ท่ามกลางความเข้าใจเช่นนี้ Mahidol Channel ถือกำเนิดขึ้นเพื่อเปลี่ยนแปลงและพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าความรู้ไม่จำเป็นต้องน่าเบื่อเสมอไป และความรู้บนหิ้งก็สามารถนำมาทำให้คนทั่วไปเข้าใจได้

กว่า 5 ปีแล้วที่ Mahidol Channel เริ่มต้นถ่ายทอดความรู้จากมหาวิทยาลัยมหิดลทั้งช่องทางโทรทัศน์ ยูทูบและเพจเฟซบุ๊ก เอกลักษณ์ด้าน Edutainment (คำที่รวมเอา Education กับ Entertainment เข้าด้วยกัน) นำมาสู่การผลิตรายการป้อนสู่โลกออนไลน์ที่มีทั้งสาระ ความบันเทิงและประโยชน์ต่อผู้ชมทุกคน

เราได้มีโอกาสคุยกับผู้อยู่เบื้องหลังของสื่อการศึกษาที่กำลังมาแรงได้รับความนิยมนี้ ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายบริหารของมหาวิทยาลัยมหิดล อาจารย์แบงค์-ดร. วิริยะ เตชะรุ่งโรจน์ และ แมว-วีรณา โอฬารรักษ์ธรรม ผู้อำนวยการบริหาร บริษัท ทีซีบีเอ็น จำกัด 2 ฟันเฟืองใหญ่ที่ขับเคลื่อน Mahidol Channel พวกเขาจะมาย้อนเล่าถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของสื่อการศึกษาที่มีผู้ติดตามบนยูทูปกว่า 280,000 คน และยอดชมกว่า 75 ล้านครั้ง รวมถึงเพจเฟซบุ๊กที่มียอดไลค์กว่า 310,000 ไลค์

เมื่อความรู้ไม่ได้อยู่แค่บนหิ้ง

อาจารย์แบงค์: มหาวิทยาลัยเริ่มทำ Mahidol Channel เมื่อ 5 ปีก่อน แรกเริ่มเกิดจากอธิการบดีท่านก่อน ศาสตราจารย์นายแพทย์รัชตะ รัชตะนาวิน ท่านมาจากคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี ที่นั่นมี RAMA CHANNEL เป็นช่องทางถ่ายทอดความรู้เชิงการแพทย์แก่คนที่สนใจ ท่านคิดว่าน่าจะดีที่จะเอาโมเดลนั้นมาปรับใช้ในภาคส่วนที่ใหญ่ขึ้น โดยนำความรู้ทุกแหล่งของมหาวิทยาลัยสื่อสารออกไปถึงคนข้างนอกให้เข้าใจ

ปกติองค์ความรู้เหล่านี้มักมาจากนักวิจัย สิ่งที่นักวิจัยสื่อสารออกมาคืองานวิจัยที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ แต่วารสารเหล่านี้เหมาะกับคนสายตรงเท่านั้น โอกาสที่คนทั่วไปจะได้อ่านอย่างเข้าใจมีน้อย ผมมองว่า Mahidol Channel คือการเปลี่ยนระบบเหล่านี้ แทนที่จะตีพิมพ์เป็นงานวิจัยอย่างเดียว แต่เราเปลี่ยนรูปแบบจากการศึกษาเชิงวิชาการล้วนๆ ให้เป็นการศึกษาเพื่อคนทั่วไปมากขึ้น

แมว: ก่อนหน้านี้เราทำ thaiteachers.tv มาก่อน ได้งบประมาณจากโครงการไทยเข้มแข็งมาทำสื่อการศึกษาของครูทั่วประเทศ ทำได้ 2 – 3 ปี จนเป็นโปรไฟล์ว่าเราถนัดเรื่องสื่อการศึกษาซึ่งมีอยู่น้อยมากในวงการสื่อบ้านเรา

วันหนึ่ง ศาสตราจารย์แพทย์หญิงสุวรรณา เรืองกาญจนเศรษฐ์ รองอธิการบดีขณะนั้น โทรหาเราเพื่อชวนมาทำ Mahidol Channel ตอนนั้นเราถามอาจารย์ไป 2 คำถาม คือทำไมมหิดลถึงอยากทำสื่อแนวนี้ และทำให้ใครดู อาจารย์ตอบกลับมาว่ามหาวิทยาลัยมหิดลเป็นปัญญาของแผ่นดิน เราอยากทำหน้าที่นำองค์ความรู้ที่มีอยู่แล้วออกไปนอกรั้วมหาวิทยาลัย ส่วนคำถามที่สอง อาจารย์บอกว่าทำให้ประชาชนทั่วไปดู ทั้งสองคำตอบนี้เราชอบมาก เพราะอาจารย์ไม่ได้ทำให้เฉพาะนักศึกษาดู ไม่ได้มีเจตนาที่จะโปรโมตมหาวิทยาลัย แต่ทำเพื่อส่งต่อความรู้ให้คนทั่วไปจริงๆ รวมถึงที่อาจารย์รัชตะบอกในวันเปิดตัว Mahidol Channel ว่าส่วนใหญ่งานวิจัยของมหิดล ทำเสร็จแล้วก็แขวนไว้ ไม่มีใครเอามาเล่าเรื่องให้น่าสนใจและนำไปใช้ประโยชน์ได้ แต่ Mahidol Channel จะทำให้งานเหล่านั้นไม่อยู่บนหิ้งอีกต่อไป สื่อนี้จะนำข้อมูลมากรองให้เข้าใจง่าย น่าสนใจและน่าติดตามมากขึ้น เราจึงตอบตกลงและร่วมพัฒนาไปกับเขา”

คลังความรู้ที่ไม่มีวันหมด

อาจารย์แบงค์: มหาวิทยาลัยมหิดลมียุทธศาสตร์หลายด้าน ทั้งการวิจัย การศึกษา การบริหารจัดการและการบริการสังคม สำหรับ Mahidol Channel เกิดขึ้นเพื่อบริการสังคมด้านการให้ความรู้ พาบุคลากรที่มีความสามารถของมหาวิทยาลัยให้เข้าถึงประชาชนมากขึ้น เชื่อมคนที่อยู่ไกลมาอยู่ใกล้ความรู้เหล่านี้

เรามีเป้าหมายอยู่แล้วว่าอยากเอาความรู้เหล่านี้ส่งต่อให้คนดู ให้เกิดผลกระทบที่ดี แม้เนื้อหาของเราผ่านมา 5 ปีก็ยังคงร่วมสมัยอยู่ เราจึงแบ่งกลุ่มผู้ชมเป็นช่วงอายุแล้วนำเนื้อหาที่มีหลากหลายมานำเสนอให้ตรงกับผู้ชม เราพยายามมองให้เป็นการเรียนรู้ระยะยาว พยายามให้ความรู้แก่ทุกช่วงวัย เช่น เด็กชอบรายการสัตว์ เราเลยมี Animals Speak, จิ๋วซ่าส์ นักประดิษฐ์ หรือ ฟิสิกส์สนุก พอวัยรุ่นเรามีรายการ Hipstyle เกี่ยวกับการใช้ชีวิตของเขา ส่วนวัยทำงานก็จะเน้นสุขภาพมากขึ้น มองให้ครบทุกช่วง แต่เหนืออื่นใดคือเราขีดเส้นชัดเจนว่าเราเป็นใคร เนื้อหาเรามีสาระ กินง่ายแต่ไม่ตลกโดยเอาแค่บันเทิงอย่างเดียว

แมว: มหิดลมีองค์ความรู้เหล่านี้เยอะมากและเราเชื่อมั่นในเนื้อหาที่ครอบคลุมแง่มุมชีวิตต่างๆ จากการทำมา 4 – 5 ปี เนื้อหามีไม่อั้นเลย ซึ่งเราคิดว่าแต่ละข้อมูลนั้นน่าเชื่อถือและเอาไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ทั้งนั้น เช่น การสอนตรวจโรคต่างๆ ด้วยตนเอง การกินยาให้ถูกวิธี หรือแม้แต่การออกกำลังกายเพื่อสร้างซิกส์แพ็ก

ความรู้ในสื่อที่ก้าวไปตามจังหวะสังคม

อาจารย์แบงค์: สังคมกำลังเข้าสู่ยุค Video First Mahidol Channel เลยพยายามทำให้การศึกษาเข้าสู่รูปแบบวิดีโอและโทรศัพท์มากขึ้น การเข้าสู่สื่อออนไลน์คุ้มค่ามากกว่าเพราะสร้างผลกระทบได้พอๆ กับสื่อเก่าแต่ค่าใช้จ่ายต่ำลง เข้าถึงคนได้มากกว่า เราต้องพัฒนาไปตามสังคมปัจจุบัน ไปให้ถูกทาง ต้องปรับเปลี่ยนให้เร็วในทุกสถานะ

แมว: เทียบกับมหาวิทยาลัยในไทยทั้งหมด เรากล้าพูดว่ามหิดลเป็นผู้บุกเบิก และเป็น Edutainment Media ที่เติบโตเร็วที่สุดในไทย ปีแรกเรามียอดเข้าชมรวมประมาณล้านกว่าวิว ปีที่สองเป็น 13 ล้าน ปีที่สามเพิ่มเกือบ 30 ล้าน ตอนนี้เพิ่มเดือนละ 2 – 3 ล้านวิว ส่วนเฟสบุ๊กใน 3 เดือนนี้มียอดวิวกว่า 10 ล้าน เรื่องการเติบโตนี้ไม่ใช่เราเป็นคนพูด แต่เป็นคนจาก Google ที่สิงคโปร์ เขาจับตาดูและติดต่อเรามาเพราะเขาเห็นว่าเราเติบโตเร็วมากๆ เขามาคุยเรื่องการเป็น Official Partner ร่วมกันเพื่อวางแผนกลยุทธ์ทั้งทำเนื้อหาบางส่วนเป็นภาษาอังกฤษ ทำรายการให้สั้นลงเพราะพฤติกรรมคนเสพเปลี่ยนไป ตั้ง thumbnail มีชื่อดึงดูดให้คนอยากชม หรือช่วยเราเรื่อง SEO ให้ค้นหาแล้วเจอเราง่ายขึ้น โดยรวมแล้วถือว่าเราพัฒนาขึ้นกว่าเดิมมากนะ

ขบคิดระหว่างคุณภาพและปริมาณ

อาจารย์แบงค์: ถึงเราจะทำสื่อแต่ต้องเข้าใจว่าเอาแค่ยอดวิวอย่างเดียวไม่ได้ อย่างยอดรวมคนดูปัจจุบันประมาณ 96 ล้านวิว ปีนี้เราตั้งเป้าให้ไปถึง 130 ล้านวิว ซึ่งเนื้อหาที่นำเสนอยังต้องเป็นเนื้อหาที่เราอยากสื่อสารออกไปจริงๆ ถ้าเราจะบังคับให้ถึง 130 ล้านมันไม่ยากหรอก บูสต์โพสต์ก็ได้ แต่เราไม่ทำ ทั้งหมดตอนนี้เป็นออร์แกนิกล้วนๆ เน้นเนื้อหาที่คนดูแชร์จริงๆ โชคดีที่เราไม่ใช่บริษัทเอกชนที่ทุกอย่างต้องสู้กันด้วยยอดวิว ไม่ต้องนำยอดไปขายโฆษณา โอเค เราอยากได้ความนิยมเพื่อสื่อสารออกไป แต่สุดท้ายเราต้องให้ความรู้และไม่บันเทิงจนเกินไป และต้องบาลานซ์ให้ดีระหว่างคุณภาพและปริมาณ

ส่วนการสื่อสารกับทีมโปรดักชัน สิ่งที่เราให้ทีมนั้นคือนโยบายและทิศทางในแต่ละปี ปีล่าสุดเราเน้นแคมเปญเพื่อส่งผลกระทบต่อสังคมมากขึ้น เรามี 4 แคมเปญ เรื่องแรกคือ ‘มะเร็งรู้เร็วหายได้’ ต่อมาเป็นเรื่องอาหาร ผู้สูงอายุ และสิ่งแวดล้อม ในขั้นตอนการทำงาน ทั้งฝ่ายโปรดักชันและเราต้องจูนข้อมูลและวิธีนำเสนอร่วมกัน ประชุมกันเดือนหนึ่งมากกว่าหนึ่งครั้ง อัพเดตผลงานว่าออกมาเป็นยังไงแล้วดูว่าอะไรดีอะไรไม่ดี

แมว: เรามองคอนเทนต์เป็นคอนเทนต์ ไม่ได้มองเป็นรายการทีวี พอมองแบบนี้จะเห็นจุดมากมายในรายละเอียด จะรู้ว่าน่าเอาอะไรออกมาเล่น ถ้าเนื้อหาดี เล่าเรื่องได้ดี กระแสจะดีเอง เราไม่ต้องการเอาเปลือกมาหุ้มแล้วบอกคนอื่นว่าสิ่งนี้ดี ถือเป็นความโชคดีที่เราไม่ได้ทำโปรเจกต์ที่วัดกันที่ปริมาณ แต่วัดที่คุณภาพ พูดง่ายๆ คือแง่การตลาด เราทำเรื่องของ Mass Communication คือทำให้ดีและทำให้ดังเท่านั้น ไม่ได้ทำเรื่องการขาย แต่ละรายการถูกสร้างเพื่อตอบโจทย์บางเรื่อง เช่น รายการนี้ทำเพื่อยอดวิว รายการนี้ทำเพื่อสร้าง Brand Awareness หรือรายการนี้สร้างเพื่อความรู้ที่ถูกต้อง ไม่ต้องมียอดวิวหวือหวา ขอแค่เวลาที่นึกถึงเรื่องนี้แล้วเสิร์ชเจอก็พอ

การส่งต่อความรู้ (สึก) ที่ยากให้โดนใจคนเสพ

แมว: วิธีที่เราทำให้เนื้อหาส่งถึงคนทั่วไป คือคิดแบบคนทั่วไปก่อน จงเป็นคนดูคนที่หนึ่ง อย่าเป็นโปรดิวเซอร์ อย่าเป็นผู้รับจ้างของมหิดล ฉะนั้นเวลาคุยกับหมอหรือนักวิชาการแล้วไม่รู้เรื่อง เราจะถามจนกว่าจะรู้เรื่องและหาจุดดราม่าในนั้นและต้องเป็นดราม่าที่จริง ถ้าเอาเรื่องวิชาการเป็นตัวตั้ง คนดูจะเสพเนื้อหาที่ปราศจากอารมณ์ซึ่งไม่สอดคล้องกับพฤติกรรมคนเวลาเสพสื่อ เราจึงให้คนดูเสพอารมณ์เพื่อไปสู่เนื้อหายกตัวอย่างรายการ Change ที่นำเสนองานวิจัยของมหิดล เราคุยกันในทีมว่ามี 3 องค์ประกอบ หนึ่งคืองานวิจัย สองคืออาจารย์ที่วิจัย เขามีแรงบันดาลใจหรือการทำงานหนักอะไรที่พาเขามาถึงจุดนี้ สามคือคนที่ใช้นวัตกรรมของเขา ดราม่ามีอยู่ 2 จุดคือแรงบันดาลใจของอาจารย์ อะไรที่มากระทบจิตใจเขาให้ทำนวัตกรรมนี้ขึ้นมา แต่จุดที่ดราม่ากว่าคือคนที่ใช้นวัตกรรม ดังนั้น เราจึงหาคนมาใช้จริงในรายการเพราะเราต้องการโมเมนต์ที่คนได้ลองใช้ เราเสพดราม่าจากตรงนั้นแล้วค่อยนำมาสู่เนื้อหาว่านวัตกรรมมีคุณค่าแบบนี้นี่เอง

องค์ประกอบอื่นๆ ก็ช่วยอย่างวิธีเล่าเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องเล่าจาก 1 ไป 10 เราเอา 8 ขึ้นเลยได้ บางตอนถ้าทำได้ เราจะทำเหมือนพล็อตละคร ถามตัวเองว่าไฮไลต์อยู่ไหน เอาขึ้นก่อนเลยได้มั้ย เพราะเดี๋ยวนี้คนดูแค่ 2 นาทีก็เบื่อแล้ว ส่วนอื่นก็เป็นเรื่องที่มาประกอบกันเพื่อให้เข้าใจง่าย เช่น กราฟิก ยกตัวอย่างเรื่องเม็ดเลือดขาวกับมะเร็งที่ต่อสู้กัน ถ้ามายืนพูดเฉยๆ อาจจะไม่ช่วยในการจดจำ แต่ถ้าวาดเป็นกราฟิกก็จะเข้าใจง่ายมากขึ้น ใน Mahidol Channel เราใช้กราฟิกและภาพประกอบเยอะเพื่อเสริมความเข้าใจ

หลังจากตัดต่อเสร็จจะมีขั้นตอนการตรวจสอบ หนึ่งคือจากตัวเราเอง สองคือจากอาจารย์มหิดลที่มี 2 ส่วนย่อย คือ Commissioner เป็นคณะกรรมการของ Mahidol Channel แล้วถึงเป็นอาจารย์เจ้าของเนื้อหา ทุกคลิปเราจะตรวจถึง 3 ขั้นตอนเพราะเราต้องรับผิดชอบต่อเนื้อหาวิชาการให้ถูกต้อง เราซีเรียสว่า 1+1 จะเป็น 3 ไม่ได้ ต้องเป็น 2 ถือเป็นเรื่องดีที่ผ่านมาเราไม่มีความขัดแย้งกันเลย

ก้าวต่อไปของ Mahidol Channel และสื่อการศึกษาในไทย

อาจารย์แบงค์: ถึง Mahidol Channel จะอยู่ภายใต้มหิดลและผู้บริหารที่จะกำหนดนโยบาย แต่ผมมั่นใจว่าถ้าเราสร้างอิมแพ็คอย่างต่อเนื่อง เราไม่มีเหตุผลที่ต้องหยุด ในอีก 10 ปี 50 ปี 100 ปีข้างหน้า มหิดลยังมีบุคลากรที่พร้อมจะช่วยเหลือคน เพราะนี่คือปรัชญาและแก่นของมหาวิทยาลัย Mahidol Channel จึงเป็นช่องทางให้คนเหล่านั้นส่งต่อความรู้สู่สังคมได้มากและง่ายขึ้น

เป้าหมายที่เราซีเรียสที่สุดคือการเปลี่ยนพฤติกรรม เราให้ค่าสิ่งนี้มากกว่าคำชม เพราะคือเชื้อไฟที่ทำให้เราลุยทำเนื้อหาอย่างต่อเนื่อง ผมจะพอใจมากถ้ามีคนอื่นทำแบบ Mahidol Channel บ้างไม่ว่าเป็นมหาวิทยาลัยไหน เพราะเรื่องนี้ดีกับทุกคน เป็นประโยชน์ต่อสังคมและทำให้สังคมดำเนินไปในทางที่ดีขึ้นแน่นอน

*หมายเหตุ เป็นการสัมภาษณ์เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2560

website| Mahidol Channel
facebook| Mahidol Channel
youtube| Mahidol Channel

ภาพ ชนพัฒน์ เศรษฐโสรัถ และ ทศพล แซ่จาง

The post Mahidol Channel : สื่อมหาวิทยาลัยมาแรงที่หยิบความรู้และงานวิจัยยากๆ มาย่อยให้เราเสพแบบง่ายๆ appeared first on a day magazine.

สำหรับเราสถานที่นั้นคือ Yosemite National Park หรืออุทยานแห่งชาติโยเซมิตี ที่เราเคยสะดุดตากับภาพทิวทัศน์หนึ่ง เป็นป่าที่ห้อมล้อมด้วยหุบเขาน้อยใหญ่
ตั้งอยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้รู้จักและเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้

เราเริ่มการเดินทางตั้งแต่ 6 โมงเช้าที่เมืองซานฟรานซิสโก รถบัสออกเดินทางจากเมืองที่วุ่นวายสู่ดินแดนแห่งธรรมชาติโดยใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง
ระหว่างทางเรารู้สึกว่าทุกอย่างดูสวยแปลกตาไปหมด สารภาพว่าตอนนั้นไม่คาดคิดเลยว่าสิ่งที่มหัศจรรย์จริงๆ คือสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า
บริเวณที่เราจะไปเรียกว่า Yosemite Valley เป็นส่วนที่เห็นวิวทิวทัศน์ได้ชัดเจน หากจะสำรวจให้ครบทุกพื้นที่คงไม่ไหวเพราะพื้นที่ของอุทยานทั้งหมดมีขนาดใหญ่ถึง
3,027 ตารางกิโลเมตร

และแล้วเราก็มาถึง
ความรู้สึกแรกที่ได้ลงจากรถคือทุกอย่างดูน่าเหลือเชื่อมาก สิ่งที่เคยเห็นในรูปไม่น่าเชื่อว่าของจริงจะสวยงามได้ขนาดนี้
เหมือนเราหลุดมาอยู่ในดินแดนที่เคยเห็นแต่ในภาพยนตร์
ป่าเรียงรายและมีลำธารตัดผ่านเป็นบางช่วง ห้อมล้อมด้วยหน้าผาและภูเขาขนาดใหญ่ ลมเย็นกำลังดีที่
14 องศาเซลเซียส นักท่องเที่ยวหลายคนหยิบกล้องและโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป แต่เรายังยืนอึ้งกับสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้า
ความรู้สึกง่วงที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อเช้าหายไปในทันที เหลือเพียงความรู้สึกว่าอยากจะนั่งเสพความงดงามนี้ไปเรื่อยๆ นี่แหละคือสถานที่ในฝันของเรา

เราเดินทางตามแผนที่ไปยังแลนด์มาร์กที่น่าสนใจ
โดยเริ่มจาก Yosemite Falls น้ำตกขนาดใหญ่ที่สุดของอุทยาน การเดินทางในอุทยานจะเลือกขึ้น shuttle bus ก็ได้
แต่เราเลือกที่จะเดินเพราะอยากดื่มด่ำกับบรรยากาศและอากาศที่สดชื่น
ระหว่างทางเราได้เดินผ่านป่าที่มีต้นไม้สูงใหญ่มากมาย
แสงแดดอ่อนๆ สาดทะลุต้นไม้เข้ามาทำให้อุณหภูมิอุ่นขึ้นมานิดหน่อย เราเดินตามเส้นทางเข้าไปเรื่อยๆ จนเริ่มเห็นวิวน้ำตกส่วนบนของ
Yosemite Falls อากาศเริ่มเย็นลง ลมก็แรงขึ้น ยิ่งพอเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เราสัมผัสได้เลยว่าน้ำตกอยู่ไม่ไกลจากที่นี่

ในที่สุด เราก็มาถึงน้ำตก ยังไม่ทันจะเริ่มทำอะไร
ละอองน้ำก็สาดเข้ามาที่ตัวเราเต็มไปหมด เรามองไปรอบๆ บริเวณนั้น
ละอองน้ำกระจายทั่วพื้นที่คล้ายว่ามีหมอกลง เสียงน้ำตกดังจนแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเองพูด ในรูปภาพอาจจะดูไม่ใหญ่โตหรือน่าทึ่งขนาดนั้น
แต่เราบอกได้เลยว่าของจริงตระการตามาก ทุกคนในบริเวณนั้นตื่นเต้นสนุกสนานกันมากจนลืมความความหนาวและเปียกแฉะไปเลย ยิ่งเราเข้าไปใกล้เท่าไหร่ เรายิ่งรู้สึกถึงความทรงพลังของน้ำตก
เราใช้เวลายืนมองน้ำตกและเก็บภาพบรรยากาศตรงนั้นระยะหนึ่ง แต่อยู่ได้ไม่นานมากก็ต้องเดินออกมาก่อนที่จะเป็นหวัดไปเสียก่อน

เราเดินมาทางทิศตะวันตกของ Yosemite Falls ในสภาพที่เปียกปอนสู่เป้าหมายต่อไป คือหน้าผา El Capitan สถานที่สุดท้าทายสำหรับผู้ชอบปีนเขาทั้งหลายเนื่องจากมีความสูงถึง
3,000 ฟุต จุดที่เราเดินมามีลักษณะเป็นทุ่งหญ้าโล่งที่เห็นหน้าผา
El Capitan ได้ชัดมากๆ โดยแทบไม่ต้องเงยหน้า
วิวตรงนี้ถือเป็นอีกจุดที่สวยงามมากๆ
หน้าผาขนาดสูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหุบเขาในรูปทรงที่เป็นเอกลักษณ์ หากเพ่งดีๆ
จะเห็นนักปีนเขาเป็นจุดสีเล็กๆ ห้อยตัวอยู่บนนั้น
ด้วยความที่เดิมทีเป็นคนกลัวความสูง แค่นึกภาพตัวเองขึ้นไปไต่หน้าผาก็รู้สึกหวาดเสียวขึ้นมาแล้ว
บรรยากาศตรงนั้นให้ความรู้สึกประทับใจจริงๆ นี่แหละคือความอัศจรรย์ของธรรมชาติ

พอเริ่มตกเย็น
เราก็เดินกลับไปยังจุดนัดพบเพื่อรอขึ้นรถบัส ถึงแม้จะเป็นเวลาเย็นแล้วแต่ท้องฟ้าก็ยังสว่างเหมือนตอนที่มาถึง
เวลาผ่านไปเร็วเสมอเวลาที่เราตื่นเต้นกับอะไรมากๆ

หลังจากนั่งรถออกมาจากอุทยาน อยู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเราว่า ‘ในชีวิตนี้เราจะต้องไปเที่ยวให้ทั่วบริเวณอุทยานโยเซมิตีให้ได้’

แล้วเจอกันใหม่นะ Yosemite

Yosemite National Park

address: รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา
operating hours: เปิด 24 ชั่วโมง
ตลอดทั้งปี (แต่ละฤดูกาลจะให้บรรยากาศและทิวทัศน์ที่แตกต่างกัน)

how to get there: จองรถบัสผ่านศูนย์ท่องเที่ยวในเมืองที่ใกล้ที่สุด
เช่น ซานฟรานซิสโก (ใช้เวลาเดินทาง
4 ชั่วโมง) หรือเมืองแซคราเมนโต
(ใช้เวลาเดินทาง 3 ชั่วโมง)

map

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Yosemite National Park : จากภาพที่เคยเห็นสู่ภาพแห่งความทรงจำ appeared first on a day magazine.

นักรบบอกเราว่า “ผลงานบางชิ้น ความหมายจะแล้วแต่คนตีความและต่อยอด มันไม่มีที่สิ้นสุด เราก็สนุกสนานกับการที่เห็นว่าคนมีความเห็นต่างๆ กันไป นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ศิลปะเป็นศิลปะ”

ในนิทรรศการครั้งนี้ นอกจากนักรบจะผสมผสานงานคอลลาจแบบแอนะล็อกและดิจิทัลเข้าไว้ด้วยกันแล้ว เขายังหยิบประเด็นศาสนามาใช้ได้อย่างน่าสนใจ สำหรับนักรบ ศาสนาและศิลปะเป็นเรื่องเดียวกัน เพราะทั้งสองสิ่งเกี่ยวข้องกับความศรัทธาของมนุษย์ และสร้างสรรค์สิ่งหนึ่งให้ออกมาสวยงาม

“หากลองย้อนไปดูงานศิลปะเก่าๆ ศิลปินก็จะมีการอ้างถึงงานที่เก่ากว่า มีการหยิบเรื่องราวเก่าๆ มาพูดถึงใหม่อีกครั้ง เหมือนเป็นการบูชาครูไปในชิ้นงาน อย่างงานคอลลาจของเราเองก็หยิบชิ้นส่วนเก่าๆ มาเล่าใหม่ เป็นการรำลึกและบูชาสิ่งเก่าๆ เราอาจจะต้องยอมสละสิ่งเก่าๆ เพื่อทำให้เกิดเป็นสิ่งใหม่” นักรบอธิบายถึงเหตุผลที่ทำให้เขาเลือกใช้ชื่องานครั้งนี้ว่า ‘Sacrifice’ ที่หมายถึงการทำพิธีบวงสรวงและการเสียสละ

เราจึงอยากชวนทุกคนมาย้อนดูและทำความรู้จักคุณครูผู้อยู่เบื้องหลังเหล่าศิลปินดังในตำนานอย่าง Leonardo Da Vinci, Michelangelo และ อาจารย์ถวัลย์ ดัชนี ในวันที่พวกเขายังฝึกปรือฝีมือกันอยู่ เพื่อรำลึกและบูชาครูของพวกเขาไปด้วยกัน

01 ศิลป์ พีระศรี

ช่วง มูลพินิจ, ถวัลย์ ดัชนี, สวัสดิ์ ตันติสุข และ เฟื้อ หริพิทักษ์ คือศิลปินไทยระดับตำนาน ผู้เป็นที่เคารพรักของศิลปินไทยรุ่นใหม่จนถึงวันนี้ เป็นผลผลิตอันกลมกล่อมจากความเสียสละของอาจารย์คนเดียวกันนั่นคืออาจารย์ศิลป์ พีระศรี หรืออาจารย์ฝรั่ง นั่นเอง

อย่างที่รู้กันว่า อาจารย์ศิลป์ได้มีส่วนช่วยให้ประเทศไทยพัฒนาด้านศิลปะร่วมสมัยมาตั้งแต่รัชกาลที่ 6 และเป็นผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยศิลปากร เพื่อให้ความรู้แก่คนไทยที่สนใจด้านศิลปะ

อนุสาวรีย์และพระบรมรูปสำคัญต่างๆ ที่เราเห็นกันจนคุ้นตา หลายชิ้นงานเป็นผลงานของอาจารย์ศิลป์ พีระศรี ผู้เป็นที่รักของลูกศิษย์ และไม่ใช่เพราะเพียงแค่ความรัก ความเอาใจใส่ ต่อลูกศิษย์ที่มากกว่าทักษะทางศิลปะเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงวิธีคิดที่กลายเป็นเมล็ดพันธุ์ชั้นดีแก่ศิลปินรุ่นหลังไม่รู้จบ

02 Andrea del Verrocchio

เคยสงสัยกันไหมว่าศิลปินระดับโลกอย่าง Leonardo Da Vinci เจ้าของภาพชื่อดังอย่าง Mona Lisa มีใครคอยปลุกปั้นอยู่เบื้องหลังในวันที่เขาเริ่มหัดวาดเขียนเรียนศิลปะ จากความสงสัยนี้ เราออกค้นหาคำตอบจนพบว่าใครคนนั้นก็คือ Andrea del Verrocchio ปรมาจารย์แห่งสถาบันฝึกสอนศิลปะชื่อดังในเมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี

ว่ากันว่าเขาเป็นครูที่มีบทบาทอย่างมากในการทำให้ Da Vinci พัฒนาฝีมือศิลปกรรมและประติมากรรมจนเก่งขึ้นเรื่อยๆ Verrocchio เคยให้ Da Vinci ช่วยฝึกวาดรูปภาพสีน้ำมันและได้ร่วมกันวาดภาพเขียนชื่อดังอย่าง The Baptism of Christ เขาให้ Da Vinci วาดภาพเทวดาไว้ด้านซ้ายของพระเยซูและบนฉากหลังของภาพนั้น ภาพนี้ถือเป็นภาพแรกๆ ที่ Da Vinci ได้ลงมือวาดด้วยตนเอง แล้วจึงนำเทคนิคการวาดด้วยสีน้ำมันไปสร้างสรรค์ผลงานต่อๆ ไป

ส่วนตัวท่านปรมจารย์ Verrocchio เองก็ได้สร้างสรรค์ผลงานมาสเตอร์พีซไว้ให้โลกจดจำอย่าง Equestrian statue of Bartolomeo Colleoni รูปปั้นนายพลผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังขี่ม้า ในกรุงเวนิส ประเทศอิตาลีนั่นเอง

03 Pietro Perugino

‘ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด’ ขนาดศิลปินระดับโลก Raphael เจ้าของผลงานดังอย่าง The School of Athens ยังต้องฝึกฝนและมีครูคอยลับฝีไม้ลายมือไม่ต่างกัน

ครูของเขาคือ Pietro Perugino ศิลปินผู้มากความสามารถแห่งเมืองเปรูเจีย ผู้เป็นทั้งลูกศิษย์ของ Andrea del Verrocchio และเพื่อนร่วมชั้นเรียนของ Leonardo Da Vinci

ชื่อเสียงของ Pietro โด่งดังไปไกลในหลายๆ เมืองของอิตาลี และมีผู้ต้องการงานของเขามากมาย ครั้งหนึ่งเขาเคยถูกเรียกตัวไปกรุงโรมเพื่อร่วมสร้างสรรค์งานจิตรกรรมเขียนสีบนปูนเปียก บนผนังวิหาร Sistine Chapel ไม่ว่าจะเป็นผลงาน The Charge to St. Peter, Moses leaving for Egypt และ The Baptism of Christ ร่วมกับศิลปินชื่อดังในยุคนั้น ซึ่งเขาได้นำเสนอมิติใหม่ในการทำงานศิลปะสมัยนั้นโดยเพิ่มมิติภาพให้ดูลึกขึ้นผ่านการวาดพื้นทางเดิน ปูไปสู่สถาปัตยกรรมอันเป็นฉากหลังของภาพ ตลอดจนการใช้แสงที่นวลและชัดเจน โดยลูกศิษย์คนเก่งอย่าง Raphael เองก็ได้นำแนวทางนี้ของ Perugino ไปใช้ได้อย่างชัดเจนและสมบูรณ์แบบที่สุด

04 Lorenzo Ghiberti

งานประติมากรรมถือเป็นศิลปะแขนงหนึ่งที่ต้องใช้ความสามารถอย่างมากในการทำผลงานให้ออกมาสมบูรณ์ที่สุด

จากการค้นหาข้อมูล เราได้พบว่ามีบุคคลหนึ่งที่เรียกได้ว่าเป็นเซียนทางด้านนี้ เขาคือ Lorenzo Ghiberti ประติมากรผู้มีความเชี่ยวชาญด้านงานโลหะและจิตรกรรมฝาผนังชื่อดังในยุคเรเนซองส์ เขาเป็นอาจารย์ของศิลปินมากมายรวมถึงประติมากรชื่อดังอย่าง Donatello เขาได้ถ่ายทอดหลักสูตรการปั้นโลหะต่างๆ ให้แก่ Donatello จนมีผลงานสร้างชื่อหลายชิ้น และยังเคยช่วยกันสร้างประตูโบสถ์ใหญ่ๆ ด้วย ฝีมือของ Ghiberti ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นฝีมือที่สง่างามและมีเสน่ห์สุดๆ ในยุคนั้น

ต่อมาเขาได้รับการยกย่องเป็นปรมาจารย์แห่งช่างฝีมือ ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาคือ Gates of Paradise ประตูสีทองอร่ามแห่งหอศีลจุ่มฟลอเรนซ์

05 Domenico Ghirlandaio

กว่าศิลปินผู้มากความสามารถระดับโลกอย่าง Michelangelo จะมีความสามารถและสร้างสรรค์ผลงานให้เราทุกคนชื่นชมได้ขนาดนี้ ในช่วงแรก เขาต้องผ่านการฝึกสอนจากครูผู้มากความสามารถอย่าง Domenico Ghirlandaio จิตรกรผู้มีชื่อเสียงแห่งเมืองฟลอเรนซ์ในยุคนั้นเช่นกัน

ครูคนนี้ได้ถ่ายทอดเทคนิคการเขียนจิตรกรรมฝาผนังเส้นสายเด่นตรงที่ให้ความรู้สึกเป็นสามมิติในตัว และการเขียนด้วยสีฝุ่นบนไม้ที่เขาเชี่ยวชาญให้กับ Michelangelo

ฝีมือของเขาเป็นที่เลื่องลือถึงขนาดที่ Francesco Sassetti ผู้สร้างโบสถ์ Sassetti Chapel ตกลงจ้างให้เขาสร้างสรรค์งานจิตรกรรมบนฝาผนังโบสถ์ ซึ่งว่าด้วยเรื่องราวชีวิตของนักบุญฟรานซิส ตลอดจนภาพบุคคลสำคัญในสังคมสมัยนั้น และฉากภูมิทัศน์ร่วมสมัยของฟลอเรนซ์

อ้างอิง da-vinci-inventions.com, wmf.org, italoamericano.org, italian-renaissance-art.com, biography.com, italian-renaissance-art.com

The post ตามไปดูงาน Sacrifice ก่อนนั่งไทม์แมชชีนไปดูครูผู้อยู่เบื้องหลังศิลปินดังของโลก appeared first on a day magazine.