Viking Line เป็นเรือขนส่งสินค้า ผู้โดยสารขนาดใหญ่ในแถบสแกนดิเนเวียมาตั้งแต่ปี 1963
นับว่าเป็นรุ่นหลานไททานิค มีเส้นทางเดินเรือหลายเส้นทางในแถบนี้
ตั้งแต่ระหว่างเกาะในประเทศ ไปจนถึงนอนบนเรือข้ามประเทศ แบบที่เราเลือกเดินทางจาก Stockholm-Helsinki-Stockholm เมืองหลักไม่แปลกใหม่ แต่การเดินทางด้วยวิธีใหม่ๆ นี่แหละที่ทำให้ตื่นเต้นกับทริปนี้มากกว่าทริปไหนๆ

เรือออกจากสตอกโฮล์มสี่โมงเย็น พอมีเวลาให้เดินในเมือง แวะคาเฟ่ดื่มด่ำกับวัฒนธรรม FIKA
กินเบเกอรี่กับกาแฟยามบ่ายที่สวีดิชมักทำกันจนถึงขั้นมีชื่อเรียก เดินเล่นในย่านกลางเมืองก็มีพิพิธภัณฑ์มากมายให้เลือก ย่านแกมล่า สแตน (Gamla Stan) เขตเมืองเก่าพื้นปูด้วยหิน
ผนังอิฐบล็อก กับร้านที่แต่งน่ารักน่าเข้าไปหมด ย่านเซอเดอร์มาล์ม (Södermalm) ชื่อเล่นว่า SOFO ไม่ไกลจากท่าเรือ
ที่เต็มไปด้วยร้านค้างานดีไซน์ของสวีเดนที่มีชื่อไปทั่วโลก หรือจะแวะ Fotografiska พิพิธภัณฑ์ภาพถ่ายสมัยใหม่ที่มีดาดฟ้าร้านอาหารมองเห็นวิวริมน้ำ
ก่อนจะเช็กอินขึ้นเรือสบายๆ

เรือที่ใช้มีชื่อว่า
Mariella (มีพี่น้องชื่อ Cinderella,
Amorella และ Rosella) ทั้งหมด 8 ชั้น
ใครจะจินตนาการภาพในเรือก็ลองไปดู ไททานิค อีกรอบ ให้อารมณ์คล้ายๆ กันแบบนั้น
มีห้องเล่นเกม ห้องอาหาร ห้องซาวน่า ผับ คาเฟ่ ไปจนถึงสิ่งที่ไททานิคคงยังไม่มี
แต่ขาดไม่ได้ในยุคนี้คือห้องขายของ Duty Free ที่ทุกคนดูจะแห่กันมาซื้อไวน์
ก่อนแยกย้ายไปตามมุมต่างๆของเรือตามแต่จริตแต่ละคน มาคู่ก็กอดกันหน้าเรือตามพล็อตหนังไป
มาเป็นกลุ่มก็ขลุกตัวในห้องเกม ไม่ก็ผับ
มาเดี่ยวอย่างเราก็เดินว่อนได้ทั่วเรือตราบใดที่ไม่มีป้าย crew only

เราเลือกห้อง 4-bed
cabin room อยู่แทบจะใต้สุดของเรือให้เหมาะกับสถานภาพการเงินของความเป็นนักเรียน
โชคดีหรือเปล่าไม่รู้ วันที่ไปไม่มีคนมาแชร์ด้วยเลยได้ห้องทั้งห้องไปโดยปริยาย
ห้องสะอาด ห้องน้ำส่วนตัว ถ้าใครงบมากหน่อย อาจเลือกห้องชั้นบนๆ
มาตรฐานโรงแรมแถมได้วิวทะเล แต่ประหยัดแบบเราก็เดินขึ้นไปดูวิวเองได้ ออกกำลังกาย
สบายกระเป๋าตังค์

กิจกรรมที่แนะนำให้ทำคือ
การกิน นี่ไม่ได้พูดเล่น ห้องอาหารยูโร) ปลาแซลมอน ปลาแฮร์ริ่ง แบบไม่อั้น และยังมีผลไม้ตระกูลเบอร์รี่สดๆ
สำหรับมื้อเช้าก่อนเดินทางเข้าเมือง ทานอาหารไป นั่งชมวิวในขณะที่เรือค่อยๆ แล่นผ่านทะเลบอลติกไป
เชฟมิชลินสตาร์ไม่ต้อง วิวอย่างเดียวพอ

เรือมาถึงเฮลซิงกิตอนสิบโมงเช้า ใครไม่ได้ทานอาหารมา แนะนำให้ไป Ekberg Café ร้านเก่าแก่ที่เปิดมาตั้งแต่ปี 1861 หรือใครทานมาแล้วก็เดินจากท่าเรือไปเรื่อยๆ
ก็จะเจอกับ Market Square มีของท้องถิ่นมาขาย
จะเลือกนั่งเรือข้ามไป Suomenlinna ป้อมปราการบนเกาะที่ UNESCO ขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลก
หรือจะเดินเล่นในเมือง แวะชม Helsinki City Center ที่เปิดให้เข้าชมฟรี
มีนิทรรศการบอกเล่าความเป็นมาของเฮลซิงกิได้อย่างน่าสนใจ
(ตอนเราไปมีนิทรรศการ ‘กลิ่น’ มีห้องให้นั่ง
bean bags ดมกลิ่นเมืองในศตวรรษที่ 18!) การเดินทางในเฮลซิงกิแสนง่ายดาย
มาวันเดียวไม่ต้องซื้อบัตรโดยสารแต่อย่างใด
เพราะเราว่าเดินเอาอย่างเดียวก็เพลินแล้ว จากจุดที่ว่ามาเดินไป Helsinki
Cathedral โบสถ์สีขาวสัญลักษณ์ประจำเมือง
เดินต่อไปยังกลางเมืองที่มีของฝากชื่อดังของฟินแลนด์อย่าง Marimekko หรือเจ้าตัวการ์ตูน Moomin ก็พอดีสำหรับหนึ่งวันสั้นๆ
ก่อนจะเดินทางกลับขึ้นเรือในช่วงเย็น

ขากลับบนเรือจาก Helsinki-Stockholm แนะนำให้ขึ้นไปดาดฟ้าเรือดูวิวตั้งแต่ออกจากเฮลซิงกิมา ถ้าหน้าหนาวก็จะเห็นภาพเรือค่อยๆ เบียดผิวน้ำแข็งไปเรื่อยๆ
ตื่นมาตอนเช้าก็ให้ขึ้นมาดูวิวที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านหมู่เกาะเล็กๆ น้อยๆ ของสวีเดน
ให้เห็นว่าฉายา ‘Land of a thousand islands’
นั้นได้มาอย่างไร ทะเลสีน้ำเงินใสราวกระจก เกาะเล็กๆ ที่มีต้นไม้และบ้านสีแดง
เหลือง น้ำเงิน เป็นทิวทัศน์ที่ละสายตาไม่ได้
แม้อากาศบนกาบเรือจะเย็นเฉียบในช่วงปลายฤดูหนาวก็ตาม

การเดินทางบนเรือครั้งนี้ทำให้เราเกิดความคิดที่จะหาวิธีการเดินทางใหม่ๆ นอกเหนือจากความเคยชินในการนั่งเครื่องบิน
เพราะถึงแม้จุดหมายอาจจะไม่ผิดแผกไปจากเดิม แต่วิธีการไปถึงนั้นแปลกใหม่
อรรถรสในการเดินทางครั้งนั้นก็ดูจะเป็นรสชาติที่พิเศษกว่าที่เคย ถ้าวิธีการปรุงอาหารสำคัญไม่แพ้กับรสชาติที่ปรุงเสร็จออกมา
การเดินทางด้วยเรือข้ามสองประเทศครั้งนี้ก็ทำให้รู้สึกว่าวิธีการเดินทางสำคัญไม่แพ้ปลายทางเช่นกัน

Viking Line

Route:
Stockholm-Helsinki-Stockholm (และเส้นทางอื่นๆ
ในแถบสแกนดิเนเวีย)
Period:
ช่วงอากาศสบายตั้งแต่เดือนพฤษภาคม-กันยายน
แต่คนจะเยอะ, ช่วงมีนาคม-พฤษภาคม
ยังเย็นๆ อยู่นิดหน่อย แต่คนน้อยกว่า, ช่วงหน้าหนาว พฤศจิกายน-กุมภาพันธ์ ต้องตรวจสอบตารางเดินทางกับเรืออีกที
How to get there:
สถานี Slussen ในสตอกโฮล์มและท่าเรือชื่อ Katajanokka ในเฮลซิงกิอยู่ใกล้ City Center ทั้งคู่ ขึ้นเรือสะดวก
http://www.vikingline.com/
Map:

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Viking Line : เปลี่ยนรสชาติชีวิต ด้วยการล่องเรือเดินทางในคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย appeared first on a day magazine.

หลังจากคลอเคลียพะเน้าพะนอให้อาหารอยู่ร่วมปี กลางดึกคืนนั้นที่มีคนเดินตามหาแมวสีขาว ตาสีฟ้าจางๆ เราถึงได้รู้ว่า ‘นางนวล’ นั้นไม่ใช่แมวของเรา ด้วยความที่มีใครสักคนเรียก ‘นางนวล’ ว่าเป็นแมวของเขาเช่นกัน การแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการตั้งชื่อเรียกขาน และคนที่เรียกก่อน ก็ดูย่อมจะได้สิทธิ์ความเป็นเจ้าของมือหนึ่งเสมอ ทว่าคนที่น่าจะบอกได้ดีที่สุดว่าใครเป็นเจ้าของ หรือเป็นเจ้าของเนื้อตัวของมันเองก็คือ นางนวล นั่นเอง หาใช่คนที่เพียงเรียกขานอย่างเราๆ ไม่

รู้ทั้งรู้ แต่เราทั้ง 2 บ้านก็ดูจะยินยอมให้ความสนใจ ให้อาหารที่อิ่มที่สุดในทุกครั้งที่ ‘นางนวล’ กลับมา ‘บ้านของเรา’ เฝ้ามองหาเมื่อกลับบ้านมาแล้วไม่เห็นสิ่งมีชีวิตสี่ขากระโดดข้ามรั้วมานั่งรอหน้าระเบียง เฝ้ารออยู่อย่างนั้น แต่ไม่ข้ามเขตความเป็นส่วนตัวในการไปตามตัวเรียกหาใน ‘บ้านของเขา’ เราทั้งสองบ้านต่างไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไร ‘นางนวล’ จะกลับมา ไม่มีใครรู้ว่าเช้านี้จะมากินข้าวบ้านไหน ค่ำนี้จะนอนระเบียงบ้านเราหรือบ้านเขา ทำได้เพียงเป็นเจ้าบ้านที่ดีที่สุดในยามที่ ‘นางนวล’ หวนกลับบ้านของเราก็เท่านั้น

ถ้านางนวลเป็นคน ใครเห็นเข้าก็คงบอกว่าทำอย่างนี้ รังแต่จะทำให้นางนวลได้ใจ นึกอยากไปเมื่อไรก็ไป นึกอยากจะมาเมื่อไรก็มา

หากแต่นางนวลไม่ใช่คน และแม้ให้เป็นคนก็ตาม เราต่างทำได้ดีที่สุดในยามปฏิสัมพันธ์นั้นเกิดขึ้นกับเราเท่านั้น ทำได้ดีที่สุดในยามที่เรามีกันและกันอยู่ตอนนั้น นอกเหนือจากระยะมองเห็นและการปฏิสัมพันธ์ของเรา เราทำอะไรไม่ได้เลย หากจะมีความหวังอะไร ก็คงเป็นเพียงความหวังที่พอทำได้ในขอบเขตของเรา ก็คงเป็นเพียงความหวังในใจว่า การปฏิบัติอันอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความปรารถนาดีที่จะให้อีกฝ่ายมีสุขนั้นทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสุขสบายกับมันมากพอ – มากพอที่จะอบอุ่นในชั่วขณะที่อยู่ด้วยกันในบ้านของเรา และคิดถึงกันบ้างยามอยู่ไกล จนต้องกลับมาหา ยามจากกันไปไกลตาก็พอ

ใครอยากอวดแมวในเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่นะ

The post นวล : เหมียวสาวตาสีฟ้าที่มีทาสแมวมาหลงรักถึง 2 บ้าน appeared first on a day magazine.

ฉันบอกตัวเองและเพื่อนชาวอินเดียที่ตัดสินใจมาร่วมทริปตามล่าหาแสงเหนือด้วยกันในช่วงวันใกล้สอบ
เพื่อนถามแล้วถามอีกว่าแน่ใจแล้วใช่มั้ยที่จะไปแค่ 2 วัน 1 คืน

“แล้วถ้าไม่เห็นล่ะ”

“แล้วถ้ามันมาคืนถัดไปล่ะ”

คิดทบทวนดูแล้ว
ถ้าจะเจอก็คงได้เจอ อยู่ต่ออีกวันก็ไม่ได้การันตีว่าจะได้เจอสักเมื่อไร ฉันเลิกเช็กพยากรณ์อากาศ
พยากรณ์ค่าความเป็นไปได้ในการเจอแสงเหนือต่างๆ ตั้งแต่วันที่ตัดสินใจว่าจะไป คิดแบบนั้นจนความคาดหวังคลายไป
เหลือแค่ความตื่นเต้นเพียงที่จะได้ออกเดินทาง

ท้องฟ้าจากเครื่องบิน
Oslo – Tromsø ช่วงเช้าปลอดโปร่งตลอดทาง
แม้จะมีหิมะตกหนักในคืนวันที่ผ่านมา แต่เช้านี้ฟ้ากลับโปร่งจนมองเห็นเทือกเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะข้างล่าง
โปร่งจนกระทั่งเห็นแสงอาทิตย์ที่เล็ดลอดออกมา แสงสีส้มเจือๆ ที่ขอบฟ้าที่ไม่เห็นมานานในประเทศที่เขาว่ากันว่าพระอาทิตย์ยาวนานถึงเที่ยงคืน
หากแต่ไม่ใช่ในฤดูกาลนี้

Silje เจ้าของที่พักออกมาต้อนรับ
คำถามเช่น มาจากที่ไหน ไม่ได้ทำให้แปลกใจ
แต่สิ่งที่แปลกใจคือการที่เธอตอบกลับเป็นภาษาไทย ในประเทศที่ชื่อเมืองยังออกเสียงตามได้ยาก
การได้ยินภาษาตนเองถือเป็นเรื่องน่าแปลกใจที่พลอยทำให้ยินดี Silje บอกต่อว่า คุณโชคดีมากมาในที่มาวันนี้ ฟ้าเปิดเป็นวันแรกเมื่อวาน
และถึงแม้จะไม่มีอะไรยืนยันธรรมชาติได้ 100 เปอร์เซ็นต์ แต่ฉันจะประหลาดใจมากถ้าคุณไม่ได้เห็นแสงเหนือในวันนี้

ถึงจะเป็นวันที่พระอาทิตย์เริ่มทำงานในเมืองนี้หลังจากหยุดงานมาหลายวัน
แต่เพียงบ่ายสามก็เริ่มทำท่าจะร่ำลา ออกมาเดินเล่นในเมืองไปพลางๆ สังเกตว่า
เป็นวันที่ฟ้าใสไร้เมฆ เห็นดาว และจันทร์จางๆ เหนือภูเขาหิมะที่โอบล้อมเมือง และในวันที่คาดหวังน้อยที่สุด
กลับกลายเป็นวันที่ทุกอย่างดูจะเป็นใจมากที่สุด

แสงเหนือคืนนั้นบอกกับฉันว่า…

ความสำคัญอาจไม่ได้อยู่ที่การได้ในสิ่งที่ตั้งเป้าไว้
แต่อาจเป็นเพียงการนำตัวเองออกไปข้างนอกนั่น และหากจะมีความหวังใดอยู่บ้าง
ก็ขอให้เป็นเพียงความหวังที่จะได้เรียนรู้ด้วยสายตาที่เปิดกว้าง
และหัวใจที่ไม่ตัดสินกับประสบการณ์ใดๆ ก็ตามที่พร้อมจะเกิดขึ้นให้เราเรียนรู้ในชั่วขณะนั้น

การมองเห็นเป็นสิ่งหนึ่ง
หากมุมมองนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ฟรานซิสโก คนนำทางชาวอิตาเลียน
บอกกับพวกเราก่อนเริ่มออกเดินทางว่า คืนนี้ดูจะมี ‘ปัจจัยที่ดี’ ครบถ้วน จะติดก็ตรงที่แสงจันทร์ค่อนข้างสว่างไปนิด ได้ยินดังนั้นบางคนก็ดูจะเริ่มถอนใจให้กับแสงจันทร์ที่ในวันอื่นก็สวยงามดี แต่ในวันที่เราต้องการมาหาสิ่งอื่นแบบนี้
ความสว่างของจันทร์ดูจะผิดที่ผิดทางไป เห็นท่าไม่ดีดังนั้น
ฟรานซิสโกจึงรีบบอกต่อว่า แต่แสงจันทร์ก็ทำให้ได้เห็นมุมมองที่สวยไปอีกแบบ
เพราะเราจะไม่ได้เห็นแค่แสงบนฟ้า
แต่จะได้เห็นทิวทัศน์จางๆ ของสถานที่ที่ถูกอาบด้วยแสงจันทร์บางๆ ด้วย มันง่ายมากที่จะบ่นกับปัจจัยที่อาจไม่ดีเท่าไร แต่มันดีกว่าเสมอที่จะมองเห็นมุมมองที่ดีในสถานการณ์ที่เป็นอยู่

ถึงแม้จะมี ‘ปัจจัยที่ดี’ ครบถ้วนเท่าไร
ก็ไม่ได้เป็นเครื่องยืนยันความสำเร็จ
ธรรมชาติยังมีปัจจัยนอกเหนือการพยากรณ์ของมนุษย์และการควบคุมอีกมาก แต่ไม่ใช่ความคาดเดาไม่ได้ของจักรวาล ในโลกที่มนุษย์ดูพาลจะควบคุมได้ทุกอย่างหรอกหรือที่ทำให้เรายังมีสิ่งที่เรียกได้ว่า มหัศจรรย์

และถึงแม้จะได้ในสิ่งที่ต้องการตามคาดหวัง
ก็ไม่ได้บ่งบอกถึงความพึงพอใจ หากเรามัวแต่เปรียบเทียบ
สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นกับสิ่งอื่น กับคืนอื่นที่ฟ้ามืดกว่านี้ ที่แสงชัดกว่านี้
ความสวยงามเป็นเรื่องอัตวิสัย แต่ความจริงก็คือสิ่งเหล่านั้นล้วนสวยงามที่สุดเท่าที่มันเป็น
สวยงามที่สุดเท่าที่มันสวยงามได้ในช่วงเวลานั้น ในชั่วขณะนั้นที่เราได้เห็น และท้ายสุดแม้ว่าจะไม่มีปัจจัยที่ถึงพร้อม
ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีโอกาส เพราะแม้โอกาสจะน้อยแต่เราไม่มีวันรู้หรอกว่าเมื่อไหร่จักรวาลจะทำงานจังหวะความเร็วเดียวกับที่เรากำลังเดินในเส้นทางที่เดินอยู่

เมื่อคาดหวังน้อยที่สุด
กลับกลายเป็นว่าได้มากที่สุด

อากาศหนาวสั่นสะท้าน
แสงเหนือที่ออกมานั้นบางเบา พอปรากฏให้เห็นลิบๆ ประกายแสงจางๆ ฉันเลยตัดสินใจจะเดินหันหลังกลับขึ้นรถหลังจากยืนสั่นมาค่อนคืน
แต่ในจังหวะที่กำลังชะเง้อมองฟ้าด้วยสายตาของตนเองไม่ผ่านเลนส์ที่ต้องมาปรับค่าต่างๆ
ด้วยเกรงที่แสงข้างหน้าแม้จะจางบางเบาจะหายไป ก็พลันได้เห็นดาวตกดวงแล้ว ดวงเล่า
ที่วิ่งเข้ามากระทบตาและผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอยิ้มออกมาและบอกตัวเองว่า
แม้แสงเหนือจะไม่ชัดเท่าไร แต่อย่างน้อยเราก็ได้เห็น อีกทั้งยังได้เห็นดาวตกในภาพเดียวกัน
ขณะที่จิตกำลังรู้สึกขอบคุณอย่างเต็มเปี่ยมที่ได้รับประสบการณ์นั้น กลับกลายเป็นว่า
แสงเหนือจางๆ ค่อยๆ ทวีแสงชัดเจนขึ้น เริ่มเริงระบำ เต้นร่า
สะบัดท่วงท่าที่เหล่านักเดินทางควานตามหา ให้เห็นต่อหน้าต่อตา ในช่วงเวลาที่ความหวังและการค้นหาสิ้นสุดลงนั่นเอง

ประสบการณ์ตามหาแสงเหนือ
7 ชั่วโมงในเมืองเล็กเกือบสุดขั้วโลกนี้
ได้นำความรู้สึกตื่นเต้นในการเห็นอะไรเป็นครั้งแรกอีกครั้งกลับมา ดูเหมือนกับว่าเมื่อโตขึ้นแล้ว
โอกาสในการพบเจออะไรเป็นครั้งแรก จนทำให้เราตื่นตาตื่นใจเหมือนยามเป็นเด็กที่ตื่นเต้นแม้กระทั่งกับลูกโป่งที่เป่าออกจากฟองสบู่นั้น
ลดน้อยลงไปเรื่อยๆ แต่การได้มายืนท่ามกลางแสงเหนือที่วิ่งจากฟ้าฟากหนึ่งไปจรดอีกฟากหนึ่งในคืนนั้น
ความรู้สึกตื่นเต้นท่วมท้นในการได้พบเห็นอะไรบางสิ่งเป็นครั้งแรก ก็ดูพลันกลับมาให้ใจได้สูบฉีดไปทั่วร่าง
ให้สายตาได้เบิกกว้างเป็นประกายอีกครั้ง

แสงเหนือยังกระซิบบอกอีกว่า
ใครกันที่สำคัญที่สุด ในช่วงเวลาแบบนั้นหากจะมีอะไรที่ทำให้ค่ำคืนนั้นสมบูรณ์แบบมากขึ้นได้อีก
ก็คงเป็นการได้ร่วมประสบการณ์นั้นกับคนทั้งหลายที่ฉันรัก ให้พวกเขาอยู่ตรงนั้นในเวลานั้น
ให้ได้ประจักษ์ความสวยงามของโลก ไม่สิ ของจักรวาลนี้

ให้ได้เห็นว่าแม้จะมีสิ่งใดในโลกที่เรามองว่าไม่สวยงามประปราย
แต่ตราบใดที่จักรวาลอันเป็นจุดเริ่มต้นแห่งชีวิตทั้งหลายทั้งปวงนั้นสวยงามได้เพียงนี้ ชีวิตนั้นก็ย่อมสวยงามไม่ต่างกัน

ฉันหวังให้เสียงกระซิบขอบคุณเบาๆ ของฉันดังก้องไปในจักรวาล
ณ จุดที่แสงเหนือได้ส่องประกายออกมา

ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย

The post วันที่แสงเหนือสอนบทเรียนฉัน appeared first on a day magazine.