13 ปี

9 ปี

ต่อมาถึงคราว ‘พัชชา เฮงษฎีกุล’ ลืมตามาในฐานะลูกสาวคนสุดท้อง

ภาพจำของพัชชายังคงถูกตราตรึงไว้ในวัยที่เธอยังเป็นเด็กหญิงพกรหัสนิสิตพร้อมผมหน้าม้าประจำตัว ตอนนั้นบทสนทนายังคงเจื้อยแจ้วไม่พ้นหัวข้อของการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยแต่ในวันนี้นอกจากหัวข้อที่เปลี่ยนไปยังมีบทบาทใหม่ที่ทำให้เธอต้องเปลี่ยนแปลง

ด้วยตำแหน่งน้องคนเล็กเป็นที่เข้าใจตรงกันว่าอุปนิสัยมักถูกจัดจำแนกอยู่ในประเภทที่ค่อนไปทางเอาแต่ใจ แต่เธอขอแถลงไขว่าเพราะด้วยพี่ๆ ของเธอโตเกินกว่าจะมีโมเมนต์แย่งของเล่นเหมือนพี่น้องที่วัยใกล้กัน อย่างไรนั้นเธอก็ได้รับความรักจากคุณพ่อเต็มๆ จากการออกงานมาโอ๋ดูแลลูกสาวคนเล็กที่ไม่คิดว่าจะมีแล้วจนได้รับฉายา ไข่ในหินของพ่อ มาครอบครอง

A long, long time ago, there was a volcano

living all alone in the middle of the sea

“สวัสดีค่ะ เชิญดื่มน้ำกันก่อนนะคะ”

ไม่ทันสิ้นประโยคเชื้อเชิญเส้นผมสีน้ำตาลของสมาชิกตัวจิ๋วโดดเด้งดึ๋งดั๋งอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ก่อนจะโผล่มาพร้อมไอศกรีมถ้วยโตในมือ สายตาเลื่อนลงไปสบกันคล้ายกำลังบอกว่าโปรดจงรับเครื่องบรรณาการสำหรับการผูกมิตรนี้ไว้เถิดสหายหน้าใหม่ งั้นขอไม่มัวเกรงใจยื่นมือรับจากสหายตัวจ้อย หากแต่พอรับถ้วยที่หนึ่ง ถ้วยที่สอง สาม สี่ ห้าก็ตามมาติดๆ จนตอนนี้เหมือนว่าเรากำลังปาร์ตี้ไอศกรีมกันจนลืมเหตุผลหลักที่มากดกริ่งทักทายกันในวันนี้ก็ไม่เชิง

คิดว่าตัวเองเป็นลูกที่นิสัยยังไง

คำถามนี้ไม่ได้ส่งตรงไปหาสหายจิ๋วนามว่า จอห์นนี่ แต่กลับหันศรไปที่ลูกสาวคนสุดท้องอย่าง จูนจูน

จำได้ว่าตอนเด็กๆ ป๊าตามใจมาก ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์เวลาไปห้างสรรพสินค้าจูนจะได้ของเล่นกลับบ้านหนึ่งอย่างเสมออย่างไม่มีข้อจำกัด จนหลังๆ มันเยอะขนาดที่ว่าพอได้มาแล้วก็ทิ้งไว้บนรถทันทีหลังจากที่ซื้อ มองย้อนกลับไปมัน ungrateful สุดๆ ทำไมเราถึงทำแบบนั้น

สิ่งไหนที่ไม่อยากให้ส่งต่อไปถึงลูกของเรา

จูนมองย้อนกลับไปป๊าแม่ทำหน้าที่ได้ดีมากสำหรับจูน แต่พี่ๆ มักบอกว่าป๊าแม่เมื่อก่อนน่ะดุมากจูนโชคดีเกิดมาตอนป๊ากับแม่ใจดีแล้ว ต้องบอกว่าป๊ากับแม่เลี้ยงจูนมาค่อนข้างที่จะเชี่ยวชาญเพราะจูนเป็นลูกคนสุดท้อง เขาผ่านทุกอย่างมาหมดแล้ว เริ่มมีอายุ เริ่มมั่นคง ลูกคนอื่นโตพอที่จะรับผิดชอบตัวเองได้แล้ว เลยทำให้เขาค่อนข้างมีประสบการณ์ในการเลี้ยงจูน โดยที่ไม่ได้กดดันอะไรเราเกินไป ไม่ได้เครียด มีเวลาเล่น มีเวลาอยู่ด้วยมากๆ

แต่อะไรล่ะที่เราไม่อยากให้เกิดขึ้นกับลูก จูนว่าน่าจะเป็นเรื่องที่โดนป๊าแม่ดุตอนเด็กๆ จูนเคยใช้โทรศัพท์คุยกับเพื่อนจนค่าโทรศัพท์มือถือสามหมื่น สำหรับยุคนี้ยังฟังดูแพง แล้วนึกดูในยุคนั้น ตอนนั้นป๊าโกรธมาก โกรธจนตีเลย ซึ่งในยุคนั้นการโดนตีมันค่อนข้างเป็นเรื่องปกติ แต่ก็ไม่ได้เป็นทุกบ้าน แต่ตอนนั้นก็นับว่าเป็นเรื่องใหญ่จริง ป๊าแม่ทำงานหาเงินเข้าบ้านมาเหนื่อยมากแล้วอยู่ดีๆ เงินมันหายไปเพราะต้องจ่ายค่าโทรศัพท์สามหมื่น เหตุจากเราเปิดสายทิ้งไว้คุยกับเพื่อน มองย้อนกลับไปก็ผิดจริง

ประโยคที่ว่าพอเป็นพ่อแม่คนแล้ว พวกความทรงจำวัยเด็กไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือไม่ดีมันจะโผล่มาหมดเลยโดยที่เราไม่รู้ตัว อย่างบางบ้านขี้โมโหพอมีลูกก็จะเผลอทำใส่ในวันที่เราไม่รู้ตัวมันเหมือนเป็นกลไกธรรมชาติ เพราะงั้นเราควรต้องย้อนไปโอ๋ตัวเองในวัยเด็กก่อน เหมือนเป็นการรีเซตตัวเอง แล้วเราจะทำหน้าที่พ่อแม่ได้ดี จูนคิดว่ามันคือการควบคุมตัวเองนะ

พ่อแม่ในอุดมคติสำหรับจูนจูนเป็นอย่างไร

ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล แม่ของญาติจูนเขาใจดี เสียงเบาๆ นุ่มๆ จนจูนเคยบอกกับป๊าแม่ว่าทำไมเขาใจดีจังอยากได้แม่แบบนี้ พอคิดย้อนกลับไปไม่น่าพูดเลย ถ้าเราได้ยินคงน้อยใจ แต่แม่เราจะเป็นแนวเสียงดัง ซึ่งมันมีประโยชน์มากเลยนะที่เขาเป็นแม่แบบทุกวันนี้ มันทำให้รู้สึกว่าเขาเตือนสติเราได้หลายๆ อย่าง เขาสอนเราให้เป็นเราได้ในทุกวันนี้ก็เพราะคาแรกเตอร์แบบนี้ของเขา

I have a dream I hope will come true

That you’re here with me and I’m here with you

โตขึ้นหนูอยากเป็นหมอ

โตขึ้นหนูอยากเป็นดารา

ส่วน พัชชา อยากเป็น คุณแม่

เธอพาเปิดประตูย้อนความไปในช่วงคอซองกระโปรงน้ำเงิน ความในใจที่แอบซ่อนอยู่สุดทางเดินเผยว่าแท้จริงแล้วเธอไม่ได้มีเป้าหมายชีวิตอะไรชัดเจนนักว่าต้องการเป็นเจ้าของสิ่งใด จะต้องมีบ้านหลังใหญ่ มีรถหรูให้ขับ แต่สิ่งเดียวที่เธอตั้งมั่นคือ เธออยากมีครอบครัว อยากมีลูก อยากเลี้ยงลูกให้มีประสบการณ์เหมือนตอนเด็กๆ ที่เธอเคยมี

ตอนนี้ได้เป็นรับบทบาทแม่แล้ว คิดว่าตรงตามอุดมคติที่เคยตั้งไว้ไหม

ไม่เลย เอาจริงเราอยากบอกไปให้ไกลที่สุดถึงคนที่จะเป็นแม่หรือคนที่เป็นแม่แล้วว่า ภาพในอุดมคติของการเป็นพ่อแม่มันยากมากที่จะทำให้เกิดขึ้นจริง เวลาเรามีความฝันว่าฉันจะสร้างครอบครัว ฉันจะมีลูก คิดเอาไว้เลยว่ามันไม่มีทางสมบูรณ์แบบ 100% ขนาดจูนเตรียมตัวมาตั้งแต่ม.3 (ขำ) ในการที่อยากจะมีครอบครัว จูนรักเด็กทุกคน เล่นกับเด็กที่ไหน เด็กชอบจูนหมด พอถึงวันที่พอเรามีลูกเองจริงๆ ทุกอย่างมันยาก ไม่ตรงกับแผนที่เราวางไว้เลย

จูนว่าตัวเองเป็น Perfectionist มากๆ ยิ่งเราเรียนแฟชั่นมาเราจะมี Vision Board ที่ทำมาตั้งแต่เด็ก จูนรู้สึกชีวิตจูนมีบอร์ดว่าต้องเป็นแบบนี้ แปะๆๆๆ ไว้ แล้วที่ผ่านมามันก็เป็นไปตามนั้นตลอดเลย แต่พอมีลูกทำให้เรารู้ว่ามันไม่มีอยู่จริง ไม่มีอะไรที่เราควบคุมได้ บนโลกนี้มันมีบางอย่างที่อยู่เหนือการควบคุมของเราจริงๆ 

ในฐานะการเป็นแม่ เทคนิคนี้เอามาใช้ไม่ได้ มันจะกลายเป็นการกดดันตัวเองทุกอย่าง ความเป็นจริงทุกอย่างมันบังคับให้ตัวเองต้องโต บังคับให้ตัวเองต้องเข้าใจ ความจริงข้อนี้มันเหมือนกระแทกใส่หน้าแรงมากๆ มันบังคับว่าตื่น! ที่ผ่านมาทำอะไรอยู่ ไปใส่ใจกับอะไรวะเนี่ย มันคือโลกภายนอกที่ไม่รู้ว่ามันจำเป็นต่อชีวิตเราหรือเปล่า แต่พอมีลูกมันเหมือนบีบตัวเองให้โฟกัสว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสำคัญที่สุด ปรับไป โตไป ค่อยๆ เรียนรู้กันไปกับเขา อะไรที่ไม่สำคัญเราทิ้งได้เยอะมาก 

หลังจากปล่อยวาง รู้สึกสูญเสียความเป็นตัวเองไปไหม

มีนะ แล้วจูนก็คิดว่ามันจะเกิดกับแม่ๆ หลายคนที่เคยทำงานมาก่อน อย่างจูนมันอาจจะเป็นฮอร์โมนช่วงหลังคลอดหรือให้นมด้วย อาจจะเป็นภาวะซึมเศร้าหลังคลอด มันเป็นความรู้สึกที่ว่าเราทำอะไรกับชีวิตอยู่ ออกไปนัดเจอเพื่อนตอนเย็นยังทำไม่ได้เลย ต้องอยู่กับลูกตลอดเวลา เพราะเราเลือกทางนี้แล้ว พอคิดย้อนกลับไปเราก็ถามตัวเองซ้ำๆ ว่าย้อนกลับไปเราจะเลือกทางเดิมไหม แต่ยังไงก็เลือกทางเดิม เหนื่อยขนาดไหนเราก็เลือกทางเดิม มันเป็นชีวิตที่เราตัดสินใจมาแล้ว

ชีวิตคนเรามันไม่ได้ทุกอย่าง คุณเลือกอะไรก็ได้ You can choose anything for your life, but you can’t choose everything. เพราะฉะนั้นมันมีสิ่งที่ต้องแลกเสมอ คือมันอาจจะดูเวอร์ ทำไมต้องทำให้การมีลูกเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น แต่สำหรับจูนมันเป็นยุคที่ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะคิดเพื่อตัวเอง ลองคิดทบทวนตรงนี้ก็ดีนะ ไม่ต้องไปกดดันว่าฉันจะมีลูก ฉันจะสร้างครอบครัวเพียงเพราะอายุมันควรจะมีหรือกระแสสังคมมันบอกว่าต้องมี ทำไมพูดยาวจังเลย คำถามสั้นมากแต่เราตอบย๊าวยาว เหมือนไม่มีใครพูดด้วยมานาน (ขำ)

I have a dream I hope will come true

That you’ll grow old with me and I’ll grow old with you

ตลอดบทสนทนาอาจถูกขั้นด้วยเส้นเสียงเล็กๆ ที่สำเนียงยังไม่แข็งแรงมากนัก เจ้าของเสียงคล้ายกำลังท้วงทักว่าบทสนทนานั้นเป็นเรื่องของผมนี่นา สหายตัวน้อยเดินวนเวียนโผล่ไปแวบมา หากให้เดาใจคงอยากร่วมบทสนทนา ไม่ก็อยากมาให้เห็นหน้าเพื่อเติมกำลังใจให้ผู้หญิงคนโปรดของเขาแน่นอน

“รักเธอนะจอห์น” ประโยคสารภาพรักถูกพร่ำบอกจนฟุ้งไปทั่วห้อง ไม่มีการอิดออดเขินอายแต่อย่างใด พ่อแม่ลูกบ้านนี้เหมือนผลัดกันป้อนประโยคดังกล่าวเป็นของหวานหลังมื้ออาหารสามเวลา ของหวานชั้นดีที่หล่อหลอมให้พวกเขาเติบโตมากับการเอาใจใส่กันและกัน ของหวานที่เติมได้ไม่อั้นป้อนกันจนอิ่มแปล้ทุกมื้อ

นิยามความรักที่แท้จริงคืออะไร แล้วก่อนกับหลังมีลูกความหมายเปลี่ยนไปไหม

ไม่เปลี่ยนมากนะ จูนรู้สึกโชคดีมากที่ได้คุณปรีดี (ปรีดี เฮงษฎีกุล) มาเป็นคู่ชีวิต แต่จูนรู้เลยถ้าคุณปรีดีฟังเขาจะบอกว่ามันไม่ใช่โชคดีแต่มันเป็นการกระทำของเรา มันคือความพยายามของเรา ตอนแต่งงานคุณปรีดีพูดประโยคหนึ่งว่า (น้ำตาคลอ) พูดแล้วจะร้องไห้ ชีวิตคู่มันไม่ใช่รักกันสวยงาม 100% ตลอดเวลามันคือ Hard work จริงๆ มันจะไม่ใช่แค่ช่วงแรกที่เรารักกันแต่มันคือชีวิตหลังจากนั้นในระยะยาวที่เราต้องรักษาเอาไว้ ฟังแล้วอาจจะไม่โรแมนติกแต่จูนว่ามันโรแมนติกมาก มันคือการที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแล้วเรารู้สึกว่าเราสองคนยังอยากพยายามเพื่อกันและกัน

เวลาจอห์นพูดว่า ผมรักหม่ามี้ ผมรักดาด้า แล้วผมก็รักตัวเองด้วย หรือเวลาที่เรา Group Hug มากอดกันสามคนคือมันไม่มีอะไรมาแทนสิ่งนี้ได้จริงๆ สำหรับเรามันมากกว่าการบอกรักพ่อแม่แล้วยิ่งเขาพูดเอง ตอนนั้นจูนงงมากว่าเขาพูดได้ไง เรารู้สึกว่าแบบ Success ขอบคุณที่รักตัวเอง มันเป็นสกิลที่สำคัญมาก เราไม่รู้หรอกว่าเขาพูดไปเขาเข้าใจหรือรู้สึกจริงๆ ขนาดไหน แต่อย่างน้อยเขาก็พูดสิ่งนี้ออกมาเรารู้สึกว่ามันเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี

หรือวันที่มีปัญหา จอห์นนี่ป่วย ปรีดีงานเยอะ เรารู้สึกว่าเราสองคนยังคงรักษาความสัมพันธ์ของเราในรูปแบบเดิมแล้วเดินไปข้างหน้า ก้มหน้าก้มตาไปกันต่อ วันไหนใครพลังเยอะกว่าก็ส่งพลังไปช่วยอีกคน ถ้ามันเหนื่อยทั้งสองฝั่ง ซึ่งมันมีวันนั้นอยู่แล้วเราก็จะประคองกันไปทั้งสามคนให้ได้

สิ่งที่พิเศษสำหรับคนเป็นแม่

เราว่ามันคือโมเมนต์ที่ไม่รู้มันจะสื่อสารไปถึงผู้ชมได้ไหม แต่ว่าจูนนอนกับจอห์นทุกคืน ตื่นมาก็เจอเขาทุกเช้า มันคือแค่นี้เลย มันคือการที่เห็นเขาตั้งแต่เขายังเป็นถั่วที่ยังทำอะไรไม่ได้ จนทุกวันนี้ก่อนนอนเค้าจะบอกว่าผมอยากคุยกับหม่ามี้ วันนี้เป็นยังไงบ้าง มาเล่าเรื่องวันนี้กัน มัน Amazing มากเลย 

เป็นความสัมพันธ์ที่อธิบายไม่ถูก เราเคยอยู่ในฐานะลูก แต่ความที่เราเป็นเด็กคงจำไม่ได้ แต่ตอนนี้เรากลับอยู่ในฐานะแม่แล้ว แล้วจอห์นนี่เป็นเด็กที่เต็มไปด้วยความรัก He’s so full of love ทุกวินาที เขาอาจจะมีความซ่าบ้าง กวนบ้างตามสไตล์ แต่พื้นฐานเขาเป็นคนที่เต็มไปด้วยความรักที่เราคอยใส่ให้เขามาเรื่อยๆ แล้วมันชัดเจนมากๆ จากอารมณ์หรือคำพูดเล็กน้อย ทั้งก่อนนอนและตอนตื่นนอนนี่แหละที่จูนรู้สึกว่ามันดีมากเลย เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก แต่อยากรู้สึกแบบนี้ไปนานๆ 

วันที่เจอหน้าจอห์นนี่วันแรก

ทุกคนจะเข้าใจว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่จะไม่ลืมหน้าลูกแต่ความทรงจำมันจางไป มันน่ากลัวมากจริง เราถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอไว้เยอะเพราะเวลามันผ่านไปเร็วมาก วันแรกรู้สึกช็อก รู้สึกรัก รู้สึกต้องดูแล รู้สึกงง รู้สึกทำตัวไม่ถูก รู้สึกมันต้องเอาตัวรอด หน้าที่คนเป็นแม่มันเยอะมาก ปั๊มนมยังไง เครื่องนี้ใช้ยังไงนะ แล้วให้นมลูกต้องจับยังไง ไม่ดูดอีก ดูดไม่เป็น แม่ก็ให้นมไม่เป็น เหมือนเราใหม่กันทั้งคู่กับโลกใบนี้ มันวุ่นวายไปหมดกว่าจะลงตัว 

ชีวิตหลังเจอจอห์นแล้วสิ่งไหนเปลี่ยนไปมากสุด

สิ่งที่เปลี่ยนไปมากสุดคือเมื่อก่อนน่าจะใช้คำว่าเจ้ายศเจ้าอย่าง เป็นคนแบบถ้าฉันจะเอาแบบนี้มันต้องเป็นแบบนี้ ซึ่งมันทำให้ชีวิตเราอยู่ยากมาก มีความสุขยากมาก ถ้ามันไม่เป็นไปตามที่ต้องการมันคือเรื่องใหญ่ โลกนี้จะพังแล้ว ซึ่งพอมีลูกชีวิตไม่มีอะไรวางแผนได้และถึงวางไว้มันก็จะออกนอกแผนเสมอ

ต้องขอบคุณจอห์นนี่มากเลยนะที่สอนให้เราหลุดพ้นจากช่วงชีวิตนั้นได้ จูนไม่ได้อยากจะโทษความเป็นเด็กแฟชั่น แต่เราถูกเติบโตมาด้วยการปรุงแต่งประมาณหนึ่ง ซึ่งมันมีข้อดีนะ การดีไซน์มันคือศิลปะ มันคือการแสดงออกของตัวตนเราในรูปแบบหนึ่ง  มันเวิร์กสำหรับจูนในช่วงเป็นศิลปิน แต่พอถึงจุดหนึ่งมันทำให้เราลดอีโกบางอย่างลงแล้วอยู่กับความเป็นจริงมากขึ้น มันรู้สึกว่าพอเขาให้สกิลนี้เรามามันทำให้เราเอนจอยการเป็นแม่มากขึ้น

I lava you

I lava you

I lava you

ยินดีด้วยเด็กชายตาหยี ยิ้มสวยคนนี้เป็นของคุณ ตอนเช้าเราจะแต่งตัวคู่กันยืนยิ้มยิงฟังหน้ากระจกตาม Pinterest ที่แอบเซฟไว้ตั้งแต่พุงยังป่อง จนทุกวันนี้เจ้าตัวน้อยหน้าม้าเต่อกับสุดที่รักผมสั้นของเขาก็ผ่านมาแวะทักทายหน้าโซเชียลให้เห็นอยู่บ้าง แม้เจ้าตัวจะบอกว่าปัจจุบันก็ไม่ได้เป็นแบบที่เธอคิดไว้มากนัก แต่ความตั้งใจที่อยากอยู่กับลูกให้มากที่สุด ให้ลูกได้ทำความรู้จักแล้วใช้ชีวิตไปกับเรา สิ่งเหล่านั้นเขาได้ทำตามสมหวังดั่งที่ตั้งใจ

โมเมนต์ที่ใจสื่อถึงกัน

เยอะมากกก จอห์นนี่เป็นเด็กฉลาดมาก บางทีเราเศร้าแล้วเผลอดึงหน้านิดนึงเขาจะคลานขึ้นมาเกาะแล้วถามว่าหม่ามี้รู้สึกอะไรอยู่ ซึ่งเราว่าเขาคงได้ยินเราคุยกับเขาเวลาที่เขาเริ่มงอแง จูนจะใส่ใจกับความรู้สึกเขามากๆ เวลาลูกร้องไห้อย่างแรกเราจะไม่ได้บอกให้หยุดร้อง แต่เราจะสอนเขาเรื่องอารมณ์ พยายามสอนเขาว่าจอห์นนี่รู้สึกอะไรอยู่ เขาเลยกลับมาถามเรา

ขอแอบบอกว่าจูนจดไว้หมดเลยเวลาที่จอห์นนี่พูดอะไรน่ารัก เราจะมีอีเมลเอาไว้ส่งหาจอห์นนี่ตลอด เราเริ่มจดไว้ตั้งแต่เขาเริ่มพูดได้ จูนรู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนขี้ลืมแล้วจูนรู้สึกว่าไม่อยากลืมตอนแก่ไป เรารู้ว่าเราลืมโมเมนต์เล็กๆ แบบนี้แน่ๆ ทำได้มากสุดคือพรินต์รูปทุกเดือนแต่สุดท้ายดูรูปแล้วมันจำไม่ได้ 100% เวลาเห็นเราลงโซเชียลมีเดีย นั่นก็ถือเป็นการจดเอาไว้ด้วยอีกทาง

เหตุการณ์ที่ประทับใจล่าสุด

วันก่อนไปเล่นเครื่องเล่นแล้วมันมีคาเฟ่ข้างๆ กัน พอข้าวมาแล้วจูนเลยบอกว่างั้นผมเล่นอยู่ตรงนี้ก่อนนะหมามี้จะไปกินข้าวก่อน เขาก็พูดว่า หม่ามี้ หม่ามี้ไม่ไป หม่ามี้อยู่ตรงนี้กับผม ผมรักหม่ามี้ ผมชอบหม่ามี้จนใจจะขาดแล้ว เรารู้สึกว่าเขาเป็นเด็กที่รู้เรื่อง เขารู้ว่าต้องพูดอะไร ถ้าเราเผลอพูดไปนิดนึงเขาจะจำได้ดีมาก

นิสัยส่วนตัวของจอห์นนี่

เขาเป็นคนปากแข็ง เป็นคนที่ขี้สงสารและมี Empathy สูงมาก มีหนังสือที่เฮียบาส (บาส-นัฐวุฒิ พูนพิริยะ) ซื้อให้จูนอ่านตอนเด็กๆ ในช่วงวัยที่จูนโตกว่าจอห์นนี่หน่อยแล้วจูนชอบมาก จำได้เลย ชอบลายเส้น ชอบเนื้อเรื่อง เป็นหนังสือที่ชื่อ งานแรกของมี้จัง ไม่นานมานี้จูนไปเจอเลยซื้อมาให้จอห์นนี่อ่าน แล้วเนื้อเรื่องมันเบสิกมาก แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่แม่บอกว่าไปซื้อนมให้น้องหน่อย แล้วฝากเอาเหรียญใส่มือให้ แต่ในขณะที่มี้จังกำลังจะวิ่งไปร้านขายนมดันสะดุดล้มแล้วเงินก็กระเด็น จอห์นนี่ก็คือเบะ เบะไม่ร้องแต่หน้าคือไปแล้ว

เราเลยถามว่าโอเคไหมลูก เขาก็บอกว่าผมโอเค ผมไม่เป็นไร อันนี้มันเป็นเรื่อง จูนเคยคุยกับครูว่าต้องคอยสอนเขาว่าการผิดพลาด การเจ็บตัว การรู้สึกไม่ดีมันเกิดขึ้นได้ แต่เหมือนเขาจะอินมากจนไม่สามารถเก็บอารมณ์ได้ แล้วสุดท้ายเขาก็ร้องไห้ จูนต้องโอ๋เขาว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวเรามาดูหน้าต่อไปกันว่ามี้จังลุกขึ้นมาได้นะ มี้จังเก่งไหม เขาก็สะอื้นบอกว่ามี้จังเก่ง เวลาถามว่าเขารู้สึกยังไง เขาจะไม่ยอมบอกว่าเขารู้สึกเศร้า เขาจะบอกว่าผมโอเค ผมแฮปปี้

คิดว่าจอห์นนี่มีส่วนไหนที่เหมือนตัวเองไหม

เหมือนมาก! คนชอบพูดว่าเขาหน้าเหมือนอากง เหมือนดาด้า แต่จริงๆ แล้วนิสัยเขาเหมือนจูนมากจนกังวล จูนบอกปรีดีตลอดว่าที่คบกับปรีดีเพราะเขาเป็นผู้ชายที่ Capable มาก ถ้าจูนเป็น iPhone ธรรมดา ปรีดีคือ iPhone Pro Plus เขาคือ Adult Pro Plus เขาคือคนที่ทำได้ทุกอย่าง เราเลยรู้สึกอยากได้ลูกแบบนี้ ในขณะที่จูนทำอาหารกไม่เป็น ว่ายน้ำไม่เป็น ขี่จักรยานไม่เป็น เป็นคนที่ทำแต่สิ่งที่ฉันจะทำ เราเลยอยากให้จอห์นเหมือนพ่อเขา แต่สรุปทุกวันนี้คือครูชอบมารีพอร์ตว่าจอห์นนี่เขาไม่ชอบให้มือเปื้อนมาก มีระยะห่างหรือช่วงเวลาส่วนตัวให้กับตัวเองนิดๆ ซึ่งมันคล้ายกับจูนมาก

ความยากของบทบาทแม่อยู่ระดับไหน จากทุกบทบาทที่เคยทำมาในชีวิต

9.9 เต็ม 10 ต้องยอมรับว่าจูนไม่ได้เป็นคนที่เอาตัวเองไปทำอะไรที่ท้าทายมาก แต่เล่นหนังก็ยากนะตอนนั้น แต่เราไม่ใช่คนที่มีความทะเยอทะยานแล้วเอาตัวเองไปอยู่ในจุดที่ท้าทายบ่อยๆ เลยรู้สึกว่าการเป็นแม่น่าจะยากเป็นอันดับหนึ่งแล้ว

อยากพูดอะไรกับจอห์นนี่ในวันที่เขาอาจจะย้อนกลับมาดูคลิปหรืออ่านบทความนี้ในวันข้างหน้า

เตรียมกล้องเลยนะ ฉันรู้ว่าฉันจะร้องไห้ ตั้งสติก่อน ตลกว่ะ

ถึง จอห์นนี่ถั่วเหลือง

จริงๆ ถ้าโตไปจอห์นก็จะรู้แหละว่าแม่รักจอห์นนี่มาก รักมากๆ แล้วก็หวังว่าจอห์นจะโตมาเป็นคนที่จำได้ว่าช่วงเวลาวัยเด็กมันเต็มไปด้วยความรักจากทั้งพ่อและแม่จริงๆ เวลามีคนพูดว่าแม่ไม่คาดหวังอะไรในตัวลูก จูนบอกจอห์นนี่ก่อนนอนทุกคืนด้วยประโยคเดียวกันว่าแบบ I’m pround of you every day นะ แม่ภูมิใจในตัวลูกทุกวันจริงๆ แล้วเวลาแม่บอกว่าไม่คาดหวังในตัวจอห์น แม่ไม่คาดหวังจริงๆ (สะอื้น) 

โตไปผมจะเป็นอะไรก็ได้ ทุกวันนี้จอห์นนี่จะพูดว่าวันนี้ผมอยากเป็นนักบินหรือบางทีวันนี้ผมอยากเป็นถั่วเหลือง วันนี้ผมอยากเป็นเห็ด แม่อยากบอกว่าไม่ว่าตอนนั้นผมโตไป ผมจะเป็นอะไรก็ได้จริงๆ แม่จะภูมิใจกับสิ่งที่จอห์นเป็นมากๆ (ร้องไห้) 

หน้าที่ของจูนกับปรีดีเราอยู่กับเขาได้แค่ประมาณนี้ ตอนนี้จูนกับปรีดีแค่ตั้งใจทำหน้าที่เป็นพ่อแม่ให้ดีที่สุด อยู่กับเขาให้ได้มากที่สุด ให้เขารู้ว่าเราอยู่ตรงนี้เพื่อเขา โตไปจูนไม่คาดหวังเลยว่าจอห์นนี่จะเป็นยังไงแต่เราแค่อยากให้เขามีความแข็งแรงทางจิตใจ 

เราคงอยู่โอ๋เขาตลอดไม่ได้ แล้วโลกข้างหน้ามันคงน่ากลัวมาก จูนรู้ว่าคงปกป้องเขาไม่ได้ตลอด ถึงแม้ว่าเราอยากอยู่โอ๋อยู่ปกป้องเขาขนาดไหน แต่ก็ต้องปล่อยเขาให้ดูแลตัวเอง หวังว่าเขาจะแข็งแรงพอที่จะผ่านทุกอย่างไปได้โดยที่ไม่มีพ่อแม่คอยนำทาง แต่ในขณะเดียวกันก็อยากให้เขายังจดจำความทรงจำเหล่านี้ได้ว่าเรารักกันขนาดไหน

รักเธอเสมอนะจอห์น

พัชชา เฮงษฎีกุล

The post โลกใบใหม่ที่ไม่มีอะไรควบคุมได้ของ พัชชา เฮงษฎีกุล กับคุณครูที่ปรึกษา จอห์นนี่ การบ้านวันนี้คือการบอกรัก appeared first on a day magazine.

คริสต์ศักราช 2026

ในยุคที่มนุษย์ต้องตะเกียกตะกายพิสูจน์ความเป็นมนุษย์ยิ่งกว่าการยืนยันหลังกรอกอีเมลว่าไม่ใช่หุ่นยนต์

ในยุคที่มนุษย์ต้องพิสูจน์การมีตัวตนที่ไม่ใช่แค่เลือกภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ว่าคุณเห็นจักรยานกี่รูป

ในยุคที่มนุษย์ต้องรักษาคุณค่าของลมหายใจผ่านการทำงานและการใช้ชีวิตให้ยังคงอยู่ในทุกวัน

วิวัฒนาการล้วนแล้วแต่เดินทางไปข้างหน้า ไม่เคยหันมาถามเราสักครั้งว่าตามทันหรือเปล่า

อะไรที่เคยคิดว่าดี อาจไม่ใช่อีกต่อไป

อะไรที่เคยคิดว่าเชี่ยวชาญ อาจไม่เป็นอย่างที่คิด

อะไรที่เคยคิดว่าไม่จำเป็น อาจเป็นเป้าหมายใหม่ของชีวิต

ทุกก้าวที่เราเลือกเดิน สังคมเร่งเร้าให้ต้องตรงจังหวะ วันนี้เลยขอเดินตรงมาค้นหาจังหวะที่ใช่ในงาน Mission To The Moon Forum 2026 Work-Life Evolution ผู้เข้าร่วมแต่ละคนรีบออกเดินทางตามหาผู้เชี่ยวชาญในงานเสมือนลูกทัวร์เดินตามไกด์นำทางในชีวิตจริง เพื่อสอบถามว่าชีวิตข้างหน้าเราควรเลือกเดินไปทางไหนดีแล้วตอนนี้เรามาถูกทางกันหรือยัง

“ในโลกที่กำลังเชือดเฉือน สิ่งที่น่ากลัวมันคือการที่ไม่ได้มีคนบอกว่าคุณแพ้ แต่มันจะเป็นความพ่ายแพ้อันเงียบงัน ไม่มีโควตาความล้มเหลวให้เราขนาดนั้น ทุกคนพร้อมที่จะทิ้งเรา ถ้าเราไม่สามารถทำสิ่งตอบแทนให้ได้ ดังนั้นมันจะยากถ้าเราไม่สามารถประเมินตัวเองได้ว่าอยู่จุดไหน”

‘เอม – ภูมิภัทร ถาวรศิริ’ เล่าสู่กันฟังถึงชีวิตการทำงานในปัจจุบันของตัวเองก็น่ากลัวไม่แพ้ทุกคนในฮอลล์เช่นกัน แม้มันจะเป็นสิ่งที่ในวันนี้เขายังยอมรับว่ายากและสารภาพว่ายังหาวิธีรับมือได้ไม่ดีนัก แต่เขายังยืนยันว่าจะไม่ให้เงื่อนไขเหล่านั้นมาบดบังในสิ่งที่อยากจะทำแน่นอน

“บางทีสกิลที่หลายคนไปอัปเกรดเพื่อแค่ให้เงินเดือนขึ้น แต่กลับทำให้ตัวตนบิดเบี้ยว เหมือนชีวิตไม่ได้เป็นสิ่งที่ตัวเองอยากเป็นจนทำให้เรารู้สึกเหมือนตายไปช้าๆ แต่เราเคยอ่านหนังสือเจอประโยคที่ว่าภารกิจเดียวที่มนุษย์ต้องทำ คือการตอบสนองความต้องการที่แท้จริงของเรา ดังนั้นแต่ละก้าวไม่ต้องรีบให้มันเป็นก้าวที่ช้าแต่ยังคงสง่างามดีกว่า” ‘หนุ่ม – โตมร ศุขปรีชา’ เสริมทัพด้วยประสบการณ์พร้อมแผนที่แนวทางการใช้ชีวิต

“เราเร็วหรือช้าไปหรือเปล่า มันคือคำถามที่ต้องตอบด้วยตัวเองเพราะไม่ได้มีคำตอบตายตัวขนาดนั้น” 

คุณเอมทิ้งท้าย ประโยคที่เหมือนถามตอบกับชื่อ Session ของทั้งคู่ว่า How good is good enough? ช้าลงได้ไหม ในโลกเร่งให้เก่งและเร็ว

อีกหนึ่งปัจจัยความสำเร็จที่หลายคนมองข้ามไม่ใช่เงินตราแต่เป็นสุขภาพที่เราไม่ค่อยเลือกลงทุน ปัจจุบันพัฒนาการด้านสุขภาพขับเคลื่อนอย่างมากเมื่อคนเริ่มตระหนักได้ว่าเป็นเรื่องใกล้ตัวเราแค่ไหน สังเกตง่ายๆ คงมีให้เห็นกันผ่านตา เช่น การกลับมาของแอโรบิก หรือการวิ่งของรันคลับ

สองผู้เชี่ยวชาญอย่าง ‘หมอเอ้ว – น.พ.ชัชพล เกียรติขจรธาดา’ และ ‘กี้ – ชนากานต์ เลอไกรสิทธิ์’ จึงขอมาทวนความทรงจำของการจำกัดความของสุขภาพที่ดีเป็นอย่างไร แล้วแบบไหนถึงจะนับเป็นการลงทุนกับสุขภาพที่ถูกต้องตามหัวข้อ Session ที่ว่า Invest for a Better Health ลงทุนกับสุขภาพวันนี้ เพื่อชีวิตวัยเกษียณที่มีคุณภาพ

ยุคชีวจิตถึงปัจจุบัน การทานอาคารครบ 5 หมู่พัฒนามาถึงยุคคลั่งโปรตีน เทรนด์ด้านสุขภาพถูกตีแผ่ผ่านสายตาของผู้เชี่ยวชาญที่อยู่มาทุกยุคสมัย รวมไปถึงสุขภาพของจิตใจที่ไม่ควรละเลย สังคมทั้งอดีตและปัจจุบันต้นทุนด้านสุขภาพยังคงสำคัญไม่ตกอันดับ การดูแลร่างกายเปรียบเสมือนการดูแลบ้านอันเป็นที่รักของเราให้สมบูรณ์ น่าอยู่ และมั่นคง

“ไม่ว่าอนาคตของการทำงานจะสำคัญแค่ไหนแต่มันจะไปต่อไม่ได้เลยถ้าสุขภาพไม่เต็มร้อย ทำน้อยๆ ยังดีกว่าการไม่ทำเลย อยากให้ทุกคนพยายามทำให้เรื่องสุขภาพเป็นเรื่องที่ง่าย” 

คุณหมอเอ้วยังคงทำหน้าที่แกนนำโบกธงเชิญชวนคนเข้าวงการและยืนยันอีกครั้งว่า “หากใครยังไม่เข้าวงการสุขภาพให้รีบก้าวเข้ามาเพื่ออนาคต ขอแค่ก้าวแรกแล้วต่อไปมันจะลากยาวไปเอง”

วันนี้ Session ที่พาคุณออกไปท่องโลกออนไลน์เยอะแล้วงั้น ‘ดุจดาว วัฒนปกรณ์’ ขอจับมือกับ ‘เต้ย – จรินทร์พร จุนเกียรติ’ พาคุณมาออฟไลน์มองรอบตัวกันบ้างกับ สัมพันธ์ศาสตร์ 101 หลักจิตวิทยาที่ว่าด้วยเรื่องการดูแลทุกความสัมพันธ์รอบตัว

เคยไหมที่ทำไมเรามักละเลยคนใกล้ตัว ในวันที่เราอยู่ท่ามกลางคนมากมายแต่ยังคงเหงา ความสัมพันธ์แบบไหนที่เรียกว่าดี สารพัดปัญหาของความสัมพันธ์ที่หลายคนประสบถูกนำมายกตัวอย่างเพื่อคลายปมที่ค้างคาใจหลายคนไปพร้อมกัน ทำให้เห็นว่าความสัมพันธ์ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องของชีวิตที่ไม่ได้เล็กไปกว่าเรื่องอื่นๆ เลย

“ล่าสุดโลกโซเชียลที่เราชื่นชมมันพรากคุณแม่ของเต้ยไป จนบางครั้งแม้เราอยู่ใกล้แต่ใจกลับเหมือนยิ่งไกลกันกว่าเดิม มันทำให้นึกถึงสมัยก่อนที่ภาพมันซ้อนทับกับช่วงที่เต้ยติดบีบี คุณแม่เรียกทีกว่าจะหัน”

เทคโนโลยีที่เรารู้จักมักช่วยให้คนที่อยู่ห่างไกลเขยิบมาอยู่ใกล้กันแต่คราวนี้กลับตาลปัตรกลายเป็นพรากคนใกล้กันให้ห่างไกลยิ่งกว่าเดิม ดาราสาวระบายความน้อยใจและเชื่อว่าใครหลายคนในฮอลล์ต้องเคยเจอแบบเธอแน่นอน หากเป็นอย่างนั้นแล้วกุญแจของความสัมพันธ์ที่เริ่มจืดจางสำหรับแต่ละคนคืออะไร

“ความเข้าอกเข้าใจทั้งเขาและตัวเอง” 

คำตอบของคุณดุจดาวสอดคล้องไปกับคำตอบของคู่สนทนาอย่างเต้ยที่เลือกตอบว่า

“Communication is the KEY”

คำตอบของทั้งคู่ล้วนแล้วแนะนำไปในลู่ทางเดียวกัน คือการพูดคุยพร้อมทำความเข้าใจกันและกันอยู่เสมอไม่ว่าเกิดปัญหาอะไรการหันหน้าเข้าหากันควรเป็นวิธีที่ถูกเลือกใช้กว่าการหลบหนีปัญหาไม่เผชิญหน้าแล้วปล่อยให้ปัญหายิ่งถูกทับถมจนอาการรักษาได้ยาก

แต่อย่างไรก็ตามตัวบ่งชี้คุณภาพของความสัมพันธ์ที่ดีในครั้งนี้ ทั้งคู่ขอเลือกคำตอบเดียวกันว่านั่นคือ การเป็นตัวของตัวเองดีที่สุด

บทสนทนา แรงบันดาลใจ และประสบการณ์จริงจากผู้เชี่ยวชาญแต่ละวงการช่วยแนะแนวทางท่ามกลางโลกที่หมุนเร็วจนเราแอบเวียนหัว เอียนกับความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เคยหยุดนิ่ง แต่เหล่า Speakers ได้มอบกรอบความคิดใหม่ ว่าความจริงแล้วเราไม่ต้องเปรียบเทียบใครเพียงแค่ทำตามใจในสิ่งที่ตัวเองอยากจะเป็นอย่างตั้งใจก็เพียงพอ 

ภายในงานหลายครั้งที่เราแอบพยักหน้าเห็นด้วยกับเหตุการณ์ที่ตรงกับชีวิตจริง แอบจดทริกการแก้ปัญหาที่เจอในทุกวัน เป็นอีกครั้งที่เมื่อเราหันหลังให้กับฮอลล์แห่งนี้แล้วได้อะไรติดไม้ติดมือไปมากกว่าที่หวังไว้เสมอ

หลังจากชิมประสบการณ์ความรู้กันไปบ้างแล้วหากท่านไหนสนใจ Session อื่นๆ ที่พลาดไปสามารถติดตามรับชม Rerun ย้อนหลังได้ตั้งแต่วันที่ 8 มิถุนายนเป็นต้นไปได้ทาง https://www.zipeventapp.com/e/Mission-to-the-Moon-Forum-2026

The post Mission To The Moon Forum 2026 ช่วยออกแบบเส้นประในวันที่สังคมเร่งเร้าให้เราเลือกเดิน appeared first on a day magazine.

‘ส้มโอขาวแตงกวา สวนนกคุ้นตา เขื่อนเจ้าพระยา และหลวงปู่ศุข’ ภาพเร็วๆ ที่เราอ่านทันให้ทายว่าป้ายทางหลวงที่รถเพิ่งขับผ่านมานั้นคือจังหวัดอะไร ขอเปิดแผ่นป้ายใบ้เพิ่มเป็นคำพูดของคนจังหวัดนี้ที่สารภาพว่าน้อยใจจากคำตอบของผู้คนส่วนมากมักชูมือตอบจังหวัดใกล้เรือนเคียงไม่ นครสวรรค์ ก็ สุพรรณบุรี คำตอบที่ถูกต้องไม่เคยหลุดออกมาเป็นคำตอบแรกๆ สักทีเพราะหลายคนไม่เพียงขับผ่านแต่กลับมองข้ามกันไป ในครั้งนี้เราจึงขอหักเลี้ยวพาทุกคนมาที่จังหวัด ชัยนาท กัน!

ข้าวของสัมภาระทางกายพร้อม แต่ไม่ลืมที่จะเก็บข้าวของภาระทางใจติดไม้ติดมือมาด้วย ร้อยทั้งร้อยชาวเมืองกรุงต้องมีติดตัวไว้แน่นอน ลองค้นกระเป๋าดูอาจเจอเข้ากับความเคร่งเครียด ช่วงเวลาเร่งรีบ มรสุมทางความคิดที่ไม่เคยได้หยุดหย่อนในแต่ละวัน จิตใจทำงานหนักจนเริ่มติดๆ ดับๆ มีแววว่าต้องหาช่างซ่อมด่วน แต่ไม่ต้องห่วงเขาว่ากันว่าจังหวัดนี้มีช่างฝีมือดี ลือกันว่าช่างคนนี้ซ่อมได้หมดตั้งแต่เครื่องยนต์ยันคนซึมเศร้า

สถานที่ในวันนี้ไม่ได้ลึกลับซับซ้อน แต่หากไม่เคยไปมาก่อนอาจต้องได้เปิดกระจกคุยกับคนรายทางกระชับความสนิทสนมไปประปราย บางช่วงก็เหมือนได้ซ้อมเป็นพิธีกรรายการ ‘ถ้าโลกนี้ไม่มี GPS’ อย่างไรอย่างนั้น

หากใครที่กำลังปักหมุดการเดินทางจังหวัดนี้ไว้จะเข้าใจกันดีว่าถึงแม้รื้อค้นให้ดีข้อมูลในอินเทอร์เน็ตก็ยังไม่ถึงหยิบมือ เส้นทางบางสายยังไม่ถูกอัปเดตอากู๋ก็ยังตอบเราไม่ได้ว่าแยกไฟแดงข้างหน้าซ้ายขวาต้องหมุนพวงมาลัยไปด้านไหน แต่ไม่เป็นไรเพราะแค่เอ่ยปากถามถึง ‘อู่ซ่อมอารมณ์’ คุณป้าสุดสวยบอกเลยแยกนี้ตรงไปเลี้ยวขวาถึงเลย

ผ่านประตูไม้เข้ามาขอชะโงกหัวไปดูป้ายอีกทีว่าเลี้ยวนี้ถูกแล้วใช่ไหม อย่างแรก ต้นไม้อย่างเยอะ อย่างสอง ผู้คนยิ้มแย้ม สายตาไล่เรียงจากซ้ายบนลงมาขวาล่างสายตาเริ่มถูกจับวางจากบรรยากาศที่ไม่ค่อยได้เห็นในเมืองกรุง แต่อย่างสาม เวลคัมดริงก์ในมือนี่อร่อยจัง ยกแก้วมาดูส่วนผสมกลับต้องยิ้มให้กับความใส่ใจเมื่อแก้วทุกแก้วถูกต้อนรับด้วยลายมือเขียนสด “Welcome to อู่ซ่อมอารมณ์” ไม่รีรอเมื่อความประทับใจแรกพบชวนให้เรารีบจ้ำเท้าออกสำรวจว่าสถานที่นี้แอบซ่อนความประทับใจไว้ส่วนไหนอีกกันบ้าง

ร้านกาแฟแอบแฝงตัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เก้าอี้ถูกจัดวางง่ายๆ คล้ายคำเชื้อเชิญสะดวกตรงไหนก็นั่งตรงนั้น โต๊ะวาง บานประตู ม้าโยกล้วนแล้วแต่เป็นของเก่าเก็บแต่จากสภาพที่ถูกปัดเช็ดเป็นอย่างดี ดูแล้วคงไม่พ้นรสนิยมของเจ้าของเป็นแน่

“ปลวกมันจะขึ้นพอดี พี่เลยเอามาขัดสีฉวีวรรณรับรองลูกค้าแทน”

มองซ้ายขวาเจอแต่คุณลุงผมดำแซมขาวมองผ่านรวมแล้วดูราวกับเส้นผมทั้งหมดของเขาเป็นสีเทารางๆ  ยืนประจำตำแหน่งรดน้ำต้นไม้ แต่นี่คงเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ ‘ดร-อุดร โตกระแสร์’ หากเป็นแฟนพันธุ์แท้ a day คุณคงได้อ่านบทความที่เพิ่งลงไปก่อนหน้าแล้วพบว่า “อ้าว! คนเดียวกันกับเจ้าของ Why At Chainat นี่หว่า” งั้นเฉลยให้อีกว่า อู่ซ่อมอารมณ์ ที่เรากำลังพูดถึงเป็นส่วนขยายหนึ่งของ Why At Chainat อีกทีแต่สถานที่แห่งนี้สรุปคืออะไร ใจเย็นๆ กำลังจะเล่าบรรทัดต่อไปเลื่อนต่อกันได้เลย

“เราเปิด Why at Chainat ก่อนแล้วสักระยะหนึ่งถึงเริ่มมาทำอู่ซ่อมอารมณ์ เพราะคิดว่าเราควรมีบาร์คาเฟ่ไว้รองรับลูกค้าสักหน่อย พอเปิดแล้วหลานแอบเอาไปโพสต์ทีนี้คนก็แห่มาจนสุดท้ายก็ต้องเปิดเป็นร้านกาแฟจริงจัง”

“เราชอบเก็บของเก่าๆ โดยเฉพาะบรรพบุรุษ อย่างเตียงเหล็กในบ้านแฝดก็ฝีมือปู่เรา ป้าย ส.โตกระแสร์ ที่แขวนอยู่ตรงคาเฟ่ ส.เสือ ก็มาจากชื่อปู่กับพ่อที่จริงเป็นชื่อดั้งเดิมตั้งแต่สมัยที่บ้านเราเป็นอู่ซ่อมทุกอย่าง ซ่อมเครื่อง ซ่อมเรือ ซ่อมรถ วิญญาณช่างมันเติบโตอยู่ในตระกูล”

เขาว่าพลางย้อนวันวานถึงวันที่เลือกหยิบป้ายมาตกแต่งร้าน ก่อนพยักหน้ายอมรับว่าในวันนี้เขาไม่ได้เป็นช่างซ่อมเครื่องจักรแต่เลื่อนตำแหน่งมาต้อนรับซ่อมอารมณ์ผู้คนที่สัญจรไปมาแทนแล้ว

บางช่วงเวลาที่มีปัญหาขอแค่มีใครสักคนมาเป็นเพื่อนคุยก็สามารถฆ่าเวลาของความทุกข์ได้แล้ว มนุษย์น่ะการตัดสินใจมันสั้นภายในเสี้ยววินาที บางทีกาแฟแก้วเดียวอาจเปลี่ยนวินาทีของเขาเป็นอื่นได้

การมาซื้อกาแฟที่อู่ซ่อมอารมณ์มันไม่ใช่แค่การมากิน แต่มันคือการที่ใครก็ตามที่อยากมาฟื้นชีวิตคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ เรามีประสบการณ์ในกรุงเทพฯ หลายอย่างที่คนต่างจังหวัดไม่มีเลยอยากให้ชัยนาทมีที่ไว้สำหรับเวลาใครมีปัญหาก็มานั่งจิบกาแฟกินขนมคุยแลกเปลี่ยนมุมมองพักสมองปล่อยใจ ชายหนุ่มเผยความตั้งใจผ่านแววตาพร้อมสรุปที่มาของการตั้งชื่อว่า ‘อู่ซ่อมอารมณ์’

“สถานที่นี้พัดพาอะไรมาหลายอย่างมาก ที่เราได้มาจริงๆ จากอู่ซ่อมอารมณ์ก็ตรงกับที่ตั้งใจว่าถ้าประสบการณ์ของเราสามารถไปสะกิดใจใครให้มันเปลี่ยนวินาทีในการตัดสินใจของเขาได้บ้าง มันก็ถือเป็นการเพิ่มทางเลือกให้เขาเลือกได้แล้ว”

เขาเปรียบตัวเองเป็นดั่งหนังสือเล่มหนึ่งที่ผู้คนจะแวะมาเลือกหยิบเปิดอ่าน ผู้คนจะได้ประสบการณ์ตรงโดยที่ไม่ต้องไปลงทุนเผชิญหน้าปะทะกับมันแต่ได้รับจากที่นักล่าประสบการณ์แชร์ให้ฟังผ่านการพูดคุย

เราแวะเวียนเทียวไปมาตรอกซอกซอยเมืองชัยนาทเริ่มคุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่บ้าง คำถามที่คนชัยนาทหลายคนตอบกลับมาด้วยสำเนียงที่เป็นเอกลักษณ์แต่ใจความกลับไม่เหมือนกันเลยสักครั้ง รายต่อไปจึงขอฟังคำตอบของ อุดร โตกระแสร์ บ้างแล้วกันว่าอู่ซ่อมอารมณ์เปรียบเหมือนอะไรในชีวิตตอนนี้

“วันนี้มันมาไกลมากแล้ว สถานที่นี้มันไม่เพียงซ่อมแค่คนอื่นแต่มันกลับซ่อมตัวเองด้วย อู่ซ่อมอารมณ์เคยคืนหนึ่งชีวิตกลับมาให้เรา ส่วนอีกหลายชีวิตที่ไปๆ มาๆ ในคราบลูกค้ากลายเป็นเหมือนญาติแวะมาเที่ยวบ้านซะมากกว่าถือเป็นของแถมที่ทำให้เราได้เจอคนดีๆ ในชีวิตเพิ่มขึ้น”

“เอ้อ! อย่างขนมที่เรากินกันอร่อยๆ ก็มาจากลูกค้าประจำเหมือนกัน เขาเอามาฝากแล้วเราติดใจเลยขอให้เขาช่วยสอนหน่อยได้ไหม วันรุ่งขึ้นเขาก็ขนเครื่องไม้เครื่องมือมาเต็มรถเลย อยากสอนเราเต็มที่จนเราได้พัฒนาสูตรมาจนถึงทุกวันนี้ได้ก็เพราะเขา เงินที่ควรจะได้เป็นค่าตอบแทนกลายมาเป็นความสัมพันธ์ที่พัฒนากลายเป็นเหมือนญาติกันแทนในทุกวันนี้ (ยิ้ม) อันนี้ก็เป็นอีกสิ่งที่อู่นี้ให้เรามาเหมือนกัน”

เส้นผมความยาวที่ต้องอาศัยหนังยางมัด บางเส้นที่ไม่ถูกยางรวบรัดก็พลิ้วไหวตามแรงขยับมองรอบตัวถึงสมบัติทางความรู้สึกที่หน้าตาเขียวๆ เก่าๆ ผู้คนที่เขารักเดินไปมาภายในรั้วไม้ที่เขาสร้างไว้ห่อหุ้มความรู้สึกที่ไม่ให้ใครมาทำลายได้เอาไว้ ชีวิตของชายวัยค่อนเลยกลางคนมาเล็กน้อยถูกใช้มาจนเกือบถึงหน้าท้ายๆ คงเพียงพอที่จะถามคำถามนี้ได้แล้วหากนับจากประสบการณ์ชีวิตของเขา

ตอนนี้คิดว่าชีวิตยังต้องการอะไหล่มาซ่อมแซมไหม สามารถพูดว่าลงตัวได้เต็มปากแล้วหรือยัง

“ลงตัว ไม่มีอะไรผูกมัด ตอนนี้มันเหมือนเป็นความสุขเล็กๆ ที่เราเจอในทุกวัน มนุษย์มันจะมีอยู่สองเรื่องที่เอาไว้ใช้จ่ายอย่างแรกคือเงิน แต่อย่างที่สองที่เราไม่ค่อยได้ใส่ใจคือเวลา ยิ่งมนุษย์เมืองชอบถือเอาเงินเป็นหน่วยนับสมมติของความสุขจนลืมสนใจเรื่องเวลาไป”

เขายิ้มพร้อมสารภาพว่าประเภทที่ว่ามานั้นคือตัวเขาในอดีต ความคิดตอนนั้นเขายึดมั่นถือตั้งไว้เลยว่า มีร้อยล้านเมื่อไหร่ค่อยกลับบ้าน แต่มันกลายเป็นว่าจุดหมายที่เราจะไปเอาเงินล้านมันคนละทิศทางกับทางกลับบ้าน เราเลยเหมือนยิ่งเดินห่างจากบ้านไปเรื่อยๆ จนลืมคิดไปว่าในขณะเดียวกันแม่ก็นั่งคอยคิดถึงเราอยู่ที่บ้านทุกวันเช่นกัน

ตอนนี้เขาถึงวัยที่พับเก็บเรื่องเงินไปแล้ว ใช้เงินไปเยอะแล้ว เวลาก็ใช้ไปเยอะมากแล้ว วันนี้สิ่งที่หวงที่สุดคือ เวลา ที่มันนับถอยหลังหมดไปทุกๆ วัน เงินถ้าขาดยังหามาเติมได้ แต่เวลามันไม่ใช่แบบนั้น เพราะฉะนั้นเราควรรู้ตัวตลอดว่าเวลาที่เรากำลังใช้มันเพื่ออะไรกันแน่ ความทุกข์มีได้แต่ต้องวางมันให้เร็ว สุดท้ายทุกอย่างของเรามันก็จะถูกเปลี่ยนมือไปในเวลาอันใกล้ ไกล และต่อไปในอนาคต

หลังจากนี้ไม่ต้องเอ่ยถามถึงเป้าหมาย ปลายทางชีวิตของชายไม่หนุ่มผู้นี้ไม่มีเส้นชัยพาดไว้ให้วิ่งชนอีกต่อไปแล้ว มีแต่ช่วงเวลาของการอวดลูกสมุนไก่กะต๊ากประจำตัวว่ามันขี้อ้อนแค่ไหน เดี๋ยวมาคลอเคลีย เดี๋ยวมานวดให้ ทุกวันนี้มันก็แค่นั้นตื่นเช้ามาทำชีวิตให้มันคุ้มค่า มีเวลาก็ปลูกต้นไม้ทิ้งไว้ให้โลกนี้ ความสุขที่ไม่รู้จะไปหามันจากไหนแล้ว ชีวิตมันก็ง่าย เออ มันก็ง่ายจริงๆ

เมื่อถึงเวลาสัมภาระถูกพับเก็บเตรียมกลับไปอยู่ที่ทางที่จากมา ส่วนภาระทางใจถูกบูรณะกลับมาในสภาพเอี่ยมอ่อง วันนี้นับเป็นโชคดีได้เจอช่างใหญ่มากประสบการณ์ อารมณ์ที่ติดๆ ดับๆ ผุๆ พังๆ ถูกซ่อมหายเป็นปลิดทิ้ง ส่วนค่าบริการมีเพียงคำแนะนำทิ้งท้ายไว้ปลายใบเสร็จ

โปรดดูแลทำนุบำรุงสภาพให้ดีในทุกวันสละเวลาที่แสนยุ่งวุ่นวายสักครึ่งชั่วโมงมานั่งทบทวนตัวเอง คอยถามไถ่ให้เหมือนการหมั่นหยอดน้ำมันวันนี้เรามีความสุขหรือยังแล้วสิ่งนั้นคืออะไร เรื่องจริงของความสุขคือมันเป็นเรื่องง่ายจนลืมคิดไปว่าแค่อยู่นิ่งๆ ก็มีความสุขได้แล้ว หากวันไหนสภาพไม่ดีอู่แห่งนี้ยังคอยยินดีเปลี่ยนอะไหล่เสมอ

เสียงเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์คู่ใจดังขึ้นอีกครั้งในเวลาเดิมเป็นประจำ กิจวัตรที่มักออกไปซื้อความสุขที่รู้จักกันในหน้าตาแกงถุงที่ตลาดนัด ไปตักตวงพายความสุขบนเรือคายัคที่คลองบึง ไปแจกจ่ายความสุขตามสมาคมปั่นจักรยาน ชีวิตมันก็แค่นี้เอง

The post เช็กสภาพ ปัดฝุ่น หยอดน้ำมันหัวใจ กับช่างใหญ่แห่ง ‘อู่ซ่อมอารมณ์’ appeared first on a day magazine.

โลกในตอนนี้มันวุ่นวายพอๆ กับถนนสี่เลนที่ไม่มีเกาะกลาง ส่วนเราก็เป็นแค่คนข้ามทางม้าลายที่ไม่มีคนจูง แม้สัญญาณไฟจะบอกว่าไปเลยอย่าไปหยอง แต่เราก็ยังแอบเหลียวซ้ายแลขวามองก้าวสามถอยสองเป็นจังหวะชะชะช่าอยู่เลย หากเป็นงี้ต่อไปเรื่อยๆ มีหวังเจ้าความรักที่ยืนรออยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ช้าก็เร็วคงมีคนข้ามฝากไปจูงมือก่อนเป็นแน่

ความวุ่นวายที่ตัดผ่านหน้าเราเป็นประจำ ความแปรผันที่บางทีก็เข้าใกล้มาเกือบเฉียดจมูก มักโผล่มาในรูปแบบสภาพสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง สิ่งเหล่านี้อาจมองไม่เห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ Someway Somehow มันอาจจะมีผลต่อการตัดสินใจเลือกความสัมพันธ์ได้โดยที่เราอาจจะไม่รู้ตัว ยากขนาดนี้ขอเข้าคอร์สเรียนสักทีแล้วค่อยแก้โจทย์ข้อนี้ทันมั้ย

กริ๊ง กริ๊ง เสียงเคาะกระดานกลับกลายเป็นเสียงใสจากแก้วที่บรรจุเครื่องดื่มหลากสี เชื่อว่าบทสนทนาที่ดีมักเกิดขึ้นในบรรยากาศที่ผ่อนคลายมากพอให้คนเปิดใจ และขณะเดียวกันก็เร้าให้คนอยากคิดและสานต่อสนทนากัน สองเนิร์ดสวมบทหัวหน้าห้องส่งต่อความเชื่อวัฒนธรรมการแฮงเอาต์อีกรูปแบบ เพื่อเชิญชวนนักเรียนยุคใหม่เข้าสู่ห้องเรียน ‘Almost Sober – Bar Lecture Club’

หัวหน้าห้องฝ่ายหญิงได้แก่ ‘เอมมี่ – นัทธมน วีระกุล’ ครูสอนและที่ปรึกษาการตลาดเจ้าของเพจ @Marketing101_ByAimmie และฝ่ายชาย ‘เอม – ภูมิภัทร ถาวรศิริ’ นักแสดงที่มีผลงานเป็นที่รู้จัก ทั้ง 2 ขอแนะนำตัวว่าเป็น คนเนิร์ดที่ชอบดื่ม ที่บังเอิญได้มารู้จักกัน และสนิทกันการจากดื่มและพูดคุย Deep talk จนเกิดเป็นไอเดียที่ทั้งสองเห็นตรงกันว่า

“อยากสร้างพื้นที่ความรู้ การพูดคุย Deep talk และการกินดื่มในบาร์มาบรรจบกัน โดยทำให้เป็นรูปแบบที่เข้าถึงง่าย เกิดขึ้นได้อย่างต่อเนื่องเป็นประจำจนกลายเป็นทางเลือกใหม่ๆ ที่นำเสนอให้แก่ Urban lifestyle”

เช็คชื่อ

สวัสดีและขอบคุณทุกคนมากๆ ที่ทำให้ค่ำคืนนี้เกิดขึ้น อย่างที่พูดไปว่าความสัมพันธ์ตอน 2026 เราอยู่ในยุคที่เป็นประวัติศาสตร์ ทั้งๆ ที่คนเราไม่ได้คอนเน็กกันง่ายขนาดนั้น เรารู้จักกันง่ายขึ้นก็จริง แต่ในขณะเดียวกันเราก็อาจมีความสัมพันธ์จริงๆ กันยากขึ้นเช่นเดียวกัน พิธีกรหน้าคุ้นกลับมาอีกครั้งกับ Session ในครั้งนี้

มันเป็นเพราะอัลกอริทึมเลือกให้เรารู้สึกหรือไม่รู้สึกอะไรหรือเปล่า คำถามสำคัญมันอาจไม่ได้จบแค่ว่ายุคนี้เราควรรักใคร คำถามคือในทุกวันนี้โลกกำลังหยิบยื่นความสัมพันธ์อะไรให้เรา แล้วเรายังมีสิทธิ์เลือกในสิ่งที่หัวใจต้องการจริงๆ อยู่มั้ย

ขอเสียงปรบมือจากนักเรียนทุกท่านต้อนรับอาจารย์ประจำคาบเรียนวันนี้ ‘ศ.ดร.ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์’ อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และโฮสต์รายการ Open Relationship ช่อง THE STANDARD PODCAST จูงมือมากับ ‘แชมป์ ทีปกร วุฒิพิทยามงคล’ นักเล่าเรื่องที่เข้าใจความซับซ้อนของโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลง (The MATTER Founder, ex – Netflix และ Amazon)

คาบเรียนในวันนี้เรามาในหัวข้อ ‘Relationship After Tomorrow’ เรื่องหัวใจในวันที่โลกไม่เป็นใจ ความสัมพันธ์ที่ได้รับผลกระทบจากโลกที่เปลี่ยนแปลงไป จนมีอิทธิพลต่อการตัดสินที่ไม่ใช่เรื่องของความรู้สึกแต่เพียงอย่างเดียว 

อาจารย์หยิบไมค์ นักเรียนหยิบแก้ว แสงในห้องเรียนถูกหรี่ สายตาหลายสิบคู่สามัคคีกันจับจ้องไปยังหน้าห้องอย่างขะมักเขม้น บันทึกความเข้าใจในห้องเรียนที่ปกติมักถูกจดจำด้วยน้ำหมึกหลากสี แต่วันนี้คงใช้แค่เครื่องดื่มหลากรส คนละแก้วสองแก้วกับหัวใจคนละดวงเป็นพอ

ใจจดไมค์จ่อ

ปัจจัยสำคัญอะไรที่ทำให้มนุษย์เรารักกันแล้วตัดสินใจที่จะสร้างความสัมพันธ์ร่วมกัน

อย่างแรกมนุษย์ชอบที่จะอยู่ด้วยกันมากกว่าที่จะอยู่ตัวคนเดียว โอกาสที่จะมีชีวิตรอดย้อนไปสมัยที่ต้องวิ่งหนีไดโนเสาร์ถ้าอยู่ด้วยกันเป็นฝูงโอกาสรอดก็จะสูงกว่า อยู่ด้วยกันเพื่อความอยู่รอด ช่วยกันแก้ปัญหาเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

มนุษย์ชอบที่จะอยู่ด้วยกันและความรักมันเป็นเพียงชนิดหนึ่งของอารมณ์ บางคนก็มีความรักมีความปรารถนาก็เป็นเรื่องธรรมดา ใครที่บอกว่าเกิดมายังไม่เคยรักใครเลย อนุโมทนาพี่ อันนั้นมีบุญจัดนะคะ

แล้วถ้ามันเป็นเพียงแค่องค์ประกอบหนึ่งของอารมณ์ ทำไมเราถึงต้องให้ความสำคัญกับมันขนาดนั้น

อยากบอกว่าเป็นโชคร้ายของเราทั้งหมด จริงๆ ความรักแบบโรแมนติกอยู่กับพวกเรามายาวนานมาก มันเป็นอารมณ์บวกความปรารถนา เมื่อก่อนมันอยู่ของมันเฉยๆ คนไม่เอาความรักแบบโรแมนติกไปผูกกับอะไรเลย เช่น รู้สึกรักใครก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องได้พัฒนาความสัมพันธ์ จะต้องได้แต่งงาน จะต้องได้อยู่ด้วยกัน ความรักเป็นความรักเพียงเท่านั้น

วันร้ายคืนร้ายประมาณสองศตวรรษผ่านไป อยู่ดีๆ ความรักกลับถูกให้ค่าแบบพุ่งกระฉูด มันกลายเป็นสิ่งที่ถ้าไม่มี ชีวิตเราจะไม่มีความสุข ความสุขที่แท้จริงกลับกลายเป็นการที่เราได้เจอรักแท้ และการที่เราหวังจะได้เจอคนที่รักเราอย่างที่เพ้ออยู่ ซึ่งมันมาจากการให้ค่ากับคุณค่าของความรัก

ความรักตอนนี้มันเลยกลายเป็นเหมือนอากาศที่เราหายใจไม่ได้ถ้าไม่มีมัน มันเลยกลายเป็นโชคร้ายของเราที่ความรักถูกให้ค่า

มีคำอธิบายว่ารักแบบโรแมนติกถูกให้ค่าสูงมาก ความรักถูกนำไปผูกกับหลายเรื่อง อย่างที่เราคุ้นเคยว่าความรักเป็นเหมือนเครื่องมือทางวัฒนธรรมหลักๆ ที่จะดึงให้มนุษย์ตัวผู้และตัวเมียมาอยู่ด้วยกันแล้วก็เจริญพันธุ์ 

แปลว่าแท้จริงเราก็คล้ายว่าจะถูกหลอกโดยใช้ความรักเป็นภาพลวงตา เพียงเพื่อตอบสนองกลไกในการผลิตประชากรเพิ่มงั้นเหรอ

หากเพียงเพื่อผลิตประชากรความรักนับเป็นเครื่องมือ แต่สำหรับหลายคนความรักนับเป็นเรื่องที่มีคุณค่าที่ในชีวิตนี้ยังไงก็ต้องหามันให้เจอ เพราะคุณเชื่อว่ามันมีอยู่จริง

คุณรู้สึกตัวบ้างมั้ยว่าประเด็นในวันนี้ไปเน้นอยู่ที่เรื่องการเปลี่ยนแปลง แต่คุณไม่ได้รู้สึกตัวเลยเหรอว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนเลยคือวิธีที่คุณมองความรัก วิธีที่คุณให้คุณค่ากับความรัก คุณปรารถนาความรัก และยอมทุกอย่างได้เพราะความรัก ด้วยความคาดหวังที่ไม่เปลี่ยน แต่คุณดันมาเจอกับโลกที่เปลี่ยนทำให้เราต้องมารวมตัวกันในวันนี้

งั้นทุกวันนี้เรายังมีสิทธิ์เลือกในสิ่งที่อยากจะรักจริงๆ หรือเปล่า

เราเลือกที่จะตกหลุมรักคนไม่ได้ ความรักเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือการจัดการของเราเสมอ ถ้าคุณจะเถียงว่าไม่จริง ความรักเป็นเรื่องที่คุณจัดการได้ ลองนึกดีๆ ว่าในชีวิตนี้คุณน่าจะเคยตกหลุมรักมาบ้างแล้วแหละถ้าให้ดูจากหน้าตา

เวลาคุณตกหลุมรักรู้ตัวอีกทีคือคุณได้ตกหลุมรักคนนั้นไปแล้ว ความรักเป็นฝ่ายเลือกคุณ เป็นฝ่ายมาเยือน รู้ตัวอีกทีก็ตกหลุมรักไปแล้ว เป็นอะไรที่อยู่นอกเหนือการควบคุมมาก อย่างเดียวที่คุณจัดการได้คือการที่คุณจะทำยังไงกับความรู้สึกรักนั้น หลังจากที่ได้ตกหลุมรักไปแล้ว

ถ้าหากเลือกตกหลุมรักได้โลกนี้คงง่าย

แล้วต้องเลือกยังไงให้เจ็บปวดน้อยที่สุด

เรากลัวความผิดหวังในความรัก เขาจะรักฉันตอบหรือเปล่านะ เขาจะคิดเหมือนอย่างที่เราคิดหรือเปล่านะ หากเราไม่สามารถคอนโทรลได้ว่าความรักจะมาเยือนเมื่อไหร่ แล้วควรจะจัดการกับมันอย่างไร ในโลกที่พร้อมจะมีปัจจัยมาสั่นคลอนความรักเราตลอดเวลา คำถามจากคุณเอมมาพร้อมอาการที่เผยผ่านคิ้วที่ขมวดกันยุ่งเหยิงกับปัญหาที่เผชิญ รออาจารย์มาคลี่คลาย 

เลือกยังไงให้ไม่เจ็บปวด ความรักมันมี pain อยู่ด้วยเสมอ ความรักมันมี pressure และ pain อยู่ด้วยกัน พยายามจะบอกทุกคนที่ฟังอยู่ร่วมกันว่าคุณต้องสามารถที่จะเลือกเองได้ เลือกเองว่าจะทำอย่างไรกับความรู้สึก อย่าให้คนอื่นเป็นคนเลือกให้ แล้วไม่รู้ทำไมถึงชอบให้คนอื่นเป็นคนเลือกให้ตลอด ฟังเสียงตัวเอง รู้สึกยังไง เจ็บฉิบหายทนไม่ไหวแล้ว ลองฟังเสียงตัวเองแล้วจัดการกับความรู้สึกนั้น

ในปัจจุบันที่เศรษฐกิจ สงคราม และการเมืองไม่มั่นคง ส่งผลต่อการเลือกที่จะมีความสัมพันธ์ในทุกวันนี้ยังไงบ้าง

คุณยกการเปลี่ยนแปลงมาหลายเรื่องมาก มันทำให้คุณกระวนกระวาย และความกลัวนั่นแหละที่ทำให้เราต้องมานั่งคุยกันในวันนี้ ในขณะที่ทุกคนกลัว อย่าลืมว่าความรักเป็นฝ่ายเลือกคุณ เพราะฉะนั้นเขาอาจมาเยือนในช่วงชีวิตที่คุณอาจรู้สึกกระวนกระวายที่สุด เมื่อมันมาเยือนคุณก็ต้องจัดการ

ความรักไม่ได้เมตตาเราขนาดนั้น ในโลกนี้แม้จะอยู่ในช่วงที่ลำบากแค่ไหนถ้าความรักมันจะมามันก็มา

ท้ายคาบถามตอบ

“ถ้าไม่มีใครจะถาม อาจารย์จะสุ่ม” ประโยคชวนขนลุกที่หลายคนต้องเคยผ่าน แต่ครั้งนี้กลับกลายเป็นยิ้มกว้างถ้ากระดาษคำตอบที่คุณตั้งใจบรรจงจะถูกเลือกขึ้นมาเป็นตัวอย่างของโจทย์คำถามดังต่อไปนี้ 

สิ่งใดที่สั่นคลอนความสัมพันธ์ของคุณที่สุด

‘การไม่เคารพกัน’ คุณแชมป์แอบยกยิ้มให้กับหนึ่งในคำตอบของนักเรียนในคลาส ก่อนจะสาธยายคำตอบจากในมุมมองของเขาเอง

ผมว่าความสัมพันธ์มันคือข้อตกลงระหว่างคนสองคน หรือมากกว่านั้น การที่ไม่เคารพกันมันเหมือนกติกามันถูกเขียนไว้ไม่เท่ากัน อีกคนเขียนอีกอย่าง อีกคนเขียนอีกแบบ จนกฎดันมีคนถูกละเมิด ทำให้มันดูไร้คุณค่า

ในความรักความสัมพันธ์เวลาเราพัฒนากับใครสักคน คนนี้เป็นแฟนเรา คนนี้เป็นสามีเรา พวกคุณมักจะลืมไปว่าคนที่คุยเขาก็เป็นคน คุณจะมองว่าเขาเป็นส่วนต่อขยายเหมือนแฝดสยาม ในเมื่อเขาเป็นคน แสดงว่าเขามีความปรารถนา มีความต้องการที่ไม่จำเป็นจะต้องตรงกับคุณตลอดเวลา ถ้าคุณลืมสิ่งที่คุณกระทำกับเขาจะเหมือนวัตถุ คิดว่าคนเขียนน่าจะหมายความประมาณนี้นะคะ อาจารย์ขอเสริมคำตอบต่อจากคุณแชมป์

หลังจากนั้นอาจารย์จึงขอคลี่กระดาษคำตอบในมือตัวเอง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโอดครวญจากนักเรียนทั้งห้อง เพราะคำตอบของข้อนี้คือ ‘ความทรงจำ’

ไม่รู้ว่าคนเขียนแปลคำนี้ว่าอย่างไร อาจารย์ขอแปลความหมายนี้ด้วยตัวเองเลยแล้วกัน ความทรงจำคืออะไรที่คุณเข้าใจว่ามันเคยเกิดขึ้นในอดีต Memory มันไม่ได้แปลว่าสิ่งที่คุณ Memorize มันแล้ว Actually เกิดขึ้นตามนั้น

แต่คุณเลือกจำประสบการณ์และเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตอย่างที่คุณอยากจะจำ คราวนี้ความซวยคือความทรงจำหลายเรื่องราวในอดีตมันเข้ามาส่งผลต่อปัจจุบัน เช่น เกิดมาในชีวิตมีความรักมาเยือนหลายครั้งแต่ไม่เคยที่จะได้พัฒนาความสัมพันธ์เลย อันนี้นั้นก็มาจากความกลัว

คุยเรื่องความรักมาเยอะขอสรุปได้ว่าคนไทยแยกเวลาไม่ค่อยเป็น อดีต ปัจจุบัน อนาคต คุณรวมมันเข้าด้วยกัน ความทรงจำมันเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับเรา ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความทุกข์ ความทรงจำคุณมันสร้างความเป็นคุณในช่วงเวลานั้น แต่จะทำอย่างไรให้เวลาที่คุณเจอคนๆ หนึ่ง แล้วรู้สึกอยากพัฒนาความสัมพันธ์กับคนนี้

ใช้ตาคุณมองให้เห็นคนที่อยู่ตรงหน้า อย่าเอาเงาของใครมาทาบซ้อนไว้ 

ถามตัวเองว่า ณ เวลานี้ที่คุณหายใจ ฉันรักคนนี้ใช่มั้ย ฉันรักใคร

ถ้าอยากเดินไปข้างหน้า พัฒนาความสัมพันธ์ไปข้างกัน ก็จงอย่ากลัว

เมื่อจบบทเรียนขออัญเชิญวลีเด็ดที่ขาดไปไม่ได้ “คาบนี้ใครมีคำถามมั้ย” 

ต้องตกใจเมื่อครั้งนี้นักเรียนร่วมใจยกมือกันเกือบครึ่งห้อง จนอาจารย์อยากไล่ให้เอามือจับหูเพื่อแข่งกันใหม่ แต่คุณเอมมี่ลงพื้นที่แจกจ่ายไมค์แก้ปัญหาคาใจได้ครบถ้วนทุกคน แต่ขอหยิบยกคำถามที่โดนใจกรรมการทั้งห้องมาแล้วกัน

เคยผ่านความสัมพันธ์ที่ทำให้เราสูญเสียตัวตนไป พอจบมาเราต้องเริ่มค้นหาตัวเองใหม่ มีวิธีหรือทางลัดอะไรที่ทำให้เจอตัวตนที่เป็นแก่นจริงๆ ของเรา หลังจากโดนผลกระทบกลับมามั้ย 1 ปีที่ผ่านมา ค้นเท่าไหร่ก็ยังหาไม่เจอสักที

คุณทำให้นึกถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่เล่าว่า เมื่อคุณได้เข้าสู่ความสัมพันธ์แล้ว คุณพร้อมที่จะเปลี่ยน พร้อมที่จะสละแง่มุมต่างๆ ของตัวตนเพื่อที่จะทำให้คนรักมีความสุข พวกเราจำนวนหนึ่งมีนิสัยเช่นนั้น พอริเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ไปแล้ว คุณพร้อมที่จะปรับ คุณพร้อมที่จะสละแทนที่จะหาความสมดุล ระหว่างนั้นคุณจึงรู้สึกว่าตัวตนของฉันหายไป ฉันเป็นใคร

แท้จริงแล้วตัวตนของคุณไม่ได้หายไป เด็กผู้หญิงคนนั้นยังอยู่กับคุณเสมอ คุณเพียงลืมที่จะมองเขา เวลาส่องกระจกตอนเช้า ไม่ว่าคุณจะลืมตัวตนไปแค่ไหนคุณมองเห็นอะไรในกระจก แล้วเคยถามคนที่อยู่ในกระจกมั้ยว่า ฉันเป็นใคร

ตอนนี้เด็กหญิงคนนั้นอาจแค่เปิดโหมดล่องหน แต่ไม่มีมนุษย์คนไหนทำตัวตนของตัวเองหายไปได้

หลังจากโจทย์ปัญหาในคาบเรียนนี้เริ่มคลี่คลาย งั้นคงได้เวลา Let’s Cheers!

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าหลังจากที่เข้าเรียนภาคค่ำในวันนี้อาจจุดประกายความรู้สึกอะไรบางอย่างที่ทำให้เรากลับไปย้อนมองตัวเองได้ชัดเจนมากขึ้น ว่าสุดท้ายแล้วเราอยากเลือกความสัมพันธ์แบบไหนให้ยังคงมีอยู่ในชีวิตของเราในทุกวัน 

สุดท้ายแล้วความรักนั้น ยังคงเป็นแง่มุมที่ยุ่งยากมากสำหรับมนุษย์ เพราะท้ายที่สุดมันคงยังไม่มีคำตอบที่สำเร็จรูป

The post คาบเลกเชอร์วิชาความรัก Relationship After Tomorrow appeared first on a day magazine.

ครั้งนี้สำนักพิมพ์ฮัมมิ่งบุ๊คส์จึงขอถือโอกาสเชิญชวนเหล่าคนรักเจ้าตูบมารวมตัวกัน เพื่อร่วมพูดคุยไขข้อข้องใจและทำความรู้จักกับ ‘โลกของสุนัข’ ที่คุณอาจไม่เคยรู้มาก่อน โดยบุคคลที่จะมาสมานฉันท์สิ่งมีชีวิตสองแขนสองขาแต่ต่างสายพันธุ์ในครั้งนี้ ขอปรบมือเรียนเชิญ ‘หมออุ๋ย – น.สพ. สาทิศ คุ้มประเสริฐ’ สัตวแพทย์เจ้าของคลินิกเฉพาะทางสัตว์ชนิดพิเศษ (Exotic) เจ้าของเพจใจประเสริฐเพ็ทคลินิก และ ‘ครูโจอี้ – ฑิฆัมธร ศรีกลิ่นดี’ ครูผู้ฝึกสอนสุนัข ที่รับบทในภาพยนตร์เรื่องโกฮัง…หัวใจโกโฮม  พร้อมถามตอบไปกับ ‘บอมบ์ – สิทธิกุล เดชพรเทวัญ’ BookFluencer เจ้าของช่อง Storybomb ที่ปกติจะเห็นหน้าผ่านช่องทาง IG และ Tiktok อยู่บ่อยครั้ง

แขกรับเชิญในวันนี้ถือเป็นเพื่อนสนิทมิตรสี่ขา บุคคลที่เรียกได้ว่าสนิทสนมกับเจ้าตูบเข้าขั้น best friend คำถามที่แลกผลัดความรู้ความคิดเห็นในครั้งนี้จึงกลายคล้ายว่าเป็นคำถามลองเชิงรู้ใจซะมากกว่า อีกสิ่งหนึ่งที่เราสงสัยคล้ายกับพิธีกรนั่นคือ เป็นมาอย่างไรทำไมถึงได้มาเดินเส้นทางประกอบอาชีพเคียงข้างเจ้าตูบสี่ขาในทุกวันนี้

ครูโจอี้ที่ถูกโยนคำถามแรกใส่จึงเล่าว่า “ผมเป็นตำรวจสุนัขตั้งแต่อายุ 20 แรกเริ่มเลยจนยาวมาก็ยังคลุกคลีอยู่กับสุนัขตำรวจแล้วก็ต่อยอดมาเป็นครูช่วยฝึกปรับพฤติกรรม แก้ไขปัญหาของเหล่าน้องหมามาถึงทุกวันนี้”

“ส่วนผมเลี้ยงสุนัขอยู่แล้วความสนใจเลยมุ่งตรงมาที่สัตวแพทย์แต่เด็กเลยครับ” คำตอบสมกับเป็นสัตวแพทย์ต้นแบบจากหมออุ๋ย

ไหนๆ วันนี้ก็มีครูฝึกสอนนั่งอยู่ข้างแบบนี้ ช่วยฟันธงให้ทีได้มั้ยว่าเรื่องที่หลายคนสมัครใจเชื่อกันไม่ใช่ข่าวลือ ว่าเวลาเราเรียกน้องหมาด้วยเสียงสองน้องจะมีความสุขหรือเชื่อฟังมากกว่า

“เอาจริงผมว่าเสียงมันก็มาพร้อมกับอารมณ์แล้วล่ะ อย่างเวลาที่เราบอกเขาว่า ไม่ มันก็จะมีความโกรธเข้ามาหน่อย แต่ถ้าเราใช้เสียงสองเหมือนอยากเล่นกับเขาด้วยก็จะเป็นน้ำเสียงเหมือนการเชิญชวนเขา”

แล้วอย่างของครูโจอี้เสียงยังไง 

“จะเอาเลยใช่มั้ย” เส้นเสียงสองที่ได้ยินกลับตรงข้ามกับความน่าเกรงขามที่นั่งอยู่ตรงหน้าจนผู้ฟังหลายคน หรือแม้กระทั่งเจ้าตัวเองเผลอหัวเราะออกมาเช่นกัน

งั้นขอเจาะลึกไปถึงบทบาทของครูฝึกถึงความต่างระหว่างการเป็นครูฝึกในกองถ่ายโฆษณากับภาพยนตร์คืออะไร

“รู้สึกความเป็นมิสชันในโฆษณาจะมีความยากกว่า อย่างล่าสุดคือยากให้น้องหมานั่งไขว่ห้างเหมือนศิลปินครูก็ฝึกอยู่หนึ่งเดือนจนเขาทำได้”

แล้วอย่างในภาพยนตร์โกฮัง…หัวใจโกโฮม มีความยากง่ายอย่างไรบ้าง

“ถ้ายากเลยคือฝึกน้องหิมะที่ให้คุณครูปั้นก่อนเข้าฉาก 4 วัน แล้วหิมะพิเศษตรงที่เขาไม่สนใจอะไรทุกสรรพสิ่งในโลกเลย เรียกก็ไม่หัน ขนาดเอาไก่ปิ้งมาล่อก็ไม่หัน ฉากที่ทุกคนเห็นกันในหนังคือต้องอาศัยจังหวะที่เขาหันเองทั้งนั้นเลย”

คิดว่าอุปสรรคของกองถ่ายที่มีน้องหมาคืออะไร

เรื่องที่น้องหมาอาจจะไม่ได้ชอบทุกคนในกองถ่าย แล้วต้องเข้าฉากเดียวกับเขาซึ่งเราก็ต้องทำให้เขาชินด้วย อย่างเจ้านายกับน้องมีโชคช่วงแรกเจอหน้ากันไม่ได้เลย มีโชคไม่ชอบมาก เจอหน้าก็เห่าใส่ จนครูต้องจับมาปรองดองกันก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ต้องให้เวลาเขาหน่อย

เมื่อได้ยินถึงความเก่งกาจของมือปราบเจ้าตูบ เหล่าผู้ฟังก็เริ่มยกมือวางใจปรึกษาถึงปัญหาของเหล่าลูกสมุนที่บ้านว่า หากเจอเหตุการณ์ดังกล่าวควรปราบอย่างไรดี

“น้องที่บ้านชอบกินอาหารคน ไม่ยอมกินอาหารตัวเองเลยค่ะ” ผู้ฟังท่านหนึ่งยกมือระบายความกังวลหวังได้รับหนทางแก้ไขจากผู้เชี่ยวชาญตรงหน้า

“เคยให้ใช่มั้ยครับ ถ้าไม่เคยลิ้มรส การเสพติดครั้งต่อไปก็จะไม่เกิด เพราะงั้นสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าภาวะผู้นำมัน เช่น ฉันกินก่อนเธอกินหลัง การที่เรากินอยู่แล้วเขามาขอ เขาไม่ได้มองว่าเราใจดีนะ เขามองว่ากินพร้อมกันเท่ากับวรรณะเดียวกัน การเชื่อฟังก็จะลดลงตามกันไปลำดับการเป็นผู้นำ”

เมื่อคำถามที่หลายคนข้องใจเริ่มถูกคลี่คลาย หากการถามตอบในครั้งนี้มีการเก็บคะแนน สองผู้เชี่ยวชาญคงคว้าเกรด 4 ไปครองทุกช่องอย่างไม่ต้องสงสัย งั้นขอปิดท้ายด้วยคำถามชวนอบอุ่นหัวใจเพื่อบอกลาวงสนทนาในวันนี้กัน

ความประทับใจที่เกี่ยวกับสุนัขในชีวิต

ครูโจอี้เล่าว่า “เคยเจอครอบครัวที่เลี้ยงน้องหมาแต่ไม่มีใครสามารถคุมน้องอยู่เลย จนเขาเริ่มคิดอยากหาบ้านให้น้องใหม่ แต่ตัดสินใจเชิญครูฝึกมาประเมินก่อน ถ้าไม่ได้ผลจะพาน้องไปอยู่ที่อื่น ตัวน้องหมาหนักประมาณ 70 กิโล แต่เจ้าของน้ำหนักประมาณ 45 กิโล ก็เริ่มฝึกให้เขาลองจูงจนได้ผล ทุกคนในบ้านก็ร้องไห้กับความสำเร็จที่ว่าจะได้ไม่ต้องให้น้องไปอยู่ที่อื่นแล้ว เราจึงคิดว่าการฝึกมันช่วยให้ความรักไม่ต้องถูกพลัดพรากจากกัน”

หมออุ๋ยเสริม “ผมก็มีเคสหนึ่งที่มีคนมาฝากรักษาน้องหมาแล้วไม่เคยกลับมารับอีกเลย จนเวลาใครไปใครมาน้องก็จะเห่าร้องจนต้องพาไปอยู่บ้านญาติ ในช่วงเวลาที่เราต้องกลับมาทำงาน น้องก็ร้องเรียกเราเหมือนความผูกพันที่เราช่วยเขาแล้วเขารู้สึกได้”

ความสนิทสนมรู้ใจระหว่างมนุษย์และสหายสี่ขาถูกอธิบายถามตอบผ่านวงสนทนาในครั้งนี้ เพื่อให้เราทำความรู้จักอย่างดีกับอุปนิสัยพระเอกที่เราจะได้เจอในนวนิยายเรื่อง ‘สืบคดีเจ้าสี่ขา’ ที่มีน้องหมาเป็นจุดเชื่อมเรื่องราวทั้งหมด และรับบทนักสืบจำเป็นด้วยการใช้สัญชาตญาณเจ้าตูบเปิดโปงความจริงที่มนุษย์ซุกซ่อนไว้ ขอเกริ่นแค่ว่าฆาตกรคือใคร…น้องหมารู้ดีทุกอย่าง มีแต่พวกมนุษย์เท่านั้นแหละที่ถูกหลอก!

แม้นวนิยายเล่มนี้จะเป็นผลงานลำดับแรกของ PET MYSTERY PROJECT จากสำนักพิมพ์ฮัมมิ่งบุ๊คส์ แต่กลับถ่ายทอดเรื่องราวสายใยความผูกพันระหว่างสุนัขกับมนุษย์ที่ชวนอบอุ่นหัวใจ ผสานกับปมปริศนาฆาตกรรมได้อย่างกลมกล่อมลงตัว จนกลายเป็นผลงานแนวลึกลับชั้นยอดที่สมบูรณ์แบบเล่มหนึ่งเลยก็ว่าได้ แอบทิ้งท้ายว่าเล่มต่อไปใน PROJECT นี้ กำลังตามมาในไม่ช้า ไม่ปล่อยให้แฟนๆ ต้องอดใจรอนานอย่างแน่นอน

หากคุณเป็นอีกหนึ่งท่านที่อยากยกมือถามต่อว่า ในไม่ช้านั่นเท่ากับระยะเวลาเท่าไหร่กันนะ ขอผายมือนำทางคุณไปที่ช่องทางการติดตามสำนักพิมพ์ฮัมมิ่งบุ๊คส์ผ่าน Facebook และ Instagram : Hummingbooks Publishing กันได้เลย!

The post BOOK TALK ไขความลับเจ้าสี่ขา…น้องหมาแสนรู้ ทำความรู้จักพระเอกหน้าใหม่แห่งวงการนวนิยายสืบสวน appeared first on a day magazine.

แม้ท้องฟ้าจะครึ้มอึมครึมขาวสลับเทา แต่อากาศยังคงสภาพอุณหภูมิประเทศไว้เช่นเคย ความร้อนอบอ้าวทำให้เสียงบ่นโอดครวญของเหล่าแฟนคลับดังพอๆ กับประโยคชื่นชมป้ายผ้าใบที่ตั้งโชว์ความหล่อเหลาตระหง่านครบจำนวน 10 คน มิสชันแรกรับบัตร มิสชันสองถ่ายรูป มิสชันสามอย่าลืมที่จะรับของแจก giveaway ถึงจะเสร็จสิ้นภารกิจ สารพัดของกุ๊กกิ๊กแอบแซมมาด้วยของแจกประทังชีวิตอย่างทิชชู ยาดม และเสื้อกันฝนที่หากเป็นไปได้คงไม่มีใครอยากหยิบออกมาใช้สักเท่าไหร่ แต่คว้าไว้ก่อนดีกว่า

ซ้ายขวาหน้าหลังถูกโอบล้อมไปด้วยผู้คน outfit แดงสลับดำตัดกับแสงสีฟ้าของทึไลท์ในมือ ที่ใครเห็นก็คงปลื้มปริ่มยิ้มแก้มปริยิ่ง นี่นับเป็นการแสดงในสเตเดียมครั้งแรกของเหล่าเด็กชายทั้งสิบ แล้วก็อิ่มอกอิ่มใจกันสุดๆ ทำเอาแฟนคลับอยากถ่ายรูปอัดกรอบไว้เป็นรูปที่มีทุกบ้าน

Mmm mmm mmm

Let me treasure you, treasure you, treasure you

เสียงกรี๊ดกระหึ่มจนหูวิ้ง ชายหนุ่มนับสิบยืนประจำที่โพสต์ท่าประจำตัว เพียงแค่เห็นเงาเลือนราง แต่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการจับตามองของแฟนคลับเลยสักนิด เพราะแค่สเตจถูกเลื่อนขึ้นมาก็เดาได้เลยว่าคนนี้เมนฉันแน่นอน! แสงไฟสาดฉายโฉมหน้าชัดทุกองค์ประกอบ…ว่าแต่ชายหนุ่มรูปหล่อบนเวทีนั่นใคร หนุ่มน้อยจิ้มลิ้มแก้มกลมหายไปไหนกันหมด ไม่ทันได้เอ่ยท้วงทัก หนึ่งในเมมเบอร์ก็สกัดดาวรุ่งโดยการเปิดเสื้อโชว์สเตปเซ็กซี่ คล้ายกำลังจะบอกว่าครั้งนี้พวกผมกลับมาในคาแรกเตอร์ที่โตขึ้นอีกระดับ

กำแพงมนุษย์เริ่มทยอยกระจายตัวออกไปทักทายแฟนคลับอย่างบ้าคลั่ง ทุกพลังที่ส่งออกมาเหมือนทดแทนช่วงเวลาที่พวกเรานับถอยหลังรอคอยมาเจอ หลังจากหนุ่มๆ สะบัดแขนแกว่งขาออกลวดลายกันอย่างเต็มที่ ก็ได้เวลาสวัสดีทักทายกันอีกครั้ง เสียงเชียร์ดังลั่นสเตเดียมพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เมื่อกล้องผลัดโฟกัสเมมเบอร์แนะนำตัวทีละคน ความรักที่ท่วมท้นสนั่นจนเมมเบอร์หลุดยิ้มกันยกใหญ่

“BANGKOK TREASURE MAKER ขอเสียงหน่อยยย”

บอกเลยว่าภาษาไม่เป็นอุปสรรคต่อการไฮป์แฟนคลับเลยสักครั้ง เพราะเพียงแค่ TREASURE ต้องการ TEUMEs ก็พร้อมป้องปากพร้อมกันแล้ว SCREAMMM!

เศษซากวิญญาณที่กระเจิงไปจากสเตจก่อนหน้ายังไม่ทันกลับคืนมาก็หลุดไปอีกครั้งกับเพลง MOVE (T5) อีกสเตจที่เป็นเครื่องยืนยันว่าเด็กหนุ่มในวันนั้นโตขึ้นแล้วจริงๆ 

You’re my everything

Doesn’t matter matter without you

I’ll do anything

Doesn’t matter matter without you

แฟนคลับตาโต อ้าปากค้าง ไม่ใช่เรื่องแปลกนักหากเกิดขึ้นกลางคอนเสิร์ต แต่กลับกันคราวนี้กลายเป็นศิลปินที่เต้นๆ โยกย้ายส่ายสะโพกอยู่นั้นกลับตาโต อ้าปากค้าง มุมปากค่อยๆ คลี่ยิ้มทีละคน ละคน จนกระทั่งเมื่อมองไปด้านหลังก็พบกับแสงสว่างที่เรียงอ่านออกเป็นคำว่า TR 10 4EVER สิ่งที่วันนี้ทึเมทุกคนได้ตะโกนบอกพร้อมกันแล้วผ่านโปรเจกต์ เป็นอีกครั้งที่ TEUMEs will always be with TREASURE ตลอดไป

다 사랑해

널 사랑해 (loving you, loving you, love ya)

널 사랑해

널 사랑해 (loving you, loving you, love ya)

รถรางบรรจุความน่ารักกำลังเดินทางมาแจกจ่ายแฟนคลับอย่างทั่วถึง เมื่อเหล่า TREASURE พากันออกมาทักทายทึเมอย่างใกล้ชิดทั่วสเตเดียม เพราะงั้นทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อม บ้างก็หูแมว ไม่ก็หูหมา หรือธรรมดาที่คุ้นเคยก็ขอหัวใจหน่อยนะคนดี แต่หนุ่มๆ เสิร์ฟความรักอย่างเต็มที่ จะหัวใจดวงใหญ่เล็กขนาดไหนก็จัดหนักจัดเต็มให้ทึเมทุกคน ถ้าเป็นไปได้คงหวังให้แขนที่ยืดโบกทักทายไปให้ถึงแถวสุดท้ายของสเตเดียมอย่างแน่นอน

บทเพลง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะถูกดำเนินไปตามลิสต์ที่แฟนคลับพอจะทราบกันมาบ้าง เวลาก็ยาวนานพอสมควรแล้ว ใจที่ถูกเตรียมไว้คงได้เวลาโบกมือบ๊ายบาย เพราะเอาเข้าจริงรู้สึกว่าตัวเราเองได้ยินคำว่าเพลงสุดท้ายจากศิลปินเกือบสิบรอบเห็นจะได้ แต่เป็นการถูกหลอกที่สมยอมแบบไม่ต่อต้านเลยสักนิด ถ้าเป็นไปได้ If I had a time machine I’d hit the pause button ให้กลายเป็น NOW FOREVER อย่างนี้ไปตลอดก็คงดี

เวทีไร้ซึ่งศิลปินคงถึงเวลาที่ต้องกอบโกยความสุข สนุก บ้าคลั่ง ใส่กระเป๋าพร้อมแพ็กไปนอนกอดคืนนี้ที่บ้านอย่างดี แต่อยู่ดีๆ บนเวทีก็สว่างขึ้นอีกครั้ง ขอยืนยันว่าสภาพทึเมในตอนนั้นคงพอๆ กับผึ้งแตกรังก็ไม่เชิง

오늘도 오렌지로 물들어가는

너를 여전히 난 (여전히 난)

아쉬워하면서 집에 돌아갈 것 같아

나는 더 너와 함께 하고 싶은데

เสียงร้องศิลปินกับแฟนคลับกลับมากระหึ่มอีกครั้งกับเซอร์ไพรส์ที่ได้รับจากบทเพลง ORANGE ไม่คิดไม่ฝัน ใช้คำนี้น่าจะแทนใจใครได้หลายคนเหมือนกันว่า จะได้ร่วมฟังร่วมร้องเพลงนี้ไปด้วยกันกับ TREASURE ในสเตเดียมประเทศไทยครั้งแรก

“เซอพร๊ายยย ประทับใจมากยิ่งตอนที่ร้องไปพร้อมๆ กัน มันเหมือนกันฝันเลยนะครับ” หนุ่มๆ สารภาพความในใจพร้อมออกมาโลดเต้นอีกครั้ง ยิ้มคิกคักกันเหมือนรวมหัวกันหลอกแฟนคลับสำเร็จ หลังจากนี้ก็ขอให้ปฏิเสธการนั่งชมไปได้เลย เพราะเราจะมา 

Put your hand up!

Stand up!

Make some noiseeeee!

พอได้รู้จัก Encore รอบสุดท้าย ตูดก็ลืมเก้าอี้ไปสนิท เพราะศิลปินสวมบทตำรวจตรวจคน Jump Jump Jump ทึไลท์ในมือก็ห้ามดับ เสียงร้องก็ต้องดัง หัวเริ่มเปียกแต่ยังต้องสะบัด เพราะตอนนี้ศิลปินบนเวทีเปียกนำไปจากน้ำในขวดที่เหวี่ยงไปมาเรียบร้อย แสดงโชว์ติดกันนับ 30 เพลง โดยประมาณ Encore อีกเกือบชั่วโมงขอติดแฮชแท็กเลยแล้วกันว่า #ชีวิตแลกชีวิต ความมันส์เรียกได้ว่าเข้าขั้น Overdose เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

You give me the sweetest sound and you don’t need to look around

We can do whatever you want

BYE BYE

Forever our pride, forever our TREASURE

สุดท้ายเชื่อว่าทึเมคงไม่มูฟออนจากสนามศุภชลาศัยได้ง่ายๆ

เหตุหนึ่งด้วยอารมณ์ความรู้สึก

เหตุที่ลืมนึกถึงคือ #ตามหาขาใหม่ใกล้ฉันด่วน

The post TREASURE TOUR [PULSE ON] IN BANGKOK การเติบโตของเด็กชายหัวแก้วหัวแหวนดุจดั่งสมบัติทั้งสิบ appeared first on a day magazine.

“หวังว่าเป็นเที่ยงคืนตลอดไปก็คงดี อาคาเนะมาไทยครั้งแรกค่ะ ศิลปินหน้าใหม่ ฝากติดตามด้วยนะคะ!”

เมื่อเข้าพื้นที่จัดแสดงมาแสงไฟที่มืดอยู่แล้วถูกหรี่ลงอีกระดับ ควันพวยพุ่งออกจากเวทีในระดับที่แทบเป็นทะเลหมอก เสียงสวดบทคาถาพึมพำของเหล่านักแสดงดนตรีกระหึ่มดังทั่วฮอลล์ เหล่าผู้ชมเริ่มเผลอเขย่งปลายเท้า เพื่อสอดส่องการแสดงเรื่องราวที่กำลังเล่าอยู่บนเวทีอย่างไม่รู้ตัว ผู้คนเดินเอนซ้ายเซขวาดูทรงเหมือนซอมบี้ที่หลุดมาจากในหนังก็ไม่เชิง ช้อนยักษ์ถูกคว้ามาคนปรุงยาในหม้อขนาดใหญ่ คนไปคนมาก็ถึงเวลาเดินไปปลุกแกนนำให้ลุกมาดูผลงานด้วยการเคาะโลงศพ 

ก๊อก ก๊อก โลงศพอ้าออกพร้อมเผย โฉมสาวน้อยมัดแกละนอนขดหลับปุ๋ย แต่นั่นแหละคือหัวหน้าขบวนการที่ทุกคนกำลังตามตัว! ACAne ค่อยๆ ลุกออกมาร่ายรำ คอนเซปต์ทัวร์ในครั้งนี้ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านความประหลาดบิดเบี้ยวของห้องทดลอง ที่ทุกคนเหมือนจำลองเป็นซอมบี้ปู ตามชื่อที่ว่า ZUTOMAYO INTENSE II 「坐・ZOMBIE CRAB LABO」

ความเคยชินที่จะได้เห็นแสงสปอตไลต์สาดไปที่ศิลปิน ทว่าไม่ใช่กับคอนเสิร์ตนี้ ที่แสงถูกสาดจากด้านหลังศิลปิน ผู้ชมจึงจะได้มองศิลปินในมุมมองกลับกันจากที่อื่น กล้องถูกเล็งอย่างแม่นยำแต่ความคมชัดมีเพียงแค่แผ่นหลังเท่านั้นที่คมกริบ เบื้องหน้ามีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่แอบซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคาดตาและความมืด

ไม่ว่าจะจังหวะดนตรีเพลงแล้วเพลงเล่า ขาและหัวก็ยังคงขยับโยกโดดเด้งอย่างต่อเนื่อง เชื่อว่าในฮอลล์คงไม่มีใครสามารถปฏิเสธท่วงทำนองชวนขาลอยได้อย่างแน่นอน เพลย์ลิสต์ถูกเล่นอย่างตะบี้ตะบัน ความมันส์เริ่มควบคุมไม่อยู่ เสียงจากสิ่งที่เราเรียกว่าทัพพีข้าวกังวานไปตามจังหวะ พื้นเริ่มสั่นสะเทือนตาม เท้าหลายคู่ถูกรบเร้าจากเสียงดนตรีให้คุณอย่าอยู่เฉย

ดาบ คทา พร็อปจากลูกสมุน ACAne ถูกยื่นมาประกอบบทเพลงจนถึงคิวไม้กอล์ฟ “วันนี้เราจะมาสุ่มเพลงที่จะเล่นกันสดๆ ด้วยการ…ตีกอล์ฟกันค่ะ” นักร้องสาวน้อยยื่นคำขาดประกาศว่าเพลงต่อไปขึ้นอยู่กับดวงชะตาล้วนๆ เสียงรอบข้างเริ่มฮือฮาปนมาด้วยความเห็นว่า ACAne ปรึกษาทีมยังนะ เพราะนักดนตรีแต่ละคนที่ประจำตำแหน่งด้านหลังเริ่มผลัดกันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ปนไปกับยิ้มแห้งๆ พร้อมแล้วก็ โฮลอินวัน!

“เพลงนี้ไม่รอดว่ะ” 

“เพลงนี้ยอมเลย”

“อันนี้ไม่ไหว”

クリームで会いにいけますか ?

ขอบคุณทีมพากย์จากผู้ร่วมชมด้านหลังที่น่าจะทนกันไม่ไหวจนต้องขอออกความคิดเห็นอย่างออกรสออกชาติกันไม่หยุด ชุดสาวน้อยโลลิต้า ทรงผม Twintails สองข้างดัดลอนอย่างดี เสียงร้องใสกริ๊งไต่ระดับสุดเสียงก็ไม่มีสั่น เอาจริงก็เริ่มเห็นด้วยกับด้านหลังแล้ว ผมสองข้างเริ่มเด้งตามจังหวะของเจ้าตัวที่เริ่มออกสเตปลีลาท่าทางดุ๊กดิ๊ก แรงเท่าไหนดาเมจที่ส่งออกมายิ่งรุนแรงเท่าตัว งั้นมาตะโกนพร้อมกัน

C-R-E-A-M, I’m creamy

C-R-E-A-M, I’m creamy

“ถึงแม้เราจะไม่ได้ใช้ภาษาเดียวกัน แต่ยังไงก็เชื่อว่าเราจะสื่อสารถึงกันได้ เพราะนี่คือสิ่งที่ฉันอธิฐานมาจากใจ” 

สำเนียงเสียงใสของ ACAne เปล่งออกมาด้วยความตั้งใจ ผู้คนต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อได้ฟังสำเนียงที่เจ้าตัวพยายามเค้นให้ตรงกับสำเนียงไทยมากที่สุด สลับกับพูดภาษาบ้านเกิดที่ยาวเอาเรื่องจนเอไอบนจอแปลไม่ทัน Acane ไม่อยู่เฉยรีบหันไปทำท่าดันซับให้ขึ้นมาสื่อสารกับผู้ชมให้เร็วขึ้น ท่าทางโก๊ะๆ แก่นๆ ของเธอจึงเรียกเสียงหัวเราะได้ยกใหญ่

ใกล้ถึงช่วงสุดท้ายแต่ความประหลาด(ใจ)ยังถูกป้อนจนผู้ชมเริ่มพุงกาง อีกหนึ่งอย่างที่น่าจับตามองไม่แพ้กันคือเหล่าเครื่องดนตรีที่หลายชิ้นเพิ่งเคยเห็นจากที่นี่เป็นที่แรก แต่คอนเสิร์ตครั้งนี้ MVP คงต้องตกเป็นของ ‘Electric Fan Harp’ ใช่แล้ว มันคือพัดลมที่ทุกคนรู้จักกันนี่แหละ แต่สาวน้อยกลับคว้ามาดีดอย่างถนัดมือ เอาล่ะ เตรียมตัวให้ดี พัดลมที่บ้านแฟนๆ คืนนี้โดนคว้ามาดีดแน่นอน!

เวลาดำเนินมาราวๆ 2 ชั่วโมงครึ่ง ด้วยเสียงร้อง เอเนอร์จีบนเวที การเอนเทอร์เทนทำเอาเราไม่รู้ตัวเลยว่าคอนเสิร์ตดำเนินมาใกล้ถึงช่วงร่ำลากันแล้ว หากนี่ไม่ใช่บัตรยืนที่จะต้องแอบยืดแข้งยืดขาสบัดปลายเท้าที่เริ่มอ่อนแรง แม้เพลย์ลิสต์จะถูกไล่เรียงเล่นจนเกือบหมด ZUTOMAYO ก็ยังคงไฮบ์คนให้กระโดดกันอย่างบ้าคลั่ง แขนปูบนเวทีนำคนโบกสบัดมือไปมาอย่างไม่หยุดยั้ง ขอปิดท้ายด้วยน้ำเสียงคาวาอิ้ว่า “ขอบคุงก้าา” 

“แม่ง โคตรคุ้ม โคตรดี อันนี้ให้เลยว่ะ”

เราพยักหน้าเห็นด้วยกับเสียงซุบซิบของเหล่าลูกสมุนซอมบี้ที่เริ่มทยอยออกจากความมืด โดยจับใจความได้ว่าเอนเอียงไปในทางเดียวกัน ของเขาดีจริง!

The post ยินดีต้อนรับสู่ห้องทดลองของเหล่าซอมบี้ปู เมื่อ ZUTOMAYO แพร่เชื้อความประหลาดสู่ไทยครั้งแรก appeared first on a day magazine.

“สวัสดีครับ ปอร์เช่ ศิวกร เป็นศิลปินครับ”

“สวัสดีค่ะ หล่อมากค่ะ”

หลังทักทาย อดไม่ได้ที่จะกล่าวชมเครื่องหน้าของชายหนุ่มชุดหนังสีดำตรงหน้า คาแรกเตอร์ความเท่ฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วห้องอย่างที่ใครเขาว่ากันจริงๆ หลังจากได้ยินเขายิ้มรับตอบคำชมด้วยท่ามือพนมเหนือหัว ทำเอาเราไหว้กลับแทบไม่ทัน

เบบี๋ T-Pop

หน้าอย่างเนี้ยะไม่รัก หน้าอย่างไหนเธอถึงจะรัก

โอ๊ยอย่ามัวแต่กั๊ก ราชรัก..มาเกย 

หากย้อนไปเมื่อปี 2014 หน้ากระจกคงมีหลายคนแอบซ้อมเต้นเพลง ‘ปาว ปาว (Shout)’ ของวง V.R.P kamikaze อย่างแข็งขันรวมถึงหนุ่มน้อยผมฟ้าปาดเจลใส่หมวกกลับหลังในยุคสมัยนั้นใครเห็นก็ว่าโคตรเท่ เด็กชายคนนั้นนั่งอมยิ้มอยู่ตอนนี้ 

“โอโห อันนี้ OG ปีลึก”

ถ้านับตั้งแต่สมัยช่วงผมฟ้าตอนนี้ปอร์เช่เติบโตมากี่ปีแล้วในวงการ

“ถ้าเป็นผลงานเพลง ผมเทรนตั้งแต่ช่วงอายุ 13 – 14 (ยกนิ้วขึ้นมานับ) ประมาณนั้น ดูเป็นผู้เฒ่ามากครับ”

อยู่มานานขนาดนี้เพราะสิ่งนี้นับเป็นความฝันในวัยเด็กเลยไหมนะ

“ที่จริงไม่ได้คิดว่าตัวเองจะมาแนวทางนี้ ตอนเป็นเด็กเราก็แนวเด็กผู้ชาย โตมาอยากเป็นนักกีฬา โตมาอยากเป็นนักบินอวกาศ โตมาอยากจะทำอะไรสักอย่างที่มันเกี่ยวกับการใช้กำลัง ตอนเด็กๆ เราสายกีฬา แต่ก่อนเป็นทีมฟุตบอลโรงเรียน ก่อนเป็นศิลปินก็เคยแข่งเต้นมาก่อน พวกประกวดเต้น cover” 

ชายหนุ่มเริ่มสาธยายถึงสิ่งที่เริ่มสรรค์สร้างความเป็นศิลปินในตัวเขา หลังจากประกวดเต้นก็เริ่มหัดเรียนร้องเพลง ก้าวเท้าเข้าสู่การออดิชั่นจนผ่านเข้ารอบ ระหว่างนั้นก็เริ่มค้นพบตัวตนของตัวเองมากขึ้นหลังจากได้ชิมบทบาทของศิลปิน นักแสดงก็ได้รู้ตัวว่าอะไรที่ชอบหรือไม่ชอบจนกลั่นกรองมาเรื่อยๆ ถึงทุกวันนี้ที่พูดได้เต็มปากว่าตกหลุมรักในอาชีพปัจจุบันเข้าซะแล้ว

คิดว่าเสน่ห์ของตัวเองที่ไม่ว่าจะผ่านไปใครมา ก็มักจะแวะหลงเสน่ห์เป็นประจำคืออะไร

ถามไม่ทันจบปอร์เช่รีบสวนตลบหลังทันทีว่า “ไม่มี จริงๆ ไม่มีนะ”

หากเป็นตอนเด็กๆ เขาคงขำแล้วตอบตามสเต็ปว่าคงเป็นไฝที่คอ แต่พอโตมาเอาเข้าจริงๆ มองไปมองมาก็ยังยืนยันว่าตนนั้นไม่ได้เป็นบุคคลประเภทที่มีเสน่ห์ พอความเงียบเข้าปกคลุมชายหนุ่มก็ยิ่งพยักหน้าเพิ่มความน่าเชื่อถือ หากมีธงขาวในมือคงยกมาโบกไปมาแล้วยืนยันว่านั่นเป็นคำตอบสุดท้ายสำหรับคำถามนี้

แต่หากลงมือค้น ‘ปอร์เช่ ศิวกร’ หลักฐานก็กระแทกตาเกือบบอดว่าเขานั้นมีคนชื่นชอบไม่ใช่น้อยเลย

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอบไม่ได้เพราะว่ามันมีทั้งคนชอบ คนไม่ชอบก็มี สมมติว่ามีคนชมว่าสีหน้าการแสดงทั้งบนสเตจกับในจอออกมาดี แต่ก็จะมีคนที่บอกว่าไม่ชอบเลย ทำหน้าแบบนี้ทำไม ก็มีเหมือนกัน”

“มันคือความรู้สึกของคนที่ชอบและไม่ชอบ บางทีเราก็ไม่ได้ตรงกับ Beauty Standard ที่เขาชอบ ก็ว่าไม่ได้ เราเลยไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วคนเขาชอบกันไหม ซึ่งก็แล้วแต่การชอบของแต่ละคนเลยว่าคิดยังไงกับผม ไม่ได้อยากไปบังคับเขาหรอก (ขำ)”

น้องปอร์เช่น่ะเหรอ เขาเป็นเด็กดี ชอบช่วยเหลือไม่อยากให้คนอื่นเครียด แล้วตอนนี้ตัวเองเครียดหรือเปล่า

“พื้นฐานที่มองโลกในแง่ดีแบบไม่อยากให้คนอื่นเครียด มันน่าจะเกิดขึ้นจากตัวผมเองที่เป็นคนเครียดและคิดมากอยู่แล้วด้วยแหละ แต่ไม่อยากให้ทุกคนเป็นตาม เพราะมันจะกัดกินสุขภาพจิตใจไปเยอะเลย ทุกคนมีความสุขอย่างนี้ดีแล้วครับ (ยิ้ม)”

มีคติประจำใจมั้ย

“ไม่มีเลยครับ ไม่มีคติอะไรเลย แต่เราจะคิดตลอดว่า ทำดีแล้วหรือยัง เต็มที่แล้วหรือยัง”

งั้นขอถามอีกครั้งว่าสรุป ปอร์เช่ ศิวกร เป็นคนยังไง

“เอ่อ เป็นคำถามที่ตอบยากมากครับ ถ้าให้นิยามตัวเอง ผมคิดว่าผมเป็นคนที่ใช้สื่อศิลปะในการเปิดเผยอารมณ์ตัวเองแล้วกันครับ แต่ถ้าเรื่องคาแรกเตอร์ เท่ น่ารัก ตามที่เขาพูดกันนี่อาจจะยากหน่อยแล้วแต่มุมมอง มันพูดเองไม่ได้ แล้วทุกคนรู้สึกยังไงครับ (ย้อนถาม)”

“แต่ถ้าเอาจากที่คนอื่นพูดกันแล้วอธิบายมาอ่าน ก็อาจจะสรุปได้ว่าเราเป็นคนไนซ์กับเจนเทิล ซึ่งสำหรับผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันจริงหรือเปล่า”

แบบฝึกหัดชีวิต

การแสดงไม่ใช่ทาง นั่นเป็นคำตอบสมัยก่อนของ ‘ปอร์เช่ ศิวกร’ ดังนั้นเราขอชวนมาย้อนถามอีกครั้งในฐานะนักแสดงนำหนังเรื่องล่าสุด ‘เลือดรัก นักฆ่า’ ว่าเขาจะอธิบายอย่างไร

“คือต้องอธิบายอย่างนี้ก่อนครับ ผมจะเรียกสองทางนี้ว่าศิลปะทางด้านเพลงกับการแสดงแล้วกัน ทั้งสองอย่างคือศิลปะเหมือนกัน แต่ผมจะถนัดทางด้านเพลงมากกว่า ส่วนการแสดงจะไม่ค่อย จะไม่ค่อยยย เข้าถึงลึกขนาดนั้นเพราะว่าศาสตร์มันค่อนข้างต่างกันมาก การที่เราเป็นตัวเองได้เต็มที่กับการที่สร้างคาแรกเตอร์มา แล้วให้คาแรกเตอร์นี้ใช้ร่างกายเราแทน”

“พอเรามีการเป็นตัวเองในการใช้อารมณ์ด้านเพอร์ฟอร์มมากๆ การสลับมาทางด้านการแสดงมันจะพลิกแบบแตกต่างกันเลยครับ ยกตัวอย่างเช่น สมมติผมเป็นคนชอบอย่างนี้ แต่ว่าตัวละครที่ผมสร้างขึ้นมาเขาไม่ได้ชอบกินแบบที่เรากิน เขาไม่ได้หายใจแบบที่เราหายใจ เขาไม่ได้กระพริบตาจังหวะตรงกับเรา จังหวะพูดก็ไม่ใช่อย่างนี้ มันเลยทำให้พอทำงานควบคู่กันเราต้องมีความแยกประสาทยากนิดนึง”

“เพราะตัวละครเราเป็นแบบนี้ แต่เราไม่ใช่แบบนั้น แต่พอเราขึ้นสเตจเราต้องเป็นตัวเราจริงๆ ผมเลยชอบทางเพอร์ฟอร์มมากกว่า ผมไม่ได้ต่อต้านการแสดง ผมอยากพัฒนาด้านการแสดงด้วย แค่ว่าจะเป็นคนที่เรื่องมาก มากๆ เกี่ยวกับเรื่องบท ถ้าบทไหนคล้ายเดิม คาแรกเตอร์คล้ายกับที่เคยเล่นไปแล้วจะไม่ค่อยสนใจมาก เพราะผมอยากท้าทายตัวเองกับบทบาทใหม่ๆ มากขึ้น”

การพลิกบทบาทไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วอะไรที่สามารถช่วยให้การแสดงเราดีได้ยิ่งขึ้น

“ผมขออธิบายในสิ่งที่โตมาแล้วรู้สึกได้แล้วกัน ผมรู้สึกว่ายิ่งเรารู้จักความรู้สึกตัวเองมากขึ้นเท่าไหร่ เราจะใช้มันเป็นเครื่องมือได้มากกว่าเดิม แต่ก่อนผมเป็นคนที่ไม่รู้จักความรู้สึกตัวเองเลยมั้ง เราจะจับไม่ค่อยได้ว่าตัวละครรู้สึกอะไรอยู่ แต่ตอนนี้พอเริ่มเวิร์กช็อปบ่อยขึ้น เริ่มเทรน เราเห็นแล้วว่าตอนเราเล่น ตัวละคร เรารู้สึกแบบไหน แล้วเราจะให้ความรู้สึกตัวละครไปต่อได้ยังไงบ้าง”

หลังจากพยายามคิดตาม คิ้วก็ถูกดึงมาขมวดโดยอัตโนมัติจนชายหนุ่มเสื้อหนังมองหน้าสวมบทอาจารย์ไล่ถามเชิงว่าเข้าใจใช่ไหม

“จะเข้าใจยากนิดนึงนะ มัน abstract ครับ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน มันเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความรู้สึกมากๆ”

หลังจากพยักหน้ารับสารอาจารย์เสื้อหนังก็ขอตอบคำถามข้อต่อไป

ศิลปินก็ชัวร์ นักแสดงก็ใช่ อยากรู้ว่าแต่ละบทบาทชอบพาร์ตไหนที่สุด

“พาร์ตศิลปินผมชอบในการที่เราใช้อารมณ์ตัวเองได้เต็มที่ เราเป็นตัวเราได้เต็มที่ในการ explore การถ่ายทอดศิลปะการพูดตัวเอง หรือสกิลตัวเอง ส่วนพาร์ตนักแสดงผมชอบในการที่ผมได้รู้จักตัวละครตัวนี้ที่มาใช้ร่างผม เรารู้สึกสนิทกับเขามาก แต่ว่าสักวันก็ต้องปล่อยเขาไปถ้าเรื่องที่ผมแสดงมันจบลง เสน่ห์ของสองอย่างมันเลยต่างกัน มันคือการที่เราได้รู้จักตัวเองกับการที่เราได้รู้จักตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นมา”

มีคนบอกว่าปอร์เช่ไปสุดทุกทาง ทั้งบนเวที ทั้งในหน้าจอ รู้สึกยังไงกับประโยคนี้

“รู้สึกขอบคุณ ขอบคุณที่ appreciate ผมแบบนั้น ผมไม่รู้หรอกว่า เราดีเท่ากับมาตรฐานที่เขาตั้งไว้หรือเปล่า แต่เราก็เต็มที่กับทุกๆ อย่างที่เราทำ เราให้เกียรติคนทำงาน เราให้เกียรติกับหลายอย่างที่มันเกิดขึ้น เราเห็นพี่ช่างไฟ พี่ทำอาหาร พี่คนทำงานเบื้องหลังเขาตั้งใจกันมาก เราไม่สามารถดูถูกความตั้งใจเขาได้โดยการที่เราทำชุ่ยๆ ใส่เขา ดังนั้นผมเลยอยากทำให้มันเต็มที่ในทุกๆ ครั้ง ทุกๆ งานเพื่อทำให้สิ่งที่เราตั้งใจมันจะสื่อสารถึงคนดู”

ลูกศิษย์ยิปมัน

2.14 นาที ตัวอย่างภาพยนตร์เรื่อง ‘เลือดรัก นักฆ่า’ ถูกปล่อยอย่างเป็นทางการจาก Netflix ตัวละครที่โผล่มาเตะต่อยจนต้องกดหยุดเพื่อวนดูซ้ำเพราะติดใจลีลาต่อสู้นั้นมีนามว่า ‘เอ็ม’ แห่งบ้าน 89

“หนังแอกชันเรื่องแรกเลยครับ เรื่องแรกแล้วก็หวังว่าอนาคตจะมีอีกครับ ติดใจ”

ชายหนุ่มเสื้อหนังคุมโทนดำยิ้มแนะนำว่าคนในภาพยนตร์นั่นเป็นภาพจริง ถ่ายทำจริง คนที่เห็นก็เป็นคนจริงๆ ที่เขารับบทแสดง

ความรู้สึกแรกหลังจากได้รับบทเป็นยังไงบ้าง

“ตื่นเต้นครับ ตื่นเต้นอย่างแรก เป็นคำตอบที่ธรรมดามากจริงๆ แต่ผมไม่ค่อยได้รับการแสดงแบบการไปแคสอะไรอย่างนี้ จะมีไปแคสเพราะอยากลอง แต่เรื่องนี้แคสเพราะสนใจจริงๆ มีคนรู้จักผมเขาเป็นแคสติงแล้วเรียกไปให้ลองแคส เราก็ เฮ้ย! เขายังนึกถึงเราอยู่ก็ดีใจ พอลองไปแคสปุ๊บ ยากว่ะ (ขำ) เหนื่อยว่ะ (ขำต่อ) ตื่นเต้น ดีใจ แล้วก็อยากทำให้มันออกมาดีครับ”

สะใจสมกับที่ไปแคสมาไหม

“เหนื่อยกว่าที่คิดไว้เยอะเลยครับ เพราะว่ามูฟเมนต์มันต่างกับการเต้นที่เราทำมากกว่า อ่อ ลืมบอก ผมว่าบางอย่างที่ผมกับตัวละครเหมือนกันคือความยืดหยุ่นครับ อันนี้คือสิ่งที่ได้ใช้เยอะมากพวกท่าเตะ ขาหรือแขน หรือพวกการฉีกขา หรือการเคลื่อนไหวที่บางครั้งต้องใช้กับสลิงนี่มันช่วยมาก มันจะมีพวกท่าที่ผมจะต้องไต่กำแพงถ้าเกิดผม flexibility น้อยขาผมจะก้าวไปไม่ได้เลยเพราะว่ามันต้องเป็นมุมองศาพอดีแต่พอเรามี flexibility เราเลยทำได้”

กลับมาตอนเวิร์กช็อป แอกชันปุ๊บ เหนื่อยกว่าที่คิดไว้ ถามว่าสะใจไหม สะใจมากๆ และอยากเล่นต่อ ติดแค่ว่ามันเจ็บตัวครับ ช้ำหมดเลย ช้ำทั้งตัว เพราะมันจะมีท่าทั้งการชกต่อยปกติรวมถึงมีการดึง เหวี่ยง ทุ่ม มันจะมีจังหวะดึงบางอย่างที่ต้องโดนตัวแล้วกระแทกบ้าง มันก็เลยจะมีแผลช้ำเป็นปกติครับ”

บทบาทครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนๆ ยังไง

“ตัวละคร เอ็ม กับตัวละครที่ผมเคยเล่นมาแล้ว ด้านคาแรกเตอร์หรือ personality ต่างๆ ผมว่ามีความต่าง แต่ยังไม่ฉีกมาก ผมว่าฉีกจริงๆ คือการใช้ร่างกาย มูฟเมนต์ อันนี้คือฉีกจริง เพราะปกติเราไม่ใช่คนที่ต้องฝึกศิลปะการต่อสู้ ที่ต้องคอยมองทุกอย่างว่าเป็นอาวุธได้ตลอดเวลา เราไม่ได้ต้องการการป้องกันตัวตลอดเวลาอะไรขนาดนั้น”

 “ตัวละครเอ็มในเรื่อง ถูกเลี้ยงมาโดยนักฆ่า เพราะฉะนั้นจะต้องซ้อมมวยหลายๆ ประเภท มวยผสม มวยนู่นมวยนี่ ต้องฝึกใช้อาวุธ ต้องฝึกมองว่า ณ ห้องนี้ถ้าเกิดผมจะโดนพี่ตากล้องทำร้าย หรือโดนคนสัมภาษณ์ทำร้ายผมจะใช้อะไรได้บ้างเป็นอาวุธ หรือว่าผมจะต้องป้องกันตัวเองยังไง มันเลยค่อนข้างจะแตกต่างมุมมองจากผม”

“สมมติว่าผมตัวจริงนั่งแบบนี้ ผมก็จะนั่งสัมภาษณ์เลยครับว่าผมโดนทำร้ายไม่ทันได้คิดป้องกันตัวหรอก แต่ถ้าเป็นเอ็มเข้ามาในห้องต้องดูแล้วว่าอะไรใช้ป้องกันตัวได้บ้าง หนีทางไหนถึงจะดีที่สุด”

เราชอบหนังประเภทนี้อยู่แล้วด้วยเหรอ

“ผมดูอยู่แล้วครับ ผมชอบพวกหนังแอกชัน แฟนตาซี ชอบพวกต่อสู้ เอาจริงผมชอบดูยิปมัน”

แล้วแอบเลียนแบบท่าตามด้วยไหม

“(ขำ) ไม่ๆๆๆ ที่จริงเคยเรียนมวยหย่งชุนจริงๆ สมัยก่อน”

มวยอะไรนะ

“มวยหย่งชุนครับ ที่ยิปมันใช้”

เขาทำท่าแบบไหนนะ มวยหย่งชุน

“ปกติมวยเวลาต่อยมันจะต่อยอย่างนี้ใช่ไหมครับ (ทำท่าประกอบ) แต่หย่งชุนจริงๆ มันคือมวยที่ใช้ให้แม่ชีป้องกันตัว เพราะฉะนั้นจะเป็นมวยที่ใช้ในที่แคบๆ ได้ การตั้งการ์ดของหย่งชุนจะขึ้นมาเป็นสามเหลี่ยมแบบนี้ เวลาต่อยก็จะต่อยเป็นเส้นตรงสามเหลี่ยม ทุกอย่างจะเป็นสามเหลี่ยมตลอดเวลา ซึ่งจะต่างกับมวยที่เน้นคล่องแคล่วว่องไว ชก ชก ชก ของหย่งชุนจะขยับ ขยับ ขยับแค่นี้ จะไม่ค่อยมีกระโดดไปมา”

ลูกศิษย์ยิปมันออกลวดลายร่ายรำโชว์วิธีการต่อสู้ราวกับตรงนี้มีศัตรูตัวฉกาจคอยเล่นงานเขาอยู่ แต่ลองมาคิดๆ ฉากบู๊ในหนังไม่เห็นวิชายิปมันสอดแทรกอยู่นะจึงถามออกไปว่า

แต่ไม่ได้ใช้?

“ใช่ครับ มันคนละแบบกันเลย…”

หนังแอกชันเรื่องแรก ทีเซอร์ 2.14 นาทีก็รู้แล้วว่าเข้มข้น แล้วในมุมนักแสดงกลับบ้านมา ต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง

“อย่างแรกเลยคือสมัครเทรนฟิตเนสครับ คุยกับพี่เขียนบท ผู้กำกับว่าอยากให้หุ่นมันเป็นประมาณไหน แล้วเราก็มาดูว่าในระยะเวลาที่เราทำได้ทันประมาณไหนครับ เพราะเรามีเวลาเตรียมตัวร่างกายประมาณ 1 เดือน ซึ่งสำหรับการปั้นหุ่นผมรู้สึกว่าน้อยมาก”

“สิ่งที่เตรียมตัวคือเล่น ฮิต (HIIT) ครับ มันคือการ High-Intensity Interval Training การที่หัวใจเราจะอยู่โซน 3 โซน 4 ตลอดเวลาในระยะเวลา 1 ชั่วโมง เวลาพักจะน้อยมาก สมมติว่าเราตั้งโปรแกรมว่าเราจะวิ่ง 1 กิโล เอ้ย! ไม่ถึงนี่หว่า มันมี 1 กิโลนะครับ แต่เราเริ่มต้น 300 – 400 เมตรสลับกับยกเวต สลับกับโรลที่มันเป็นเครื่องดึง สลับกับพูลอัป สลับกับสกี สลับกันอย่างนี้ทั้งหมด 7 – 8 อย่าง ทำทั้งหมด 3 เซต ต้องทำเสร็จภายใน 1 ชั่วโมง เพราะฉะนั้นถ้าบางทีเราเกิดฟิตมาก เราก็เสร็จภาย 40 – 50 นาทีได้ เล่นไปแบบนี้เรื่อยๆ จนหัวใจเราแข็งแรงมากขึ้น การฝึกอย่างนี้มันช่วยให้หัวใจเราฟื้นตัวเร็วครับ”

อาจารย์คลาสการแสดงเมื่อแรกเริ่มบทสนทนาลอกคราบออกมากลายเป็นเทรนเนอร์เต็มตัวแล้วตอนนี้ หากไม่ติดว่าพื้นที่ที่เราสัมภาษณ์ถูกเซตฉากไว้ ดาราหนุ่มคงได้ลงไปนอนกลิ้งสาธิตวิธีปั้นหุ่นเป็นแน่

“เวลาเราเล่นฉากแอกชันมันไม่ได้เล่นแล้วเสร็จทันที แต่มีเปลี่ยนมุมกล้องด้วย เพราะฉะนั้นมันต้องหายเหนื่อยเร็วเพื่อที่จะต่อสู้ต่อได้ไว โดยที่ไม่พัก อารมณ์ของตัวละครต้องต่อเนื่องเราจำเป็นต้องฝึกร่างกายนี้ไว้ก่อน และเป็นการบิลด์ให้ร่างกายของตัวละคร ตัวใหญ่ขึ้นตามที่ควรจะเป็นด้วย”

ปอร์เช่ยืดตัวให้เห็นภาพพร้อมยกตัวอย่างว่า หากเทียบกับตอนนั้นเขาตัวใหญ่มากๆ พอต้องเจอแรงปะทะเยอะๆ มันต้องใช้ร่างกายเป็นตัวซับแรงแล้วก็ช่วยเซฟร่างกายด้วยในฐานะนักแสดง แต่ตอนนี้ปรับหุ่นให้ลดลงมาบ้างแล้วเพราะหากไม่ปรับหุ่นกลับคืน คงมีคนปวดคอก่อนนั่งคุยจบแน่นอน

แล้วซีนอารมณ์ล่ะ ยากไหม หรือระดับเราแล้วแค่นี้สบายบรื๋อ

“ศูนย์ครับ (พูดเสียงดัง) บอกไว้ก่อนว่าผมเป็นคนที่ไม่รู้จักอารมณ์ตัวเอง ไม่ใช่อารมณ์ตัวเองสิ ต้องบอกว่าเป็นอารมณ์ของตัวละครแล้วกัน จากที่เคยแสดงมา เหมือนเป็นจุดกังวลของผมที่คิดกับตัวเองว่า ถ้าเรากลับมาแสดงเราจะทำได้ป่าววะ รู้สึกเราอ่อนเรื่องนี้มาก แต่พอเราโตขึ้นเราเริ่มรู้จักตัวเองมากขึ้น แล้วสิ่งนั้นทำให้ผมรู้จักตัวละครมากขึ้นเหมือนกัน”

หมายถึงการเติบโตหรอ

“ใช่ ผมว่าการเติบโตนี่แหละ น่าจะรู้จักตัวเองมากขึ้นมั้ง พอเราได้ลองค้นหาความรู้สึก อารมณ์ตัวเองมันเลยทำให้เรารู้จักอารมณ์ตัวละครได้เหมือนกัน ทำให้เข้าถึงตัวละครได้มากขึ้น”

หนังเรื่องนี้ให้ความรู้สึกอย่างไรในมุมมองของปอร์เช่ ศิวกร

“โอออ หนังเรื่องนี้รู้สึกเหมือนกินอาหารที่มี Before taste แล้วก็มี Aftertaste ครับ หมายความว่าพอเราเห็น เรารู้สึกอย่างหนึ่ง แต่พอเราเริ่มเสพ เรารู้สึกอีกอย่างหนึ่ง หลังจากนั้นเราก็จะรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง มันมีหลายอารมณ์อยู่ในหนังเรื่องนี้ที่ผมรู้สึกนะ”

มีอุปสรรคอะไรที่ท้าทายจนถึงขั้นกลับไปนอนเครียดที่บ้านไหม

“ผู้กำกับ คนเขียนบท และนักแสดงรุ่นใหญ่ครับ รู้สึกยากมากเพราะทุกคนเก่งกันหมดเลย เล่นกับพี่ต่อ (ธนภพ ลีรัตนขจร) พี่ใบเฟิร์น (พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์) พี่คุ้ย (ทวีวัฒน์ วันทา) กำกับ พี่เจี๊ยบ (วรรธนา วีรยวรรธน) เขียนบท แล้วก็เจอ พี่ชาย (ชาตโยดม หิรัณยัษฐิติ) แล้วก็ไม่รู้ว่าดวงเป็นไรเวลาเล่นจะเจอนักแสดงรุ่นใหญ่ตลอด แล้วเราก็จะกดดันตลอด เพราะเรารู้ว่าเขามีศักยภาพอะไรบ้าง มีสกิลอะไรบ้าง เราต้องพัฒนาตัวเองยังไงบ้างให้สิ่งที่ทุกคนตั้งใจทำไม่ดร็อป ก็เลยกดดันว่าเราจะทำได้ดีไหม เราจะทำงานเขาเสียหรือเปล่า ถ้าเราเข้าไปเราจะทำให้มีสีสันอะไรที่มันดีขึ้นได้บ้าง”

แต่มันไม่ถึงขั้นคิดมากจนยอมแพ้ใช่ไหม

“ไม่ๆๆๆ ไม่ยอมแพ้ ผมจะยอมแพ้ยากถ้าเรายังไม่เคยลอง ถ้าลองยังไม่สุดก็ยังไม่ยอมแพ้ ต้องลองสุดไปก่อน แต่สุดของผมก็อาจจะมีสุด สุดแล้ว สุดอีก แต่ปกติเราจะไม่ค่อยยอมแพ้กับอะไรง่ายๆ ครับ! ”

มีช่วงไหนไหมที่ตัวละครในเรื่องมันรีเลตกับเรา

“ไม่ค่อยเท่าไหร่ครับ เพราะแบ็กกราวนด์ตัวละครก็ไม่เหมือนกัน ฉากอารมณ์บางอย่างที่เกิดขึ้น เหตการณ์ที่ตัวละครเจอไม่รีเลตกับผมเลย เราเลยจะไม่ได้รีเลตกันขนาดนั้น แต่ว่าเรารู้จักตัวละครเลยทำมันออกมาได้ในระดับหนึ่ง”

ไม่เหมือนกันเลย แปลว่าต้องทำความรู้จักกันมาก

“ใช่ๆ บางอย่างมันไม่ได้ถูกเล่าในหนัง เพราะฉะนั้นเราต้องสร้างแบ็กกราวนด์ของตัวละครเอง บรรยากาศการโตมาเป็นยังไง มีเพื่อนไหม ชอบกินอะไร หายใจยังไง โดดเดี่ยวรู้สึกยังไง ตอนคลอดถูกรับมาเลี้ยงรู้สึกยังไง เราต้องเริ่มทำแบ็กกราวนด์ตัวละครให้แน่นก่อน เพื่อที่จะได้รู้ว่าจุดประสงค์ของการพูดของตัวละคร การปฏิบัติตัวของตัวละครว่ามันทำเพราะอะไร”

คิดว่าบทบาทของตัวเองมีส่วนสำคัญอะไรต่อเรื่องนี้ 

“อื้มมม เป็นคำถามที่ลึกซึ้งมากครับ ตอบยังไงให้ไม่สปอยล์ดี (ขำ) ผมว่าตัวละครนี้เป็นตัวละครที่เป็นเหมือนกาวแล้วกัน เป็นกาวที่คอยเชื่อมความสัมพันธ์ของครอบครัวกับเพื่อน เป็นตัวละครที่มอบ energy ที่ดีให้กับความสัมพันธ์และสมการของบ้าน 89 หลังนี้ครับ”

บทแอกชันได้ลองแล้วตอนนี้อยากลองบทอะไรต่อ

“ฆาตกรครับ” อืม เหมาะจริงกับรอยยิ้มที่ฉีกให้ชม

โปรเพลเยอร์เวลตัน

การที่เราเป็นทั้งศิลปินและนักแสดงบาลานซ์ชีวิตยังไง ยุ่งขนาดไหน

“ไม่ยุ่งหรอกครับ เพราะผมไม่ค่อยรับงานแสดง ผมทำเพลงเป็นหลักมากกว่า ถ้าทำควบคู่กันต้องบาลานซ์ให้ดีสำหรับตัวผมมันยากตรงที่ว่าถ้าเราทำเพลงแล้ว อยากให้ลุคเป็นอย่างนี้ แต่บทบาทตัวละครต้องเป็นอีกแบบหนึ่ง มันค่อนข้างจะตีกัน เราไม่สามารถทำพร้อมกันได้ ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเพราะไม่งั้นภาพตัวละครกับภาพศิลปินเราทรงจะคล้ายๆ กัน”

“แต่ผมไม่ค่อยยุ่งหรอกอย่างที่บอกผมเรื่องมากเรื่องบทครับ ถ้าเจอบทที่ใช่ก็จะรับ”

นิสัยเรื่องมากที่พูดถึง เป็นเฉพาะเรื่องบทหรือในชีวิตจริงด้วย

“ (ขำ) เรื่องมากในชีวิตจริงด้วย อย่างที่บอกว่าผมเรื่องมากกับบท เพราะอยากพัฒนาด้านการแสดง เราอยากได้บทที่ต่างจากที่เราเคยเล่น สมมุติเรื่องหน้ามีบทที่ติดต่อเข้ามาคล้ายๆ เอ็ม จะเริ่มชั่งใจ แล้วก็จะไม่ได้กระโจนเข้าไปแบบครั้งแรก”

แปลว่าชอบลองอะไรใหม่ๆ อะไรที่ท้าทายตื่นเต้น

“ใช่ๆ ด้วยความที่เราอยากทำความรู้จักกับตัวละครด้วยแหละ เหมือนเราได้รู้จักกับคนและมุมมองใหม่ๆ แต่ความชอบลองอะไรใหม่ๆ ก็เป็นแค่เรื่องงาน กับเรื่องที่สนใจ เรามองว่าศิลปะการแสดงมัน abstract มันไม่เหมือนกับสิ่งที่เราเจอในชีวิตประจำวัน มันจะมีศาสตร์ไหนวะที่เราสร้างตัวละครขึ้นมา แล้วให้ตัวละครมาใช้ร่างกายเรา ในสมองเรารู้แหละว่าเนี่ยตัวละคร เราคิดและรู้สึกอยู่แต่ก็มีอีกซีกที่รู้ว่า อ๋อ เห็นว่าตัวละครกำลังคิดอยู่ แล้วตัวละครกำลังใช้ร่างกายเราที่แสดงอยู่”

คิดว่าหมุดหมายชีวิตในตอนนี้คืออะไร

“น่าจะคล้ายๆ กับตอนที่พูดไปว่าไม่รู้ว่าคติคืออะไร น่าจะเป็นคำที่บอกว่าทำทุกวันให้ดีที่สุดเพราะเราไม่รู้ว่าจะมีพรุ่งนี้อีกกี่วัน”

แล้วในการทำงานล่ะ เป้าหมายคืออะไร มีชัยชนะที่เราอยากจะไปคว้ามันมาไหม

“ไม่มีหรอก ผมอยากชนะตัวเองมากกว่า อยากให้อนาคตที่เกิดขึ้นภายภาคหน้ามองย้อนกลับมาแล้วภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำ ไม่อยากให้มองกลับมาแล้ว เอ้ย! เสียดายว่ะงานนี้น่าจะอย่างนี้ดีกว่า เลยอยากให้มันเต็มที่ทุกอย่างเพื่ออนาคตตัวเองที่มองกลับมาแล้วดีแล้วไม่เสียดาย”

แล้วตอนนี้มองกลับไปแล้วยิ้มได้ไหม

“โมโหมากกว่าครับ มองกลับไปและอยากไปแก้หลายอย่างเลย แต่เราก็มองว่ามันเป็นช่วงเวลาหลายอย่างที่ผ่านมา บางอันที่เราไม่ชอบที่เราคิดว่าทำแบบนี้ไปทำไมวะ แต่อย่างน้อยมันก็เป็น journey ที่ทำให้เรารู้ว่าเราชอบหรือไม่ชอบจนมาถึงเราในวันนี้”

เคยทำมาหลายอย่างมาก มีอะไรที่อยากลองทำต่อหลังจากนี้ไหม

“หลังจากนี้เหรอครับ ลองสลับกันสัมภาษณ์ไหมเดี๋ยวผมสัมภาษณ์บ้างตอนนี้เลย หรือไม่ก็สลับกับพี่ตากล้องก็ได้เดี๋ยวผมถ่ายให้ครับ”

หลังขำกันยกใหญ่ขอย้อนกลับไปเมื่อกี้ที่พูดว่าตั้งใจทำทุกอย่าง อยากให้อนาคตมองกลับไปแล้วไม่เสียดาย แล้ว ถ้าถามอีกทีมีอะไรที่อยากกลับไปแก้ไขในชีวิตไหม

“ทุกอย่างเลยครับ (ขำ) ย้อนแย้งไหมๆ อธิบายง่ายๆ อย่างนี้ดีกว่า ผมมองว่าผมเกิดการผิดหวังมาเยอะมากหลังๆ เลยอยากให้ทำทุกวันให้มันเต็มที่ไม่อยากผิดหวังหรือเสียดายกับบางอย่างที่ไม่ได้ทำลงไป ถ้ามองแยกเป็นเรื่องน่าจะดีปเกินไป งั้นเรามาพูดรวมๆ กันดีกว่า ผมแค่ไม่อยากเสียดายหรือเสียใจบางอย่างที่เราเคยพลาดไป”

10 กว่าปีที่ผ่านมานี้คิดว่าความตั้งใจของตัวเองคุ้มค่าหรือยัง

“เป็นคำถามที่ลึกซึ้งมากครับ คิดว่าความพยายามของผมมันคุ้มค่าหรือยัง (นิ่งคิด) เอาเป็นว่าคุ้มค่าหรือเปล่าไม่รู้ แต่ว่าทำให้ผม ณ เวลานี้ ณ ตอนนี้ ณ ตอนที่สัมภาษณ์อยู่แฮปปี้ได้ก็ถือว่าโอเคครับ”

ในปีที่ผ่าน 27 จะก้าวเข้า 28 มีอะไรที่เราค้นพบไหม

“ถ้าในวัย 27 ที่ค้นพบด้านความคิด ความหวังคือสิ่งที่อันตรายการมองโลกในแง่ดีบางอย่างคือสิ่งที่อันตราย กับสุขภาพจิตเรามาก ถ้าเกิดผลลัพธ์มันไม่ได้ออกมาอย่างที่เราคาดหวังมันไว้ มันคือสิ่งที่สามารถทำให้เราดิ่งได้เลย”

ได้ข่าวเป็นคนติดเกมมาตั้งแต่เด็ก ถ้าให้เทียบชีวิตตอนนี้คิดว่าถึงเลเวลไหนแล้ว

“มันตันกี่เลเวลครับ”

เอาเป็นว่าใกล้เจอบอสยัง

“อาจจะใกล้แล้วแต่ยังไม่ใช่ลาสบอสครับ :)”

“เมื่อกี้ดาราเหรอ เขาหล่อนะ หน้าใสกริ๊งเลย”

สงสัยปอร์เช่ ศิวกรจะหอบความหล่อเหลากลับไม่หมดคุณรปภ. เลยเผลอลื่นตกหลุมรักไปอีกคนซะแล้ว

The post ‘ปอร์เช่ ศิวกร อดุลสุทธิกุล’ โปรเพลเยอร์เวลตันตระเวนเก็บแต้มจากศิลปินสู่นักแสดง appeared first on a day magazine.

ร่างกายเริ่มไหลล้าไปกองบนโต๊ะทำงาน ฝันเฟื่องถึงเวลานอนกลางวันเมื่อวัยเด็ก

ผู้คนที่ผ่านไปมาเริ่มสังเกตเห็นหลักฐานของความเหนื่อยล้าโชว์หราอยู่บนหน้า เหตุนี้เลยโดนมัดตัวจนดิ้นไม่หลุด สังคมเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมรุมประนามสภาพการใช้ชีวิตราวกับสวมวิญญาณพ่อคนแม่คน

“เมื่อคืนไปทำอะไรมา”

“บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่านอนดึก”

“กลางค่ำกลางคืนไม่รู้จักนอน”

แม้แรงสู้จะเหลือไม่มาก แต่พวกเราขอประกาศจุดยืนว่า “เมื่อคืนเราไปแก้แค้นการนอนหลับมาต่างหาก!”

หนึ่ง ถอนหายใจ

สอง เกาหัว

สาม งง ไอนี่มันไม่มีอะไรแก้ตัวแล้วหรอ “ติดซีรีส์ก็สารภาพมาตามตรง เดี๋ยวพี่จะลดโทษให้หนึ่งขั้น”

นี่เป็นสถานการณ์ที่ชาว ‘Revenge Bedtime Procrastination’ หรือที่เรียกกันว่า ‘การแก้แค้นการนอนหลับ’ คงเจอจนชิน แต่สำหรับคุณๆ คนไหนที่เพิ่งได้ยินอาจจะเป็นจำพวกประเภทหนึ่ง สอง สามด้านบน งั้นเราขอนำเสนอตัวตนของสมาคมแก้แค้นการนอนหลับให้ทุกคนรู้จักกัน

ใครบอกล่ะว่าเหนื่อยแล้วต้องนอน? หลายคนเป็นที่เข้าใจตรงกันว่าหากกลับจากเรียนหรือทำงานเหนื่อยๆ ในแต่ละวันก็อยากจะกระโดดจมเตียงกอดหมอนนอนฝันกันให้เต็มอิ่ม แต่สำหรับแก๊ง Revenge Bedtime Procrastination ก็กระโดดเหมือนกัน แต่เป็นกระโดดโลดเต้นทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำจนรู้ตัวอีกทีฟ้าเกือบสว่าง

กลุ่มก้อนของพวกที่หัวถึงหมอนแล้วทะลุเข้าฝันถึงกับเอ๊ะว่าพฤติกรรมพวกสมาคมชาวแก้แค้นการนอนหลับมันเกิดจากอะไร แล้วทำไมพวกนั้นถึงได้กลายร่างเป็นมนุษย์กลางคืนกันไปได้

บันทึกการแก้แค้นของมนุษย์ค้างคาว

ตัวเลขนาฬิกาที่เปลี่ยน เข็มนาฬิกาที่ขยับ เวลากลางวันเหมือนเบียดเสียดไปด้วย ‘สิ่งที่ต้องทำ’ เต็มไปหมด กรอบของหน้าที่การงานมันรัดแน่นจนเกือบหายใจไม่ออก ตารางชีวิตล้นจนไม่เหลือช่องให้กรอกเวลาว่างของตัวเอง 

ดังนั้นหลังฟ้ามืดก็ได้เวลาเอาคืนความเหน็ดเหนื่อยที่รุมกระทืบเรามาทั้งวันด้วยการเอาเวลานอนไปใช้ชีวิต โบยบินสู่อิสระในยามค่ำคืน  โลดแล่นไร้กังวลไม่มีคำว่าเสียดายเวลาเพราะการอดหลับอดนอนกลับกลายเป็นกำไรไว้ให้รางวัลตัวเองไปซะแล้ว

“อยากให้กลางคืนมีเวลา 48 ชั่วโมง” คำพูดตัวอย่างของบุคคลที่อาจเข้าข่าย ‘Revenge Bedtime Procrastination’ บุคคลประเภทที่ขอแลกเวลาพักผ่อนและสุขภาพกับการที่ตัวเองจะได้มีเวลาทำในสิ่งที่อยากเพิ่มขึ้นเช่น ดูซีรีส์ ไถโซเชียล หรือแม้กระทั่งถูบ้าน ขอแค่เป็นสิ่งที่ต้องการก็พร้อมแลกแบบไม่สนไม่แคร์ว่าพรุ่งนี้จะสัปปะหงกบนโต๊ะทำงานหรือเปล่า หากถูกถามเข้าจริงคงได้คำตอบพร้อมท่ายักไหล่ว่า “ให้มันเป็นปัญหาของวันพรุ่งนี้แทนแล้วกัน”

ถึงตาร่างกายเอาคืน

บิลย้อนหลังถูกส่งตรงมาจากร่างกายราคาที่ต้องจ่ายสุดแสนจะ overprice หลายคนอาจจะแอบเยาะเย้ยในใจพร้อมเหน็บห้อยท้ายว่าสมควร เชื่อว่าเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าการนอนไม่เพียงพอต้องมีปัญหาสุขภาพตามมารบกวนเป็นขบวนแน่นอน แต่สมาคมแก้แค้นการนอนหลับก็พร้อมพลีกายสมยอมแต่โดยดี

ซึ่งเป็นเรื่องที่หลายคนอยากจับตัวคนประเภทนี้มามัดรวมกันแล้วเขย่าให้กลายเป็นเซียมซี เพราะพฤติกรรมนี้ไม่ควรอย่างรุนแรง การล้างแค้นมีราคาที่ต้องจ่าย เช่น ‘ภาวะนอนหลับไม่เต็มอิ่ม (Insufficient Sleep)’ ซึ่งจะส่งผลให้การใช้ชีวิตประจำวันมีประสิทธิภาพลดลง จนอาจทวีคูณไปสู่ ‘โรคนอนไม่หลับ (Insomnia)’ ได้ด้วยในภายหลัง ยังไม่รวมโรคต่างๆ ที่อาจจะเดินขบวนตามมาในไม่ช้า

วิธีสมานฉันท์

แล้วจะทำยังไงให้ร่างกายและจิตใจปรองดองกัน การคับแค้นอาจต้องเริ่มจากการปล่อยวาง พฤติกรรมการนำเวลานอนมาใช้ชีวิตสืบเนื่องจากช่วงเวลาที่เราควรได้ใช้ชีวิตถูกกดดันและตีกรอบมากเกินไป ดังนั้นเราจึงขอนำทฤษฎีโครงการคนละครึ่งมาปรับใช้กับชีวิตประจำวัน หารครึ่งด้วยการใช้ชีวิตเดินอยู่บนกรอบไม่ออกนอก แต่ก็ไม่ถูกขัง มองปัญหาให้ทะลุปรุโปร่งไม่ต้องแบกรับความเครียดแบบเต็มกำลังแต่อาจหารแบ่งรับทีละครึ่งในแต่ละวันแทน

หากิจกรรมทำในช่วงเวลาอื่นที่ว่างเพื่อตอบโจทย์ปัญหาขาดแคลนใช้ชีวิตส่วนตัว วันไหนหยุด ช่วงไหนว่าง รีบทำสิ่งที่ต้องการให้หนำใจเพื่อให้วันที่เราต้องออกไปทำงานไม่มานั่งเสียดายหรือโหยหาในสิ่งที่อยากทำ อาจไม่สามารถทดแทนได้เต็มร้อยแต่ถือว่าเป็นทริกที่คอยดัดพฤติกรรมให้เข้ารูปเข้าร่างมากขึ้น
การเลือกความสุขมาก่อนแต่เลือกผลักการนอนไปอยู่ท้ายแถว วิธีปรับพฤติกรรมเหล่านี้ล้วนแล้วต้องเริ่มจากตัวเราเองเป็นหลัก เริ่มจากปรับแนวคิดและเห็นคุณค่าของสุขภาพตัวเองให้มากขึ้นจะรู้สึกว่าการแก้แค้นครั้งนี้ไม่สมศักดิ์ศรีเอาซะเลยเพราะหากสังเกตดีๆ จะรู้ว่าคู่อริในสมการนี้ไม่ใช่ใครอื่นเลยแต่คือ ‘ตัวเราเอง’

The post หากเวลาเป็นเงินเป็นทอง ช่วงเวลาอดหลับอดนอนคงเป็นขุมทรัพย์ของชาว Revenge Bedtime Procrastination appeared first on a day magazine.

ทว่าเมื่อคอมพิวเตอร์เข้ามาพร้อมซอฟต์แวร์อันซับซ้อน ขอบเขตของจินตนาการถูกขยับขยายเกินกว่ารูปทรงเรขาคณิตพื้นฐานแต่ถึงอย่างนั้น ‘ผู้ควบคุม’ ก็ยังคงเป็นมนุษย์เฉกเช่นเดิมจวบจนวันนี้เราก้าวมาถึงยุค AI (Artificial Intelligence) นักสถาปัตย์บอกว่ามันก็ไม่ได้เป็นแค่ ‘เครื่องมือ’  หรือ ‘แขนขา’ แต่มันกำลังกลายร่างเป็น ‘ผู้ช่วย’ ที่ไม่เคยมีมาก่อน สามารถคิด อ่าน และตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว

เรารู้ว่าผู้ช่วยคนนี้ฉลาด ว่องไว ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่คำถามสำคัญคือ “เราจะสื่อสารทำงานร่วม และกำกับเขาอย่างไร” ภายใต้เส้นแบ่งบางๆ ระหว่างผู้ควบคุมกับผู้ถูกควบคุม 

สถาปนิก’69 สติมา : ปัญญา : พร้อม(ท์) 

งานสถาปนิกถือเป็นมหกรรมแสดงเทคโนโลยีผลิตภัณฑ์ก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดและแสดงนิทรรศการงานสถาปัตยกรรมที่ทรงอิทธิพลที่สุดในอาเซียน จัดต่อเนื่องมาถึงครั้งที่ 38 โดยปีนี้ สถาปนิก’69 กลับมาภายใต้แนวคิด สติมา : ปัญญา : พร้อม(ท์ ) | SATI : WISDOM : PROMPT 

บอกเล่าถึงการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีในยุค AI ที่กลายร่างมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต โดยตั้งคำถามว่า “เราจะมีส่วนร่วมกับพลังเหล่านี้อย่างมีวิจารณญาณ มีจริยธรรม และสร้างสรรค์ได้อย่างไร” เพื่อให้เราไม่เพียง ‘เข้าใจ’ แต่ ‘ปรับตัว’ และ ‘พร้อม’ สำหรับอนาคตที่กำลังมาถึง

นอกจากสถาปนิก นักออกแบบ ผู้ประกอบการในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ กลุ่มนักศึกษาสถาปัตย์เป็นอีกหนึ่งในหัวใจสำคัญของการจัดงานในครั้งนี้เพราะพวกเขาคือคนรุ่นใหม่ที่จะรับไม้ต่อบทบาทของสถาปนิกไทยให้ยังคงความรุ่งโรจน์เรืองรองไว้ไม่ดับสูญท่ามกลางโลกที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว การรักษาสมดุลระหว่าง ‘ความก้าวหน้า’ และ ‘รากเหง้า’ จึงไม่ใช่เพียงทางเลือกแต่คือโจทย์สำคัญของอนาคตภายใต้บริบทพื้นฐานของความเป็นไทย  

Student Workshop เชื่อม WISDOM – AI สู่ Digital Craft

“เราอยากเปิดโอกาสให้กับสถาปนิก นักออกแบบ รวมทั้งนิสิตสถาปัตย์ทั่วประเทศได้มาเข้าร่วมประชันไอเดียกัน”

ความตั้งใจของ ‘ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.รัฐพงษ์  อังกสิทธิ์’ หัวหน้าโครงการ ASA Architectural Design Student Workshop 2026 คือการเปิดพื้นที่ให้นักศึกษาสถาปัตย์รุ่นใหม่ได้ลองคิด ทำ และทดลองออกแบบอย่างจริงจัง เพื่อนำไปสู่กระบวนการพัฒนาพื้นที่อย่างเป็นรูปธรรม จึงได้นำพื้นที่จากโครงการ CEA x ASA : Prompt-Place Design Competition ซึ่งเป็นความร่วมมือระหว่างสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน) หรือ CEA และ ASA ในการสรรหาพื้นที่สาธารณะยุคใหม่ครอบคลุม 4 ภูมิภาคทั่วประเทศ มาใช้เป็นโจทย์ตั้งต้นสำหรับนักศึกษา

ภายใต้โจทย์ ‘Digital Intelligence and Human Craft: Digital Craft’ นักศึกษาจะนำพื้นที่เหล่านั้นมาพัฒนาผสานต่อเข้ากับภูมิปัญญาท้องถิ่น (Local Wisdom) บวกเข้ากับ AI สู่ ‘หัตถกรรมดิจิทัล’ ซึ่งล้อไปกับแนวคิดหลักในการจัดงานสถาปนิก’69

ต่อยอด 8 Public Space สะท้อนอัตลักษณ์ชุมชน

จากการคัดเลือกโดย ASA มีตัวแทนนักศึกษาคณะสถาปัตกรรมศาสตร์ ระดับชั้นปีที่ 3 – 4 จาก 37 สถาบันทั่วประเทศเข้าร่วมเวิร์กช็อป จำนวน 64 คน พร้อมด้วยอาจารย์จากคณะสถาปัตยกรรมจากสถาบันการศึกษาต่างๆ รับบทพี่เลี้ยงอีก 20 คน  นักศึกษาทั้งหมดจะถูกแบ่งเป็น 8 กลุ่ม 8 ไซด์งาน 8 จังหวัด ใน 4 ภูมิภาคทั่วประเทศ โดยแต่ละกลุ่มจะมีนักศึกษาที่ผูกพันอยู่ในพื้นที่หรือภูมิภาคนั้นๆ ด้วย

เป้าหมายคือการขยายภาพท้องถิ่นสู่ระดับสากลด้วยการใช้เทคโนโลยี AI เข้ามาช่วยในการทำงานสร้าง Public Space เช่น ศาลา พื้นที่พักคอย หรือท่ารถ ฯลฯ บนพื้นที่ไม่เกิน 150 ตารางเมตร ต่อยอดอัตลักษณ์ชุมชน ภูมิปัญญาหัตถกรรมแบบดั้งเดิม

ขั้นตอนการดำเนินงานแรกเริ่มต้นตั้งแต่ ประชุมเตรียมความพร้อมลงพื้นที่เก็บข้อมูลในชุมชนเรียนรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นและภูมิปัญญาต่างๆ รวมทั้งทำความเข้าใจพื้นฐานด้าน AI ของนักศึกษาแต่ละคน เฟส 2 เวิร์กช็อปการออกแบบพื้นที่สาธารณะที่สามารถนำไปก่อสร้างได้จริง ซึ่งปลายทางขึ้นอยู่กับความพร้อมและงบประมาณของหน่วยงานที่รับผิดชอบในพื้นที่นั้นๆ สำหรับขั้นตอนการออกแบบจนเสร็จสิ้นมีระยะเวลาต่อเนื่อง 4 วัน โดยนักศึกษาทั้งหมดและอาจารย์ที่ปรึกษาจะใช้เวลา 24 ชั่วโมงร่วมกัน ณ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (ABAC) บางนา จากนั้นเฟส 3 ผลงานของทั้ง 8 กลุ่ม จะนำไปจัดแสดงเป็นหนึ่งในนิทรรศการ โซน Education ภายในงานสถาปนิก’69 โดยจะมีการพรีเซนต์ของทั้ง 8 ทีมในช่วงบ่ายของวันที่ 28 เมษายน 2569 ซึ่งเป็นวันแรกของการจัดงานด้วย

AI ไม่ใช่แค่แขน ขา วงการสถาปัตย์ไทยไม่เคยหยุดนิ่ง 

กระบวนการทำงานด้วยเทคโนโลยี AI จะเข้ามามีส่วนช่วยอะไรได้บ้างแล้วจะสามารถเชื่อมโยงไปยังชุมชนได้อย่างไร ยกตัวอย่างเช่น การวิเคราะห์ไซด์ วิเคราะห์ข้อมูล การ Generate ภาพขึ้นมาให้เห็นแบบจริงในบรรยากาศเสมือนจริง นั่นคือสิ่งที่นักศึกษาจะได้เรียนรู้กลับไปในครั้งนี้

“ก่อนหน้านี้เราอาจจะคิดว่า AI คือแขนขา แต่ตอนนี้คิดว่ามันเหมือนเป็นอีกคนที่ช่วยทำให้การทำงานดีและเร็วขึ้น แต่อย่างไรก็ตามการออกแบบสถาปัตยกรรมในชุมชนยังต้องคงกลิ่นอายของความเป็นท้องถิ่น หากเปรียบให้เห็นภาพคงเหมือนเชฟที่ทำแกงส้มแบบฟิวชัน ยังไงแล้วมันก็ต้องเป็นแกงส้มแต่อาจเป็นแกงส้มในรูปแบบก้อน เจล หรือโฟม มันคือการนำเรื่องเดิมมาเล่าในรูปแบบที่ใช้เครื่องมือใหม่”

นักศึกษาที่เข้าร่วมเวิร์กช็อปจะได้ทำความรู้จักเครื่องมือ AI เพิ่มขึ้นอย่างรอบคอบ และมีสติ จากที่รู้และใช้กันแบบแพร่หลายอยู่แล้ว ส่วนผู้ชมงานจะได้เห็นว่าเทคโนโลยี AI มันดียังไงกับสังคม 

“ในมุมมองของโรงเรียนสถาปัตย์เรามองจุดสำคัญคือการสะท้อนให้สังคมเห็นว่าอุตสาหกรรมเราไม่ได้หยุดนิ่ง และสามารถปรับตัวตามเทคโนโลยีได้เป็นอย่างดี”

ยืนหยัด “ตัวตน​” สติต้องมา ปัญญาต้องพร้อม(ท์)  

สติมา : ปัญญา : พร้อม(ท์ ) ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.รัฐพงษ์ ช่วยคลายความสงสัยอธิบายเพิ่มเติมว่า Promt หรือชุดคำสั่ง เป็นหัวใจของ Work Flow ในการใช้ AI ต้องเรียนรู้การใช้งานอย่างถูกต้องและตรงประเด็นเพื่อไม่ให้เครื่องมือกลับมาครอบงำ มนุษย์จึงต้องฉลาดในการควบคุมสามารถเดินไปพร้อมๆ กับเทคโนโลยีได้อย่างเท่าทัน

“การก้าวไปยืนในยุคดิจิทัลหากไร้สติก็อาจจะสูญเสียความเป็นตัวตนไปได้จึงต้องเรียนรู้ที่จะใช้เครื่องมืออย่างรู้เขารู้เรา เพราะบางครั้งมันมีโอกาสผิดพลาด เหมือนเวลาเราถาม ChatGPT มันก็มีข้อมูลมั่วๆ ปะปนออกมา หากไม่รู้ว่าจุดไหนมันคือความผิดพลาดโอกาสพลาดก็จะตกมาอยู่ที่เราเอง”

สำหรับงานชั่ง ตวง วัด อาจจะไม่มีปัญหาเพราะมันมีพื้นฐานจาก Fact แต่ถ้าเป็นเรื่องของความเป็นมนุษย์ก็ยังรู้สึกและถ่ายทอดด้วยความเข้าใจมนุษย์ด้วยกันได้ดีกว่าจึงถือว่ายังเป็นยุคที่ยังต้องทำงานประสานกันอยู่ระหว่างคนกับ AI 

“เชื่อว่าในอนาคตที่ก้าวหน้าขึ้น เราอาจจะแค่นึกแล้ว AI สามารถถ่ายทอดออกมาให้เราได้ดั่งใจก็เป็นได้”

โครงการ ASA Architectural Design Student Workshop 2026 เป็นเวทีที่เปิดประสบการณ์การทำงานในรูปแบบเสมือนจริง นอกจากการเพิ่มทักษะความรู้แล้วยังมุ่งหวังให้นักศึกษาได้รู้จักการทำงานเป็นทีมร่วมกับผู้คนใหม่ๆ ตลอดจนพัฒนาความสามารถในการสื่อสารกับชุมชน หรือช่างฝีมือในท้องถิ่น รวมทั้งการสร้างเครือข่ายคนในวงการสถาปนิกตั้งแต่ในรั้วการศึกษาไปจนถึงเส้นทางอาชีพ 

เสียงจากนิสิตสถาปัตย์ผู้ร่วมโครงการและพร้อมต่อยอด

‘กัลยาณี สุใจ’ นักศึกษาคณะศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา และนักศึกษาของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เล่าถึงโจทย์ที่ได้รับในครั้งนี้คือการออกแบบ Pavillion สำหรับชุมชน ในกลุ่มจึงต้องศึกษาสภาพพื้นที่ และเรื่องราวของท้องถิ่น จากความเป็นดินแดนพหุวัฒนธรรมของเมืองนครศรีฯ เพื่อนำมาสู่การออกแบบที่สะท้อนอัตลักษณ์โดยได้รับแรงบันดาลใจจากลวดลายของเครื่องจักสานย่านลิเภา และผ้ายกเมืองนคร  

“การเข้าร่วมเวิร์กช็อปในครั้งนี้ได้รับทั้งประสบการณ์จากเพื่อนต่างสถาบันซึ่งมี Skill ที่แตกต่าง รวมทั้งอาจารย์ที่ให้คำแนะนำดีๆ ทั้งด้านการออกแบบและใช้  AI ที่หลากหลายมากกว่าที่เคยรู้ ประทับใจมากเพราะครั้งนี้เปรียบเสมือนเวทีการทำงานจริง  และอาจจะได้นำไปก่อสร้างจริงๆ ด้วย” 

‘ธนพพัฒน์ แก้วพฤกษ์’ นักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศิลปะและการออกแบบ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เล่าถึงโจทย์ที่เขาและกลุ่มได้รับคือ Public Space ริมแม่น้ำกวง จ.ลำพูน ซึ่งทีมได้ออกแบบเป็น Pavillion ที่สะท้อนแรงบันดาลใจจากประเพณีสลากย้อมที่มีเพียง 1 เดียวในเมืองไทย โดยมุ่งหวังให้เป็นแลนด์มาร์กใหม่ที่ดึงคนและกิจกรรมเข้ามาใช้พื้นที่

“ผมได้เรียนรู้ Work Tools ใหม่ๆ ในการคิด วิเคราะห์ไซด์ และเข้าถึงบริบทของคนในพื้นที่ ได้เจอเพื่อนใหม่ที่มีความสามารถโดดเด่นต่างกันออกไป บรรยากาศเหล่านี้แตกต่างจากการเรียนในมหาวิทยาลัยถือเป็นการเปิดประสบการณ์ให้เราพร้อมที่จะเติบโตขึ้น” 

‘สรัลพร ริมราง’ นักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี ได้อธิบายว่ากลุ่มของเธอได้รับโจทย์โครงการ Center Tower อ.บางเลน จ.นครปฐม ซึ่งเปรียบเสมือนพื้นที่รวมใจของชุมชน ด้วยลักษณะของเกาะกลางน้ำจึงได้เชื่อมโยงไอเดียของเรือเข้ามาในการออกแบบ สื่อสารด้วยการ ‘มองเห็น’ จากตัวโครงสร้าง ‘ฟัง’ รับรู้ผ่านเสียงคลื่นของน้ำ ‘สัมผัส’ ประสบการณ์เรียนรู้จากภูมิปัญญาการต่อเรือ และการแสดงดนตรีในพื้นบ้าน โดยหวังให้เป็น Learning Space ที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับคนในท้องถิ่น

“ถือเป็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ใหม่ระหว่างเพื่อนต่างสถาบันกัน ขณะที่ AI อาจจะเคยถูกมองว่าน่ากลัว หรือมีดราม่าว่าถ้าเราเป็นนักออกแบบแล้วจะใช้ AI ทำไม แต่มันคือเครื่องมือที่เข้ามาช่วยเรา ถ้าบอกว่ามันคือแขนขา ตรงหน้าตอนนี้ก็มีอยู่ถึง 5 – 6 แขนที่ช่วยอยู่” 

‘ชวิศา แก้วพรหมราช’ นักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมและการออกแบบ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือขอกล่าวเสริมว่า 

“บางคนอาจใช้ให้ AI ทำงานแต่กลับโดน AI ป้อนงานให้ จุดประสงค์ที่สำคัญที่ได้เรียนรู้ในการเวิร์กช็อปในครั้งนี้ คือการควบคุม AI ให้เขามาเป็นผู้ช่วยของเราเพื่อสร้างงานออกมาอย่างมีประสิทธิภาพผ่านการคัดกรองการใช้อย่างมีสติ ให้เราเป็นคนควบคุมไม่ใช่ปล่อยให้ AI มาคุมงานของเรา” 

ทางสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์ (ASA) กำหนดจัดงานระหว่างวันที่ 28 เมษายน – 3 พฤษภาคม 2569 สามารถเยี่ยมชมผลงานออกแบบจาก ASA Architectural Design Student Workshop 2026 ภายในงานสถาปนิก’69 ณ อิมแพ็ค ชาเลนเจอร์ เมืองทองธานี 
พร้อมติดตามรายละเอียดกิจกรรมและลงทะเบียนการเข้าชมงานล่วงหน้าได้ฟรีผ่านเว็บไซต์ https://www.asaexpo.org/th

The post สถาปนิก’69 เปิดเวทีโชว์พลังสถาปัตย์รุ่นใหม่ ตั้ง ‘สติ’ เตรียม ‘พร้อม(ท์)’ รับมือ AI ณ อิมแพ็ค ชาเลนเจอร์ เมืองทองธานี appeared first on a day magazine.