เรามีทั้งค่ากลางและหมุดหมายในใจ ว่าแต่ละคนจะกลายเป็น ‘ผู้ใหญ่’ ตอนไหน บ้างเคร่งครัดตามวันเดือนปีเกิด บางทียึดถือตามรูปแบบการดำเนินชีวิตของผู้คนส่วนใหญ่ บางครั้งก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่เราเองเท่านั้นจะรู้ว่าได้ข้ามผ่านมาสู่ความเป็นผู้ใหญ่แล้ว

และบางที เราก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่า เราเป็นผู้ใหญ่ ‘พอ’ หรือยัง

ด้วยอายุอานามและหน้าที่ความรับผิดชอบ ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วอย่างไม่ต้องสงสัย แต่การเป็นลูกคนเดียวและอยู่กับแม่มาตลอด ไม่เคยได้ออกไปอยู่หอตอนเรียนมหาวิทยาลัย หรือออกไปอยู่คอนโดฯ ใกล้ที่ทำงาน มันทำให้ฉันยังกลายเป็นลูกแหง่ที่มีแม่คอยทำอาหารให้กิน คอยดูแลการใช้ชีวิตพื้นฐาน และยังต้อง ‘ขออนุญาต’ เวลาทำเรื่องต่างๆ ทั้งเล็กและใหญ่ แม้จะพูดได้เต็มคำว่าเป็นคนรับผิดชอบภาระในบ้านอย่างเบ็ดเสร็จ 

ในที่ทำงาน ฉันเป็นผู้ประกอบการขนาดจิ๋ว มีพาร์ตเนอร์ร่วมหัวจมท้าย แต่ด้วยบรรยากาศที่ทั้งบรรจงสร้าง (และบ้างก็ไม่จงใจ) แทนที่จะเป็นเจ้านายจ๋า ฉันกลับเป็นเหมือนพี่คนหนึ่งในทีมที่มีแต่น้องๆ อายุน้อยกว่า บางทีก็ทำเป็นเด็ดขาด ตัดสินใจชึบชับฉับไว แต่บางครั้งก็ลังเลเฉไฉ ชอบฟังความเห็นของทุกคนจนหลายครั้งบทสรุปก็เป๋ไปเป๋มา 

ในความสัมพันธ์ ฉันเป็นภรรยาที่อายุน้อยกว่า 7 ปี แม้จะพยายามเจ้ากี้เจ้าการ จัดระเบียบความสัมพันธ์ให้ก้าวหน้าอย่างมีอนาคต แต่ก็พบว่าจริงๆ แล้วฉันเหนื่อยล้ากับการบังคับตัวเองและคนรักให้ทำสิ่งที่ไม่อยากทำ ช่วงเวลามีความสุขและราบรื่นแท้จริงคือการไม่ต้องรับผิดชอบอะไร เราจึงตัดสินใจไม่มีลูกด้วยหลายเหตุผล แต่เงื่อนไขสำคัญที่เรา (น่าจะทั้งคู่) รู้ดีอยู่แก่ใจ คือเราไม่มีความเป็นผู้ใหญ่มากพอ

ว่าแต่ เราต้องเป็นผู้ใหญ่แค่ไหนกัน ถึงจะมากเพียงพอ

เมื่อวันสิ้นปีที่ผ่านมา ฉันจดจ่ออยู่กับโมงยามข้ามปีเป็นพิเศษกว่าปีไหนๆ เพราะใจมั่นสั่งการว่าอยากให้ปี 2021 หมดไปไวๆ เสียที ฉันทุกข์ทนกับปีนี้มามากเกินไป 

แต่ความจริงยืนรอสั่งสอนเราแค่ชั่วเวลาเข็มวินาทีกระดิก ฉันรู้ได้ทันทีว่าเราไม่ได้รับสิทธิ์ให้ขึ้นบทใหม่เพียงเพราะปฏิทินมันหมดปีหรอก ความรู้สึกหม่นเศร้าในปีก่อนยังตามมาในปีนี้ ทุกอย่างรอบตัวไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สิ่งที่พังทลายไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้นในไม่ช้า ฉันร้องไห้ออกมา แล้วด่าตัวเองในใจว่าไม่รู้จักโตซะที

ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าปีที่ผ่านไม่อาจช่วยอะไร new year resolution พังไม่เป็นท่ามาแล้วกี่ปี ยังจะมาโรแมนติกกับการเปลี่ยนผ่านอยู่ได้!

น้ำตาในคืนวันปีใหม่ทำให้เรื่องไปกันใหญ่ เพราะฉันยังพบว่า ตัวเองหมกมุ่นกับการเป็นผู้ใหญ่ให้พอเหลือเกิน ชุดคำตำหนิตัวเองมักจะเป็นจะตายกับการเติบโตอยู่นั่น “โตแล้ว อย่าฟูมฟาย” “โตแล้ว คิดเยอะๆ หน่อย” “โตแล้ว อย่าทำอะไรไร้สาระ” “โตแล้ว อย่าผิดเรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ”  “โตแล้ว อย่างอแงเป็นเด็กๆ” ฯลฯ 

ไม่รู้จะรีบไปโตที่ไหน!

เมื่อได้ร้องไห้แบบผู้ใหญ่ (กล่าวคือ ร้องไห้เงียบๆ เน้นฟังก์ชั่นการระบายความอัดอั้นในใจ) ฉันก็เข้านอน แล้วก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ใช้ชีวิตวันหยุดที่เหลือเคลียร์งานคั่งค้าง และดูแลความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว นอน ตื่น ไปทำงาน นอน ตื่น ประชุม ฯลฯ วนซ้ำไปเท่าที่ชีวิตจะเคลื่อนไหวได้ แล้วก็ชักลืมๆ เรื่องที่ก่นด่าตัวเองไว้ในบางที, ซึ่งไอ้ช่วงเวลาที่ลืมไปได้ มันเบาสบายยังไงไม่รู้

หรือบางที เราอาจจะต้องการเวลาที่ไม่รู้จักโตซะบ้าง

ไม่ต้องกลับไปเป็นเด็ก ไม่ต้องมีพื้นที่เล็กๆ ในใจก็ได้ถ้าไม่ได้โหยหา แต่อย่าคาดคั้นตัวเองนักเลย 

เติบโตผ่านปีเลวร้ายมาได้ ก็กร้านโลกพออยู่แล้ว!

The post ปีนี้ ฉันตั้งใจว่าจะเป็นคนไม่รู้จักโตดูบ้าง appeared first on a day magazine.

แม้ยังไม่ถึงวัย แต่ในกรณีนี้ คงต้องยกตัวอย่างงานแสดงมุทิตาจิตหรือฉลองการเกษียณอายุงานไปด้วยสินะ

ความง่ายของการแยกย้ายอย่างมีพิธีรีตองคือ เรามักมีโอกาสได้แสดงออกถึงอะไรบางอย่าง จะร้องไห้ฟูมฟายกอดคอเพื่อนซี้ จะส่งจดหมายสารภาพรักเพื่อนที่แอบชอบมาตลอดหลายปี จะขอโทษคุณครูที่เคยดื้อดึง ขอบคุณผู้ใหญ่ที่ให้การสนับสนุน จะให้อภัยเพื่อนที่โกรธกันมานาน พิธีเหล่านั้นมันเอื้อให้เราเปิดใจทำได้ไม่ยาก 

แต่กับการแยกย้ายในชีวิตอีกมากที่เราอาจไม่มีโอกาสได้ทำอย่างนั้น เช่น การแยกย้ายเมื่อเพื่อนร่วมงานที่ร่วมหัวจมท้ายกันมาขอลาออกจากทีม การแยกย้ายเมื่อสภาพเศรษฐกิจส่งฟ้าผ่าให้ทุกคนต้องตกงานกะทันหัน หรือแม้แต่การที่ใครบางคนในชีวิตมีเหตุให้ต้องหายออกไปและไม่อาจเป็นคนในชีวิตให้กันได้อีก

เพราะการแยกย้ายบางชนิด นอกจากจะไม่มีพิธีรีตองแล้ว บางครั้งก็ไม่มีช่วงเวลาให้เตรียมตัวด้วยซ้ำ และเมื่อต้องเผชิญ–ฉันพบว่ามันเป็นเรื่องยากทุกที 

ในบรรดาการแยกย้ายทั้งหมด มีครั้งหนึ่งที่ฝังใจฉัน เพราะถึงแม้ว่าชีวิตจะผ่านการมีเพื่อนร่วมงานเดินออกจากทีมหลายครั้งหลายครา แต่ในวันที่พวกเรายังเห็นว่าการทำงานเป็นทุกอย่างของชีวิต คุณค่าของเราแขวนอยู่ที่การทำงานหนัก ดื่มกินความภาคภูมิใจเมื่องานเสร็จ หัวเราะ เฮฮา เมาล้น หรือตบบ่าปลอบโยนกันและกัน แน่นอนว่าการลาออกของเพื่อนคนเดียวจะไม่ก่อการเปลี่ยนแปลงใดในการทำงาน แต่ช่วงเวลาอ้อยอิ่งที่เราอยู่ออฟฟิศกันจนดึกดื่น นั่งดูเพื่อนเก็บข้าวของที่โต๊ะ (ซึ่งมีอยู่ไม่กี่อย่าง) อย่างเชื่องช้า จับไม้จับมือกันก่อนจากและหันมามองหน้ากันจริงๆ สักครั้ง มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันรู้ชัดว่า เราไม่อาจมีชีวิตแบบเดิมได้อีกแล้ว 

but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless, notwithstanding, in contrast, on the contrary, still, yet, also, in the same way, just as … so too, likewise, similarly, but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless, notwithstanding, but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless,ซึ่งนั่นแหละ ความยากของการแยกย้าย เพราะมันมีบางอย่างของเราเดินตามคนที่จากไป หรือบางสิ่งของคนที่จากไป ไม่ได้ถูกเก็บใส่กล่องตามไปด้วย การจากลา

ในฐานะคนทำนิตยสารที่อยู่ช่วงคาบเกี่ยวระหว่างรุ่งเรืองถึงขีดสุดถึงซบเซาจนเพื่อนร่วมแผงปิดตัวไปเกือบหมด มันยาวนานพอที่ฉันและเพื่อนร่วมอาชีพจะถนัดและรับมือการแยกย้ายได้ดีพอตัว ฉันจากมา เพื่อนจากไป มีคนมารับช่วงต่อ เปลี่ยนแปลง ปรับตัว และมีที่ทางใหม่ๆ ให้การแยกย้ายแต่ละครั้งไม่น่าหดหู่เท่าไหร่นัก เพราะเอาเข้าจริง ธรรมชาติของการแยกย้ายมันคือการรู้ว่าอย่างไรเสีย ชีวิตก็ต้องไปต่อ 

เรายังเป็นเด็ก ม.6 คนเดิมที่ร้องไห้จนตาปูดเพราะต้องจากเพื่อนไป แต่ก็ยังฝันถึงการได้มีแฟนตอนเรียนมหา’ลัยซะทีเถอะ (ฮ่า)

Whether you’re parting with someone for a short time, or forever, saying a mindful goodbye gives you the time to acknowledge the value you have in each other’s lives. It’s never easy to say goodbye to people you care about, but finding the right words to express how you feel can make the transition smoother and more memorable. We’ve rounded up goodbye quotes to help make your goodbyes a little easier. Whether you are saying goodbye to a loved one or to a coworker, we’ve got a farewell quote for you.กลับมาที่ทุกการแยกย้าย–ไม่ว่าจะมีพิธีรีตองหรือไม่ เราแค่ต้องการเวลาอ้อยอิ่ง เพื่อรู้ชัดว่าอะไรในตัวเราที่เพื่อนหยิบติดมือไป และอะไรในตัวของเพื่อนที่ถูกทิ้งไว้และมีความหมายกับเรา

but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless, notwithstanding, in contrast, on the contrary, still, yet, also, in the same way, just as … so too, likewise, similarlyนั่นทำให้การแยกย้ายไม่เศร้า–ในที่สุด

The post จากสมุดเฟรนด์ชิปสู่การลาออก เราอาจต้องการเวลาอ้อยอิ่งสักนิด ก่อนบอกลาและแยกย้าย appeared first on a day magazine.

หากเมื่อลองเข้าไปดูในวิธีปฏิบัติ ฉันกลับปล่อยผ่านไม่หือไม่อือกับคำแนะนำของเหล่ากูรูนักดูแลตัวเองทั้งไทยและเทศเท่าไหร่ และออกจะแปลกใจที่คำแนะนำในการหันมาดูแลตัวเองของแต่ละคน แต่ละสำนัก หรือแต่ละแอพพลิเคชั่น มันช่างฟังดูง่ายดายเหลือเกิน บ้างแนะนำให้เราดูแลตัวเองด้วยการใช้ไหมขัดฟัน ดื่มน้ำมากๆ กินอาหารเช้าที่มีประโยชน์ ออกไปเดินเล่นบ้าง ทำอาหารกินเองบางมื้อ จุดเทียนหอมในห้อง เก็บเตียงให้เรียบร้อย พับผ้า นอนก่อนเที่ยงคืน และทำ social detox ในบางครั้ง ฯลฯ

ก็ทำอยู่แล้วปะ นี่มันเรื่องพื้นฐานนะเว้ย!–ฉันคิด 

อย่างที่บอกว่าฉันตามใจตัวเองเก่ง อะไรที่รู้ว่าดีกับใจตัวเองก็ทำได้เลยโดยไม่ต้องพยายาม นี่จึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นสำหรับฉันเลยUnfortunately, however, many people view it as a luxury, rather than a priority. Consequently, they’re left feeling overwhelmed, tired, and ill-equipped to handle life’s inevitable challenges. Physical sc includes how you’re fueling your body, how much sleep you’re getting, how much physical activity you are doing, and how well you’re caring for your physical needs. Attending appointments, taking medication as prescribed, and managing your health are all part of good physical one. The way you think and the things that you’re filling your mind with greatly influence your psychological well-being.

จนกระทั่งชีวิตพามาเจอเรื่องสั่นคลอนความมั่นคงในใจแบบกะทันหัน ซึ่งฉันแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยการฟูมฟายไปตามสมควร แล้วเดินหน้าใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนเดิมต่อไป ฉันไม่มีปัญหาเรื่องการงาน ยังพบปะพูดคุยกับผู้คนได้ปกติ ยิ้มได้ ทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำทั้งหมดได้ไม่ขัดข้อง แถมยังจัดการเรื่องยุ่งยากหลังการเปลี่ยนแปลงได้ค่อนข้างดี (ชมตัวเอง) แต่ดันทำทักษะการดูแลตัวเองหล่นหายไปไหนก็ไม่รู้ 

ฉันจมอยู่ในหน้าจอมือถือตั้งแต่ตื่นนอน จนไม่เหลือเวลาแล้วถึงจะจัดการตัวเองให้ลุกไปทำงานหน้าจอได้ ผมไม่หวี แป้งไม่ทา น้ำแก้วแรกจะได้รับความกรุณายกมาดื่มเมื่อร่างกายเรียกร้องด้วยการปวดหัว ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากกินอะไร แค่เดินไปที่ใกล้ๆ ก็เหนื่อยหอบ อาบน้ำลวกๆ ไม่ทาครีมบำรุงใดๆ เปิดผ้าคลุมเตียงแค่ครึ่งเดียวให้พอล้มตัวนอน แล้วก็เล่นเกม puzzle โง่ๆ ในมือถือเพื่อรอให้ง่วงจนทนไม่ไหวแล้วหลับไปโดยไม่ปิดโคมไฟข้างเตียง ก่อนที่จะลืมตาตื่นแล้ววนซ้ำกิจกรรมเดิมๆ ให้ผ่านไปอีกวัน

ก่อนหน้านี้ เวลาที่ยุ่งจนไร้เวลา หรือประสาทกินในบางวัน ฉันก็เคยปล่อยปละตัวเองแบบนี้บ้างเพื่อเอาคืน (เอาคืนใครก็ไม่รู้) แต่ในครั้งนี้มันเกิดขึ้นทุกวัน และโดยธรรมชาติ พฤติกรรมแย่ๆ มักจะเกาะหนึบกลายเป็นนิสัยได้รวดเร็วกว่าพฤติกรรมดีๆ มากนัก เมื่อมันลุกลามและกลายเป็นรูทีนใหม่ของชีวิต มันก็ชักน่ากลัวกว่าที่คิดไว้

ระหว่างที่นอนเหม่อผลาญเวลาให้หมดไป ในหัวฉันคิดตลอดเวลาว่าจะออกไปจากความไม่เฮลท์ตี้นี้ได้ยังไง ซึ่งเอาจริงมันก็ง่ายแค่เอื้อมมือไปปิดโคมไฟแล้วหลับตา แต่มันกลายเป็นเรื่องยากเหลือเกินในตอนนี้ (หัวเราะขมขื่น) ในหัวมีเสียงโวยวายว่าฉันควรจะพับผ้า ฉันควรเก็บกระเป๋าที่วางกองไว้กับพื้น ฉันควรเอาบิลในกระเป๋าสตางค์ไปแยกทิ้งให้ถูกที่ ฉันควรจะกินข้าวเย็นไม่ใช่มานอนหิวจนลำไส้กิ่วอย่างนี้ ฯลฯ แต่ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง จนต้องรอให้ร่างกายฟ้องว่าจะพังตามใจไปด้วย จึงรู้ชัดว่าคงปล่อยไปอีกไม่ได้

แบบฝึกหัดบีกินเนอร์ของวงการ self-care ที่เคยเบ้ปากใส่ กลับมาช่วยชีวิตฉัน

ก่อนหน้านี้ฉันเคยซื้อแอพฯ self-care มาใช้ แต่เห่อได้แป๊บเดียวก็เลิกไปเพราะมันง่ายเกินเบอร์นั่นแหละ แต่ตอนนี้ฉันกลับมา activate มันใหม่อีกครั้ง ตั้งโกลสุดแสนง่ายอย่างตื่นมาแล้วต้องดื่มน้ำเป็นอย่างแรก ทำอาหารเช้ากินเองให้ได้ ใช้เวลาจัดของรุงรังทุก 5 นาทีก่อนนอน และนอนให้ได้ก่อนเที่ยงคืน

ครั้งแรกที่กลับมาอยู่ในครัวที่คุ้นเคย หมุนวนอยู่หน้าเตาและอ่างล้างจานเพื่อทำอาหารเช้าง่ายๆ จังหวะล้างกระทะที่เคยเบื่อหน่ายกลายเป็นสิ่งที่ฉันคิดถึงและสะเทือนใจจนน้ำตาไหลออกมา 

จริงๆ มันเยียวยาใจได้เล็กน้อยเวลากดปุ่มเช็กว่าเราทำสิ่งนั้นสำเร็จแล้ว แทร็กดูได้ว่าเราทำมันต่อเนื่องได้แล้วกี่วัน (ซึ่งกระท่อนกระแท่นนิดหน่อย) และยิ้มเอ็นดูตัวเองแบบขื่นๆ เวลาได้รับคำชมปลุกพลังจากการประมวลผลของ AI 

แต่โดยรวมมันก็ช่วยให้ฉันมองเห็นอะไรข้างหน้าได้เกินกว่าชั่วโมงถัดไป

ไม่มีอะไรปุบปับ ฉันไม่ได้ดีขึ้นทันตาเห็น ยังคงกินข้าวไม่อร่อย (ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับคนเคยตะกละอย่างฉัน) และยังคงต้องพึ่งเกม puzzle แทนยานอนหลับ แต่ทักษะใหม่ที่ฉันเพิ่งค้นพบ (ที่แม้แต่ตอนเฮลท์ตี้ดีก็ไม่เคยทำ) นั่นคือการสปอยล์ตัวเองเล็กๆ น้อยๆ เท่าที่ทำได้ ฉันซ่อนการ์ดน่ารักๆ ที่เคยซื้อมาไว้ตามลิ้นชักที่นานๆ เปิดที แม้จะทำเอง แต่พอได้เปิดเจอตอนเผลอก็ยิ้มได้จริงๆ เลือกใช้น้ำยาล้างจานที่กลิ่นหอมถูกใจ ตั้งใจฟังเพลงทั้งอัลบั้มอีกครั้ง หรือการบอกตัวเองดังๆ ว่าไม่เป็นไรนะแก

ไม่ว่าโลกจะเป็นอย่างไร รักตัวเองให้มากไว้นะ 

The post ในโมงยามที่เจ็บปวด เรื่องง่ายๆ กลายเป็น self-care ฉบับพื้นฐานที่ช่วยชีวิตฉันไว้ appeared first on a day magazine.