเข้าไปแล้วนะ ภายใน 1 วินาทีนี้

และด้านซ้ายของสายตาที่เห็นเข้าจังๆ เป็นบ้านไม้หลังคาแดง เหมือนบ้านของเล่นที่มีกล่องอะไรไม่รู้วางเรียงอยู่ข้างในเป็นตับ “Born Spiritual” ชื่อหน้ากล่องช่างโดนใจ

“กล่องนี้เป็นกำยานค่ะ” สาวผมเปียเจาะปีกจมูกเดินมาบอก เราหันขวับตามเสียง เพิ่งจะเห็นว่ามีหนุ่มสวมหมวกแดงอีกคนหนึ่งอยู่ภายในร้าน ถ้าให้เดาแล้วคงเป็นคู่หูเจ้าของร้านแน่ๆ จะอุทานอีกครั้งแล้วกัน เท่! พวกเขาเป็นคนเท่ในสายตาเรา ไม่ใช่เพราะรอยสักตามตัว แต่ด้วยความเป็นพวกเขาที่ตะโกนออกมาผ่านร้านนี้เลยมากกว่า

ในเมื่อมีโอกาส เจ้าหนูจำไมก็เริ่มออกโรงชวนคุย ได้ใจความว่าทั้งสองร่วมกันเปิดร้านนี้ขึ้นมา จากความชอบในเสื้อผ้ามือสองที่มีเหมือนกัน 

“อีฟ-ณัฐธิดา ครุฑพงษ์” สาวมีสไตล์ในเสื้อกล้ามสีชมพู กางเกงลายตารางเขียวคาดเข็มขัด เธอมีสตูดิโอสักอยู่ที่ชั้นสองของร้าน และ “ตุล-ธีระเดช คลังสมบัติ” ที่ดูเป็นหนุ่มขี้เขิน พูดไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ แต่เขาเองก็มีสไตล์คมชัดผ่านการแต่งตัวเช่นกัน 

อีฟว่าเธอจับเครื่องสักมานานจนคล่องมือ ตั้งแต่เรียนจบมาไม่ถึงปี แรกๆ เธอยังไม่มีลายเส้นการสักเป็นของตัวเองชัดนัก แต่เพราะเจอปัญหาการก๊อปปี้อยู่บ่อยๆ เมื่อลูกค้าเอาภาพวาดมาให้ลงเข็มก็ไม่อาจรู้ได้ว่ามาจากไหน ทั้งไม่อยากเป็นช่างสักตามสั่ง ลวดลายที่ออกมาเด่นหราในตอนนี้ ได้กลายเป็นศิลปะนาอีฟผสมความเป็นนิทานกลิ่นอายเก่าแจ่มแจ้งแล้ว

ส่วนตุลเองก็เปิดร้านออนไลน์ขายเสื้อมือสองมาเป็นทุนเดิม เราถามออกไปว่าทั้งสองมาเปิดร้านนี้ได้อย่างไร ตุลบอกว่าเพราะเขาจีบอีฟ ทั้งทิ้งอีกประโยคน่ารักว่าเราเป็นแฟนกัน ตอนนั้นเอง เราพยักหน้าทั้งหัวเราะรับ ไม่รู้ทำไมถึงดูไม่ออก

ทั้งสองเพิ่งจะเปิดร้านนี้มาได้ไม่ถึงปี เปิดด้วยความไม่ตั้งใจว่าจะเปิด และเปิดด้วยความไม่รู้ว่าจะขายได้หรือเปล่า แต่บนความไม่รู้กลับกลายเป็นเรื่องดี เพราะร้านเล็กๆ นี้ได้ถูกติดแท็กจาก “Popeye Magazine” นิตยสารไลฟ์สไตล์ชื่อดังของชาวญี่ปุ่น พวกเขาว่าเคยไปพ็อพอัปร้านไกลถึงประเทศเกาหลีกันมาหลายหนแล้วด้วย

และอีกเช่นเคยที่ทั้งสองไม่รู้ว่าเสื้อผ้าของพวกเขาไปโดนเส้นชาวญี่ปุ่นเข้าตรงไหน คงต้องให้การทัวร์ร้านในครั้งนี้เป็นคำตอบแล้วล่ะ 

ตุลจับไอเทมตัวท็อปของร้านขึ้นมา ไม่ว่าจะหมวกที่พาดรูปดาวใหญ่อยู่ตรงกลาง เขียนพาดคำ “Solar Garden” นิตยสารที่รวมวัยรุ่นผู้สร้างศิลปะบนชั้นวาง สติ๊กเกอร์แทททูจากฝีมือช่างสักอื่น ของนานาจากเพื่อนพ้องที่พวกเขาเลือกมาตั้งวางขาย ดูจะสดใหม่ไปเสียหมด กระทั่งเท้าเราเดินไปหยุดที่หลังร้านและได้เห็นเสื้อมือสองสภาพดี ห้อยแขวนอยู่บนราวติดป้าย 100 บาท หากลองจับเนื้อผ้าอย่างไม่มองราคา เราคงเผลอคิดไปว่ามูลค่าสูงกว่านั้น 

“คัดเสื้อมือสองจากอะไรเหรอ” เราถาม

ตุลตอบ “อะไรที่มันดูเป็นตัวเอง หรือไม่ก็มีคาแรกเตอร์การ์ตูนที่เราชอบตอนเด็ก เป็นเสื้อผ้าที่มีลายวาด ส่วนใหญ่จะไม่ใช่เสื้อวงดนตรีนะ” 

และที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือเสื้อผ้าต้นฉบับของ Sell The Souls ที่ทั้งสองรังสรรค์กันขึ้นมาใหม่ สาดสี วาดลวดลายศิลปะแบบนาอีฟที่ชอบลงไป เพราะทั้งสองต่างก็ชอบศิลปะที่ดูจะไม่สมบูรณ์ในตัวเอง ทิ้งกลิ่นความเป็นเด็กไร้เดียงสาละเลงสี แต่ถึงอย่างไรก็ต้องออกมาสวยและเท่ในเวลาเดียวกันให้ได้ 

หรือ Outsider Art ที่มีความเป็นตุลที่สุด เนื่องด้วยเขาไม่ได้เรียนจบกราฟิกมาแบบอีฟ ทำให้มือไม่เคยจับพู่กัน ดินสอ และเนื้อแคนวาส อยู่แต่กับกีฬาเทควันโด ทำให้ศิลปะแขนงนี้ที่ถูกนิยามว่าสร้างโดยคนนอกระบบ ไม่ได้เป็นขาประจำเดินเข้าแกลเลอรี ทั้งไม่คิดว่าตัวเองเป็นศิลปิน ลงล็อกกับตุลได้พอดิบพอดีเหลือเกิน 

“ระหว่างสร้างร้านเคยทะเลาะกันบ้างไหม” เราถามแหย่

“ทุกวัน!” อีฟตอบทันทีก่อนจะหัวเราะ “เราไม่มีลูกน้องก็ทำทุกอย่างกันเอง ทำบัญชี จัดร้าน ทำความสะอาด จะเป็นฟีลทำไมไม่ช่วยกันบ้างวะ เถียงกันทุกเรื่อง”

ตุลต่อบทอย่างเขินๆ “แต่เราไม่ได้โกรธกันนะ” 

พวกเขาว่าตอนก่อร่างร้านนี้ขึ้นมายังไม่ทันจะเสร็จดี โควิดก็สะพือพัดเข้ามา แต่นั่นไม่ได้ทำให้ถอดใจเลย เพราะเขายังไม่เห็นหน้าตาลูกค้าของตัวเอง ทั้งอีฟก็แน่วแน่ว่าเธอไม่อาจเลิกสักได้ วันนี้เราจึงได้เห็น Sell The Souls ตระหง่านอยู่ริมฟุตพาท 

ทั้งสองยิ้มเมื่อเราเปรยถามถึงหน้าตาลูกค้า 

“ทุกคนที่มาที่นี่ต้องตั้งใจมาจริงๆ ด้วยความที่ร้านไม่ติดขนส่งโดยสารเลย และมักจะเป็นชาวต่างชาติที่ถูกโฉลกด้วย อีกอย่างเราไม่ค่อยลงโปรโมตออนไลน์กัน ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่” จากปากคำของอีฟ

หากคุณเป็นคอเสื้อมือสอง ชอบเสื้อคราฟต์แบบศิลปะเปรอะ รักที่จะค้นหาของแรร์ หรือกระทั่งเสี้ยนเข็ม มันเขี้ยวร่างกาย อยากให้มีลวดลายจากฝีมือของอีฟ เราไม่อยากให้พลาดร้าน Sell The Souls ที่จะไม่แค่กระตุกหัวใจผู้มาเยือน แต่จะกระชากทรัพย์ให้ไหลจากกระเป๋าอย่างไม่รู้ตัว ทั้งร้านนี้ยังมีความหมายต่อเจ้าของสมชื่อ ด้วยเพราะพวกเขาขายจิตวิญญาณให้มันไปหมดเสียแล้ว หายใจเข้าก็ Sell หายใจออกก็ Souls 

เรายืนแหมะกวาดดูของกระจุกกระจิก ทั้งเครื่องประดับในร้านเป็นเวลาพอสมควร ก่อนจะถูกดูดกลืนไปมากกว่านี้ เป็นอันต้องขอผลักประตูออก เพราะใจคงร้องให้กลับมาเยือนใหม่แน่

และอีกหนึ่งคำถามสุดท้ายที่จำต้องขออนุญาต “ตั้งหัวเรื่องเป็นร้านคู่รักได้ไหม” 

อีฟและตุลส่ายหัวโบกมืออย่างไม่ได้นัดหมาย “ไม่เอาๆ” ท่าจะต้องเพิ่มไม้ยมกกันอีกหลายตัว

คงสเตปความคูล เท่อย่างไรก็เท่อยู่อย่างนั้นจริงๆ

The post “Sell The Souls” ร้านขายจิตวิญญาณเจ้าของ แหวกกองเสื้อมือสองสาดศิลปะใส่เสื้อมือหนึ่ง appeared first on a day magazine.

อาจเพราะไม่ว่าคุณจะเป็นใคร หรืออายุเท่าไหร่ ตัวละครและเรื่องราวของดิสนีย์ล้วนฝากฝังอยู่ในหัวใจตั้งแต่ยังเยาว์วัยและแฝงเร้นอยู่ภายในนั้นรอวันกระโดดโลดเต้นกันอีกครั้ง

และแล้ววันนั้นก็มาถึง ทันทีที่เราได้ย่างกรายเข้าไปภายในสวนสนุก เด็กน้อยที่เคยนั่งเฝ้าหน้าจอทีวีรอดูรายการดิสนีย์คลับในเช้าวันเสาร์ – อาทิตย์ ก็หลุดออกมาโผบินว่อน และเราก็เข้าใจทันทีว่าทำไมสวนสนุกแห่งนี้ถึงได้ครองใจเหล่าผู้คนทั่วโลกขนาดนี้ 

เพราะสถาปัตยกรรม  ร้านรวง เรื่องราวภายในสถานที่แห่งนี้ถูกสรรค์สร้างมาเพื่อพาผู้คนเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในการ์ตูนที่เขารัก ร่ายเวทมนตร์เพื่อเสกสิ่งที่เป็นห้วงจินตนาการให้ออกมาประจักษ์ตรงหน้า และพาเราหลุดออกจากความเป็นใครบางคนในชีวิตจริงๆ เพื่อล่องลอยไปในห้วงมหัศจรรย์ จนทำให้ลืมเวลาและความจริงเบื้องหลังไปชั่วขณะ

แต่ที่น่าปลื้มปริ่มใจไปมากกว่านั้นคือกิจกรรมพิเศษที่สวนสนุกดิสนีย์แลนด์ทุกหนแห่งทุ่มเทสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อให้ผู้คนได้ใกล้ชิดกับตัวละครที่เขารัก ต้องขอบอกว่าความโชคดีอีกอย่างหนึ่งของเรา คือการได้มาที่แห่งนี้ในช่วงเวลาฉลองครบรอบ 20 ปี ในธีม The Most Magical Party of All ที่สร้างความพิเศษให้พิเศษมากขึ้นไปอีกกับโชว์พาเหรดที่เพิ่มความเร้าใจและปาร์ตีชมพลุบนท้องฟ้ายามค่ำคืนแบบจัดหนักมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา

วันนี้ a day จึงอยากมาชวนให้คุณไปดื่มด่ำความประทับใจนี้ร่วมกัน ด้วย 5 ข้อสำคัญว่าทำไมคุณต้องไปเยือน ฮ่องกงดิสนีย์แลนด์ ในปี 2025 เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องพลาดอะไรไปเมื่อมาถึงหมุดหมายจริงๆ

1

เพราะเด็กคนนั้นในตัวคุณรอเจอ

เหล่าตัวละครที่เขารักในระยะประชิดอยู่

เนื่องในวาระฉลองครบรอบ 20 ปีนี้ ฮ่องกงดิสนีย์แลนด์เขาจัดเต็มในเรื่องของพาเหรดมากกว่าเดิม คุณจะได้พบกับ Friendtastic! ขบวนเฉลิมฉลองแห่งมิตรภาพที่ขนทัพเอาเหล่าตัวละครในดวงใจมามากกว่า 30 ตัว ร่วมถึงนักแสดงที่มาสร้างสีสันกว่า 100 ชีวิตเป็นเวลากว่า 30 นาที ต้องขอบอกว่าช่วงเวลาที่ขบวนพาเหรดเคลื่อนตัวไปเป็นห้วงเวลาที่บันเทิงมากจริงๆ เพราะเหล่าตัวละครโลดแล่นโดยไม่ทิ้งคาแรกเตอร์ของตัวเองเลย เราจะรู้สึกได้ว่ามิกกี้จากมิกกี้เมาส์, วู้ดดี้จากทอยสตอรี่, ไมค์และซัลลีย์จากมอนสเตอร์ รวมถึงเหล่าเจ้าหญิงดิสนีย์และตัวละครอื่นอีกมายมายหลุดออกมาจากหน้าจอ มาอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด 

จริงๆ โดยส่วนตัวไม่ได้คาดหวังกับโชว์ตรงนี้เลยแต่ต้องขอบอกว่าหลังจากที่ดูจบแล้วประทับใจในเอเนอร์จีและความเสมือนของตัวมาสคอตมากจริงๆ สานฝันวัยเด็กที่อยากประจันหน้ากับรูปลักษณ์นุ่มฟูน่ารักได้แบบสุดๆ

2

ใครที่อยากเป็นเจ้าหญิง ฉันน่ะสิ ฉันน่ะสิ

เด็กผู้หญิงแทบทุกคนล้วนต้องเคยอยากเป็นเจ้าหญิง แต่งชุดกระโปรงใส่รองเท้าส้นสูง และเดินอยู่อยู่ในปราสาทที่ใช้ผ้าห่มคลุมเก้าอี้ ช่วงเวลาที่เรารอคอยมาถึงแล้ว เหลือแค่เลือกเอาว่าคุณจะเป็นเจ้าหญิงองค์ไหนดี เพราะสถานที่แห่งนี้เอื้ออำนวยเหลือเกินที่จะซัพพอร์ตให้คุณได้เฉิดฉาย ทันทีที่เดินเข้ามาเจอปราสาทสูงเด่นตระหง่านที่รายล้อมไปด้วยเหล่าผู้คน ทั้งลูกเด็กเล็กแดงไปจนถึงคุณยายผมสีดอกเลาที่มีหัวใจรักดิสนีย์ ทุกคนต่างซึมซับความเป็นเจ้าหญิง และตัวละครที่เขารักผ่านสถาปัตยกรรมและบรรยากาศอันน่าอภิรมย์ ปราสาทสวย ม้าหมุนอันวิจิตรตระการตาและเมืองในจินตนาการที่ถูกเนรมิตมาราวกับคุณกำลังเดินหลุดเข้าไปในฉากของเรื่องราวที่เคยคุ้น ระหว่างที่นั่งพักเหนื่อยจากการตะลุยเครื่องเล่นเราได้นั่งมองเหล่าผู้คนที่เดินผ่านไปมาแล้วรู้สึกว่าตัวเองกำลังได้ดูเหล่าผู้คนที่กำลังดื่มด่ำหลุดเข้าไปในเรื่องราวที่พวกเขาผูกพัน

3

นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะได้เข้าไปผจญภัย

ในเรื่องราวที่คุณผูกพัน

สิ่งที่จะไม่พูดถึงไม่ได้เลย คือเครื่องเล่นในสวนสนุกที่ถูกเนรมิตมาอย่างประณีตบรรจงสร้าง แต่อาจจะต้องบอกตรงๆ ว่าหากใครที่คาดหวังว่าจะได้มาเล่นเครื่องเล่นสุดเสียวไส้ พุ่งดิ่งจากความสูงแล้วละก็ อาจจะไม่ใช่กับที่นี่ เพราะความโดดเด่นของสวนสนุกแห่งนี้ คือความสวยงามและการสร้างโลกที่มหัศจรรย์พันลึกเหลือเกิน อย่างโซนเด็ดของที่นี่ซึ่งถือเป็นโซนใหม่ของฮ่องกงดิสนีย์แลนด์ คือ ‘World of Frozen’ ดินแดนของอาณาจักรเอเรนเดลล์ ที่อลังการงานสร้างจนเราสามารถติดอยู่ภายในนั้นได้ทั้งวันเลย  ที่แห่งนี้เหมือนจำลองเมืองขึ้นมาจริงๆ มีทั้งหมู่บ้าน น้ำพุแห่งมิตรภาพ สะพานข้ามทะเลสาบเอเรนเดลล์ ที่มีมาเพื่อสานฝันคนอยากเป็นเอลซ่ากันแบบสุดๆ แถมยังมีเครื่องเล่นที่แทบจะเป็นมาสเตอร์พีซของฮ่องกงดิสนีย์แลนด์เลย เพราะฉากภายในเครื่องเล่นนั้นสมจริงจนเหมือนกับมีตัวละครมาร่ายเวทมนตร์อยู่ตรงหน้า

นอกจากนี้ก็ยังมีโซนพิเศษอื่นๆ ทั้ง Mickey’s PhilharMagic ที่เป็นเหมือนโรงภาพยนตร์แบบ 4D Experience จะเนรมิตโชว์ที่สร้างประสบการณ์สุดพิเศษให้กับเรา ขอบอกเลยว่าไม่ใช่เพียงได้มองเห็นและได้ยิน แต่ยังได้กลิ่นและสัมผัสได้อีกด้วย โดยส่วนตัวแล้วประทับใจกับโชว์นี้มากๆ เพราะรู้สึกเหมือนเราเองอยู่ในโรงละครที่เหล่าตัวการ์ตูนน่ารักน่าหยิกสลับสับเปลี่ยนกันออกมาทักทายอย่างใกล้ชิด และ it’s a small world ที่พาเราไปล่องเรือเพลินๆ ชมสารพันฉากสุดน่ารักที่พาเอาเหล่าตัวละครไปครีเอตสร้างสรรค์ใหม่

4

เพราะคุณจะได้เข้าไปชอป ชิม ชิล

ท่ามกลางร้านรวง เรื่องราวที่ถูกออกแบบมาอย่างดี

หากใครได้มาเยือนถึงที่นี่แล้วไม่ได้มาเดินเล่นตรงส่วนถนนเมน สตรีต ยูเอสเอ ก็คงจะเหมือนมาไม่ถึง เพราะถนนเส้นนี้พาเราหลุดเข้าไปในร้านรวง เรื่องราวที่หลากยุคหลายสมัย และมีความน่ารักจับจิตจนเดินเพลินชุ่มชื่นใจ และที่สำคัญ คือตึกอาคารของร้านเหล่านี้ถูกออกแบบมาอย่างดีจนให้ความรู้สึกเหมือนเราเดินเล่นอยู่ในฉากของละคร  

ในโซนนี้คุณจะสามารถเข้าไปละลายทรัพย์กับเหล่าสารพันของกุ๊กกิ๊กที่คนรักดิสนีย์ต้องกรีดร้องในความน่ารักและลิมิติด เราเดินเข้าร้านนู้นออกร้านนี้อย่างเพลิดเพลิน ต้องบอกว่าหากใครที่คลั่งไคล้ของกระจุกกระจิกต้องมีล้มละลายกันไปข้างหนึ่ง และพิเศษมากขึ้นไปอีก เพราะในวาระครบรอบ 20 ปี เขามีคอลเลกชันพิเศษที่ทำออกมาโดยเฉพาะ หาซื้อไม่ได้ที่ไหนอีกแล้ว 

แต่สิ่งที่พิเศษไปกว่านั้นคือเมนูอาหาร ขนมมากมายที่ทั้งน่ารักและน่ากิน อะไรจะทำให้เรามีความสุขไปมากเสียกว่าการได้เดินกินไอติมสุดน่ารักอยู่ภายในบรรยากาศสุดชื่นมื่นไปพร้อมๆ กัน นอกจากนั้นทางฮ่องกงดิสนีย์แลนด์ยังมีอาหารและขนมเมนูใหม่สำหรับงานครบรอบ 20 ปี ที่น่ารักจนทานไม่ลง นี่อาจคือสวรรค์ที่ใฝ่หา ชั่วขณะหนึ่งเราคงอยากทำเพียงแค่นั้นก็คงเพียงพอให้ได้พักชาร์จแบตและกลับไปต่อสู้กับชีวิตจริงๆ ต่อ

5

ภายใต้ท้องฟ้าผืนเดียวกัน 

ความมหัศจรรย์เกิดขึ้นที่นี่

เชื่อว่าใครที่มีความใฝ่ฝันว่าอยากมาสัมผัสประสบกาณ์ดีๆ ที่สวนสนุกดิสนีย์แลนด์ ก็คงจะมีการชมพลุใต้ท้องฟ้าหน้าปราสาทยามค่ำคืนเป็นหมุดหมายในการมาถึงแน่นอน ‘Momentous: Party in the Night Sky’ เป็นอีกหนึ่งไฮไลต์สำคัญที่เหล่าคนรักดิสนีย์เตรียมตัวจะมาดู สำหรับเราแล้วตลอดระยะเวลากว่า 30 นาที (เพิ่มเวลาจากปกติเนื่องในวาระฉลองครบรอบ 20 ปี) เป็นช่วงเวลาที่ทำให้หัวใจเต้นแรง ตื่นตาตื่นใจไปกับเรื่องราวตรงหน้า ความสวยงามที่เราบันทึกมาผ่านรูปถ่ายคงจะเทียบไม่ได้กับประสบการณ์ที่ได้ยืนประจันหน้ากับความมหัศจรรย์ แสง สี เสียง การบรรยายประกอบรวมกันทำให้ทุกอย่างตรงหน้าเป็นเรื่องเหลือเชื่อ 

แม้เราจะเดินออกจากสวนด้วยร่างกายที่อ่อนล้าในช่วงเวลาที่ฟ้ามืดสนิท แสงไฟระยิบระยับที่ประดับประดาเพื่อมาส่งเราจนถึงปากประตูทางเข้าก็ทำให้รู้สึกว่าคุ้มค่าเหลือเกินกับพลังกายที่แลกไปเพื่อให้ได้มาซึ่งความทรงจำมากมายตลอดช่วงเวลาหนึ่งวันที่คงย้อนกลับมานึกถึงได้ไปอีกนาน

The Most Magical Party of All ที่สวนสนุก Hong Kong Disneyland จะจัดแสดงทั้งปี รอให้เหล่าคนรักดิสนีย์มาสร้างความประทับใจไปยาวๆ

The post 5 เหตุผลสำคัญที่คุณต้องไปเยือนฮ่องกงดิสนีย์แลนด์ ดินแดนที่บรรจุเอาความฟุ้งฝันแห่งวัยเยาว์เอาไว้ appeared first on a day magazine.