Scene 0 : อารัมภบท มาร์เวล

“การสะสมของเกี่ยวกับ Marvel เป็นกิเลสอย่างหนึ่ง มาร์เวล

ไม่ใช่แค่ ‘สะสม’ แต่เรียกว่า ‘ถลำลึก’ 

ก้าวขาเข้าไปแล้วถอยหลังออกมาไม่ได้”

คำโปรยนี้ปรากฏขึ้นพร้อมกับภาพหุ่นจำลอง X-Men ในตู้กระจกใส กล้องค่อยๆ ซูมออกจากหุ่นจนมองเห็นภาพกว้าง คือห้องสตูดิโอที่เต็มไปด้วยของเล่น หนังสือการ์ตูน และสิ่งของมากมายที่ล้วนเกี่ยวข้องกับค่ายมาร์เวลไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของ ต้น–ยุทธศักดิ์ รักแคว้น กราฟิกดีไซเนอร์ผู้สะสมสิ่งของเกี่ยวกับมาร์เวล หนึ่งในค่ายผลิตสื่อบันเทิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุค 

กว่า 80 ปีในวงการคอมิก มาร์เวลได้สร้างคาแร็กเตอร์ซูเปอร์ฮีโร่นับหมื่นตัวออกมาเสิร์ฟความบันเทิงให้คนทั่วโลก ความคลาสสิกของมันถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น และได้ต่อยอดสู่สื่อรูปแบบอื่นจนสามารถขยับขยายฐานแฟนคลับได้อย่างมหาศาล

หากพิจารณาจากของสะสมในห้องแล้ว ยุทธศักดิ์คือคนที่ควรถูกเรียกว่าผู้คลั่งไคล้ในของสะสมมาร์เวลอย่างไร้ข้อกังขา ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากจำนวนที่มากล้นและความหายากของของแต่ละชิ้น เส้นทางในการได้มานั้นยังสนุกสนานไม่ต่างจากเรื่องราวมหัศจรรย์ในจักรวาลมาร์เวลเลย

ถ้าคุณอยากรู้ รีบสวมชุดซูเปอร์ฮีโร่ประจำตัว แล้วโดดไปคุยกับเขาพร้อมกับเราเลย 

ลุย!

Scene 1 : การปรากฏตัวครั้งแรกของ X-Men มาร์เวล

ภายใน / ห้องเก็บของสะสมมาร์เวล / เช้า

ชู่ว!

เราค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องสตูดิโอ ผ่านลังเก็บหนังสือการ์ตูนที่วางอย่างเป็นระเบียบบนชั้น ของเล่นและฟิกเกอร์จำนวนมากกระจายอยู่เต็มห้อง โปสเตอร์หนังยึดที่ว่างบนผนังไปจนเกือบหมด ในที่สุดเราก็มาหยุดอยู่ด้านในสุด ณ โต๊ะทำงานของเจ้าของคลังสมบัติทั้งหมดนี้ ซึ่งเขาได้นั่งรออยู่ก่อนแล้ว 

แม้แต่กรอบรูปเหนือศีรษะของเขายังเป็นหน้ากระดาษ จากการ์ตูนที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ยุทธศักดิ์ทักทายเราอย่างเป็นมิตร ส่วนเราไม่รอช้าเอ่ยปากถามถึงที่มาของความชอบในสิ่งนี้

“ก่อนจะชอบมาร์เวล เราติดตามการ์ตูนญี่ปุ่นมาก่อน ตอนประถมจะชอบซื้อพวกนิตยสาร Boom หรือ THE TALENT รวมการ์ตูนญี่ปุ่นรายสัปดาห์จากร้านหน้าโรงเรียนมาอ่าน โตมาเป็นวัยรุ่นก็เริ่มเก็บพวกกันดั้มบ้าง

“เราเพิ่งเริ่มสนใจมาร์เวลจากการดู The Incredible Hulk ตอนแรกไม่ได้สนใจฮัล์กด้วยซ้ำ แต่เพราะเป็นแฟนคลับของ Edward Norton เลยเปิดดู ปรากฏว่าสนุกดี เราเลยนึกได้ว่าตอนเด็กๆ ก็เคยดูแอนิเมชั่นเรื่อง X-Men ที่ฉายทางช่อง 7 เลยเริ่มรู้สึกชอบและเริ่มสะสมของเกี่ยวกับมาร์เวล แต่ก็แค่ของเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้จริงจังเท่าไหร่

“เรามาคลิกกับมันจริงๆ ตอนช่วงปี 2555 ที่หนังเรื่อง The Avengers เข้าฉาย เราชอบมาก ประกอบกับช่วงนั้นทำงานแล้ว เราเลยมีกำลังซื้อของเล่นต่างๆ และตามเก็บมาตั้งแต่นั้น”

ในช่วงแรกยุทธศักดิ์พยายามเก็บสะสมสิ่งของทุกอย่างของตัวละครทุกตัว จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่เขาตระหนักว่าการตามทุกเรื่องนั้นยากเกินไป สุดท้ายยุทธศักดิ์จึงลดกรอบความสนใจของตัวเองเหลือแค่ X-Men ซึ่งเป็นเรื่องที่เขาชื่นชอบมากที่สุดจากทั้งหมด โดยเฉพาะผู้นำของทีมอย่าง Cyclops ผู้สามารถปล่อยแสงเลเซอร์จากดวงตาเพื่อพิฆาตเหล่าร้าย

“เราชอบไซคลอปส์เพราะเขาเป็นตัวละครที่มีมิติความเป็นมนุษย์จริงๆ มีรัก โลภ โกรธ หลง เจ้าชู้ และบางครั้งก็เห็นแก่ตัว ไม่สนใจคนอื่น แตกต่างจากพระเอกหลายคนในการ์ตูนญี่ปุ่นค่าย Shonen Jump ที่รักพวกพ้องและเสียสละ เป็นคนดีจนเกินจริง

“จากแต่ก่อนที่เก็บทั้งจักรวาลมาร์เวล ถึงตอนนี้เราสะสมแค่ของไซคลอปส์และ X-Men เท่านั้น”

Scene 2 : เรียนรู้วิชาการอ่านคอมิก

ภายใน / ด้านหน้าชั้นวางคอมิก / บ่าย

ตู้ม! 

แสงเลเซอร์จากตาของไซคลอปส์ยิงใส่ภาพความทรงจำวัยเด็ก ภาพตัดมาตอนที่ยุทธศักดิ์ได้รู้จักและพบเจอกับคอมิกอย่างไม่ทันตั้งตัว

“เราเริ่มจากเก็บฟิกเกอร์ พอมีเยอะขึ้นก็เริ่มหาข้อมูลของแต่ละตัวละครก่อนจนรู้จักจักรวาลมาร์เวลมากขึ้น ผสมกับอ่านเรื่อง X-Men ที่เราชอบด้วย ไปๆ มาๆ เลยรู้ตัวว่าชอบคอนเทนต์ของเรื่องมากกว่าฟิกเกอร์ที่อาจเป็นเพียงเปลือกของเนื้อหา ดังนั้นการสะสมคอมิกจึงตอบโจทย์เรามากกว่า”

ตั้งแต่นั้นยุทธศักดิ์จึงกลายเป็นแฟนคอมิกตัวยง โดยติดตาม X-Men เพียงเรื่องเดียวพร้อมกับอีเวนต์หลัก (โดยปกติคอมิกของมาร์เวลจะมี ‘อีเวนต์’ หรือเหตุการณ์หลักเกิดขึ้นในช่วงต้นปีกับปลายปี คล้ายกับปมเรื่องก้อนใหญ่ที่กำหนดทิศทางของคอมิกทุกเรื่องในช่วงนั้น ระหว่างอีเวนต์หลักกำลังดำเนินไป มาร์เวลก็จะออกคอมิกที่เป็น side story ของแต่ละตัวละครย่อยเป็นเล่มๆ ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน) โดยมีภารกิจเป็นการตามเก็บคอมิก X-Men ฉบับที่มีการปรากฏตัวของตัวละครหลักเป็นครั้งแรก รวมถึงฉบับเก่าหายากจากช่วงปี 2506-2534 หรือที่เรียกว่า Silver Age ถึง Bronze Age

“เพราะมาร์เวลเป็นอุตสาหกรรมใหญ่และผลิตคอมิกออกมาเยอะมาก เดือนหนึ่งอาจจะออกมาเป็นร้อยเล่ม ถ้ามีเงินเราสามารถซื้อได้หมดก็จริง แต่ถ้าตามอ่านหมดคงไม่ต้องทำงานทำการแล้ว (หัวเราะ) ถ้าเราอยากรู้อะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับเล่มอื่นถึงจะไปตามอ่านรีวิวบทสรุปจากในเว็บไซต์ต่างประเทศแทน

“นอกจากมาร์เวล เราก็ติดตามงานจากค่ายอื่นๆ อย่าง DC ด้วยเหมือนกัน เพราะเราต้องทำเพจซื้อ-ขาย 616 Comics เลยต้องอัพเดตข้อมูลว่าไปถึงไหนแล้ว เหตุผลที่เมื่อ 2 ปีก่อนมาทำจริงจังเพราะอยากระบายคอมิกที่ไม่ใช่ X-Men ออกบ้าง อีกอย่างเรารู้สึกว่าในไทยไม่มีแหล่งซื้อ-ขายคอมิกที่จริงจัง ถ้าอย่างนั้นเราเปิดเองเลยก็แล้วกัน”

การชอบอ่านคอมิกยังมีส่วนที่เกี่ยวข้องกับอาชีพกราฟิกดีไซเนอร์ของยุทธศักดิ์อีกด้วย เพราะเขาชอบ typography เมื่อได้พบกับดีไซน์หลายๆ อย่างที่น่าสนใจจากคอมิก เขาจะเก็บสะสมเป็นคลังไอเดียไว้ใช้ในการวางเลย์เอาต์ แถมเขายังเคยคิดจะสมัครงานที่ Marvel Comics ในตำแหน่ง letterer หรือคนออกแบบตัวอักษรเอฟเฟกต์ในการ์ตูนอีกด้วย

Scene 3 : ภารกิจพลิกจักรวาลตามล่าของสะสมมาร์เวล

ภายนอก / สถานที่รวมพลคนชอบมาร์เวล / เย็น

วาร์ป! 

ยุทธศักดิ์พาเรานั่งยาน X-Jet ของเหล่า X-Men ย้อนเวลาไปดูประสบการณ์อันตื่นตาที่การเป็นนักสะสมนำพาเขาไปเจอ

“ช่วงแรกที่สะสมแค่ฟิกเกอร์ตัวละคร Avengers เราถ่ายรูปคอลเลกชั่นแบบจัดแสงดีๆ ส่งประกวดจนชนะรางวัลและได้เป็นตัวแทนของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปร่วมงาน ‘Avengers: Age of Ultron’ Press Conference ที่เกาหลีใต้ฟรีๆ เลย”

สิทธิพิเศษที่เขาได้จากงานครั้งนั้นคือการได้กระทบไหล่นักแสดงระดับโลกผู้เล่นหนังในค่ายอย่าง Robert Downey Jr. ผู้สวมบท Iron Man ทั้งยังได้โปสเตอร์พร้อมลายเซ็นนักแสดงเรื่อง Captain America: The Winter Soldier ติดตัวกลับบ้านมาด้วย

นอกจากนี้ยังมีเหตุการณ์หลายอย่างที่ทำให้ยุทธศักดิ์ฟลุกเจอกับของสะสมดีๆ โดยไม่รู้ตัว ตัวอย่างที่น่าอิจฉาของคนอ่านการ์ตูนคงเป็นการได้เจอคอมิกฉบับพิเศษที่ Stan Lee ทำร่วมกับ Kiss วงดนตรีอเมริกันร็อก ชื่อ Marvel Comics Super Special #1 KISS หรือแม้แต่เล่มหายากอย่าง Deadpool Kills the Marvel Universe ยุทธศักดิ์ก็ได้มาในราคาที่ถูกเป็นพิเศษจากร้านหนังสือเก่าแห่งหนึ่งในโตเกียว

“ขึ้นชื่อว่าของสะสม พอเราจะหาซื้อใช่ว่าจะมีให้ซื้อ บางทีเราต้องรอจังหวะคนปล่อย อย่างการ์ด Spider-Man พร้อมลายเซ็นสแตน ลี กว่าจะได้ของมาเราต้องตื๊อเจ้าของอยู่เป็นปี”

แน่นอนว่าย่อมมีวันที่เขาผิดหวัง อดได้สินค้าในเว็บไซต์ซื้อ-ขาย แต่เขาก็มีอะไรเจ๋งๆ มากมายในคอลเลกชั่น ซึ่งหนึ่งในความสุดยอดที่ทำเอาเราตื่นตาตื่นใจมากคือคอมิก X-Men ฉบับแรกที่เขาถือไปให้สแตน ลี เซ็นด้วยตัวเอง

“ช่วงก่อนงาน Tokyo Comic Con 2016 ไม่นาน อยู่ดีๆ ก็มีเซอร์ไพรส์กะทันหันว่าสแตน ลี จะมาร่วมงาน เราเลยกัดฟันซื้อตั๋วเครื่องบินไปคนเดียวเพราะไม่มีเพื่อนคนไหนว่างเลย ซึ่งเราตัดสินใจถูกมากที่ไปเพราะไม่กี่ปีต่อมาเขาเสียชีวิต”

แม้จะเป็นการลงทุนที่ใช้เงินสูงแต่อย่างน้อยเขายังได้รางวัล เป็นโอกาสครั้งหนึ่งในชีวิตที่ได้ถ่ายรูปคู่กับผู้สร้างมาร์เวลและได้โบนัสพิเศษเป็นสังคมคนที่ชื่นชอบในสิ่งเดียวกัน

“เวลาไปต่างประเทศเราได้เพื่อนใหม่เยอะมาก โชคดีที่เดี๋ยวนี้เราใช้เฟซบุ๊กติดต่อกัน ใครอยากได้หรือหาอะไรอยู่ก็สามารถจัดส่งถึงกันได้หมด กลายเป็นคอมมิวนิตี้ใหญ่ที่ทุกคนสนิทกันง่ายมาก”

Scene 4 : รางวัลของความคลั่งไคล้

ภายใน / ห้องเก็บของสะสมมาร์เวล / กลางคืน

กลับมาสู่โลกปัจจุบันในปี 2562

ยุทธศักดิ์พยายามตามอ่านคอมิก X-Men ทุกเล่มที่ออกมาแต่ยังไม่ครบสักที จนเมื่อไม่นานมานี้เขาเจอคอมิก 2 เล่มคือ The Incredible Hulk #180 และ #181 ที่ Wolverine ปรากฏตัวครั้งแรกในโลกออนไลน์โดยบังเอิญ กลายเป็นว่าคอลเลกชั่นหนึ่งที่รวมการเปิดตัวฮีโร่หลักๆ ของ X-Men ได้คอมพลีตเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เราโชคดีที่หาความชอบของตัวเองเจอ ดังนั้นการสะสมของเราเลยหยุดอยู่ที่ X-Men กับไซคลอปส์ แต่ถ้ามีอะไรใหม่ๆ สวยๆ ออกมาคงเก็บอยู่บ้าง อย่างตอนนี้ X-Men กลับมาร่วมผลิตสินค้ากับ MCU อีกรอบ มีฟิกเกอร์คอลเลกชั่นใหม่ออกมาอีก เพราะฉะนั้นคงมีเรื่องให้เสียเงินอยู่เรื่อยๆ ยังไม่หยุดสะสมหรอก

“เราไม่ได้ชอบคอมิกเพราะมันเป็นซูเปอร์ฮีโร่อย่างเดียว แต่มันยังสนุกด้วยความ timeless ที่เนื้อเรื่องพลิกไปมาปรับตามบริบทของยุคสมัยตลอด เช่น Captain Marvel และ Iceman ที่เป็น LGBTQ+ ตอนนี้เรายังอยากรู้ว่าตัวละครจะทำอะไรต่อไป มีเรื่องให้ติดตาม แม้วันหนึ่งมันจะเปลี่ยนคอนเทนต์ไปเป็นแนวอื่น แต่ถ้ายังคงแก่นของตัวละครเดิมไว้ เราว่าก็น่าสนุกดีนะ”

แม้การสะสมจะทำให้ยุทธศักดิ์เสียทรัพย์ไปจำนวนมาก ในทางหนึ่ง เขาบอกว่ามันคือการลงทุนทางการเงิน ซึ่งก็คล้ายการหลอกตัวเองเช่นกัน เพราะไม่ว่าราคาจะสูงขึ้นเขาก็ไม่ขายของสะสมเหล่านี้อยู่ดี คนรุ่นแก่กว่าเขาบางคนก็อาจไม่เข้าใจว่าซื้อไปทำไม น่าจะเอาเงินไปลงทุนทำอย่างอื่นมากกว่า ทว่าโชคดีที่คนรอบข้างเขาล้วนเข้าใจ

เพราะสุดท้ายแล้วมันคือการลงทุนในงานอดิเรกที่นำมาซึ่งความสุข

“ทุกวันนี้เราทำงานมาเหนื่อยๆ แต่พอได้อ่านการ์ตูนก็เหมือนได้พักผ่อน เราไม่ได้ทิ้งโลกความจริงไปนะ เราไม่ได้ใช้ชีวิตให้เดือดร้อนอย่างการยอมอดข้าวเพื่อไปซื้อ เพราะไม่ว่ายังไงของสะสมก็คือของสะสม 

“เรายังต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไป แต่อย่างน้อยเราก็ยังได้วิ่งเล่นอยู่ในสนามเด็กเล่นของตัวเองที่ช่วยลดความเครียดในชีวิตจริงของเราได้เสมอ”

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของ a day ฉบับ The Collectors อ่านเรื่องของนักสะสมคนอื่นๆ ได้ ที่นี่

The post เปิดโลกของสะสม Marvel ของ ‘ยุทธศักดิ์ รักแคว้น’ แฟนบอยที่เคยบินไปเจอสแตน ลี ตัวเป็นๆ appeared first on a day magazine.

ห้องแชตปรากฏรูปเซลฟี่หน้าตาเปิ่นๆ ของพวกเราสามคนกำลังนอนเล่นอยู่บนพื้นหิมะของเทือกเขาทาเตยามะที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแอลป์แห่งเจแปน พร้อมกับคำว่า missed จากทั้งคู่ เห็นดังนั้นฉันก็หวนคิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่ได้สัมผัสใบไม้เปลี่ยนสี เกล็ดหิมะ ลำน้ำเขียวใส และทิวเขา เคล้าไปกับมิตรภาพแสนอบอุ่นแม้ยามอากาศหนาวอีกครั้ง

#เพื่อนฉันเดินกันอึดถึกทนมาก
Location: Jigokudani Monkey Park, Togakushi

แน่ล่ะ หมุดหมายของทริปนี้ไม่ใช่การเที่ยวในเมือง หากแต่เป็นการทัวร์อุทยานและเส้นทางธรรมชาติตลอดทั้งห้าวันเต็ม (ให้เอียนกันไปข้างเลย) เพราะความอัดอั้นกับตึกระฟ้าของมหานครโตเกียว หลังจากพวกเราหอบกระเป๋าเดินทางใบเล็กขึ้นรถบัสจากสถานีชินจูกุมาถึงสถานีนางาโนะ

เราเริ่มทริปวันแรกโดยไปเที่ยวสถานที่นอกเมืองสุดฮิต อย่างอุทยานลิงป่าจิโกคุดานิ นั่งรถบัสไปง่ายๆ เพียงหนึ่งชั่วโมง แต่กว่าจะเดินจากป้ายรถเมล์หน้าทางเข้าไปถึงที่หมายนี่สิไกลไม่ใช่เล่น แม้จะเอนจอยกับวิวป่าเขาลำน้ำ อากาศปลอดโปร่งตลอดทาง คนที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายแบบฉันก็ท้อใจกับระยะทางเดินขึ้นเนิน 4 กิโลเมตรอยู่ไม่น้อย แตกต่างกับเพื่อนที่ดูสบายๆ เดินก้าวถ่ายรูปฉับๆ ถึงอย่างนั้นในที่สุดเราก็ฝ่าดงมาถึงร่องเขา บ้านน้องลิงแช่ออนเซนจนได้

ฉันประทับใจภาพน่ารักๆ ของน้องลิงกังญี่ปุ่นที่กำลังหาเหาให้กัน และภาพแก้มแดงลอยเด่นชัดระหว่างแช่น้ำเอามากๆ จนรู้สึกเอ็นดูกับความอบอุ่นในอากาศหนาวๆ แบบนี้ขึ้นมาทันที อดคิดไม่ได้ว่าตอนฤดูหิมะ ความ fluffy ของเจ้าพวกนี้ต้องเพิ่มทวีคูณแน่ๆ ว่าแล้วพวกเราก็เดินเล่นถ่ายรูปน้องๆ อยู่พักใหญ่ ก่อนเดินทางไกล ต่อรถบัสกลับเข้าเมืองตอนหัวค่ำ แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเที่ยวที่เดียวยังเดินเป็นหมื่นกว่าก้าวจนเมื่อย ไม่อยากคิดเลยว่าวันอื่นๆ ที่เหลือจะขนาดไหนกัน

วันรุ่งขึ้นเป็นคิวของการผจญภัยบนหุบเขาศักดิ์สิทธิ์โทกาขุชิ ที่ตั้งของศาลเจ้าโบราณอายุกว่าพันปี เรานั่งรถบัสมาถึงจุดหมายแรก คือศาลเจ้าโทกาขุชิชั้นบน 1 ใน 5 ศาลเจ้าบนหุบเขา ตั้งชื่อตามตำแหน่งความสูงบนหุบเขา สวยงามโดดเด่นทั้งตัวศาลเจ้า ซุ้มประตูมุงจากยักษ์ และทางเดินขึ้นเนินสู่ศาลเจ้าขนาบสองข้างด้วยแนวต้นสนไซเปรสสูงลิ่ว การได้เดินผ่านอุโมงค์ธรรมชาติโทนสีดินแบบนี้ให้ความรู้สึกคารวะและนอบน้อมต่อเทพเจ้าที่ปักหลักอยู่ด้านบนไม่มีผิด เช่นเดียวกับเส้นทางเดินสวนแรงโน้มถ่วงระยะ 2 กิโลเมตรที่มอบความถึกแรงกล้าให้เพื่อนร่วมทริปตัวบอบบางทั้งสองผู้ก้มหน้าเดินเอาๆ ฉันที่ต้องหยุดพักเป็นหย่อมๆ อยากจะไปฟิตร่างกายมาใหม่เลยจริงๆ

หลังจากไหว้พระขอพรและแรงกายเรียบร้อย ช่วงบ่ายพวกเราก็เดินลงเขา คว้ารถบัสไม่กี่ป้ายมายังทางเข้าของบึงกระจกคากามิอิเคะ พอกางแผนที่ดูเท่านั้นแหละ ปรากฏว่าต้องเดินเข้าไปอีก 40 นาที รู้ดังนั้นฉันถอนหายใจเฮือกทันที แต่พอหันไปมองเพื่อนร่วมทางอีกสองคนที่เริ่มล่วงหน้าไปอย่างใจจดใจจ่อแล้วก็ทำใจ เอาวะ ไปไหนไปกัน

พวกเราแวะถ่ายรูปไปพลางเดินไปเรื่อยๆ อย่างอดทนกายและใจ ผ่านเส้นทางใบไม้ร่วงทอสีส้มเหลืองตลอดทาง แม้จะมีรถยนต์ขับผ่านมาแล้วหายเข้าไปเรื่อยๆ ก็ไม่หวั่น เพราะเมื่อได้เห็นสระน้ำศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้าถือว่าคุ้มค่าจริงๆ ฉันตราตรึงกับความนิ่งของสายน้ำ ความเงียบเชียบของกลุ่มต้นไม้ และความสง่าของภูเขาที่รายล้อมเอามากๆ เป็นภาพธรรมชาติที่ดูใจเย็นและมีชีวิตชีวาในเวลาเดียวกัน ชวนให้พวกเรานั่งพักเหนื่อยชมวิวทิวทัศน์อยู่นาน

ขากลับเราเดินทางไกลไปขึ้นรถบัสเหมือนเดิม แวะถ่ายรูปกับศาลเจ้าชั้นกลางประเดี๋ยวประด๋าวก่อนจะยอมแพ้ให้กับความเหนื่อยล้าของวันนี้ มุ่งหน้าเข้าเมือง อ๋อ แต่ไม่ได้กลับไปนอนโรงแรมนะ กลับไปเอาสัมภาระและนั่งรถบัสไปเมืองฮาคุบะ เตรียมตัวสำหรับทริปข้ามภูเขาวันเดย์ไปจบที่จังหวัดโทยามะอีกฟากหนึ่งต่างหาก ตอกย้ำความเร่งรัดและความอึดถึกทนของสองวันที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดี

#เพื่อนฉันเป็นคนตลก
Location: Tateyama Kurobe Alpine Route

เส้นทาง Tateyama Kurobe Alpine Route เรียกได้ว่าเป็นไฮไลต์ของทริปนี้เลยก็ได้ เพราะพวกเรากำลังเดินทางข้ามเทือกเขาจากจังหวัดหนึ่งไปอีกจังหวัดภายในหนึ่งวัน (ฟังดูเวอร์มาก) พร้อมซึมซับบรรยากาศของภูเขาหิมะด้วยตั๋วเหมา one-way trip ที่ซื้อจากสถานีนางาโนะตั้งแต่วันแรก เราตื่นแต่เช้ามืด บอกลาเกสต์เฮาส์เมืองฮาคุบะ คว้ารถไฟมาขึ้นรถบัสประจำทัวร์ที่สถานีชินาโนะ โอมาจิ เป็นอันเริ่มทริปกันเลย

ที่นี่มีจุดแวะชมความงามของสายน้ำ กองหิมะ และทิวไม้อยู่เรื่อยๆ จุดแรกคือเขื่อนคุโรเบะ เขื่อนที่สูงที่สุดในญี่ปุ่นที่ให้วิวพาโนรามาสีครามสุดกว้าง มองเห็นสายน้ำระยิบระยับสะท้อนแดดยามเช้าพร้อมรูปเซลฟี่ร่วมกันสักหนึ่งยก แน่นอนขาลุยอย่างเราใช้เวลาอิ่มเอมไม่นานก็มุ่งสู่จุดถัดไป นั่งรถรางผ่านอุโมงค์ ไต่กระเช้าลอยฟ้ารายล้อมภูเขา ใบไม้เปลี่ยนสีรอบด้าน แวะพักเหนื่อยชมวิวเล็กๆ ที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากพื้นดินกลายเป็นพื้นหิมะ จนมาถึงที่ที่ฉันประทับใจที่สุดอย่างสถานีมูโรโดะ หรือที่ตั้งชื่อเล่นๆให้ว่า สถานีภูเขาหิมะ

ที่นี่มีโรงแรมรองรับเหล่านักท่องเที่ยวที่มาปีนเขา พักค้างคืน หรือแม้เพียงแวะผ่านมาแป๊บเดียวอย่างพวกเรา เราออกมาเดินเล่น ปาหิมะ ปั้นสโนว์แมนในความขาวโพลนสุดลูกหูลูกตาที่มีเฉพาะช่วงฤดูนี้ ต่างจากตอนหน้าร้อนที่จะเห็นความเขียวขจีตลอดแนว สักพักไม่รู้ว่าด้วยความเมามายอากาศหนาวหรือเปล่า พวกเราหันมาผลัดกันถ่ายรูปในมุมต่างๆ คนหนึ่งแอ็กชั่น คนหนึ่งกดชัตเตอร์ ส่วนอีกคนช่วยโยนก้อนหิมะใส่เฟรมเลียนแบบหิมะตก ก่อนจะพักนอนแช่บนพื้นนุ่มๆ จนตัวเปียกชื้นไปตามๆ กัน อีกนิดหนึ่งก็เตรียมเดินไปแช่ออนเซนที่โรงอาบน้ำบนเนินเขาใกล้ๆ อีกลูกแล้วล่ะ

โมเมนต์ที่จำได้คือ จู่ๆ เพื่อนคนหนึ่งที่นิ่งๆ เรียบๆ ก็เล่าให้เราสองคนที่เหลือฟังว่า ตอนเด็กๆ เคยคิดว่ามือลอกเพราะมันขยายใหญ่ขึ้น ทำเอาพวกเราขำพรวดไปกับตรรกะมึนๆ และสีหน้านิ่งๆ ของเธอ หลังจากนั้นพวกเราจึงเอ็นดูในความเด๋อของเธอไปตลอดทริป ทั้งการเรียกชื่อสถานที่ผิดๆ และการเดินนำแต่พาหลง

เพื่อนอีกคนผู้เปิดเผยก็พยายามออกเสียง ‘โทกะคูฉิ’ ตั้งแต่เมื่อวาน กับคำว่า ‘ทาเตยามะ’ ตลอดทางที่เรานั่งรถบัสตามเสียงพากย์วิดีโอแนะนำทัวร์ จากที่พูดผิดพูดถูกสลับกันบ้าง จนพูดได้สำเนียงญี่ปุ่นเป๊ะๆ เพราะเสียงประกาศที่เปิดวนซ้ำๆ ทำเอาฉันหัวเราะกับความพยายามของเธอจริงๆ นั่นแหละ

พอตะวันเริ่มยอแสง เป็นอันต้องโบกมือลาที่นี่ นั่งรถบัส ลงรถรางมาถึงพื้นดินจังหวัดโทยามะ พร้อมกับรับสัมภาระที่เราส่งมาจากต้นทางเมื่อเช้า เรานั่งรถไฟเข้าเมืองและเปลี่ยนอีกทอดไปเมืองอูโอซุ–ที่พักคืนนี้ เช่นเคยเพื่อนผู้นิ่มนวลของฉันก็เดินไปถามทางนายสถานีอย่างมั่นอกมั่นใจพร้อมบอกว่าจะไปเมืองชื่อนี้ เธอบอกชื่อคลาดเคลื่อนอยู่นานกว่าจะรู้ว่าพูดผิด ทำเอาพวกเราขำหนักกับปฏิกิริยาเมื่อกี้จนถึงวันนี้เลยล่ะ

#เพื่อนฉันทำให้วันที่โชคร้ายไม่ร้ายจนเกินไป
Location: Uozu, Shirakawago

ทริปดีๆ ก็ต้องมีความอาภัพบ้าง ถึงโรงแรมเมืองอูโอซุจะสบายเอามากๆ ได้กินอาหารเช้าดีๆ หลังจากพึ่งข้าวปั้นและข้าวกล่องร้านสะดวกซื้อมาตลอด ฉันนึกไปเองว่าจะได้ออกมาเห็นภูเขาน้ำแข็งยักษ์เป็นฉากหลังของทะเลแบบในโฆษณาจังหวัด หรือมุมสวยๆ ริมทะเลแบบอนิเมะเรื่อง True Tears แต่พอพวกเราเดินไปถึงทะเลเท่านั้นแหละก็ไม่พบความโรแมนติกใดๆ เพราะชายฝั่งทะเลคอนกรีต แถมฟ้ายังต้อนรับเราด้วยฝนตกตลอดทั้งวัน

โอเค เป็นฉันเองที่น่าจะจองที่พักผิดย่าน ดื้อดึงอยู่สักพักพวกเราก็ยอมจำนนและเดินทางไปยังหมู่บ้านชิราคาวาโกะในจังหวัดกิฟุ จุดหมายต่อไป

ว่ากันว่าจะมาเยือนหมู่บ้านนี้ในฤดูไหนก็ล้วนสวยงามทั้งนั้น ทั้งฤดูร้อนที่เห็นทุ่งนาเขียวชอุ่ม ฤดูใบไม้ผลิที่ดอกซากุระบานสะพรั่ง ฤดูหนาวที่หิมะขาวนุ่มปกคลุมทุกซอกมุม หรือหน้าใบไม้ร่วงที่พื้นถนนเรืองสีสันสดใสแบบตอนนี้ แต่ก็นั่นแหละฝนยังคงตกหนักโดยไม่มีทีท่าจะหยุด เราเลยได้เดินเล่นในหมู่บ้านมรดกโลกท่ามกลางความเปียกแฉะและสีเหลืองส้มของใบไม้ ถึงอย่างนั้นเราก็ได้สัมผัสที่นี่ในมุมที่ไม่มีในรูปถ่าย เห็นสถาปัตยกรรมบ้านไม้หลังคาฟางจั่วในสายฝน พร้อมหย่อมควันไฟอุ่นๆ รวมถึงศาลเจ้าไม้ชื่อดังต้นแบบของอนิเมะสุดสยอง Higunashi no Naku ที่เพิ่มความขนลุกด้วยฟ้าครึ้มๆ เข้าไปอีก

เดินไปสักพักอย่างน้อยก็เจอมุมสวยงามอย่างทิวทัศน์ปลูกข้าวเขียวๆ ริมเนิน และสะพานข้ามลำธารใสให้เราได้เซลฟี่ย้อมใจวันที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจได้บ้าง พอตกค่ำเราค่อยนั่งรถบัสไปเมืองทาคายามะอันเป็นปลายทางสุดท้าย พวกเราต่างคิดว่าจะได้กินชาบูร้อนๆ คลายหนาวในเมืองอันโด่งดังเรื่องเนื้อวัว แต่พอไปเห็นราคาที่แพงเกินคาด บวกกับความเหนื่อยล้าที่ชัดขึ้น นำมาสู่ร้านสะดวกซื้อหน้าสถานีเพื่อนรัก หอบข้าวกล่องขนมขบเคี้ยวกลับไปกินที่โฮสเทลพร้อมเล่นเกมกระดานจนดึก อย่างน้อยพวกเราก็เจออะไรดีๆ หลังผ่านวันแห่งความผิดหวังมาล่ะนะ

#เพื่อนฉันเป็นคนขี้ลืม
Location: Kamikochi, Takayama

หมุดหมายสุดท้ายของพวกเราเป็นที่ไหนไปไม่ได้นอกจากอุทยานธรรมชาติคามิโคจิ ที่แม้จะตั้งอยู่ในเขตจังหวัดนางาโนะ พวกเราก็นั่งรถบัสจากเมืองทาคายามะ จังหวัดกิฟุ มาได้ไม่ยากภายในเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง จนมาถึงที่นี่ยามสาย เจอนักท่องเที่ยวจำนวนมาก บ้างมาพักอยู่ในโรงแรมตากอากาศแบบชิลล์ๆ บ้างก็มากางเต็นท์กลางป่าแบบลุยๆ สามารถใช้เวลาได้หลายวันเลยกับเส้นทางเดินป่าแสนไกล แต่พวกเรามีเวลาเพียงวันเดียวเลยเลือกเดินไปตามทางหนึ่งหลังจากดูแล้วว่ามีจุดดีๆ ให้ถ่ายรูป

คามิโคจิเป็นหุบเขาขอบจังหวัดที่สวยไม่แพ้ที่ก่อนๆ ด้วยมุมยอดฮิตของแม่น้ำอะสุสะใสแจ๋วไหลผ่านพื้นกรวดหินสีเทาพร้อมลมเย็นยะเยือกและทิวต้นไม้เขียวเข้มล้อมรอบ ตัดกับพื้นหลังไล่โทนสีของภูเขา ไม่รู้ว่าเพราะมัวแต่เพลิดเพลินกับมนต์สะกดของที่นี่หรือเปล่า เพื่อนฉันทั้งคู่เผลอทำของหล่นระหว่างทางซะอย่างงั้น

สถานที่เกิดเหตุแรกคือสระน้ำเมียวจิน ที่เราใช้เวลาสองชั่วโมงกว่าจะเดินฝ่าอากาศหนาว ข้ามสะพานแขวนจนมาถึง ที่นี่เป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์สะท้อนทิวทัศน์ต้นไม้น้อยใหญ่โดยรอบ แถมมีระเบียงไม้ให้เราได้เดินเข้าไปสัมผัสสายน้ำใกล้ๆ ด้วย เว็บไซต์คามิโคจิบอกว่าทุกเดือนพฤศจิกายน ที่นี่จะจัดพิธีล่องเรือในสระน้ำเรียกว่า Omizu-gaeshi แปลว่า เทน้ำกลับคืน ต่อจากพิธี Omizu-tori หรือตักน้ำ ที่บริเวณจุดบรรจบของแม่น้ำสามสายในเมืองอะสุมิโนะ จังหวัดนางาโกะ ไม่ไกลจากตรงนี้ อันเป็นพิธีที่ชาวเมืองแสดงความเคารพต่อธรรมชาติและสายน้ำที่หล่อเลี้ยงพวกเขา สมกับบรรยากาศที่ให้ความรู้สึกลึกลับแต่สวยงามจริงๆ

ระหว่างเดินชมเพื่อนฝีปากกล้าดันทำผ้าพันคอตกแถวนั้น เป็นฉันเองที่เดินตามและเห็นผ้าพันคอสีดำคุ้นตาอยู่แวบๆ ฉันได้ยินเสียงเธอตะโกนว่าทำหล่น และตอบกลับไปว่ามันอยู่ตรงพุ่มไม้นี้ก็จริง แต่แทนที่ฉันจะหยิบไปให้เธอฉันกลับเดินต่อ ทิ้งผ้าพันคอให้นั่งจ๋อยอยู่ที่เดิมเพราะไม่รู้อะไรดลใจให้คิดว่าเธอจะเดินกลับมาเอาเอง แล้วฉันก็โดนเมาท์จนหูชา ขำท้องแข็งตามว่า เห็นแล้วแท้ๆ แต่ไม่เก็บมาให้อีก แต่อย่างที่เขาบอกกันว่าเวลาลืมของที่ญี่ปุ่นมักจะตามจนเจอเสมอ โชคดีที่มีชาวญี่ปุ่นใจดีนำมันมาวางที่ซุ้มประตูทางเข้า เฮ้อ ค่อยโล่งอกไปที 

เป็นอันใกล้จบทริป แต่ใครว่าล่ะประวัติศาสตร์มักซ้ำรอยเสมอ ตะวันใกล้ตกดิน ขากลับเราเดินเท้าอีกไกลฝ่าทุ่งชุ่มแฉะอย่างค่อยเป็นค่อยไป แม้จะได้ชมวิวเขียวขจีตลอดทาง แต่บรรยากาศเงียบสงัดทำให้ระยะทางดูไกลไม่มีที่สิ้นสุด จนฉันอดคิดไม่ได้ว่าเราจะไปถึงทางออกก่อนมืดไหม สุดท้ายด้วยความอดทนเป็นชั่วโมงเราก็กลับออกจากดงมาสู่สะพานแขวนคัปปะใกล้ทางออกเสียที

เราแวะยืนถ่ายรูปอยู่ตรงนี้กับฉากหลังภูเขาและสายน้ำท่ามกลางมวลนักท่องเที่ยวจำนวนมากอยู่ครู่หนึ่ง กะว่าเสร็จแล้วก็จะตรงกลับที่พักเลย แต่จู่ๆ เพื่อนสาวผู้นิ่มนวลก็รู้สึกตัวว่าทำถุงมือหายไปข้างหนึ่ง อีกแล้วเหรอเนี่ย ฉันคิดฉงนในใจ เหมือนคุ้นๆ จะรู้ว่าเธอทำตกตรงไหน ต้องเป็นจุดชมวิวจากทางใกล้ๆ นี้ที่เราแวะถ่ายรูปให้คุณลุงคุณป้ากลุ่มหนึ่งแน่ๆ โชคดีที่เมื่อเราเดินกลับไปถุงมือสีดำหน้าตาคุ้นเคยตกอยู่บริเวณนั้นพอดี ฉันเพิ่งนึกได้ว่าเป็นเพราะเห็นว่าเธอถอดถุงมือวางไว้เพื่อกดถ่ายรูป เลยโดนแซวอีกรอบที่เห็นแล้วไม่เตือนเพื่อน เอาล่ะ เมื่ออุปกรณ์ครบ พระอาทิตย์ตก ก็ถึงเวลานั่งรถกลับไปนอนค้างคืนสุดท้ายที่ทาคายามะ

ก่อนบอกลาทริปลุยๆ กลับโตเกียว เรามีเวลาช่วงเช้าเล็กน้อยมาเดินเล่นชมกลิ่นอายโลคอลของทาคายามะ ที่นี่มีทิวทัศน์เมืองเล็กๆ ในต่างจังหวัดดีๆ มีลำคลองใสที่ตัวเอกจากอนิเมะเรื่อง Hyouka ชอบไปนั่งจับกลุ่มกันอยู่บ่อยๆ มีบ้านเรือนและอาคารโบราณจำนวนมากเข้ากับแสงตะวันสีส้มได้เป็นอย่างดี แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนจะไม่ค่อยอินกับทาคายามะเท่าไหร่

อาจเพราะตลอด 5 วันที่ผ่านมา พวกเขารวมถึงฉันคงเข้าป่า ขึ้นเขา ลงน้ำ จนเริ่มหลงลืมวิถีชีวิตคนเมือง ดังที่ธรรมชาติได้บ่มเพาะรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และมิตรภาพดีๆ ของพวกเราเอาไว้อย่างตราตรึง

The post นางาโนะ-โทยามะ-กิฟุ ทริปเที่ยวป่าญี่ปุ่นยามใบไม้เปลี่ยนสี 5 วัน 3 จังหวัด appeared first on a day magazine.

เมื่อถึงเวลาเริ่มชั้นเรียน โต้งค่อยๆ แชร์วิธีการทำภาพยนตร์แต่ละเรื่องของเขาอย่างละเอียด โดยโต้งเล่าตั้งแต่แรกเริ่มที่เป็นมือใหม่จนค่อยๆ สั่งสมประสบการณ์มาเป็นภาพยนตร์เรื่องล่าสุด ทั้งยังแฝงไปด้วยเกร็ดสนุกๆ ข้อคิด และบทเรียนที่ได้รับจากการทำเรื่องนั้นๆ ในโอกาสนี้เราเลยเก็บเนื้อหาที่น่าสนใจบางส่วนมาสรุปให้ทุกคนฟังเป็นจำนวนทั้งหมด 30 ข้อ

เริ่มบรรจงฟังบรรจงได้ ณ บัดนี้

ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ (2547)

1. นี่คือภาพยนตร์เรื่องแรกของโต้งที่ได้ไอเดียมาจากภาพถ่ายวิญญาณเก่าๆ และเรื่องเล่าวิญญาณตามติด โดยฉากที่เป็นที่จดจำอย่างยิ่งคือฉากที่ผีขี่คอตัวละครเอก

2. โต้งเล่าให้ฟังว่าหนังผีเรื่องนี้มี Big Idea คือการถ่ายภาพ ดังนั้นตัวละคร ฉาก และองค์ประกอบทุกอย่างจึงต้องทำให้สอดคล้องกับการถ่ายภาพ เราจึงได้เห็นเทคนิคการถ่ายทำที่เล่นกับวัตถุดิบเหล่านี้ตั้งแต่ฉากผีโผล่ในแสงแฟลชไปจนถึงการล้างรูป

3. ไอเดียเรื่องผีขี่คอถูกเล่าอย่างมีชั้นเชิง เพราะโต้งไม่ต้องการให้คนดูรู้ความลับข้อนี้แม้แต่นิดเดียว จากไอเดียนี้เลยออกมาเป็นฉากที่ตัวละครรู้สึกปวดไหล่ตลอดเวลา แต่ก็มีฉากอุบัติเหตุก่อนหน้านั้นเพื่อหลอกคนดู รวมถึงฉากชั่งน้ำหนักที่ตัวละครถูกเรียกให้ชั่งอีกรอบเพราะหนักเกินจริง แต่ก็ถ่ายทำด้วยมุมกล้องที่ไม่ให้คนดูเห็นตรงๆ

4. เคล็ดลับการเขียนบทที่โต้งบอกเราคือการพกสมุดจดบันทึกติดตัวไว้ตลอดเพื่อจดไอเดีย ไม่ว่าจะเป็นคำพูด หรือฉากต่างๆ เอาไว้ให้เยอะที่สุด หากไอเดียไหนแข็งแรงก็จะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงได้อีกด้วย

แฝด (2550)

5. โต้งบอกเราว่า ทีแรกหลังจากจบ ชัตเตอร์ฯ เขาตั้งใจจะไม่ทำภาพยนตร์แนวนี้ต่อ แต่ต่อมา โอ๋–ภาคภูมิ วงศ์ภูมิ ผู้กำกับร่วม ได้ไอเดียตั้งต้นจากข่าวในหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับแฝดสยามชาวสิงคโปร์ โต้งเห็นว่ายังไม่เคยมีภาพยนตร์สยองขวัญเกี่ยวกับแฝดเลย เขาจึงกลืนน้ำลายทำและพัฒนาบทออกมาเป็นภาพยนตร์เรื่องนี้ที่มี มาช่า วัฒนพาณิช แสดงนำ

6. ร่างแรกของบทภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นแนวทริลเลอร์ สืบสวนสอบสวนที่ตอนจบค้นพบว่าผีคือแฝดของตัวเอง แต่ท้ายที่สุดแล้วโต้งตัดสินใจเปลี่ยนแนวเป็นดราม่าและเล่าเรื่องโดยการค่อยๆ เปิดเผยปมในใจตัวละคร สาเหตุเพราะโต้งคิดว่าแบบนี้ใหม่กว่าและมีศักยภาพที่จะโปรโมตภาพยนตร์ไปเลยว่าเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับแฝดสยาม

7. ในความคิดของโต้ง เขาคิดว่า แฝด ไม่ค่อยประสบผลสำเร็จมากนัก ด้วยพล็อตที่ยังคงเดาง่าย และตัวเขาเองที่ยังปลดล็อกความสามารถไม่เต็มที่ ดังนั้นถ้าย้อนกลับไปได้ โต้งอยากจะทำ แฝด ออกมาในแบบความคิดแรกมากกว่า

สี่แพร่ง ตอน ‘คนกลาง’ (2551)

8. ‘คนกลาง’ เป็นหนึ่งตอนในภาพยนตร์สยองขวัญที่รวมผลงานภาพยนตร์สั้นที่กำกับโดยผู้กำกับของค่าย GTH ทั้ง 4 คน ไอเดียมาจากการที่โต้งและผู้กำกับอีก 2 คนไปเที่ยวพักร้อนกัน ด้วยความที่เพื่อนๆ ทั้งสองกลัวผีเอามากๆ พอตกกลางคืนจึงแย่งกันนอนตรงกลางเพราะกลัวผีหลอก เขาเลยเกิดความคิดขึ้นมาว่าถ้าตายไปจะมาหลอกคนนอนตรงกลางเป็นคนแรก

9. ไอเดียนี้นอกจากจะทำให้โต้งขนลุกซู่จนนอนไม่หลับแล้ว เขายังรู้สึกว่ามันกลับมีความฮาปนอยู่ด้วย นั่นจึงเป็นที่มาของการพัฒนาบทเป็นบรรยากาศภาพยนตร์หลอนแบบใหม่ที่มีกลิ่นอายของความตลกขบขันอย่างที่เราได้ชมกัน

10. ‘คนกลาง’ ได้รับเสียงตอบรับเป็นอย่างดี โดยเฉพาะมุกตลกที่เกี่ยงกันนอนตรงกลางซึ่งตัวละครได้แก้ปัญหาด้วยการนอนเรียงกันเป็นสามเหลี่ยมซะเลย โต้งแอบกระซิบว่าไม่รู้ตัวเองคิดได้อย่างไรเหมือนกัน ทุกวันนี้ยังขำอยู่เลย

11. โต้งสรุปว่าเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าไอเดียดีๆ สามารถหยิบจับมาได้จากทุกที่ แม้จะเป็นมุกตลกที่พูดเล่นๆ กับเพื่อนก็ตาม

ห้าแพร่ง ตอน ‘คนกอง’ (2552)

12. หลังจากความสำเร็จของ สี่แพร่ง โต้งเลยมีไฟที่จะทำภาพยนตร์สยองขวัญปนตลกต่อ โดยใช้ 4 ตัวละครเดิมจากเรื่องที่แล้ว เมื่อบวกกับความรู้สึกว่ายังใช้มาช่าไม่คุ้ม สุดท้ายจึงเกิดเป็น ‘คนกอง’ ในปีต่อมา

13. ‘คนกอง’ เกิดจากไอเดียเกี่ยวกับผีกองถ่าย ผนวกกับการล้อเลียนภาพยนตร์เรื่อง แฝด ของตัวเอง จึงเป็นที่มาของประโยคที่ว่า “ภาคแรกก็ตายห่ากันไปหมดแล้ว ยังจะทำภาคสองอีกเหรอ” นี่คือกลิ่นอายของอารมณ์เสียดสีล้อเลียนแบบที่โต้งชอบอยู่แล้ว (อย่างในเรื่อง สี่แพร่ง ตอน คนกลาง เขายังล้อเลียนคนที่กลัวผีไว้ด้วยเช่นกัน)

14. ในความเป็นจริงกว่าจะออกมาเป็นพล็อตเรื่องนี้ได้นั้นไม่ง่ายเลย โต้งบอกเคล็ดลับว่าไอเดียแรกที่เราคิดออกมาว่าดีที่สุดมักจะใช้ไม่ได้เท่าไหร่ ดังนั้นเราควรค้นหาแนวทางใหม่ๆ ให้มากก่อนจะตัดสินใจหยิบยกมาพัฒนาเป็นบทภาพยนตร์ต่อ

กวน มึน โฮ (2553)

15. พอทำภาพยนตร์สยองขวัญมาสักพัก โต้งเริ่มอยากเปลี่ยนแนวมาทำภาพยนตร์รักบ้าง บวกกับเมื่อได้อ่านหนังสือเรื่อง สองเงาในเกาหลี ที่เขียนโดย ทรงกลด บางยี่ขัน เขาประทับใจกับพล็อตที่คนแปลกหน้าสองคนมาเจอกันที่เมืองนอกแต่กลับกล้าเปิดใจคุยกันมากกว่าคนรู้จัก โต้งจึงเห็นถึงความโรแมนติกภายใต้คำถามที่ว่า ‘อะไรคือคำว่ารู้จักกันแน่’

16. ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงการเสียดสีตามสไตล์โต้งไว้เหมือนเดิม คราวนี้เป้าในการล้อเลียนของเขาคือคนบ้าละครเกาหลี พระเอกเป็นคนขวางโลก แดกดันประเทศที่คนมาเที่ยวเพราะติดละคร แต่สุดท้ายชะตากรรมของเขากลับน้ำเน่ายิ่งกว่า เพราะดันไปตกหลุมรักคนที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ

17. โต้งบอกว่าการได้ออกไปเยี่ยมเยียนสถานที่จริงเป็นสิ่งสำคัญเพราะเราไม่สามารถนั่งคิดและเขียนบทขึ้นมาได้เอง เราต้องออกไปหาว่าสิ่งไหนมีความน่าสนใจมากพอให้เราหยิบยกขึ้นมา อย่างฉากกินหมึกสด โต้งก็ไปเห็นมาระหว่างการเดินทาง 

18. เคล็ดลับอีกอย่างที่โต้งทำเมื่อต้องเปลี่ยนแนวมาทำภาพยนตร์รักคือการวิเคราะห์ว่าภาพยนตร์แต่ละเรื่องที่เรารู้สึกว่าเวิร์ก มันเวิร์กกับเราอย่างไร ทำไมบางเรื่องเราอิน ทำไมบางเรื่องเราไม่อิน ทั้งหมดนี้จะช่วยให้มือใหม่เข้าใจและเก่งในการตัดสินใจเลือกไอเดียต่างๆ มากขึ้น

19. การถ่ายทำภาพยนตร์รักตลกเรื่องนี้กลับกลายเป็นความตึงเครียดของโต้ง ถือเป็นครั้งที่สองหลังจากภาพยนตร์เรื่องแรกอย่าง ชัตเตอร์ฯ เพราะเขากลัวว่าจะเป็นภาพยนตร์รักที่แย่ที่สุดของค่าย แต่สุดท้ายก็อย่างที่เรารู้กันว่ามันไม่ใช่แบบนั้น

พี่มาก..พระโขนง (2556)

20. ภาพยนตร์เรื่องนี้เกิดจากความต้องการที่จะให้ตัวละครเอกทั้ง 4 ในภาพยนตร์เรื่อง สี่แพร่ง และ ห้าแพร่ง ได้มีบทบาทเต็มๆ ในภาพยนตร์ขนาดยาว เมื่อมารวมกับไอเดียที่โต้งอยากเอาเรื่องราวของแม่นาคพระโขนงมาตีความใหม่ สุดท้ายเลยออกมาเป็น 4 ตัวละครย้อนยุคที่เป็นเพื่อนของพี่มากนั่นเอง

21. ความตลกกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ในหนัง มาจากการคิดกันในวันแรกของการเขียนบท ทุกอย่างสดใหม่มาก แต่กลายเป็นว่าตอนจบคือโจทย์ที่ยากที่สุด เพราะกว่าจะหาตอนจบที่สมบูรณ์ พวกเขาต้องใช้เวลาเขียนบทเรื่องนี้กว่าปีครึ่ง

22. กว่าจะได้ตอนจบที่โรแมนติกมากๆ อย่างการที่พี่มากรู้อยู่แล้วว่าแม่นาคเป็นผีแต่ยังคงรักและทำตัวเหมือนเดิม โต้งต้องทิ้งบทที่เขียนไว้ตั้งแต่แรกไปพอตัว เพื่อปรับเนื้อเรื่องให้เข้ากับการตีความใหม่ที่เขาคิดว่ามันคุ้มค่าพอให้ทิ้งบทส่วนมากไป

23. ในเรื่องจะมีการใบ้คำเกี่ยวกับผี ไอเดียนี้โต้งได้มาจากตอนที่เขาเล่นใบ้คำกับเพื่อนเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัด

24. โต้งแนะนำว่าในการทำภาพยนตร์ทุกครั้ง เราต้องถามตัวเองเสมอว่าเราอยากดูอะไรและคนดูอยากดูอะไร ที่สำคัญคือเราต้องสร้างบรรยากาศในทีมให้สามารถพูดไอเดียหรือมุกต่างๆ ได้อย่างไม่เคอะเขิน

แฟนเดย์..แฟนกันแค่วันเดียว (2559)

25. ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ริเริ่มขึ้นจากตัวโต้งเองแต่เกิดขึ้นมาจากโจทย์ของลูกค้าที่อยากให้มาถ่ายทำภาพยนตร์ที่สกีรีสอร์ตที่ฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น

26. หลังจากที่เดินทางไปฮอกไกโดถึง 3 ครั้ง สิ่งที่โต้งประทับใจมากคือหิมะที่สื่อถึงทั้งความเศร้าและความสวยงามในตัว นั่นเลยเป็นที่มาของไอเดียที่เขาอยากทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกมาเป็นภาพยนตร์รักโรแมนติกจริงๆ แบบภาพยนตร์รักยุค 90s

27. การทำภาพยนตร์เรื่องนี้ให้มีความสมจริงและความเป็นมนุษย์มากขึ้นกว่าที่ตัวเองเคยทำเป็นเรื่องที่ท้าทายมาก โต้งต้องอาศัยการทำการบ้านและรีเสิร์ชอย่างหนัก รวมถึงการตั้งคำถามเพื่อให้ออกมาดีที่สุด ซึ่งเป็นที่น่าพอใจเพราะตอนจบเป็นที่ถกเถียงกัน

28. สำหรับโต้ง การทำภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องหนึ่งกินเวลาชีวิตไปเยอะมาก ดังนั้นเราควรจะทำเพื่อก้าวต่อไปอีกขั้นหนึ่งเสมอ

29. ก่อนจบชั้นเรียน หนึ่งในพวกเราถามโต้งว่า เขาอยากทำภาพยนตร์ที่เป็นโปรเจกต์ส่วนตัวบ้างไหม แต่คำตอบกลับกลายเป็นว่าผลงานทั้งหมดที่เขาทำ เขาคิดว่าเป็นโปรเจกต์ส่วนตัวทั้งหมด เรื่องที่สร้างออกมาล้วนเป็นเรื่องที่คิดว่าคนดูน่าจะชอบและต้องโดนใจตัวเองด้วยเหมือนกัน เพราะหากเราทำอะไรที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง ผลงานคงออกมาไม่ดีแน่

30. โต้งปิดท้ายว่า เหนือสิ่งอื่นใด สิ่งที่อาจสำคัญกว่าเทคนิคและวิธีการทำภาพยนตร์คือ ‘การลงมือทำตอนนี้’ สัญชาตญาณการตัดสินใจและการสร้างสรรค์ไอเดียที่เฉียบคมล้วนมาจากประสบการณ์ที่ได้ลงมือทำทั้งนั้น ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หากมีโปรเจกต์อะไร เราจึงควรลงมือทำตั้งแต่ตอนนี้

The post ตามไปฟัง 30 เรื่องราวการทำภาพยนตร์ของ โต้ง บรรจง ในงาน Passion Monday appeared first on a day magazine.

ในท้องตลาดตอนนี้มีไอศครีมหลากหลายยี่ห้อให้เราเลือก Guss Damn Good เป็นแบรนด์ไอศครีมหนึ่งที่เมื่อมองแบบผิวเผินก็ดูเป็นร้านไอศครีมที่ตกแต่งร้านด้วยดีไซน์ทันสมัย มีไอศครีมชื่อแปลกๆ หลากหลายรสชาติ มีพนักงานที่ดูเป็นกันเอง บริการดี และมีจุดขายเป็นไอศครีมเกรดพรีเมียมในแบบฉบับของตัวเองเหมือนร้านไอศครีมทั่วๆ ไป

แต่หากมองลึกลงไป ทุกองค์ประกอบของ Guss Damn Good ล้วนมาจากแก่นความคิดเบื้องหลังที่เรียกว่า ‘Story to Flavor’ ไอเดียที่ว่าไอศครีมเป็นเครื่องเตือนความทรงจำดีๆ หรือสิ่งที่เล่าเรื่องราวดีๆ มากกว่าการเป็นแค่ขนมที่กินเพื่อความอร่อย จุดที่ทำให้ฉันประทับใจจึงเป็นกระบวนการทำไอศครีมของที่นี่

กว่าจะเป็นไอศครีมรสชาติหนึ่งต้องคิดก่อนว่า มีเรื่องราวอะไรที่อยากให้คนรับรู้ในขณะตักกิน แล้วค่อยตีความไอเดียและความรู้สึกเหล่านั้น ถอดออกมาเป็น element ของไอศครีมอีกที

และล่าสุด Guss Damn Good ก็ทำเอาฉันคาดไม่ถึง เพราะแบรนด์ได้หยิบเอาประเด็นทางสังคมอย่างเรื่องความหลากหลายทางเพศมาเล่าผ่านไอศครีม ถือเป็นการฉลอง pride month และน่าสนใจว่ารสชาติของความหลากหลายทางเพศที่ว่าจะเป็นยังไง

ฉันจึงนัดคุยกับ ระริน ธรรมวัฒนะ และ นที จรัสสุริยงค์ สองผู้ก่อตั้งแบรนด์ Guss Damn Good ถึงเบื้องหลังและจุดเริ่มต้นของโปรเจกต์การคราฟต์ไอศครีมสองรสชาติใหม่อย่าง ‘Love is Love’ และ ‘Equality’

ความหลากหลายทางเพศในพื้นที่ที่ไม่หลากหลายพอ

นที : “ผมเชื่อมานานแล้วว่า สังคมไทยค่อนข้างเปิดกว้างเรื่องความหลากหลายทางเพศ และน่าจะเป็นประเทศที่เปิดรับเรื่องความหลากหลายทางเพศเป็นที่แรกๆ เลย จนได้เจอกับเหตุการณ์ที่ทำให้ผมตั้งคำถามกับความเปิดกว้างนี้

“อีกงานหนึ่งที่ผมทำนอกจาก Guss Damn Good คือธุรกิจที่บ้านด้านเซลล์มาร์เก็ตติ้ง วันหนึ่งเซลล์ของผมจะไปออกบูทหาลูกค้า ผมเลยจัดเตรียมพนักงานไปให้ แต่หลังจากนั้นเขากลับโทรมาปฏิเสธผมว่าไม่อยากรับพนักงานคนนี้มาช่วยทำงานเพราะเป็นกะเทย ซึ่งเขาอายและคิดว่าอาจจะกระทบต่อบริษัท ผมตกใจมาก ทั้งๆ ที่เขาเป็นเซลล์มือหนึ่งของบริษัทและเป็นคนระมัดระวังคำพูดมาก แต่ยังมองกลุ่มคนผู้มีความหลากหลายทางเพศอย่างแปลกแยกอยู่ บวกกับอีกหลายๆ อย่างที่เจอ อย่างเพื่อนของผมที่เป็นผู้หญิงทั้งคู่ พวกเขายังต้องคบกันอย่างหลบๆ ซ่อนๆ จากครอบครัวอยู่เลย นั่นทำให้ผมเริ่มฉุกคิดว่าประเทศไทยเปิดรับเรื่องนี้จริงๆ หรือเปิดเพียงแค่เปลือกนอกกันแน่ มีเพียงธุรกิจบันเทิงเหรอที่มีพื้นที่ให้คนที่มีความหลากหลายทางเพศแสดงออก

“ผมเลยบอกกับระรินว่าอยากทำเรื่องนี้จริงจัง ซึ่งสุดท้ายเราเห็นตรงกันว่าจะทำโปรเจกต์ไอศครีมรสชาติใหม่ที่เล่าปัญหานี้ออกมา อย่างน้อย ด้วยแบรนด์ Guss Damn Good ที่เรามีอยู่ในมือจะเป็นกระบอกเสียงหนึ่งที่บอกได้ว่า ความหลากหลายทางเพศเป็นเรื่องธรรมดา และความต่างนี่แหละที่เป็นสิ่งที่ขับเคลื่อนโลกตลอดมา”

เวิร์กช็อปคิดค้นไอศครีมรสชาติใหม่

นที : “เราคิดว่าถ้าเริ่มวิเคราะห์ปัญหานี้กันแค่สองคนอาจมองเห็นภาพได้ไม่ชัด เราเลยตัดสินใจจัดเวิร์กช็อปเพื่อระดมไอเดียจากผู้ที่สนใจประเด็นนี้ เริ่มจากการโพสต์เชิญชวนเข้าไปในแฟนเพจของเรา และปรากฏว่าได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี เราจัดงานที่ The Commons เมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมานี้เอง กระบวนการคิดเริ่มที่การให้ผู้เข้าร่วมทุกคนช่วยกันระดมไอเดียว่าปัญหาของเรื่องนี้คืออะไร จากนั้นค่อยมาคิดว่าเมสเซจหลักที่อยากสื่อสารถึงปัญหานั้นๆ ผ่านไอศครีมคืออะไร

“เมื่อสรุปออกมาได้ 5 เมสเซจหลัก เราเลยแบ่งผู้เข้าร่วมออกเป็น 5 กลุ่มเพื่อนำไอเดียไปคิดต่อให้ละเอียดยิ่งขึ้นว่าจะถ่ายทอดออกมาเป็นไอศครีมที่มีรสชาติแบบไหน มีส่วนประกอบอะไร เมื่อกินไอศครีมแล้วจะรู้สึกอย่างไร ซึ่งในตอนท้ายได้มีการจัดการนำเสนอทั้ง 5 ไอเดียและโหวตคัดเลือกจนได้ 2 รสชาติที่ได้รับความนิยมและตอบโจทย์ที่สุด”

รสชาติที่แตกต่าง กลมกล่อม และอร่อยอย่างเป็นธรรมชาติ

ระริน : “รสชาติแรกคือ Equality มีเมสเซจหลักคือความอดทนอดกลั้น หรือ perseverance ในการต่อสู้ของคนผู้มีความหลากหลายทางเพศเพื่อความเท่าเทียมและเสมอภาคของการใช้ชีวิตในสังคม ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากคนรุ่นก่อนหน้าที่ช่วยขับเคลื่อนกันมา รสชาตินี้เลยมี toffee crack และ sprinkle รูปร่างกลมๆ หลากสีที่ต้องเคี้ยวอยู่ในเนื้อไอศครีม ซึ่งหมายถึงความหลากหลายและความแตกต่างในมนุษย์ทุกคน ผสมกับเบสไอศครีมรสนมฟาร์มมิลค์สีขาว ที่สื่อถึงกฎระเบียบที่ทุกคนปฏิบัติตามร่วมกันบนโลก ทั้งหมดนี้ถูกเล่าออกมาในเชิงบวกว่าเราต้องช่วยกันและเดินหน้าต่อไป แม้ว่าในขั้นตอนการพัฒนารสชาติก่อนหน้านี้เราเคยคิดจะทำเบสไอศครีมเป็นสีเทาที่สื่อว่า เรื่องนี้ยังมีความเป็นสีเทาอยู่ก็ตาม

“ส่วนรสชาติที่สองได้รับแรงบันดาลใจมาจากประโยคหนึ่งคือ ‘Love is beautiful.’ ที่มองว่าความรักนั้นเกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ ต่อยอดไปถึงอีกคำพูดหนึ่งของผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปที่กล่าวว่า ‘ก่อนที่เราจะไปรักใครเราต้องรักตัวเองก่อน’ ผลลัพธ์เลยออกมาเป็นไอศครีมรสมะนาวที่ไม่ได้เป็นสีขาวหรือเขียวตามแบบฉบับปกติ แต่เป็นสีชมพูธรรมชาติจากการใช้บีทรูทที่ทำให้ภายนอกดูหวานแต่ภายในมีความเปรี้ยว ความ คอนทราสต์นี้เองที่บอกว่าความรักไม่ได้เป็นไปตามกฎเกณฑ์เสมอไป รวมถึงความกรุบของไส้ lemon curd และ butter crumb ยังสื่อด้วยว่าในความรักนั้นมีความตื่นเต้นเหมือนกัน”

From Damn Good Stories to Damn Good Business Provider

นที : “สองรสชาติใหม่นี้อาจเป็นครั้งแรกที่เราพูดถึงประเด็นทางสังคมมากกว่ารสชาติอื่นๆ ที่ผ่านมาที่เป็นเรื่องราวจากชีวิตประจำวันของเรา เป็นเพราะเราชัดเจนในแก่นการคิดรสชาติแบบ story to flavor ดังนั้นถ้าเราเห็นว่าเรื่องราวอะไรเป็นประโยชน์ต่อสังคม เราพร้อมจะเล่ามันผ่านไอศครีม

“เรายังมองไปอีกว่า อยากทำให้ไอศครีมและเรื่องราวดีๆ เหล่านี้เข้าถึงคนได้ทุกที่ทุกเวลาด้วยการทำระบบเดลิเวอรีที่คงคุณภาพไอศครีมให้นิ่งที่สุดแบบครอบคลุมทั่วประเทศ แต่ทั้งนี้ในเป้าหมายอันไกล เราอยากจะเป็น Damn Good Business Provider หรือจุดเริ่มต้นเล็กๆ ที่ทำให้คนรู้สึกดีด้วย positive energy ซึ่งมีไอศครีม Guss Damn Good ในปัจจุบันเป็นเพียงธุรกิจเริ่มต้นเท่านั้นเอง”

Guss Damn Good อาจไม่ใช่แบรนด์แรกที่หยิบจับประเด็นทางสังคมมาพูด พวกเขาทำมากกว่าการประดับร้านตามเทศกาลเพื่อมีส่วนร่วมในการรณรงค์เรื่องความหลากหลายทางเพศ แต่พวกเขากลับไปเริ่มต้นตั้งแต่แก่นของแบรนด์ด้วยความละเอียดลออในการคิดไอศครีม ซึ่งนี่ทำให้พวกเขาสื่อสารเมสเซจออกมาได้อย่างจริงใจ

หลังฟังพวกเขา ฉันตักไอศครีมใส่ปาก และรู้สึกอิ่มเอมกับรสชาติของไอศครีมขึ้นมาอย่างประหลาด

The post จากความหลากหลายในเพศและความรัก สู่การคราฟต์ไอศครีมรสชาติใหม่ของ Guss Damn Good appeared first on a day magazine.