ปลายทางของรถบัสคันนี้ คือ Everest Base Camp ทางฝั่งของทิเบต ณ
ระดับความสูง 5,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล ที่นี่คือจุดตั้งต้นสำหรับนักเดินทางที่อยากจะเห็นยอดเขาสูงนี้สักครั้งในชีวิต
การเดินทางในทิเบตสำหรับชาวต่างชาติไม่สามารถทำด้วยตัวเองได้ ต้องมีไกด์ท้องถิ่นนำทาง
บริษัททัวร์จะเป็นผู้จัดการเรื่องใบอนุญาติเข้าเมือง โปรแกรมการเดินทางมีหลากหลายรูปแบบ ขึ้นอยู่กับความสนใจของนักเดินทางแต่ละคน
เราเลือกโปรแกรม 8 วัน ที่รวม Everest Base Camp ไปด้วยเพื่อจะได้เห็นที่สุดแห่งยอดเขาที่นักปีนเขาอยากจะพิชิต
ถึงแม้ว่าเดือนที่เราไปจะไม่ใช่เดือนที่ทัศนวิสัยดีที่สุดก็ตาม

เต๊นท์ที่ทำจากขนจามรีหลายสิบหลังถูกจัดเตรียมเอาไว้เพื่อรอต้อนรับนักท่องเที่ยวในฤดูกาลนี้
หนึ่งในคุณสมบัตินานาประการของเจ้าจามรี คือขนทีถูกถักทอขึ้นอย่างถี่ยิบ มีคุณสมบัติป้องกันความหนาวเย็นที่จะเล็ดลอดเข้ามาได้เป็นอย่างดี
พวกเราสิบกว่าชีวิตนอนรวมกันในเต๊นท์หลังเดียว โดยมีเจ้าบ้านเป็นแม่ลูกอ่อนชาวทิเบต
ที่คอยทำหน้าที่ตระเตรียมที่นอนและหุงหาอาหารให้กับพวกเรา ตกดึกมีเสียงเด็กน้อยร้องโยเยขับกล่อมพวกเราจนหลับไปพร้อมๆ
กัน เช้าตรู่ กลิ่นควันไฟจากกาต้มน้ำที่ใช้ขี้จามรีเป็นเชื้อเพลิงโชยมาแตะจมูก ปลุกเราให้ตื่นขึ้นมาเพื่อซึมซับความเป็นไปในยามเช้า

‘โฮสเทลเต๊นท์’ แต่ละหลังที่ตั้งขึ้นได้รับสัมปทานจากรัฐบาลจีน
และแต่ละปีจะต้องเสียภาษีให้รัฐบาลจีนเป็นอัตราส่วนมหาศาล การเดินทางครั้งนี้ทำให้เราเห็นถึงอิทธิพลของจีนที่แผ่คลุมดินแดนหลังคาโลกแห่งนี้ด้วยตาตัวเอง
การเดินทางไกลออกนอกตัวเมืองลาซาจะมีด่านตำรวจจีนอยู่ทุกระยะเพื่อตรวจวัดความเร็วของรถ
และตรวจพาสปอร์ตของผู้เดินทางหลายต่อหลายครั้ง และที่น่าสนใจก็คือ
ตลอดเวลาหลายวันของการเดินทางไปที่ Everest Base Camp
เรามีตำรวจจีนคู่ใจคอยติดตามไปทุกหนทุกแห่งด้วยหนึ่งนาย ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัยบนท้องถนน
และความมั่นคงทางการเมือง เสียงไกด์ท้องถิ่นชาวทิเบตเวลาออกความคิดเห็นเกี่ยวกับการเมืองจะถูกลดระดับเสียงลง
เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่เล็ดลอดเข้าไปในโสตประสาทของเพื่อนร่วมทางในเครื่องแบบนายนั้น

‘Qomolangma’ เป็นชื่อที่ชาวทิเบตใช้ขนานนามยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ในความเชื่อของพวกเขา
ส่วนชาวเนปาลรู้จักในชื่อสันสกฤตว่า ‘Sagarmatha’ ความหมายของทั้งสองคำนี้ช่างลึกซึ้งเกินกว่าที่จะริอาจถอดความ
แต่ล้วนมีความหมายที่บ่งบอกถึงความอ่อนน้อมที่ทั้งชาวทิเบตและชาวเนปาลมีต่อขุนเขาที่ยิ่งใหญ่
เชื่อว่าเป็นที่สถิตของเทพยดา
เป็นดินแดนแห่งธรรมะและความบริสุทธิ์ พวกเขาอยู่กับความศรัทธาเหล่านั้นมาเป็นเวลานับร้อยปี
โดยไม่จำเป็นต้องรู้เลยว่ายอดเขาแห่งนี้มีความสูงเท่าไหร่กัน

ในยุคสมัยที่เข็มทิศกระดิกดิ๊กไปทางทิศตะวันตก
เลยไม่น่าแปลกใจที่ชื่อ ‘Everest’ เป็นชื่อเดียวที่ติดหูเรามาแต่ไหนแต่ไร
ส่วนที่มาของชื่อนั้นก็เรียบร้อยโรงเรียนอังกฤษ ตั้งตามชื่อของนายพล George
Everest ผู้นำทีมสำรวจ Great Trigonometrical Survey ที่เริ่มออกสำรวจในปี 1831 ทั้งๆ ที่งานนี้เจ้าตัวรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จในครั้งนั้น คือนักคณิตศาสตร์อัจฉริยะหนุ่มน้อยชาวอินเดีย นามว่า Radhanath Sikdar ผู้คิดค้นวิธีคำนวณต่างๆ นานา เพื่อยืนยันว่าภูเขาลูกนี้สูงที่สุดจากระดับน้ำทะเลแล้วจริงๆ
ด้วยความสูง 8,840 เมตร แม้ในสมัยนั้นการตั้งชื่อสิ่งที่ถูกค้นพบขึ้นใหม่นิยมใช้เป็นภาษาท้องถิ่น
แต่สำหรับยอดเขาที่มีความเป็นที่สุดแห่งนี้ มันคือกรณียกเว้น เอเวอร์เรสต์จึงได้กลายมาเป็นชื่อใหม่อย่างเป็นทางการไปในปี
1865 แทน Peak15 ชื่อเก่า และแน่นอนว่าจะมีกี่คนที่เคยได้ยินชื่อของ Radhannath Sikdar ชื่อที่เรายังไม่กล้าแม้แต่จะอ่านออกเสียง

กาลเวลาผ่าน
เรื่องราวที่ได้รับรู้มาเกี่ยวกับยอดเขา Sikdar อุ๊บส์!!! ยอดเขาเอเวอร์เรสต์แห่งนี้ได้เพิ่มปริศนาในใจของเรามากขึ้น ในประเทศที่พัฒนาแล้ว
ผู้คนกินอิ่มนอนหลับ ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องปากท้อง เงินทองเหลือเฟือ มนุษย์ยังคงตะเกียกตะกายไขว่คว้ามาซึ่งบางสิ่ง ‘อาหารหล่อเลี้ยงอัตตา’ ใช่ไหมคือสิ่งที่หิวกระหาย หลายคนยอมทิ้งคนรัก ยอมทิ้งความสะดวกสบาย
ทุ่มเงินทองมากมาย ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่ออะไรกัน อาหารวิเศษนี้มันน่าเอร็ดอร่อยขนาดไหน
เป็นเรื่องยากเกินกว่ามนุษย์ที่ท้องยังร้องโครกครากอย่างเราจะเข้าใจ

“Because it’s there” ประโยคอมตะของ George
Mallory เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่นักปีนเขาพูดกันติดปาก เขาคือนักปีนเขาชาวอังกฤษในยุคแรกที่ถูกฝังร่างอยู่บนเอเวอร์เรสต์ถึง 75 ปี ก่อนจะมีคนพบร่างของเขาอยู่ใต้หิมะโดยบังเอิญ
พร้อมปริศนาที่ยังไม่ถูกเฉลยว่าเขาเสียชีวิตขาลงหรือขาขึ้นกันแน่ รอเพียงการค้นพบกล้องฟิล์มโกดักตัวนั้นที่ยังฝังอยู่ใต้หิมะหนา
ถ้าวันหนึ่งที่กล้องตัวนั้นปรากฏขึ้น และภาพในกล้องพิสูจน์ได้ว่าเขาเสียชีวิตขาลงหลังจากที่พิชิตยอดเขาสำเร็จแล้ว
บันทึกในหน้าประวัติศาสตร์ก็จะถูกเปลี่ยนแปลงไปทันที

การเดินเท้าในชั้นบรรยากาศที่เบาบางกว่า 3 กิโลเมตร เพื่อไปจุดชมวิว
เล่นเอาพวกเราหายใจหายคอกันแทบไม่ทัน แต่ในที่สุดก็ได้พาสังขารอันอิดโรยผ่านชั้นออกซิเจนบางเฉียบและความหนาวเย็นมาถึงจุดชมวิวที่ตั้งอยู่บนเนินสูงได้สำเร็จ
เราลุ้นกันมาตลอดทางว่าฟ้าฝนจะเป็นใจให้เราได้เห็นเธอคนนั้นหรือไม่

“Come
on!! Don’t be shy!! You can do it!!” สาวมะกันส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจสาวเจ้าที่เอียงอายให้โผล่พ้นเมฆหมอกออกมา
ทันทีที่ฝูงเมฆค่อยๆ เคลื่อนตัวจากไป ยอดเขาเอเวอร์เรสต์ก็เริ่มเผยโฉมให้เราได้ยล
พร้อมกับเสียงร้องดีใจของผู้ชม
ต่างคนต่างหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาบันทึกเสี้ยววินาทีนั้น ยอดเขาเอเวอร์เรสต์ตั้งสง่าอยู่ต่อหน้าของเราแล้ว ยอดเขานั่นเองที่ Tenzin Norgay วางช็อกโกแล็ตเอาไว้เพื่อบวงสรวงเทพเจ้าในความเชื่อของชาวเนปาล
เคียงข้างกับไม้กางเขนที่ Sir Edmund Hillary วางไว้เช่นกัน ยอดเขานี้หรือคือความใฝ่ฝันของนักปีนเขาจากทุกมุมโลก
และยอดเขานี้หรือที่ฝังร่างคนรักของใครหลายๆ คนเอาไว้ตรงนั้น
เมฆหมอกลอยปกคลุมทั่วท้องฟ้า ทำให้เราได้ชื่นชมยอดเขาในตำนานอยู่เพียงชั่วครู่
แต่ก็พอที่ทำให้เราลืมความเหน็ดเหนื่อยและกลับลงมาได้อย่างสบายใจ คืนนั้น
คงเป็นอีกคืนหนึ่งที่ทุกคนนอนหลับสบายในเตนท์จามรีหลังนั้น

สิ่งอำนวยความสะดวกอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้การเดินทางมีสีสันมากขึ้นก็คือห้องน้ำสไตล์ทิเบต (อาจจะได้รับอิทธิพลมาจากจีน)
ห้องน้ำแบ่งแยกชายหญิงชัดเจน ภายนอกอาจดูเล็กๆ
แต่ภายในแต่ละห้องถูกซอยออกเป็น 3 ช่อง ไม่มีประตู มีเพียงกำแพงเตี้ยๆ
กั้นระหว่างเรา ส้วมของที่นี่เป็นระบบที่สนุกและน่าสนใจ ส้วมจะถูกขุดให้เป็นหลุมขนาดกำลังพอดี
และไม่มีระบบน้ำใดๆ ทั้งสิ้น ของเสียทุกชนิดจะถูกส่งตรงลงหลุมที่นั่น ความลึกของหลุมอยู่ในระดับที่สายตาเราจะมองเห็นร่องรอยที่ผู้มาก่อนฝากเอาไว้
สำหรับสาวๆ (หรือหนุ่มๆ ในบางจังหวะ) ขณะทำธุระ
จะหันหน้าเข้ากำแพงหรือหันหน้าเข้าหาคนดู ก็แล้วแต่วิจารณญาณ หันหลังให้ผู้ชมก็ปลอดภัยดีแต่จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบเวลามีใครเดินผ่านไปมา
ถ้าหันหน้าให้ผู้ชมก็มั่นใจได้ว่าเราจะเห็นคนผ่านไปผ่านมา
แต่ต้องแลกกับการสบสายตาคู่แล้วคู่เล่า
เลยเถิดไปถึงอาจจะต้องสูญเสียเอกราชบางอย่างไป
จะว่าไปแล้วนี่เป็นห้องน้ำที่วิวดีที่สุดแห่งหนึ่งเลยก็ไม่เกินจริงที่จะกล่าว

เช้าวันรุ่งขึ้น
รถบัสคันเดิมพาพวกเรามุ่งหน้าเข้าสู่เมืองลาซา
การเดินทางครั้งนี้กำลังจะจบสิ้นลงอย่างเป็นทางการ
ผู้ร่วมทางจากหลากหลายทวีปก็จะกลับคืนสู่โลกที่จากมา ในความสงบบนรถคันนั้น
เสียงใครคนหนึ่งตะโกนชี้ชวนให้ดูนอกหน้าต่าง ฟ้าที่ใสกว่าเมื่อวานทำให้เรามองเห็นยอดเขาเอเวอร์เรสต์ได้ชัดเจน สวยงาม
และเหนือความคาดหมาย รถบัสจอดให้พวกเราได้เก็บภาพกันอย่างสมใจ เรามองไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังช่วยกันทำงานอย่างขันแข็ง
น่าแปลกใจว่าจะมีสักเสี้ยววินาทีที่พวกเขาจะเหลือบไปชื่นชมความยิ่งใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าไหม
พวกเขาจะรู้ไหมว่าที่ทำงานของพวกเขาคือไซต์งานที่มีวิวสวยจับใจ สะกดให้ใครต่อใครค่อนโลกเดินทางเพื่อมาเห็นภาพนี้

Everest Base Camp

Address: Tingri County, Shigatse, Tibet
Hours: เวลาที่เหมาะสมคือเดือนเมษายน – พฤศจิกายน
How to get there: ติดต่อบริษัททัวร์ทิเบตโดยเลือกโปรแกรมทัวร์ที่ระบุ
Everest Base Camp (EBC) เข้าไปด้วย

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Everest Base Camp : พิชิตขุนเขาแห่งอารยธรรมและศรัทธา appeared first on a day magazine.

ชื่อของ Hyde Park Barracks อาจไม่เป็นที่คุ้นหูนัก สถาปัตยกรรมภายนอกไม่โดดเด่นหวือหวาพอจะดึงดูดให้อาคารโบราณแห่งนี้กลายเป็นสถานที่แลนด์มาร์กของซิดนีย์ได้เท่ากับ St. Mary’s Cathedral โบสถ์สไตล์โกธิกที่ตั้งอยู่ห่างกันไม่กี่ร้อยเมตร แต่สำหรับเราแล้ว เรื่องราวเศษเสี้ยวชิ้นส่วนของอดีตที่ตกหล่นอยู่ในสถานที่แห่งนี้ คือสิ่งที่เรากำลังตามหาต่างหาก

เรื่องราวเริ่มต้นมาจากประเทศอังกฤษได้เริ่มเนรเทศนักโทษที่กระทำความผิด
(Convicts Transportation) ตั้งแต่คดีเล็กๆ เช่น ขโมยขนมปัง คดีฉ้อโกง จนถึงคดีทางการเมือง
ไปยังประเทศต่างๆ ที่อยู่ในเครือจักรภพที่ต้องการแรงงานคนในการสร้างเมือง เช่น อินเดีย แคนาดา รวมถึงประเทศน้องใหม่อย่างออสเตรเลีย นักโทษถูกเนรเทศไปยังทุกหัวระแหงของออสเตรเลีย
บทลงโทษของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป โดยเริ่มที่ 7 ปี 10
ปี 14 ปี ตลอดชีวิต จนถึงกระทั่งประหารชีวิต นักโทษกว่า
166,000 คน ถูกเนรเทศมาในช่วงปี 1788 ถึงปี
1868 โดยใช้เรือโดยสารทั้งหมด 960 ลำ
พวกเขารอนแรมข้ามน้ำข้ามทะเลมาร่วมระยะทาง 245,00 ไมล์
ใช้เวลาร่วม 4 – 8 เดือน กว่าจะมาถึงดินแดน Down Under แห่งนี้ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าชีวิตใหม่กำลังรอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า

สิ่งหนึ่งที่สนใจก็คือเรือนจำแห่งนี้ออกแบบโดยสถาปนิกต้องโทษข้อหาปลอมแปลงเอกสารนามว่า Francis Greenway ช่วง 30 ปีแรกที่เริ่มมีการเนรเทศ ทางรัฐบาลยังไม่มีที่อยู่เพียงพอให้นักโทษ บรรดานักโทษต่างต้องหาที่หลับที่นอนกันตามอัธยาศัยตามซอกมุมต่างๆ
ของเมือง โดยไม่มีคุก ไม่มีการจำกัดเสรีภาพ จนกระทั่งรัฐบาลของ Lachlan
Macquarie มีนโยบายให้สร้างอาคารพักอาศัยเพื่อง่ายต่อการควบคุมนักโทษ โดยให้ฟรานซิส กรีนเวย์ เป็นผู้ออกแบบโดยใช้แรงงานนักโทษในการก่อสร้าง เริ่มสร้างตั้งแต่ปี 1817 – 1819

สำหรับนายฟรานซิส กรีนเวย์ ท่านนี้ต้องโทษประหารชีวิต แต่ด้วยความสามารถทางสถาปนิก ทำให้ได้ลดโทษเหลือ 14 ปี สถาปนิกมากความสามารถคนนี้กลับกลายมาเป็นบุคคลสำคัญในช่วงก่อร่างสร้างเมือง เป็นผู้ออกแบบอาคารสำคัญต่างๆ เช่น
St.James’ Church, Government House, Ultimo House
รวมถึง Hyde Park Barracks เรื่องราวของกรีนเวย์ทำให้เรามองเห็นความโชคดีในความโชคร้ายของเขา
ถ้าเขาไม่ถูกเนรเทศมายังอาณาจักรน้องใหม่แห่งนี้ เขาคงไม่ได้รับการยอมรับถึงขนาดเป็นบุคคลสำคัญที่ได้รับเกียรติตีพิมพ์ลงบนธนบัตร 10 เหรียญ
ของออสเตรเลียในช่วงเวลาหนึ่ง

ความหมายของคำว่า Barracks คือ
กลุ่มอาคารที่ใช้เป็นที่อาศัยชั่วคราว Hyde Park Barracks ก็ทำหน้าที่เป็นที่อยู่อาศัยของบรรดานักโทษชายหลังกลับจากการทำงานในยุค
1819 – 1848 ในช่วง 1848 – 1886 เมื่อไม่มีการเนรเทศนักโทษแล้ว
สถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นที่อยู่อาศัยของบรรดาหญิงสาวที่อพยพมาทำงานโรงงาน
ทำงานบ้าน เพราะในยุคนั้นต้องการแรงงานหญิงช่วยขับเคลื่อนเมืองใหม่ ต่อมาภายหลัง
บริเวณชั้นบนถูกจัดสรรให้เป็นที่พักอาศัยของผู้หญิงไร้บ้าน

ในปี 1887 – 1990
Hyde Park Barracks ได้กลายมาเป็นสถานที่ราชการ และตั้งแต่ปี 1990 จนถึงปัจจุบันได้กลายมาเป็นพิพิธภัณฑ์ให้ผู้คนได้เข้าไปศึกษาเรื่องราวของนักโทษ วิถีชีวิต ความเป็นอยู่ของพวกเขา
ผู้ร่วมก่อร่างสร้างเมืองแห่งนี้

มาที่นี่ นอกจากแผ่นพับและแผนผังนิทรรศการแล้ว เราสามารถขอ Audio Guide จากเจ้าหน้าที่ได้
หลักการทำงานของมันก็คือให้คล้องแขนติดตัวไป เมื่อถึงสถานที่ๆ มีเลขติดเอาไว้
เราก็กดเลขนั้นและกดปุ่ม play จากนั้นก็เอามานาบหูไว้ จะมีเสียงอธิบายด้วยสำเนียงฟังเข้าใจง่ายเพิ่มความสนุกในการทัวร์ครั้งนี้ สนุกจริงๆ นะ โดยเฉพาะเรื่องของ ‘หนู’ ที่เราขอเอามาเล่าให้ฟังในบรรทัดต่อไปนี้

หนู สัญลักษณ์แห่งความสกปรก น่าขยะแขยงที่อยู่คู่ครัวเรือนมาทุกยุคสมัยรวมถึงที่ Hyde Park Barracks แห่งนี้ด้วย นักโทษรุ่นแล้วรุ่นเล่าต้องอยู่ร่วมชายคากับสัตว์หน้าขนนี้อย่างเอือมระอา
แต่ใครจะรู้ว่าในอีกกว่าร้อยปีต่อมา หนูในวันนั้นจะกลายมาเป็นพระเอกในวันนี้ เพราะหนูชอบขโมยสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ เช่น ช้อน ส้อม เศษผ้า ด้าย รวมถึงหน้ากระดาษของคัมภีร์ไบเบิ้ล
และวัตถุอื่นๆ รวมนับแสนชิ้นเอาไปซ้อนไว้ที่รังใต้พื้น เมื่อยุคสมัยผ่านไปมีการรื้อพื้น
บูรณะซ่อมแซมอาคาร ข้าวของเหล่านั้นก็กลายเป็นของมีค่าที่ถูกถนอมไว้เป็นอย่างดีในรังหนู และกลายมาเป็นวัตถุจัดแสดงในนิทรรศการแห่งนี้ แถมซากหนูยังถูกนำมาจัดแสดงร่วมในงานนี้ด้วยในฐานะผู้ดูแลทรัพย์สมบัติ

นักโทษที่อาศัยอยู่ใน Barracks แห่งนี้
ต่างมีหน้าที่รับผิดชอบแตกต่างกันไปตามความชำนาญของแต่ละคน โดยจะมีกำหนดปริมาณงานที่ต้องทำให้ได้ต่อวันเอาไว้ เช่น ช่างทำรองเท้าต้องเย็บรองเท้าที่ทนทานได้หนึ่งคู่ต่อวัน ช่างตัดเสื้อต้องตัดเสื้อผ้านักโทษได้สองชุดต่อวัน ช่างไม้ที่ทำงานเป็นคู่ต้องเลื่อยไม้รวมกันให้ได้ความยาว 450 เมตร ต่อวัน
หรือแก๊งทำอิฐ ต้องทำอิฐให้ได้ 30,000 ก้อนต่อเดือน
ถ้าผลงานของนักโทษออกมาไม่ได้มาตรฐาน พวกเขาก็ต้องเอาเวลาส่วนตัวมาทำงานซ่อม
พวกเขาจะได้รับรางวัลถ้าทำงานได้ตามเป้า และจะถูกลงโทษเมื่อทำเครื่องมือหาย

ผลงานของแก๊งทำอิฐที่ต้องนำเปลือกหอยมาทุบเป็นวัสดุทำอิฐ แต่ละแก๊งจะมีสัญลักษณ์เป็นของตัวเองเพื่อสะดวกในการนับปริมาณงานที่ผลิตได้ เช่น
สัญลักษณ์รูปหัวใจในอิฐก้อนกลาง สำหรับเราแล้วอิฐรูปหัวใจคือความโรแมนติกเล็กๆ น้อยๆ
ที่สร้างรอยยิ้มให้ผู้ที่ได้เห็น

กลุ่มนักโทษที่พยายามขัดขืน หลบหนี หลบเลี่ยงการทำงาน หรือนำอุปกรณ์ในการทำงานไปขาย จะถูกส่งไปทำงานหนัก เช่นงานสร้างถนน สร้างสะพาน ตามพื้นที่ต่างๆ ของออสเตรเลีย
ส่วนนักโทษที่ยังคงขัดขืนต่อไปก็จะถูกใส่โซ่ตรวนที่เท้าเอาไว้ขณะทำงาน

ถ้านักโทษที่ประพฤติดีก็จะได้รางวัลตอบแทน เช่นได้สัดส่วนของอาหารเพิ่มขึ้น ได้รับเสื้อผ้า
ยาสูบ หรือ Ticket
of leave หรือตั๋วปล่อยตัวให้เป็นอิสระจำนวนถึง 2,319 ใบ ตั๋วประเภทต่างๆ มีทั้ง Ticket of leave (อนุญาตให้ออกจากคุกได้
แต่ต้องอยู่ในพื้นที่ที่กำหนดไว้ และต้องกลับมารายงานตัวทุกๆ 3 เดือน) Conditional Pardons (ใบอนุญาตปล่อยตัวให้นักโทษเป็นอิสระ
จะไปอาศัยอยู่ที่ไหนก็ได้ แต่ไม่สามารถกลับประเทศอังกฤษได้จนกว่าจะครบกำหนดต้องโทษ) และ Absolute Pardons (ใบอนุญาตปล่อยตัวให้เป็นอิสระ นักโทษจะถูกปล่อยตัวเป็นอิสระ จะไปไหนมาไหนก็ได้ กลับประเทศอังกฤษก็ได้)

ความสุขเล็กๆ น้อยๆ
ของนักโทษก็หนีไม่พ้นการสูบยา ในเมื่อไม่มีค่าแรงเป็นเงิน
จึงต้องขโมยข้าวของอุปกรณ์ต่างๆ ไปขาย นำเงินไปแลกซื้อยาสูบ แต่สำหรับคนที่ประพฤติตัวดีก็จะได้ออกไปทำงานข้างนอกในวันเสาร์ เพื่อนำเงินไปซื้อรัมและน้ำตาล กิจกรรมสันทนาการยอดฮิตภายในคุกก็หนีไม่พ้นการพนัน พวกเขาจะเอาก้างปลาจากซุปมาใช้แทนเงินเดิมพัน และใช้เลขหน้าในคัมภีร์ไบเบิ้ลมาใช้แทนไพ่

ที่ชั้นบนสุดของอาคารเป็นที่หลับที่นอนของบรรดานักโทษ
เปลนับร้อยที่ว่างเปล่าเรียงรายกันอยู่
ทำให้นึกถึงภาพนักโทษนอนกันอยู่อย่างแออัดในสมัยนั้น บนนี้ยังมีอุปกรณ์เชื่อมโยงอดีตชิ้นพิเศษช่วยทำให้บรรดาลูกหลานชาวออสเตรเลียได้สืบค้นหาประวัติของบรรพบุรุษของตัวเองได้ง่ายๆ
เพียงแค่พิมพ์นามสกุลลงไป ก็จะมีประวัติโดยละเอียดปรากฏขึ้น ไม่ว่าจะเป็นข้อหา
หรือจำนวนปีที่ได้รับโทษ

Hyde Park Barracks Museum

Address: Queens
Square, Macquarie Street, Sydney NSW

Hours:
เปิดทุกวัน
เวลา 10.00 – 17.00 น.

ค่าเข้า: 10 AUD

Map

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Hyde Park Barracks Museum : รังฝันของผู้ไร้เสรีภาพ appeared first on a day magazine.

สำหรับนักท่องโลกที่ไม่โหยหาความศิวิไลซ์
(ในความหมายของ ความเจริญ) เมือง Coober Pedy แห่งดินแดนจิงโจ้และโคอาล่า
มีเสน่ห์พอที่จะเป็นหนึ่งจุดหมายปลายทางที่ต้องปักหมุด เมืองเล็กๆ
แห่งนี้น่าสนใจตรงที่มีภูมิอากาศแบบทะเลทราย ภูมิประเทศกึ่งทะเลทราย
และผู้คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอยู่ ‘ใต้’ ผืนแผ่นดินที่แห้งผาก คนรุ่นแล้วรุ่นเล่าเลือกที่จะอยู่ที่นี่ด้วยความหวังว่าจะขุดพบสมบัติล้ำค่าที่อยู่ใต้พื้นดิน
ความหวังนั้นเป็นตัวขับเคลื่อนให้วันพรุ่งนี้ดำเนินต่อไป
ทัศนียภาพของที่นี่แปลกตายิ่งกว่าเมืองใดในโลก เป็นความสวยงามแบบหยาบ ดิบ
ที่ไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ
บางทีก็รู้สึกเหมือนว่าเราเดินอยู่ท่ามกลางสมรภูมิรบแถบตะวันออกกลาง ไร้เงาผู้คน
และเนินเขาเหล่านั้นให้ความรู้สึกละม้ายบังเกอร์ในสนามรบ ระหว่างที่เดินชมเมืองไปทั่วๆ
โดยไม่ได้ระมัดระวังตัว เราถูกยิงเข้าให้จริงๆ สิ่งต่างๆ ที่เราพบเจอ
เปรียบเหมือนลูกกระสุนที่ยิงแม่นโดนเป้าประทับเข้าที่ใจของเราโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

เมืองใต้ดินแห่งนี้เป็น Outback
หรือ ‘ดินแดนอันห่างไกลที่มีผู้คนอาศัยอย่างบางตา’ ออสเตรเลียมีภูมิประเทศแบบทะเลทรายถึง
18 เปอร์เซนต์ของพื้นที่ทั้งหมด ผู้มาใหม่หันหลังให้ทะเลทราย
มุ่งหน้าสู่ดินแดนชายฝั่งเพื่อก่อร่างสร้างเมืองใหม่
แต่ดินแดนทะเลทรายเหล่านี้กลับเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ แสนหวงแหนของชาวอะบอริจิน
เจ้าของแผ่นดินที่ใช้ชีวิตอยู่กันมานับหมื่นปี โดยไม่คิดจะละทิ้ง

เมื่อดูพิกัดของ Coober
Pedy ก็จะเข้าใจความหมายของ Outback มากขึ้น
เมืองหลักๆ ที่ใกล้ Coober Pedy ที่สุดคือ Alice
Springs ซึ่งอยู่ห่างออกไปทางเหนือ 688
กิโลเมตร เมืองที่ใกล้อันดับต่อมาคือ Adelaide ห่างไปทางตอนใต้
845 กิโลเมตร นั่นหมายความว่า Coober Pedy อยู่ท่ามกลางความแห้งแล้งและความว่างเปล่าระหว่างสองเมืองใหญ่ ชนิดที่เรียกว่า ‘out of nowhere’ ด้วยประชากรที่มีไม่ถึงสามพันคน
อะไรถึงดึงดูดให้พวกเขาลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่หลายสิบปี
ทำไมพวกเขาถึงเลือกใช้ชีวิตอยู่ใต้ดิน
ไม่มีวิธีการหาคำตอบใดดีไปกว่าการออกเดินทางอีกแล้ว

ย้อนกลับไปกว่า 4 หมื่นปีก่อน ชาวอะบอริจินรุ่นแล้วรุ่นเล่าใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนที่ปัจจุบันเรียกว่า
‘ออสเตรเลีย’ ก่อนคนหน้าขาวชนใดทั้งปวง
จนกระทั่งวันที่ 26 มกราคม 1788
เรือบรรทุกนักโทษชุดแรกจากเกาะอังกฤษได้ทอดสมอลงจอดเรือที่ Port Jackson ดินแดนแห่งนี้จึงเปลี่ยนโฉมไปตลอดกาล วันที่ 26
มกราคม ของทุกปี ถูกกำหนดให้เป็น ‘วันชาติ’ ของออสเตรเลีย มีพิธีเฉลิมฉลองใหญ่โตทุกปี แต่สำหรับชาวอะบอริจิน
วันนั้นคงเป็นวันที่พวกเขาถูกปลุกขึ้นจากความฝัน (Dreamtime – คือ ช่วงเวลาแห่งการสรรค์สร้างสรรพสิ่งในความเชื่อของชาวอะบอริจิน)

นักโทษนับแสนคนเดินทางมารับโทษที่นี่ ถ้าใครประพฤติตัวดีจะได้ ‘ตั๋วแห่งอิสรภาพ’
(Ticket of Freedom) ได้รับอิสระเร็วกว่ากำหนด
สำหรับนักโทษคนอื่นที่รับโทษตามกำหนด (ส่วนใหญ่รับโทษไม่เกิน 7 ปี) ก็จะได้รับ ‘ประกาศนียบัตรแห่งอิสรภาพ’
(Certificate of Freedom) เพื่อรับรองความมีเสรีภาพ
บางคนเลือกที่จะเดินทางกลับแผ่นดินแม่ และอีกหลายคนเลือกตั้งรกรากที่นี่
เมืองใหม่ค่อยๆ ถูกสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อของอดีตนักโทษที่มาจากหลากหลายทักษะอาชีพ

มี ‘ทรัพย์ในดิน’
ในออสเตรเลียอีกมากมายที่ยังไม่ถูกค้นพบ
ทำให้มีการออกสำรวจกันอย่างต่อเนื่อง จนในปี 1915
คณะขุดทองได้ออกสำรวจเหมืองทองคำแห่งใหม่ทางตอนใต้ของเมือง หนุ่มน้อยนามว่า
วิลเลียม ฮัตชิสัน วัย 14 ปี ติดตามบิดาออกสำรวจพื้นที่
ด้วยความบังเอิญเขาเดินสะดุดเข้ากับอัญมณีที่ระยิบระยับอยู่บนพื้นพสุธา
หลังจากนั้นอีกเพียง 8 วัน ‘โอปอล’
ชิ้นแรกก็ถูกค้นพบภายใต้พื้นพิภพอันไกลโพ้นแห่งนี้
การค้นพบครั้งนั้นได้เปลี่ยนโฉมหน้าประวัติศาสตร์ของพื้นที่แห่งนี้ไปตลอดกาล

เมื่อข่าวคราวการค้นพบโอปอลแพร่กระจายออกไปเรื่อยๆ
ผู้คนหลายเชื้อชาติจากทั่วสารทิศต่างตบเท้าเข้ามา
โดยเฉพาะชาวยุโรปที่อพยพเข้ามาในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ด้วยความหวังว่าจะสร้างเนื้อสร้างตัวจากเจ้าอัญมณีล้ำค่าที่ซ่อนใต้ธรณีนับร้อยล้านปี
ทำให้ปัจจุบันเมือง Coober Pedy ที่มีประชากรเพียงหยิบมือแต่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติมากถึง 45 เชื้อชาติ
ส่วนปริมาณโอปอลที่ค้นพบนั้นมีสัดส่วนมากถึง 70 เปอร์เซนต์
ของโอปอลทั้งหมดที่ค้นพบบนโลก นั่นคือที่มาของสมญานาม ‘เมืองหลวงแห่งโอปอล’

‘คนขาวที่อยู่ในรู’ คือความหมายของ คำว่า ‘Kupa Piti’ ในภาษาของคนพื้นเมือง
หมายความว่า ชื่อของเมืองนี้ตั้งโดยชาวอะบอริจินในยุคที่ผู้มาเยือนเริ่มปฏิบัติการขุดเหมืองใต้ดินโดยถูกถอดเสียงออกมาเป็น ‘Coober Pedy’

ที่นี่เอง
ทำให้เราเข้าใจความหมายของการหยุด ‘พักร้อน’
อย่างแท้จริง พวกเราเดินทางมาถึงเมือง Coober Pedy ในวันท้ายๆ ของปีซึ่งเป็นฤดูร้อน ไม่มีการทำเหมืองใดๆ ชาวเหมืองและชาวเมืองต่างหยุด
‘พักร้อน’ อยู่ใต้ดิน
หรือไม่ก็ออกท่องเที่ยวเหมือนกับเราๆ พวกเขาจะกลับมาทำเหมืองอีกทีในเดือนมีนาคม เพราะอุณหภูมิในฤดูร้อนบางวันพุ่งสูงถึง
50 องศาเซลเซียส

ฤดูกาลท่องเที่ยวของที่นี่เริ่มตั้งแต่เดือนเมษายนถึงตุลาคม
ในแต่ละปีมีนักท่องเที่ยวมาเยือนมากถึง 150,000 คน หลายคนมีงานหลักคือทำเหมืองและมีอาชีพเสริมเป็นไกด์นำนักท่องเที่ยวชมเมืองและชมเหมือง
บางรายเปิดร้านขายของที่ระลึก นั่นก็คือ ผลิตภัณฑ์โอปอลที่ตัวเองหาได้
(ในวัยหนุ่ม) ควบคู่กันไป

การมาเยือนในฤดูโลว์ของพวกเราทำให้เห็นเมืองใต้ดินในอีกโฉมหน้าหนึ่ง เราเดินไปตามท้องถนน กวาดสายตาไปรอบๆ
เพื่อสำรวจดูวิถีชีวิตของผู้คน แต่กลับไม่พบใครแม้แต่คนเดียวในระยะสายตามองเห็น
หรือนี่แหละคือวิถีของพวกเขา ‘วิถีใต้ดิน’ สำหรับเราแล้วช่างเป็นบรรยากาศการชมเมืองที่แปลกเหลือเกิน เหมือนว่าเราหลุดเข้าไปอยู่ในอีกโลกใบหนึ่ง

‘บ้านใต้ดิน’ คือวิถีชีวิตที่น่าสนใจที่ได้ลองแล้วจะติดใจ เราสุ่มเลือกที่พักชื่อ The
Underground Motel เพียงเพราะหลงใหลน้ำเสียงหวานๆ
เปี่ยมไมตรีของหญิงปลายสายเมื่อครั้งโทรศัพท์มาสอบถามเรื่องที่พัก
โมเตลนี้อยู่เลยไปทางตอนเหนือของเมือง ทันทีที่เราลงจากรถบัส ‘เมอร์ซี่’ หญิงสาวปลายสายคนนั้นเดินเข้ามาทักทายทันที
เธอไปรับเราถึงสถานีรถบัส เราไปถึงที่นั่นเย็นมากแล้ว ร้านอาหารปิดกันหมด
ด้วยความเอ็นดู เธอให้บะหมี่สำเร็จรูปแก่พวกเรา 1 แพ็ก
พร้อมกับแนะนำสถานที่และวางโปรแกรมให้เราในวันพรุ่งนี้ เธอคือ ‘เมอร์ซี่’
เธอมีเมตตาสมชื่อจริงๆ

‘Dugout’ คือคำที่ใช้เรียกที่อยู่ใต้ดินที่เกิดจากการขุด
เจาะให้เป็นหลุม เป็นถ้ำ ที่พักของเราเป็น Dugout ที่อยู่บนเนินสูง
ทำให้เห็นทัศนียภาพแห้งผากประดุจอยู่บนดาวอังคาร (คนช่างคิดเปรียบไว้แบบนั้น)
ภายในที่พักของเราตกแต่งได้อย่างอบอุ่น ดอกไม้ โคมไฟ แจกัน รูปภาพศิลปะอะบอริจิน
ถูกจัดวางอย่างลงตัวเพิ่มความอ่อนโยนให้กับโครงสร้างหินทรายที่แกร่งกระด้าง

คืนนี้เราจะนอนในห้องพักที่ล้อมรอบไปด้วยกำแพงหินทรายที่มีอายุกว่า
120 ล้านปี พื้นผิวผนังขรุขระที่เกิดจากเครื่องขุดอุโมงค์ (วิธีการสมัยใหม่)
ทิ้งร่องรอยหยาบดิบให้ปลายนิ้วของเราได้ลูบไล้สัมผัสเพลิน
ภายในห้องพักไม่มีร่องรอยของเศษหินทรายที่กะเทาะออกมาจากกำแพงหรือผนังเหมือนกับที่เราคิดเอาไว้
เพราะ Dugout สมัยใหม่นิยมเคลือบด้วย Bondcrete เพื่อพื้นผิวที่แลดูมันเงาและป้องกันการกะเทาะ ถ้าเคลือบดีๆ
ผนังและกำแพงของ Dugout ก็จะอยู่ในสภาพที่ดีไปอีกกว่า 30 ปี อุณหภูมิภายใน Dugout อยู่ระหว่าง 20 – 25 องศาเซลเซียส ไม่ว่าภายนอกจะร้อนระอุทะลุ 50
องศาก็ตามที

Dugout สมัยใหม่ใช้เครื่องขุดอุโมงค์เป็นเครื่องทุ่นแรง ทำให้สร้างได้สะดวกรวดเร็ว โดยจะเริ่มขุดจากด้านข้างของภูเขาหินทราย
โดยตัดด้านตีนภูเขาออกให้เป็นมุมฉากเพื่อเป็นหน้าบ้าน
แล้วเริ่มขุดเข้าไปจากด้านหน้า ทางเข้าบ้านจะอยู่ในระดับถนน ห้องต่างๆ
ก็จะถูกขุดให้ลึกเข้าไปและลึกลงไปในตัวภูเขา ห้องครัว และห้องน้ำจะอยู่ด้านหน้าสุดเพราะเป็นบริเวณเดียวที่ได้รับแสงธรรมชาติ และที่สำคัญ สามารถต่อระบบน้ำได้
เพราะส่วนที่ลึกเข้าไปจะไม่สามารถเดินระบบน้ำได้แล้ว

‘น้ำ’ เป็นทรัพยากรที่หายากกว่าโอปอลเสียอีก เพราะพื้นดินแถบนี้ขุดลงลึกแค่ไหนก็ไม่มีน้ำบาดาล
น้ำสำหรับอุปโภคบริโภคถูกขนถ่ายมาทางท่อใต้ดินจากบริเวณที่ห่างไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองถึง
25 กิโลเมตร ทำให้น้ำมีราคาสูงกว่าปกติ
และด้วยระบบกรองน้ำชั้นดี น้ำเลยมีมาตรฐานที่ดี เราจึงดื่มน้ำจากก๊อกได้เลย น้ำจาก
Coober Pedy รสชาติไม่เฝื่อนเหมือน Outback ย่านอื่นๆ ในเมื่อรู้ว่าน้ำหายากและราคาแพงแล้ว
ในฐานะนักท่องเที่ยวก็ควรใช้สอยทรัพยากรอย่างรู้คุณค่าเพื่อลดภาระของชาวเมือง
เราได้สะดุดตากับเครื่องขายน้ำหยอดเหรียญที่ติดตั้งอยู่ข้างทางเข้า
โดยหยอดเหรียญเข้าไป 20 เซนต์ จะได้น้ำกลับมา 30 ลิตร

ในสมัยก่อนถ้าใครอยากสร้าง Dugout
สักแห่ง ก็ทำเรื่องขอซื้อภูเขาจากรัฐบาล แจ้งแผนการสร้างอย่างคร่าวๆ
ไม่เคร่งครัดเหมือนการสร้างบ้านแบบทั่วๆ ไป ไม่ต้องคำนวนตามหลักวิศวกรรม
เพราะโครงสร้างหินทรายที่แข็งแกร่งอยู่เป็นทุน เพียงทำเสารับน้ำหนักที่มีความหนาประมาณ
40 นิ้ว ก็เป็นอันมั่นคง
ปัจจุบันภูเขาหินทรายกลายเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคลไปแล้ว

Dugout มีข้อดีหลายอย่างนอกจากการควบคุมอุณหภูมิแล้ว
หนึ่งในนั้นคืออยากจะต่อเติม เสริม ขยายบ้านเมื่อไหร่ก็ลงมือขุดได้ทันที
ตราบใดที่ไม่ขุดล้ำเข้าไปในอาณาเขตของเพื่อนบ้านแล้ว ‘จ๊ะเอ๋’
กันเข้า กรณีนี้เคยเกิดขึ้นแล้วในอดีต
ต้องฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายกันชนิดที่แพงกว่ามูลค่าบ้านเสียอีก ส่วนใครอยากจะมี Dugout
หลายชั้น ก็เพียงขุดลงไปใต้ดิน โดยขุดได้ลึกถึงสามชั้น
แต่มีคำเตือนอยู่ว่า ยิ่งลึกยิ่งหนาว ขุดไปถึงชั้นที่สาม อุณหภูมิจะเหลืออยู่แค่หลักสิบเท่านั้น

ส่วนข้อเสียของการอยู่ใต้ดินก็คือ ‘ร่างกายขาดวิตามินดีที่ได้รับจากแสงอาทิตย์’ เพราะวิถีชีวิตของชาวเมืองส่วนใหญ่หลบร้อนอยู่ใต้ดิน
หรือไม่ก็อยู่ในเหมือง ไม่ค่อยได้พาร่างกายมาเจอแสงแดดอย่างเพียงพอ
ชาวเมืองเลยต้องมีการตรวจวัดระดับวิตามินดีอยู่เป็นระยะ

ผลพลอย (โอปอล) ได้อีกจากการขุด Dugout
ที่นอกจากจะได้ที่อยู่อาศัยแล้ว ดีไม่ดีจะได้โอปอลติดมือมาด้วย
กลายเป็นมหาเศรษฐีไปโดยปริยาย มีเรื่องเล่าอยู่ว่าชายคนหนึ่งต้องการทำขั้นบันไดเพิ่มใน
Dugout ของตัวเอง เพื่อความสะดวกของแม่ยายที่จะมาเยือน
ขุดไปขุดมาก็โป๊ะเช๊ะ ป๊ะกับโอปอลหายากสีเขียวมูลค่า 1.2
ล้านเหรียญเข้า!!!!

พอพูดถึงคำว่าใต้ดิน หรือ ถ้ำ มักจะมาพร้อมความรู้สึกอึดอัด
หายใจไม่ออก แต่สำหรับ Dugout แล้ว
มีระบบระบายอากาศที่ขจัดปัญหานี้ออกไปได้ โดยการเจาะท่อระบายอากาศทะลุผ่านภูเขาขึ้นไป
ที่เรียกว่า Natural Air Shaft ถ้าสังเกตบนภูเขาหินทรายที่ทำหน้าที่เป็นหลังคาบ้าน
จะเห็นปล่องระบายอากาศ จานดาวเทียม หรือแผงโซลาเซลล์ ติดตั้งอยู่

Dugout ที่พูดถึงมานี้ เป็น
Dugout ยุคใหม่ เดิมที Dugout คือผลพวงมาจากการทำเหมืองโอปอล
ธรรมชาติของการทำเหมืองคือต้องขุดลงไปใต้ดินหลายสิบฟุต
ยิ่งต้องการขยายพื้นที่เหมืองเท่าใด ก็ต้องขุดให้ลึก ให้กว้างขึ้นไปเรื่อยๆ
จนกว้างพอจะดัดแปลงมาเป็นที่อยู่อาศัย ประกอบกับอุณหภูมิที่ร้อนฉ่า
การอาศัยอยู่ในเหมืองเลยเป็นทางเลือกของชาวเหมืองในสมัยนั้น เป็นการหลบร้อนได้อย่างลงตัว
นี่เอง คือต้นกำเนิดของการอาศัยอยู่ใต้ดินในยุคแรกๆ

ลักษณะทางธรณีวิทยาของเมือง Coober
Pedy เป็นหินทราย มีคุณสมบัติขุดเจาะง่ายแต่ทนทานมาก
ประกอบกับช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
เหล่าทหารกล้าที่อพยพเข้ามาต่างนำวิชาการขุดอุโมงค์ที่ได้มาจากสมรภูมิรบติดตัวมาด้วย
เลยทำให้ชาวเมือง Coober Pedy มีทักษะการขุดเจาะที่ยอดเยี่ยมเป็นทุน

พิพิธภัณฑ์ Old
Timers Mine พาเราย้อนเวลากลับไปดูการทำเหมืองในยุคแรกๆ
ที่เครื่องทุ่นแรงยังไม่ถูกแนะนำให้รู้จัก
ป้ายอธิบายพร้อมภาพประกอบภายในเหมืองถูกจัดวางเรียงลำดับขั้นตอนอย่างเป็นระเบียบ
เราได้เรียนรู้บทเรียนใหม่เกี่ยวกับวิชาทำเหมือง
ควบคู่ไปกับความเข้าใจถึงความพยายามของมนุษย์ในยุคนั้น
ไม่ว่าจะยากลำบากและต้องอดทนสักแค่ไหน แต่ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง
ทำให้เขาตั้งหน้าตั้งตาค้นหาโอปอลกันต่อไป การทำเหมืองจึงไม่ต่างจากการเดิมพัน
ถ้าโชคดีก็จะค้นพบโอปอลน้ำดี ทำให้สุขสบายไปทั้งชีวิต ส่วนผู้ที่แพ้เดิมพัน
ทุ่มทุนชนิดเทหน้าตัก แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงแค่ความหวังที่ยังไม่เป็นจริง

ที่นี่เองเราได้สัมผัสกับ Dugout
ในยุคแรกที่เกิดจากการทำเหมืองโอปอล ครอบครัวของคุณ Ron
Gough ใช้ชีวิตอยู่ในนั้นนานถึง 33 ปี
ห้องต่างๆ แบ่งออกเป็นสัดเป็นส่วน ห้องนอน ห้องรับแขก ห้องครัว
จำลองภาพการใช้ชีวิตของครอบครัว Gough ชวนให้เราจินตนาการไปถึงความมีชีวิตชีวาของสถานที่แห่งนี้ในยามที่มีคนอาศัยอยู่

ใน Coober Pedy ไม่มีระบบรถโดยสารสาธารณะ (ไม่มีไฟแดงด้วย) เราใช้บริการทัวร์ครึ่งวันเพื่อชมเมืองและชมเหมืองที่อยู่ไกลออกไป
ทำให้ได้เห็นทัศนียภาพแปลกตาและได้ยินเรื่องเล่าแปลกหูจากคุณลุงชาวเหมืองที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นไกด์นำเที่ยว คุณลุงพาเราไปดูสนามกอล์ฟ 18 หลุม ที่ได้รับการโหวตให้เป็นหนึ่งในสนามกอล์ฟสุดแปลกของโลก
เป็นสนามกอล์ฟที่ไม่มีหญ้าสีเขียวให้เห็น ป้าย ‘Keep off grass’ คืออารมณ์ขันสไตล์ชาวคูเบอร์
เช่นเดียวกับป้ายเตือนผู้ที่สัญจรผ่านสนามกอล์ฟว่าให้ระวัง ‘Flying
Objects’ ที่พานให้นึกถึงจานบินจากต่างดาว และที่แปลกไปกว่านั้นก็คือ
กลางวันแสกๆ แบบนี้ย่อมไม่เห็นนักกอล์ฟเป็นแน่ พวกเขาจะออกรอบกันตอนดึกๆ
เพราะหลีกเลี่ยงแดดที่ร้อนผ่าว คำถามคือ
เขาจะมองหาลูกกอล์ฟกันเจอได้อย่างไรในความมืด

คำตอบก็คือ เขาใช้ ‘ลูกกอล์ฟสะท้อนแสง’ ยังไงเล่า

ถ้อยคำ 2,999 คำ นี้ ถูกใช้ถ่ายทอดเรื่องราวประทับใจส่วนบุคคล
คงต้องใช้ตัวหนังสืออีกหลายหมื่นตัวเพื่อบรรยายทุกสิ่งที่เราพบเจอในสถานที่นั้น
และไม่รู้ต้องใช้ตัวอักษรอีกกี่พันคำเพื่อบรรยายความรู้สึกที่เรามีต่อการเดินทางครั้งนี้ เราหวังเพียงว่าตัวหนังสือทั้ง 2,999 ตัว จะทำให้ใครคนหนึ่งได้ ‘999’ ออกไปเพื่อค้นพบเรื่องราวที่ยังไม่เคยถูกบันทึกขึ้นมาก่อนและได้สัมผัสความรู้สึกใหม่ๆ ในแบบฉบับของตัวเอง

Coober Pedy

Address: Coober Pedy รัฐ South
Australia

Hours:
ตลอดเวลา แต่ไม่ควรถึงที่หมายค่ำนัก

How to get there:
– เครื่องบินสายการบิน Regional
Express Airlines จาก Adelaide

– รถโค้ชเกรย์ฮาวนด์ จาก Alice
Springs หรือจาก Adelaide

– รถไฟสาย The Ghan จาก Adelaide ไปยัง Alice Springs ลงที่สถานี Manguri ห่างจาก Coober Pedy 47 ก.ม. แต่ต้องติดต่อรถมารับ
– เช่ารถขับรถจาก Adelaide
845 ก.ม. จาก Alice Springs 688

Map

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Coober Pedy : ดินแดนใต้ดินแห่งความหวัง appeared first on a day magazine.