ภูตผีปีศาจที่อยู่ในตำนานปรัมปรา บัดนี้เร้นกายอยู่ในมุมมืดของมหานครแล้ว ผ่านเรื่องราวแฟนตาซี อย่าง ‘When Among Crows ท่ามกลางหมู่มวลนกกา มนตรา ปีศาจ’ นิยายที่ได้รับการจัดอันดับความนิยม #1 New York Times Bestselling Author และเข้าชิงรางวัล Goodreads Readers’ Favorite Fantasy 2024 อีกทั้งยังได้รับเลือกเป็น Editors’ pick Best Science Fiction & Fantasy

‘เวอโรนิกา รอท’ นักเขียนชาวอเมริกัน เจ้าของวรรณกรรมมากรางวัล ชื่อนี้คงคุ้นหูคุ้นตาเหล่านักอ่านเป็นอย่างดี เพราะเธอยังพ่วงตำแหน่งเจ้าของผลงานอย่าง Divergent นิยายแนวดิสโทเปีย ที่ประสบความสำเร็จ จนถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ The Divergent Series ที่โลดแล่นสู่สายตาผู้ชมบนจอแก้ว รางวัลการันตีมากมายเช่นนี้พิสูจน์แล้วว่าฝีมือการเขียนของเธอเหนือชั้นขนาดไหน

ขอสารภาพต่อผู้รักการอ่านทุกท่าน ผู้เขียนหยิบหนังสือเล่มนี้มาอ่าน เพราะชื่อหนังสือที่ถูกแปลในภาษาไทยว่า ท่ามกลางหมู่มวลนกกา มนตรา ปีศาจ ขอพูดตามตรง ชื่อนี้ถูกใจผู้เขียนมาก คำโปรยบนปกหลังแนะนำตัวเบื้องต้นกับเราว่า ตนคือนิยายดาร์กแฟนตาซีร่วมสมัยที่ผสมผสานตำนานความเชื่อของชาวสลาฟเข้ากับโลกยุคใหม่

การแนะนำตัวจบลง

ต่อจากนี้ขอให้ท่านจงตั้งใจและออกเดินทางสู่โลกแห่งภูตพรายที่ต้องฝ่าอันตรายสารพัด

‘เมื่ออยู่กลางหมู่กา จงร้องดุจกา’ 

ภาษิตโปแลนด์ 

เพราะเร้นกายท่ามกลางมนุษย์ 

ก็ควรทำตัวเลียนแบบกลมกลืนไปกับเหล่ามนุษย์

ที่แห่งใดมีคนบาป ที่แห่งนั้นย่อมมีอัศวิน

พระเจ้ามอบพลังให้แก่เขา ‘เดมิทรี’ ชายหนุ่มผู้เด็ดดอกเฟิร์นในคืนคูปาลาอันศักดิ์สิทธิ์ เขาสัมผัสบางอย่างได้ บางอย่างที่ไม่ใช่มนุษย์ และประสงค์หนึ่งเดียวของเขาคือการตามหา ‘บาบายากา’ แม่มดในตำนาน

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงที่อยู่ของบาบายากา ความช่วยเหลือจากอมนุษย์จึงเป็นหนทางเดียวที่เดมิทรีจะพบกับแม่มดในตำนานผู้ทรงพลังเหนือปีศาจทั้งปวง นางมอบในสิ่งที่เขาปรารถนาได้ แต่การแลกเปลี่ยนย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย 

36 ชั่วโมง ก่อนที่ดอกเฟิร์นจะโรยรา

กลิ่นหอมหวานของความหวาดหวั่น คือแหล่งอาหารชั้นดีของเธอ ‘อะลา’ ซโมราต้องสาปด้วยคำสาปสายเลือด คำสาปมรณะที่กลืนกินชีวิตอมตะของเธอ

ดอกเฟิร์นที่บานสะพรั่งในค่ำคืนอันศักดิ์สิทธิ์ จะทำลายมันได้ หากแต่พลังของมันจะกลายเป็นยาแก้พิษก็ต่อเมื่อผู้เก็บเกี่ยวเต็มใจจะรับมันเข้าไป

ชีวิตมนุษย์แสนสั้น

‘นิโกเดม คอสต์กา’ เขาก้มหน้าก้มตารับใช้ตระกูลคอสต์กาในฐานะเซมส์ตาของเหล่าสตริกกา งานหลักของเขาคือการตามล้างแค้นและลงทัณฑ์คณะศักดิ์สิทธิ์ 

รอยแผลเป็นในวัยเด็กที่ปรากฏบนนิ้วมือ ย้ำเตือนว่าเขาเคยเป็นสิ่งมีชีวิตแสนบอบบางที่เรียกว่ามนุษย์ และแม่กลัว กลัวว่าเขาจะตายเหมือนอย่างพ่อ

บาบายากามอบชีวิตอมตะให้กับนิโกเดม แต่ความปรารถนาของแม่มีราคาสูงลิ่วที่ต้องจ่าย ไม่มีใครล่วงรู้ว่าแม่แลกอะไรกับความอมตะของเขา

เรื่องราวมากมายถูกร้อยเรียงในคืนคูปาลาอันศักดิ์สิทธิ์ การพานพบของอัศวินและผู้ต้องทัณฑ์บาป ที่จะพาพวกท่านไปเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย ในโลกที่มนุษย์และปีศาจยังคงห้ำหั่นกันราวสงครามเพื่ออุดมการณ์ของตน

When Among Crows ท่ามกลางหมู่มวลนกกา มนตรา ปีศาจ นิยายที่ทำให้ผู้อ่านที่รักในเรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ลุ้นระทึกในทุกแผ่นกระดาษที่สัมผัสเมื่อเปิดอ่าน แต่เมื่อมีพบย่อมมีจาก นวนิยายแห่งภูตพรายพาผู้อ่านฝ่าอันตรายมาจนถึงหน้าสุดท้ายแล้ว กระดาษแผ่นสุดท้ายถูกอ่าน พร้อมกับความเสียดายที่ไม่อยากให้เรื่องราวนี้จบลง ความรู้สึกเช่นนี้ขอยกความดีความชอบให้กับผู้แปลอย่าง ทศพล ศรีพุ่ม ที่ถ่ายทอดเรื่องราวในนิยายผ่านความงามของภาษาได้อย่างน่าประทับใจ

แม้เนื้อเรื่องจะหยิบยกตำนานของชาวสลาฟ ที่เรียกได้ว่าไกลตัวจากผู้รักการอ่านที่มีถิ่นพำนักในเมืองร้อนอย่างประเทศไทย แต่ระหว่างทางที่เต็มไปด้วยอุปสรรคนั้นจะทำให้ท่านพบกับความประหลาดใจ ความตื่นเต้นแบบเต็มหลอด หรือหากท่านอยากเติมความขม รับรองว่าจะไม่ผิดหวัง

นิยายแปลจากสำนักพิมพ์ Biblio เล่มนี้คุณภาพคับเล่มจริงๆ

เตือนท่านไว้ก่อน 

“อย่าได้ถูกหลอกด้วยใบหน้ามนุษย์หรือเสียงแบบมนุษย์ของมัน”

ขอให้ท่านโชคดี

The post When Among Crows แสวงหาความปรารถนา ท่ามกลางหมู่มวลนกกา มนตรา ปีศาจ appeared first on a day magazine.

สำหรับใครที่เสียดายคิดว่า ‘ไม่มีเวลาว่างมานั่งอ่านทุกเล่มหรอกนะ’ ก็ขอให้หยุดควมคิดนั้นไว้ก่อน เพราะไม่ว่าจะเลือกหยิบเล่มไหนก่อนหลังก็ไม่ใช่ปัญหา จะมีก็แต่ว่าดันอ่านเพลินจนวางไม่ลง เช่นนั้นแล้วนักเขียนจาก a day ไม่รอช้าอีกต่อไป คว้าหนังสือกันมาคนละเล่ม เลือกเอาเล่มที่คิดว่าอินที่สุดมาไว้ในมือ หลบไปอ่านคนละมุม และนักเขียนทั้ง 3 คน พร้อมส่งต่อความรู้สึกหลังอ่านจบแบบหมดเปลือก อ่านแล้วชอบ ไม่ชอบ หรือเผลอหลุดขำตรงไหน เราเล่าให้ฟังหมด

จะเศร้าซึม หรือไปต่อ ไม่ไปต่อยังไง 

หลบซ้าย หลบขวาก็ไม่พ้นสปอยล์เลยล่ะ

RE-LEARN-TIONSHIP คือโปรเจกต์การเขียนนิยายของสำนักพิมพ์แซลมอน ที่จะพานักอ่านไปลิ้มลองรสชาติความสัมพันธ์ 3 รูปแบบ จากนักเขียน 3 คน จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท กิตติศักดิ์ คงคา และนริศพงศ์ รักวัฒนานนท์ ที่ต่างนำพาเรื่องราวใกล้ตัวของแต่ละคนมาปลดล็อกบางสิ่งบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ในใจ จุดร่วมของนิยายคือโจทย์ที่โดนเคาะจั่วหัวมาว่า ‘ความรักในเมือง’ พวกเขาจึงเลือกถ่ายทอดความสัมพันธ์ที่ได้เรียนรู้ ขุดคุ้ย Based on true story มาเล่าผ่านสายตาของคนรุ่นเดียวกัน 

“โปรเจกต์นี้เหมือนกับว่าเป็นสนามเด็กเล่น ที่พวกเราไม่ได้มาเพื่อสร้างประติมากรรมใหญ่โตโอฬารหรืองานมาสเตอร์พีซ แต่มันเหมือนพื้นที่ที่ทำให้เราได้ทำความรู้จัก ทดลอง ตื่นเต้นไปกับเรื่องราวที่เล่า”

เหล่านักเขียนสารภาพว่า “เราสามคนไม่เหมือนกันเลย แต่ละคนโคตรจะเป็นตัวเอง ซึ่งเรามองว่ามันเป็นเรื่องดี ดีใจที่พองานเสร็จแล้วทุกคนมองว่านี่เป็นอีกเล่มหนึ่งในชีวิตที่สามารถยิ้มกับมันได้อย่างมีความสุข”

เมื่อได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเหล่านักเขียนยิ่งเพิ่มความอินให้กับผู้อ่านแบบเข้าเส้น บทเรียนที่เราได้เรียนรู้ผ่านหนังสือเหมือนกับนักเขียนมากระซิบข้างหูว่า “พี่ผ่านมาแล้วน้อง”

มาเริ่มอ่านกัน !

คนไทยเป็นอะไรกับคนเก่า CAN’T REMEMBER A LOVE, CAN’T FORGET A LOSS เจ็บเกินจำรัก หนักเกินลืมรอย นวนิยายของคนไม่มูฟออน

ถ้ามีใครสักคนถามว่าสิ่งที่ไม่ได้ไปต่อในปีนี้ของคุณคืออะไร เราตอบได้อย่างเต็มปากเต็มคำเลยว่าความสัมพันธ์ครั้งเก่า แต่สำหรับใครที่ยังมูฟออนเป็นวงกลมหรือก้าว 2 ถอย 3 เป็นจังหวะสามช่าแล้วล่ะก็… นวนิยายเรื่อง ‘CAN’T REMEMBER A LOVE, CAN’T FORGET A LOSS เจ็บเกินจำรัก หนักเกินลืมรอย’ คงเหมาะกับคุณ 

นวนิยายเล่มนี้ของ จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท เป็นหนังสือเล่มแรกที่เราหยิบมาอ่านในปีนี้ จากการขายตรงของเพื่อนร่วมงานที่บอกว่า ‘ฉันว่าเล่มนี้เหมาะกับแก’ ซึ่งเราประทับใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น เจ็บจี๊ดๆ ในใจทันที เพราะคำโปรยบนหน้าปกที่เขียนไว้ว่า ‘นวนิยายแห่งความสัมพันธ์ที่ยากจะลืม แม้จะเจ็บจนไม่อยากจำ’ นวนิยายเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้หัวใจผู้อ่านกลายเป็นสีชมพูเข้ม หรืออบอวลไปด้วยรักโรแมนติกเหมือนนิยายรักทั่วๆ ไป หากแต่เป็นบันทึกเรื่องราวความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

จาณีน นักเขียนบทภาพยนตร์ ผู้ขยันย้ายที่อยู่ไปมา ในเวลาหนึ่งปีเต็มเธอย้ายที่อยู่เป็นรอบที่หนึ่งร้อยห้าสิบห้าแล้ว ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่เจอที่อยู่ที่ถูกใจเสียที ปัญหาไม่ใช่ที่อยู่อาศัย แต่เป็นตัวเธอเอง เพราะไม่ว่าเธอจะย้ายที่อยู่อีกสักกี่ครั้ง ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดที่เกิดจาก พิชชา คนรักเก่ายังคงตามหลอกหลอนเหมือนเจ้ากรรมนายเวรที่จ้องจะเอาชีวิต

จาณีนค่อยๆ เปิดเผยความเจ็บปวดในหัวใจให้เรารู้ เหมือนเพื่อนที่เริ่มทำความรู้จักกัน สนิทกันมากขึ้น และไว้ใจกันในที่สุด เพราะแบบนั้นเราไม่เคยตัดสินความบอบช้ำของจาณีนเลย แต่พยายามทำความเข้าใจเพื่อนสนิทคนนี้ แม้บางครั้ง (หลายครั้ง) จะไม่เข้าใจก็ตาม จนอยากจะพาเจ้าตัวมานั่งจับเข่าคุยกัน ปรับทัศนคติเรื่องความรักกันสักหน่อย ความรักทำให้คนตาบอดคงจะจริง

“คุณชอบต้นไม้เหรอ”

“ของพ่อฉันค่ะ ไม่ได้ชอบอะไรเท่าไหร่”

บอนไซในกระถางสี่เหลี่ยมสีเทาไร้สีสัน หนึ่งในบรรดาสัมภาระของจาณีนที่เธอหอบไปมาตลอดระยะเวลาหนึ่งปี ถูกย้ายเข้ามาในบ้านหลังใหม่อีกครั้งจากการขายตรงของ ปรีชนา เจ้าของแชร์เฮาส์ที่โฆษณาเกินจริงเอาไว้ว่าหากได้มาอยู่แล้วจะติดใจจนไม่อยากย้ายไปไหนอีกเลย

จาณีนไม่ได้ชอบต้นไม้หรอก แต่มันเป็นของขวัญรับปริญญาที่ได้รับมาจากพ่อ ที่อยู่ของเจ้าบอนไซในบ้านใหม่ไม่สู้ดีนัก “ฉันคิดว่าหน้าต่างห้องน้ำคงดีพอแล้วสำหรับมัน” เธอตอบ ณพล เพื่อนร่วมบ้านคนใหม่ไปแบบนั้น

เธอเฝ้าภาวนาให้มันตาย แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้สิ่งมีชีวิตภายใต้การดูแลของเธอตายลงอีก

ต้นไม้แคระแกร็นที่ถูกรถน้ำ พรวนดิน ตัดแต่งกิ่งก้าน อย่างที่บอกจาณีนไม่ชอบมัน เพราะมันไร้อิสระ น่าสังเวช เหมือนชีวิตของเธอที่เติบโตภายใต้อาณัติ ถูกดัดแต่ง และถูกสอนให้เชื่อง สิ่งที่เธอต้องวิ่งตามมีเพียงความสำเร็จเท่านั้น นี่คือกฎเกณฑ์ของผู้เป็นพ่อ

“เอานี่ไหม เหมาะกับภาพที่เธออติดผนังไว้ เธอชอบสีส้มหรือเปล่า”

“ไม่อะ ฉันไม่ชอบสีส้ม”

ภาพโปสเตอร์ขนาดใหญ่ สีส้มสะดุดที่เคยแขวนไว้บนผนังตลอดระยะเวลาหนึ่งปีกว่า ตอนนี้ถูกปลดประจำการแล้ว จาณีนไม่เคยคิดมาก่อนว่าแขวนโปสเตอร์สีส้มสะท้อนแสงนี้ไว้ให้แสบตาทำไม ในเมื่อเธอไม่ชอบสีส้ม แต่คนรักของเธอชอบมัน และการจะทิ้งของคนตายมันก็ดูใจร้ายเกินไป

บอนไซจิ๋ว สิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจปล่อยให้ตายได้อีก และภาพแขวนโปสเตอร์ขนาดใหญ่ ที่ไม่เคยคิดว่ามีไว้ทำไม มันคงสำคัญกับจาณีนทางใดทางหนึ่ง มันอาจสำคัญที่บอกให้เธอทิ้งอะไรบางอย่าง และเก็บอะไรบางอย่างไว้ อาจเป็นสิ่งของ ความรู้สึก หรือความทรงจำ

เราได้อ่านเรื่องราวความรักของจาณีนมาจนถึงหน้ากลางๆ ของหนังสือ ทำให้เห็นว่าความสัมพันธ์ของเธอกับคนรักไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ทำให้ผู้อ่านอย่างเราอิจฉาจนอยากจะมีแฟน แต่เป็นความท็อกซิกที่ไม่ว่าจะยืนอยู่มุมไหนของห้องคุณคือคนผิด เผลอหายใจเสียงดังไป คงได้ทะเลาะกันใหญ่โต

การอ่านมาจนค่อนเรื่องที่ทำให้คิ้วเราขมวดกันเป็นปมตั้งแต่เริ่มอ่านได้คลายลง แต่เปลี่ยนมากำหมัดและอยากตะโกนให้ใครสักคนได้รู้ว่ายัยนั่น Red Flag (ยัยนั่น AKA คนรักเก่าจาณีน) หากเราเป็นจาณีนก็มองไม่เห็นถึงสัญญาณอันตรายในความสัมพันธ์หรอก เป็นปกติของมนุษย์เราเก่งเรื่องคนอื่นมากกว่าตัวเองเสมอ 

เราเห็นเงาตัวเองซ้อนทับกับจาณีนอยู่หน่อยๆ เราสองคนเชื่อเหมือนกันว่าคนที่ทำลายความสัมพันธ์คือเราเอง บอกให้ตัวเองไว้ทุกข์กับตอนจบไปชั่วชีวิต

อดีตคืออดีต วันนี้คือวันนี้

รอยแผลจากอดีตยังคงฝังลึกอยู่ในใจ แต่วันนี้จาณีนเก่งพอที่จะรับมือกับมันแล้ว เพราะวันนี้…

“เป็นแค่วันนี้ที่ฟ้าสดใส”

“เป็นแค่วันนี้ที่คุณปลอดภัย”

เมื่อบรรทัดสุดท้ายของเรื่องราวจบลง เราถูกดึงกลับมายืนอยู่ในโลกความเป็นจริงอีกครั้ง และตกตะกอนได้ว่า ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์รูปแบบไหน เราควรฟังเสียงหัวใจตัวเองให้มากหน่อย ก่อนที่มันจะกลายเป็นก้อนความเจ็บปวดที่นิยามชื่อเรียกไม่ได้

เป็นนวนิยายที่อ่านแล้วเจ็บในใจ ต้อนรับต้นปีได้แบบแสบๆ คันๆ เผลอยิ้มให้กับความทรงจำในอดีตแบบไม่รู้ตัว

ถ้าความความสัมพันธ์มันไกลออกไป และมีเงื่อนไขตั้งแต่ต้น ‘4600 AND MORE… ระยะต่างระหว่างกัน’ นวนิยายรักที่รักอย่างเดียวจะพอไหมนะ

ความสัมพันธ์ระยะไกลคงเป็นรักแบบสุดท้ายที่ผมจะเลือกมี แต่ถึงอย่างไรจะไกลไม่ไกล ใกล้ไม่ใกล้ ก็เป็นเรื่องของความรู้สึก – ไม่รู้สึกมากกว่า

ไอที่คุยกันทุกวัน แต่ไม่ได้เป็นอะไรกันนี่แหละ เจ็บ!

ไอคำว่า ‘รัก’ นี่เป็นอะไรที่ท้าทายที่จะไขว่คว้ามันเหลือเกินนะ

ความสัมพันธ์ของตัวละครเรย์กับเนตรตกผลึกในห้วงหัวใจของผมขณะบรรเลงหนังสือ 4,600 AND MORE… ระยะต่างระหว่างกันของ ‘คุณนริศพงศ์ รักวัฒนานนท์’ แบบดึงตัวเองไม่อยู่ หนังสือว่าด้วยเรื่องของความสัมพันธ์ ปัจจุบัน และอนาคต เป็นอะไรที่มนุษย์อย่างเราไม่สามารถคาดเดาได้จริงๆ  ผมทำความรู้จักพวกเขาไปพร้อมกับทำความรู้จักตัวเองไปด้วย แม้จะไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางไกลขนาดนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าเศษเสี้ยวความคลุมเครือของทั้งสองคนเป็นสิ่งหนึ่งที่ผมเคยรู้สึกอยู่

เนตรเป็นหนุ่มไทยที่ไปตั้งรกรากที่ญี่ปุ่น ส่วนเรย์ก็เป็นครีเอทิฟหนุ่มเอเจนซีที่ไทย เขาเป็นพี่น้องในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกัน ใช้ชีวิตใกล้ๆ กัน แต่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เรื่องราวมันเริ่มต้นตอนที่คืนสุดท้ายของเนตรที่ไทยก่อนจะกลับไปทำงานที่ญี่ปุ่น ได้ดีพทอล์กแลกเปลี่ยนเรื่องราวในร้านบาร์แห่งหนึ่ง จนเผลอเลยกลายมาเป็นความสัมพันธ์ทางไกลแบบผู้ใหญ่ของพวกเขา ทำให้ผมชั่งใจไม่ถูกว่ามันจะไปต่อได้หรือไม่

หากใครชอบความสัมพันธ์แบบหวือหวา เหมือนขึ้นรถไฟเหาะคงไม่เหมาะกับหนังสือเล่มนี้  เพราะความสัมพันธ์ของเนตรกับเรย์ เขาเลือกใช้ความรู้สึกและความสบายใจมาเป็นอันดับหนึ่ง ส่วนอันดับสองก็มาพร้อมกับความรู้สึกอย่างว่า 

ความรู้สึกที่เหมือนจะไม่รู้สึกแต่รู้สึก เหมือนจะเป็นไปไม่ได้แต่อยากให้เป็นไปได้

มวลในท้องที่คล้องจองด้วยความรู้สึกจึงตกผลึกขึ้นโดยมีระยะทางเป็นตัวกลางของความรัก พวกเขาก็แค่ปล่อยให้มันเกิด

ทุกอย่างดำเนินมาอย่างเงียบเชียบ สงบ และเข้าใจง่ายแบบคนโตๆ 

เหตุเช่นนี้ เพราะความสัมพันธ์เป็นเรื่องง่ายมันจึงเจ็บปวดเข้าถึงแกนกระดูก พวกเขาจะแบ่งโลกคนละซีกในยามค่ำคืน ยามดึกเขาวิดีโอคอลหา ยามรุ่งอรุณเขาส่งข้อความ แม้เทคโนโลยีจะทำให้พวกเขาใกล้กันมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เขารักกันมากขึ้น คำพูดอาจดูใจร้ายไปหน่อยแต่ระหว่างทาง 4,600 กิโลเมตรของไทยสลับไปญี่ปุ่นก็ไม่ได้ใจดีเช่นกัน

แม้จะแชต จะโทรทุกวัน แต่พวกเขานั้นไม่เคยตกลงกันว่าจะเป็นอะไร เราจะเห็นช่องโหว่ของความรักเป็นจำนวนมาก ความเงียบ ความหมางเมิน และความสงบเหล่านั้นไม่อาจกลายมาเป็นความสบายใจได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็น กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง เนตรมองไม่เห็นภาพตัวเองกลับไปอยู่ที่ไทย ส่วนเรย์ก็ใช้ชีวิตในบริษัทยุ่งจนไม่คิดเรื่องอะไรนอกจากงาน งาน งาน

“คงเป็นเพราะที่เรากับเนตรเป็นอยู่มันเบลอๆ ละมั้ง เราจะเรียกสิ่งนี้ว่าอะไร คนคุยเหรอ แล้วถ้าคุยกันอย่างนี้ต่อไปมันจะยังไงต่อ เราคิดว่ายังไม่พร้อมจะไปต่อกับเนตร และมันคงจบลงในสักวันที่เราหรือเนตรเจอคนใหม่ พอถึงตอนนั้นแม่งคงไม่ดีกับใครเลย”

คงไม่ต้องบอกถึงบทสรุปในตอนท้ายเล่มว่าเรื่องมันจะจบยังไง ทั้งคู่จะเอาตัวเองไปไว้ตำแหน่งไหนของความสัมพันธ์ และคำตอบไหนที่พวกเขาจะดึงดันเติมช่องว่างของตัวเองได้

คำว่า ‘รักแค่ไหนมันถึงจะพอ’ เลยเป็นคำถามที่หนักอึ้งขณะที่ผ่านได้อ่าน 4,600 AND MORE… ระยะต่างระหว่างกัน เพลย์ลิสต์ที่นักเขียนได้ทิ้งไว้ตอนท้ายเล่ม พอได้ฟังแล้วก็ทำให้ผมอิน และทำให้รู้สึกถึงความจริงยิ่งกว่าเดิม

เนตรกับเรย์เลือกรับผิดชอบการกระทำและความรู้สึกที่เกิดขึ้นของตัวเองที่ญี่ปุ่น หลังจากที่ได้เจอกันที่ไทยมาแล้วหลายรอบ เป็นที่ที่ทั้งสองตกลงกันไว้ว่าจะมาเจอกัน ที่ที่ให้คำตอบว่าชีวิตไม่มีวันให้คำตอบกันถ้าไม่ยอมรับความจริง

เป็นอีกครั้งที่จะเหมือนจะเป็นไปได้แต่เป็นไปไม่ได้ 

เป็นอีกครั้งที่พวกเขาเลิกราและห่างกันไป 

เป็นอีกครั้งที่เป็นแค่ ‘เหมือนจะ’ ที่เกิดขึ้นหลายพันครั้งในชีวิต

และเป็นอีกครั้งที่คิดว่าถ้าเราทำอะไรต่างออกไปมันจะจบเหมือนเดิมไหมนะ

พวกเขาจากลากันโดยสมบูรณ์ สมบูรณ์แบบไม่ต้องหาคำตอบให้ตัวเองเจ็บอีกแล้ว

เพราะโลกนี้มันไม่เคยมีคำตอบให้เราเลยถ้าสังเกต ถ้าเราปล่อยให้ใบมีดของคำถามอันไม่อาจได้มาซึ่งคำตอบเกิดขึ้นแล้ว ก็แปลว่าเราจำต้องยอมรับบาดแผลเหวอะหวะในใจที่จะเกิดขึ้นด้วย

สุดท้ายเขาก็ไม่อาจแลกความต่าง และสิ่งตรงกลางระหว่างกัน มีแค่สิ่งต่างของตนนั้นที่คอยโอบกอดเรย์กับเนตรเสมอมา แม้ตอนจบจะปลายเปิด แต่ผู้อ่านอย่างผมเองก็หวังว่าจะมีสิ่งดีๆ เกิดกับพวกเขา

แน่นอนว่าเนตรจะต้องใช้ชีวิตแสนสงบที่ญี่ปุ่นอยู่ เรย์ก็ยังขายงานและใช้ชีวิตแบบบาลันซ์ที่กรุงเทพ หรือไม่พวกเขาก็คงไปสักที่ กินข้าว หรือนั่งชิลล์กับใครสักคน คงเป็นอย่างนั้น 

แต่สิ่งดีๆ ที่ผมว่านั้นก็คงเป็นความรักที่เกิดขึ้น แม้จะไม่สมหวังแต่อย่างน้อยมันก็ยังเกิดขึ้น จริงไหม?

You were the best but you were the worst

As sick as it sounds, I loved you first

I was a dick, it is what it is

A habit to kick, the age-old curse

I tend to laugh whenever I’m sad

I stare at the crash, it actually works

Making amends, this shit never ends

I’m wrong again, wrong again

เธอมีด้านดีที่สุดแต่ก็มีด้านแย่ที่สุดเหมือนกัน

ถึงจะฟังดูแย่ แต่ผมก็รักเธอก่อน 

แม้ผมจะห่วยแค่ไหน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะผมเป็นอย่างนี้

ผมมักจะหัวเราะออกมาเวลาเศร้า

เพราะเวลาที่มองไปเห็นความผิดพลาด มันกลับช่วยได้เฉย

และแม้ผมจะพยายามแก้ไขมันให้ดียังไง

แต่ให้ตายก็ผิดพลาดอยู่ดี

I Love You, I’m Sorry – Gracie Abrams เพลงใน 4,600 AND MORE Playlist 

ที่ผมชอบมากๆ และจริงสุดๆ ขณะอ่านถึงบรรทัดสุดท้าย

คงเป็นเราอีกแล้วทุกทีที่ไม่ยอมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้น ต่อให้เกิดขึ้นกับตัวเองหรืออ่านไปเจ็บก็ตาม แม้แผลมันจะแสบ หรือปวดแค่ไหน สักวันมันคงจะหายดีขึ้นและทิ้งแผลเป็นในใจไว้ให้เราอยู่เป็นแน่

เป็นเหตุให้มนุษย์ก้าวต่อไปอย่าง(ไม่)สมบูรณ์ 

เพราะชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ จริงๆ สินะ

‘I LOVE YOU MORE THAN I CAN PAY’ ผมไม่อยากมีแฟนเป็นเศรษฐี นวนิยายแห่งความสัมพันธ์ที่เงินทองเป็นของต้องห้าม

ความสัมพันธ์บางคนอาจต้องเดินทางข้ามทวีป หรือจะเป็นความสัมพันธ์เดินอยู่กับที่เป็นวงกลม ส่วนตัวผมคงต้องขอเดินเหมือนกันเพราะตังค์ขึ้นรถผมไม่มีแล้ว! 

ขอเลือกเดินแทนการขึ้นรถเมล์เพราะเปลืองเงิน ความจนที่ทำเอา Beta Reader ออกปากว่าโอเวอร์มาก แต่หากเราอยู่ตรงนั้นคงได้ประสานเสียงกับนักเขียนอย่าง ‘กิตติศักดิ์ คงคา’ ว่า “มันมีจริงๆ!” นักเขียนที่เคยสารภาพว่าไม่เข้าใจคนไม่มีเงินแต่เมื่อชีวิตเริ่มเดินทางเขาก็ได้เริ่มรู้หน้าค่าตาความจนมากขึ้นว่าหน้าตาเป็นเช่นไร

“ผมอยากเล่าเรื่องราวทั้งหมดผ่านน้ำเสียงของตัวเองต่อโลกใบนี้ที่โค้งงอ ไม่มากและไม่น้อยกว่าความรักที่บรรจงหยดเปื้อนไปบนเงินตราเปื้อนฝุ่น อันหวังจะสร้างรอยยิ้มให้คุณบ้างสักนิดก็คงดี”

ใครอยากเป็นเศรษฐี ฉันคนนี้ขอชูมือสุดแขน ตะโกนสุดเสียง ฉันน่ะสิ ฉันน่ะสิ! ไม่แปลกใจเลยที่เราจะเลือกคว้าเล่มนี้หนึ่งในเซต RE-LEARN-TIONSHIP เพราะคติที่เชื่อมั่นขัดกับชื่อหนังสือโดยสิ้นเชิง แต่พบว่าหลังจากวางขายเซตนี้ เจ้าเล่มสีชมพูกลายเป็นเล่มที่ขายดีที่สุดในสามเล่ม เพราะงั้นคงไม่ใช่แค่เราคนเดียวแล้วล่ะที่เชื่อในคติเหล่านี้ หากแต่ใครที่เปิดอ่านเล่มนี้คงยิ้มกันถ้วนหน้าตามที่ผู้เขียนหวังว่าอยากให้เป็น ไม่ยิ้มเขินก็ยิ้มทั้งน้ำตาว่าทำไมฐานะมันเหมือนเราจัง แต่จะเป็นพระเอกหรือนายเอกนั้นก็อีกเรื่อง…

ประหยัด ตระหนี่ถี่เหนียว

ไม่พูดมาก ไม่เรื่องมาก ไม่ซกมก

นอนไม่เปิดพัดลม ทำอาหารได้ ขัดห้องน้ำเป็น

ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าที่พักหารตามจริง (ห้ามสิ้นเปลืองเด็ดขาด!)

ห้ามพาใครมาห้องเด็ดขาด (ถ้าไม่ขออนุญาตล่วงหน้าก่อน)

นี่ไม่ใช่สเปกแต่เป็นกฎเหล็กในการหารูมเมตของ ‘โตเต’ หนุ่มน้อยที่ตราหน้าประจานตัวเองว่าจน พัดลมไม่เปิด เน็ตไม่สมัคร ผักก็เก็บกิน พ่วงมาด้วยสถานะตอนนี้ที่กำลังชอร์ตสุดๆ หวังแค่ว่าคนที่มาเคาะประตูเพื่ออยู่ร่วมกันจะเป็นสหายประเภทที่ว่ากัดก้อนเกลือกินพอๆ กันก็คงจะดี

“ความจนคือคนอื่นเป็นเรื่องเข้าใจง่ายมาก แต่ความจนคือตัวเองเป็นเรื่องเข้าใจยากเสมอ”

โตเตเชื่ออย่างนั้น แต่ผู้เข้าสมัครเพียงหนึ่งเดียวที่สนใจมาแคสเป็นรูมเมตกลับเป็น ‘กองทัพ’ หนุ่มหน้าตาดีที่หากไปแคสเป็นดาราช่องหลากสีคงผ่านฉลุย ออร่าลูกคุณหนูที่ทำเอาแสบตา กลิ่นโคโลญมีราคาทำเอาโตเตหลุดปากว่า “เหม็นกลิ่นคนรวยว่ะ”

จากรูปพรรณสันฐานของกองทัพดูก็รู้ว่าไม่ได้ขัดสนถึงขั้นจะต้องมาทำตามเงื่อนไขที่โตเตตั้งขึ้นมาสักนิด จนจับต้นชนปลายความจริงได้ว่าเพียงเพราะอาจารย์วิจารณ์โปรเจกต์เขาว่า ”เธอยังไม่เข้าใจความจนมากพอ” กองทัพจึงขอมาเดบิวต์ทดลองใช้ชีวิตเป็นคนจนซะเอง

จากปกติขับซูเปอร์คาร์ หันมาขึ้นรถประจำทาง 

จากกินข้าวห้าง กลายเป็นก๋วยเตี๋ยวไก่ข้างทางกระติกน้ำที่ต้องตักมือ 

คุณหนูลูกเศรษฐีที่เหมือนทำทีมาถ่ายรายการไฮโซบ้านนอก กลับเริ่มทำความรู้จักความจนจนเริ่มเชี่ยวชาญ แต่สุดท้ายนี่มันก็เป็นแค่แพ็กเกจชีวิตที่กองทัพแค่มาทดลองใช้ ความจนของจริงมันน่ากลัวกว่านี้เป็นไหนๆ เพราะสุดท้ายโตเตก็ดันถูกความจนเล่นงานสาหัสจากกระติกน้ำมือตักจนได้บทเรียนราคาแพง (แพงจริงเพราะต้องแอดมิตด่วน!)

“กูเข้าใจว่ามึงไม่มีเงินแต่บางอย่างกูว่ามันต้องยอมจ่ายบ้างป่าววะ มึงประหยัดกับเรื่องเล็กน้อยแต่สุดท้ายต้องมาจ่ายในเรื่องที่แพงกว่าก็ไม่คุ้มหรอก”

“กูไม่ได้จนเป็นงานอดิเรกนะกูจนเพราะจนจริงๆ มึงคิดว่าประเทศนี้มีตัวเลือกให้คนจนเลือกมากนักหรอมันไม่ดีถึงได้มีราคาถูกไง”

บทสนทนาหน้านี้ทำเราสะอึกนั่งนิ่งนึกอยู่พักใหญ่ แต่ก่อนเราเคยพูดประโยคเดียวกับกองทัพไม่มีผิดเพี้ยนเลยจริงๆ ดีที่ว่าตอนนั้นไม่ได้เจอตัวละครที่เหมือนโตเตสวนมาทันควันแบบนี้ แต่พอได้รู้จักคนแบบนั้นเจอเหตุการณ์แบบนี้ หันมองรอบตัวเพิ่มแง่เพิ่มมุมขยายออกไป หากถ้ามาถามเราอีกทีในวันนี้เราคงขอเลือกตอบแบบโตเตทันทีเหมือนกัน

ภาพของกองทัพซ้อนทับกับใครบางคนที่ยังเป็นบาดแผลกัดลึกอยู่ในใจโตเต แผลเป็นที่ยังไม่สมานได้ง่ายๆ หากใครเอามือมากดก็ยังคงแอบรู้สึกปวดหนึบ

“แค่นี้เอง ซื้อให้เพราะอยากให้ มากเท่าไหร่เราก็จ่ายให้เธอได้”

ความสัมพันธ์ครั้งเก่าที่สุดท้ายต้องจบด้วยประโยคน้ำเน่าว่า “เราต่างกันเกินไป” ถึงรักมากแค่ไหนโตเตก็คงไม่สามารถคบกับใครได้ด้วยความรู้สึกติดหนี้บุญคุณไปตลอดชีวิต หลายการกระทำที่ถูกปฏิบัติมันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองถูกจ้างให้มารักแต่กลับไม่มีศักดิ์ศรีอะไรเหลืออยู่เลย บาดแผลช้ำรักถูกปิดด้วยพลาสเตอร์อันโตที่เขียนว่า โนมอร์แฟนรวย!

แต่ไม่ใช่ว่าแผลนี้จะไม่มียาแก้แผลเป็นซะหน่อย แม้กองทัพจะยังไม่ค่อยเข้าใจความจนสักเท่าไหร่แต่ก็ไม่มีคำว่าสายไปสำหรับการเรียนรู้ โตเตบอกว่าไม่ กองทัพก็เลือกทำความเข้าใจ  โตเตไม่อยากเปลี่ยน กองทัพก็แค่ปรับ โตเตไม่ชอบใช้ตังค์ กองทัพก็เสนอของฟรี

“ลองคบกันมั้ย ไม่มีอะไรสึกหรอ ผมให้ทดลองใช้ก่อน ชอบค่อยซื้อตัวเต็ม ลองฟรีไม่คิดเงิน”

“ดีล”

กองทัพคนรวยที่แสนสมบูรณ์แบบ ใช้เงินแก้ปัญหา และรู้จักความจนน้อยนิดจนเหมือนอยู่กันคนละจักรวาล แต่โตเตเองก็ไม่ต่างกันมากคนจนที่สมบูรณ์แบบ ต่อต้านเงินอย่างไม่มีเหตุผล และมีอคติกับความรวยราวกับตนเองไม่ต้องการ “หรือว่าความรักยิ่งใหญ่กว่าเงินในกระเป๋า” อย่างที่ ‘พี่แจ็ป The Richman Toy’ บอกจริงๆ

เชื่อว่าผู้อ่านหลายหลายคนคงเคยสวมบทบาทเป็นทั้งกองทัพหรือไม่ก็โตเตที่พยายามจะทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบตามความคิดของตัวเอง เลือกเส้นทางที่ดีที่สุดให้กับคนรักแต่กลับลืมถามไปว่าใครคนนั้นพร้อมที่จะเดินไปด้วยกันหรือเปล่า หากผู้รับไม่ปรารถนาที่จะได้รับความปรารถนาดีนั้นก็กลับกลายเป็นความทรมานได้เช่นกันในที่สุด

สุดท้ายนี้ถ้าใครมีคนรักถามว่า “รักเค้าแค่ไหน”

ขอให้ตอบกลับไปว่า “รักคุณมากกว่าเครื่องปรับอากาศตอนกลางเดือนเมษายน”

The post รัก เลิก ลืม เริ่มต้นใหม่ ‘RE-LEARN-TIONSHIP’ นวนิยายแห่งความสัมพันธ์ที่ไม่ได้ไปต่อ appeared first on a day magazine.

ทำไมหนังสือเล่มนี้ถึงมาอยู่ในชั้นวางของผู้อ่านได้ เหตุผลเรียบง่ายที่ขัดกับคติที่ว่า ‘Don’t judge a book by its cover’ เราได้มาขณะกวาดตาเลือกหนังสือจากสำนักพิมพ์น้ำพุที่ขึ้นชื่อเรื่องนวนิยายฆาตกรรมสืบสวนสอบสวน ระทึกขวัญแต่กลับมีปกสีสันน่ารักฟรุ้งฟริ้งแฝงตัวอยู่ ด้วยความอยากรู้ ด้วยบรรยากาศงานหนังสือ และด้วยโปรโมชัน ทำให้เราหยิบมันลงตะกร้าโดยไม่ทันได้อ่านเรื่องย่อด้วยซ้ำ เพราะคาดหวังความเซอร์ไพรส์ว่าเนื้อเรื่องจะต้องสวนทางกับปกแล้วมีความโหดตามคาแรกเตอร์ของสำนักพิมพ์อย่างแน่นอน

ความพลุ่งพล่านที่คาดหวัง ความหฤโหดที่พร้อมตั้งรับกลายเป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ที่น่ารักของตัวละครแทน เป็นหนังสือที่คล้ายอ่านไดอะรีใครสักคนแต่ยังคงทิ้งกลิ่นอายความสืบสวนอยู่หน่อยๆ เราคิดว่าเล่มนี้น่าจะติดมือสำหรับคนที่ให้ความสำคัญเรื่องราวความสัมพันธ์ ฮีลใจ แต่ยังมีปมปริศนาคอยต้อนให้เปิดหน้าต่อไปอยู่นิดๆ

ประโยคคำถามมักตามมาด้วยคำตอบ หากไร้คำตอบก็จะแปรเปลี่ยนกลายเป็น ปริศนา ที่สุดท้ายมันจะค้างคาอยู่ในใจของคนที่สงสัยสิ่งเหล่านั้น ‘บอกบุญหน่อยค่ะ’ ‘ขอใส่ใจด้วยคน’ ‘คืนนี้สงสัยไม่ได้นอน’ ประโยคที่อัดแน่นไปด้วยความใคร่รู้ ความรู้สึกอึดอัดที่รอความจริงนั้นมาปลดออก 

ทำไม… ทำไม… ทำไม… ประโยคนี้จะดำเนินต่อไปถ้าไม่มีคำตอบมาหยุดมัน หากเราไม่รู้คงคาดหวังว่าจะมีใครสักคนมาหยิบยื่นความจริงให้ หรือบรรเลงนิ้วมือลงไปค้นคว้าหาคำตอบในโลกอินเทอร์เน็ตเพื่อเรียกความสงบให้กลับมาอยู่ในใจเราอีกครั้ง

คงรู้สึกดีไม่น้อยไม่ต้องคอยมานั่งคิด นอนงง อีกต่อไปเรารู้สึกแบบนั้นทุกครั้งที่ไถหน้าจอเสพสื่อดราม่าประจำวัน แต่ปริศนาในบางครั้งก็ไม่ได้มีคนมานั่ง Wrap up ให้ฟังง่ายๆ เราเลยอยากจูงมือนักอ่านมาตั้งคำถามและรอคอยคำตอบแต่สิ่งที่จะมาบอกกลับไม่ใช่ ‘มนุษย์’ 

คนพูดได้ไม่รู้ คนที่รู้กลับพูดไม่ได้

ปริศนานี้คงไขได้ไม่ยากหากคนที่รับรู้นั้นไม่ใช่เขา ‘มาร์เซลลัส’

ความลับที่ถูกหนวดของหมึกยักษ์กุมไว้

1,460 วันแห่งการถูกกักขังภายใต้ตู้กระจกกำลังจะหมดอายุขัย 

160 วันเริ่มนับถอยหลัง โดยมีปลายทางคือการจากไปอย่าง อิสระ

แต่ยังมีความหวังก่อนตายที่ฉันอยากเติมเต็มให้ได้ของเพื่อนต่างสปีชีส์

หมึกยักษ์อ่านใจคนได้ คงเป็นคำนิยามง่ายๆ หากต้องอธิบายถึงเจ้า ‘มาร์เซลลัส’ อันที่จริงไม่ใช่พลังพิเศษอะไรทำนองนั้นหรอกเพียงแต่มันเรียนรู้ไว อาศัยการสังเกตซะมากกว่า หน้าตา ท่าทาง น้ำเสียง ล้วนถูกมันดูออกหมด รวมถึงหัวใจ

ชีวิตของมันออกจะน่าเบื่อหน่อยๆ ด้วยความที่ค่อนข้างปราดเปรื่องที่สุดในอควาเรียมนี้ เวลาส่วนมากจึงมักถูกใช้ไปกับการจำหน้าคนนั้น จำเสียงคนนี้ รวมถึงแอบย่องเบาไปกินมื้อดึกนอกตู้กระจกโดยอาศัยหนวดทั้งแปด พาไปถึงจุดหมายอย่างสวัสดิภาพ ถ้าไม่เจออุปสรรคที่ถูกสรรสร้างโดยมนุษย์อย่างสายชาร์ตโทรศัพท์ที่พันหนวดไว้ซะก่อน ความปราดเปรื่องของเจ้ามาร์เซลลัสถูกจับได้ซะแล้ว…

ลูกชายโทวานามว่า ‘เอริก’ โดนพรากไป บุคคลต้องสงสัยคือท้องทะเล

มีพยานปากเหตุเป็นสัตว์น้ำ หลักฐานทุกอย่างเมื่อ 30 ปีก่อนบ่งชี้ว่า คือการฆ่าตัวตาย

นายอำเภอว่าอย่างนั้น เพื่อนบ้านก็ว่าอย่างนั้น ทุกคนล้วนว่าอย่างนั้น แต่ไม่ใช่กับ ‘โทวา’

ถึงแม้เธอไม่อยากปักใจเชื่อเพียงใด ก็คงทวงถามสาเหตุจากใครไม่ได้ จึงใช้เวลาที่เหลืออยู่ไปกับการรับหน้าที่ทำความสะอาดอควาเรียม มีเพื่อนร่วมงานเป็นเพียง กุ้ง หอย ปู ปลา กิจวัตรถูกวนทำซ้ำๆ ได้อย่างราบรื่น มันจะเป็นอย่างนั้นต่อไปถ้าเธอไม่ไปเจอก้อนสิ่งมีชีวิตสีส้มคืบคลานอยู่กลางอควาเรียมเสียก่อน

หลังจากที่ได้ยื่นมือให้ความช่วยเหลือ เธอและมันได้ทำความรู้จักกัน และได้ของขวัญเป็นรอยปั๊มที่เจ้ามาร์เซลลัสสร้างให้จากมือหนึ่งในแปด รอยดูดแต่งแต้มแขนเขาเป็นจ้ำ จางๆ เหมือนเป็นคำว่ายินดีที่ได้รู้จักกลายๆ จนความสัมพันธ์ของพวกเขากลับกลายเป็น ‘เพื่อนสนิท’

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาจนสามารถเรียกได้ว่ารู้ใจ ความแตกต่างทางสปีชีส์ไม่ได้ทำพวกเขารู้สึกเป็นอุปสรรคเลยสักนิด เหมือนกับว่าการสื่อสารนั้นถูกเอ่ยผ่านหัวใจกันและกันมากกว่าเส้นเสียงซะอีก ถ้างั้นรอยข่วนที่เจ้านายเหมียวทิ้งรอยไว้ให้แสบๆ คันๆ บนแขนผู้อ่านคงนับว่าเป็นของขวัญจากเพื่อนสนิทได้อยู่บ้างแหละ

ครอบครัวเป็นสิ่งสำคัญ เป็นสิ่งที่ความจริงนั้นหมายความว่ามีแค่ผม ‘คาเมรอน’ กับ ป้า ‘จีนน์’

พรจากสวรรค์ นั่นคือสิ่งที่ป้านิยามผม แต่ทำไมแม่กลับทิ้งพรข้อนี้ไว้ที่บ้านป้ากันล่ะ 

คาเมรอนไม่เคยวิ่งตามไขว่คว้าหรือค้นหาความจริง จนกระทั่งป้าจีนน์มอบกล่องความทรงจำของคนที่หันหลังให้เขาในวันนั้นมาให้ ใช้คติประจำใจที่ว่ายังไงก็คือครอบครัวเดียวกัน ทำให้เขาพบบางสิ่งที่มาเจือจางความคิดที่เขาอาจเกิดมาจากสเปิร์มบริจาค ภาพแม่ยิ้มพร้อมแขนที่โอบชายปริศนาคนหนึ่งไว้ทำเขาตามล่าจนร่อนเร่มาถูพื้นอยู่ในอควาเรียม ความจริงของแม่กระจัดกระจายอยู่แถวนี้ ส่วนความจริงของเขาแค่อยากตามหา ‘ไอ้บ้า’ ที่ทำแม่เขาท้องโตพร้อมกับเรียกค่าเสียหายในช่วงชีวิตที่เขาถูกขโมยไปให้สาสม 

เม็ดเงินอาจเติมเต็มชีวิตได้ แต่หัวใจยังไงก็คงรอคอยความจริงมาเติมเต็ม ทั้งผู้อ่านและคาเมรอนน่าจะฉุกคิดในเวลาไล่เลี่ยกันว่าสิ่งที่เขาต้องการอย่างแท้จริงนั้นคือสิ่งใดกันแน่

รอยนิ้วมือเปรียบเสมือนกุญแจที่มีรูปทรงเฉพาะ แถมฉันยังจำกุญแจได้ทุกดอกด้วยนะ

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาพลางหนวดที่ไล้ไปตามขอบกุญแจของโทวาที่มาร์เซลลัสเก็บได้เมื่อวันก่อน ความทรงจำทับซ้อนว่าสัมผัสนี้ไม่ใช่ครั้งแรก ดอกนั้นมันนอนก้นอยู่ใต้ท้องทะเลพร้อมกับซากมนุษย์ต่างหาก 

“ต้องเป็นของมนุษย์ที่เธอคิดถึงแน่ ทะเลก็กุมความลับไว้แบบนี้แหละ” 

ท่าทางการเดิน ลักยิ้มรูปหัวใจ ดวงตาสีทองอมเขียว นิสัยชอบฮัมเพลงขณะถูพื้นของชายหนุ่มที่เขาเพิ่งเจอนี่มันช่างดู…คุ้นตา ความแคลงใจเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ แต่ดูยังไงก็ขัดกับหลักเหตุผลความเป็นจริงที่ควรจะเป็น คงมีแค่ใจสามดวงของเจ้าหมึกยักษ์ที่ถูกเคลือบแคลง

เหตุการณ์ที่มาร์เซลลัสเจอสะท้อนให้เห็นว่าเรื่องบางเรื่องเจ้าตัวมักกดปุ่มโฟกัสจนเลนส์กลายเป็นหน้าเบลอหลังชัดมองความน่าจะเป็นข้ามไป รู้ตัวอีกทีความจริงอาจปลิวผ่านไปจนคว้าไม่ทัน เหมือนผู้อ่านที่บางทีตะโกนถามว่า ‘มีใครเห็นของฉันบ้าง’ ทั้งที่ของสิ่งนั้นอยู่ตรงหน้าแท้ๆ

ฉันมีเวลาเหลืออยู่ไม่มาก ความจริงยังไม่กระจ่าง

หากทุกคนยังไม่รู้ คงต่างพากันเกิด…รูในใจ 

ฉันไม่อยากให้ ‘หัวใจเพียงดวงเดียว’ ของเธอมีรู 

การโคจรของเนื้อเรื่องและตัวละครที่มีสิ่งของนำพามาเกี่ยวพัน ส่วนคนที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังกลับไม่ใช่คน ความจริงที่เอ่อล้นอยู่หลังตู้กระจก ทำเอานักอ่านอยากสวมบทบาทขยับหนวดตามเจ้ามาร์เซลลัส อยากตะโกนให้ดังว่าความจริงเป็นเช่นไรแต่เสียงที่ดังออกไปคงมีแค่เสียงบุ๋ง บุ๋ง ของฟองอากาศ

เมื่อเรื่องนี้ดำเนินมาถึงตอนจบทำเอาทุกคนเริ่มคิดว่าปริศนาบางอย่างในใจอาจจะถูกไขโดยคนที่คาดไม่ถึง พร้อมกับย้ำเตือนความเชื่อที่ว่าทุกคำถามต้องมีคำตอบแค่ต้องรอให้มันเข้าที่เข้าทางไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตาม ทุกอย่างจะมีความเป็นไปตามฉบับของมัน ต่อจากนี้หากต้องใช้ประโยค ‘ตามหาคนรู้ใจ’ เมื่อไหร่คงต้องคิดใหม่ซะแล้ว

เฮ้อ เป็นมนุษย์ช่างดีจริง แค่ไม่รู้ก็มีความสุขได้แล้ว

แต่ก็อาจเจ็บปวดเพราะการปิดหูปิดตาตัวเองได้เช่นกัน

The post ‘อควาเรียมสำหรับคน หมึก และสิ่งของ’ ปริศนาที่รอหนวดของหมึกยักษ์มาคลายออก คำตอบที่มนุษย์ไม่มีวันรู้ appeared first on a day magazine.

เสื้อผ้าสีชมพูเหมือนสายไหมของหนุ่มแว่นดำแขวนอยู่เต็มตู้ ความชอบของเขาต่างจากหนุ่มหลายคนรอบตัวที่เฉดสีขาวดำเปล่าเป็นทางเลือก มันเป็นเฉดสีคลาสสิก ต่างกระทั่งความฝันที่ไม่อยากหมุนไปกับอำนาจของทุนนิยม จึงตัดสินใจลาออกจากงานประจำที่กัดกินจิตวิญญาณดวงน้อยในเดือนกุมภาพันธ์ เพื่อเป็นของขวัญวันเกิด แทนที่จะเป็นขนมปักเทียนก้อนเล็ก เขาหวังให้พิมพ์ดีดเครื่องโตสีราสเบอร์รีได้ออกผจญโลกไปด้วยกันอย่างอิสระ ฟังเสียงต๊อกแต๊กของบทกวีในยามค่ำคืนหรือในร้านกาแฟเล็กๆ ในชนบท ไม่ใช่เสียงร้องไห้กระซิกของตัวเองเพียงลำพังในห้องน้ำ

เขารู้ว่าไม่อาจค้นพบตัวตนที่สูญหายได้ หากไม่ยอมก้าวขาออกเดินทาง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนุ่มแว่นดำยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าเป็นเวลานาน แต่เป็นครั้งแรกที่เขากวาดเสื้อทั้งราวลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ 

‘วิน นิมมานวรวุฒิ’ เป็นชื่อบนพาสปอร์ต และหมุดหมายของเขาอยู่ที่นิวยอร์กไม่ใช่เชียงใหม่

“นี่คงเป็นฉากของตัวฉันในวัยสามสิบที่รู้สึกยินดีกับการหลงทางครั้งใหม่ ฉันตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะตามหาที่ของตัวเองให้เจอ”

นอร์ทแคโรไลนา, เดือนสิงหาคม 2017 

แม้ว่าเสื้อสีชมพูทั้งหมดต่างก็เป็นตัวเก่งที่ทำให้เขามั่นใจ แต่บ่อยครั้งที่มันไม่อาจเติมเต็มความโหวงเหวงข้างในได้ การนั่งเครื่องบินที่ตกหลุมอากาศซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้ทรมานอย่างบอกไม่ถูก เหมือนว่าความแปรปรวนไม่ได้อยู่แค่ในสภาพอากาศ แต่ในหัวใจของเขาก็มีพายุฝนห่าใหญ่ มิหนำซ้ำเที่ยวบินไปชิคาโกยังดีเลย์ไปจนถึงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น ไร้วี่แววว่าจะได้ขึ้นบิน เขารอจนกระทั่งไฟในสนามบินเริ่มดับลงทีละดวง 

เสียงก่นด่าของผู้คนซาลง พวกเขาทยอยหาที่หลับนอนในคืนนั้น แต่หนุ่มแว่นดำไม่รู้จะไปที่ไหน โทรศัพท์ก็ตายสนิทด้วยแบตหมดเกลี้ยง หากมีกระจกสะท้อน ใบหน้าเขาคงกำลังเศร้าอยู่ เพราะรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวราวว่าทั้งจักรวาลมีเขาตัวคนเดียว และการพยายามข่มตาให้หลับบนที่นั่งช่างยากเย็น ก็มันไม่ใช่ที่นอนอุ่นสบาย ทั้งหนาวเหน็บจนต้องกอดกระเป๋าเดินทางไว้แนบกาย 

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เดาเอาเองว่าเธอคงชื่อ ‘เวนดี้’ อุปนิสัยชอบแอบกินช็อกโกแลตในตู้เย็น เสพติดการพลิกตัวไปมาบนเตียงจนถึงตีสอง อยู่ในความคิดว่าอยากชกหน้าผู้ชายที่ทำให้เธอเจ็บปวดบ่อยครั้ง แต่เวนดี้ทำให้หนุ่มแว่นรู้สึกเหมือนมีเพื่อน อย่างกับเธอบินได้แล้วกำลังโปรยผงกลิตเตอร์อยู่รอบ จะบอกว่าเป็นนางฟ้าก็ไม่ผิดนัก เวนดี้ทำให้เปลือกตาที่ฝืนตื่นได้หลับใหลอย่างสบายใจ 

หนุ่มแว่นนักกวีผ่านค่ำคืนแสนโหดร้ายมาเพราะ ‘เวนดี้’ เพื่อนในจินตนาการของเขา และนี่คงเป็นความอัศจรรย์ของการเป็นคนมีจินตนาการ

“Little Wendy, come and play with me. Light the neon in the darkest night. Little Wendy, kiss me foolishly. As loneliness won’t last forever.”

บทกวีเพื่อขอบคุณเวนดี้ถูกเรียงร้อยขึ้นในเดือนธันวาคม

รันเวย์แห่งชีวิต

ขณะที่เขาฝันอยากจะเปลี่ยนโลกทั้งใบ แต่มันก็ชิงเปลี่ยนเขาไปเสียก่อนอย่างไม่ทันระแวดระวัง มาตรฐานความงามสำหรับหนุ่มแว่นไม่ได้ทำร้ายแค่ผู้หญิง ตัวเขาเองก็ไม่ต่างกัน การฮึกเหิมจนหันไปออกกำลังกายทั้งที่รักในการเป็นชับบี้บอยนั้นน่าเศร้า มื้อปกติควรจะเป็นวาฟเฟิลราดน้ำผึ้งตบท้ายด้วยไอศกรีมมินต์ช็อกที่เป็นของโปรด แต่อาจต้องกล้ำกลืนอาหารลีนอยู่พักใหญ่เพื่อทรวดทรงที่ไร้ไขมัน 

เพื่อนนักแสดง ดารา และอินฟลูเอนเซอร์กลายเป็นสังคมที่กรอบให้เขาต้องบีบคั้นตัวเอง เผลอเปรียบเทียบความงามที่มีกับคนอื่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ความรู้สึกไร้ค่าว่าตนไม่เป็นที่รักหวนกลับมา เขานอนซึมเหมือนหมีแพนด้าอดกินใบไผ่ ไม่ยอมออกไปผจญโลกอย่างที่ตั้งใจ

แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก แบรนด์ชื่อดังอย่างมาริเมกโกะเป็นหมวกคัดสรรให้หนุ่มแว่นออกเดินบนรันเวย์ เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองมีแววอะไรที่ฉายถึงการเป็นนายแบบได้ แม้จะหวาดหวั่นแต่คิดว่าลองดูหน่อยคงไม่เสียหาย บนหน้ายูทูบในเวลานั้นถึงได้มีแต่การฝึกฝนเดินแบบ การเดินร่อนไปมาคนเดียวในห้องนอนเรียกความมั่นใจให้เขาได้เสมอ เพราะผู้ชมเป็นตุ๊กตาและผืนผ้าห่ม แล้วเมื่อผู้ชมเป็นคน คำถามที่เกิดขึ้นในใจหนุ่มแว่นคือฉันงดงามพอไหมที่จะเดินแบบ 

ยิ่งใกล้เวลาต้องออกโชว์ เขาก็ยิ่งมีอาการแพนิกที่รุนแรงขึ้น จนเพื่อนร่วมรันเวย์ต้องสอนวิธีฝึกหายใจให้ไม่ระส่ำระส่าย หนุ่มแว่นปลอบใจตัวเองก่อนที่หมวกลายดอกป๊อปปี้จะสวมลงหัว เขารักตัวเองไม่เก่ง บ่อยครั้งที่ต้องพึ่งพากำลังใจจากคนรอบข้าง และแน่นอนว่ามันไม่มีอะไรโรแมนติกไปกว่าการที่เรามองเห็นความงามในตัวกันและกัน โลกนี้อาจเต็มไปด้วยคนสวยมากมาย แต่คนสวยที่สะท้อนความสวยของคนรอบข้างต่างหากคือคนที่น่าตกหลุมรักที่สุด

บนรันเวย์ที่เต็มไปด้วยความกลัว กลับกลายเป็นที่ที่ทำให้หนุ่มแว่นกล้าหาญ ในวันนั้นเขาอาจไม่ใช่คนที่หุ่นดีที่สุด เดินในองศาเป๊ะอย่างมืออาชีพ คนที่นั่งอยู่ข้างหลังอาจไม่ยิ้มแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเขากันทุกคน แต่ภาพถ่ายในวันนั้นที่ปรากฏ เป็นวันที่หนุ่มแว่นเชิดหน้าขึ้นมากที่สุด 

เขาคงกลับบ้านไปด้วยความตั้งใจใหม่ว่าจะบีบน้ำผึ้งอีกเป็นลิตรลงบนวาฟเฟิลกรุบกรอบ

ชายในเสื้อสีโรสควอตซ์ 

การเดินทางแบบกางแผนที่ทั้งวงโลเคชันว่าจะต้องไปถึงให้ได้เป็นเรื่องน่าตื่นเต้น แต่อาจกลายเป็นเรื่องน่าหงุดหงิดเมื่อเราดันหลงทาง แผนที่อาจถูกต้องแล้ว แต่ที่ทำให้คลาดไปคือทางเดินในยุคสมัยใหม่ถูกรีโนเวทโดยไม่มีใครล่วงรู้ เราพลัดจากหมุดหมายอย่างไม่ตั้งใจ

เมื่อเดินจนปวดขาแล้วยังมองไม่เห็นปลายทาง เราย่อมทดท้อ ละทิ้งตัวเองลงกลางทางเป็นธรรมดา สิ่งสำคัญคือเราจะนั่งไม่ยอมลุกแล้วตึงตังกล่าวโทษตัวเองซ้ำๆ หรือเปล่า มันอาจมีทางลัดอีกสิบกิโลเมตรรออยู่ อาจมีต้นไม้พันธุ์แปลกรอให้เราค้นพบ อาจมีอะไรอีกมากมายที่เราไม่คาดฝันระหว่างทาง เหมือนหนุ่มแว่นที่หลงทางอยู่หลายครั้ง ได้เจอะเจอกับคนที่ผ่านเข้ามาทักทายและผ่านออกไป เห็นข้อบกพร่องของตัวเองเต็มไปหมด พยายามปกปิดแต่ก็ไม่เคยมิด หลุมดำแห่งความเศร้ากัดกินเขา ทว่ามันไม่อาจกลืนกินเขาได้

เพราะขณะที่นอนโดดเดี่ยวในสนามบิน เขาจินตนาการถึงใครสักคนที่ทำให้รู้สึกอบอุ่น ขณะที่เดินไปบนย่านเกียวโตกับแม่ เขาเห็นร่องรอยความชราของเธอ แต่ก็เห็นเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งข้างในที่ช่วยสะท้อนเด็กชายตัวเล็กข้างในตัวเขา จนมาถึงคราวของเด็กชายตัวโต พิมพ์ดีดและบทกวีของวินได้โลดแล่นอยู่ในใจผู้อ่าน ราวกับว่ามันมีเวทมนตร์ร่ายสะกดบนกระดาษสีชมพูทุกแผ่น

“มันช่างตลกร้ายที่ฉันตั้งใจมาเกียวโตเพื่อค้นหาแรงบันดาลใจในการเขียนบทกวีที่ไม่ซ้ำใคร แต่สิ่งที่ค้นพบกลับเรียบง่าย เราต่างไม่เคยหยุดเดินทางและค้นพบจักรวาลที่เราเฝ้าตามหา บางครั้งเราแค่ต้องหยุดเพื่อหายใจ แล้วดื่มด่ำกับปัจจุบันให้เต็มหัวใจ” 

หนังสือ ‘Dear Traveler, ขอให้เธอยินดีกับการหลงทางครั้งใหม่’ เป็นหนังสือเยียวยาจิตใจตัวเองชั้นดีสำหรับผู้ที่กำลัง Lost และอยากถูก Found 

ภาษาเรียบง่ายของนักกวีในเสื้อสีชมพูจะทำให้เราหลุดไปนิวยอร์ก ได้เดินลัดเลาะประเทศอื่นชั่วขณะ ทั้ง Self-love พาสปอร์ต โปสการ์ดจากลายเส้นของ ‘Monnnae’ และบทกวีย้ำเตือนให้หลงรักการมีชีวิตที่สอดแทรกอยู่ในหนังสือ เชื่อเลยว่าหลังอ่านจบจะไม่จิ๊ปากให้แก่การหลงทางอีกแล้ว แต่จะหลงรักมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

The post หนังสือผจญโลกแสนโรแมนติกที่ร้ายนิดๆ ‘Dear Traveler, ขอให้เธอยินดีกับการหลงทางครั้งใหม่’ appeared first on a day magazine.

แอนน์ แฟร้งค์ 12 มิถุนายน 1942

วันที่ถูกบันทึกนับเป็นวันแรกที่แอนน์เริ่มจุ่มน้ำหมึกลงไดอารีสีแดงลายสก็อต เธอได้มันเป็นของขวัญวันเกิดในวัย 13 ปี แม้บนโต๊ะจะมีเสื้อสีน้ำเงิน เกม ขวดน้ำองุ่น ครีมทาหน้า เงิน 2 กิลเดอร์ บัตรกำนัลสำหรับซื้อหนังสือได้ 2 เล่ม แต่เธอสนใจ ‘คิตตี้’ (ชื่อไดอารี) มากที่สุด 

หากถามว่าทำไมแอนน์ถึงเขียนไดอารี เธอบันทึกว่าก็เพราะฉันขาดเพื่อนแท้ที่จะระบายสิ่งต่างๆ ให้ฟัง แม้จะมีพ่อ แม่ พี่สาว ญาติ และเพื่อนที่คอยเล่นสนุกด้วยกัน แต่การเล่นและคุยไม่ทำให้สนิทสนมเข้าถึงจิตใจกันและกัน นี่คือต้นเหตุความทุกข์ อาจเป็นเพราะขาดความเชื่อมั่นในตัวเองและคนอื่น ใครจะรู้ว่าเด็กหญิงอายุ 13 ปีจะมีความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวได้ถึงเพียงนี้!

ไดอารีของแอนน์เปิดด้วยการอารัมภบทถึงครอบครัว ประวัติย่อของชีวิตเธอ และสงครามที่ไม่ได้กำลังคืบคลานเข้ามา หากแต่ข้าศึกนั้นล้อมไว้หมดแล้ว 

เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1942 

ชีวิตอันสุขสบายของแอนน์ได้มลายสิ้นหลังสงคราม ประเทศฮอลแลนด์ยอมจำนนต่อฮิตเลอร์ จากนั้น ชาวเยอรมันก็หลั่งไหลเข้าสู่ฮอลแลนด์ กฎหมายต่อต้านยิวออกมาฉบับแล้วฉบับเล่าต่อเนื่องกันอย่างรวดเร็ว เช่น ชาวยิวจะต้องติดเครื่องหมายดาวสีเหลืองเป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นคนยิว ยิวจะต้องมอบรถจักรยานของตนแก่เจ้าหน้าที่ ยิวจะออกซื้อของได้เฉพาะเวลาบ่าย 3 โมงถึงบ่าย 5 โมง หลังเวลา 2 ทุ่มถึง 6 โมงเช้า ยิวจะออกนอกบ้านไม่ได้ สิ่งสำคัญคือแอนน์และครอบครัวล้วนเป็นยิวทั้งสิ้น 

แอนน์ว่าเธอแทบไม่มีเวลาคิดถึงการเปลี่ยนแปลงอะไร จนกระทั่งต้องอพยพหนี ด้วยเพราะ ‘มาร์กอท’ พี่สาวของเธอถูกหมายเรียกตัว ค่ำคืนวันพุธที่ 8 กรกฎาคม 1942 เป็นคืนสุดท้ายที่แอนน์ได้นอนบนเตียงตัวเอง ก่อนจะย้ายเข้าสู่ ‘ที่ซ่อนลับ’ คราวนั้นเองที่เธอเพิ่งตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างแท้จริง และคงมีอะไรต่อมิอะไรเกิดขึ้นต่อไปอีก

ที่ซ่อนลับอยู่ในตึกเดียวกับบริษัทที่ทำงานของพ่อแอนน์หรือ ‘อ๊อตโต้ แฟร้งค์’ สุดขั้นบันไดชั้นสามของตึกเป็นชานพัก มีประตูปลายชานพักทั้งด้านซ้ายด้านขวา ห้องใต้หลังคาและชั้นลอยทางด้านหน้าของตัวอาคารไปสู่ห้องเพดานของชั้นถัดไป มีบันไดหักมุมแบบชาวดัตช์ และเมื่อเปิดประตูด้านขวาเข้าไปก็จะเห็นที่ซ่อนลับ ไม่มีใครเดาออกว่าจะมีหลายห้องสลับซับซ้อนอยู่เบื้องหลังบานประตูที่มีตู้หนังสือบังหน้าอยู่ ครอบครัวแอนน์ต้องอาศัยอยู่ร่วมกับหมอดุสเซิ่ล ครอบครัววานดานที่มีพ่อ แม่ ลูกชายหนึ่งคน และแมว โดยได้รับความช่วยเหลือจากเมี้ยป แจนและสามี วอสคุยล์ นายคูเกล้อร์ นายและนางไคล์แมน

“การที่ไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย ทำให้ฉันกลัดกลุ้มมากสุดจะกล่าว และหวั่นว่าที่ซ่อนลับของเราอาจถูกค้นพบ แล้วเราจะถูกยิง นั่นเป็นเรื่องคาดการณ์ความหายนะข้างหน้า” 

หายนะที่แอนน์หมายถึงคือค่ายเอ๊าส์ชวิตส์ที่เป็นค่ายสังหารของเยอรมนี พวกนักโทษจะถูกโกนศีรษะ ให้ทำงานหนักวันละ 12 ชั่วโมง เหล่านักโทษจะถูกขังนอนในห้องที่เบียดกันแน่นขนัด มองออกไปทางหน้าต่างจะเห็นท้องฟ้าแดงฉานด้วยแสงไฟของเตาเผาคนซึ่งดำเนินไปไม่รู้หยุด ทั้งหมดเพียงเพราะพวกเขาเป็นชาวยิว

เดือนตุลาคม ค.ศ. 1942 

การใช้ชีวิตในที่ซ่อนลับดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ โดยเฉพาะในกลางวันที่บริษัทด้านล่างเต็มไปด้วยเสียงจอแจของแรงงานก็ต้องยิ่งเงียบ และเงียบจนสงัดในกลางคืนที่แม้แต่การเหยียบเท้าลงพื้นก็อาจทำให้มีเสียงออดแอดออกมา แอนน์ได้เขียนถึงกฎข้อบังคับของที่ซ่อนลับ เช่น ต้องพูดเบาๆ ตลอดเวลา อนุญาตให้พูดภาษาที่เจริญแล้วได้ทุกภาษา ฉะนั้นห้ามใช้ภาษาเยอรมัน! ผู้อาศัยในที่ซ่อนลับนี้จะใช้วิทยุกลางได้หลังเวลา 18:00 น. เรียชวเลขสัปดาห์ละครั้ง ภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศสมีเรียนทั้งวัน เริ่มอาบน้ำได้ตั้งแต่ 9:00 น.

“โอย! ฉันเล่าได้เป็นชั่วโมงๆ เลย เกี่ยวกับความทุกข์ยากเดือดร้อนอันเกิดจากสงคราม แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้ใจเศร้าหมองขึ้นไปอีก เราทำอะไรไม่ได้นอกจากรอคอยอย่างสงบ จนกว่าความทุกข์ยากเหล่านี้จะสิ้นสุด ทั้งคนยิวและคริสต์ต่างก็รอคอย โลกทั้งโลกรอคอย และมนุษย์อีกมากมายกำลังรอความตาย” 

เสียงปืนดังขึ้นบ่อยครั้งระหว่างตีหนึ่งจนถึงตีสี่ เมื่อแอนน์ได้ยินเสียงนี้ เธอจะลุกขึ้นยืนข้างเตียงโดยอัตโนมัติด้วยความเคยชิน ทั้งที่บางครั้งกำลังฝันเกี่ยวกับคำกริยานอกกฎของภาษาฝรั่งเศส แล้วแอนน์ก็จะฉวยหมอน ผ้าห่ม สวมเสื้อคลุม แล้ววิ่งแน่บไปหาพ่อ ครั้นเสียงปืนสงบลง เธอจะกลับไปที่ห้องของตัวเอง 

นอกจากเสียงสงครามสนั่นอยู่ข้างนอกที่ซ่อนลับ ก็ยังมีเสียงทะเลาะวิวาทกันเองภายในที่ซ่อนลับ บรรยากาศที่โต๊ะอาหารมักจะเครียดประจำ และเกิดการอบรมเด็กต่อแอนน์นับครั้งไม่ถ้วน แม้เธอจะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะทำตัวให้เป็นประโยชน์ เป็นมิตร เป็นคนดี และทำทุกสิ่งที่ดีเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้การตำหนิดุว่าดุจห่าฝนเพลาลง แต่มันก็แสนยากที่จะเป็นเด็กดีและปฏิบัติดีต่อคนที่เธอไม่เลื่อมใส ทว่าเธอมักจะพ่ายแพ้ให้แก่การเสแสร้ง กล้ำกลืนความโกรธไม่ไหวเพราะความอยุติธรรมที่ได้รับ จำต้องแปร๋นใส่กลับอย่างห้ามเสียไม่ได้ 

แอนน์กลัดกลุ้มอยู่ลำพัง เธอรู้สึกคล้ายนกพูดได้ที่ถูกตัดปีกอย่างโหดร้าย หลายวันหมดไปด้วยการหลับใหลบนม้ายาวเพื่อให้เวลาผ่านไปเร็วขึ้น เพื่อให้พ้นจากความสงัดเงียบและความกลัว เพราะไม่มีทางใดจะกำจัดสิ่งเหล่านี้ บรรยากาศภายนอกและภายในที่ซ่อนลับมีอิทธิพลกระทบกระเทือนต่อพวกเขาทุกคน และหมู่นี้ดูจะเลวร้ายลง

เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944

ที่ซ่อนลับหมุนไปกับระยะเวลาหนึ่งปี เวียนมาจนถึงวันที่ 13 มิถุนายน 1944 ที่แอนน์มีอายุครบ 15 ปีแล้ว และคิตตี้ก็มีอายุได้ 3 ขวบ เป็นอีกครั้งที่เธอได้รับของขวัญวันเกิด มันมากโขขึ้นจากปีที่ผ่านมา เธอได้แกะห่อหนังสือประวัติศาสตร์ศิลป์ถึง 5 เล่ม ชั้นใน 1 ชุด ผ้าเช็ดหน้า 1 ผืน โยเกิร์ต 2 ขวด แยม 1 กระปุก คุกกี้น้ำผึ้ง 2 ชิ้น หนังสือพฤกษศาสตร์จากพ่อและแม่ สร้อยข้อมือจากมาร์กอท สมุดติดภาพหนึ่งเล่มจากนายและนางวานดาน ดอกสวีตพีจากหมอดุสเซิ่ล ขนมและสมุดจากเมี้ยบและเบ็ป ที่แอนน์ถูกใจที่สุดคือหนังสือเรื่อง ‘มาเรีย เธเรซา’ และเนยแข็งครีม 3 ก้อนจากคุณคูเกล้อร์ ดอกพิโอนี่น่ารัก 1 ช่อจาก ‘ปีเตอร์’ ผู้เป็นลูกชายของบ้านวานดาน แอนน์ว่าปีเตอร์เป็นหนุ่มน่าสงสารที่หาของขวัญได้ยากเย็น และหนุ่มน่าสงสารผู้นี้ทำให้หัวใจของแอนน์เต้นระรัวด้วยความรัก ไม่ใช่เต้นระรัวด้วยเพราะอกสั่นจากสงครามเพียงอย่างเดียว

ความสัมพันธ์หนุ่มสาวเจริญงอกงามขึ้นภายในที่ซ่อนลับ แต่แอนน์คิดวกวนกับตัวเองว่าเธออาจทำพลาดไป และไม่น่าปล่อยให้เลยเถิด ทั้งสองพูดคุยถึงสิ่งต่างๆ ที่เป็นเรื่องส่วนตัวของกันและกันก็จริง ทว่าแอนน์กลับรู้สึกว่าปีเตอร์ไม่เคยสัมผัสถึงแก่นแท้ภายในจิตใจของเธอ แอนน์อยากให้ปีเตอร์เลิกเกาะแกะเธอ ยืนด้วยขาของตัวเองได้มากกว่า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะสลัดเขาให้หลุดไปอย่างไรดี เธอคิดว่าตัวเองผลีผลามเกินไปจนทำให้เกิดความสัมพันธ์รักใคร่ใกล้ชิด ก่อนที่จะศึกษาว่าปีเตอร์เป็นชายในอุดมคติอย่างที่เธอต้องการหรือเปล่า

เมื่อเข้าสู่เดือนกรกฎาคมอีกครั้ง แอนน์คิดว่าเธอมีความหวังขึ้นในฐานะชาวยิวที่ถูกกักขัง เพราะได้ยินข่าววิเศษหนึ่งที่เกิดการพยายามลอบสังหารชีวิตฮิตเลอร์! โดยนายพลเยอรมัน แสดงให้เห็นว่าผู้คนเอือมระอาและอยากเห็นฮิตเลอร์สูญอำนาจ

แต่ในชั่วพริบตา ความหวังของแอนน์ก็สูญไปแทนอำนาจของฮิตเลอร์

เช้าวันที่ 4 สิงหาคม 1944 เวลา 10:00 น. – 10:30 น. รถยนต์คันหนึ่งหยุด ณ บ้านเลขที่ 436 ถนนพริ้นเซิ่นกรัคต์ อัมสเตอร์ดัม สมาชิกทั้ง 8 คนภายในที่ซ่อนลับถูกจับกุมตัว รวมถึงคูเกล้อร์และไคล์แมนที่เป็นผู้ให้ความช่วยเหลือ พวกเขาถูกส่งตัวไปยังคุกในอัมสเตอร์ดัม ก่อนจะถูกย้ายไปยังค่ายเอ๊าต์ชวิตส์ในโปแลนด์ ‘อ๊อตโต้ แฟร้งค์’ เป็นผู้หลบซ่อนคนเดียวในจำนวน 8 คนซึ่งมีชีวิตรอดมาได้จากค่ายกักกัน 

เดือนตุลาคม ค.ศ. 2025

คนที่เคยอยู่ค่ายกักกันเดียวกับแอนน์ และหนีรอดมาได้เล่าว่านับเป็นโชคดีของแอนน์ที่เธอไม่ได้ถูกทารุณมากนัก 

“ผมเห็นเธอร้องไห้ขณะมองดูหญิงยิปซีกลุ่มหนึ่งร่างเปลือยเปล่า พวกเขากำลังถูกต้อนเข้าสู่เตาแก๊ส และเป็นอีกครั้งที่เธอร้องไห้ เมื่อเห็นเด็กชาวฮังการียืนเข้าแถวตากฝนครึ่งวันหน้าเตาแก๊ส แอนน์เอาข้อศอกกระทุ้งผม และร้องไห้พลางพูดว่า ดูสิ ดูตาพวกเขาสิ” 

ในวันที่แอนน์และครอบครัวถูกจับตัวไป เมี้ยปเห็นกระดาษที่เคยเป็นส่วนหนึ่งในตัวคิตตี้กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น เธอซ่อนมันไว้ในลิ้นชักโต๊ะโดยไม่ได้เปิดอ่านสักนิด ภายหลังสงคราม เมี้ยปมอบบันทึกให้แก่พ่อของแอนน์ เขาตัดสินใจพิมพ์บันทึกจากไดอารีสีแดง ตามความปรารถนาแรงกล้าอย่างหนึ่งของแอนน์ ตามที่เธอเขียนไว้ในตอนหนึ่งของสมุดบันทึกว่า “ฉันต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไป แม้หลังความตายของฉัน” ได้สำเร็จผลสมใจโดยที่แอนน์ไม่เคยมีโอกาสรู้เลย ไดอารีของเธอถูกปิดจบในวันที่ 1 สิงหาคม 1944 และเจ้าของไดอารีถูกทอดทิ้งในค่ายกักกัน เมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ 1945  

บันทึกที่แอนน์ตั้งใจจะเก็บไว้อ่านเพียงผู้เดียวได้ถูกยกย่องไปทั่วโลกว่าเป็นวรรณกรรมอมตะ เกิดมูลนิธิ ‘แอนน์ แฟร้งค์’ ที่ตั้งขึ้นเพื่อเชิดชูเธอ โรงเรียนอนุบาลมอนเต๊สเซอรี่ในอัมสเตอร์ดัมซึ่งแอนน์เคยเรียนในวัยเด็ก บัดนี้กลายเป็นโรงเรียน ‘แอนน์ แฟร้งค์’ ทั้งอนุสรณ์สถานอีกหลายแห่งที่สร้างขึ้นเพื่อชดใช้ความผิดที่ได้กระทำต่อชีวิตของเธอ 

แอนน์เป็นเด็กผู้หญิงผมสั้น จมูกคมเป็นสัน ตาสองชั้นกลมโต ปากเล็กกระจิริด และเมื่อใดที่ในมือจับดินสอ เสน่ห์ของเธอจะฟุ้งกระจายออกมามากที่สุด แม้อายุขัยของแอนน์จะหยุดลงที่ 15 ปี แต่เธอมีอำนาจยืนยาวเหนือกว่าฮิตเลอร์ผู้ก่อสงครามที่ใครก็อยากลืมเลือน ภายในหัวใจของแอนน์นั้นลึกเกินหยั่งถึง แต่ผู้ที่ได้อ่านไดอารีของเธอจะรู้ดีว่ามันล้วนเปี่ยมไปด้วยความงดงาม งดงามแม้เธอกำลังอยู่ท่ามกลางความโหดร้าย

‘แอนน์ แฟร้งค์’ คงไม่รู้อีกเช่นกันว่าเธอบันดาลใจให้เด็กหญิงอายุ 8 ขวบคนหนึ่งใฝ่ฝันอยากเป็นนักเขียนเช่นเธอ 

ขอบคุณ ‘สังวรณ์ ไกรฤกษ์’ ผู้แปล ‘บันทึกลับของแอนน์ แฟร้งค์’ และ ‘สำนักพิมพ์ผีเสื้อ’ สำหรับการพิมพ์ไดอารีฉบับสมบูรณ์ออกมา ทั้ง 472 หน้านี้ช่างน่าประทับใจ และตราตรึงในความทรงจำของผู้อ่านดังคติที่สำนักพิมพ์ตั้งหวัง

The post ไดอารีสีแดงทรงอิทธิพล ‘บันทึกลับของแอนน์ แฟร้งค์’ เด็กหญิงชาวยิวผู้หลบซ่อนตัวจากนาซี appeared first on a day magazine.

แนวคิดของความสงบสื่อได้ผ่านแมวตัวหนึ่งที่นั่งอยู่

ปฏิเสธกันไม่ลงว่าเมื่อเห็นแมวปีนป่ายอยู่บนรั้ว เราอดเงยหน้าขึ้นมองท่าเดินนวยนาดน่ามันเขี้ยวไม่ได้ หรือไม่ก็เผลออิจฉา เมื่อเห็นมันหลับใหล แถมยังมีคนเอาเนื้อปลาทูหย่อนใส่ปากจนเต็มกระพุ้งแก้มอีกต่างหาก ไม่ต้องใส่สูทผูกเนกไทไปทำงานสักวัน ช่างเป็นชีวิตที่สุขสบายเกินหน้าเกินตามนุษย์ นำมาซึ่งคำถามว่าหากไม่อาจเกิดเป็นแมวได้ อย่างนั้นขอเป็นอย่างแมวได้หรือเปล่า 

‘สเตฟาน การ์นิเยร์’ เขาทำการศึกษาเจ้าซิกกี้ แมวสีเทาตัวอ้วนกลมมากว่า 15 ปี และเขียนออกมาเป็นหนังสือ ‘How to live like your cat’ เมื่อแมวที่บ้านคุณผันตัวมาเป็นไลฟ์โค้ช เขาเริ่มถอดรหัสสิ่งที่แมวทำ ความปรารถนา วิถีชีวิตของมัน แมวเป็นตัวอย่างดีๆ ที่อยู่ตรงหน้า และมนุษย์ควรเรียนรู้ แต่กลับมองไม่ค่อยเห็นครูผู้ช่ำชองวิชาชีวิตตัวนี้

ในขณะที่แมวไม่ได้ไปโรงเรียน ไม่ได้อ่านหนังสือ ไม่มีนักคิดผู้ยิ่งใหญ่เป็นต้นแบบ ไม่มีปัจจัยภายนอกเป็นกรอบอ้างอิงในการตัดสินใจเรื่องต่างๆ ไม่ได้มีอายุยืนยาวหรือประสบการณ์มากมายนัก แต่มันกลับมีปัญญาหนึ่งติดตัวมาตั้งแต่เกิด นั่นคือการนั่งนิ่งๆ ด้วยความสงบพลางไล่สายตาไปตามเส้นขอบฟ้าพร้อมรอยยิ้ม แมวรู้วิธีทำสิ่งนี้มาตั้งแต่เกิด

แล้วเราจะเข้าใจปัญญาอันซับซ้อนจนยากจะหยั่งถึงที่แมวครอบครองอยู่ได้อย่างไร ลองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาแมวสิ จะเห็นถึงข้อความหนึ่งที่แมวบอกเราผ่านสายตาในทุกครั้งที่เราหลงทาง ด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง สุขุม และอ่อนโยน ใช่แล้ว! ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะดีหรือร้าย สุดท้ายมันจะผ่านไป 

“ความสามารถในการปรับตัวของแมวได้มาจากไหน เพราะแมวรักชีวิตใช่ไหม หรือมันรักชีวิตของมันเอง หรือเพราะมันรักชีวิตตัวเอง หรือเพราะมันรักตัวเอง” หากซิกกี้ที่เป็นแมวเหมียวของสเตฟานพูดได้ ซิกกี้คงบอกว่าถูกต้องทั้งหมด!

เพราะแมวเป็นทั้งผู้เชี่ยวชาญด้านการปรับตัวทางร่างกาย และการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ ถึงแม้ว่าแมวจะเกลียดการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต แต่มันก็ยังพยายามอย่างเต็มที่ในการสร้างพื้นที่แห่งความสุขกายสบายใจในที่ต่างๆ โดยรวมพฤติกรรมเก่าเข้ากับวิถีชีวิตใหม่เพื่อให้ได้อยู่อย่างมีความสุข ความสามารถในการปรับตัวของแมวเป็นสัญลักษณ์แห่งสติปัญญาอย่างแท้จริง 

แมวไม่ได้เข้ามาคลอเคลียเพราะอยากสัมผัสเรา

แต่มันใช้สัมผัสนั้นในการลูบตัวเอง

เราต่างรู้ว่ามีเส้นแบ่งระหว่างการรักตัวเองและความเห็นแก่ตัว แน่นอนว่าเส้นแบ่งคั่นนั้นช่างบางเบา บิดการกระทำเพียงเล็กน้อยก็จะทำให้การรักตัวเองกลายเป็นความเห็นแก่ตัวได้ในทันที เรามักเห็นว่าแมวทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ของชีวิตให้กับความสุขกายสบายใจของตัวเอง ซึ่งการจะทำอย่างนั้นได้ บางครั้งเราต้องเห็นแก่ตัวและคิดถึงแต่ตัวเองบ้าง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องหลงตัวเอง หรือเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล แต่คือการให้ความสำคัญกับความสุขของตัวเองมากกว่าความสุขของคนอื่น เพราะเราไม่อาจมอบสิ่งใดให้ใครได้ หากไม่รู้จักมอบสิ่งนั้นให้ตัวเองก่อน 

จงดูแลร่างกายและจิตใจของตัวเองเป็นอันดับแรก เพราะมันเป็นกุญแจเปิดประตูบานแห่งความสุข ไม่มีใครดูแลเราได้ดีหรือยินดีทำเพื่อเราไปได้มากกว่าตัวเราเองหรอก จริงไหม

การรักตัวเองอีกอย่างหนึ่งที่แมวทำ คือการไม่อดทนอยู่ร่วมกับแมวตัวอื่น หรือมนุษย์ที่ไม่เข้ากับตัวเอง เป็นสาเหตุว่าทำไมเราไม่ค่อยเห็นแมวอยู่รวมกันเป็นกลุ่มก้อน มันคัดเลือกครอบครัวของตัวเอง แมวจะยอมเป็นเพื่อนกับเรา หากเราคู่ควรกับความรักของแมว แต่แมวจะไม่ยอมเป็นทาสเราเด็ดขาด มนุษย์ถึงได้ยอมจำนนอยู่ในสถานะทาสอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ด้วยเพราะหลงรักแมวอย่างเต็มใจ

ทว่าแมวก็หลงรักมนุษย์ได้ไม่ต่างกัน มันจะแสดงออกด้วยการนอนขดตัวอยู่ที่ปลายเตียง คอยทำหน้าที่เป็นตาข่ายดักฝันร้าย คาบหนูมาให้ ไม่ใช่เพราะต้องการคำชื่นชม แต่เพราะอยากให้รู้ว่าเขาทำให้เราปลอดภัยจากอันตรายได้ แล้วทำไมมนุษย์อย่างเราจะต้องเสียเวลาชีวิต เพื่อทนอยู่กับคนแย่ๆ ที่มีค่านิยมต่างจากเราโดยสิ้นเชิงด้วย คติอย่างแมวนั้นสอนให้รู้ว่าจงรู้จักเลือกเพื่อนพ้องและมิตรสหายของตัวเอง

แมวของคุณงดงาม

และมันก็รู้ตัว

 อีกเรื่องหนึ่งที่น่าประหลาดใจคือแมวทุกตัวนั้นล้วนงดงาม ตั้งแต่เกิดกระทั่งตายลงโดยธรรมชาติ แถมยังไม่ดูโทรมลงตามกาลเวลา แมวไม่มีรอยย่น หัวไม่ล้าน ชอบใส่ถุงเท้าอยู่เสมอ แต่ความงดงามที่แมวเป็นจริงๆ ก็คือความมั่นใจที่ฉายแสงออกมาจากตัวเอง อาจเป็นไปได้ว่าแมวไม่มีแนวคิดเรื่องความงดงาม ทำให้ชีวิตของพวกมันง่ายขึ้นมาก แต่สำหรับมนุษย์ผู้น่าสงสารอย่างเราแล้ว ความงดงามเป็นองค์ประกอบของความสุขและความมั่นใจในตัวเอง ประโยคที่ว่า “ความงดงามภายในจิตใจต่างหากที่สำคัญ” ไม่อาจช่วยให้เราเชื่อได้ง่ายดายนัก 

แต่สุดท้ายแล้ว กฎของความงดงามมีเพียงข้อเดียวที่ต้องทำตาม และผู้ตัดสินคนเดียวที่เป็นกลางที่สุดก็คือตัวเราเองในกระจก เมื่อไหร่ที่มองตัวเองในกระจก แล้วรู้สึกจากใจจริงว่าตัวเองนั้นงดงาม ความมีเสน่ห์ ความเปล่งประกายจะเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่าเลยนะ การรู้สึกถึงความงดงามของตัวเอง แม้จะไม่ใช่สิ่งจำเป็นแต่ก็มีความสำคัญ เราจะไม่มีทางรู้สึกว่าตัวเองงดงามได้เลย หากยังทำตามบรรทัดฐานเดิม อยากดูดีเหมือนผู้คนบนปกนิตยสาร หรือทำตามกฎสังคมที่บอกว่าเราควรจะผอมลงกว่านี้ จมูกโด่งกว่านี้ ปากเป็นกระจับกว่านี้ มันน่าเศร้าที่เราไม่อยากเป็นตัวเอง ลองเงยหน้าแหงนฟ้าให้มากกว่าก้มดูพื้นดิน เย่อหยิ่งอย่างแมวบ้าง เราต่างงดงามได้เพราะสิ่งที่เราเป็น และสิ่งที่ปรับเปลี่ยนได้ ไม่ใช่เพราะสิ่งที่คนอื่นกำหนดไว้ การรู้จักเสน่ห์ของตัวเองต่างหากที่สำคัญ 

ผู้คนส่วนใหญ่ที่เลี้ยงแมวต่างรู้สึกอิจฉาการใช้ชีวิตที่ดูจะมีความสุขอยู่เสมอ เจ้าของแมวใฝ่ฝันที่จะใช้ชีวิตและเป็นให้ได้อย่างแมว ไม่แปลกหรอก เพราะเราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ แต่วันใดที่รู้สึกไม่สบายใจเพราะคิดว่าตัวเองดีไม่พอ ต้องคอยเปรียบเทียบกับคนอื่น แมวจะอยู่กับเราเสมอ พร้อมจะเป็นไลฟ์โค้ชที่คอยแนะนำและช่วยเหลือ การรู้สึกสบายใจอยู่ตลอดเวลา ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายๆ หรอก แต่หากทำได้ แมวของคุณจะต้องภูมิใจแน่!

สเตฟานยังถอดรหัสจากเจ้าซิกกี้มาฝากผู้อ่านอีกด้วยนะ เขาว่าหากซิกกี้พูดได้ ถ้อยคำน่าจะเป็นเช่นนี้ “เจ้านายของฉันไม่ได้ฉลาดที่สุดเสมอไป บางครั้งเขาก็น่าเบื่อและเลวร้ายแบบวินาศสันตะโร แต่ฉันชอบเขานะ ฉันหวังว่าบทเรียนแห่งชีวิตที่ฉันแบ่งปัน จะช่วยให้คุณใช้ชีวิตได้ดี มนุษย์ที่รัก ฉันขออวยพรให้คุณพบสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต เมื่อมีเราอยู่เคียงข้าง”

หนังสือ ‘How to live like your cat’ เป็นหนังสือที่ใช้ภาษาเรียบง่าย ไร้ซึ่งคำพรรณา มีเพียงแมวเป็นตัวละครหลักหนึ่งตัว และมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ได้เป็นแม้แต่ตัวประกอบในชีวิตของแมว แต่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังคอยเฝ้าดูเจ้าขนฟูดำเนินบนวิถีของตัวเอง  “หากคุณเชื่อว่าไม่มีความรักอยู่บนโลกนี้ จงมองเข้าไปในดวงตาแมวบนตักของคุณ” จากสุภาษิตเก่าแก่ของเวลส์

The post หนังสือภาษาคนที่รักในภาษาเหมียว ‘เมื่อแมวที่บ้านคุณผันตัวมาเป็นไลฟ์โค้ช’ appeared first on a day magazine.

ตอนนั้นยายออกจะช้ำใจอยู่บ้าง เพราะการลาเช่นนั้น การเป็นคนแก่อ่อนไหวอย่างที่ยายเป็น ยายหวังว่าหนูจะร่ำลาต่างไปจากแบบนั้น ยายหวังว่าหนูจะลายายอย่างที่ใครๆ เขาทำกัน เช่น หอมแก้มยายสักที หรือพูดอะไรซึ้งๆ สักประโยค 

การกำเนิดเกิดมาในครอบครัวหนึ่ง เราย่อมรู้ว่าไม่อาจเลือกได้ เราย่อมรู้ว่าเราไม่อาจร้องขอความรักให้เท่ากับปริมาณที่เราต้องการได้ เพราะความรักไม่อาจวัดเป็นปริมาณได้ ทว่าตัวอักษรบนหน้ากระดาษในหนังสือ ‘ดั่งใจปรารถนา’ กลับทำให้เรารู้สึกถึงความรักได้อย่างท่วมท้น ความรักปริมาณนับไม่ถ้วนที่ยายเขียนถึงหลาน 

ดูจะตรงกันข้ามกับงานเขียนโดยส่วนใหญ่ที่ลูกหลานค่อยๆ งอกเงยขึ้นจากวัยเยาว์ ผันผ่านเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ด้วยความรู้สึกโหยหาครอบครัว เราคิดถึงกลิ่นยาหม่อง คิดถึงกลิ่นเสื้อผ้าที่ตากแดดจนหอมฉุย คิดถึงเตียงนอนที่มีคนแอบเข้ามาเปลี่ยนผ้าปูให้ แต่ ‘หลาน’ ในหนังสือเล่มนี้เธอสลัดความคิดถึงจนหมดสิ้น เมื่อเข้าสู่วัยสะพรั่งเต็มตัว เธออยากออกผจญภัย ไม่ใช่เอาแต่ยืนรดน้ำต้นไม้ มองดูใบไม้ผลิในสวนเช่น ‘ยาย’ 

“ยายขา แม่ไปไหนคะ” หนูถามขณะกินอาหารเย็น

“แม่หนูเขาไปดีแล้ว” ยายตอบ “แม่ไปเที่ยวน่ะลูก ไปจนถึงสวรรค์นั่นเลย” 

แล้วหนูก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารต่ออย่างสงบ 

“เราจะไปลาแม่ได้ไหมคะยาย”

“ได้สิลูก” ยายตอบ แล้วก็อุ้มหนูลงไปในสวน เรายืนด้วยกันที่สนามหญ้าอยู่นาน ขณะที่หนูโบกมือหยอยๆ ให้ดวงดาว 

พ่อกับแม่ขาดหาย หลานมีเพียงยายที่เฝ้าเลี้ยงดูเธอมา หรือหากพูดให้ถูกขึ้นอีกสักนิด คงเป็นยายมากกว่าที่มีเพียงหลาน เพราะชีวิตของคนทั้งสองไม่เหมือนกันราวกับเดินอยู่ในโลกคู่ขนาน ด้วยกาลเวลาที่ทำให้คนหนึ่งยิ่งแข็งแรง ออกวิ่งเล่นไปทั่วโลกทั้งใบได้ ในขณะที่อีกคนหนึ่งโรยแรง อยากเอนกายบนเก้าอี้นวมจนกว่าพระอาทิตย์จะตกดิน 

วันหนึ่งหลานของยายร้องขอว่าเธออยากไปอยู่ต่างประเทศ แน่นอนว่ายายปฏิเสธแทบไม่ต้องคิด ยายเชื่อว่านี่คือความเป็นห่วงด้วยหลานต้องอยู่โดยไม่มียายอีกแล้ว แต่ลึกๆ ยายเป็นคนขี้งก แสนจะหวงแหนไม่อยากให้หลานห่างไปไหน แค่ไม่ได้พูดออกมาให้ได้ยินก็เท่านั้น และเพราะหลานโหยหาอิสระ ทำให้ยายยอมจำนนอย่างน้อยใจ หรือที่ผ่านมาเด็กน้อยเห็นบ้านหลังนี้เป็นเพียงกรงขัง เฝ้ารอเวลาที่ปีกแข็งกร้าวพอจะโบยบินจากไป

“ช่วงวัยรุ่นมีเกราะซึ่งมองไม่เห็นก่อตัวขึ้นห่อหุ้มเรา ก่อเป็นรูปเป็นร่างและหนาขึ้นเรื่อยๆ ตลอดเวลาที่เราโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ยิ่งแผลใหญ่และลึกเท่าใด เกราะก็ยิ่งพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น ทว่าวันหนึ่งพอเวลาผ่านไป ก็เหมือนเสื้อผ้าที่ใส่มานานนั่นเอง ตอนแรกหนูยังไม่รู้สึกอะไรดอก เพราะหนูมั่นใจว่าเกราะนั้นยังห่อหุ้มตัวหนูไว้ครบถ้วน จนกระทั่งวันหนึ่ง หนูก็จะปล่อยโฮเป็นเด็กๆ ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมาเอง ทั้งๆ ที่หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม”

หลังจากที่หลานไม่อยู่ บ้านของยายช่างเงียบเหงา สิ่งเดียวที่เธอทำได้เมื่อคิดถึงหลาน คือการเขียนไดอารีบันทึกไว้ ด้วยเพราะจดหมายที่ส่งไปไร้วี่แววการตอบกลับ

“ยายอยากรู้เสียจริง ยายเคยไปเข้าฝันหนูบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ หนูคิดถึงบ้านบ้างหรือเปล่าลูก คิดถึงเราบ้างไหม”

หนังสือดั่งใจปรารถนาของซูซานนา ตามาโร ถูกแปลจากภาษาอิตาลีโดยสรรควัฒน์ ประดิษฐพงษ์ ด้วยถ้อยคำที่เรียบง่ายแต่กลับกัดกินใจ เหมือนถูกความเค็มของน้ำตาเซาะลงไป ภายใต้การตีพิมพ์ของสำนักพิมพ์ผีเสื้อ หากถามว่าเหมาะกับนักอ่านประเภทไหน สำนักพิมพ์ออกที่คั่นหนังสือไว้ว่าไม่เหมาะแก่เด็กอายุน้อยกว่า 15 ปี 

คงเหมาะอย่างยิ่งกับผู้ที่คิดถึงกลิ่นมือแห้งเหี่ยวของใครสักคน คิดถึงความรักที่เคยได้รับอย่างท่วมท้น คิดถึงไออุ่นๆ ที่เคยอบอวลอยู่บนหัว เพียงแค่หนึ่งบทก็ทำให้อยากพับหนังสือลงเพื่อปรี่ตรงกลับบ้าน แม้เวลาของยายหลานจะสวนทางกัน แต่เราเชื่อว่ามันมีวิธีที่จะทำให้เวลาขนานกันเสมอ อยู่ที่ว่าเราจะวิ่งไปตามเวลานั้นทันหรือเปล่า เพราะหากไม่ทันขึ้นมา ยายก็มีสิ่งหนึ่งที่อยากบอกหลาน

“อย่าร้องไห้ไปเลย จริงอยู่ ยายต้องไปก่อน แต่เมื่อยายไม่อยู่แล้ว ยายก็ยังอยู่ในความทรงจำของหนู อยู่กับความทรงจำดีๆ หนูจะเห็นต้นไม้ แปลงผัก สวน แล้วก็ช่วงเวลาดีๆ ที่เรามีความสุขอยู่ด้วยกัน มันจะเข้ามาในความคิดของหนู ความรู้สึกอย่างเดียวกันนี้จะเกิดแก่หนู เวลาที่หนูไปนั่งเก้าอี้ของยาย เวลาที่หนูทำเค้กที่ยายสอนไว้วันนี้ หนูจะเห็นยายอยู่ตรงหน้า มีจมูกเป็นสีน้ำตาล”

“เมื่อใดก็ตามที่เบื้องหน้าปรากฏเส้นทางหลายสาย และหนูไม่รู้จะเลือกทางสายใด อย่าก้าวเดินไปส่งๆ แต่จงนั่งลงและรอคอย หายใจเข้าลึกๆ อย่างมั่นใจ เหมือนที่หนูได้หายใจในวันแรกเมื่อลืมตาดูโลกนี้ อย่าวอกแวกไปกับสิ่งใดเป็นอันขาด จงรอ แล้วก็รออยู่นิ่งๆ อย่างสงบ แล้วคอยเงี่ยฟังเสียงหัวใจของหนู เมื่อมันพูดกับหนูเมื่อใด เมื่อนั้นแหละ จงลุกขึ้น แล้วก้าวไปตามที่หัวใจนำทาง”

เป็นหนังสือเล่มแรกที่ผู้เขียนไม่อาจกลั้นน้ำตา มีอยู่หลายบรรทัดที่ร่ำไห้กับความโรแมนติกบนความสัมพันธ์ยายหลาน ไม่น่าเชื่อเลยว่าไดอารีหนึ่งเล่มจะเก็บความคิดถึงไว้ได้มากเพียงนี้ 

คิดถึงยายนะ

จากหลานที่ไม่เคยวิ่งตามเวลาให้ขนานไปกับยายได้เลย สายไปเสียแล้ว

The post รู้ดีว่าเวลาของยายหลานไม่เคยเดินตรงกัน และยายก็หวังให้หนูได้ทำตาม ‘ดั่งใจปรารถนา’ appeared first on a day magazine.

“หนังสือสามารถบอกอะไรแม่ได้หลายอย่างเกี่ยวกับโลกและสถานที่อื่นซึ่งอยู่ไกลออกไป ทั้งสรรพสัตว์ พืชพรรณนานาชนิด และดวงดาว หนังสือเป็นได้ทั้งหน้าต่างและประตู เป็นปีกกระดาษที่จะพาเธอโบยบินไป แต่แม่ลืมวิธีบินไปแล้ว หรืออาจไม่เคยเรียนรู้ที่จะบินมาก่อนเลย” 

สารภาพตามตรงว่าผู้เขียนไม่เคยอ่านหนังสือที่อัดแน่นไปด้วยจินตนาการ และพ่วงพาความดำดิ่งมาให้จนท่วมท้นเช่นนี้มาก่อน แม้ตัวดำเนินเรื่องจะเป็นเด็กผู้หญิงอายุไม่กี่ขวบ แต่นี่เป็นนิทานสำหรับผู้ใหญ่อย่างแท้จริง

ปี 1944 ณ ประเทศสเปนที่อยู่ภายใต้การปกครองของนายพลฟรังโก สงครามยังคงทิ้งไอร้อนระอุ  ทั้งร่องรอยความรุนแรงและการไล่ปราบฝ่ายต่อต้านยังไม่จางลง คนชนชั้นสามัญต่างพร่ำภาวนาหวังให้ทุกสิ่งดีขึ้น ใช่แค่ความเป็นอยู่ของพวกเขา แต่เมล็ดพันธุ์ที่กำลังรอวันผลิดอกอย่างเด็กๆ ควรจะได้มีวัยเยาว์ที่งอกเงย เติบโตท่ามกลางบ้านเมืองสงบสุข มีสายตาเอ็นดูของคนรุ่นก่อน ถูกลูบหัวอย่างอ่อนโยน ทว่าคำภาวนายังไม่เป็นผล และอาจไม่ดังพอให้พระเจ้าได้ยินจนส่งพรกลับมา

 “โอเฟเลีย” เด็กหญิงผมสั้น หน้าตาจิ้มลิ้ม อ้อมแขนไม่เคยว่างด้วยกองหนังสือ เธอกำลังออกแล่นบนถนนสายหนึ่ง จำต้องจากบ้านที่เคยมีพ่ออยู่ พ่อที่เคยเย็บถักปกหนังสือให้ เฝ้าห่อหุ้มสิ่งที่เธอรักนักหนา พ่อไม่อยู่แล้ว หนังสือเริ่มทิ้งชายรุ่ย รอยยิ้มของโอเฟเลียค่อยๆ พร่าเลือน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงได้ถ่อมาไกลขนาดนี้เพื่อหมาป่าตัวหนึ่ง ในสายตาเธอ “บิดัล” เป็นหมาป่า แต่แม่กลับมีดวงตาสุกใสเมื่อได้พบเขา ราวกับถูกบังตาว่าคนตรงหน้าเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาว ทั้งที่เขี้ยวยาวแทงออกมาจากปากอยู่เห็นๆ 

และแน่นอนบิดัลไม่ได้รักแม่ บิดัลรักเด็กที่อยู่ในท้องแม่

“อยากให้ฉันตามเธอไปเหรอ ข้างนอกน่ะเหรอ ที่ไหน” ยามค่ำคืนหนึ่ง โอเฟเลียกำลังสนทนากับภูตแมลงในบ้านหลังใหม่ เธอก้าวเท้าตามรอยบินของมันไปยังเขาวงกต และได้พบเข้ากับสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ดวงตายกแหลมคล้ายแมว ปลายคางปกคลุมด้วยเครารุงรังคล้ายแพะ ผิวถูกเกาะด้วยเปลือกไม้ 

“ฟอน” เขาขานนามตัวเองออกมา “พระองค์คือเจ้าหญิงโมอานนา” นิ้วมือยาวกว่าดินสอเหยียดออก เชิดใบหน้าของโอเฟเลียขึ้น ประชากรในเมืองเฝ้ารอให้เจ้าหญิงกลับมา โดยไม่อาจนับได้ว่านี่เป็นทศวรรษที่เท่าไหร่ แต่โอเฟเลียต้องทำภารกิจให้สำเร็จก่อนวันพระจันทร์เต็มดวง เพื่อพิสูจน์ว่าวิญญาณของเธอไม่ได้แปรเปลี่ยนเป็นมนุษย์ไปเสียแล้ว

ระหว่างที่โอเฟเลียกระโดดโลดอยู่ในภารกิจที่เสี่ยงอันตรายของตัวเอง เผชิญกับสัตว์ประหลาด แม่ของเธอกำลังอาการทรุดหนักลง ได้แต่นอนอยู่บนเตียงท่าเดิม และต้องใช้มือบังคับรถเข็นทุกครั้งที่ลืมตาขึ้น 

ท่ามกลางเสียงปืน ควันไฟมอดขึ้นกลางอากาศ และเศษระเบิดทิ้งลงพื้น บิดัลกำลังบ้าระห่ำกับการไล่ล่าฝ่ายซ้าย ไม่ใช่แค่คำสั่งจากรัฐบาลที่เขาได้รับมา แต่คำปลูกฝังจากผู้เป็นพ่อที่หนักอึ้งบนบ่า ความเป็นผู้นำสำหรับเขาแล้ว ไม่ต้องการให้ใครเคารพ ที่ถูกต้องคือทุกคนต้องยอมจำนนต่างหาก กระทั่งแม่ของโอเฟเลียก็ไม่เคยได้อ้อมกอดหรือไออุ่นแม้แต่นิดจากเขา อย่าได้พูดถึงโอเฟเลียเลย 

ความเป็นจริงอันโหดร้ายบีบบังคับให้โอเฟเลียไม่อยากเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่ตกใต้อำนาจของหมาป่า เธอไม่อยากเป็นเหมือนแม่ ต่อให้เธอจะรักแม่ก็ตาม โอเฟเลียถึงได้พยายามทำภารกิจที่ฟอนมอบให้ ตะกุยทางด้วยความหวังเดียวที่ฟอนวาดขึ้น เมื่อถึงวันพระจันทร์เต็มดวง โอเฟเลียจะได้นั่งสง่าผ่าเผยอยู่บนบัลลังก์ ล้อมรอบด้วยทุ่งดอกไม้ที่มีเกสรเป็นดวงอาทิตย์ในอาณาจักรเขาวงกตของเธอ  

แม้ต้องเอาชีวิตให้รอดจากไอ้ซีด อสุรกายที่ล่อลวงเด็กไร้เดียงสา ต่ออายุขัยตัวเองด้วยการเขมือบลูกตามนุษย์ โอเฟเลียก็ยอม แต่ในฤดูฝนกลางกระสุนพันนัดสวนกลับกันไปมาเช่นนี้ บาดแผลเล็กๆ ที่มีเลือดออกเพียงหยดเดียว อาจหมายถึงความตายมาเยือนอยู่ตรงหน้าแล้ว และแม้แต่ผู้เยียวยาก็ยังถูกความมืดของสงครามหล่อหลอมให้กลายเป็นเพชฌฆาตได้ไม่ยากเย็น

ไม่แปลกเลยที่พวกผู้ใหญ่ไม่อาจเชื่อได้ลงว่าเวทมนตร์มีอยู่จริง เพราะพวกเขาต้องเป็นผู้ถือดาบบังตัวเด็ก กระโจนเข้ารับอันตรายที่ด่านหน้า

สงครามพรากความหวังและพรากวัยเยาว์ไปจากเรา ทั้งที่เราควรได้เต้นระบำเป็นวงกลม ร้องเพลงเฉลิมฉลอง จูงมือกันวิ่งเล่นไปข้างหน้า ไม่ใช่วิ่งหนี 

“Pan’s Labyrinth” หรือ “เขาวงกตแห่งเทพารักษ์” เป็นหนังสือวรรณกรรมเลื่องชื่อของ “Guillermo Del Toro” ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์เมื่อปี 2006 บอกเล่าถึงความโหดร้ายที่มนุษย์ทิ่มแทงกันเอง วิ่งไล่ช่วงชิงอำนาจ ใฝ่หาถึงสิ่งที่ไม่อาจกอดเก็บไว้กับตัวจนถาวร แม้ต้องแลกมาซึ่งความเจ็บปวด และความสูญเสีย อาจกล่าวได้ว่าผู้สร้างสงครามตาบอดมืด มองไม่เห็นอะไร นอกจากตัวเอง 

บัลลังก์สูงสุดไม่เคยมีใครปีนขึ้นไปถึง หรือหากได้นั่งประทับลงก็คงไม่ยาวนานนัก 

เหตุผลนานับประการที่สงครามไม่ควรเกิด และไม่มีเหตุผลไหนเลยที่สงครามควรจะเกิด เมื่อหน้ากระดาษสุดท้ายของ Pan’s Labyrinth ถูกปิดลง โลกแห่งความเป็นจริงที่ปรากฏขึ้นอยู่ ณ เวลานี้ ทำให้ผู้เขียนอดคิดถึงโอเฟเลีย เด็กหญิงที่หลบหนีตัวเองเข้าไปอยู่ในโลกเวทมนตร์ไม่ได้เลย และอดเชื่อไม่ได้เช่นกันว่าเวทมนตร์มีอยู่จริง

The post หนูร้องหาเสียงขับกล่อม ใช่เสียงกระสุนปืน “Pan’s Labyrinth” ยอดวรรณกรรมดาร์กแฟนตาซี appeared first on a day magazine.

“ลองมองรอบตัวดูสิ! ความสุขทั้งเรียบง่ายและอยู่ใกล้ตัวเราแค่นี้เอง” คำพูดปลอบใจในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกันปลิวอยู่ว่อนเน็ต แต่แล้วจะทำยังไงดีล่ะ เพราะเมื่อความเศร้าเท่าเม็ดฝุ่นปะทะตัวทีไร เราก็พลันลืมหน้าตาความสุขจนหมดสิ้นทุกที อุตส่าห์สะสมมันมาตั้งนานกลับพังทลายลงเสียดื้อๆ 

หากนี่เป็นสงคราม ความโศกศัลย์คงชนะมนุษย์อยู่ร่ำไป 

และหากมีบ่อความเศร้าในคน ‘ออสการ์ ไวลด์’ ก็คงจะเป็นหลุมที่ลึกที่สุด เขาไม่ได้เป็นเพียงนักเขียนชื่อดังระดับโลก แต่ยังถูกจดจำในสถานะนักโทษ และน่าเศร้าเหลือเกินที่การรักเพศเดียวกันกลายเป็นข้อครหาใหญ่ข้อหนึ่งของสังคม 

จากคำเกริ่น คุณคงพอรู้ว่าจะต้องรับมือกับอะไรขณะที่อ่านหนังสือ ‘ที่ใดมีความเศร้า’ ฉบับ De Profundis ที่ออสการ์ ไวลด์เขียนระหว่างอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ กรงขังพันธนาการเขาไว้ราวกับว่าที่นี่ไม่มีอนาคตให้คิดถึง จะมีแต่เพียงอดีตให้หวนรำลึกเท่านั้น 

‘โดยปกติผู้ตายเป็นคนร่าเริง’ ป้ายหลุมศพของออสการ์ ไวลด์ควรแปะคำนี้ไว้อย่างยิ่ง เพราะนอกจากเขาจะเป็นหนุ่มหน้ามน ผมสลวยประบ่า และมีดวงตายั่ว (โมโห) ล้อเล่น! งานเขียนส่วนใหญ่ของเขายังมีวิวาทะร้อนแรง ล้อเลียนสังคม และมีความเป็นปรัชญาตลกร้ายที่สูงมากทีเดียว ต้องตั้งใจอ่านสัก 2 รอบหรือมากกว่านั้น ถึงจะเข้าใจความหมายลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ ส่วนเรื่องของภาษาวิจิตรบรรจงต่างก็เป็นที่รู้กันดีว่าออสการ์เลื่องชื่อมากเพียงใด

“ธรรมชาติจะแขวนดาวไว้บนแผ่นฟ้ายามค่ำคืน เพื่อที่ว่าผมจะสามารถเดินท่องไปในความมืดได้โดยไม่สะดุดล้ม และนำพาสายลมให้พัดกลบรอยเท้าของผมเพื่อที่ว่าจะได้ไม่มีใครเดินตามรอยเท้าเหล่านั้นมาพบความเจ็บปวดของผม”

 “ขอแค่คนจนมีรูปลักษณ์ที่งดงาม การแก้ปัญหาความยากจนก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็น”

“ความเจ็บปวดนั้นต่างจากความสำราญ มันไม่สวมหน้ากาก”

หนังสือเล่มนี้จะไม่พาคนอ่านทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง หรืออยู่ใต้เมฆที่มีกลิตเตอร์โปรยลงมา มันบังคับให้เราหันหน้าเผชิญกับความกลัวตัวโตในใจ กลัวที่จะโดดเดี่ยว ถูกทอดทิ้ง หรือวันหนึ่งอาจตกเป็นแกะดำของสังคม และเพื่อนยากเพียงคนเดียวที่จะเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ยามนั้นคือความเศร้า แน่นอนว่าความเศร้าไม่พูดเกี่ยวก้อยว่าจะอยู่กับเราตลอดไปหรอก แต่มันจะคอยผลุบโผล่เหมือนผีเฝ้าดูอยู่ไม่ไกล ตราบใดที่เรายังหาแสงสว่างของตัวเองไม่พบ

ฟังดูจะมีสี Blue เกือบ Black ไปหน่อย แม้ส่วนใหญ่ขณะอ่านจะทำให้รู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำที่ค่อยๆ ลึกลงเกือบก้นบึ้ง แต่ด้วยความหวังว่าอยากจะมีชีวิตอยู่ แม้จะต้องจมน้ำลึกเพียงใด เราจะตะกายขึ้นสุดกำลังเพื่อให้ได้เห็นแสงเหนือผิวน้ำ และโผล่ขึ้นมาหายใจอีกครั้ง

“การรักตัวเองเป็นจุดเริ่มต้นของความรักชั่วชีวิต” นี่เป็นหนึ่งในแสงที่ออสการ์ ไวลด์ค้นเจอ เราสัมผัสความเป็นออสการ์ได้จากหนังสือเล่มบางเล่มนี้ ภาพนักโทษที่เคยเข้าใจมลายหาย เพราะตัวอักษรที่เขาทิ้งร่องรอยไว้ตราตรึงในใจผู้อ่านทั่วโลกว่าเขาคือ ‘ออสการ์ ไวลด์’ นักเขียนผู้มอบแรงบันดาลใจแด่ชาว LGBTQA+

ท้ายที่สุด หนังสือทิ้งทวนเป็นนัยๆ ให้เราว่าอย่าเศร้าหรือร้องไห้บ่อยนักเลย เพราะเดี๋ยวมันจะกลายเป็น ‘ที่ใดมีความเศร้า ที่นั้นมีคนตาบวม’ ไปเสียได้ 

ขอบคุณผู้แปลอย่าง รติพร ชัยปิยะพร ที่เป็นส่วนหนึ่งให้ผู้อ่านสัมผัสความเป็นออสการ์ ไวลด์ได้อย่างลึกซึ้งทีเดียว

The post แม้มืดสนิทแต่แสงระเรื่อจะยังส่องถึง ‘ที่ใดมีความเศร้า’ ที่นั้นย่อมมี ‘ออสการ์ ไวลด์’ appeared first on a day magazine.

หากฟังจากน้ำเสียงกระโชกโฮกฮากอย่างไม่ต้อนรับ ราวจะบอกคนไข้เป็นนัยๆ ว่า “ถ้าอาการไม่หนักมากก็กลับบ้านไปซะ!” โรงพยาบาลไม่ใช่สวนสนุก ไม่ใช่ร้านอาหาร ไม่ใช่คาเฟ่ หากแต่เป็นยมโลกตัดสินชะตาชีวิต คำเปรียบเปรยสถานที่แห่งนี้ในฐานะคนเคยเข้าออกอยู่บ่อยครั้งอย่างฉัน โดยหารู้ไม่ว่าเจ้าพนักงานภายในนั้นก็รู้สึกไม่ต่างกัน 

‘อดัม เคย์’ แพทย์จบใหม่บอกเล่าความอลหม่านในแผนกสูติ-นรีเวชและความปั่นป่วนของชีวิตด้วยสำนวนตลกร้าย ประโยคเสียดสีประชดประชันที่ทำให้คนอ่านหัวเราะดังก๊ากออกมา หนึ่งวันมี 24 ชั่วโมงเท่ากันน่ะใช่ ซึ่งหมอมักบอกให้คนไข้พักผ่อนอย่างน้อย 8 ชั่วโมง แต่ในหน้าที่ของพวกเขาแล้ว คำว่า ‘พัก’ คือคำต้องห้ามเช่นเดียวกับคำว่า ‘ลาป่วย’ ‘ไม่ว่าง’ และ ‘เลิกงาน’ อดัมไม่ได้เขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเพื่อบอกถึงความทรหดที่หมอต้องเผชิญ แต่ไม่ว่าใครๆ ก็ควรอ่านเรื่องใกล้ตัวประเภทนี้ อย่างน้อยมันอาจจะทำให้เราไม่หัวเสียมากนักเวลาที่หมอวินิจฉัยเฉื่อยช้าเพราะออกซิเจนไปเลี้ยงสมองไม่พอ!

วันดีคืนดีมีคนไข้อุตริรูดเสาราวหมีโคอาลา แต่เป็นหมีโคอาลาที่อวัยวะเพศถลอกน่ะนะ หรือไม่ก็สาวน้อยผู้ขาดความรู้พื้นฐาน เอนจอยกับการมีเพศสัมพันธ์สุดเหวี่ยง เธอกระวีกระวาดเข้าพบหมอถามว่าต้องกินยาคุมฉุกเฉินกี่เม็ด เพราะเมื่อคืนเธอควบม้าไปถึง 3 ตัวด้วยกัน ไปจนถึงเคสของชายหนุ่มผู้อยากโชว์ความปึ๋งปั๋งให้แฟนสาวตะลึงด้วยการยื่นของลับปะทะกับใบพัดลม แต่มันผิดคาด! 

เราจะแอบยกตัวอย่างบทสนทนาจากปลายปากกาของหมออดัมให้ฟังสักนิดหนึ่ง “ผมบอกคนไข้คนหนึ่งว่าเขายังทำ MRI ไม่ได้จนกว่าจะถึงสัปดาห์หน้า เขาขู่ว่าจะหักขาผมทิ้งทั้งสองข้าง ความคิดแรกของผมคือ เฮ้ย! งั้นก็ได้หยุดงานสัก 2 – 3 สัปดาห์เลยสิ ผมเกือบจะเสนอตัวไปหาไม้เบสบอลให้เขาแล้ว”

ร้อยกว่าเคสสุดบันเทิงถูกรวบรวมไว้ในหนังสือ ‘This is going to hurt’ โดย ‘Adam Kay’ ที่ติดอันดับขายดีของ Sunday Times นานร่วม 1 ปีมากกว่าหลายล้านเล่มทั่วโลก และถูกดัดแปลงเป็นละครช่อง BBC มาแล้ว ทั้งยังต้องขอบคุณนักแปลอย่าง ‘เจนจิรา เสรีโยธิน’ ที่ทำให้อ่านภาษาแพทย์ได้อย่างสนุกสนานจนนั่งตบเข่าตัวเองดังฉาด

หมอไม่เพียงช่วยยื้อชีพจรคนไข้ที่เฉียดใกล้ยมทูต แต่พวกเขาต้องทำงานอย่างหนักแลกกับเงินเดือนเท่าขี้มด ทว่าถึงรายได้จะมหาศาลก็ไม่มีอะไรอยากซื้อมากไปกว่า ‘เวลา’ หรอก การต้องแบกหน้าปฏิเสธนัดเพื่อนสนิท แฟน บัตรเชิญงานแต่ง กระทั่งงานศพนับครั้งไม่ถ้วนทำเอาปวดใจอยู่ไม่น้อย แต่ถ้าเหนื่อยขนาดนี้ทำไมไม่ลาออกไปเสียล่ะ อดัมคงตอบขึ้นมาทันทีว่าเป็นเพราะการได้มีบทบาทในชีวิตของผู้คน มันคือสิ่งพิเศษสำหรับเขา

แม้อดัมจะเล่าเหตุการณ์ที่ผันผ่านมาด้วยความสำราญใจ แต่เราเชื่อว่าระหว่างนั้นต้องมีน้ำตาหยดแหมะอยู่บนหน้ากระดาษจนเปรอะแน่ๆ เพราะเล่มนี้ไม่ได้มีเพียงความห่ามฮา แต่ยังประมวลช่วงเวลาแหลกสลายเอาไว้อย่างถึงรส เมื่อเรื่องดำเนินจนใกล้ปิดจบเล่มแล้ว เราได้ค้นพบประโยคหนึ่งที่ว่า “หมอก็ป่วยได้ และจงดูแลผู้ดูแลบ้าง ไม่อย่างนั้นก็คงจะต้องรู้สึกเจ็บนิดๆ กันไปอีกนาน”

 วี้หว่อ! วี้หว่อ! ได้ยินเสียงนิดๆ แล้วใช่ไหมล่ะ

The post ‘เจ็บนิดนะครับ’ ไดอารี่ (ไม่) ลับของแพทย์จบใหม่ที่คุณจะไม่เพียงแค่ร้องกรี๊ด แต่ต้องร้องวี้หว่อ! วี้หว่อ!  appeared first on a day magazine.