โปรดเรียกฉันทุกครั้งว่า ‘กรีนแลนด์’

ทริปนี้เป็นทริปต่อเนื่อง หลังจากเดินทางตะลุย 4 วันแรกในเมืองอิลลูลิสแซตอันน่าประทับใจและไม่คิดว่าจะมีวันลืมประสบการณ์ครั้งนี้ไปได้แน่นอน เราเดินทางต่อด้วยเครื่องบินเล็ก Dash-8 สีแดงสดลำเดียวกันกับตอนขามา เพื่อมุ่งหน้าสู่ฮับแห่งภูมิภาคกรีนแลนด์ตะวันตก เมืองที่นักท่องเที่ยวแทบจะต้องมาแวะที่นี่ก่อนเพื่อเปลี่ยนเครื่องบินจากลำใหญ่ ที่เดินทางมาจากยุโรป เพิ่มความคล่องตัวและให้สอดคล้องกับความต้องการในท้องถิ่น อีก 4 วันที่เหลือนี้ พวกเราจะใช้เวลากันที่นี่ ‘คังเกอร์ลุสสวก’ (Kangerlussuaq)

เมืองนี้เป็นเมืองที่เล็กมาก หากประเมินจากสายตากวาดดูจากบนเครื่องบินก่อนแลนด์ดิ้งที่รันเวย์ กรอกตาไปมาไม่กี่ครั้งก็มองเห็นทั้งเมืองได้แล้ว อาคารยาวทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าวางเรียงกันเป็นกระจุก เว้นระยะห่างเท่าๆกัน มองจากภายนอกแทบไม่สามารถเดาได้เลยว่าที่นั่นคือธนาคารหรือร้านอาหาร ความสำคัญของเมืองนี้นอกจากเป็นจุดเชื่อมกับยุโรปที่ใช้กันเป็นหลักแล้ว แทบไม่มีแลนด์มาร์กสำคัญให้ถ่ายรูปด้วยเลยในส่วนของตัวเมือง

หลังจากลงเครื่องบินแล้วมุ่งหน้าสู่ที่พักด้วยรถบัสที่วิ่งรอบเมืองคันเล็ก ความถี่รอบต่อวันน้อยมาก หากใครนัดกันว่าเจอกันที่ศูนย์กลางของเมืองก็คงต้องเดินมาที่สนามบิน ใช่ครับ เดินมา เพราะเมืองมันเล็กขนาดที่สามารถเดินไปมาหาสู่กันได้อย่างทั่วถึง เราจะพบผู้คนเดินเท้ากันเป็นเรื่องปกติ แม้อากาศจะหนาวเท่าไหร่ก็ตาม

พวกเราตัดสินใจเข้าที่พักในตัวอาคารขนาดยาวชั้นเดียวหลังหนึ่ง มีตัวอักษรบนประตูทางเข้าหลักว่า ‘Youth hostel’ ที่นี่เป็นแหล่งพำนักชั่วคราวสำหรับเหล่านักเดินทางที่ต้องการประหยัดค่าใช้จ่ายสามารถใช้บริการที่นี่ได้ มีหลายห้อง หลายขนาด ส่วนใหญ่เป็นห้องนอนรวมบรรจุเตียงสองชั้น ส่วนห้องนอนส่วนตัวก็จะมีเตียงเดี่ยว ขนาดของแต่ละห้องพอกัน ห้องน้ำรวม ไม่แยกเพศ และที่สำคัญมีน้ำอุ่น

วันที่เราเข้าพักพบเจอแขกต่างชาติพอสมควร คุณลุงเจ้าของที่พักนี้ (ต่อจากนี้จะขอเรียกว่าคุณลุง) เป็นชาวยุโรปที่ย้ายมาที่นี่ นอกจากดูแลกิจการที่พักแห่งนี้แล้ว ยังมีบริการพาเที่ยวกรุ๊ปเล็กๆ แบบไพรเวตอีกด้วย ซึ่งเรามองหาอยู่พอดี จึงนัดหมายและคุยกันเรื่องแพลนที่จะท่องเที่ยวกันในเมืองนี้อีก 3-4 วันที่เหลือ

จัดการเรื่องที่พักเรียบร้อยแล้ว เปิดม่านดูพบว่า แสงแดดที่มีอยู่น้อยนิดเป็นปกติได้จากเราไปแล้วในวันนี้ แต่สิ่งที่เราคาดหวังว่าจะได้เจอทุกวันตลอดทริปก็มาตามนัด แสงเหนือเพื่อนรักผู้เป็นพระเอกของงาน แสดงความรับผิดชอบปรากฏตัวให้เห็นหลากหลายขนาด ท่าทาง และระดับความเข้มข้น โลดแล่นสาดส่ายตั้งแต่หัวค่ำยาวนานไปจนพวกเราเข้านอนและยังอยู่แม้ขณะพวกเราหลับใหลจากความอ่อนเพลียหลังการเดินทาง

ตลอด 5 วันที่ผ่านมา การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่แน่นอนว่าอาหารเป็นเรื่องสำคัญ นอกจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและวุ้นเส้นกระป๋องที่แท็กทีมเป็นสุดยอดอาหารกันตายสำหรับนักท่องเที่ยวไทยอย่างเรา การได้กินอาหารไทยดีๆ สักมื้อในยุโรปถือว่าเป็นความฝันอันยิ่งใหญ่ในพื้นที่ที่ปกคลุมไปด้วยความเหน็บหนาวแห่งนี้ นึกภาพไปตอนบ่ายที่เดินผ่านซูเปอร์มาร์เก็ตข้างสนามบินแล้ว คงจะตามหาผัดกะเพรา หมูทอดกระเทียม ส้มตำ ต้มยำใดๆ ไม่ได้ง่ายๆ แน่นอน เราเลยลองถามคำถามแบบกึ่งยิงกึ่งผ่านไปยังคุณลุงว่าในเมืองนี้มีคนไทยอยู่บ้างไหม คุณลุงตอบอย่างมั่นใจและชี้เป้าให้ว่า มี! เดินออกไป 5 นาที ตึกสีดำทางขวา เข้าประตูแรก พวกเขารออยู่ที่นั่น

เสียงกระดิ่งกระแทกประตูกริ๊งๆ ส่งเสียงเพื่อเตือนเจ้าของร้านว่ามีแขกเข้ามา พวกเราทักทายเป็นภาษาอังกฤษแล้วหันมาเมาท์กันเป็นภาษาไทยเบาๆ พี่คิตตี้ เจ้าของร้านคนอีสานบ้านเฮาผู้เปิดร้านอาหารไทยอยู่ที่นี่พูดเสียงดังต้อนรับเราว่า “อ้าว คนไทย สวัสดีครับ” ไม่รอช้าและไม่ลังเล พวกเราขอผูกปิ่นโตไปตลอดสามมื้อเย็นที่รอเราอยู่

เช้าวันถัดมา ตามที่เราตกลงกับคุณลุงไว้ว่าในวันนี้จะเป็นวันแห่งการสำรวจพื้นที่อันน่าสนใจสำหรับเมืองนี้ พวกเราแต่งตัวกันอย่างแน่นหนามิดชิด ส่วนผม คนที่ขี้หนาวที่สุดในทีมนั้นพกเสื้อกันหนาว ผ้าพันคอ หมวกกันหนาวปิดหูแบบมีขนเยอะเป็นพิเศษ ยัดใส่กระเป๋าเป้ และถุงร้อน hot pack แบบพกพาเสียบตามกระเป๋าเสื้อกันหนาวช่องต่างๆ เพื่อการเดินทางในวันนี้โดยเฉพาะ

ระหว่างทางที่นั่งรถออกไป สังเกตได้ว่าในบ้านหลายหลังที่ขับผ่านไปต่างมีรถยนต์จอดอยู่แต่มีควันสีขาวออกมาจากท่อไอเสียคล้ายๆ กันทั้งที่ไม่มีคนอยู่ในรถหรือบริเวณรถเลย คุณลุงบอกว่าในช่วงที่อากาศหนาวมากๆ แบบนี้ ชาวเมืองมักสตาร์ทรถทิ้งไว้ทั้งวันทั้งคืนเพื่อรักษาอุณหภูมิรถไว้ให้สามารถพร้อมใช้งานได้ตลอด สำหรับคนที่มาจากดินแดนที่คำว่าอุ่นเครื่องรถแทบจะไม่จำเป็น หรือถ้าจะทำก็คงแค่ไม่เกินสองสามนาทีจึงแปลกใจไม่น้อย อย่าว่าแต่อุ่นเครื่องเลย ให้คิดว่าอยากทำเมนูอาหารอะไรบนฝากระโปรงหน้ารถในเวลากลางวันน่าจะดีกว่า

รถมุ่งหน้าออกจากตัวเมืองไปเรื่อยๆ บ้านคนหายจากสายตาเราไป แทนที่ด้วยความขาวโพลนไปรอบทิศ ท้องฟ้าครึ้มสร้างบรรยากาศสีเทาอึมครึมแบบนี้ไปตลอดทั้งวัน บรรยากาศแบบนี้ทำให้ผู้คนแถบขั้วโลกสามารถเป็นโรคซึมเศร้าจากสภาพอากาศหนาวได้ (Seasonal Affective Disorder) ซึ่งอาจป้องกันโดยเบื้องต้นได้โดยรับแสงแดดในวันที่มีโอกาส

ไม่นานนักคุณลุงก็จอดให้พวกเราลงจุดแรก ข้างซ้ายของรถที่เราจอด ปรากฏซากเครื่องบินตกคลุกเคล้าไปกับหิมะและกาลเวลา จากคำบอกเล่าของคุณลุง นี่เป็นเครื่องบินของสหรัฐฯ ที่เคยมาบินสำรวจและเกิดอุบัติเหตุ คาดว่าก่อนหน้านี้ดินแดนนี้ยังไม่มีอะไรอำนวยความสะดวกมากนัก จึงทำให้เกิดเหตุนี้ขึ้น

ที่กรีนแลนด์มีเรื่องน่าสนใจอย่างหนึ่งคือ การได้เจอกวางเรนเดียร์ หรือตัว musk ox มีโอกาสมากกว่าการเจอมดสักตัวหลายเท่านัก เราได้รับข้อมูลนี้ในจังหวะที่เราเดินบริเวณที่ไม่ห่างจากจุดเครื่องบินตก ปรากฏรอยเท้าของตัว musk ox และข้างๆ กันน่าจะเป็นหมีขาว ลุงรีบเตือนว่าอย่าเดินหายไปจากกลุ่มคนเดียว เวลาเดินให้ไปพร้อมๆ กัน เพราะพวกมันอันตราย เราสามารถกลายเป็นอาหารของหมีได้เสมอ ข้างหลังรถจึงมีปืนพกไว้ ซึ่งแน่นอนว่าต้องมาพร้อมกับใบอนุญาต

หากมีใครถามว่ากรีนแลนด์มีลักษณะแบบไหน ผมคงอธิบายว่า คล้ายๆ กับไข่ดาวสุกทรงกรวยหงาย กล่าวคือ บริเวณที่ผู้คนสามารถอาศัยอยู่ ตั้งรกรากหรือจะสร้างบ้านแปงเมืองได้นั้น จะอยู่บริเวณขอบของประเทศเป็นส่วนใหญ่ นั่นคือส่วนของขอบไข่ดาวที่สุกแล้ว ปรากฏรอยไหม้และรูฟองอากาศเล็กๆ ย่นๆ ฝอยๆ เพียงแค่ส่วนนั้นแหละที่มนุษย์สามารถอยู่อาศัยได้ แต่พื้นที่ที่พวกเรากำลังจะแวะเข้าไปดูนั้นเปรียบเสมือนบริเวณไข่ขาวที่เป็นส่วนใหญ่ของแผ่นดิน บริเวณนี้หากเจาะพื้นลงไปไม่ต้องใช้ความพยายามมาก เราอาจเจอดินแค่เล็กน้อย แต่ข้างล่างถัดไปอีกนิดนั้นคือน้ำแข็งในน้ำแข็งจริงๆ น้ำแข็งแบบที่ไม่ต้องลังเลว่าจะมีตัวอะไรอาศัยอยู่ได้เลย

เสียงปิดประตูรถ ปัง! เรียกสติว่า พวกเรากำลังเดินสู่จุดที่เป็นส่วนน้ำแข็งชื่อดังของเมืองนี้ที่ชื่อว่า ‘Ice cap point 660’ เป็นจุดเริ่มของพื้นที่แห่งชั้นน้ำแข็งที่เป็นไข่ขาวของไข่ดาว เราสามารถพบพื้นที่ลักษณะนี้ได้เฉพาะในบริเวณแถบขั้วโลกเหนือและใต้เท่านั้น พวกเราตื่นเต้นกับสภาพแวดล้อมมาก มองไปทุกด้านเต็มไปด้วยหมอกสีขาวที่บดบังภาพระยะไกลทุกด้าน เหมือนเดินเข้าสู่กลุ่มควันในเรื่อง  The Mist

ทุกคนเดินตามกันเงียบๆ ทั้งหนาวและเหนื่อย เงยหน้ามาอีกที เพื่อนคนหนึ่งที่เดินตามหลังมาก็หายตัวไป ผมยืนรอสักพักก็เห็นเขาโผล่มา รีบบอกว่าเมื่อครู่ก้มผูกเชือกรองเท้าอยู่ อย่างที่บอกว่าหมอกรอบตัวทุกด้าน ทำให้เราสามารถมองเห็นได้ยาก 10 เมตรก็น่าจะมากเกินไปด้วยซ้ำ แน่นอนรูปที่ถ่ายออกมานั้นแทบไม่เห็นอะไรเลย นอกจากพวกเรา 4 คนยืนกอดคอกัน หากใครหาว่าพวกเราตัดต่อรูปก็น่าเชื่ออยู่ เพราะส่วนที่เหลือของภาพคือสีขาวล้วน ล้วนยิ่งกว่าถ่ายรูปพื้นหลังติดบัตรในสตูดิโอ

ความทึ่งจากจุดนี้ยังไม่ทันจางหาย คุณลุงพาเราไปทานมื้อเที่ยงที่ผมยกให้เป็นหนึ่งในมื้ออาหารที่แปลกหูแปลกตาแปลกรสแปลกกลิ่นที่สุด หลังจากรถจอดแล้วพวกเราช่วยกันยกของกินที่คุณลุงเตรียมไว้ให้มากองกันไว้ตรงม้านั่งที่มีอยู่แล้วตรงนั้น หากลองนั่งลงบนเก้าอี้นี้แล้วมองไปข้างหน้า จะพบกับ ‘ธารน้ำแข็งรัสเซล’ ยืนตระหง่านกางแขนให้เห็นถึงกล้ามเนื้อแห่งความเหน็บหนาวแทรกตัวด้วยรอยแยกที่ถูกกัดกร่อนจากกาลเวลา นึกถึงจอห์น สโนว์ ที่ได้เห็น ‘the Wall’ ด้วยสายตาตัวเองครั้งแรกหลังได้ยินมานานตลอดเวลาที่เคยอยู่แค่ในวินเทอร์เฟล ไม่รอช้ารีบมุ่งหน้าเข้าไปสัมผัสกับธารน้ำแข็งอันหล่อเหลาแห่งนี้ ชื่นชมความยิ่งใหญ่ ความสูง รอยแตกร้าว เสียงน้ำแข็งละลาย สีสันที่สะท้อนและเปล่งประกายในช่วงเวลานั้น เปลี่ยนกันถ่ายรูปให้กันและกันโดยธารน้ำแข็งพระเอกของงานปรากฏตัวอยู่ในทุกรูป

กลิ่นหอมของเนื้อ musk ox ที่หาง่ายและขายอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตในเมือง อยู่ในเงื้อมมือคุณลุงที่กำลังย่างให้เป็นสเต๊กอยู่นั้นลอยฟุ้งไปในอากาศรอบโต๊ะนั้น มันฝรั่งต้มบวกขนมปังเย็นเฉียบและจืดชืดโบกมือเรียกให้พวกเรามากิน เนื้อ musk ox ร้อนๆ จากกระทะถูกตักใส่จานทีละคน แต่เพียงไม่กี่วินาทีความร้อนก็จากพวกเราไป สำหรับผมแล้วอาหารในวันนั้นเอาจริงๆ ไม่ได้รสชาติเลิศเลอเพอร์เฟกต์นัก เรียกได้ว่ากินกันตาย แต่สิ่งที่ทำให้รู้สึกว่ามื้อเที่ยงนี้ช่างวิเศษเหลือเกินนั่นคือสิ่งที่เรากำลังเสพอยู่ ไม่ใช่ทางปากหากเป็นทางสายตา

หลังจากเดินทางไกลและเหน็ดเหนื่อยจากเมื่อวาน เราตัดสินใจกันว่าวันนี้จะเป็นวันแห่งการพักผ่อน เราออกไปเดินเล่นนิดหน่อยรอบๆ ที่พัก แล้วกลับมานั่งในห้องนั่งเล่นกลาง ต่างคนต่างชงเครื่องดื่มร้อนที่ตัวเองชอบ ขนมปัง และของกินที่ต่างคนต่างพกมาถูกกองรวมไว้ตรงกลาง กิจกรรมยอดฮิตของแก๊งเราคือการเล่นบอร์ดเกม Citadel เราเล่นตั้งแต่บนเครื่องบิน และเมืองก่อนหน้านี้ หากใครเคยเล่นจะพบว่าเกมนี้สนุกมากหากเรารู้นิสัยเพื่อนของเราแต่ละคนระดับหนึ่งแล้ว เราอาจเดาและดักทางในบางจังหวะจนเกมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เป็นสิ่งที่ทำให้ใช้เวลาสิ้นเปลืองได้คุ้มค่ามากหากต้องการให้ช่วงเวลานั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ตกกลางคืน คืนสุดท้ายของพวกเราที่นี่ เราออกมาดูแสงเหนือเป็นกิจกรรมส่งท้าย ผมนึกเอาเองว่าธรรมชาติที่นี่น่าจะอยากฝากความประทับใจไว้ให้ก่อนพวกเราจะจากที่นี่ไป ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้มีโอกาสกลับมาอีก แสงเหนือปรากฏตัวขึ้นมากกว่าที่คาดไว้ จากค่า KP index ที่พยากรณ์แสงเหนือระบุว่าคืนนี้จะรุนแรงและชัดกว่าทุกวันที่ผ่านมา ราวกับร้องเพลงอำลาให้พวกเราจดจำว่าการแสดงคืนนี้จะตื่นเต้นและงดงามเสมอในดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้

และยิ่งตื่นเต้นทุกทีเมื่อกลับไปนึกถึง

The post ชมแสงเหนือแทนแสงดาว ย่ำหิมะขาวที่เมืองชื่อเขียว เที่ยว Kangerlussuaq ประเทศ Greenland appeared first on a day magazine.

ลุงโตโน่เจ้าของบ้านชาวท้องถิ่น ออกเสียงดังลั่นกลางโต๊ะอาหารชวนรับประทานอาหารมื้อแรกของผมในจังหวัดริเบร่า แคว้นกาลิเซีย ควันโขมงพวยพุ่งจากปากหม้อต้ม ลอยตามไปเป็นเมฆหมอกแห่งความอร่อยอยู่เหนือจานของกุ้ง ‘ซีการ์ราส’ (Cigarras) หอย ‘เทฆิญย่อน’ (Mejillón) ปู ‘เน้โกหระ’ (Nécora) ที่เพิ่งถูกนำมาวางบนโต๊ะ ลุงโตโน่หยิบร่างไร้วิญญาณที่ต้มจนสุกกลายร่างเป็นอาหารทะเลคุณภาพดีเข้าปากคนแรก เคี้ยวเสียงดัง สูดความเอร็ดอร่อยเข้าปากนำไปก่อน 1-0

สายตาของผมกำลังมองหาน้ำจิ้ม แต่คุณน้ามาเรีย (ชื่อเดิมคือมาลัย) ภรรยาคนไทยของคุณลุง รีบกระซิบบอกผมว่าที่นี่พวกเขาจะกินอาหารทะเลแบบสดๆ เท่านั้น ไม่จิ้มน้ำจิ้มใดๆ เด็ดขาด หากมี นั่นหมายถึงการดูถูกคุณภาพอาหารของพวกเขา ทำให้เสียรสชาติที่แท้จริงของอาหารทะเลที่ชาวเมืองริเบร่าต่างภาคภูมิใจ

ผมมีโอกาสได้มาที่กาลีเซียด้วยคำเชิญของน้ามาเรีย เขาเป็นลูกของเพื่อนแม่ ย้ายตามสามีมาอยู่ที่เมืองนี้กว่า 15 ปีแล้ว ในเดือนพฤษภาคมของแคว้นกาลิเซียนั้นอากาศดีที่สุดในรอบปี เพราะเป็นช่วงที่มีแดดแรง แต่ลมเย็นจากทะเลเข้าปะทะชายฝั่งตลอดทั้งวันทำให้มองเห็นท้องฟ้าใส ค่าอากาศตามมาตรฐาน AQI ระบุตัวเลข 30 บนพื้นสีเขียว ผมถือโอกาสหนีปัญหาฝุ่น PM2.5 จากเมืองหลวงของประเทศไทยมา พื้นที่ส่วนใหญ่นั้นเป็นป่าสีเขียวสดไปทั่ว อาจจะไม่ถึงฝนแปด แต่ก็บ่อยประมาณฝนสี่แดดสี่ มากพอที่จะระบายสีเขียวให้ริเบร่าชอุ่มไปทั้งเมืองตลอดทั้งปี

เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ ระบุในหนังสือ By-Line สารคดี 29 ชิ้นแรก แบบฝึกหัดทางวรรณกรรมของนักเขียนหนุ่มว่า “แหล่งตกปลาเทราต์ที่ดีที่สุดของยุโรปนั้นอยู่ที่สเปน เยอรมนี และสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนสเปนนั้นอาจกล่าวได้ว่ามีแหล่งตกปลาที่ดีที่สุดอยู่ในกาลิเซีย…” ผมถามน้ามาเรียว่าข้อความข้างต้นจริงไหม น้าตอบว่าแหล่งตก ‘ตรูชา’ (Trucha) หรือปลาเทราต์มีอยู่เหลือบ้างในธรรมชาติ โดยเฉพาะในจังหวัดลูโก (Lugo) แต่ปัจจุบันแหล่งธรรมชาติจริงๆ ค่อนข้างหาได้ยากแล้ว บ่อเลี้ยงที่สร้างขึ้นใหม่จึงมีคนนิยมไปตกมากกว่า

ว่ากันตามจริง กาลิเซียเป็นอีกแหล่งที่มีธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่งในยุโรป นั่นทำให้ริเบร่ามีท่าเรือ ‘ปอร์โต เด ริเบร่า’ (Porto de Ribeira) เป็นต้นทางของการนำเข้าสุดยอดวัตถุดิบอาหารทางทะเลที่เป็นกำลังหลักแห่งหนึ่งสำหรับประเทศสเปน ลุงโตโน่แอบกระซิบว่า “อาหารทะเลที่บาร์เซโลน่านั้นส่งออกให้ชาวยุโรป แต่ไม่อร่อยเท่ากับของริเบร่าหรอก ซึ่งมีไว้แค่สำหรับคนสเปนเท่านั้น แต่ที่สำคัญคือคนกาลิเซียได้กินก่อน” เขาหัวเราะเสียงดังหลังจบประโยค

เสียงหวูดเรือสินค้าอาหารทะเลส่งเสียงมาจากเรือในระยะสายตาอย่างผมพอจะสังเกตได้ว่ามีฝูงนกสีขาวชาวทะเลมากมายบินตามเรือตั้งแต่เข้าเขตท่าเรือแห่งนี้ แวะเวียนเปลี่ยนกันชมอาหารทะเลอันโอชะ แม้พวกมันจะไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสอย่างจุใจอย่างคนที่นี่

คุณน้ามาเรียพาเราไปดูแหล่งตลาดปลาที่ ‘ลา ลองช่า’ (La Lonxa) การเขียนแบบนี้เป็นเฉพาะภาษากาเยโก (Gallego) หรือเรียกว่าภาษากาลิเซียที่ใช้กันเฉพาะในแคว้นตะวันตกเฉียงเหนือของสเปน เป็นอีกภาษาหนึ่งไม่ใช่สำเนียงภาคต่างๆ เหมือนในไทย การสะกดและการออกเสียงจะต่างจากสเปนกลางบ้าง และหยิบยืมตัวอักษรจากภาษาโปรตุเกสด้วยเหตุผลทางภูมิศาสตร์ที่เพียงขับรถไปทางใต้แค่หนึ่งชั่วโมงครึ่งก็จะข้ามสะพานแม่น้ำ ‘มิญโย’ (Minho) เส้นแบ่งพรมแดนธรรมชาติระหว่างทั้งสองประเทศ

หากพูดถึงกาลิเซีย นักท่องเที่ยวและนักอ่านรีวิวท่องเที่ยวคงไม่ค่อยคุ้นเคยนัก ไม่ใช่เมืองท่องเที่ยวที่เป็น dream destination อย่างมาดริดหรือบาร์เซโลน่า แต่ที่นี่มีสถานที่สำคัญทางศาสนาที่ชาวคริสต์ทั่วยุโรปผู้รักการแสวงบุญต้องมาที่นี่ มหาวิหาร ‘ซานติอาโก เด กอมโปสเตลา’ (Santiago de Compostela) อันเป็นที่ฝังศพของนักบุญเจมส์ผู้เป็น 1 ใน 12 สาวกของพระเยซู ผู้เคยแสวงบุญมายังที่นี่จนวาระสุดท้ายของชีวิต

ผมนึกถึงภูมิศาสตร์ของแคว้นกาลิเซียขึ้นมาว่า หากเราได้ขึ้นไปจุดชมวิวแห่งหนึ่งของเมืองนี้ มองไปทิศตะวันออก แน่นอนเราคงจะมองไปยังแผ่นดินฝั่งภาคกลางของประเทศสเปน แต่หากมองออกไปทางทิศตะวันตก เราจะต้องได้เห็นทะเลแอตแลนติก เส้นทางที่ครั้งหนึ่งมีเรื่องราวการค้นพบทวีปใหม่ของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส นักเดินเรือชื่อดังผู้ออกเดินทางไปทางทิศตะวันตกตามการแบ่งสันปันส่วนพื้นที่ในโลกระหว่างสเปนกับโปรตุเกส สองมหาอำนาจทางเรือในสมัยก่อน สเปนจะมุ่งไปทางซ้ายของโลก นั่นคือมุ่งหน้าสู่ทวีปอเมริกา แต่เขาเข้าใจว่าเป็นอินเดีย จึงเรียกชื่อคนพื้นเมืองในพื้นที่นั้นว่าชาวอินเดียน ตรงข้ามกับโปรตุเกสที่จะไปทางขวาของโลก ทำให้เศษเสี้ยววัฒนธรรมของพวกเขายังคงเหลือไว้ในประเทศเราบ้างตามที่เราคุ้นเคยอย่างในละคร บุพเพสันนิวาส หรือสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ อย่างหมู่บ้านโปรตุเกส ในจังหวัดอยุธยา

หลังการตื่นจากช่วงนอนกลางวันที่เรียกว่า ‘เซียสต้า’ (siesta) ของลุงโตโน่ในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาชวนน้า
มาเรียพาผมไปนั่งรถเล่นชมจุดชมวิวของที่นี่ ทำให้ผมได้ไปชมวิวอย่างที่ตั้งใจ จุดแรกที่พวกเขาพาไป คือ ‘โปบรา โด คารามิญยัล’ (Pobra do Caramiñal) พื้นที่เนินเขาสุดลูกหูลูกตา ยอดบนสุดของจุดนี้มีจุดชมวิวชื่อ ‘มิราดอร์ ลา กูโรตา’ (Mirador la Curota) เป็นห้องทำงานเล็กๆ ที่ทำด้วยหินก้อนใหญ่

ติดกับห้องมีเสาส่งสัญญาณสูงเป็นจุดเด่น นักท่องเที่ยวปีนขึ้นไปถ่ายรูปแสดงท่ากอดจูบกันใกล้ชิด เป็นปกติของชาวสเปน โดยมีฉากหลังไม่ว่าจะมองไปทิศทางไหนก็เต็มไปด้วยเนินเขาตกแต่งด้วยพุ่มไม้หนาสีเหลืองแทรกแซมระหว่างหินก้อนใหญ่ไปตลอดทาง และกังหันลมที่ปักอยู่แนวเส้นขอบฟ้าอยู่รอบด้านที่เรามองออกไป พร้อมกับอ่าว ‘อะราวซา’ (Arousa) ที่กำลัง สะท้อนแสงอาทิตย์เก๊กท่าอยู่ไกลๆ

อาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำฉาบให้บรรยากาศแคว้นกาลิเซียเปลี่ยนสีไปและน่าหลงใหลขึ้นไปอีก คุณลุงโตโน่พาผมขับรถไปอีกฝั่งของเมืองไปยังจุดชมวิวยอดฮิตอีกแห่งหนึ่งคือ ฟาโร เด กอร์รูเบโด (Faro de Corrubedo) ซึ่งเป็นศูนย์รับข้อมูลการเดินเรือเพื่อสื่อสารกับชาวประมง มีประภาคารตั้งอยู่ ซึ่งตอนนี้ทำเป็นร้านกาแฟและร้านอาหารที่มีคนมานั่งกินข้าว พบปะพูดคุยกันเสียงดังลั่นร้านแข่งกับเสียงลมทะเลและต่างรอเวลาให้แสงอาทิตย์ค่อยๆ หมดลงเพื่อพบภาพที่สวยงามที่สุดของวัน

นอกร้านโดยรอบเป็นบริเวณโขดหินสูง-ต่ำในระดับที่พอปีนขึ้น-ลงได้ ปูด้วยหญ้าธรรมชาติลักษณะเหมือนขนมจีนสีเขียวสูงประมาณข้อเท้า ปลิวไสวและปกคลุมบริเวณที่ไม่มีหินก้อนใหญ่ทับอยู่ ลาดลงไปมีห้องเล็กๆ ตรงปลายแหลมฝั่งหนึ่งในละแวก ก่ออิฐถือปูนแน่นหนา มีเพียงช่องหน้าต่างเล็กๆ เท่านั้นเพื่อกันลมท่ามกลางสถานที่รับลมที่ยังพัดอย่างไม่เคยลดกำลัง

ผมเดินลงไปรับลมปะทะหน้าที่แรงขึ้นบริเวณหินก้อนที่เคยใหญ่ แปรสภาพกลายเป็นก้อนเล็กกระจัดกระจายปูทางไปยังชายหาดหินลาดเอียงลงทะเล บังเอิญสบตากับทุ่งดอกไม้สีขาวเล็กๆ น่ารักสะดุดตากระซิบให้ผมมาเก็บภาพ หยิบมือถือออกมาและกดถ่ายแบบเงียบๆ เหมือนมันกลัวว่าใครจะรู้ว่าเราเคยมีประสบการณ์ร่วมกัน จนเมื่อภายหลังผมเปิดภาพย้อนหลังให้น้ามาเรียดู เธอบอกว่านี่มันดอก ‘นาโมราเดร่า’ (Namoradeira) ซึ่งคำว่า namora ในภาษากาเยโกมีความหมายเชิงความรัก ความมีเสน่ห์ เลยคิดเอาเองว่ามันน่าจะเป็นดอกหญ้าเจ้าชู้ เสียดายไม่ได้เดินผ่านเลยไม่แน่ใจว่ามันจะเกาะขากางเกงตามกลับบ้านมาด้วยหรือเปล่า เหมาะแล้วแหละที่พวกมันอยู่กันที่นี่ ในสถานที่สวยงามและบรรยากาศโรแมนติกแบบนี้

เป็นไปได้ไหมว่าจุดชมวิว หอประภาคาร คือการถ่ายทอดลักษณะนิสัยความเป็นคนช่างสังเกตอันเป็นเบื้องหลังของคุณสมบัติของการต่อสู้เพื่อความยิ่งใหญ่ของชนชาติสเปน การมองโลกออกไปในมุมมองไกลๆ ฝากความหวังไว้ในดินแดนที่ไม่รู้จัก วันนี้ผมได้อยู่ในมุมมองและระดับสายตาเดียวกันกับที่เขายืนอยู่ตรงนี้เพื่อสังเกตการณ์

แม้วันนี้ผมจะห่างไกลกับเรื่องราวเหล่านั้นมากมายหลายร้อยปี ไม่เข้าใจระบบภาษาการเดินเรือ หรือแผนที่ทางทะเลอันเป็นความรู้อันยิ่งใหญ่ของยุคสมัยก่อนหน้านี้ แต่สิ่งที่ผมสังเกตได้เสมอและมั่นใจมากๆ คือ ชาวสเปนที่ผมได้เจอในช่วงเวลานี้ ความสุขของพวกเขาอยู่กับการพบเจอกัน พูดคุยกัน และที่สำคัญคือการกิน

“เตงโก อัมเบร (Tengo Hambre) ฮิวว แลวว” ลุงโตโน่บอกภรรยาของเขาว่าถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว พวกเรามุ่งหน้ากลับบ้านพร้อมแผนการอาหารเย็นที่เขาเลือกแล้วว่าจะให้น้ามาเรียทำอะไรเป็นอาหารเย็น เพราะเรายังมีปลาอีกมากมายที่ได้ซื้อมาไว้ในวันที่ผมได้ไปตลาดปลาที่ท่าเรือวันก่อน และเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ผมก็อยู่บนโต๊ะอาหาร ที่เต็มไปด้วยอาหารทะเลอีกครั้ง แน่นอนว่าไม่มีน้ำจิ้มซีฟู้ด

มื้อส่งท้ายก่อนอำลาผมได้เจอกับเมนู ‘เปสกาดิญยา อะ ลา กาเยกา’ (Pescadilla a la Gallega) เป็นอาหารท้องถิ่นของชาวกาลิเซีย ทำมาจากปลา ‘เมร์ลูซา’ (Merluza) ที่หั่นเป็นท่อนๆ ต้มกับมันฝรั่งและหอมหัวใหญ่ราดผงปาปริก้าหรือพริก ‘ปิเมนตอน’ (Pimenton) ที่แช่ในน้ำมันมะกอกไว้สองชั่วโมง ข้างๆ กันมีขนมปังก้อนใหญ่พร้อมมีดหั่นด้ามยาวในตะกร้าที่มากับเนยและไวน์ขาวในแก้วไวน์ทรงสูง แหล่งกำเนิดเสียงกระทบ กิ๊ง! เป็นสัญญาณว่าเราเริ่มกินมื้อนี้กันเถอะ

The post ตามรอยแหล่งตกปลาของ ‘เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์’ ที่ริเบร่า แคว้นกาลิเซียประเทศสเปน appeared first on a day magazine.

นอกเหนือจากเครื่องบินแอร์บัส 330 ลำเดียวของ Air Greenland ที่เรียกว่าแทบจะผูกขาดเส้นทางจากยุโรปสู่ที่นี่พวกเรามาจากโคเปนเฮเกน เดนมาร์ก เครื่องจึงพาเราแตะพื้นเมืองแคงเกอร์ลุสสวก (Kangerlussuaq) ก่อน แล้วจึงไปต่อกับเครื่อง Dash-8-200 เครื่องเล็กบรรจุผู้โดยสารได้แค่ 37 คนเท่านั้น และลูกเรือเพียงคนเดียวก็เพียงพอที่จะดูแลผู้โดยสารทั้งลำในกรณีเหตุฉุกเฉิน พร้อมใบพัดใบใหญ่สองข้างของลำตัวเครื่องบิน ล้อเล็กๆ ใต้ห้องเครื่องคล่องแคล่วและไม่เทอะทะ หักเลี้ยวได้ง่ายไม่เงอะงะ พาเราไปต่อที่เมืองอิลลูลิสแซต เป้าหมายแรกของพวกเรา

ความตกตะลึงไม่ลดน้อยลงไปเลย แม้เราจะมองแผ่นดินที่นี่จากบนเครื่อง ระหว่างที่อยู่บนเครื่องได้ตะลึงไปไม่น้อยแล้ว ช่วงลดระดับลงมายิ่งทึ่ง พอถึงพื้นแล้วทึ่งมากขึ้นไปอีก ทุกที่ที่พวกเราไปล้วนเป็นที่แปลกตาไปซะทุกจุด ด้วยความที่ภูมิประเทศเป็นเกาะ ล้อมรอบด้วยทะเลที่มีภูเขาน้ำแข็งอยู่โดยรอบ ช่างต่างเหลือเกินกับที่นี่ประเทศไทย ประเทศที่กรมอุตุฯ ระบุว่าได้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว

ช่วงที่เราเดินทางเป็นเดือนตุลาคม ให้เวลาทริปนี้ทั้งหมด 8 วัน ซึ่งเราตั้งใจว่าจะใช้เวลาที่เมืองนี้ 4 วัน ด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งแวดล้อม จึงรีบโยนกระเป๋าที่ห้องพักแล้วออกไปเดินเล่นรอบเมืองกันทันที เมืองนี้เป็นเมืองที่เล็กมากประชากรประมาณ 4,500 คน ซึ่งชนชาติที่อาศัยมากเป็นอันดับหนึ่งบนประเทศ คือ ชาวอินูอิต (ชาวพื้นเมือง) ชาวยุโรปโดยเฉพาะชาวเดนมาร์ก และอันดับสาม (ที่ไกด์เราบอกมา) คือคนไทย! ซึ่งถูกเพิ่มเข้ามาในนี้ในฐานะนักท่องเที่ยว 4 คน

เหลือเวลาไม่มากก่อนตะวันจะตกดิน เรารีบออกไปเดินเล่นรอบเมือง ภูมิประเทศเป็นเกาะที่มีเนินสูงบ้างต่ำบ้าง พวกเราเดินตามทางที่เป็นถนนไปทางทิศตะวันตกของเกาะ แวดล้อมไปด้วยทุ่งหญ้าสีทองสะท้อนแดดยามเย็น แทรกแซมกับโขดหินตะปุ่มตะป่ำ ใหญ่บ้าง เล็กบ้าง กระโดดเหยียบได้บ้าง ข้อเท้าพลิกได้บ้าง ปรากฏบ้านเรือนหลากสีที่ลักษณะไม่ต่างกันมาก แต่ที่น่าสนใจคือสีสัน แต่ละโซนจะทาสีให้คล้ายๆ กัน หรือจับคู่สีให้แมตช์หรือคอนทราสต์กันไปเลย ใครหลงใหลการถ่ายรูปเน้นสีสันจะต้องรักที่นี่มากแน่นอน

หลายบ้านมีบ้านเล็กๆ อยู่ในนั้นอีกที สูงประมาณเอว ตีไม้เป็นคอกบ้าง เป็นกล่องบ้าง ทำเป็นที่อยู่อาศัยของน้องหมาหลายตัวที่ออกมาต้อนรับพวกเรา ส่ายห่าง ยิ้ม และกระโดดเล่นด้วยความดีใจ ใช่ พวกเราดูออก ตามคำบอกเล่า ชาวบ้านมักเลี้ยงหมาเหล่านี้ไว้นอกบ้าน ไม่พาไปเดินเล่นหรือมีปฏิสัมพันธ์เท่าไหร่นัก จะเจอกันแค่เพียงช่วงเวลาให้อาหารเท่านั้น ที่เหลือคือปล่อยตามยถากรรม ไม่ว่าวันนั้นจะแดดออก ฝนตก หรือกระทั่งหิมะตก

และสังเกตได้ว่า พวกเราเล่นและทักทายได้แค่เจ้าตัวเล็กๆ ที่อายุไม่น่าเกิน 6 เดือนเท่านั้น ส่วนที่อายุเกิน 1 ปี จะถูกล่ามโซ่ไว้อย่างแน่นหนา เพื่อเตรียมไว้ใช้งานลากเลื่อนหิมะในช่วงเทศกาล โดยก่อนหน้านี้จะไม่มีการล่ามโซ่ไว้ใดๆ จนเมื่อเกิดเหตุสุนัขไปทำร้ายและกินคนขึ้นมาเนื่องจากเจ้าของบ้านไม่ดูแล กฎหมายนี้จึงถูกบังคับนับแต่นั้นเป็นต้นมา

เมื่อถึงเวลากลางคืน สิ่งที่เป็นกิจกรรมหลักของพวกเราก็คือการล่า ‘แสงเหนือ’ ก่อนหน้านี้เราเคยไปดูมาที่ไอซ์แลนด์และอลาสก้า มีแสงเหนือให้เห็นบ้างตามปกติ ซึ่งก็ตื่นเต้นไม่น้อย แต่ครั้งนี้แสงเหนือแห่งอิลลูลิสแซตนั้นออกมาต้อนรับพวกเราอย่างเต็มที่ แรงกว่าทุกครั้งที่เคยเห็นมา หากใครเคยดูหนัง แฮร์รี่ พอตเตอร์ ให้นึกถึงตอนที่เหล่าผู้เสพความตายเสกตรามารขึ้นไปบนท้องฟ้า

การเคลื่อนที่ของแสงเหนือในคืนนั้น โดดเด่น วูบไหว สาดส่าย รุนแรงไปทั่วท้องฟ้า ร่างกายของผมสั่นไปด้วยความเหน็บหนาวจากลมทะเล ณ จุดที่เรายืนดูอยู่ หัวใจก็สั่นกับปรากฏการณ์ครั้งนี้ไม่แพ้กัน

นอกจากกิจกรรมดูแสงเหนือทุกคืนที่เราสามารถใช้เวลากับมันได้ ตอนกลางวันนั้นมีกิจกรรมที่นักท่องเที่ยวชอบทำคือการเดินเทรกกิ้ง ที่เส้นทางเดินเท้านั้นเป็นมรดกโลกด้วย นักท่องเที่ยวสามารถเลือกเดินหลายเส้นทางทั้งระยะสั้น 1 กิโลเมตร ไปจนถึง 7 กิโลเมตร แบ่งเป็นสี ระบุระยะเวลาในการเดิน และความยาก-ง่ายของแต่ละเส้นทาง แน่นอนว่านักท่องเที่ยวที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกลอย่างพวกเราเลือกอันง่ายที่สุด

แต่ในความง่ายที่พวกเราเลือกนั้น ได้เจอกับภูมิประเทศที่น่าสนใจหลากหลาย เป็นเนินสลับทางลาดที่ปูเป็นระแนงไม้เพื่อให้นักท่องเที่ยวเดินไปตามจุด ซึ่งส่วนที่เป็นไม้ระแนงนั้นเป็นจุดชมวิวที่สวยงามอันเป็นจุดขาย มองออกไปจะเห็นเป็นเวิ้งทะเลที่มีภูเขาน้ำแข็งก้อนใหญ่ลอยอยู่ไม่ไกลมากนัก ใกล้เข้ามาเป็นเศษน้ำแข็งที่แตกออกมาจากภูเขา ซึ่งไหลและถูกพัดไปตามกระแสลมทะเลตามช่วงเวลาของวัน หากเป็นช่วงเช้าเศษก้อนน้ำแข็งจะลอยห่างจากฝั่ง พอถึงกลางวันและตอนเย็นจะมีให้เห็นริมฝั่งทางเดิน

สิ่งหนึ่งที่ผมชอบระหว่างทางเดินคือแอ่งน้ำเล็กๆ บริเวณเนินระหว่างที่เราเดินไปตามเส้นทาง โดยปกติจะเป็นแอ่งน้ำลึกประมาณครึ่งแข้งหรือท่วมข้อเท้า แต่จะมีบางแอ่งที่กลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว ซึ่งส่วนตัวผมชอบไปยืนเล่นและถ่ายรูปเอาไว้ หลายอันยืนได้สบาย แต่แน่นอนว่ามีบางอันเหยียบแล้วแตก ขาจมลงไป รองเท้าเปียก เรียกเสียงหัวเราะในหมู่เพื่อนกันไป

พวกเราถือโอกาสเข้าไปใกล้กับเหล่าเศษก้อนน้ำแข็งที่ลอยมาอยู่ใกล้ๆ โขดหินที่พอจะยืนอยู่ได้ หยิบขึ้นมาถ่ายภาพในมือบ้าง ให้เพื่อนถ่ายมาจากอีกโขดหินห่างออกไปบ้าง ภาพที่ได้ออกมาสวยและแปลกตา ใช้เวลาอยู่ที่นั่นสักพัก มีคนท้องถิ่นตะโกนมาบอกพวกเราว่าให้ออกไปจากตรงนั้น ให้ระวัง ตอนนั้นเราไม่เข้าใจว่าทำไมต้องตะโกนด้วยท่าทางที่ตกใจขนาดนั้น เมื่อถ่ายรูปได้หนำใจแล้ว พอเราออกมา คนที่เตือนก็อธิบายว่าตรงจุดนั้นไม่ควรมีใครอยู่ เพราะเวลาภูเขาน้ำแข็งที่แตกจากภูเขาก้อนใหญ่หล่นลงทะเล ริมขอบที่พวกเรายืนอยู่นั้นอาจโดนคลื่นที่คล้ายสึนามิพัดเข้าก็เป็นไปได้

ก่อนเขาจะเดินจากไป พวกเรากล่าวขอโทษที่ไม่รู้ และขอบคุณที่เขาเตือนพวกเรา และสำนึกว่าโชคดีนะที่ไม่ได้เจอแบบนั้น

อีกไฮไลต์หนึ่งที่หากใครมาที่นี่แล้วจะพลาดไม่ได้คือการล่องเรือไปดูภูเขาน้ำแข็ง บริเวณนี้ถูกเรียกว่าเป็น Icefiord พวกเราเดินไปขึ้นเรือกันที่ท่าเรือประมงของเมือง นักท่องเที่ยวทุกคนต่างแต่งชุดกันหนาวมากกว่าทุกวันอย่างเห็นได้ชัด ผ้าพันคอแบบหนา ที่ปิดหู ถุงมือ หมวกกันหนาวที่บางคนคลุมเกือบทั้งหน้า เมื่อพร้อมแล้วก็ออกเรือไปตรงจุดหมาย บริเวณที่มีดงแห่งภูเขาน้ำแข็ง

สองข้างทางไกลๆ เรามองเห็นภูเขาน้ำแข็งก้อนใหญ่ ตกตะลึงกับความใหญ่และสวยงามของมัน ที่ก่อนหน้านี้อาจจะเคยเห็นในสารคดีโลกร้อนที่ภูเขากำลังถล่มและหมีขั้วโลกออกท่าทางอิดโรยหาที่เกาะเพื่อรอดชีวิต ณ บางจุดมองไปข้างหน้าเป็นแผ่นน้ำแข็งที่หากมองผิวเผินไม่น่าจะล่องเรือต่อไปได้ แต่ผู้นำเที่ยวของเรือประกาศว่าไม่ต้องกังวล เราจะไปทางนั้นกัน เราต่างสงสัยทำหน้าเลิ่กลักแล้วหันมาเมาท์กัน มองหาจุดที่เก็บเสื้อชูชีพ และภาวนากันเบาๆ ว่าอย่าให้เจอเหตุการณ์เหมือนไททานิก

ไม่แน่ใจว่าหัวเรือมีอุปกรณ์พิเศษที่สามารถเจาะแผ่นน้ำแข็งได้ หรือเป็นปกติของเรือประเภทนี้ เรือแล่นไปอย่างมั่นใจไม่ออกอาการถึงความหนักหน่วงของแผ่นน้ำแข็ง พวกเราทึ่งกับภาพที่สวยงาม นึกถึงว่าเราอยู่ในเครื่องทำน้ำปั่นสเลอปี้ ที่บดน้ำแข็งให้แตกและแยกออกจากกัน เบียดเศษน้ำแข็งหมุนวนเป็นคลื่นอยู่ข้างๆ เรือ ผมตื่นเต้นกับภาพนี้มากและถ่ายคลิปไว้ว่าครั้งนี้ดวงตาได้เคยเห็นภาพนี้จริงๆ

ถึงแม้วันนั้นพวกเราจะแต่งตัวกันพร้อมและหนาเป็นพิเศษ แต่เมื่อสิ่งแวดล้อมทุกอย่างรอบตัวปรากฏให้เห็นกับตาขนาดนี้ ผมกลับมีอาการขนลุกไปทั้งตัว ไม่แน่ใจว่าเพราะอากาศที่เย็นและลมหนาวที่ปะทะเข้ากับเรือตลอดบ่ายวันนี้ หรือว่าขนลุกจากความสวยงามของธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ที่วิ่งเข้ามากระทบม่านตาและถูกบันทึกอย่างอัตโนมัติไว้ในความทรงจำของผมไปอีกนาน

แต่วันนี้ผมมั่นใจแล้ว เพราะรีโมตเครื่องปรับอากาศที่วางอยู่ข้างๆ มันบอกว่าตอนนี้ 18 องศา!

The post ทริปล่าแสงเหนือที่เมือง ‘อิลลูลิสแซต’ ประเทศกรีนแลนด์ ดินแดนไร้ซึ่งสีเขียว appeared first on a day magazine.