อาจไม่ถึงขั้นตลอดเวลา แต่คงมีบ้างล่ะที่เราหยิบยกเอาลักษณะของท้องฟ้าในบางช่วงยามมาเชื่อมโยงกับความรู้สึกของตัวเองอยู่เสมอ

ไม่ว่าจะเศร้า เหงา สุขสันต์ สดใส หรือเฉยๆ ความรู้สึกเหล่านี้อาจเปลี่ยนรูปแบบเป็นแรงบันดาลใจให้เราลงมือทำอะไรบางอย่าง

บางคนยกกล้องขึ้นถ่ายภาพ

บางคนเขียนหนังสือ

บางคนตัดสินใจออกเดินทาง

บางคนนั่งวาดภาพ

บางคนนอนฟังเพลง

เช่นกันกับ เอิร์ธ–ปพิชชา ธนสมบูรณ์ และ หน่อไม้–สุภัทรชัย เชื่อธรรมสอน พวกเขาหลงใหลในธรรมชาติและท้องฟ้า จึงเก็บเกี่ยววัตถุดิบที่หยิบคว้าเอามาได้ตลอดและไม่มีวันหมดอย่างท้องฟ้ามาเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างชิ้นงาน เสมือนการจดบันทึกผ่านงานเซรามิก

ทั้งสองรวมตัวกันภายใต้แบรนด์ Flowers in the Vase และผ่านการจัดแสดงชิ้นงานมาอยู่บ้าง ล่าสุดพวกเขากำลังมีนิทรรศการชื่อว่า Monsoon ซึ่งเหมาะกับสภาพฟ้าฝนแปรปรวนอย่างตอนนี้เป็นอย่างมาก

ท่ามกลางฝนที่โหมกระหน่ำ เราอยากชวนคุณมาฟังเรื่องราวผลงานของพวกเขา ตั้งแต่การเริ่มต้นด้วยท้องฟ้าสดใสและลงเอยด้วยมรสุม พวกเขาต้องผ่านลมฟ้าลมฝนอะไรมาบ้าง 

ท้องฟ้ายามเช้า

จากคนที่ชอบงานเพนต์และสนุกกับการจัดองค์ประกอบเป็นทุนเดิม เมื่อเข้ามหาวิทยาลัย เอิร์ธเริ่มขยายความสนใจสู่งานเซรามิก จนพัฒนามาเป็นความหลงใหลในความละเอียดอ่อนทุกขั้นตอนของงานประเภทนี้ 

ในบรรดาเทคนิคหลากหลายที่ได้เรียน เธอติดใจเทคนิคที่เรียกว่า Nerikomi เป็นพิเศษ และนำมาประยุกต์กับความสนใจเรื่องสีสันจนเกิดเป็นงานในรูปแบบเฉพาะตัวอย่างที่เราติดใจ

“จริงๆ การทำเซรามิกนั้นมีหลายเทคนิค มันพลิกแพลงได้เยอะมาก อย่างเทคนิคที่เราเห็นทั่วไปจะเป็นการเคลือบสีลงบนผิว แต่เทคนิคเนริโคมิคือการนำสีผสมไปในเนื้อดิน แล้วเอาดินแต่ละสีมาซ้อนเป็นชั้น รีดเป็นแผ่น แล้วค่อยขึ้นรูป ซึ่งจะทำให้ทั้งด้านนอกและด้านในของภาชนะกลายเป็นลายเดียวกัน”

เพราะชอบชื่นชมท้องฟ้าและชอบบันทึกภาพเก็บไว้ เธอจึงนำความชอบนั้นมาเป็นแรงบันดาลใจในการจดบันทึกท้องฟ้าผ่านงานเซรามิก

“เอิร์ธเริ่มจากสิ่งที่ชอบและอยู่กับมันได้นานอย่างธรรมชาติที่อยู่รอบตัว เราชอบท้องฟ้า ชอบมองท้องฟ้า ชอบถ่ายรูป แต่ก็เก็บไว้กับตัวเองไม่ได้โพสต์ เราแค่รู้สึกว่ามันสบาย ผ่อนคลาย แสงของแต่ละวันก็ไม่เหมือนกัน แสงตอนเช้าและตอนเย็นของแต่ละเดือนก็ไม่เหมือนกัน เราเลยอยากลองทำลวดลายท้องฟ้าลงในเซรามิกดู”

ฟ้าฝนเป็นใจ

ความทุ่มเทต่องานเซรามิกทำให้ทีสิสของเอิร์ธได้รับรางวัลจากการแสดงศิลปะเครื่องปั้นดินเผาแห่งชาติในปี 2018 ซึ่งเป็นปีเดียวกันกับที่เอิร์ธได้จัดแสดงงานชุด ‘Every Day’ ใน Chiang Mai Design Week 2018

งานนี้เองคือครั้งแรกที่ ‘หน่อไม้’ เข้ามาร่วมพัฒนางานด้วย โดยใช้ความรู้ด้านสถาปัตยกรรมที่เขาเรียนมาผสมกับประสบการณ์การทำงานออกแบบและจัดนิทรรศการที่เขายังทำอย่างสม่ำเสมอ

“ตอนแรกเอิร์ธสมัครไปแสดงงานที่ Chiang Mai Design Week กะเอางานทีสิสไปแสดง แต่พอได้รับคัดเลือก ทีสิสของเอิร์ธก็ได้รางวัลจากการแสดงศิลปะเครื่องปั้นดินเผาแห่งชาติ ซึ่งองค์กรเจ้าของรางวัลเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในการเก็บงานไว้ในมิวเซียม เราไม่สามารถนำออกมาแสดงได้ ตอนนั้นเราเลยต้องมานั่งคิดว่าเราจะเอาอะไรไปแสดงที่เชียงใหม่ดี” หน่อไม้เล่าถึงจุดเริ่มต้นในการทำงานด้วยกัน

“เราอยากสื่อสารกับคนเรื่อง everyday life คนเรากินข้าวทุกวัน ภาชนะที่ใส่ข้าวก็คือจาน ชาม เลยลองทำชามวันละใบ 30 วัน 30 ใบ ท้องฟ้าก็เปลี่ยนไปในแต่ละวัน ซึ่งส่งผลถึงอารมณ์ของเราด้วย”

แม้ดูเป็นกระบวนการที่ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของคนทำ แต่เอิร์ธก็ปฏิเสธพลางหัวเราะว่าเธอไม่ได้ใช้ ‘อารมณ์ศิลปิน’ ขนาดนั้น

“กระบวนการไม่ได้อาร์ตขนาดนั้นหรอก ไม่ใช่ว่าวันนี้เราหงุดหงิดมากเราก็ขยำดินเลย มันเหมือนเป็นบันทึกมากกว่า เช่น เราแค่รู้สึกว่าวันนี้อยากทำสี ทำลวดลายประมาณนี้ อารมณ์ประมาณนี้ เราก็ลองทำขึ้นมา แต่สุดท้ายเราอยากให้งานมันเล่าเรื่องด้วยตัวเอง คนมาดูงานเราแล้วอาจจะรู้สึกไม่เหมือนกับเราก็ได้”

ท้องฟ้าเปลี่ยนไป

ทุกคนคงจำภาพเมื่อต้นปีที่ผ่านมาได้ดี เมื่อชาวเมืองต่างเดินใส่หน้ากากสวนกันไปมาบนท้องถนน ช่วงนั้นใครๆ คงลืมภาพท้องฟ้ายามปกติสุขไปอย่างง่ายดาย เพราะมีฝุ่น PM2.5 บดบังเสียจนมิด

เมื่อท้องฟ้าเปลี่ยนไป ไม่แปลกที่ Flowers in the Vase ผู้สนใจท้องฟ้าเป็นพิเศษเลือกบันทึกท้องฟ้าสีเทาเอาไว้ แม้มันจะไม่สวยงามอย่างที่ท้องฟ้าควรเป็น

ผลงานชุดนี้ชื่อ ‘The Day After Every Day’

“ช่วงนั้นเราอยากสื่อสารเรื่องฝุ่น PM2.5 เราคิดว่าท้องฟ้าสวยๆ ที่เราเห็นทุกวัน พอวันหนึ่งมีฝุ่นปกคลุมมันก็ไม่ได้สวยงามอีกต่อไป” หน่อไม้เท้าความถึงงานที่ทำให้พวกเขาได้รู้จักท้องฟ้าแบบใหม่ๆ

ที่สำคัญ มันช่วยต่อยอดเทคนิคของพวกเขาด้วย

“ผลงานชุดนี้มีเทคนิคต่างไปจากเดิมตรงที่เอาไปเผาแบบรมควัน เราก่ออิฐ สร้างเตาเอง แล้วก็ปิดไว้ให้มีควันเข้าไปทำให้เกิดเอฟเฟกต์ในงาน จนออกมาเป็นสีคล้ายเขม่าควัน แตกต่างจากงานปกติที่เผาด้วยเตาไฟฟ้าธรรมดา”

ครั้งนี้พวกเขาลองทำแจกัน เพราะอยากทำรูปแบบเรียบง่ายและสามารถนำไปใช้งานได้ง่ายภายในบ้าน นอกจากนี้ยังได้ทีม Splendour Solis เข้ามาช่วยกันทำให้แนวคิดของเอิร์ธปรับเปลี่ยนจากความสดใสสวยงามมาเป็นความมัวหม่นมากขึ้น 

เพราะบางที เราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือท้องฟ้าที่เราต้องเผชิญในสักวัน

ท้องฟ้าที่เผชิญมรสุม

จากท้องฟ้าที่สดใส สู่ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยฝุ่น ล่าสุดเอิร์ธและหน่อไม้อยากลองตีความท้องฟ้าในมุมมองใหม่ๆ บ้าง จนเกิดเป็นงาน Monsoon : Exhibition of Ceramic Memoirs

ครั้งนี้แตกต่างจากงานครั้งก่อนๆ เพราะนอกจากจัดแสดงงานแล้ว พวกเขายังวางจำหน่ายสินค้าอีกด้วย วิธีคิดงานจึงต้องคำนึงถึงการนำไปใช้มากขึ้น จนทำให้ผลงานชุดนี้มีรูปแบบเป็นภาชนะที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น แก้ว จาน ชาม แจกัน

“จุดเริ่มต้นของงานชุดนี้คือเราทำงานเกี่ยวกับท้องฟ้ามาเยอะแล้ว เราชอบมัน เรารักมัน แต่เราพยายามหาสิ่งใหม่ๆ มาเล่า พยายามหนีตัวเองเพื่อเรียนรู้ ตอนนั้นเราคุยกับเอิร์ธว่าสนใจเรื่อง phenomenon หรือปรากฏการณ์”

นอกจากจะตีความท้องฟ้าในมุมมองใหม่แล้ว สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือการทดลองใช้สีคู่ตรงข้ามและคู่สีต่างๆ มาซ้อนกัน ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เอิร์ธไม่เคยทำมาก่อน

“พอมาถึงกระบวนการที่เราต้องเป็นพาร์ตเนอร์กัน เราก็ต้องวิเคราะห์งานของเอิร์ธ โยนไอเดีย เบรนสตอร์ม เพื่อหาคาแร็กเตอร์ใหม่ๆ เมื่อก่อนเอิร์ธจะไม่ค่อยกล้าใช้สีเพราะมองว่าสีบางสีสดไป บางสีเอิร์ธไม่ถูกจริต แต่มันก็เป็นจุดเริ่มต้นในการคุยเรื่องสีว่ามันจะเกิดปรากฏการณ์อะไรที่ทำให้เราเรียนรู้ไปกับมัน”

แต่แล้วคอนเซปต์จริงๆ ก็เกิดขึ้นมาอย่างไม่ได้คาดเดาเอาไว้ หลังจากพวกเขาผลิตงานได้จำนวนหนึ่ง เอิร์ธและหน่อไม้เริ่มสังเกตชิ้นงานว่าพวกมันกำลังสื่อสารอะไรบางอย่าง และพวกเขาก็ได้ทบทวนความรู้สึกของตัวเองผ่านผลงานเช่นกัน

“งานของเราเหมือนเป็นการทดลองน่ะ ตอนแรกไม่รู้ว่ามันจะออกมาเป็นยังไง พอทำออกมาได้จำนวนหนึ่งแล้วเอามาดู เรารู้สึกว่า เฮ้ย ชิ้นงานมันทำให้เราคิดถึงเวลาที่พายุพัดเข้ามาซึ่งมันน่ากลัว แต่พอพายุผ่านไป เรารู้สึกถึงคำว่าฟ้าหลังฝน

“เรื่องนี้มันทำให้เรานึกถึงคำว่า ‘มรสุม’ ซึ่งมันดูรุนแรง แต่ท้ายที่สุดเราก็ผ่านไปได้ เหมือนกับทุกอย่างนั่นแหละ แล้วพอผ่านมันไปได้ มันก็ดีนะ งานของเราจึงเป็นบันทึกความทรงจำในช่วงมรสุม เราอยากสื่อว่า คุณอาจจะรู้สึกว่าทุกอย่างมันแย่ไปหมด แต่มันก็ยังมีเรื่องดีๆ และฟ้าหลังฝนมันก็สวยงาม”

แต่ไม่จำเป็นว่าทุกคนต้องเห็นเป็นเรื่องปรากฏการณ์เพียงอย่างเดียว เพราะงานศิลปะจะสื่อความหมายต่างออกไปตามสิ่งที่แต่ละคนเคยเผชิญ เหมือนกับท้องฟ้านั่นแหละ ที่ทุกคนย่อมตีความต่างกันออกไป

แล้วท้องฟ้าของคุณล่ะเป็นแบบไหน?

ตามไปดูนิทรรศการ Monsoon : Exhibition of Ceramic Memoirs ได้ที่ Siam Discovery ระหว่างวันที่ 19 มิถุนายน – 12 กรกฎาคมนี้ และติดตามเรื่องราวอื่นๆ ที่นี่

The post ชมท้องฟ้าที่ต้องก้มหน้าลงมองในงานเซรามิกของ Flowers in the Vase appeared first on a day magazine.

‘คุณพ่อเล่นเบส ลูกคนเล็กร้องนำ พี่คนโตดีดกีต้าร์ เพื่อนบ้านตีกลอง’  

นี่เป็นคำจำกัดความที่ตรงไปตรงมาที่สุดของวงดนตรีอารมณ์อบอุ่นนามว่า Whatfalse ที่ประกอบเข้ากันด้วยสายใยแห่งครอบครัวและความผูกพัน

Whatfalse (วอทฟอลซ์) มีสมาชิก 4 คนด้วยกัน คุณพ่อหรั่ง–สุรางค์ จิตรศาลา (เบส) มาร์ค–สุรวัฒน์ จิตรศาลา (ร้องนำ, กีต้าร์, คีย์บอร์ด) ม่อน–สุรนารถ จิตรศาลา (กีต้าร์) และต้น–พิพัฒน์ ศิริอินทร์ (กลอง)

จุดเริ่มต้นของวงมาจากมาร์คในวัยเด็กที่บอกรักเสียงดนตรีผ่านการเล่นเปียโนตั้งแต่อายุ 7 ขวบ จนเกิดความหลงใหลในเสน่ห์ของบทเพลงจากศิลปินรุ่นราวคราวเดียวกับคุณพ่อ อย่าง วงชาตรี วงดิ อิมพอสสิเบิ้ล ทำให้เขาอยากจะมีเพลงแบบนั้นเป็นของตัวเองบ้าง จึงเริ่มทำเพลงคนเดียวเรื่อยมา จนรวมกันเป็นวง Whatfalse อย่างทุกวันนี้

นอกจากแนวเพลงที่เสริมความโดดเด่นให้กับวงแล้ว สิ่งที่ทำให้ Whatfalse มีความพิเศษกว่าวงดนตรีทั่วๆ ไปก็คงจะเป็นมือเบสข้าราชการบำนาญวัย 72 ปี อย่างคุณพ่อหรั่ง ผู้เรียกเสียงเพลงแห่งยุคนั้นมาให้กับวงอย่างไม่เคอะเขิน

“การที่พ่อเข้ามาร่วมวง ทำให้มันได้ความเป็นยุคนั้นเลยครับ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากเลยเพราะพ่อคือหนุ่มยุคนั้น เขารู้ดีกว่าเราด้วยซ้ำ” มาร์คกล่าว

เนื้อเพลงของพวกเขาเหมือนกำลังบอกเราให้มองความสุขและโศกอย่างเข้าอกเข้าใจอยู่เสมอ ฟังเสียงของความสุขทุกขนาดที่กำลังกระซิบเรียกและตกผลึกบางอย่างจากความเศร้าที่บางครั้งก็จำเป็น

Whatfalse หมายถึง ไม่มีอะไรผิด

ถ้าไม่เคยมีใครมองว่าความสุขที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่ผิด ก็คงไม่ผิดหากความทุกข์จะเกิดขึ้นมาเหมือนกัน

Whatfalse หมายถึง ไม่มีอะไรผิด

เช่นกันกับการพูดคุยกับพวกเขาต่อไปนี้

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คุณอาจพบว่า “ความสุขไม่ยากนัก…ความรักไม่ยากเย็น”

Whatfalse เริ่มขึ้นมาได้อย่างไร

มาร์ค : จริงๆ ต้องย้อนไปสมัย ม.1 ตอนนั้นได้ฟังเพลง Imagine ของ John Lennon แล้วรู้สึกว่ามันกากๆ แต่พอโตขึ้นเราถึงรู้ว่ามันมีเสน่ห์ เขาตั้งใจให้เป็นแบบนั้น แล้วเราก็ชอบตั้งแต่นั้นมาจนเรียนมหาวิทยาลัย มันทำให้เราอยากมีเพลงแบบนั้นบ้าง เลยเริ่มจากทำเพลงคนเดียวก่อน ปัจจุบันก็รวมกันได้มากขึ้น

ต้น : เราโตมาด้วยกันครับ ผมรู้จักกับครอบครัวนี้ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม มีอะไรก็เรียกใช้

ม่อน : ผมกับมาร์คเป็นพี่น้องกันอยู่แล้ว พอรู้ว่าเขาอยากทำเพลงก็เลยมาช่วย เราเรียนด้านดนตรีมาเหมือนกัน เรื่องทำเพลงผมก็พอทำได้บ้าง ส่วนเบสก็มาลงตัวที่พ่อนี่แหละครับ

มาร์ค : ผมเห็นแกเกษียณมาแล้วเบื่อๆ แกชอบนอน คงเป็นธรรมดาทั่วไปของคนสูงอายุน่ะครับ ผมเลยอยากหาอะไรให้แกทำบ้าง

คุณพ่อหรั่ง : เห็นลูกเล่นดนตรีเลยรู้สึกว่าช่วยอะไรได้ก็ช่วย เมื่อก่อนผมก็เป็นนักดนตรี ตอนนั้นเล่นไวโอลิน ผมไม่ค่อยถนัดเบส พอมาเล่นกับลูก บางครั้งต้องเขียนเป็นตัวโน้ตถึงจะเล่นได้ แบบโบราณๆ เหมือนถั่วงอก (ยิ้ม)

มาร์ค : (หัวเราะ)

มีกระบวนการทำเพลงอย่างไร

ม่อน : มาร์คจะเป็นคนดีไซน์ทุกอย่าง ส่วนผมเป็นคนปรับ แล้วจะมาจบที่พวกเราว่าจะเล่นแบบไหนถึงเป็น Whatfalse

คุณพ่อหรั่ง : ผมเลยต้องมาแกะเล่น ไอ้เราคนแก่มันก็ช้า แต่ทุกวันนี้อะไรมันเข้าที่ขึ้น เพราะว่าชักรู้ใจลูก รู้ทางเพลงแล้ว

ขัดแย้งกับคุณพ่อเรื่องการทำเพลงบ้างไหม

มาร์ค : เคยทะเลาะกันเหมือนกัน เพราะว่าเราใจร้อน เราไม่ได้เอาใจเขามาใส่ใจเรา เราเป็นวัยรุ่นน่ะ แล้วบางอย่างมันง่ายมากแต่พ่อเล่นไม่ได้สักที เราเลยยัวะ เสียงดัง แล้วก็ทะเลาะกัน

คุณพ่อหรั่ง : (หัวเราะ) อันนี้เรื่องจริงเลย

มาร์ค : บางคำพ่อเข้าใจแบบนี้ เราเข้าใจแบบนี้ พ่อไม่ฟังเรา เราก็ไม่ฟังพ่อ แต่สุดท้ายก็ต้องขอโทษเขา

เนื้อเพลงส่วนใหญ่แต่งขึ้นมาจากอะไร

มาร์ค : ส่วนใหญ่แต่งเพลงจากเรื่องของคนรอบข้าง จากรายการโทรทัศน์ที่ชอบดูหรือคอลัมน์ที่ชอบอ่าน เวลาเจอคำคม ผมจะชอบจดแล้วเอามาขยายความเป็นเนื้อเพลง

คุณพ่อหรั่ง : แม่เขาจะเป็นคนคอยบอกว่าเพลงนี้ยังไม่ดี ยังไม่โดน เพราะแม่เขาชอบเขียนกลอน เป็นคนเจ้าบทเจ้ากลอนพอสมควรเลย อย่างเนื้อเพลงประจำโรงเรียนแถวนี้แม่ก็เขียน

เหมือนคุณแม่เป็นสมาชิกแฝงอีกคนหนึ่งเลย

มาร์ค : ใช่ครับ หลักๆ ครอบครัวฟังก่อน

คุณพ่อหรั่ง : บางทีเขาก็ถามน้าว่าเพลงนี้เป็นยังไง เรียกคนนู้นคนนี้มาฟัง

เพลงที่ดังที่สุดอย่างเพลง โดยปราศจากฉัน มีที่มาที่ไปอย่างไร

มาร์ค : เพลงนี้เขียนตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยปีสาม ช่วงนั้นรู้สึกว่าคนนู้นคนนี้หน้าตาดีกันเต็มไปหมดทำให้ใครก็อยากรู้จัก ส่วนคนหน้าตาอย่างเราและเพื่อนอีกหลายคนคงรู้สึกเคว้งคว้าง รู้สึกโชคร้าย โดนมองข้าม ผมเลยคิดวลีขึ้นมาในหัวว่า “เธอรักทุกอย่างแต่ไม่รักฉัน”

ม่อน : เพลงนี้มันม้ามืดมากเลยนะ ไม่คิดว่าหลายคนจะชอบ มีอยู่วันหนึ่ง ผมอยู่ที่ทำงานแล้วมีน้องที่ทำงานเปิดเพลงนี้ แล้วบอกว่า พี่รู้จักวงๆ นี้ไหม วงวอทเฟล…

มาร์ค : วอทเฟล (หัวเราะ)

ม่อน : เราก็ถามว่าทำไม น้องก็บอกว่าเพลงนี้กำลังดังเลย เพราะด้วย เรายิ้มในใจเลย

อัลบั้มที่ออกมา ทำไมถึงใช้ชื่อว่า เดิน (DERN)

มาร์ค : เดิน เป็นชื่อเพลงในอัลบั้ม เพลงนี้มันเหมือนชีวิตผม ผมว่าทุกอย่างต้องช้าๆ ช้าแต่ชัดน่ะครับ แล้วผมอยากให้เพลงเดินเป็นตัวแทนเพลงทั้งหมดในอัลบั้มด้วยและมันให้กำลังใจดีครับ

ทำไมถึงเลือกรูปนี้เป็นหน้าปกอัลบั้ม

มาร์ค : รถคันนี้มันเกิดพร้อมผมเลย มันส่งผมไปเรียนดนตรี เรียนนู่นเรียนนี่จนมีมันสมองในการคิดได้ มันเป็นรถแห่งความฝัน เลยอยากเหมือนเทิดทูนมันหน่อย บัดนี้มันก็ยังรับใช้เราอยู่นะ

คุณพ่อหรั่ง : ตอนนี้ก็ 26 ปีแล้ว

มาร์ค : ส่วนเด็กสองคนในปกก็เนี่ยครับ (ชี้นิ้วไปทางหน้าบ้าน) บ้านตรงข้ามเนี่ย (หัวเราะ) เลิกเรียนมาวิ่งเล่น เลยเรียกมาแล้วให้ตังค์สิบบาท

พอทำเพลงแบบยุคนั้น มีแฟนเพลงเป็นคุณลุงคุณป้ามาดูไหม

มาร์ค : ไม่มีมาดูครับ มีแต่มาคอมเมนต์บอกว่า ยายอายุมากแล้วยังฟังอยู่เลย อะไรอย่างนี้ แต่ไม่มีเคยเห็นไปโดดหน้าเวทีนะ (หัวเราะ) ไม่น่าจะไหวแล้ว

ม่อน : (หัวเราะ)

เริ่มต้นทำเพลงเพราะความชอบ ความอยากทำ แล้วพอมีคนมาชอบเยอะๆ มียอดวิวเยอะๆ รู้สึกอย่างไร

มาร์ค : เคยมีคนบอกว่ายอดวิวไม่ได้เป็นตัวบอกความสำเร็จ แต่มันก็มีความสุขในหัวใจที่มีคนฟังเราเยอะขนาดนี้

ม่อน : ผมรู้สึกดีตั้งแต่ยอดวิวหลักพันแล้ว แต่มาร์คจะมองว่าน้อย เราเคยพูดให้เขาฟังว่า ถ้าตอนเราเล่นแล้วมีคนมายืนดูเราเป็นพันๆ คน จะรู้สึกยังไง ก็อยากบอกกลายๆ ว่าอย่าไปซีเรียสกับยอดวิวมาก

คุณพ่อภูมิใจในวงของลูกไหม

คุณพ่อหรั่ง : ภูมิใจครับ ภูมิใจมากๆ ด้วย เราเองเล่นดนตรีมาตั้งนาน ไม่เคยมีไอเดียที่จะทำวงแบบนี้เลย สมัยนั้นแค่ไปเป็นแบ็กอัพให้ชาวบ้านเขา พาแม่เขาไปด้วยตามร้านอาหารตามโรงแรม ทำเพื่อลูกทั้งนั้นแหละ หวังหาเงินเลี้ยงลูกเลี้ยงเต้า ตอนนั้นก็พอจะส่งลูกเรียนได้ แล้วพอสร้างฐานะมา ก็เคยบอกเขาไว้ว่า ถ้ารักจะเรียนดนตรี ต้องเอาจริง เคยทดสอบเขาด้วยนะ รอเวลาสามสี่ปีแล้วบอกว่าจะไม่ให้ไปเรียนดนตรีแล้ว โห เขาร้องไห้ทันทีเลย เราก็เลยซื้อเปียโนให้

เป็นการทดสอบ

คุณพ่อหรั่ง : ใช่ๆ เพราะตอนนั้นเราไม่ใช่คนมีเงิน เป็นข้าราชการตัวเล็กๆ เงินเดือนไม่กี่ตังค์หรอกลูก ต้องส่งเขาเรียน ต้องซื้อของ แต่ตอนนี้มาถูกทางแล้วก็โอเค เราเคยนั่งคุยกับแม่เขาว่า เนี่ยลูกเราเก่งนะ อัดเพลงเอง ทำเองได้หมด สากกะเบือยันเรือรบเขาทำได้หมดแล้ว อยู่ในห้อง ขลุกอยู่คนเดียว แล้วพอทำเสร็จก็เรียกให้พ่อมาฟัง ก็เลยคิดนะว่า น้อยคนนะที่จะทำได้อย่างลูกเรา

ผมพูดให้เขาฟังอยู่เรื่อยๆ ว่าคนเรานั้นมีชีวิตอยู่เนี่ย ความตายไม่ได้ไกลตัว อยากทำอะไรที่รักที่ชอบก็รีบทำ ทำในสิ่งที่เราฝัน ทำไปเถอะลูก เราทำแล้วมีความสุขแค่นี้ก็พอแล้วลูก พ่อสนับสนุนอะไรได้ก็สนับสนุน พอมีรายได้อะไรพออยู่ได้ อยู่บ้านนอกด้วย รายจ่ายเลยไม่สูง อยู่กับพ่อกับแม่ ทุกวันนี้ก็มีความสุขกับดนตรีเพราะผมเลี้ยงลูกมาด้วยดนตรี

มาร์ค : ผมว่าความสุขน่าจะสำคัญที่สุดในยุคนี้นะ เพราะมันเป็นยุคที่ทุกอย่างเยอะ ทุกคนทันกันหมด ผมว่าถ้าไม่มีความสุข ก็เครียดตายเลย

ถ้าในอนาคต มีลูกแล้วลูกมีวงดนตรีจะเล่นกับลูกไหม

มาร์ค : เล่นแน่นอน ถ้าลูกให้เล่นนะครับ (ยิ้ม)

4 บทเพลงที่ Whatfalse อยากแนะนำให้ฟัง

ความสุขไม่ยากนัก ความรักไม่ยากเย็น

คุณพ่อหรั่ง : เราไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน จนลูกมาเขียนเพลงนี้ ความสุขมันไม่ได้อยู่กับเรานาน ความทุกข์ก็ไม่ได้อยู่กับเรานาน มันคือสัจธรรม เราคนแก่เราชอบแบบนี้

เมื่อไหร่

ม่อน : เพลงนี้เป็นเพลงแรกที่น้องส่งมาให้ช่วยทำ ตอนนั้นผมอยู่กรุงเทพฯ เป็นเพลงที่เริ่มต้นความเป็น Whatfalse ด้วย

โดยปราศจากฉัน

มาร์ค : มีพี่ที่ผมเคารพรักคนหนึ่ง เขาทำงานในวงการเพลงเลย เขาบอกว่าฟังแล้วเขาไม่ได้รู้สึกหวือหวาหรอกนะ แต่รู้สึกว่ามันจะอยู่ได้นาน ถ้าย้อนกลับไปผมว่าผมทำไม่ได้แล้ว ช่วงเวลานั้นมันคือจังหวะที่ถูกต้อง มันลงตัวในแบบของมัน

คนใจขม

ต้น : มันตรงกับชีวิต เจอผู้หญิงคนหนึ่งเป็นคนสวย แต่พอคุยด้วยแล้วเหมือนไม่โดนใจอะครับ รู้สึกอินกับเพลงนี้ แล้วก็เป็นเพลงแรกที่ได้อัดกับวงด้วย

The post Whatfalse วงดนตรีป๊อปเสียงวันวานที่บรรเลงเพลงผ่านคุณพ่อ ลูกชาย และเพื่อนบ้าน appeared first on a day magazine.