“เส้นผมไม่เคยทำให้เรารู้สึกไม่มั่นใจ เพราะเรารู้สึกว่าเราชอบความเป็นเรา เราชอบผมหยิกของเรา และเราคิดว่าทุกคนมีสิทธิที่จะชอบในสิ่งที่ตัวเองเป็น” อานาสเตนเซีย โอโกเย

‘อานาสเตนเซีย โอโกเย’ คือนางแบบลูกครึ่งไทย-ไนจีเรีย ที่มีทรงผมหยิกฟูเป็นเอกลักษณ์ และได้แจ้งเกิดในรายการ The Face Thailand Season 5 ผู้ที่เชื่อว่าเครื่องประดับที่งดงามที่สุดสำหรับผู้หญิงคือความมั่นใจ และการรักในสิ่งที่ตัวเองเป็น

ความสัมพันธ์ระหว่างอานาสเตนเซียและเส้นผมทำให้เธอตกตะกอนอะไรบ้าง หาคำตอบได้ในวีดีโอนี้

_____

My Hair, My Choice วิดีโอซีรีส์โดย a team junior 16 ที่จะพาทุกคนไปสำรวจมุมมองในเรื่องของเส้นผมผ่านตัวตนและสิทธิเหนือเส้นผมและเส้นขนของคนเรา

The post อานาสเตนเซีย โอโกเย : ทุกคนมีสิทธิที่จะชอบในสิ่งที่ตัวเองเป็น | My hair, my choice appeared first on a day magazine.

จนมาถึงเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา พวกเขาก็ปล่อยเพลงเข้าใจความรู้สึกของคนที่อยู่ในสถานะแฟนเก่าอย่าง ฝันถึงแฟนเก่า จนได้รับกระแสตอบรับเป็นอย่างดี ก่อนจะหยิบเพลง นอนไม่หลับ ของ Zaza มารีเมคใหม่ด้วยการใส่ดนตรีป๊อปๆ และปล่อยออกมาให้แฟนเพลงได้ฟังกันไม่นานนี้  

ระยะเวลา 8 ปี คือสิ่งที่ กิต–กฤตย์ จีรพัฒนานุวงศ์ (นักร้องนำ), ตูน–พีรพล เอี่ยมจำรัส (กีตาร์), โอม–กิจฎิเมธ ชาญพานิช (เบส), เต–เตธนันท์ วงศ์ปรีชาโชค (กลอง) และ เส็ง–วิศรุต ปฐมสิริไพศาล (คีย์บอร์ด) ได้พาความฝันที่ชื่อว่า Three Man Down มายืนอยู่ตรงหน้าผู้คน พวกเขาเริ่มจากวงดนตรีของเด็กมหาวิทยาลัยสู่เวทีประกวดมากมาย จนมาถึงรายการ Band Lab ที่ทั้ง 5 คนโชว์ความสามารถจนได้รางวัลรองชนะเลิศและป๊อปปูลาร์ โหวตไปครอง และในที่สุดก็ได้ก้าวเข้ามาเป็นศิลปินเต็มตัวในค่าย Gene Lab ภายใต้การดูแลของ โอม–ปัณฑพล ประสารราชกิจ

เรามีโอกาสพูดคุยกับพวกเขาทั้ง 5 คนในช่วงที่เพลง ฝันถึงแฟนเก่า คว้ายอดผู้ชมกว่าล้านวิว หลังเพิ่งปล่อยเพลงออกมาได้ไม่นาน เรื่องราวในเส้นทางสายดนตรีของ Three Man Down ที่มีทั้งรอยยิ้ม น้ำตา และความเชื่อมั่นบนเส้นทางตัวเอง บรรจุอยู่ในบทสนทนาต่อจากบรรทัดนี้แล้ว

ขอย้อนไปตั้งแต่จุดเริ่มต้นของวง พวกคุณเคยให้สัมภาษณ์ว่ารวมตัวกันครั้งแรกช่วงมหาวิทยาลัย แต่สมาชิกบางคนเรียนกันคนละที่เลย แล้วพวกคุณมาเจอกันได้ยังไง  

เส็ง : พวกเรา 4 คน (เส็ง เต ตูน และโอม) คุ้นเคยกันอยู่แล้วเพราะอยู่โรงเรียนเดียวกันตอนมัธยม พอเข้ามหา’ลัยต้องแยกย้าย โชคดีที่ผมกับโอมอยู่คณะและมหา’ลัยเดียวกัน แล้วอยากทำวงเหมือนกันเพราะยังอยากเล่นดนตรีอยู่

โอม : แล้วเตก็โทรมาพอดี บอกว่ามีงานประกวดไปเล่นด้วยกันไหม ผมก็โอเคอยากเล่น เลยชวนเส็งไปที่ห้องซ้อมด้วย ไปเจอเต ตูน และกิต เราก็รวมตัวกัน แล้วก็ไปเริ่มประกวดดนตรีด้วยกันตั้งแต่ตอนนั้น

กิต : งานนั้นคือ 5 GUM Presents a day live house เป็นงานประกวดดนตรีที่นิตยสาร a day ทำร่วมกับ believe records ในปี 2556 ถือว่าเป็นเวทีแรกที่ทำให้ Three Man Down รวมตัวกัน ผมขอเล่าเหตุการณ์ตอนส่งคลิปไปออดิชั่นหน่อย จำได้ว่าวันนั้นเรา 5 คนนัดรวมตัวกันที่สยาม แล้วเอาโทรศัพท์อัดคลิปส่งไป วันต่อมาต้องไปอัดคลิปอีกในห้องซ้อมที่คลองเตย ผมเองต้องไปทำธุระก่อนแล้วฝนตกลงมาพอดีเลยต้องนั่งวินมอเตอร์ไซค์ตากฝนจากธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ไปคลองเตย พอมาถึงห้องซ้อมเราก็ถ่ายคลิปส่งประกวด ผลปรากฏว่าได้เข้ารอบ หลังจากนั้นผมคิดเสมอว่าอะไรที่ทำให้เราลำบากเดี๋ยวได้ดีแน่นอน

เส็ง : ซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิดๆ (หัวเราะ)

ได้ยินมาว่าคุณมี 5 คนก็จริง แต่ตอนนั้นตั้งชื่อว่า Three Man down เพราะสมาชิกอีก 3 คนเคยมีวงดนตรีมาก่อน 

กิต : ผมขอสารภาพที่มาของชื่อตรงนี้เลยละกัน (หัวเราะ) เรื่องมันมีอยู่ว่าวันนั้นพวกเรานั่งอยู่บนรถ เตถามว่าวงเราชื่อว่าอะไรดี ผมเลยเสนอว่าชื่อ Crew แปลว่าทีม และมีอีกชื่อที่คิดไว้คือ White Line แต่มีวงต่างประเทศใช้ไปแล้ว สักพักตูนโปรยมาคำเดียวอยู่หมัดเลยว่า ‘Three Man Down ปะ’ ตอนนั้นเอามาจากไหนนะตูน (หันไปถามตูน)

ตูน : เกม (หัวเราะ)​

กิต : เราเลยตกลงกันว่าจะใช้ชื่อนี้เป็นชื่อวง ทีนี้ตอนไปประกวดแข่งขันดนตรี พิธีกรจะถามว่า Three Man Down มีที่มาจากอะไร ด้วยความที่ผมเรียน Storytelling จากสาขาภาพยนตร์มา ถ้าจะตอบว่ามาจากเกมคงไม่ได้ เราจำเป็นต้องหาเบื้องหลังการตั้งชื่อมาใส่ ตอนนั้นผมเลยผุดเรื่องขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ จนกลายเป็นเรื่องผู้ชาย 3 คนที่เคยมีวงของตัวเอง แล้วมารวมตัวกันใหม่ในวงนี้ อย่างที่ทุกคนได้ยินมาจากสื่ออื่นๆ ตั้งแต่นั้นมาผมก็อยู่บนหลังเสือแล้ว ลงไม่ได้ (หัวเราะ)

ตอนรวมตัวกันครั้งแรก ทำไมถึงตัดสินใจไปประกวดดนตรีกันเลย 

กิต : มันเป็นเรื่องของยุคสมัยด้วย ยุคนั้นวิธีเดียวที่จะทำให้เราได้เล่นดนตรีคือการประกวด ถ้าจะอัพโหลดคลิปลงยูทูบแบบยุคนี้ เรายังไม่รู้วิธีทำเลยด้วยซ้ำ คงทำได้ยาก เราเลยเดินสายประกวดกัน ล้มลุกคลุกคลาน ชนะบ้าง แพ้บ้าง เวทีแรกที่ชนะคือ 5 GUM นี่แหละ หลังจากนั้นเราก็แพ้มาตลอดเลย (หัวเราะ)

จนเดินทางมาถึงเวที Melody Of Life Music Festival ของ SpicyDisc ตอนนั้นวงที่มาประกวดด้วยคือวงที่เฉิดฉายในวงการเพลงทุกวันนี้ มีทั้ง Safeplanet, Zweed n’ Roll และ Whal & Dolph จำได้ว่าตอนนั้นเรายังมีความคิดอยู่เลยว่าจะเอาเพลงที่เล่นคัฟเวอร์เจ๋งๆ มาโชว์ แต่ตอนอยู่ข้างล่างมองดูวง Zweed n’ Roll เขามีพลังมากเลย

ตูน : เพราะวงอื่นๆ เขามีเพลงเป็นแนวทางของตัวเอง แต่พวกเราแม้จะประกวดมาหลายเวทีแต่ก็ยังไม่มีสไตล์เป็นของตัวเองเลย หลังจากงานแข่งดนตรีครั้งนั้น เราจึงตัดสินใจเลิกประกวดแล้วเริ่มหาสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ ลงมือทำเพลงของตัวเองบ้าง

แนวคิดในการทำงานเพลงของพวกคุณเป็นยังไง

เส็ง : ด้วยความที่พวกเราส่วนใหญ่เรียนภาพยนตร์กัน ทำให้วิธีคิดแบบนักดนตรีน้อยมาก เวลาทำเพลงเราจะคิดจากภาพก่อนแล้วถึงเอาดนตรีและรายละเอียดมาใส่ทีหลัง มันเลยเป็นการเขียนเพลงจากคอนเซปต์ 

เต : อีกอย่างวงเราใช้ระบบไดเรกเตอร์ในการคิดและผลิตผลงาน แบ่งกันว่าใครมีจุดเด่นหรือถนัดเรื่องไหนก็ดูแลเรื่องนั้น การทำงานของพวกเราจึงคล้ายๆ การทำหนัง อย่างตูนจะเป็นคนทำเพลงเขียนเพลง เราจะเชื่อมั่นในสิ่งที่ตูนทำ ในเรื่องของภาพหรือ MV กิตก็จะเป็นคนนำ หรืออย่างการ management ผมจะดูแลเป็นหลัก

 

ดูโพสต์นี้บน Instagram

 

โพสต์ที่แชร์โดย Three Man Down (@threemandown) เมื่อ ก.ย. 7, 2019 เวลา 8:08am PDT

หลังจากผ่านการประกวดมาหลายเวที จนมาถึงรายการ Band Lap และก้าวเข้าสู่ครอบครัวค่ายใหญ่อย่าง Gene Lab ตอนนี้วิธีการทำงานของคุณเปลี่ยนไปบ้างไหม

กิต : มันก็เปลี่ยนไปนะ ด้วยความที่ Gene Lab เป็นค่ายเพลงที่ค่อนข้างให้อิสระกับนักดนตรี มีระบบไทม์ไลน์ที่แน่นอน แต่เราต้องจัดการเวลาเหล่านี้ด้วยตัวเอง คือค่ายให้อิสระเราว่าจะทำวิธีไหนก็ได้ แต่พอถึงเวลาต้องมีงานส่งค่าย

เต : ในยุคนี้ถ้าไม่ผลักดันตัวเองก่อน ผมคิดว่าเราก็ไม่เหมาะที่จะเป็นศิลปิน ดังนั้นอย่างแรกต้องเริ่มต้นด้วยตัวเองก่อน อย่างที่พี่โอมเคยพูดว่าเขามีน้ำมันให้เราแต่เราต้องจุดไฟเอง จะจุดได้นานแค่ไหนก็อยู่ที่ตัวเรา

อย่างช่วงที่ปล่อยเพลงออกมาแล้วกระแสตอบรับไม่เป็นไปตามคาด ทั้งเพลง ไปเถอะเธอ และเพลง ทีมรอเธอ ซึ่งมันมีผลต่อการโชว์เล่นดนตรีสดที่ไม่ค่อยเข้ามาด้วย ช่วงนั้นเราเริ่มเปลี่ยนวิธีการทำงานแล้วมาคุยกันว่าต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว 

กิต : ประชุมกันหนักมาก ข้อดี-ข้อเสียของวงคืออะไร แล้วพอเราไม่มีงานโชว์มันส่งผลยังไง นั่นก็คือคนไม่เห็นภาพว่า Three Man Down เล่นโชว์เป็นยังไง เชื่อมโยงไปอีกว่าทำให้ไม่มีงานโชว์

เต : ทีนี้ดูว่าร้านไหนว่างอยู่ เราลงเงินกัน เอาเครื่องเสียงไปในร้าน บอกเจ้าของร้านว่าถ้าพี่อยากขายบัตรพี่ขายเลย แต่ผมไม่ขอค่าตัว ขอแค่ค่าเครื่องเสียงจากทีมงานของผมพอ

เส็ง : ก็เรียกคนรู้จักมาช่วยถ่ายวิดีโอเป็น live session ให้เลย แล้วเอาลงเพจของเรา ทำให้เป็นคลิปแรกๆ ที่คนเห็นว่า Three Man Down เล่นดนตรีสดได้ ก็เริ่มมีลูกค้าติดต่อมามากขึ้น 

 

ดูโพสต์นี้บน Instagram

 

ขอบคุณทุกคนที่ออกจากบ้านมาในวันที่ฝนตกครับ #tuktukfestival2020 #changmusicconnection #amazingthailand photoby : @oatjiww

โพสต์ที่แชร์โดย Three Man Down (@threemandown) เมื่อ ส.ค. 8, 2020 เวลา 6:29am PDT

พอกระแสตอบรับเพลงของเราดีขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกกดดันขึ้นบ้างไหม 

ตูน : หลังจากที่เพลง ฝนตกไหม ดังก็กดดันนะ เหมือนกับว่าทุกคนได้ฟังเพลงที่ดีไปแล้ว หลังจากนั้นถ้าเราทำเพลงไม่ดีก็จะทำให้คนฟังผิดหวัง ทางค่ายเพลงเองก็ผิดหวัง เรารู้สึกกดดันขึ้นเยอะเหมือนกัน

กิต : พี่โอมเคยบอกว่าถ้าเพลงคือช็อกโกแลตแล้วให้เราเรียงลำดับความหวาน เพลง ฝนตกไหม อาจจะเป็นช็อกโกแลตรสหวานจนติดปากคนฟังไปแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าเพลง เลือกคนที่เขารักเรา จะไม่ดี มันแค่มีความหวานน้อยกว่า พอมาถึงเพลง ฝันถึงแฟนเก่า อาจมีรสชาติที่หวานกว่าเพลงที่แล้ว ความจริงแล้วเราชอบทุกเพลงที่ทำ แต่รสนิยมของคนฟังไม่เหมือนกันเพราะบางคนอาจจะชอบหรือไม่ชอบกินหวานก็ได้

 

ดูโพสต์นี้บน Instagram

 

ในภาพนี้มีสองคนที่อู้งาน #ฝนตกไหม #threemandown #genelab

โพสต์ที่แชร์โดย Three Man Down (@threemandown) เมื่อ พ.ย. 26, 2019 เวลา 4:09pm PST

หลังจากเป็นที่รู้จักมากขึ้น ตัวตนของคุณมีความเปลี่ยนแปลงมากแค่ไหน

กิต : ในด้านภาพลักษณ์เปลี่ยนตรงที่เราต้องทำให้ตัวเองดูดีขึ้น ซึ่งความจริงแล้วไม่เกี่ยวกับการแต่งตัวซะทีเดียว แต่สิ่งที่เราจะเสียสละและทำออกมาเป็นรูปธรรมได้มากที่สุดคือการทำให้ตัวเองดูดีเพื่อให้เกียรติแฟนๆ ที่มาดูพวกเรา 

เต : เรื่องความคิดก็เปลี่ยนด้วย ก่อนหน้านี้อยากพูดอะไรเราพูดได้เลย แต่ตอนนี้ต้องคิดมากขึ้นว่าใครจะได้รับผลกระทบไหม ทั้งพี่โอมค่าย Gene Lab และแฟนคลับ ทุกคนได้รับผลกระทบหมด เราก็ต้องไตร่ตรองมากขึ้นด้วย

กิต : ส่วนเรื่องการใช้ชีวิตก็ไม่เปลี่ยนนะ เรายังกินก๋วยเตี๋ยวเหมือนเดิม กินข้าวมันไก่ร้านเดิม แต่อาจจะกินก๋วยเตี๋ยวเสียงดังไม่ได้แล้ว (หัวเราะ)

ถ้านับตั้งแต่วันแรกที่รวมตัวกันไปประกวดดนตรีจนถึงตอนนี้ ระหว่างทางเคยรู้สึกเหนื่อยบ้างไหม

กิต : ถ้ายอมรับตรงๆ มีเหนื่อยครับ แล้วพวกเราทั้ง 5 คนเคยพูดกันว่าถ้า 25 แล้วพวกเรายังไม่มีอะไรเป็นเป็นชิ้นเป็นอันจะแยกย้าย แต่พูดตามความจริงเราก็ยังไม่อยากเลิกหรอก อยากทำมันต่อไปเรื่อยๆ พยายามหาสิ่งต่างๆ มาหล่อเลี้ยงจิตใจ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการที่เรายังอยู่ด้วยกันทั้ง 5 คน

บังเอิญที่เพลง ฝนตกไหม ปล่อยออกมาตอนเราอายุ 25 พอดี เรามีโอกาสได้ไปเล่นครั้งแรกที่สยาม ผมขอเล่าถึงเหตุการณ์นี้ มันอะเมซิ่งมาก เราเป็นวงที่ 6 ในค่าย Gene Lab ที่ขึ้นไปเล่น ผมบอกตูนว่าเดี๋ยวมีเซอร์ไพรส์ให้ เพราะเราจะเปิดตัวเพลง ฝนตกไหม ครั้งแรก ทีมงานก็เตรียมเอฟเฟกต์เป็นไฟ LED ที่คล้ายๆ ฝนอยู่หลังเวที พอเริ่มเล่นเพลงปุ๊ป ผมมองไปข้างหน้า ปรากฏว่าฝนตกจริงๆ ตกหนักเลย พอเราเล่นเพลงจบฝนก็หยุดตกพอดีเลย

เส็ง : ผมกับกิตร้องไห้เลยตอนเห็นฝนตก แต่ตูนหันหน้ามาหาพวกเราแล้วพูดว่า ‘เจ๋งว่ะ’ เพราะคิดว่ากิตเป็นคนทำเอฟเฟกต์ฝนมาเซอร์ไพรส์เพื่อน (หัวเราะ)   

กิต : ลงจากเวทีพวกเราก็ร้องไห้กันแล้วพูดว่าขอสักทีเถอะ ถ้าเพลงที่จะดังก็ขอให้เป็นเพลงนี้ แล้วหลังจากนั้นอีกหนึ่งเดือนก็ได้ฟีดแบ็กที่ดีกลับมา

 

ดูโพสต์นี้บน Instagram

 

เล่น #ฝนตกไหม ครั้งแรก ฝนก็ตกลงมาจริงๆ ตกแค่เพลงเดียวด้วยนะ พรุ่งนี้เจอกัน #melodyoflife 16.00 #threemandown #GeneLabCon #genelab

โพสต์ที่แชร์โดย Three Man Down (@threemandown) เมื่อ ต.ค. 19, 2019 เวลา 9:52am PDT

หรือนี่จะเป็นอย่างที่กิตบอกตอนแรกว่าต้องลำบากก่อนถึงจะได้ดี

กิต : เห็นไหมอะไรที่ต้องลำบากก่อนได้ดีเสมอ (หัวเราะ)

ต่อจากนี้คุณมองการเติบโตของ Three Man Down เอาไว้ยังไง

เส็ง : ผมมองว่า Three Man Down ไม่มีจุดที่ตกฮวบลงเลย เราสัมผัสได้ว่าวงจะค่อยๆ โตขึ้น ไม่ว่าช้าหรือเร็ว แต่เราโตขึ้นมาโดยตลอด แล้วคาดหวังว่ามันจะขึ้นแบบนี้ไปเรื่อยๆ

เต : อีกอย่างการเติบโตของเรามาในจังหวะที่ถูกต้อง อย่างเช่นเพลง ฝนตกไหม ก็ปล่อยในช่วงที่วงเล่นโชว์ดี แต่ถ้าหากเราปล่อยออกมาก่อนหน้านี้สัก 2-3 ปี ก็อาจจะรับมือกับเพลงที่ดังขนาดนี้ไม่ได้ เพราะฉะนั้นคำว่าค่อยๆ โตจึงเป็นสิ่งที่สำคัญกับ Three Man Down มากๆ

สุดท้ายแล้ว จากการเดินทางล้มบ้าง ชนะบ้าง จนมาเป็นศิลปินในค่ายใหญ่เต็มตัว พวกคุณคิดว่า Three Man Down ประสบความสำเร็จหรือยัง

กิต : เราคิดว่าวงเราเป็นวงกลางๆ ไม่ได้เป็นสีสันของยุคขนาดนั้น เราเลยทำอะไรก็ได้ เป็นตัวของตัวเอง เลยสบายใจที่จะอยู่ตรงนี้ ต่อให้ดังหรือยังไม่ดังกว่านี้ อันนี้คือความสำเร็จสำหรับเราแล้ว เรานึกเสมอว่ามีทุกวันนี้เพราะแฟนคลับ สุดท้ายแล้วถ้าแฟนคลับชอบตัวตนของเราผมว่าก็ประสบความสำเร็จมากๆ แล้ว

The post “การเป็นตัวของตัวเองคือความสำเร็จของเราแล้ว” Three Man Down กับ 8 ปีในดนตรีที่รัก appeared first on a day magazine.

แต่กับบางคน อาจหมายถึงการกลับไปเจอตัวตนเดิมของตัวเองที่เผลอทำหล่นหายในกาลเวลาที่ผ่าน

ย้อนกลับไปเมื่อปี 2007 วงอินดี้ป๊อปร็อกอย่าง Ten To Twelve ได้ถือกำเนิดขึ้นในฐานะวงที่มีลวดลายทางดนตรีน่าจับตา ด้วยท่วงทำนองที่สนุกและเนื้อหาของบทเพลงที่มีความซนของวัยรุ่นไฟแรง รวมทั้งน้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของ มอร์–วสุพล เกรียงประภากิจ นักร้องนำที่หลายคนจดจำเจ้าตัวในคาแร็กเตอร์ชายหนุ่มมาดเซอร์

เรื่องที่แฟนๆ รู้กันดีคือช่วงชีวิตวัยหนุ่มของมอร์ นอกจากแวดวงดนตรีอินดี้แล้วเจ้าตัวยังวนเวียนอยู่ในแวดวงของคนทำหนังอีกด้วย มอร์เริ่มต้นอาชีพผู้ช่วยผู้กำกับในวัย 22 และวันนี้มอร์เติบโตเป็นผู้กำกับเต็มตัว ทำทั้งมิวสิกวิดีโอให้เพื่อนนักดนตรีในวงการ หนังโฆษณา และหนังสั้น เป็นเวลากว่า 12 ปีแล้วที่ชายหนุ่มตรงหน้าเราคนนี้โลดแล่นอยู่ในโลกทั้งสองใบอย่างไม่มีทีท่าว่าจะวางมือ

ทว่ากาลเวลาผ่านไป, ความเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

การห่างหายจากงานเพลงกว่าสี่ปีของวงดนตรีขวัญใจวัยรุ่นในยุคหนึ่งคือสัญญาณของความเปลี่ยนแปลง สมาชิกวง Ten To Twelve ตัดสินใจร่วมกันว่าอยากขอพักเบรกจากงานเพลงอย่างไม่มีกำหนด

วันนี้มอร์เลือกที่จะกลับมาทำตามหัวใจของตัวเองในฐานะศิลปินเดี่ยวนามว่า ‘Morvasu’

เส้นทางต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร มาฟังเจ้าตัวเล่าพร้อมกันดีกว่า

จำได้ไหมว่าตัวเองหลงใหลดนตรีตั้งแต่เมื่อไหร่

น่าจะมาจากตอนเด็กๆ แม่ชอบเปิดเพลง The Beatles ให้ฟังเวลานั่งรถ พวก Elvis Presley หรือเพลงคลาสสิกทั้งหลายอย่าง Leaving On A Jet Plane หรือ Country Roads แต่ถ้าอยากทำเพลงจริงๆ คือช่วง ม.5 ไปแลกเปลี่ยนโครงการ AFS ที่อเมริกา เพื่อนที่นั่นมีอิทธิพลกับเรา เขาช่วยสอนกีตาร์เรา

เริ่มหัดเล่นกีตาร์แล้วก็รวมวงกับญาติที่อยู่ที่โน่น การรวมวงที่นั่นเป็นเรื่องปกติมากเหมือนชวนกันไปเตะบอล รวมวงแล้วทำเพลงตัวเอง เราเรียนรู้เรื่องการแต่งเพลงจากที่นั่น ที่อเมริกาเขาจะไม่ cover เพลงคนอื่นแต่จะเล่นเพลงตัวเอง ถึงแม้ว่าวงของเขาจะห่วยแค่ไหนแต่ก็ยังทำเพลงของตัวเองอยู่ดี เล่าเรื่องที่ตัวเองอยากเล่า ซึ่งทำให้เรารู้สึกว่ามันแปลกจากที่นี่

นอกจากเรื่องดนตรียังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เราชอบมาก นั่นคือการดูมิวสิกวิดีโอ อิทธิพลจากภาพและเพลง ภาพและเสียงในตอนนั้นส่งผลให้เราเป็นทั้งนักร้องและผู้กำกับในตอนนี้ ตอนนั้นเราดูเอ็มวีทั้งวันจน host dad เรียกเราว่า mr.MTV บ้าง MTV man บ้าง (หัวเราะ) เราดูทั้งวันจนรู้สึกว่าการทำเพลงและมิวสิกวิดีโอมันเจ๋งมาก

กระบวนการทำงานเพลงตอนที่ยังอยู่ในวงกับตอนเป็นศิลปินเดี่ยวแตกต่างกันยังไง 

ข้อดีของการทำงานกับวงคือมันเป็นงานกลุ่ม เราไม่ถนัดเลข มาฉันคิดให้ เราไม่ถนัดทำพาวเวอร์พอยต์ มาๆ เดี๋ยวเราทำให้ ทุกคนในกลุ่มจะช่วยกัน ส่วนศิลปินเดี่ยวเราต้องคุยกับตัวเองเยอะมาก ช่วงแรกจะเหวอๆ นิดหนึ่งเพราะไม่มีใครมาช่วยดูให้ สนุกกันคนละแบบ

คิดแบบนี้มาตั้งแต่แรกเลยไหม

จริงๆ ไม่ได้คิดว่าจะโตมาในเวย์นี้ แต่ว่าเราเรียนรู้จากข้อเสียของตัวเอง เนื่องจากเราเป็นคนทำงานค่อนข้างหนัก ตัวเราเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาด้วยสิ่งต่างๆ คนรอบๆ ตัว โลก อายุที่รันไป แล้วก็ตัวเราเอง เราไม่อยากโกหกตัวเองว่าเป็นคนแบบเพลง ชิด (เพลงจากอัลบั้มแรก) อยู่ ยอมรับว่าเมื่อก่อนก็เคยพยายามทำเพลงในรูปแบบที่อิงจากเพลงที่ดังมาแล้ว มันก็เวิร์กในระดับหนึ่งแต่มันไม่ได้พาเราไปข้างหน้า

เหตุผลในการเขียนเพลงในช่วงแรกๆ คืออะไร

เริ่มต้นแต่งเพราะอกหัก (หัวเราะ) มันแน่นอนอยู่แล้ว เราไม่ได้คิดว่าจะต้องแต่งยังไง เรื่องไหนที่เรารู้สึกเราก็คิดว่าคนอื่นน่าจะรู้สึก สมัยก่อนเคยคิดว่าต้องไปที่ไหนสักแห่งเพื่อเขียนเพลง ตอนหลังก็บันทึกเก็บๆ ไว้เพื่อให้พอจำได้ บางครั้งเราหาเพลงจะเขียน เปิดมาดูก็จะเจอความรู้สึกบางอย่างที่ตอนนี้เราลืมไปแล้ว แล้ววันหนึ่งมันจะออกมา เหมือนสะสมให้มันเกิดขึ้นในหัว เรื่องที่เกิดขึ้นกับเราหรือเรื่องที่คิดว่าเราน่าจะเข้าใจ

หมายถึงให้ตัวเองรู้สึกก่อนหรือเปล่า

ใช่ เราเป็นมนุษย์ ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ได้ติสท์มากแต่ก็ไม่ได้แมสมาก แค่คิดว่าสิ่งที่เรารู้สึกน่าจะเชื่อมโยงกับคนบางคน อาจไม่ใช่ทุกคน เลยคิดว่าไม่เป็นไรหรอก มนุษย์เราก็รัก โลภ โกรธ หลง

เรียกได้ว่าเป็นคนที่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองมากขึ้นไหม

(นิ่งคิด) ก็เคยไม่ซื่อสัตย์มาก่อนครับ จนเรารู้สึกว่าต้องซื่อสัตย์กับตัวเองเสียที

คุณเป็นทั้งนักร้องและผู้กำกับในเวลาเดียวกัน ทั้งสองอาชีพนี้มันเอื้อกันยังไงบ้าง

การเป็นนักร้องทำให้เราได้ยินเสียงละเอียดขึ้น ซึ่งมันช่วยในเรื่องการเป็นผู้กำกับ เรารู้สึกว่าเสียงมีผลกับภาพ มีคนบอกว่า 51 เปอร์เซ็นต์ของหนังมีแต่เสียงไม่ใช่ภาพ พอรู้อย่างนี้เราเลยให้ความสำคัญกับเสียงในการทำโฆษณาเพราะว่ามันช่วยดึงอารมณ์ เช่น การอ่านเสียงโฆษณาส่วนใหญ่เราจะอ่านเอง เพราะไม่รู้จะถ่ายทอดความรู้สึกบางอย่างให้คนมาพูดได้ยังไง มันมีความละเอียดอ่อนบางอย่าง พูดคำนี้ ตอนนี้ ด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ทำให้คนรู้สึกแบบนี้ เลยให้ความสำคัญมากๆ เหมือนที่ทุกคนให้ความสำคัญกับการร้องเพลง

อาชีพผู้กำกับทำให้เราได้ทดลองเรื่อยๆ ทั้งด้านภาพ เสียง​ และการเล่าเรื่อง เหมือนซ้อมปั่นจักรยานแล้วมาซ้อมวิ่ง อาจจะไม่ตรงมากแต่มันก็คือการออกกำลังกายเหมือนกัน

มอร์ในฐานะนักดนตรีกับมอร์ในฐานะผู้กำกับ ถือว่าเป็นคนๆ เดียวกันไหม

สมัยก่อนรู้สึกว่าไม่เหมือนกันเลย ตอนที่ทำงานเป็นผู้กำกับเราจะเป็นคนหัวร้อน แต่ตอนนี้รู้สึกว่าการเป็นนักร้องกับผู้กำกับไม่ค่อยต่างกัน เหมือนตอนนี้เดินทางอยู่ใน sweet spot สำหรับเรานะ มันอาจจะไม่ดีก็ได้ (หัวเราะ) แต่รู้สึกว่ามันใกล้เคียงกัน

คนเป็นผู้กำกับจะต้องมีความ perfectionist ในระดับหนึ่ง คุณเป็นแบบนั้นไหม

ไม่มีเลย เรามีภาพไว้แต่ตั้งใจว่าอยากปรับเปลี่ยนทุกๆ ขั้นตอนอิงตามความเหมาะสม สำหรับผู้กำกับบางคนภาพในสตอรีบอร์ดกับภาพจริงๆ ตอนเซตต้องร้อยเปอร์เซ็นต์เป๊ะ เราโคตรอยากกราบเลย พี่แม่งใจแข็งมาก เรารู้สึกว่าเราไม่ได้เป็นคนแม่นเท่าเขา สมมติไปดูโลเคชั่นเราก็เปลี่ยนแล้ว ตอนถ่ายเจออะไรตรงหน้าแล้วชอบเราก็หยิบไปไว้ในหนัง ตอนตัดเราก็ชอบรื้อ ชอบรื้อโฆษณาตัวเอง ช่วงมิกซ์เสียงเราก็เปลี่ยนอีก เหมือน adjust ไปเรื่อยๆ อยากให้หนังมันดีที่สุดในรูปแบบของมัน งานเพลงก็เหมือนกัน บางทีรู้สึกว่าท่อนนี้แม่งเจ๋ง เปลี่ยนอย่างนี้ก็ได้ เราหมุนไปได้เรื่อยๆ

การเป็นผู้กำกับที่ตั้งใจหรือเป๊ะกับงานมากๆ มันจะทำให้เราได้งานที่ดีออกมาเสมอ แต่กับสายตาคนทั่วไปเขาอาจจะมองว่าไม่ค่อยน่ารัก แต่ว่าเพลงไม่ได้เลย สมมติเราเครียด เราร้องเพลงไม่ได้ ทางวิทยาศาสตร์คือกล้ามเนื้อบีบกันแล้วทำให้ร้องเพลงไม่ได้ ร้องเพลงต้องมีความสุข ต้องตั้งใจแบบไม่ตั้งใจ

คุณนิยามตัวเองว่าเป็นผู้กำกับหรือนักแต่งเพลง

ความจริงเรามีคำตอบจะตอบแต่อาจจะดูน่าหมั่นไส้หน่อย เป็นอาร์ทิสต์ครับ (หัวเราะ) มีคำอธิบายนะเพื่อไม่ให้น่าหมั่นไส้เกินไป เรารู้สึกว่างานโฆษณาที่เรามีโอกาสได้ทำ เราอยากให้มันไม่เป็นโฆษณาที่ฮาร์ดเซลอย่างชัดเจน เหมือนต้องมีความบันเทิงบางอย่างกลับไปให้คนดู หรือมีเมสเสจซ่อนเร้นบางอย่าง หรือว่าปรับไอเดียให้มีแอตติจูดบางอย่าง อยากให้โฆษณามีหัวใจเหมือนเพลงที่เราทำ ก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่มันเป็นสิ่งที่เรากำลังพยายามอยู่

แล้วซิงเกิลล่าสุดอย่าง Melbourne คุณได้แรงบันดาลใจมาจากไหน

ได้มาจากไป road trip กับแฟนที่ Melbourne เราทำงานหนักมาก เหมือนชีวิตเราอยู่กับอนาคตตลอด ตอนนั้นตัดสินใจไม่รับงานไปทำระหว่างทาง ทริปนั้นไปหลายวันมาก มันทำให้เราได้อยู่กับปัจจุบัน ขับรถไปตามหาดช้าๆ หัดเล่นเซิร์ฟ นั่งเล่นริมหาด มันดีจังเลยว่ะ เราไม่เคยรู้สึกอย่างนั้นมาก่อน เหมือนที่ผ่านมาเราพยายามตามหาอะไรบางอย่างมาตลอด จนกระทั่งรู้ว่าการได้ใช้เวลาแบบนั้นมันดีมากๆ

คุณเคยบอกว่าคุณใช้ชีวิตเป็น routine ที่เป๊ะมากๆ ตอนนี้ยังเป็นอยู่ไหม

ยังเป็นอยู่ แต่น้อยลงเพราะว่าทำงานน้อยลง ไม่ได้ทำตลอดเวลาเหมือนเมื่อก่อน ช่วงนั้นที่ทำงานเยอะๆ ก็รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว คิดอะไรไม่ออกแล้ว ก็ต้องถอยออกมาบ้าง จุดที่ไม่ไหวคือจำได้ว่าเราทำงานชิ้นหนึ่ง ตอนนั้นกลับมาจากไหนไม่รู้แล้วต้องคิดงานให้ออกภายในคืนนั้น มันเหมือนเรารีดเค้นตัวเอง ตอนนั้นไม่ไหวแล้ว หลังจากทำงานนั้นเราคิดอะไรไม่ออกเลยประมาณสามเดือน เหมือนใช้ทุกอย่างที่เราประสบมาหมดแล้ว สามสิบปีแรกในชีวิตแม่งเกลี้ยงเลย

ช่วงนี้เราเลยพยายามลดงานตัวเองเรื่อยๆ หมายถึงว่าทำงานหนักนะ แต่ว่าจำนวนของชิ้นงานน้อยลง ไม่ใช่ว่าทำงานน้อยแล้วไม่ทำเลย พอรับงานน้อยลงเราก็โฟกัสกับมันมากขึ้น ละเอียดขึ้น

ปีที่แล้วเราเรียกมันว่า gap year คือทำงานน้อย คือทำแค่ 8-9 ชิ้น หารายได้ให้ตัวเองพออยู่ได้ แล้วก็รับสิ่งใหม่ๆ เข้ามาบ้าง ไม่งั้นงานก็จะไม่ไปไหน  

เราเคยเห็นตัวเองในเวอร์ชั่นไม่น่ารัก เป็นเวอร์ชั่นขี้หงุดหงิดซึ่งมันไม่ค่อยดี เราก็มาเรียนรู้ว่าความว่างมันคือ privilege อย่างหนึ่ง สมัยก่อนเราถูกปลูกฝังมาว่าต้องทำงานเยอะ ยิ่งทำงานเยอะก็จะยิ่งเก่ง จะยิ่งเป็นคนเจ๋ง เมื่อถึงเวลาหนึ่งเราไม่ต้องเก่งขนาดนั้นก็ได้นี่ เป็นเราแบบนี้ก็มีความสุขนะ (พูดเสียงเบา)

มองกลับไปตัวเราตอนนั้นรู้สึกขอบคุณหรือดีใจกับตัวเองไหมที่ผ่านช่วงหนักๆ มา

พูดอย่างนี้โลกสวยหรือเปล่า จริงๆ แล้วผ่านอะไรมามันได้เรียนรู้บางอย่าง ถ้าเราไม่ทำงานหนักวันนั้น เราก็อาจไม่มีหน้าที่การงานอย่างวันนี้ก็เป็นได้ เพราะ 7-8 ปีแรกในการทำงานเป็นช่วงที่เราทำงานหนักมาก มันก็อาจช่วยให้เรามีที่ยืนตอนนี้

คุณมองเป้าหมายต่อไปยังไง

ไม่ได้คิดเลย หมายถึงมันต้องนิยามว่าความสำเร็จคืออะไร อย่างบางคนต้องมีคอนเสิร์ตที่อิมแพกต์ เราแม่งแค่เดินไปแอร์พอร์ตแล้วมีคนมาบอกว่า ‘เราชอบเพลงนายมาก’ เราคิดว่าสำเร็จละ มันแล้วแต่ ไม่ได้หมายความว่าคนคิดแบบนั้นผิดนะ แค่เราไม่ได้มีปัญหากับเรื่องนี้มั้ง

เราแค่อยากทำเพลง ถ้ามีคนมาชอบแล้วมันจะพาเราไปถึงจุดไหน ไปไกลกว่านี้เราก็จะดีใจ ก็จะขอบคุณ ไม่ค่อยได้คิดเรื่องนี้เลย อาจเป็นเพราะเราไม่ต้องพึ่งเพลงอย่างเดียวมั้งเลยไม่เหมือนคนที่ต้องแบกสิ่งนี้สิ่งเดียว เราว่ามันไม่มีถูกมีผิด แต่ละคนก็มีทางของตัวเอง มีคนเคยพูดว่า ‘ยิ่งอยากทำเพลงให้ดังมันยิ่งไม่ดัง’ เหมือนถอดรูตสิ่งที่ทำมาประกบกัน ซึ่งมันไม่ค่อยมีหัวใจ ก็รู้สึกว่ามีเพลงหลายเพลงที่ไม่มีหัวใจแต่มันก็ดังเหมือนกันนะ แต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรถูกต้อง เราก็คงอยากทำเพลงของเราให้มีหัวใจมั้ง แค่นั้นแหละ อย่างอื่นเราไม่รู้

The post “เราอยากทำเพลงของเราให้มีหัวใจ” การกลับมาซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองของ ‘มอร์ วสุพล’ appeared first on a day magazine.

แล้วเราก็ได้ค้นพบพื้นที่เล็กๆ ของโลกนิทานอย่างนิทานคาเฟ่ Nitan Cafe & Garden สถานที่ที่ล้อมรอบด้วยรั้วสีขาวสะอาดตา โดดเด่นด้วยสีเขียวชอุ่มจากต้นไม้ใบหญ้า และแต่งแต้มด้วยสีสันจากดอกไม้นานาพันธุ์ เหมือนยกโลกจินตนาการของใครหลายคนมาไว้ที่นี่  

นิทานคาเฟ่เกิดจากความฝันของ แอน–ปรัชญา สิงห์โต และ โบว์–ศิวาพร สิงห์โต คู่สามีภรรยาที่อยากมีร้านกาแฟเล็กๆ ให้บรรยากาศราวกับกำลังอยู่ในนิทานสักเรื่อง รวมกับความชื่นชอบพื้นที่สีเขียวเขาจึงนำคอนเซปต์ทั้งหมดมาเป็นแรงบันดาลใจในทุกๆ องค์ประกอบของร้าน ทั้งเครื่องดื่ม อาหาร และบรรยากาศรอบๆ โดยมี โมนา–พิมพ์ลภัส น้ำเงินใจงาม น้องสาวของโบเป็นตัวละครสำคัญเข้ามาช่วยออกแบบเมนูเกือบทั้งหมด

หากคุณเป็นอีกคนที่ชื่นชอบเรื่องเล่าแสนสนุกไม่ต่างกัน เตรียมตัวก้าวเท้าผจญภัยไปยังโลกจินตนาการกับเราได้เลย 

กาลครั้งหนึ่งเริ่มต้นที่นิทานคาเฟ่

นิทานคาเฟ่เกิดจากความชื่นชอบเป็นหลัก เริ่มตั้งแต่แอนมีความฝันอยากเปิดร้านกาแฟเป็นของตัวเอง เมื่อรวมกับความชื่นชอบพื้นที่สีเขียวอยู่แล้ว เขาจึงอยากให้ร้านกาแฟของเขามีสวนสวยอยู่ข้างกัน แม้ก่อนหน้านี้แอนจะลังเลใจว่าอาจเปิดเป็นเพียงพื้นที่เล็กๆ ใต้ถุนธุรกิจเสื้อผ้าของตัวเองเท่านั้น 

“แต่ก็คิดว่าไหนๆ จะมีคาเฟ่แล้ว เปิดจริงจังเลย แล้วก็เอาสิ่งที่ชอบของเรามาไว้ในนี้ เช่น สวน ต้นไม้ มีเสียงนกร้องอยู่กับธรรมชาติ” แอนเล่าด้วยรอยยิ้ม 

“เรามีลูกสาวชื่อนิทาน เพราะเติบโตมากับนิทาน และชอบอ่านหนังสือ เลยเอามาตั้งเป็นชื่อร้าน คิดว่ามันคือการเล่าเรื่องอย่างหนึ่ง อีกอย่างก็น่าคิดต่อดีว่าจะเล่นคำว่านิทานกับร้านเรายังไงดี”  

เมื่อตัดสินใจว่าจะเอานิทานมาเป็นคอนเซปต์ของร้านแล้ว แอนและโบจึงให้ โมนา–พิมพ์ลภัส น้ำเงินใจงาม น้องสาวของโบมาช่วยจัดการร้าน ทั้งเรื่องเมนูอาหาร เครื่องดื่ม และไปเรียนวิชาทำขนมอยู่หลายคอร์ส เพราะเห็นว่าโมนาเคยทำงานพาร์ตไทม์คาเฟ่เล็กๆ มาก่อน น่าจะมีประสบการณ์เพิ่มขึ้น เพื่อมาเป็นผู้จัดการร้านและดูแลเมนูอาหารร่วมกับแอนและโบ

“ตอนนั้นก็คิดว่าพี่โบกับพี่แอนชอบกินอะไรก็ไปลงคอร์สเรียนเพื่อที่จะมาทำเป็นเมนูในร้าน ระหว่างนั้นเราก็ไปทัวร์ดูร้านคาเฟ่อื่นๆ เพื่อรีเสิร์ชว่าเขามีเมนูอะไรบ้าง มีการจัดการยังไง พอเห็นเยอะๆ เราก็คุยกันว่าอยากให้ร้านมีซิกเนเจอร์เป็นของตัวเอง แล้วก็ช่วยกันคิดแต่ละเมนูในร้านขึ้นมา” โมนาเล่า

แต่กว่าจะออกมาเป็นรายชื่อเมนูสนุกๆ ที่ได้แรงบันดาลใจจากโลกเรื่องเล่า พวกเขาต้องระดมความคิดช่วยกันอย่างจริงจัง โมนาบอกว่าโจทย์หลักของการคัดเลือกคือเลือกสิ่งที่แอนและโบชอบทานก่อน แล้วค่อยๆ พัฒนามาเป็นเมนูที่ประกอบไปด้วยเรื่องเล่าจากจินตนาการ

“ก่อนหน้านี้ เรามีรายชื่อเมนูเต็มกระดาษขนาด A0 เราคุยและทดลองกันอยู่นานมากว่าเมนูไหนตอบโจทย์ เมนูไหนจะผ่านการออดิชั่นจนเป็นเมนูสุดท้าย” แอนเล่าพร้อมเสียงหัวเราะ 

เมื่อได้รายชื่อเมนูตามที่ต้องการ พวกเขาก็เริ่มลงมือทดลอง ปรับสูตร คิดค้นวัตถุดิบบางอย่าง ผสมคลุกเคล้าไปกับโลกของจินตนาการจนออกมาเป็นเครื่องดื่มและอาหารรอต้อนรับผู้คนที่มาเยือน

เนรมิตตัวละครในโลกนิทานสู่เครื่องดื่ม

หลังจากผ่านการคัดเลือกและปรับสูตรต่างๆ แล้ว โมนาบอกว่าแต่ละเมนูจะซ่อนความสนุกเอาไว้เพื่อให้ทุกคนได้ตามหา แต่ก่อนจะผ่านไปสู่ลูกค้า พวกเขาจะต้องสวมบทบาทเป็นลูกค้าเพื่อทดลองชิมแต่ละเมนูก่อน

“ทุกเมนูเราจะทำ blind test คือการวางวัตถุดิบแต่ละแบรนด์สลับกัน ซึ่งอาจจะมีความแตกต่างกันในเรื่องของกลิ่นหรือรสชาติเพียงเพื่อค้นหาว่าชอบอันไหนมากที่สุด จนกว่าจะเอกฉันท์เราถึงจะเอามาใช้ในเมนูของร้าน” แอนช่วยเสริม

ไม่รอช้า พวกเขายกเอาเครื่องดื่มแห่งโลกจินตนาการที่ผ่านการคัดสรรมาชวนให้เราได้กระโดดเข้าไปลิ้มลอง

“แก้วนี้เป็นอเมริกาโน่ผสมด้วยไซรัปมะขามที่เราคิดขึ้นมาเอง เราใส่ขิงลงไปเพื่อให้มีกลิ่นบางๆ อยู่ เมื่อใส่น้ำผึ้งลงไปด้วยจะให้รสชาติที่ซับซ้อนขึ้น ดื่มแล้วให้ความสดชื่น ส่วนของตกแต่งแก้วคือครัมเบิลและแคนดี้กรอบๆ เราทำขึ้นมาเอง” โมนาเริ่มต้นอธิบายแต่ละเมนู

“พอได้ส่วนผสมที่ลงตัวแล้ว เราก็เห็นว่าสีสันของอเมริกาโน่แก้วนี้มีสีเหลืองด้วย เลยคิดใส่ชื่อบัมเบิลบีเข้าไป และกลายมาเป็นเมนูซิกเนเจอร์ในหมวดกาแฟของร้าน” 

โมนาบอกด้วยว่าเหตุผลที่นิทานคาเฟ่มีเมนูกาแฟน้อย เพราะเจ้าของร้านอย่างแอนและโบไม่ค่อยชอบกินกาแฟ ทำให้เครื่องดื่มส่วนใหญ่ของที่นี่ตอบโจทย์กับคนรักน้ำหวานสดชื่นและขนมมากกว่า

“ส่วนเมนูนี้เกิดจากการที่เรามองว่าคนไทยชอบกินน้ำแบบอิตาเลียนโซดา เราเลยกลับมาคิดกันว่าอยากได้รสชาติหวานๆ หน่อย เลยตั้งใจใส่ไซรัปหลายๆ ตัวในสัดส่วนที่พอดี เช่น กุหลาบ เอลเดอร์ฟลาวเวอร์ น้ำผึ้ง และมิกซ์เบอร์รี พอผสมกับโซดาออกมาแล้วจะทำให้ได้รสชาติหอมหวานพอดี พร้อมเพิ่มเยลลี่ให้มีเทกซ์เจอร์เคี้ยวๆ เป็นกิมมิกเล็กๆ” โมนากำลังพูดถึงเมนูเครื่องดื่มที่มีชื่อว่า ลิตเติลเมอร์เมด ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากเรื่อง The Little Mermaid

“เราตกแต่งด้วยสีแดงจากดอกไม้เพื่อแทนปะการัง และเล่นสีของเครื่องดื่มให้ไล่ระดับ ทั้งหมดจะให้ความรู้สึกราวกับกำลังแหวกว่ายลงไปในท้องทะเล” 

“ส่วนแก้วนี้คือน้ำอัญชันมะนาว ถ้าเราเทอัญชัญลงไปจะให้ความรู้สึกเหมือนเสกเวทมนตร์ เราเลยเพิ่มกิมมิกด้วยการใส่ edible glitter ซึ่งเป็นกลิตเตอร์สำหรับประกอบอาหารลงไปในแก้วเลยจะมีความวิ้งๆ” 

โมนาบอกด้วยว่าก่อนหน้านี้ทุกคนตั้งชื่อเล่นให้น้ำอัญชันว่าเพนซีฟ เพราะตอนเทน้ำอัญชันเหมือนฉากใน แฮร์รี่ พอตเตอร์ ตอนแฮร์รี่เทความทรงจำลงอ่างเพนซีฟ 

“แต่เรารู้ว่าสึกว่าบางคนที่ไม่ได้ตาม แฮร์รี่ พอตเตอร์ จริงๆ อาจไม่รู้จักสิ่งนี้ ก็พยายามนึกว่าควรเป็นชื่อแม่มดที่ทุกคนรู้จัก แก้วนี้เลยออกมาเป็นชื่อเฮอร์ไมโอนี่”   

หลังจากเราได้ลองสวมบทเป็นเฮอร์ไมโอนี่เทน้ำอัญชันลงไปในแก้วไซรัปมะนาวแล้ว โมนาก็ยกแก้วต่อไปมาเสิร์ฟให้เราได้ลองชิม

“แก้วนี้คือน้ำส้มที่เอามาผสมกับไซรัปมะขามประดับริมขอบแก้วด้วยพริก น้ำตาลและเกลือ เสิร์ฟพร้อมแท่งอบเชยจุดไฟ ทำให้กลิ่นฟุ้งออกมา เราคิดเมนูนี้เพื่อที่จะให้ลูกค้าได้สัมผัสหลายๆ อย่าง ทั้งรสชาติของน้ำ รสชาติพริกเกลือที่ริมขอบแก้ว และกลิ่นของอบเชย แล้วตั้งชื่อแก้วนี้ว่า Beauty and The Beast ซึ่งเป็นแก้วที่สร้างขึ้นมาเพื่อให้ผู้คนเซอร์ไพรส์ในความอลังการของมัน” โมนาอธิบาย

เมื่อเราได้ลิ้มลอง Beauty and The Beast รสชาติของพริกเกลือที่ริมขอบแก้วผสมรวมกับรสชาติของน้ำส้มสัมผัสกับลิ้นของเรา และยังได้กลิ่นมะขามแซมกลิ่นขิงบางๆ กลายเป็นความละมุนซ่อนเปรี้ยวของรสชาติที่แตกต่างแต่เข้ากันได้ดีอย่างที่โมนาว่าเอาไว้

การคัดสรรเพื่อนิทานคาเฟ่

นอกจากเครื่องดื่ม สิ่งที่สำคัญไม่แพ้กันคืออาหาร ซึ่งกว่าจะออกมาเป็นเมนูที่ให้ผู้มาเยือนได้ลองชิม แต่ละเมนูผ่านการคิดและลองผิดลองถูกเช่นเดียวกับเครื่องดื่ม โมนาบอกว่าทั้งหมดยังคงคอนเซปต์ว่าเป็นเมนูที่เกิดจากความชอบส่วนตัวของแอนกับโบว์ 

“ก่อนที่จะเปิดร้านเราก็ไปเก็บข้อมูลคาเฟ่อื่นๆ และดูว่าพี่โบว์กับพี่แอนชอบอะไร หรืออยากให้แต่ละเมนูออกมาเป็นแนวไหน เพราะสุดท้ายเราเป็นคนที่ต้องอยู่กับร้านก็กินทุกวันเหมือนกัน อย่างแซลมอนก็เป็นความชอบของพี่โบว์ ก็เลยออกมาเป็นข้าวแซลมอนไทยเทริยากิ

นอกจากจะพิถีพิถันเรื่องการทำอาหารแล้ว สิ่งที่โมนาให้ความสำคัญไม่แพ้กันคือการเลือกสรรวัตถุดิบต่างๆ เพื่อนำมาปรุงแต่งให้แต่ละเมนูออกมามีรสชาติดีที่สุด

“ในส่วนการเลือกวัตถุดิบ ก็มีหลายตัวเลือก ถ้าเราเลือกวัตถุดิบที่ดี การทำอาหารหรือขนมชนิดหนึ่ง จะทำให้รสชาติดีกว่า อย่างการใช้เนยแต่ละแบบก็ให้รสชาติและกลิ่นไม่เหมือนกัน เมื่อทำขนมออกมา จะมีกลิ่นเนยชัดและได้รสชาติตามที่ต้องการ เราเลยคิดว่าการเลือกสรรวัตถุดิบเป็นสิ่งสำคัญ”

ด้วยประสบการณ์ที่โมนาร่ำเรียนมา นั่นเป็นสิ่งที่เธอได้ใช้ในการสร้างสรรค์รสชาติที่ดีที่สุด จนออกมาเป็นเมนูที่มีความแปลกใหม่ให้เราได้ลิ้มลองกัน 

“ตัวแซลมอนไทยเทริยากิ เราก็คิดค้นน้ำซอสมากินคู่กับตัวปลา เป็นซอสที่จะออกรสชาติเหมือนน้ำปลาหวานแบบไทยๆ แต่รสชาติเข้มข้นกว่า คือรสเค็มกับรสหวานนำ ตามด้วยความเผ็ด ตัดกับรสชาติปลา และยังหอมเครื่องเทศและสมุนไพร เสิร์ฟพร้อมครื่องเคียง อย่างเช่น หอมแดงและผักต่างๆ และยังมีผักชนิดที่มักไม่เจอที่ไหน นั่นก็คือผักปลังที่รสสัมผัสเหมือนกระเจี๊ยบอันเล็กๆ ทานพร้อมตัวปลาและซอสจะเข้ากันได้ดี”

อีกหนึ่งเมนูที่เป็นซิกเนเจอร์ของร้านคือ สยามเทสโต้ ข้าวกะเพราสูตรโบราณที่นำเครื่องแกงมาผัดกับเนื้อหมูบดจนรสชาติเข้าเนื้อ โรยหน้าด้วยใบกะเพรากรอบ ให้รสสัมผัสที่นุ่มและกรุบกรอบในคำเดียว

“ผมเป็นคนชอบกินกะเพราอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นกะเพราธรรมดาคงหาทานได้ทั่วไป เลยพยายามทำให้คิดค้นกะเพราที่พิเศษกว่านั้น เลยรังสรรค์ขึ้นมาเป็นสูตรกะเพราโบราณที่โรยด้วยใบกะเพราทอดกรอบเป็นกิมมิกเล็กๆ” แอนกล่าว

จานต่อมาคือข้าวไก่ย่างตะไคร้ กับสะโพกไก่หมักกระเทียมและตระไคร้ หอมเครื่องเทศ นำมาย่างให้สุกพอเหลืองเกรียม ถูกยกมาเสิร์ฟร้อนๆ และโปะหน้าด้วยไข่ดาว กินคู่กับซอสราดไก่ที่มาคู่กัน ให้สัมผัสที่นุ่มของไก่หมัก แต่นัวด้วยรสชาติของน้ำซอส เป็นการจับคู่ที่เข้ากันได้ดี

“เมนูนี้พัฒนามาจากเมนูสลัดไก่ย่าง ซึ่งในตอนแรกยังไม่มีข้าว แต่ในช่วงที่ร้านยังอยู่ในขั้นทดลอง เพื่อนของพี่แอนให้ความคิดเห็นว่า ‘ตัวไก่มันอร่อยนะทำไมไม่ลองกินกับข้าวดูล่ะ’ พอได้ยินอย่างนั้นเราก็เลยลองหมักไก่แล้วเอามาย่าง พร้อมกับทำน้ำจิ้มเพื่อทานกับข้าวดู

เมื่อเราได้อิ่มอร่อยกับอาหารจานหลักแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่เราไม่มีทางลืมคือของหวาน ซึ่งจานโปรดที่เราชอบมากที่สุดของที่นี่คือสโคนอบร้อนๆ เสิร์ฟคู่กับมาสคาโปเน่ครีม ที่มีความนุ่มละมุนๆ และได้กลิ่นของครีมอย่างชัดเจน เมื่อจับคู่กินกับแยมมิกซ์เบอร์รียิ่งเข้ากันได้ดี ถือเป็นการปิดท้ายอาหารมื้อนี้ได้อย่างสมบรูณ์แบบ

นิทานเรื่องนี้มีแต่ความอบอุ่น

นอกจากเครื่องดื่มและอาหารที่ผ่านการคัดสรรและผสมกับโลกของเรื่องเล่าแล้ว บรรยากาศอันอบอุ่นเป็นกันเองคืออีกสิ่งที่แอนและโบตั้งใจใส่เข้ามาในดินแดนนิทานแห่งนี้ โดยเฉพาะสวนต้นไม้ด้านข้างของคาเฟ่ที่เต็มไปด้วยพืชนานาพันธุ์

“เราตั้งใจออกแบบให้เป็นสวนแบบชนบทอังกฤษ เพราะทำให้จินตนาการถึงนิทานอื่นๆ เวลามีฉากเดินเข้าป่าน่าจะให้ความรู้สึกเหมือนตอนเดินเข้าสวนเราได้ อีกอย่างคือต้นไม้และดอกไม้ที่เราเลือกมา มีพันธุ์ที่เราใช้ประกอบอาหารด้วย อย่างอัญชันก็เก็บมาจากสวนตรงนี้แหละ” แอนเล่า

“เพราะฉะนั้นช่วงเวลาที่ร้านสวยที่สุดคงจะเป็นช่วงบ่ายๆ เย็นๆ พระอาทิตย์เริ่มเฉียง ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี เสียงนกร้องจะมา เสียงลำธารไหลจะชัดขึ้น แต่ว่าถ้ามาตอนเที่ยงแดดประเทศไทยมันจะร้อนเกินแดดประเทศอังกฤษไปนิดหนึ่งนะ” เราหลุดขำหลังจากแอนพูดจบ

นอกจากนี้ยังมีสนามเด็กเล่น ครอบครัวเป็ดตามทางเดิน และโรงเก็บของด้านหลังที่ช่วยเติมเต็มให้เรานึกถึงฉากในนิทานสักเรื่องได้ไม่ยาก แอนยังเล่าด้วยว่าก่อนหน้าจะมีมาตรการป้องกันโควิด-19 ที่นี่เป็นโลกจินตนาการของเด็กหลายคน เพราะครอบครัวพาเด็กๆ มาเที่ยวกัน ทางร้านจึงแจกขนมให้เด็กๆ กินกันยกใหญ่

 “เราอยากให้ที่นี่มีบรรยากาศอบอุ่นเหมือนกับบ้าน อยากให้คนที่เข้ามารู้สึกเป็นกันเองเหมือนได้คุยกับเพื่อนๆ อยากให้เขาได้ประสบการณ์ที่น่าประทับใจจากร้าน เพราะเดี๋ยวนี้ร้านอาหารก็อร่อยเหมือนกัน ทุกคนตั้งใจทำเหมือนกัน แต่เราเชื่อว่าถ้าหากทำให้ลูกค้ารักเราได้เขาก็จะกลับมา

ในบ้านหลังเล็กๆ สไตล์คันทรีล้อมรอบด้วยไม้นานาพันธุ์ นี่คือสิ่งที่ประกอบสร้างจากความรักและความฝันของแอน เสียงของลำธารไหลเชี่ยวกับเสียงของนกน้อยเจื้อยแจ้วเป็นระยะๆ ทำให้ภาพจำของนิทานที่เราเคยได้อ่านตอนเด็กๆ ยิ่งชัดเจนขึ้นมาในหัว แม้ตอนนี้ต้นไม้ยังไม่โตเต็มที่แต่เราก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและทุ่มเทของแอนที่อยากจะสร้างนิทานคาเฟ่ให้เป็นที่ชุบชูใจผู้คนในวันที่เหนื่อยล้า

The post สู่โลกจินตนาการใน ‘นิทานคาเฟ่’ คาเฟ่ที่ยกโลกเรื่องเล่ามาเป็นเมนูเคล้าความสนุก appeared first on a day magazine.