1×1 WALL ทำอะไร? เว็บไซต์นี้คือพื้นที่ซื้อ-ขายผลงานศิลปะที่เปรียบเหมือนจุดเชื่อมต่อออนไลน์ระหว่างศิลปินทั้งไทยและต่างชาติ งานศิลปะ และผู้สนใจทั่วโลก นอกจากทำหน้าที่ตัวกลางในแพลตฟอร์มออนไลน์ 1×1 WALL ยังขยับขยายสู่ออฟไลน์ หนึ่งในก้าวสำคัญคือ การร่วมกับแกลเลอรี่ 56th studio จัดนิทรรศการเก๋ที่ชื่อว่า Innocent Insurgency ระหว่างวันที่ 24 กุมภาพันธ์ – 24 เมษายน 2560 ซึ่งถือเป็นการเปิดมุมมองใหม่ในการแสดงงานศิลปะ

เกือบ 1 ปีแล้วที่แพลตฟอร์มออนไลน์นี้ยังคงเติบโตขึ้นเป็นลำดับ ช่วยลดระยะห่างระหว่างงานศิลปะและผู้คนให้ใกล้กันขึ้นเรื่อยๆ เราจึงชวนธนบดีมานั่งพูดคุยถึงสิ่งที่เขากำลังทำ และสิ่งที่ฝันจะมอบให้วงการศิลปะในอนาคต

คุณขายงานศิลปะที่เน้นให้ผู้คนซื้อไปเป็นของแต่งบ้าน บอกหน่อยว่าการมีงานศิลปะสักชิ้นในบ้านส่งผลอะไรกับผู้อยู่อาศัย
ผมคิดว่าเรื่องนี้มันปัจเจกมาก คือผมจะชอบเปรียบเทียบงานศิลปะกับดนตรี บางเพลงที่เราฟังแล้วรู้สึกว่ามันเพราะมาก แต่เอาให้เพื่อนฟังแล้วเพื่อนอาจจะไม่ชอบก็ได้ ผมว่างานศิลปะก็เช่นเดียวกัน เราอาจจะชอบงานนี้ในขณะที่คนอื่นอาจจะไม่ชอบ เพราะฉะนั้นการที่เอางานเข้าไปอยู่ในบ้านสักชิ้น มันไม่ได้เป็นแค่ของตกแต่งที่สวยงาม ผมว่ามันสะท้อนถึงความเป็นตัวตนของคนคนนั้น มันคือความชอบเฉพาะตัว การเอางานศิลปะไปตกแต่งในบ้านคือการทำให้บ้านของเขาเป็นบ้านของเขามากยิ่งขึ้น

คนนอกวงการอย่างคุณพาตัวเองเข้าไปในวงการศิลปะจนได้ขายงานให้ศิลปินได้ยังไง
ตอนเริ่มต้น ผมกับเพื่อน ๆ ก็ค่อนข้างเหมือนคนตาบอดเหมือนกันนะ เรารู้จักศิลปินบ้างจากที่เคยไปเดินดูตามงาน แต่ไม่ได้รู้จักเยอะมาก สิ่งที่เริ่มตอนแรกเลยคือเสิร์ชเฟซบุ๊ก เดินตามนิทรรศการ แล้วเข้าไปหาศิลปินแต่ละคน ถามแบบโง่ ๆ เลย เช่น งานพี่นี่คือสไตล์อะไรครับ จริง ๆ ถามว่ามันยากไหม ยากมากเพราะผมไม่เคยอยู่ในวงการนี้ซึ่งมีความเฉพาะทางมาก แต่ข้อดีคือคนในวงการรู้จักกัน แล้วเวลาผมบอกไปว่าอยากทำอะไร ศิลปินทั้งรุ่นเด็กและผู้ใหญ่ให้การสนับสนุนดีมาก ช่วยแนะนำต่อให้ เขียนชื่อมา เอาเบอร์ติดต่อมาให้ผมหมดเลย ผมก็ไล่โทรไล่ขอไปนัดคุย ศิลปินเกือบร้อยคนที่เข้าในแพลตฟอร์มตอนนี้ ผมคุยเองทุกคน เข้าไปคุย เข้าไปถาม ผมอยากเข้าใจวิธีคิดของศิลปิน เข้าใจว่าจุดยืนของศิลปินทั้งในบ้านเราและต่างชาติจริง ๆ แล้วคืออะไร เพราะเว็บ 1×1 WALL ทำมาเพื่อสนับสนุนศิลปินจริงๆ ไม่ใช่ศิลปินไทยอย่างเดียว แต่หมายถึงกลุ่มศิลปินทั้งหมดที่มีงาน มีฝีมือที่ดี แต่ว่าไม่มีโอกาส ไม่มีช่องทาง ผมเจองานดีๆ เยอะมากที่โดนเก็บอยู่ในห้องหรือใต้ตึกคณะ แล้วนักศึกษาที่เรียนในคณะจะออกประกอบอาชีพศิลปินได้มีจำนวนน้อยมาก จุดนี้ต้องมีอะไรผิดพลาดในระบบกระบวนการการทำงานหรือว่าการเติบโตในสายงานศิลปะของบ้านเราแน่ๆ

ผมคิดว่าคนเราควรทำในสิ่งที่ตัวเองเก่ง ศิลปินในบ้านเราตอนนี้ที่โด่งดังขึ้นมาต้องทำการตลาดเยอะมาก ถึงงานศิลปะกับการตลาดดูเป็นเส้นขนานกัน แต่บางทีก็ต้องทำ ซึ่งถ้าเขาโฟกัสการทำงานศิลปะอย่างเดียวได้ก็น่าจะดีกว่า ส่วนผมถนัดการใช้เทคโนโลยี และการทำการตลาด ช่วยแนะนำได้ เพราะฉะนั้น เราก็อยากเป็นตัวกลาง เหมือนข้อต่อที่เชื่อมระหว่างศิลปินกับคนเสพงานศิลป์ ศิลปินทำงาน เรานำมาประมวลผล จัดเรียง ตกแต่งหน้าตา เพื่อทำให้คนอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นคนเสพงานศิลปะเข้าใจและเข้าถึงได้ง่ายขึ้น

การที่ศิลปินขายงานทางออนไลน์ต่างจากการไปขายในแกลเลอรี่มั้ย
ผมคิดว่ามันเป็นช่องทางที่ต่างกัน หนึ่งคือเราไม่ผูกขาด ผลงานศิลปะทุกชิ้นที่ได้รับการคัดเลือกและแสดงอยู่ใน 1×1 WALL สิทธิ์ทุกอย่างในผลงานยังเป็นของศิลปิน หมายถึงถ้าเขานำงานมาแสดงกับ 1×1 WALL แล้วมีคนสนใจมาซื้องานจากช่องทางอื่นก็ไม่จำเป็นต้องจ่ายอะไรให้เราเลย ถือว่าเราเป็นแค่กระดานโล่ง ๆ ที่อยากให้คนเข้ามาเชื่อมต่อกันได้ง่ายที่สุด อย่างที่สองเราเข้าถึงผู้คนในวงกว้างได้ผ่านโลกของอินเทอร์เน็ต ในขณะเดียวกันนักสะสมหลายคนที่ผมรู้จัก เขาก็ยังวางใจในออฟไลน์แกลเลอรี่ ที่ช่วยคัดงานดีๆ มาให้ ซึ่งแกลเลอรี่หลายแห่งในบ้านเราก็ทำได้ดีมาก ๆ แล้วเราก็ยินดีที่จะช่วยสนับสนุนแกลเลอรี่ต่างๆ ผ่านความเชี่ยวชาญทางเทคโนโลยีของเราเช่นกัน หากจะถามว่าแตกต่างกันอย่างสมบูรณ์ไหม ผมคิดว่ามันเป็นบทบาทของแต่ละฟันเฟืองในวงการศิลปะมากกว่าที่ทุกฝ่ายต้องทำงานด้วยกัน และช่วยขับเคลื่อนวงการไปข้างหน้า

มีวิธีคัดงานศิลปะเข้ามาขายใน 1×1 WALL ยังไง
เรามี curator ที่ถนัดในงานแต่ละแขนง เวลาคนส่งงานเข้ามาเราก็ส่งงานให้ผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในสื่อแขนงนั้น ในประเภทงานแบบนั้นดูให้ ผ่านหรือไม่ผ่าน ถ้าผ่านก็เอาลงในเว็บไซต์

อะไรคืองานศิลปะที่ผ่านและไม่ผ่านสำหรับเว็บไซต์นี้
ผมว่ามันมาจากตัวภัณฑารักษ์ที่เราเลือกเข้ามา อย่างแรกคือมาตรฐานของเขา แต่อย่างที่สองก็คือ เราก็บอกมาตรฐานในการคัดเลือกงานว่าไม่ได้ต้องการงานระดับ Masterpiece เท่านั้น เราไม่ได้ต้องกำหนดคาแรคเตอร์เฉพาะของ 1×1 WALL เพราะเราเชื่อว่าทุกคนมีรสนิยมในงานศิลปะที่แตกต่างกัน ถ้าเข้าไปใน 1×1 WALL จะเห็นว่างานมีหลากหลายรูปแบบมาก ตั้งแต่ราคาหลักร้อยไปจนหลักแสน ผมบอกผู้เชี่ยวชาญว่าเราแค่ต้องการให้คนที่เข้ามาดูงานใน 1×1 WALL ซื้องานกลับไปแล้วได้งานคุณภาพเหมาะสมกับสิ่งที่เขาควรได้จริงๆ มากกว่า เหมือนเราเป็นแค่ตัวกรองชั้นหนึ่งก่อน คืออย่างน้อยต้องไม่ใช่งานที่เละๆ พัง ๆ มา หรืองานที่แบบไม่ตั้งใจทำขึ้นมาแล้วเอามาวางไว้ในนี้ แล้วคนซื้อไปไม่แฮปปี้ เราไม่อยากให้เกิดขึ้น

เราลองเข้าเว็บแล้วเห็นว่าราคางานไต่ไปได้ถึงหลักแสนจริงๆ คุณไม่กลัวว่างานแพงมากๆ จะขายไม่ได้เหรอ
เราเปิดให้ศิลปินทุกคนตั้งราคางานของตัวเอง เราไม่ได้กำหนดราคางานเลย ราคาจะสูงมาจะแพงมากสุดมันกลายเป็นการตกลงกันของทั้งสองฝ่าย คุณสบายใจที่จะซื้อในราคานี้ คนขายสบายใจที่จะขายในราคานี้ ผมว่ามันก็จบ เรื่องถูกเรื่องแพงผมว่ามันไม่มีมาตรฐานที่ชัดเจนเรื่องราคาถูกหรือแพงในการซื้องานศิลปะ มันเป็นเรื่องของความพึงพอใจ

รู้มาว่านอกจากเผยแพร่งานศิลปะออนไลน์ คุณยังขยับขยายมาสู่รูปแบบออฟไลน์ด้วย
ผมรู้สึกว่าที่จริงแค่เข้ามาในออนไลน์เท่านั้นก็ได้ แต่ว่าพื้นฐานของคนไทยไม่ได้แวดล้อมด้วยงานศิลปะขนาดนั้น เพราะฉะนั้นเราพยายามจะช่วยสนับสนุน ช่วยให้ความรู้ความเข้าใจเรื่องงานศิลปะกับคน ทำให้เข้าถึงง่ายมากยิ่งขึ้น เราเรียกสิ่งที่ทำว่า Wall โดยเราไปพูดคุยกับสถานที่ต่าง ๆ อย่างร้านกาแฟ ร้านอาหาร ห้างสรรพสินค้า เปิดให้เขาเลือกชิ้นงาน ในแพลตฟอร์มเราไปแสดงได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายอะไร แต่ก็ต้องเป็นการยอมรับกันทั้งสองฝ่ายระหว่างศิลปินและพื้นที่จัดแสดง ผมว่ามันเป็นเรื่องที่ดีมากเพราะว่าศิลปินได้แสดงงานในที่ที่เขาพอใจ ร้านก็ได้งานสวย ๆ ไปแสดงทำให้ร้านเขาสวยมากยิ่งขึ้น สุดท้ายถ้ามีการขายเกิดขึ้น ทุกคนก็จะมีผลประโยชน์ร่วมกันอย่างเหมาะสม คนที่เข้ามาชมก็รู้สึกดีเพราะว่าได้เห็นงานสวยๆ แล้วเราก็พยายามจะขยายสิ่งนี้ต่อไป

นอกจากขยายไปสู่สถานที่ต่างๆ คุณยังหยิบงานศิลปะมาจัดเป็นนิทรรศการด้วย
นิทรรศการงานศิลปะนี้ชื่อ Innocent Insurgency เป็นความร่วมมือของเรากับพี่โอ-ศรัณย์ เย็นปัญญา แห่ง 56th studio เราเริ่มจากการตั้งคำถามว่า งานศิลปะมันเหมาะกับทุกคนจริงหรือ พอได้คำถามนี้ เราก็เริ่มเห็นถึงความแตกต่างแปลกๆ ที่เคยเชื่อกันว่า คนจะเสพงานศิลปะได้ต้องมีเงินเหลือ สมมติว่าปัจจัยสี่ยังไม่มี เสพงานศิลปะไปก็คงไม่มีประโยชน์ แต่ในขณะเดียวกันคนรังสรรค์งานศิลปะดี ๆ อย่างแวนโก๊ะ ยากจนเสียจนข้าวยังไม่มีกิน แล้วจริงหรือว่างานศิลปะมันผูกกับเรื่องเงิน พอเราคิดว่ามันไม่น่าใช่แบบนั้น เราจึงฉีกแนวศิลปะออกมา 2 ขั้ว ส่วนแรกคือ The Insurgents เป็นงานศิลปะที่ดูรุนแรง ฟุ้งเฟ้อ ดูยุ่งเหยิง ส่วนที่ 2 ชื่อ The Innocents ซึ่งเหมือนงานสำหรับเด็ก น่ารัก ใส ๆ หวาน ๆ เราอยากให้คนที่เข้าไปในนิทรรศการได้เห็นงาน 2 ประเภท ที่ฉีกตัวต้นทางกับปลายทางไว้ เพื่อให้เขาหาจุดสมดุลของตัวเอง งานทั้ง 2 ส่วนจะจัดไม่พร้อมกัน เพราะผมอยากให้คนตกผลึกกับความคิดตัวเอง พอตกผลึกจากส่วนแรกแล้ว พอมาดูส่วนที่สอง อาจจะแบบ เฮ้ย! มันไม่เหมือนกับที่คิดตอนแรก แล้วมาปรับสมดุลความคิดของตัวเอง สุดท้ายนิทรรศการนี้อาจไม่ได้ให้คำตอบที่ตายตัวสำหรับทุกคนว่า สุดท้ายแล้วศิลปะมันใช่เรื่องของเงิน หรือเหมาะกับทุกคนจริงหรือเปล่า แต่เราเชื่อว่าคนที่เข้ามาดูอย่างน้อยน่าจะได้เจอกับมุมมองทางงานศิลปะในแบบของตัวเองกลับไป

หลังจากเปิดมาเกือบ 1 ปี 1x1 WALL มีลูกค้าเยอะหรือยัง
ที่จริงถามว่าตัวเลขมันใหญ่มากไหม ผมว่าไม่นะ แต่ถ้าเทียบกับสิ่งที่คาดหวังไว้ตั้งแต่เริ่มกับสิ่งที่มาตอนนี้ มันสูงกว่าที่เราคิดไว้มาก นึกภาพง่าย ๆ แค่คิดว่าคนไทยซื้องานศิลปะมันก็ยากแล้ว เห็นของจริงยังยากเลย อยู่ออนไลน์มันจะขายได้เหรอ จะมีคนเข้ามาสนใจจริง ๆ เหรอ แต่ทำจริงแล้วมันมี เยอะด้วย ผมเรียกว่าเป็นหลักร้อยเลยที่ผ่านเข้ามาซื้อขายในแพลตฟอร์มของเรา ส่วนคนที่มาสนใจ สอบถาม พูดคุย รวม ๆ แล้วเป็นพันนะ ถ้ามองเรื่องการทำให้คนเข้ามาสนใจ ผมถือว่าประสบความสำเร็จเลยแหละ

มองภาพในอนาคตของสิ่งนี้ไว้ยังไง
เราอยากสร้างให้ 1×1 WALL เป็นชุมชนของงานศิลปะจริงๆ ในส่วนเว็บไซต์ เราอยากให้คนที่เข้ามาดูในอนาคตรู้สึกเหมือนเข้าเฟซบุ๊ก แต่เป็นเฟซบุ๊กของโลกศิลปะ คนที่มีความชอบความสนใจในศิลปะเข้ามาพูด มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน ตอนนี้เราเตรียมแผนแล้ว ตัวแพลตฟอร์มเต็มจะลงภายในไม่กี่เดือนนี้ ก็จะมีช่องทางการนำเสนองานศิลปะในรูปแบบที่น่าจะเข้าถึงคนได้ค่อนข้างง่าย แล้วก็ได้ความรู้ ได้ความสนุกไปพร้อมๆ กัน

จากมุมมองของ ‘คนกลาง’ ในวงการศิลปะ คุณมองเห็นอะไรในวงการนี้บ้าง
ปัญหามีในทุกวงการอยู่แล้ว แต่ผมมองว่ามีโอกาสที่ดีเยอะมาก เนื่องจากคนรุ่นใหม่มีสื่อออนไลน์เข้ามา ผมว่าคนสนใจและเริ่มตื่นตัวกับงานศิลปะมากยิ่งขึ้น เด็ก ๆ หลายคน ไม่ว่าจะตอนเรียนหรือเพิ่งจบมหาวิทยาลัยหันมาสนใจศิลปะเยอะขึ้น มีนิทรรศการเกิดขึ้นเยอะมาก มีคนมาเริ่มทำแกลเลอรี่หรืออื่นๆ เพิ่มขึ้นในสไตล์ใหม่ ซึ่งไม่ใช่เพราะ 1×1 WALLแต่หลายส่วนช่วยกัน ผมว่าตอนนี้อาจไม่ใช่จุดสูงสุด แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี เราเห็นบันไดที่จะก้าวไปอย่างชัดเจน ซึ่งถ้ามองไป 5 – 10 ปีที่แล้วอาจไม่เห็นเลย มันอาจเหมือนมีแม่น้ำที่กั้นขว้างทางไว้เลย

ภาพ ณัฐปคัลภ์ ทัศนวิริยกุล

www.1x1wall.com

The post 1×1 WALL: เว็บขายงานศิลปะออนไลน์ที่อยากให้ศิลปะและคนเสพศิลป์ใกล้ชิดกันมากขึ้น appeared first on a day magazine.

ก่อนที่จะมีการเปิดตัว Malama พร้อมกับศิลปินเกือบ 10 วงที่ตั้งต้นด้วยกัน เราจึงชวน พาย–ปิยะพงษ์ หมื่นประเสริฐดี และ กัน – กันดิศ ป้านทอง มาเล่าความตั้งใจของโปรเจกต์นี้ให้ฟัง พร้อมแผนการในอนาคต ซึ่งจะช่วยเติมความหวังให้ศิลปินอีกหลายคนแน่นอน

ในวันที่ศิลปินทำเพลง ปล่อยเพลงเองได้ในโลกอินเทอร์เน็ต ทำไมถึงคิดทำโปรเจกต์ Malama อีก

พาย: “จากการสังเกต จะเห็นได้ว่า แนวทางการทำเพลงของศิลปินจะแบ่งออกเป็น 2 ทางใหญ่ๆ คือ การสังกัดค่ายเพลง กับการทำเพลงแบบอิสระ ซึ่งข้อดีของการสังกัดค่ายคือ ค่ายจะมีเงินลงทุนให้กับศิลปินและมีสื่อที่ช่วยโปรโมตศิลปินได้ แต่ศิลปินอาจจะถูกจำกัดด้านความอิสระในการทำเพลง และบางครั้งก็อาจจะมีสัญญาที่ไม่เป็นธรรมกับศิลปินนัก ส่วนการทำเพลงอย่างอิสระ ศิลปินจะมีอิสรภาพในการทำเพลงมาก แต่ก็ต้องเสี่ยงเอง ลงทุนเอง โปรโมตเอง และถึงแม้ว่าทุกวันนี้สถานการณ์การเผยแพร่ดนตรีจะทำได้ง่ายขึ้นเพราะอินเทอร์เน็ตและโซเชียลมีเดีย แต่ศิลปินบางคนก็อาจจะมีข้อจำกัดเรื่องการเงินหรือคอนเนกชันกับสื่อ เราจึงคิดว่าน่าจะมีแนวทางที่ตรงกลางระหว่างการอยู่ค่ายกับการทำเพลงแบบอิสระ จึงได้คิดโมเดลของ Malama ขึ้นมา ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับสหกรณ์หรือสหภาพนักดนตรีที่มีเงินกองทุนตรงกลางให้ศิลปินที่เป็นสมาชิกได้สามารถหยิบยืมไปใช้ลงทุนเพื่อสร้างผลงานเพลงออกมา และเราหวังว่าจะสามารถบริหารกองทุนนี้ให้มีขนาดที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เพื่อให้สามารถรองรับจำนวนศิลปินที่ต้องการเงินทุนในการทำเพลงได้มากขึ้นในอนาคต”

ถ้ามีศิลปินที่สนใจอยากจะหยิบยืมกองทุนจาก Malama จะต้องทำอย่างไร

พาย: “วิธีการทำงานก็คือมีกองทุนตรงกลางแล้วก็มีผมกับกัน (กันดิศ) ที่ช่วยกันดูแล โดยศิลปินแต่ละวงจะสามารถขอยืมเงินจากกองทุนกลางไปใช้สร้างผลงานได้ ศิลปินจะต้องมานำเสนอสิ่งที่ตัวเองอยากทำโดยเขียนเป็น proposal แล้วมาคุยกันว่าจะเอาเงินนี้ไปทำอะไรบ้าง เช่น จะสร้างผลงานอะไร จะต้องใช้เงินเท่าไหร่ จะวางแผนการทำงานอย่างไร จะสร้างรายได้กลับมาได้อย่างไรเพื่อที่จะคืนให้แก่กองทุน

“เราตั้งกฎว่า ถ้าศิลปินจ่ายหนี้ของตัวเองจนครบแล้ว ก็อยากให้ช่วยจ่ายเพิ่มเติมให้กองทุนนี้มีขนาดใหญ่ขึ้นด้วย โดยไม่อยากให้มองว่าเป็นการจ่ายดอกเบี้ย แต่เป็นการช่วยให้มีเงินไปใช้จ่ายสำหรับชุมชน Malama ได้มากขึ้น เพราะเงินในกองทุนนี้นอกจากจะให้ศิลปินที่เข้ามาใหม่ได้หยิบยืมเงินไปใช้ได้บ้างแล้ว เรายังจะนำเงินของกองทุนมาใช้จ่ายในสิ่งที่จะเป็นประโยชน์ต่อชุมชน เช่น การซื้ออุปกรณ์ เครื่องเสียง เครื่องใช้ เครื่องดนตรี หรือสร้างห้องซ้อม สร้างสตูดิโอ ที่แต่ละวงสามารถแบ่งกันใช้ได้ หรือจัดเวิร์กช็อปความรู้สอนเรื่องต่างๆ ที่ศิลปินอยากเรียนรู้ หรืออยากให้สมาชิกแต่ละคนช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และช่วยสร้างงานสร้างอาชีพให้กับสมาชิกอีกด้วย โดยการทำให้เกิดการจ้างงานระหว่างกัน คือเราจะให้สมาชิกแต่ละคนบอกความรู้ความสามารถที่ตนเองมีนอกจากการเล่นดนตรี เช่น ใครที่สามารถเป็น Sound Engineer หรือ Technician ให้กับวงอื่นได้ ก็ให้วงอื่นๆ จ้างไปออกงาน หรือใครที่ทำการตลาดเป็นหรือ PR ได้ก็รับงานฟรีแลนซ์ให้กับวงอื่นๆ ก็ได้”

คิดว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้ Malama ไม่เหมือนค่ายเพลงแบบข้างต้นที่คุณพูดถึง

พาย: “ในช่วงแรก Malama ก็ยังมีเงินกองทุนอยู่ไม่มาก และยังไม่มีระบบการบริหารจัดการที่แข็งแรงนัก เราจึงเริ่มด้วยการทำโครงสร้างที่เลียนแบบค่ายเพลงขึ้นก่อน คือมีทีมเบื้องหลังที่คอยช่วยซัพพอร์ตศิลปินในหลายๆ ด้าน เช่น ช่วยหางาน ช่วยทำ PR แล้วก็ช่วยคิดแผนการตลาด แล้วเราจะหักส่วนแบ่งรายได้ของศิลปินส่วนหนึ่งเป็นค่าบริการ อีกส่วนหนึ่งก็หักไว้สำหรับใช้หนี้ของกองทุนที่ศิลปินหยิบยืมไป พอใช้หนี้ครบแล้วก็จะหักส่วนหนึ่งไว้เพื่อเสริมกองทุน ซึ่งแหล่งรายได้ของศิลปินก็จะมีอย่างเช่นการขายซีดี การเล่นสด การขายสินค้า การเป็นพรีเซนเตอร์ หรือทำเพลงโฆษณา แล้วหน้าที่ของเราก็คือทำให้เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้น ขายงานได้มากขึ้น ในราคาที่ดีขึ้นด้วยและเพราะเรามองว่า Malama ไม่ใช่ค่ายเพลงและไม่ใช่ทั้งสื่อ เราจึงยินดีที่จะร่วมมือกับค่ายเพลงและสื่อต่างๆ ได้ หากมีค่ายเพลงไหนอยากมาพูดคุยเกี่ยวกับการร่วมมือกันก็สามารถติดต่อเรามาได้”

กัน: “เราเป็นเหมือนทีมการตลาดให้ศิลปินด้วย ในช่วงแรกเรามีการทำงานคล้ายๆ ค่ายเพลงอยู่บ้าง อย่างเช่นในเรื่องการโปรโมต เพราะจริงๆ แล้วการโปรโมตในยุคนี้มันก็มีไม่กี่แบบ แต่เราก็ใช้ประสบการณ์ตอนที่ทำฟังใจซีนมาผสมด้วย หาไอเดียใหม่ๆ เพื่อการโปรโมตที่เหมาะสม

ซึ่งศิลปินจะยังมีอิสระอยู่ใช่ไหม

พาย: “เขายังมีอิสรภาพในการทำเพลงในวิถีที่เขาชอบได้เหมือนเดิม แต่จะมีทีมงานที่คอยซัพพอร์ตและให้คำแนะนำเขา เป็นอีกหนึ่งหัวคิดที่จะช่วยตัดสินใจ เพราะนโยบายของเราก็คือการให้อิสระกับศิลปินในการนำเสนอสิ่งที่เขาต้องการ แล้วเราก็จะมาปรึกษาหารือร่วมกัน”

ศิลปินแบบไหนที่ Malama จะสนใจ

พาย: “จริงๆ เราไม่ได้จำกัดเลยว่าศิลปินที่มาอยู่ Malama จะต้องเป็นแนวเพลงไหน แต่ศิลปินที่เราอยากทำงานด้วยก็คือเป็นคนที่มีทัศนคติที่ดี และสามารถทำงานเองได้พอสมควร เพราะทั้งผมและกันเองก็ไม่เคยทำงานในค่ายเพลงมาก่อน จึงเหมือนเป็นการเรียนรู้ไปพร้อมๆ กับศิลปินด้วย”

ในอนาคต Malama จะไปในทิศทางไหน

พาย: “เราอยากจะสร้างให้ Malama เป็นชุมชนของคนดนตรีที่มารวมตัวกันและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เหมือนกับชื่อของมันที่มาจากภาษาฮาวาย ซึ่งแปลว่า ดูแล ปกป้อง รักษา ดังนั้นเราจึงอยากให้ทุกคนในชุมชนได้ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และเรามองว่านักดนตรีแต่ละคนมีความสามารถที่นอกเหนือจากการเล่นดนตรีแน่นอน คือบางคนอาจจะทำบัญชีเป็น ทำการตลาดเป็น เป็น Sound Engineer ได้ เราจึงอยากเพิ่มโอกาสทางอาชีพให้คนเหล่านั้นด้วยการแนะนำให้แต่ละวงจ้างงานซึ่งกันและกัน ในตอนแรกการทำงานของ Malama เราอาจต้องดูแลแบบใกล้ชิด แต่ในอนาคต เราหวังว่าบทบาทของพวกเราจะลดลงเรื่อยๆ จน Malama สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง เราแค่บริหารตัวกองทุน แล้วทุกคนในชุมชนก็ช่วยกันคิด ช่วยกันทำงาน เราหวังว่าโมเดลนี้จะประสบความสำเร็จ แล้วก็อยากให้มีคนมาเลียนแบบเยอะๆ โดยเรายินดีจะให้คำแนะนำด้วย”

ทำไมถึงอยากให้มาเลียนแบบโครงสร้างการทำงานแบบ Malama ล่ะ

พาย: “ลองนึกถึงสมัยก่อนตอนที่ค่ายเบเกอรี่เกิดขึ้นมา เขาเป็นค่ายเพลงอิสระค่ายแรกๆ ที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก และได้กลายเป็นตัวอย่างให้คนอื่นได้เห็นว่าการทำค่ายเพลงนั้นไม่ได้ยากอย่างที่คิด ไม่ต้องกลัวว่าจะสู้ค่ายยักษ์ใหญ่ที่มีอยู่ก่อนแล้วก็ได้ แต่ให้ทำในแบบที่ตัวเองชอบและเชื่อ ซึ่งจะเห็นได้ว่าหลังจากมีค่ายเบเกอรี่ ก็มีค่ายอิสระเล็กๆ เกิดขึ้นมาเป็นร้อยค่าย และทำให้วงการดนตรีไทยคึกคักเป็นอย่างมาก เราจึงมองว่าอยากให้โมเดลของเราประสบความสำเร็จจนมีคนเอาไปเลียนแบบต่อๆ ไป เพราะมันจะช่วยให้คนเห็นว่ามีทางเลือกอีกทางหนึ่งนอกจากการทำค่ายหรือการเป็นศิลปินอิสระ ซึ่งน่าจะช่วยส่งเสริมให้วงการดนตรีคึกคักมากขึ้น”

ทุกวันนี้ก็มีวงดนตรีใหม่ๆ เกิดขึ้นมากมาย คุณคิดว่าอะไรเป็นเหตุผลให้นักดนตรีหันมาสนใจสหกรณ์อย่าง Malama

พาย: “วงดนตรีเกิดใหม่มีมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะต้นทุนการผลิตนั้นถูกลงและการเผยแพร่ก็ทำได้ง่ายขึ้น ตลาดเฉพาะกลุ่มก็ค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น แต่คิดว่าเรายังอยู่ในยุคเปลี่ยนผ่านที่พฤติกรรมของเรายังยึดติดอยู่กับ mass media เพราะเราเติบโตมากับยุคนั้น ทำให้ความยินยอมจ่าย (Willingness to Pay) ของคนทั่วไปยังต่ำอยู่ ทำให้ศิลปินที่เกิดขึ้นมามากมายนี้ยังไม่สามารถมีเม็ดเงินที่มากเพียงพอต่อการดำรงชีพได้”

แล้ว MALAMA จะช่วยเหลือนักดนตรีอย่างไรบ้าง

กัน: “นอกจากเรื่องของเงินทุนและการสนับสนุนเรื่องการหางาน การตลาด และการโปรโมตแล้ว เราอยากให้ Malama ช่วยเชื่อมแฟนเพลงกับศิลปินให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ให้พวกเขารู้สึกว่าไม่ได้ห่างกัน เพราะที่ผ่านมาเราจะเห็นว่าการเข้าถึงศิลปินมันยากมาก สิ่งที่ผมอยากจะทำก็คือการสร้างกิจกรรมขึ้นมาให้แฟนเพลงเข้าถึงศิลปินได้มากขึ้น ไม่ใช่แค่ Meet & Greet แต่เป็นการแลกเปลี่ยนทัศนคติกัน ศิลปินวงแรกจากการปลูกปั้นของ Malama คือ วง Jelly Rocket ซึ่งเราก็มีการเปิดขายบัตรคอนเสิร์ตแบบออนไลน์ แล้วก็ขายแบบออฟไลน์ที่ร้าน Play Yard เพื่อให้สิ่งศิลปินได้พูดคุยกับแฟนเพลงด้วย นอกจากนี้ยังมีการแจกลายเซ็นที่ร้านน้องท่าพระจันทร์ แฟนเพลงก็ได้พูดคุยกับศิลปิน”

พาย: “เราอยากให้แฟนเพลงได้สนับสนุนศิลปินจริงๆ และคิดว่าการลดระยะห่างระหว่างศิลปินกับแฟนเพลงจะช่วยลดปัญหาการดาวน์โหลดหรือเอาเพลงไปแชร์ผิดลิขสิทธิ์ได้ด้วย เพราะความใกล้ชิดจะช่วยทำให้เกิดความเข้าอกเข้าใจว่าศิลปินนั้นต้องลงทุนลงแรงสร้างผลงานออกมาอย่างไร และการสนับสนุนศิลปินอย่างถูกต้องนั้นควรทำอย่างไร และควรจะสนับสนุนเขาแบบไหนบ้างเพื่อให้เขาสามารถสร้างผลงานเพลงที่แฟนเพลงต้องการเสพได้ต่อไป”

Malama จะช่วยให้ศิลปินอยู่ได้ด้วยการทำงานเพลงเลยใช่ไหม

กัน: “เราสัญญาไม่ได้หรอกว่าเขาจะมีรายได้มากจนอยู่ได้ เพราะมันมีปัจจัยหลายๆ อย่างที่จะทำให้วงดนตรีวงหนึ่งประสบความสำเร็จ แต่เราก็คาดหวังว่าเราจะสามารถเป็นกลไกชิ้นหนึ่งที่ช่วยให้ศิลปินนักดนตรีกลายเป็นอาชีพที่มั่นคงได้ เราหวังว่าชุมชนนี้จะช่วยสร้างความเปลี่ยนแปลงด้านความคิดในการทำงานของศิลปิน และหวังว่าฝ่ายผู้ฟังก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีเหมือนกัน เช่น การสนับสนุนศิลปินอย่างถูกลิขสิทธิ์”

พาย: “ถ้าถามว่าเราสิ่งที่เราทำนั้นคือองค์กรการกุศลไหม เราก็จะตอบว่าไม่ใช่ เราเป็นองค์กรแสวงหาผลกำไรนั่นแหละ แต่ด้วยพื้นฐานอาชีพเก่าที่ผมเคยเป็นที่ปรึกษาในบริษัทที่ปรึกษาด้านสิ่งแวดล้อม ในหน่วยงานเกี่ยวกับความยั่งยืนและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลก (Sustainability and Climate Change) ทำให้ผมเชื่อว่าธุรกิจทุกธุรกิจมีผลต่อสิ่งต่างๆ ที่แวดล้อมมัน ไม่ว่าจะทางบวกหรือทางลบ และเชื่อว่าธุรกิจทุกธุรกิจควรจะต้องมีความรับผิดชอบต่อส่วนรวม คือนอกจากจะสร้างผลกำไรแล้ว ก็ควรที่จะดำเนินธุรกิจที่เป็นธรรมเห็นแก่มนุษยชาติ เห็นแก่สิ่งแวดล้อม และก่อให้เกิดประโยชน์ต่อวงการที่มันอยู่ได้ ผมจึงอยากบาลานซ์ธุรกิจกับการ พัฒนาแบบยั่งยืน (Sustainable Development) ตามที่ผมได้เรียนรู้มาในการทำ Malama นี้”

แล้ว Malama จะสร้างธุรกิจที่ยั่งยืนให้กับนักดนตรีอย่างไร

พาย: “นโยบายหนึ่งของเราคือการนำเงินในกองทุนมาจ่ายค่าเวิร์กช็อปต่างๆ ให้ศิลปินใน Malama ได้เรียนสิ่งที่อยากจะเรียนเพื่อพัฒนาตนเอง ไม่ว่าจะเป็นวิชาการตลาด การบริหาร หรือ Sound Engineering บางทีเราก็มองว่า Malama เป็นเหมือนโรงเรียนนะ คือเราหวังว่าในวันที่เขาเรียนจบออกไปจาก Malama เขาจะสามารถทำงานด้วยตัวเองได้ และสามารถอยู่รอดด้วยตัวเองได้จริงๆ”

Facebook l Malama

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post Malama : โปรเจกต์สหกรณ์นักดนตรีจากทีมฟังใจ ที่จะช่วยให้นักดนตรีอยู่ได้และอยู่เป็น appeared first on a day magazine.

งานนั้นชื่อว่า Sneaker Party Thailand

ยอมรับว่าเรารู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเมื่อรู้ว่าผู้จัดงานในย่อหน้าบนเป็นเพียงนักศึกษาชั้นปีที่
3 แต่เมื่อได้พูดคุยกับ นัท-สิรภัทร เตชะสกุลนภาพร และรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้คลั่งไคล้รองเท้าผ้าใบแค่ไหน
ความประหลาดใจก็หายไป

จากเด็กวัยรุ่นที่คลั่งไคล้ในรองเท้าผ้าใบมาตั้งแต่สมัยมัธยม
จนเริ่มเข้าสู่วงการรองเท้าผ้าใบ ทั้งในฐานะผู้ซื้อและผู้ขาย
เขายอมรับว่าไม่เคยคิดว่าวันนี้จะมาเป็นหนึ่งในผู้ที่ลุกขึ้นมาจัดงาน Sneaker Party Thailand ขับเคลื่อนวงการรองเท้าผ้าใบที่เขารัก

ก่อนงาน Sneaker Party Thailand จะหวนกลับมาจัดเป็นครั้งที่
2 ในวันที่ 18 – 19 กุมภาพันธ์ นี้ เราจึงนัดเจอสิรภัทร เจ้าของความคิดในการจัดงาน และเป็นหนึ่งในทีมงานหลักของงานมหกรรมรองเท้าผ้าใบงานนี้
เพื่อคุยกันถึงเรื่องที่ค้างคาใจใครหลายคนเกี่ยวกับปรากฏการณ์รองเท้าผ้าใบในบ้านเรา

คุณยังจำรองเท้าผ้าใบคู่แรกในชีวิตได้ไหม
จำได้ เป็นรุ่น Nike SB Dunk High แล้วแค่ซื้อครั้งแรกก็โดนของปลอม ตอนนั้นอายุ 14
ไม่รู้ว่ามันมีของปลอมด้วยใส่ไปโรงเรียนแล้วเพื่อนทักว่าเป็นของปลอม ก็ผิดหวัง เลยเริ่มศึกษาตั้งแต่ตอนนั้น

วงการรองเท้าผ้าใบในตอนนี้กับเมื่อ
7 – 8 ปีที่คุณเริ่มชอบรองเท้าผ้าใบแตกต่างกันไหม
ต่าง เมื่อก่อนพ่อค้ามีน้อย สวนใหญ่จะเป็นคนทั่วไปที่ซื้อมาใส่เพราะชอบ
ใส่แล้วสวย กับคนที่เล่นรองเท้าจริงๆ แต่ยุคปัจจุบันจะมีพ่อค้าแม่ค้าเพิ่มเข้ามามากขึ้น
ยุคที่ผมเล่นแรกๆ ก็มีการรีเซล แต่จะเป็นประมาณว่าซื้อมาเก็บแล้วราคาขึ้น เวลาขายก็เลยได้กำไรเพิ่ม
มันไม่เหมือนปัจจุบันที่คนตั้งใจซื้อเพื่อเก็งกำไรกันตั้งแต่แรก แต่ผมก็มองว่ามันไม่ได้ผิดอะไร
เป็นวิธีค้าขายทั่วไป

อะไรคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ประเทศไทยเกิดปรากฏการณ์คนมานอนข้ามคืนรอซื้อรองเท้า
เพราะการรีเซลนี่แหละ ก่อนจะถึงยุคเฟซบุ๊กจะมีเว็บบอร์ดที่ซื้อขายประมาณ
2 – 3 บอร์ด ราคาซื้อขายก็บวกได้ไม่มาก เพราะคนเล่นรองเท้าผ้าใบจะรู้อยู่แล้วว่าถ้าคู่นี้ขายไม่ออกเดี๋ยวราคาก็ลง
แต่ปัจจุบันรองเท้าขายง่าย ความต้องการสูง คนจึงหันมาเป็นพ่อค้ากันมาก

คุณรู้ตัวไหมว่าเราต่างกำลังตกอยู่ในเกมการตลาดของแบรนด์รองเท้า
รู้ แต่ผมสนุก มันจะมีคำว่า ‘sneaker game’ อยู่ ซึ่งเริ่มจากรองเท้ารุ่นที่ผลิตจำนวนจำกัดทำให้ความต้องการสูง
อาจจะเริ่มต้นมาจากของมันหาไม่ได้ คนที่อยากได้จริงๆ เขาบวกให้เท่านั้นเท่านี้
แล้วมันก็เกิดการบวกกันไปเรื่อยๆ ตามหลัก
demand supply รุ่นไหนยิ่งจำนวนจำกัดแต่ความต้องการสูง ราคาก็ยิ่งสูงตาม
ทุกอย่างก็ขับเคลื่อนไปตามเกมนี้ เราต้องไขว่คว้าหาเอง ซึ่งผมรู้สึกสนุกกับไปเกม ผมถึงกับยอมมาแคมป์หน้าร้าน
4 – 5 วันเพื่อรอซื้อรองเท้า ซึ่งการมาแคมป์รองเท้ามันไม่ได้มีแค่มานั่งรอนอนรอ
แต่มันเป็นการคุยระหว่างคนที่ชอบรองเท้าด้วยกันทั้งวันทั้งคืน ซึ่งเป็นโอกาสที่หายาก

แล้วอะไรทำให้วันหนึ่งคุณลุกขึ้นมาจัดงาน
Sneaker Party Thailand
เมื่อคนเริ่มหันมาสนใจรองเท้ากันมากขึ้น
ผมเลยอยากจัดงานพบปะระหว่างคนชอบรองเท้าผ้าใบ
พยายามไปถามตามกลุ่มคนชอบรองเท้าผ้าใบในเฟซบุ๊กว่า ถ้าจะจัดงานมีตติ้งใครสนใจจะมาไหม
ตอนนั้นมีคนสนใจอยู่ประมาณ 500 – 600 คน ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นจริงคงต้องจัดเป็นฮอลล์
แต่ผมไม่มีความรู้ว่าฮอลล์รองรับคนได้เท่าไหร่และงานปกติขั้นต่ำที่คนควรเข้าคือเท่าไหร่
แล้วทางเซ็นทรัลลาดพร้าวที่เขาอยู่ในกลุ่มอยู่แล้ว
โทรมาชวนผมว่ามีสถานที่ว่าง ตอนนั้นคิดว่าจะเป็นงานเล็กๆ มีร้านไม่กี่ร้าน ใจผมอยากจัดงานที่เป็นงานวัยรุ่นแบบดิบๆ
มันต้องดิบ มันไม่ควรหรู ผมเลยขอสถานที่เป็นลานจอดรถเซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว ตรง Sky Hall ก็ คนก็สนใจมาเปิดบูท
รอบที่แล้วมีคนสนใจมาจัดราว 70 ร้าน เลยเป็นงานรองเท้าที่ใหญ่ที่สุดในไทย

ตอนคิดว่าจะจัด Sneaker Party มีภาพในหัวไว้ยังไง
ผมมีแรงบันดาลใจมาจากงานระดับโลกอย่าง
Sneaker Con ตอนเด็กๆ ผมเคยฝันว่าอยากไปงานนี้
เพราะในงานจะมีรองเท้าที่เราเคยเห็นแค่ในเว็บไซต์หรือในสื่อแต่ไม่เคยเห็นของจริง แต่งานนี้เราได้จับ
ได้ดู ได้เห็น ร้านต่างประเทศมันจะมีร้านต่างๆ ที่มีรองเท้าอยู่แทบทุกรุ่น แต่ผมไม่มีโอกาสบินไป
การจัดงานเป็นเหมือนกับผมสร้างฝันของตัวเองให้เป็นจริง ผมเคยคิดว่าอยากให้มีงานแบบนี้เกิดขึ้นในบ้านเรา
คิดว่าเดี๋ยวสักวันจะต้องมีคนจัด แต่ไม่เคยคิดว่าคนนั้นจะเป็นตัวเอง

ปัจจุบันเราซื้อขายออนไลน์ได้ ทำไมยังต้องมีงานซื้อขายแบบ
Sneaker Party
เพราะว่ามันไม่ได้มีแค่พ่อค้าเพิ่มเข้ามา
แต่มีมิจฉาชีพ หรือมีกลุ่มพ่อค้าที่ไม่ได้ศึกษาแล้วโดนหลอกมาอีกที การจัดงานนี้ทำให้ร้านค้าที่มีชื่อและไม่มีชื่อเข้ามาขาย
มันเป็นการสร้างตัวตนให้กับร้าน แล้วการซื้อในเว็บเราไม่เห็นหน้ากัน
การเจอหน้าพูดคุยมันเป็นการสร้าง connection สร้างความสัมพันธ์ระหว่างคนซื้อกับคนขาย
ทำให้เขาสนิทกัน ผมอยากให้กลุ่มรองเท้ามันเคลื่อนต่อไป
ไม่อยากให้เหมือนสมัยก่อนที่บูมขึ้นมาแล้วหาย อยากให้พอกระแสเปลี่ยนรองเท้าผ้าใบอยู่
ให้เขาได้ซึมซับทุกปีๆ จะไม่มีช่วงขาด

งานครั้งที่แล้วมีอะไรตอกย้ำว่ามาถูกทางแล้ว
ผมว่าน่าจะเป็นเรื่องจำนวนคนที่มางาน
รอบที่แล้วผมตั้งเป้าหมายว่าคนเข้างาน 2,000 คน ผมก็พอใจ แต่คนเข้ามางานสี่พันกว่าคน กลายเป็นงานรองเท้าผ้าใบที่คนเข้างานเยอะที่สุดในประเทศไทย
ครั้งที่แล้วมีร้านมากว่า 70 ร้าน และไม่ได้มีแค่ร้านรองเท้า เราอยากให้งานนี้มันขับเคลื่อนวงการสตรีทแวร์ไปด้วย
ในงานจึงมีเสื้อผ้าแบรนด์ไทยด้วย แล้วก็มีเปิดตัวรองเท้าแบรนด์รองเท้า Kraftka ด้วย สำหรับผมมันเลยเกินเป้าที่ตั้งไว้แต่แรกแล้ว ตอนนี้ผมอยากพัฒนางานให้มันดีขึ้น
ถ้าจัดแล้วยังมีคนมาอยู่เรื่อยๆ มาเท่ากันทุกปีก็ได้ ไม่ต้องคนเยอะขึ้นอะไร ให้มันเคลื่อนต่อไปแต่ละปีก็พอ

คุณคิดว่าการที่มีคนมาเกิน 4,000 คนในครั้งแรก
มันสะท้อนอะไรบ้าง
มันชี้ให้เห็นว่าคนอยากให้มีงานแบบนี้
ทำให้เห็นว่ามีคนสนใจสิ่งนี้มากขึ้น ได้เห็นว่าอย่างน้อยมี 4,000 คนที่ชอบรองเท้า รักรองเท้า
คราวที่แล้วคนที่มาไกลสุดเขามาจากออสเตรเลีย มาเพื่องานนี้แล้วบินกลับทันที
รอบนี้ก็มีร้านจากฟิลิปปินส์มาขายด้วย

เขาบอกไหมว่าทำไมอยากมาขายในงานนี้
เขาบอกว่างานแบบนี้ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยังไม่ค่อยมี
แล้วนี่เป็นงานต่างประเทศที่เขารู้จัก

อะไรทำให้งานแบบนี้ไม่ค่อยมีในประเทศไทย
คนอาจจะมองว่ามันไร้สาระ หรือคนชอบอาจจะน้อย
เลยไม่มีใครจัด แล้วพอมีคนจัด คนก็เลยพร้อมใจกันมางาน ประเทศเพื่อนบ้านเรามาเยอะมาก
จัดรอบนี้ก็มีคนลาวซื้อบัตรเข้ามาเยอะเหมือนกัน เขาโอนมาจากประเทศเขาเราเลยรู้
อเมริกาก็มีที่จะบินมา มีคนที่ซื้อบัตรแล้วด้วย เขาบอกว่ากลัวบัตรหน้างานหมดก็เลยโอนมาก่อน

งาน Sneaker Party ต่างจากงานขายรองเท้าทั่วไปยังไง
มีร้านรองเท้าที่มีรองเท้าหายากมารวมกันมากที่สุด
มีรองเท้าที่หาไม่ได้ทั่วไปตามท้องตลาด ตอนนี้มีอยู่ 50 – 60 ร้านแล้ว ที่พิเศษครั้งนี้คงจะเป็นตู้เกม
Sneaker Machine และมีมินิคอนเสิร์ตจาก
Urboy TJ และเดย์ ไทยเทเนี่ยม

ในฐานะคนจัดงาน งานครั้งแรกมีภาพไหนที่กระทบใจบ้างไหม
คงเป็นสองภาพ ภาพแรก ลองนึกภาพ Sky Hall เซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว
ผมเปิดประตูออกคนยืนรอเลยเข้าไปในตัวห้าง คนอยู่ตรงนั้นประมาณร้อยคนเพื่อรอเข้างาน
ส่วนอีกภาพ คงเป็นจุดที่ผมขึ้นไปอยู่บนเวทีแล้วเห็นคนด้านล่าง ผมขึ้นไปขอบคุณและแจกของรางวัล
ไม่คิดว่าเด็กคนหนึ่งจะขึ้นไปอยู่ในจุดที่มองลงมาแล้วเห็นคนเป็นพันปรากฏในงาน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

สุดท้าย ที่คุณบอกว่าคุณชอบรองเท้าผ้าใบ
คุณชอบมันขนาดไหน
ผมเคยทะเลาะกับที่บ้านเพราะเรื่องนี้
ตอนนั้นยังเด็ก ที่บ้านถามผมว่าชอบอะไร โดยความหมายของที่บ้านก็คืออยากเรียนอะไร
ผมตอบไปว่า ผมชอบรองเท้า ก็เลยโดนด่าเละ ตอนที่จัดงาน Sneaker Party พ่อผมก็ไม่คิดว่างานมันจะใหญ่ขนาดนี้
บ้านผมจะเป็นประเภทว่าตอนแรกเขาจะดูถูกไว้ก่อน อาจจะเพื่อสร้างแรงผลักดันให้เราด้วย
พอมันประสบความสำเร็จพ่อแม่ก็มีความสุขกับรองเท้าผ้าใบ ทุกวันนี้ถึงขนาดที่พ่อเองก็ผลัดรองเท้าใส่กับผม

ติดตามรายละเอียดเพิ่มได้ที่ Facebook l Sneaker Party Thailand

ภาพ ชนพัฒน์ เศรษฐโสรัถ

The post สิรภัทร เตชะสกุลนภาพร : เด็กปี 3 ผู้อยู่เบื้องหลังงานรวมพลคนรักรองเท้าผ้าใบที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย appeared first on a day magazine.