โลกในตอนนี้มันวุ่นวายพอๆ กับถนนสี่เลนที่ไม่มีเกาะกลาง ส่วนเราก็เป็นแค่คนข้ามทางม้าลายที่ไม่มีคนจูง แม้สัญญาณไฟจะบอกว่าไปเลยอย่าไปหยอง แต่เราก็ยังแอบเหลียวซ้ายแลขวามองก้าวสามถอยสองเป็นจังหวะชะชะช่าอยู่เลย หากเป็นงี้ต่อไปเรื่อยๆ มีหวังเจ้าความรักที่ยืนรออยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ช้าก็เร็วคงมีคนข้ามฝากไปจูงมือก่อนเป็นแน่

ความวุ่นวายที่ตัดผ่านหน้าเราเป็นประจำ ความแปรผันที่บางทีก็เข้าใกล้มาเกือบเฉียดจมูก มักโผล่มาในรูปแบบสภาพสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง สิ่งเหล่านี้อาจมองไม่เห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ Someway Somehow มันอาจจะมีผลต่อการตัดสินใจเลือกความสัมพันธ์ได้โดยที่เราอาจจะไม่รู้ตัว ยากขนาดนี้ขอเข้าคอร์สเรียนสักทีแล้วค่อยแก้โจทย์ข้อนี้ทันมั้ย

กริ๊ง กริ๊ง เสียงเคาะกระดานกลับกลายเป็นเสียงใสจากแก้วที่บรรจุเครื่องดื่มหลากสี เชื่อว่าบทสนทนาที่ดีมักเกิดขึ้นในบรรยากาศที่ผ่อนคลายมากพอให้คนเปิดใจ และขณะเดียวกันก็เร้าให้คนอยากคิดและสานต่อสนทนากัน สองเนิร์ดสวมบทหัวหน้าห้องส่งต่อความเชื่อวัฒนธรรมการแฮงเอาต์อีกรูปแบบ เพื่อเชิญชวนนักเรียนยุคใหม่เข้าสู่ห้องเรียน ‘Almost Sober – Bar Lecture Club’

หัวหน้าห้องฝ่ายหญิงได้แก่ ‘เอมมี่ – นัทธมน วีระกุล’ ครูสอนและที่ปรึกษาการตลาดเจ้าของเพจ @Marketing101_ByAimmie และฝ่ายชาย ‘เอม – ภูมิภัทร ถาวรศิริ’ นักแสดงที่มีผลงานเป็นที่รู้จัก ทั้ง 2 ขอแนะนำตัวว่าเป็น คนเนิร์ดที่ชอบดื่ม ที่บังเอิญได้มารู้จักกัน และสนิทกันการจากดื่มและพูดคุย Deep talk จนเกิดเป็นไอเดียที่ทั้งสองเห็นตรงกันว่า

“อยากสร้างพื้นที่ความรู้ การพูดคุย Deep talk และการกินดื่มในบาร์มาบรรจบกัน โดยทำให้เป็นรูปแบบที่เข้าถึงง่าย เกิดขึ้นได้อย่างต่อเนื่องเป็นประจำจนกลายเป็นทางเลือกใหม่ๆ ที่นำเสนอให้แก่ Urban lifestyle”

เช็คชื่อ

สวัสดีและขอบคุณทุกคนมากๆ ที่ทำให้ค่ำคืนนี้เกิดขึ้น อย่างที่พูดไปว่าความสัมพันธ์ตอน 2026 เราอยู่ในยุคที่เป็นประวัติศาสตร์ ทั้งๆ ที่คนเราไม่ได้คอนเน็กกันง่ายขนาดนั้น เรารู้จักกันง่ายขึ้นก็จริง แต่ในขณะเดียวกันเราก็อาจมีความสัมพันธ์จริงๆ กันยากขึ้นเช่นเดียวกัน พิธีกรหน้าคุ้นกลับมาอีกครั้งกับ Session ในครั้งนี้

มันเป็นเพราะอัลกอริทึมเลือกให้เรารู้สึกหรือไม่รู้สึกอะไรหรือเปล่า คำถามสำคัญมันอาจไม่ได้จบแค่ว่ายุคนี้เราควรรักใคร คำถามคือในทุกวันนี้โลกกำลังหยิบยื่นความสัมพันธ์อะไรให้เรา แล้วเรายังมีสิทธิ์เลือกในสิ่งที่หัวใจต้องการจริงๆ อยู่มั้ย

ขอเสียงปรบมือจากนักเรียนทุกท่านต้อนรับอาจารย์ประจำคาบเรียนวันนี้ ‘ศ.ดร.ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์’ อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และโฮสต์รายการ Open Relationship ช่อง THE STANDARD PODCAST จูงมือมากับ ‘แชมป์ ทีปกร วุฒิพิทยามงคล’ นักเล่าเรื่องที่เข้าใจความซับซ้อนของโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลง (The MATTER Founder, ex – Netflix และ Amazon)

คาบเรียนในวันนี้เรามาในหัวข้อ ‘Relationship After Tomorrow’ เรื่องหัวใจในวันที่โลกไม่เป็นใจ ความสัมพันธ์ที่ได้รับผลกระทบจากโลกที่เปลี่ยนแปลงไป จนมีอิทธิพลต่อการตัดสินที่ไม่ใช่เรื่องของความรู้สึกแต่เพียงอย่างเดียว 

อาจารย์หยิบไมค์ นักเรียนหยิบแก้ว แสงในห้องเรียนถูกหรี่ สายตาหลายสิบคู่สามัคคีกันจับจ้องไปยังหน้าห้องอย่างขะมักเขม้น บันทึกความเข้าใจในห้องเรียนที่ปกติมักถูกจดจำด้วยน้ำหมึกหลากสี แต่วันนี้คงใช้แค่เครื่องดื่มหลากรส คนละแก้วสองแก้วกับหัวใจคนละดวงเป็นพอ

ใจจดไมค์จ่อ

ปัจจัยสำคัญอะไรที่ทำให้มนุษย์เรารักกันแล้วตัดสินใจที่จะสร้างความสัมพันธ์ร่วมกัน

อย่างแรกมนุษย์ชอบที่จะอยู่ด้วยกันมากกว่าที่จะอยู่ตัวคนเดียว โอกาสที่จะมีชีวิตรอดย้อนไปสมัยที่ต้องวิ่งหนีไดโนเสาร์ถ้าอยู่ด้วยกันเป็นฝูงโอกาสรอดก็จะสูงกว่า อยู่ด้วยกันเพื่อความอยู่รอด ช่วยกันแก้ปัญหาเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

มนุษย์ชอบที่จะอยู่ด้วยกันและความรักมันเป็นเพียงชนิดหนึ่งของอารมณ์ บางคนก็มีความรักมีความปรารถนาก็เป็นเรื่องธรรมดา ใครที่บอกว่าเกิดมายังไม่เคยรักใครเลย อนุโมทนาพี่ อันนั้นมีบุญจัดนะคะ

แล้วถ้ามันเป็นเพียงแค่องค์ประกอบหนึ่งของอารมณ์ ทำไมเราถึงต้องให้ความสำคัญกับมันขนาดนั้น

อยากบอกว่าเป็นโชคร้ายของเราทั้งหมด จริงๆ ความรักแบบโรแมนติกอยู่กับพวกเรามายาวนานมาก มันเป็นอารมณ์บวกความปรารถนา เมื่อก่อนมันอยู่ของมันเฉยๆ คนไม่เอาความรักแบบโรแมนติกไปผูกกับอะไรเลย เช่น รู้สึกรักใครก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องได้พัฒนาความสัมพันธ์ จะต้องได้แต่งงาน จะต้องได้อยู่ด้วยกัน ความรักเป็นความรักเพียงเท่านั้น

วันร้ายคืนร้ายประมาณสองศตวรรษผ่านไป อยู่ดีๆ ความรักกลับถูกให้ค่าแบบพุ่งกระฉูด มันกลายเป็นสิ่งที่ถ้าไม่มี ชีวิตเราจะไม่มีความสุข ความสุขที่แท้จริงกลับกลายเป็นการที่เราได้เจอรักแท้ และการที่เราหวังจะได้เจอคนที่รักเราอย่างที่เพ้ออยู่ ซึ่งมันมาจากการให้ค่ากับคุณค่าของความรัก

ความรักตอนนี้มันเลยกลายเป็นเหมือนอากาศที่เราหายใจไม่ได้ถ้าไม่มีมัน มันเลยกลายเป็นโชคร้ายของเราที่ความรักถูกให้ค่า

มีคำอธิบายว่ารักแบบโรแมนติกถูกให้ค่าสูงมาก ความรักถูกนำไปผูกกับหลายเรื่อง อย่างที่เราคุ้นเคยว่าความรักเป็นเหมือนเครื่องมือทางวัฒนธรรมหลักๆ ที่จะดึงให้มนุษย์ตัวผู้และตัวเมียมาอยู่ด้วยกันแล้วก็เจริญพันธุ์ 

แปลว่าแท้จริงเราก็คล้ายว่าจะถูกหลอกโดยใช้ความรักเป็นภาพลวงตา เพียงเพื่อตอบสนองกลไกในการผลิตประชากรเพิ่มงั้นเหรอ

หากเพียงเพื่อผลิตประชากรความรักนับเป็นเครื่องมือ แต่สำหรับหลายคนความรักนับเป็นเรื่องที่มีคุณค่าที่ในชีวิตนี้ยังไงก็ต้องหามันให้เจอ เพราะคุณเชื่อว่ามันมีอยู่จริง

คุณรู้สึกตัวบ้างมั้ยว่าประเด็นในวันนี้ไปเน้นอยู่ที่เรื่องการเปลี่ยนแปลง แต่คุณไม่ได้รู้สึกตัวเลยเหรอว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนเลยคือวิธีที่คุณมองความรัก วิธีที่คุณให้คุณค่ากับความรัก คุณปรารถนาความรัก และยอมทุกอย่างได้เพราะความรัก ด้วยความคาดหวังที่ไม่เปลี่ยน แต่คุณดันมาเจอกับโลกที่เปลี่ยนทำให้เราต้องมารวมตัวกันในวันนี้

งั้นทุกวันนี้เรายังมีสิทธิ์เลือกในสิ่งที่อยากจะรักจริงๆ หรือเปล่า

เราเลือกที่จะตกหลุมรักคนไม่ได้ ความรักเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือการจัดการของเราเสมอ ถ้าคุณจะเถียงว่าไม่จริง ความรักเป็นเรื่องที่คุณจัดการได้ ลองนึกดีๆ ว่าในชีวิตนี้คุณน่าจะเคยตกหลุมรักมาบ้างแล้วแหละถ้าให้ดูจากหน้าตา

เวลาคุณตกหลุมรักรู้ตัวอีกทีคือคุณได้ตกหลุมรักคนนั้นไปแล้ว ความรักเป็นฝ่ายเลือกคุณ เป็นฝ่ายมาเยือน รู้ตัวอีกทีก็ตกหลุมรักไปแล้ว เป็นอะไรที่อยู่นอกเหนือการควบคุมมาก อย่างเดียวที่คุณจัดการได้คือการที่คุณจะทำยังไงกับความรู้สึกรักนั้น หลังจากที่ได้ตกหลุมรักไปแล้ว

ถ้าหากเลือกตกหลุมรักได้โลกนี้คงง่าย

แล้วต้องเลือกยังไงให้เจ็บปวดน้อยที่สุด

เรากลัวความผิดหวังในความรัก เขาจะรักฉันตอบหรือเปล่านะ เขาจะคิดเหมือนอย่างที่เราคิดหรือเปล่านะ หากเราไม่สามารถคอนโทรลได้ว่าความรักจะมาเยือนเมื่อไหร่ แล้วควรจะจัดการกับมันอย่างไร ในโลกที่พร้อมจะมีปัจจัยมาสั่นคลอนความรักเราตลอดเวลา คำถามจากคุณเอมมาพร้อมอาการที่เผยผ่านคิ้วที่ขมวดกันยุ่งเหยิงกับปัญหาที่เผชิญ รออาจารย์มาคลี่คลาย 

เลือกยังไงให้ไม่เจ็บปวด ความรักมันมี pain อยู่ด้วยเสมอ ความรักมันมี pressure และ pain อยู่ด้วยกัน พยายามจะบอกทุกคนที่ฟังอยู่ร่วมกันว่าคุณต้องสามารถที่จะเลือกเองได้ เลือกเองว่าจะทำอย่างไรกับความรู้สึก อย่าให้คนอื่นเป็นคนเลือกให้ แล้วไม่รู้ทำไมถึงชอบให้คนอื่นเป็นคนเลือกให้ตลอด ฟังเสียงตัวเอง รู้สึกยังไง เจ็บฉิบหายทนไม่ไหวแล้ว ลองฟังเสียงตัวเองแล้วจัดการกับความรู้สึกนั้น

ในปัจจุบันที่เศรษฐกิจ สงคราม และการเมืองไม่มั่นคง ส่งผลต่อการเลือกที่จะมีความสัมพันธ์ในทุกวันนี้ยังไงบ้าง

คุณยกการเปลี่ยนแปลงมาหลายเรื่องมาก มันทำให้คุณกระวนกระวาย และความกลัวนั่นแหละที่ทำให้เราต้องมานั่งคุยกันในวันนี้ ในขณะที่ทุกคนกลัว อย่าลืมว่าความรักเป็นฝ่ายเลือกคุณ เพราะฉะนั้นเขาอาจมาเยือนในช่วงชีวิตที่คุณอาจรู้สึกกระวนกระวายที่สุด เมื่อมันมาเยือนคุณก็ต้องจัดการ

ความรักไม่ได้เมตตาเราขนาดนั้น ในโลกนี้แม้จะอยู่ในช่วงที่ลำบากแค่ไหนถ้าความรักมันจะมามันก็มา

ท้ายคาบถามตอบ

“ถ้าไม่มีใครจะถาม อาจารย์จะสุ่ม” ประโยคชวนขนลุกที่หลายคนต้องเคยผ่าน แต่ครั้งนี้กลับกลายเป็นยิ้มกว้างถ้ากระดาษคำตอบที่คุณตั้งใจบรรจงจะถูกเลือกขึ้นมาเป็นตัวอย่างของโจทย์คำถามดังต่อไปนี้ 

สิ่งใดที่สั่นคลอนความสัมพันธ์ของคุณที่สุด

‘การไม่เคารพกัน’ คุณแชมป์แอบยกยิ้มให้กับหนึ่งในคำตอบของนักเรียนในคลาส ก่อนจะสาธยายคำตอบจากในมุมมองของเขาเอง

ผมว่าความสัมพันธ์มันคือข้อตกลงระหว่างคนสองคน หรือมากกว่านั้น การที่ไม่เคารพกันมันเหมือนกติกามันถูกเขียนไว้ไม่เท่ากัน อีกคนเขียนอีกอย่าง อีกคนเขียนอีกแบบ จนกฎดันมีคนถูกละเมิด ทำให้มันดูไร้คุณค่า

ในความรักความสัมพันธ์เวลาเราพัฒนากับใครสักคน คนนี้เป็นแฟนเรา คนนี้เป็นสามีเรา พวกคุณมักจะลืมไปว่าคนที่คุยเขาก็เป็นคน คุณจะมองว่าเขาเป็นส่วนต่อขยายเหมือนแฝดสยาม ในเมื่อเขาเป็นคน แสดงว่าเขามีความปรารถนา มีความต้องการที่ไม่จำเป็นจะต้องตรงกับคุณตลอดเวลา ถ้าคุณลืมสิ่งที่คุณกระทำกับเขาจะเหมือนวัตถุ คิดว่าคนเขียนน่าจะหมายความประมาณนี้นะคะ อาจารย์ขอเสริมคำตอบต่อจากคุณแชมป์

หลังจากนั้นอาจารย์จึงขอคลี่กระดาษคำตอบในมือตัวเอง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโอดครวญจากนักเรียนทั้งห้อง เพราะคำตอบของข้อนี้คือ ‘ความทรงจำ’

ไม่รู้ว่าคนเขียนแปลคำนี้ว่าอย่างไร อาจารย์ขอแปลความหมายนี้ด้วยตัวเองเลยแล้วกัน ความทรงจำคืออะไรที่คุณเข้าใจว่ามันเคยเกิดขึ้นในอดีต Memory มันไม่ได้แปลว่าสิ่งที่คุณ Memorize มันแล้ว Actually เกิดขึ้นตามนั้น

แต่คุณเลือกจำประสบการณ์และเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตอย่างที่คุณอยากจะจำ คราวนี้ความซวยคือความทรงจำหลายเรื่องราวในอดีตมันเข้ามาส่งผลต่อปัจจุบัน เช่น เกิดมาในชีวิตมีความรักมาเยือนหลายครั้งแต่ไม่เคยที่จะได้พัฒนาความสัมพันธ์เลย อันนี้นั้นก็มาจากความกลัว

คุยเรื่องความรักมาเยอะขอสรุปได้ว่าคนไทยแยกเวลาไม่ค่อยเป็น อดีต ปัจจุบัน อนาคต คุณรวมมันเข้าด้วยกัน ความทรงจำมันเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับเรา ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความทุกข์ ความทรงจำคุณมันสร้างความเป็นคุณในช่วงเวลานั้น แต่จะทำอย่างไรให้เวลาที่คุณเจอคนๆ หนึ่ง แล้วรู้สึกอยากพัฒนาความสัมพันธ์กับคนนี้

ใช้ตาคุณมองให้เห็นคนที่อยู่ตรงหน้า อย่าเอาเงาของใครมาทาบซ้อนไว้ 

ถามตัวเองว่า ณ เวลานี้ที่คุณหายใจ ฉันรักคนนี้ใช่มั้ย ฉันรักใคร

ถ้าอยากเดินไปข้างหน้า พัฒนาความสัมพันธ์ไปข้างกัน ก็จงอย่ากลัว

เมื่อจบบทเรียนขออัญเชิญวลีเด็ดที่ขาดไปไม่ได้ “คาบนี้ใครมีคำถามมั้ย” 

ต้องตกใจเมื่อครั้งนี้นักเรียนร่วมใจยกมือกันเกือบครึ่งห้อง จนอาจารย์อยากไล่ให้เอามือจับหูเพื่อแข่งกันใหม่ แต่คุณเอมมี่ลงพื้นที่แจกจ่ายไมค์แก้ปัญหาคาใจได้ครบถ้วนทุกคน แต่ขอหยิบยกคำถามที่โดนใจกรรมการทั้งห้องมาแล้วกัน

เคยผ่านความสัมพันธ์ที่ทำให้เราสูญเสียตัวตนไป พอจบมาเราต้องเริ่มค้นหาตัวเองใหม่ มีวิธีหรือทางลัดอะไรที่ทำให้เจอตัวตนที่เป็นแก่นจริงๆ ของเรา หลังจากโดนผลกระทบกลับมามั้ย 1 ปีที่ผ่านมา ค้นเท่าไหร่ก็ยังหาไม่เจอสักที

คุณทำให้นึกถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่เล่าว่า เมื่อคุณได้เข้าสู่ความสัมพันธ์แล้ว คุณพร้อมที่จะเปลี่ยน พร้อมที่จะสละแง่มุมต่างๆ ของตัวตนเพื่อที่จะทำให้คนรักมีความสุข พวกเราจำนวนหนึ่งมีนิสัยเช่นนั้น พอริเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ไปแล้ว คุณพร้อมที่จะปรับ คุณพร้อมที่จะสละแทนที่จะหาความสมดุล ระหว่างนั้นคุณจึงรู้สึกว่าตัวตนของฉันหายไป ฉันเป็นใคร

แท้จริงแล้วตัวตนของคุณไม่ได้หายไป เด็กผู้หญิงคนนั้นยังอยู่กับคุณเสมอ คุณเพียงลืมที่จะมองเขา เวลาส่องกระจกตอนเช้า ไม่ว่าคุณจะลืมตัวตนไปแค่ไหนคุณมองเห็นอะไรในกระจก แล้วเคยถามคนที่อยู่ในกระจกมั้ยว่า ฉันเป็นใคร

ตอนนี้เด็กหญิงคนนั้นอาจแค่เปิดโหมดล่องหน แต่ไม่มีมนุษย์คนไหนทำตัวตนของตัวเองหายไปได้

หลังจากโจทย์ปัญหาในคาบเรียนนี้เริ่มคลี่คลาย งั้นคงได้เวลา Let’s Cheers!

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าหลังจากที่เข้าเรียนภาคค่ำในวันนี้อาจจุดประกายความรู้สึกอะไรบางอย่างที่ทำให้เรากลับไปย้อนมองตัวเองได้ชัดเจนมากขึ้น ว่าสุดท้ายแล้วเราอยากเลือกความสัมพันธ์แบบไหนให้ยังคงมีอยู่ในชีวิตของเราในทุกวัน 

สุดท้ายแล้วความรักนั้น ยังคงเป็นแง่มุมที่ยุ่งยากมากสำหรับมนุษย์ เพราะท้ายที่สุดมันคงยังไม่มีคำตอบที่สำเร็จรูป

The post คาบเลกเชอร์วิชาความรัก Relationship After Tomorrow appeared first on a day magazine.

ครั้งนี้สำนักพิมพ์ฮัมมิ่งบุ๊คส์จึงขอถือโอกาสเชิญชวนเหล่าคนรักเจ้าตูบมารวมตัวกัน เพื่อร่วมพูดคุยไขข้อข้องใจและทำความรู้จักกับ ‘โลกของสุนัข’ ที่คุณอาจไม่เคยรู้มาก่อน โดยบุคคลที่จะมาสมานฉันท์สิ่งมีชีวิตสองแขนสองขาแต่ต่างสายพันธุ์ในครั้งนี้ ขอปรบมือเรียนเชิญ ‘หมออุ๋ย – น.สพ. สาทิศ คุ้มประเสริฐ’ สัตวแพทย์เจ้าของคลินิกเฉพาะทางสัตว์ชนิดพิเศษ (Exotic) เจ้าของเพจใจประเสริฐเพ็ทคลินิก และ ‘ครูโจอี้ – ฑิฆัมธร ศรีกลิ่นดี’ ครูผู้ฝึกสอนสุนัข ที่รับบทในภาพยนตร์เรื่องโกฮัง…หัวใจโกโฮม  พร้อมถามตอบไปกับ ‘บอมบ์ – สิทธิกุล เดชพรเทวัญ’ BookFluencer เจ้าของช่อง Storybomb ที่ปกติจะเห็นหน้าผ่านช่องทาง IG และ Tiktok อยู่บ่อยครั้ง

แขกรับเชิญในวันนี้ถือเป็นเพื่อนสนิทมิตรสี่ขา บุคคลที่เรียกได้ว่าสนิทสนมกับเจ้าตูบเข้าขั้น best friend คำถามที่แลกผลัดความรู้ความคิดเห็นในครั้งนี้จึงกลายคล้ายว่าเป็นคำถามลองเชิงรู้ใจซะมากกว่า อีกสิ่งหนึ่งที่เราสงสัยคล้ายกับพิธีกรนั่นคือ เป็นมาอย่างไรทำไมถึงได้มาเดินเส้นทางประกอบอาชีพเคียงข้างเจ้าตูบสี่ขาในทุกวันนี้

ครูโจอี้ที่ถูกโยนคำถามแรกใส่จึงเล่าว่า “ผมเป็นตำรวจสุนัขตั้งแต่อายุ 20 แรกเริ่มเลยจนยาวมาก็ยังคลุกคลีอยู่กับสุนัขตำรวจแล้วก็ต่อยอดมาเป็นครูช่วยฝึกปรับพฤติกรรม แก้ไขปัญหาของเหล่าน้องหมามาถึงทุกวันนี้”

“ส่วนผมเลี้ยงสุนัขอยู่แล้วความสนใจเลยมุ่งตรงมาที่สัตวแพทย์แต่เด็กเลยครับ” คำตอบสมกับเป็นสัตวแพทย์ต้นแบบจากหมออุ๋ย

ไหนๆ วันนี้ก็มีครูฝึกสอนนั่งอยู่ข้างแบบนี้ ช่วยฟันธงให้ทีได้มั้ยว่าเรื่องที่หลายคนสมัครใจเชื่อกันไม่ใช่ข่าวลือ ว่าเวลาเราเรียกน้องหมาด้วยเสียงสองน้องจะมีความสุขหรือเชื่อฟังมากกว่า

“เอาจริงผมว่าเสียงมันก็มาพร้อมกับอารมณ์แล้วล่ะ อย่างเวลาที่เราบอกเขาว่า ไม่ มันก็จะมีความโกรธเข้ามาหน่อย แต่ถ้าเราใช้เสียงสองเหมือนอยากเล่นกับเขาด้วยก็จะเป็นน้ำเสียงเหมือนการเชิญชวนเขา”

แล้วอย่างของครูโจอี้เสียงยังไง 

“จะเอาเลยใช่มั้ย” เส้นเสียงสองที่ได้ยินกลับตรงข้ามกับความน่าเกรงขามที่นั่งอยู่ตรงหน้าจนผู้ฟังหลายคน หรือแม้กระทั่งเจ้าตัวเองเผลอหัวเราะออกมาเช่นกัน

งั้นขอเจาะลึกไปถึงบทบาทของครูฝึกถึงความต่างระหว่างการเป็นครูฝึกในกองถ่ายโฆษณากับภาพยนตร์คืออะไร

“รู้สึกความเป็นมิสชันในโฆษณาจะมีความยากกว่า อย่างล่าสุดคือยากให้น้องหมานั่งไขว่ห้างเหมือนศิลปินครูก็ฝึกอยู่หนึ่งเดือนจนเขาทำได้”

แล้วอย่างในภาพยนตร์โกฮัง…หัวใจโกโฮม มีความยากง่ายอย่างไรบ้าง

“ถ้ายากเลยคือฝึกน้องหิมะที่ให้คุณครูปั้นก่อนเข้าฉาก 4 วัน แล้วหิมะพิเศษตรงที่เขาไม่สนใจอะไรทุกสรรพสิ่งในโลกเลย เรียกก็ไม่หัน ขนาดเอาไก่ปิ้งมาล่อก็ไม่หัน ฉากที่ทุกคนเห็นกันในหนังคือต้องอาศัยจังหวะที่เขาหันเองทั้งนั้นเลย”

คิดว่าอุปสรรคของกองถ่ายที่มีน้องหมาคืออะไร

เรื่องที่น้องหมาอาจจะไม่ได้ชอบทุกคนในกองถ่าย แล้วต้องเข้าฉากเดียวกับเขาซึ่งเราก็ต้องทำให้เขาชินด้วย อย่างเจ้านายกับน้องมีโชคช่วงแรกเจอหน้ากันไม่ได้เลย มีโชคไม่ชอบมาก เจอหน้าก็เห่าใส่ จนครูต้องจับมาปรองดองกันก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ต้องให้เวลาเขาหน่อย

เมื่อได้ยินถึงความเก่งกาจของมือปราบเจ้าตูบ เหล่าผู้ฟังก็เริ่มยกมือวางใจปรึกษาถึงปัญหาของเหล่าลูกสมุนที่บ้านว่า หากเจอเหตุการณ์ดังกล่าวควรปราบอย่างไรดี

“น้องที่บ้านชอบกินอาหารคน ไม่ยอมกินอาหารตัวเองเลยค่ะ” ผู้ฟังท่านหนึ่งยกมือระบายความกังวลหวังได้รับหนทางแก้ไขจากผู้เชี่ยวชาญตรงหน้า

“เคยให้ใช่มั้ยครับ ถ้าไม่เคยลิ้มรส การเสพติดครั้งต่อไปก็จะไม่เกิด เพราะงั้นสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าภาวะผู้นำมัน เช่น ฉันกินก่อนเธอกินหลัง การที่เรากินอยู่แล้วเขามาขอ เขาไม่ได้มองว่าเราใจดีนะ เขามองว่ากินพร้อมกันเท่ากับวรรณะเดียวกัน การเชื่อฟังก็จะลดลงตามกันไปลำดับการเป็นผู้นำ”

เมื่อคำถามที่หลายคนข้องใจเริ่มถูกคลี่คลาย หากการถามตอบในครั้งนี้มีการเก็บคะแนน สองผู้เชี่ยวชาญคงคว้าเกรด 4 ไปครองทุกช่องอย่างไม่ต้องสงสัย งั้นขอปิดท้ายด้วยคำถามชวนอบอุ่นหัวใจเพื่อบอกลาวงสนทนาในวันนี้กัน

ความประทับใจที่เกี่ยวกับสุนัขในชีวิต

ครูโจอี้เล่าว่า “เคยเจอครอบครัวที่เลี้ยงน้องหมาแต่ไม่มีใครสามารถคุมน้องอยู่เลย จนเขาเริ่มคิดอยากหาบ้านให้น้องใหม่ แต่ตัดสินใจเชิญครูฝึกมาประเมินก่อน ถ้าไม่ได้ผลจะพาน้องไปอยู่ที่อื่น ตัวน้องหมาหนักประมาณ 70 กิโล แต่เจ้าของน้ำหนักประมาณ 45 กิโล ก็เริ่มฝึกให้เขาลองจูงจนได้ผล ทุกคนในบ้านก็ร้องไห้กับความสำเร็จที่ว่าจะได้ไม่ต้องให้น้องไปอยู่ที่อื่นแล้ว เราจึงคิดว่าการฝึกมันช่วยให้ความรักไม่ต้องถูกพลัดพรากจากกัน”

หมออุ๋ยเสริม “ผมก็มีเคสหนึ่งที่มีคนมาฝากรักษาน้องหมาแล้วไม่เคยกลับมารับอีกเลย จนเวลาใครไปใครมาน้องก็จะเห่าร้องจนต้องพาไปอยู่บ้านญาติ ในช่วงเวลาที่เราต้องกลับมาทำงาน น้องก็ร้องเรียกเราเหมือนความผูกพันที่เราช่วยเขาแล้วเขารู้สึกได้”

ความสนิทสนมรู้ใจระหว่างมนุษย์และสหายสี่ขาถูกอธิบายถามตอบผ่านวงสนทนาในครั้งนี้ เพื่อให้เราทำความรู้จักอย่างดีกับอุปนิสัยพระเอกที่เราจะได้เจอในนวนิยายเรื่อง ‘สืบคดีเจ้าสี่ขา’ ที่มีน้องหมาเป็นจุดเชื่อมเรื่องราวทั้งหมด และรับบทนักสืบจำเป็นด้วยการใช้สัญชาตญาณเจ้าตูบเปิดโปงความจริงที่มนุษย์ซุกซ่อนไว้ ขอเกริ่นแค่ว่าฆาตกรคือใคร…น้องหมารู้ดีทุกอย่าง มีแต่พวกมนุษย์เท่านั้นแหละที่ถูกหลอก!

แม้นวนิยายเล่มนี้จะเป็นผลงานลำดับแรกของ PET MYSTERY PROJECT จากสำนักพิมพ์ฮัมมิ่งบุ๊คส์ แต่กลับถ่ายทอดเรื่องราวสายใยความผูกพันระหว่างสุนัขกับมนุษย์ที่ชวนอบอุ่นหัวใจ ผสานกับปมปริศนาฆาตกรรมได้อย่างกลมกล่อมลงตัว จนกลายเป็นผลงานแนวลึกลับชั้นยอดที่สมบูรณ์แบบเล่มหนึ่งเลยก็ว่าได้ แอบทิ้งท้ายว่าเล่มต่อไปใน PROJECT นี้ กำลังตามมาในไม่ช้า ไม่ปล่อยให้แฟนๆ ต้องอดใจรอนานอย่างแน่นอน

หากคุณเป็นอีกหนึ่งท่านที่อยากยกมือถามต่อว่า ในไม่ช้านั่นเท่ากับระยะเวลาเท่าไหร่กันนะ ขอผายมือนำทางคุณไปที่ช่องทางการติดตามสำนักพิมพ์ฮัมมิ่งบุ๊คส์ผ่าน Facebook และ Instagram : Hummingbooks Publishing กันได้เลย!

The post BOOK TALK ไขความลับเจ้าสี่ขา…น้องหมาแสนรู้ ทำความรู้จักพระเอกหน้าใหม่แห่งวงการนวนิยายสืบสวน appeared first on a day magazine.

แม้ท้องฟ้าจะครึ้มอึมครึมขาวสลับเทา แต่อากาศยังคงสภาพอุณหภูมิประเทศไว้เช่นเคย ความร้อนอบอ้าวทำให้เสียงบ่นโอดครวญของเหล่าแฟนคลับดังพอๆ กับประโยคชื่นชมป้ายผ้าใบที่ตั้งโชว์ความหล่อเหลาตระหง่านครบจำนวน 10 คน มิสชันแรกรับบัตร มิสชันสองถ่ายรูป มิสชันสามอย่าลืมที่จะรับของแจก giveaway ถึงจะเสร็จสิ้นภารกิจ สารพัดของกุ๊กกิ๊กแอบแซมมาด้วยของแจกประทังชีวิตอย่างทิชชู ยาดม และเสื้อกันฝนที่หากเป็นไปได้คงไม่มีใครอยากหยิบออกมาใช้สักเท่าไหร่ แต่คว้าไว้ก่อนดีกว่า

ซ้ายขวาหน้าหลังถูกโอบล้อมไปด้วยผู้คน outfit แดงสลับดำตัดกับแสงสีฟ้าของทึไลท์ในมือ ที่ใครเห็นก็คงปลื้มปริ่มยิ้มแก้มปริยิ่ง นี่นับเป็นการแสดงในสเตเดียมครั้งแรกของเหล่าเด็กชายทั้งสิบ แล้วก็อิ่มอกอิ่มใจกันสุดๆ ทำเอาแฟนคลับอยากถ่ายรูปอัดกรอบไว้เป็นรูปที่มีทุกบ้าน

Mmm mmm mmm

Let me treasure you, treasure you, treasure you

เสียงกรี๊ดกระหึ่มจนหูวิ้ง ชายหนุ่มนับสิบยืนประจำที่โพสต์ท่าประจำตัว เพียงแค่เห็นเงาเลือนราง แต่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการจับตามองของแฟนคลับเลยสักนิด เพราะแค่สเตจถูกเลื่อนขึ้นมาก็เดาได้เลยว่าคนนี้เมนฉันแน่นอน! แสงไฟสาดฉายโฉมหน้าชัดทุกองค์ประกอบ…ว่าแต่ชายหนุ่มรูปหล่อบนเวทีนั่นใคร หนุ่มน้อยจิ้มลิ้มแก้มกลมหายไปไหนกันหมด ไม่ทันได้เอ่ยท้วงทัก หนึ่งในเมมเบอร์ก็สกัดดาวรุ่งโดยการเปิดเสื้อโชว์สเตปเซ็กซี่ คล้ายกำลังจะบอกว่าครั้งนี้พวกผมกลับมาในคาแรกเตอร์ที่โตขึ้นอีกระดับ

กำแพงมนุษย์เริ่มทยอยกระจายตัวออกไปทักทายแฟนคลับอย่างบ้าคลั่ง ทุกพลังที่ส่งออกมาเหมือนทดแทนช่วงเวลาที่พวกเรานับถอยหลังรอคอยมาเจอ หลังจากหนุ่มๆ สะบัดแขนแกว่งขาออกลวดลายกันอย่างเต็มที่ ก็ได้เวลาสวัสดีทักทายกันอีกครั้ง เสียงเชียร์ดังลั่นสเตเดียมพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เมื่อกล้องผลัดโฟกัสเมมเบอร์แนะนำตัวทีละคน ความรักที่ท่วมท้นสนั่นจนเมมเบอร์หลุดยิ้มกันยกใหญ่

“BANGKOK TREASURE MAKER ขอเสียงหน่อยยย”

บอกเลยว่าภาษาไม่เป็นอุปสรรคต่อการไฮป์แฟนคลับเลยสักครั้ง เพราะเพียงแค่ TREASURE ต้องการ TEUMEs ก็พร้อมป้องปากพร้อมกันแล้ว SCREAMMM!

เศษซากวิญญาณที่กระเจิงไปจากสเตจก่อนหน้ายังไม่ทันกลับคืนมาก็หลุดไปอีกครั้งกับเพลง MOVE (T5) อีกสเตจที่เป็นเครื่องยืนยันว่าเด็กหนุ่มในวันนั้นโตขึ้นแล้วจริงๆ 

You’re my everything

Doesn’t matter matter without you

I’ll do anything

Doesn’t matter matter without you

แฟนคลับตาโต อ้าปากค้าง ไม่ใช่เรื่องแปลกนักหากเกิดขึ้นกลางคอนเสิร์ต แต่กลับกันคราวนี้กลายเป็นศิลปินที่เต้นๆ โยกย้ายส่ายสะโพกอยู่นั้นกลับตาโต อ้าปากค้าง มุมปากค่อยๆ คลี่ยิ้มทีละคน ละคน จนกระทั่งเมื่อมองไปด้านหลังก็พบกับแสงสว่างที่เรียงอ่านออกเป็นคำว่า TR 10 4EVER สิ่งที่วันนี้ทึเมทุกคนได้ตะโกนบอกพร้อมกันแล้วผ่านโปรเจกต์ เป็นอีกครั้งที่ TEUMEs will always be with TREASURE ตลอดไป

다 사랑해

널 사랑해 (loving you, loving you, love ya)

널 사랑해

널 사랑해 (loving you, loving you, love ya)

รถรางบรรจุความน่ารักกำลังเดินทางมาแจกจ่ายแฟนคลับอย่างทั่วถึง เมื่อเหล่า TREASURE พากันออกมาทักทายทึเมอย่างใกล้ชิดทั่วสเตเดียม เพราะงั้นทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อม บ้างก็หูแมว ไม่ก็หูหมา หรือธรรมดาที่คุ้นเคยก็ขอหัวใจหน่อยนะคนดี แต่หนุ่มๆ เสิร์ฟความรักอย่างเต็มที่ จะหัวใจดวงใหญ่เล็กขนาดไหนก็จัดหนักจัดเต็มให้ทึเมทุกคน ถ้าเป็นไปได้คงหวังให้แขนที่ยืดโบกทักทายไปให้ถึงแถวสุดท้ายของสเตเดียมอย่างแน่นอน

บทเพลง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะถูกดำเนินไปตามลิสต์ที่แฟนคลับพอจะทราบกันมาบ้าง เวลาก็ยาวนานพอสมควรแล้ว ใจที่ถูกเตรียมไว้คงได้เวลาโบกมือบ๊ายบาย เพราะเอาเข้าจริงรู้สึกว่าตัวเราเองได้ยินคำว่าเพลงสุดท้ายจากศิลปินเกือบสิบรอบเห็นจะได้ แต่เป็นการถูกหลอกที่สมยอมแบบไม่ต่อต้านเลยสักนิด ถ้าเป็นไปได้ If I had a time machine I’d hit the pause button ให้กลายเป็น NOW FOREVER อย่างนี้ไปตลอดก็คงดี

เวทีไร้ซึ่งศิลปินคงถึงเวลาที่ต้องกอบโกยความสุข สนุก บ้าคลั่ง ใส่กระเป๋าพร้อมแพ็กไปนอนกอดคืนนี้ที่บ้านอย่างดี แต่อยู่ดีๆ บนเวทีก็สว่างขึ้นอีกครั้ง ขอยืนยันว่าสภาพทึเมในตอนนั้นคงพอๆ กับผึ้งแตกรังก็ไม่เชิง

오늘도 오렌지로 물들어가는

너를 여전히 난 (여전히 난)

아쉬워하면서 집에 돌아갈 것 같아

나는 더 너와 함께 하고 싶은데

เสียงร้องศิลปินกับแฟนคลับกลับมากระหึ่มอีกครั้งกับเซอร์ไพรส์ที่ได้รับจากบทเพลง ORANGE ไม่คิดไม่ฝัน ใช้คำนี้น่าจะแทนใจใครได้หลายคนเหมือนกันว่า จะได้ร่วมฟังร่วมร้องเพลงนี้ไปด้วยกันกับ TREASURE ในสเตเดียมประเทศไทยครั้งแรก

“เซอพร๊ายยย ประทับใจมากยิ่งตอนที่ร้องไปพร้อมๆ กัน มันเหมือนกันฝันเลยนะครับ” หนุ่มๆ สารภาพความในใจพร้อมออกมาโลดเต้นอีกครั้ง ยิ้มคิกคักกันเหมือนรวมหัวกันหลอกแฟนคลับสำเร็จ หลังจากนี้ก็ขอให้ปฏิเสธการนั่งชมไปได้เลย เพราะเราจะมา 

Put your hand up!

Stand up!

Make some noiseeeee!

พอได้รู้จัก Encore รอบสุดท้าย ตูดก็ลืมเก้าอี้ไปสนิท เพราะศิลปินสวมบทตำรวจตรวจคน Jump Jump Jump ทึไลท์ในมือก็ห้ามดับ เสียงร้องก็ต้องดัง หัวเริ่มเปียกแต่ยังต้องสะบัด เพราะตอนนี้ศิลปินบนเวทีเปียกนำไปจากน้ำในขวดที่เหวี่ยงไปมาเรียบร้อย แสดงโชว์ติดกันนับ 30 เพลง โดยประมาณ Encore อีกเกือบชั่วโมงขอติดแฮชแท็กเลยแล้วกันว่า #ชีวิตแลกชีวิต ความมันส์เรียกได้ว่าเข้าขั้น Overdose เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

You give me the sweetest sound and you don’t need to look around

We can do whatever you want

BYE BYE

Forever our pride, forever our TREASURE

สุดท้ายเชื่อว่าทึเมคงไม่มูฟออนจากสนามศุภชลาศัยได้ง่ายๆ

เหตุหนึ่งด้วยอารมณ์ความรู้สึก

เหตุที่ลืมนึกถึงคือ #ตามหาขาใหม่ใกล้ฉันด่วน

The post TREASURE TOUR [PULSE ON] IN BANGKOK การเติบโตของเด็กชายหัวแก้วหัวแหวนดุจดั่งสมบัติทั้งสิบ appeared first on a day magazine.

“หวังว่าเป็นเที่ยงคืนตลอดไปก็คงดี อาคาเนะมาไทยครั้งแรกค่ะ ศิลปินหน้าใหม่ ฝากติดตามด้วยนะคะ!”

เมื่อเข้าพื้นที่จัดแสดงมาแสงไฟที่มืดอยู่แล้วถูกหรี่ลงอีกระดับ ควันพวยพุ่งออกจากเวทีในระดับที่แทบเป็นทะเลหมอก เสียงสวดบทคาถาพึมพำของเหล่านักแสดงดนตรีกระหึ่มดังทั่วฮอลล์ เหล่าผู้ชมเริ่มเผลอเขย่งปลายเท้า เพื่อสอดส่องการแสดงเรื่องราวที่กำลังเล่าอยู่บนเวทีอย่างไม่รู้ตัว ผู้คนเดินเอนซ้ายเซขวาดูทรงเหมือนซอมบี้ที่หลุดมาจากในหนังก็ไม่เชิง ช้อนยักษ์ถูกคว้ามาคนปรุงยาในหม้อขนาดใหญ่ คนไปคนมาก็ถึงเวลาเดินไปปลุกแกนนำให้ลุกมาดูผลงานด้วยการเคาะโลงศพ 

ก๊อก ก๊อก โลงศพอ้าออกพร้อมเผย โฉมสาวน้อยมัดแกละนอนขดหลับปุ๋ย แต่นั่นแหละคือหัวหน้าขบวนการที่ทุกคนกำลังตามตัว! ACAne ค่อยๆ ลุกออกมาร่ายรำ คอนเซปต์ทัวร์ในครั้งนี้ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านความประหลาดบิดเบี้ยวของห้องทดลอง ที่ทุกคนเหมือนจำลองเป็นซอมบี้ปู ตามชื่อที่ว่า ZUTOMAYO INTENSE II 「坐・ZOMBIE CRAB LABO」

ความเคยชินที่จะได้เห็นแสงสปอตไลต์สาดไปที่ศิลปิน ทว่าไม่ใช่กับคอนเสิร์ตนี้ ที่แสงถูกสาดจากด้านหลังศิลปิน ผู้ชมจึงจะได้มองศิลปินในมุมมองกลับกันจากที่อื่น กล้องถูกเล็งอย่างแม่นยำแต่ความคมชัดมีเพียงแค่แผ่นหลังเท่านั้นที่คมกริบ เบื้องหน้ามีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่แอบซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคาดตาและความมืด

ไม่ว่าจะจังหวะดนตรีเพลงแล้วเพลงเล่า ขาและหัวก็ยังคงขยับโยกโดดเด้งอย่างต่อเนื่อง เชื่อว่าในฮอลล์คงไม่มีใครสามารถปฏิเสธท่วงทำนองชวนขาลอยได้อย่างแน่นอน เพลย์ลิสต์ถูกเล่นอย่างตะบี้ตะบัน ความมันส์เริ่มควบคุมไม่อยู่ เสียงจากสิ่งที่เราเรียกว่าทัพพีข้าวกังวานไปตามจังหวะ พื้นเริ่มสั่นสะเทือนตาม เท้าหลายคู่ถูกรบเร้าจากเสียงดนตรีให้คุณอย่าอยู่เฉย

ดาบ คทา พร็อปจากลูกสมุน ACAne ถูกยื่นมาประกอบบทเพลงจนถึงคิวไม้กอล์ฟ “วันนี้เราจะมาสุ่มเพลงที่จะเล่นกันสดๆ ด้วยการ…ตีกอล์ฟกันค่ะ” นักร้องสาวน้อยยื่นคำขาดประกาศว่าเพลงต่อไปขึ้นอยู่กับดวงชะตาล้วนๆ เสียงรอบข้างเริ่มฮือฮาปนมาด้วยความเห็นว่า ACAne ปรึกษาทีมยังนะ เพราะนักดนตรีแต่ละคนที่ประจำตำแหน่งด้านหลังเริ่มผลัดกันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ปนไปกับยิ้มแห้งๆ พร้อมแล้วก็ โฮลอินวัน!

“เพลงนี้ไม่รอดว่ะ” 

“เพลงนี้ยอมเลย”

“อันนี้ไม่ไหว”

クリームで会いにいけますか ?

ขอบคุณทีมพากย์จากผู้ร่วมชมด้านหลังที่น่าจะทนกันไม่ไหวจนต้องขอออกความคิดเห็นอย่างออกรสออกชาติกันไม่หยุด ชุดสาวน้อยโลลิต้า ทรงผม Twintails สองข้างดัดลอนอย่างดี เสียงร้องใสกริ๊งไต่ระดับสุดเสียงก็ไม่มีสั่น เอาจริงก็เริ่มเห็นด้วยกับด้านหลังแล้ว ผมสองข้างเริ่มเด้งตามจังหวะของเจ้าตัวที่เริ่มออกสเตปลีลาท่าทางดุ๊กดิ๊ก แรงเท่าไหนดาเมจที่ส่งออกมายิ่งรุนแรงเท่าตัว งั้นมาตะโกนพร้อมกัน

C-R-E-A-M, I’m creamy

C-R-E-A-M, I’m creamy

“ถึงแม้เราจะไม่ได้ใช้ภาษาเดียวกัน แต่ยังไงก็เชื่อว่าเราจะสื่อสารถึงกันได้ เพราะนี่คือสิ่งที่ฉันอธิฐานมาจากใจ” 

สำเนียงเสียงใสของ ACAne เปล่งออกมาด้วยความตั้งใจ ผู้คนต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อได้ฟังสำเนียงที่เจ้าตัวพยายามเค้นให้ตรงกับสำเนียงไทยมากที่สุด สลับกับพูดภาษาบ้านเกิดที่ยาวเอาเรื่องจนเอไอบนจอแปลไม่ทัน Acane ไม่อยู่เฉยรีบหันไปทำท่าดันซับให้ขึ้นมาสื่อสารกับผู้ชมให้เร็วขึ้น ท่าทางโก๊ะๆ แก่นๆ ของเธอจึงเรียกเสียงหัวเราะได้ยกใหญ่

ใกล้ถึงช่วงสุดท้ายแต่ความประหลาด(ใจ)ยังถูกป้อนจนผู้ชมเริ่มพุงกาง อีกหนึ่งอย่างที่น่าจับตามองไม่แพ้กันคือเหล่าเครื่องดนตรีที่หลายชิ้นเพิ่งเคยเห็นจากที่นี่เป็นที่แรก แต่คอนเสิร์ตครั้งนี้ MVP คงต้องตกเป็นของ ‘Electric Fan Harp’ ใช่แล้ว มันคือพัดลมที่ทุกคนรู้จักกันนี่แหละ แต่สาวน้อยกลับคว้ามาดีดอย่างถนัดมือ เอาล่ะ เตรียมตัวให้ดี พัดลมที่บ้านแฟนๆ คืนนี้โดนคว้ามาดีดแน่นอน!

เวลาดำเนินมาราวๆ 2 ชั่วโมงครึ่ง ด้วยเสียงร้อง เอเนอร์จีบนเวที การเอนเทอร์เทนทำเอาเราไม่รู้ตัวเลยว่าคอนเสิร์ตดำเนินมาใกล้ถึงช่วงร่ำลากันแล้ว หากนี่ไม่ใช่บัตรยืนที่จะต้องแอบยืดแข้งยืดขาสบัดปลายเท้าที่เริ่มอ่อนแรง แม้เพลย์ลิสต์จะถูกไล่เรียงเล่นจนเกือบหมด ZUTOMAYO ก็ยังคงไฮบ์คนให้กระโดดกันอย่างบ้าคลั่ง แขนปูบนเวทีนำคนโบกสบัดมือไปมาอย่างไม่หยุดยั้ง ขอปิดท้ายด้วยน้ำเสียงคาวาอิ้ว่า “ขอบคุงก้าา” 

“แม่ง โคตรคุ้ม โคตรดี อันนี้ให้เลยว่ะ”

เราพยักหน้าเห็นด้วยกับเสียงซุบซิบของเหล่าลูกสมุนซอมบี้ที่เริ่มทยอยออกจากความมืด โดยจับใจความได้ว่าเอนเอียงไปในทางเดียวกัน ของเขาดีจริง!

The post ยินดีต้อนรับสู่ห้องทดลองของเหล่าซอมบี้ปู เมื่อ ZUTOMAYO แพร่เชื้อความประหลาดสู่ไทยครั้งแรก appeared first on a day magazine.

“สวัสดีครับ ปอร์เช่ ศิวกร เป็นศิลปินครับ”

“สวัสดีค่ะ หล่อมากค่ะ”

หลังทักทาย อดไม่ได้ที่จะกล่าวชมเครื่องหน้าของชายหนุ่มชุดหนังสีดำตรงหน้า คาแรกเตอร์ความเท่ฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วห้องอย่างที่ใครเขาว่ากันจริงๆ หลังจากได้ยินเขายิ้มรับตอบคำชมด้วยท่ามือพนมเหนือหัว ทำเอาเราไหว้กลับแทบไม่ทัน

เบบี๋ T-Pop

หน้าอย่างเนี้ยะไม่รัก หน้าอย่างไหนเธอถึงจะรัก

โอ๊ยอย่ามัวแต่กั๊ก ราชรัก..มาเกย 

หากย้อนไปเมื่อปี 2014 หน้ากระจกคงมีหลายคนแอบซ้อมเต้นเพลง ‘ปาว ปาว (Shout)’ ของวง V.R.P kamikaze อย่างแข็งขันรวมถึงหนุ่มน้อยผมฟ้าปาดเจลใส่หมวกกลับหลังในยุคสมัยนั้นใครเห็นก็ว่าโคตรเท่ เด็กชายคนนั้นนั่งอมยิ้มอยู่ตอนนี้ 

“โอโห อันนี้ OG ปีลึก”

ถ้านับตั้งแต่สมัยช่วงผมฟ้าตอนนี้ปอร์เช่เติบโตมากี่ปีแล้วในวงการ

“ถ้าเป็นผลงานเพลง ผมเทรนตั้งแต่ช่วงอายุ 13 – 14 (ยกนิ้วขึ้นมานับ) ประมาณนั้น ดูเป็นผู้เฒ่ามากครับ”

อยู่มานานขนาดนี้เพราะสิ่งนี้นับเป็นความฝันในวัยเด็กเลยไหมนะ

“ที่จริงไม่ได้คิดว่าตัวเองจะมาแนวทางนี้ ตอนเป็นเด็กเราก็แนวเด็กผู้ชาย โตมาอยากเป็นนักกีฬา โตมาอยากเป็นนักบินอวกาศ โตมาอยากจะทำอะไรสักอย่างที่มันเกี่ยวกับการใช้กำลัง ตอนเด็กๆ เราสายกีฬา แต่ก่อนเป็นทีมฟุตบอลโรงเรียน ก่อนเป็นศิลปินก็เคยแข่งเต้นมาก่อน พวกประกวดเต้น cover” 

ชายหนุ่มเริ่มสาธยายถึงสิ่งที่เริ่มสรรค์สร้างความเป็นศิลปินในตัวเขา หลังจากประกวดเต้นก็เริ่มหัดเรียนร้องเพลง ก้าวเท้าเข้าสู่การออดิชั่นจนผ่านเข้ารอบ ระหว่างนั้นก็เริ่มค้นพบตัวตนของตัวเองมากขึ้นหลังจากได้ชิมบทบาทของศิลปิน นักแสดงก็ได้รู้ตัวว่าอะไรที่ชอบหรือไม่ชอบจนกลั่นกรองมาเรื่อยๆ ถึงทุกวันนี้ที่พูดได้เต็มปากว่าตกหลุมรักในอาชีพปัจจุบันเข้าซะแล้ว

คิดว่าเสน่ห์ของตัวเองที่ไม่ว่าจะผ่านไปใครมา ก็มักจะแวะหลงเสน่ห์เป็นประจำคืออะไร

ถามไม่ทันจบปอร์เช่รีบสวนตลบหลังทันทีว่า “ไม่มี จริงๆ ไม่มีนะ”

หากเป็นตอนเด็กๆ เขาคงขำแล้วตอบตามสเต็ปว่าคงเป็นไฝที่คอ แต่พอโตมาเอาเข้าจริงๆ มองไปมองมาก็ยังยืนยันว่าตนนั้นไม่ได้เป็นบุคคลประเภทที่มีเสน่ห์ พอความเงียบเข้าปกคลุมชายหนุ่มก็ยิ่งพยักหน้าเพิ่มความน่าเชื่อถือ หากมีธงขาวในมือคงยกมาโบกไปมาแล้วยืนยันว่านั่นเป็นคำตอบสุดท้ายสำหรับคำถามนี้

แต่หากลงมือค้น ‘ปอร์เช่ ศิวกร’ หลักฐานก็กระแทกตาเกือบบอดว่าเขานั้นมีคนชื่นชอบไม่ใช่น้อยเลย

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอบไม่ได้เพราะว่ามันมีทั้งคนชอบ คนไม่ชอบก็มี สมมติว่ามีคนชมว่าสีหน้าการแสดงทั้งบนสเตจกับในจอออกมาดี แต่ก็จะมีคนที่บอกว่าไม่ชอบเลย ทำหน้าแบบนี้ทำไม ก็มีเหมือนกัน”

“มันคือความรู้สึกของคนที่ชอบและไม่ชอบ บางทีเราก็ไม่ได้ตรงกับ Beauty Standard ที่เขาชอบ ก็ว่าไม่ได้ เราเลยไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วคนเขาชอบกันไหม ซึ่งก็แล้วแต่การชอบของแต่ละคนเลยว่าคิดยังไงกับผม ไม่ได้อยากไปบังคับเขาหรอก (ขำ)”

น้องปอร์เช่น่ะเหรอ เขาเป็นเด็กดี ชอบช่วยเหลือไม่อยากให้คนอื่นเครียด แล้วตอนนี้ตัวเองเครียดหรือเปล่า

“พื้นฐานที่มองโลกในแง่ดีแบบไม่อยากให้คนอื่นเครียด มันน่าจะเกิดขึ้นจากตัวผมเองที่เป็นคนเครียดและคิดมากอยู่แล้วด้วยแหละ แต่ไม่อยากให้ทุกคนเป็นตาม เพราะมันจะกัดกินสุขภาพจิตใจไปเยอะเลย ทุกคนมีความสุขอย่างนี้ดีแล้วครับ (ยิ้ม)”

มีคติประจำใจมั้ย

“ไม่มีเลยครับ ไม่มีคติอะไรเลย แต่เราจะคิดตลอดว่า ทำดีแล้วหรือยัง เต็มที่แล้วหรือยัง”

งั้นขอถามอีกครั้งว่าสรุป ปอร์เช่ ศิวกร เป็นคนยังไง

“เอ่อ เป็นคำถามที่ตอบยากมากครับ ถ้าให้นิยามตัวเอง ผมคิดว่าผมเป็นคนที่ใช้สื่อศิลปะในการเปิดเผยอารมณ์ตัวเองแล้วกันครับ แต่ถ้าเรื่องคาแรกเตอร์ เท่ น่ารัก ตามที่เขาพูดกันนี่อาจจะยากหน่อยแล้วแต่มุมมอง มันพูดเองไม่ได้ แล้วทุกคนรู้สึกยังไงครับ (ย้อนถาม)”

“แต่ถ้าเอาจากที่คนอื่นพูดกันแล้วอธิบายมาอ่าน ก็อาจจะสรุปได้ว่าเราเป็นคนไนซ์กับเจนเทิล ซึ่งสำหรับผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันจริงหรือเปล่า”

แบบฝึกหัดชีวิต

การแสดงไม่ใช่ทาง นั่นเป็นคำตอบสมัยก่อนของ ‘ปอร์เช่ ศิวกร’ ดังนั้นเราขอชวนมาย้อนถามอีกครั้งในฐานะนักแสดงนำหนังเรื่องล่าสุด ‘เลือดรัก นักฆ่า’ ว่าเขาจะอธิบายอย่างไร

“คือต้องอธิบายอย่างนี้ก่อนครับ ผมจะเรียกสองทางนี้ว่าศิลปะทางด้านเพลงกับการแสดงแล้วกัน ทั้งสองอย่างคือศิลปะเหมือนกัน แต่ผมจะถนัดทางด้านเพลงมากกว่า ส่วนการแสดงจะไม่ค่อย จะไม่ค่อยยย เข้าถึงลึกขนาดนั้นเพราะว่าศาสตร์มันค่อนข้างต่างกันมาก การที่เราเป็นตัวเองได้เต็มที่กับการที่สร้างคาแรกเตอร์มา แล้วให้คาแรกเตอร์นี้ใช้ร่างกายเราแทน”

“พอเรามีการเป็นตัวเองในการใช้อารมณ์ด้านเพอร์ฟอร์มมากๆ การสลับมาทางด้านการแสดงมันจะพลิกแบบแตกต่างกันเลยครับ ยกตัวอย่างเช่น สมมติผมเป็นคนชอบอย่างนี้ แต่ว่าตัวละครที่ผมสร้างขึ้นมาเขาไม่ได้ชอบกินแบบที่เรากิน เขาไม่ได้หายใจแบบที่เราหายใจ เขาไม่ได้กระพริบตาจังหวะตรงกับเรา จังหวะพูดก็ไม่ใช่อย่างนี้ มันเลยทำให้พอทำงานควบคู่กันเราต้องมีความแยกประสาทยากนิดนึง”

“เพราะตัวละครเราเป็นแบบนี้ แต่เราไม่ใช่แบบนั้น แต่พอเราขึ้นสเตจเราต้องเป็นตัวเราจริงๆ ผมเลยชอบทางเพอร์ฟอร์มมากกว่า ผมไม่ได้ต่อต้านการแสดง ผมอยากพัฒนาด้านการแสดงด้วย แค่ว่าจะเป็นคนที่เรื่องมาก มากๆ เกี่ยวกับเรื่องบท ถ้าบทไหนคล้ายเดิม คาแรกเตอร์คล้ายกับที่เคยเล่นไปแล้วจะไม่ค่อยสนใจมาก เพราะผมอยากท้าทายตัวเองกับบทบาทใหม่ๆ มากขึ้น”

การพลิกบทบาทไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วอะไรที่สามารถช่วยให้การแสดงเราดีได้ยิ่งขึ้น

“ผมขออธิบายในสิ่งที่โตมาแล้วรู้สึกได้แล้วกัน ผมรู้สึกว่ายิ่งเรารู้จักความรู้สึกตัวเองมากขึ้นเท่าไหร่ เราจะใช้มันเป็นเครื่องมือได้มากกว่าเดิม แต่ก่อนผมเป็นคนที่ไม่รู้จักความรู้สึกตัวเองเลยมั้ง เราจะจับไม่ค่อยได้ว่าตัวละครรู้สึกอะไรอยู่ แต่ตอนนี้พอเริ่มเวิร์กช็อปบ่อยขึ้น เริ่มเทรน เราเห็นแล้วว่าตอนเราเล่น ตัวละคร เรารู้สึกแบบไหน แล้วเราจะให้ความรู้สึกตัวละครไปต่อได้ยังไงบ้าง”

หลังจากพยายามคิดตาม คิ้วก็ถูกดึงมาขมวดโดยอัตโนมัติจนชายหนุ่มเสื้อหนังมองหน้าสวมบทอาจารย์ไล่ถามเชิงว่าเข้าใจใช่ไหม

“จะเข้าใจยากนิดนึงนะ มัน abstract ครับ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน มันเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความรู้สึกมากๆ”

หลังจากพยักหน้ารับสารอาจารย์เสื้อหนังก็ขอตอบคำถามข้อต่อไป

ศิลปินก็ชัวร์ นักแสดงก็ใช่ อยากรู้ว่าแต่ละบทบาทชอบพาร์ตไหนที่สุด

“พาร์ตศิลปินผมชอบในการที่เราใช้อารมณ์ตัวเองได้เต็มที่ เราเป็นตัวเราได้เต็มที่ในการ explore การถ่ายทอดศิลปะการพูดตัวเอง หรือสกิลตัวเอง ส่วนพาร์ตนักแสดงผมชอบในการที่ผมได้รู้จักตัวละครตัวนี้ที่มาใช้ร่างผม เรารู้สึกสนิทกับเขามาก แต่ว่าสักวันก็ต้องปล่อยเขาไปถ้าเรื่องที่ผมแสดงมันจบลง เสน่ห์ของสองอย่างมันเลยต่างกัน มันคือการที่เราได้รู้จักตัวเองกับการที่เราได้รู้จักตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นมา”

มีคนบอกว่าปอร์เช่ไปสุดทุกทาง ทั้งบนเวที ทั้งในหน้าจอ รู้สึกยังไงกับประโยคนี้

“รู้สึกขอบคุณ ขอบคุณที่ appreciate ผมแบบนั้น ผมไม่รู้หรอกว่า เราดีเท่ากับมาตรฐานที่เขาตั้งไว้หรือเปล่า แต่เราก็เต็มที่กับทุกๆ อย่างที่เราทำ เราให้เกียรติคนทำงาน เราให้เกียรติกับหลายอย่างที่มันเกิดขึ้น เราเห็นพี่ช่างไฟ พี่ทำอาหาร พี่คนทำงานเบื้องหลังเขาตั้งใจกันมาก เราไม่สามารถดูถูกความตั้งใจเขาได้โดยการที่เราทำชุ่ยๆ ใส่เขา ดังนั้นผมเลยอยากทำให้มันเต็มที่ในทุกๆ ครั้ง ทุกๆ งานเพื่อทำให้สิ่งที่เราตั้งใจมันจะสื่อสารถึงคนดู”

ลูกศิษย์ยิปมัน

2.14 นาที ตัวอย่างภาพยนตร์เรื่อง ‘เลือดรัก นักฆ่า’ ถูกปล่อยอย่างเป็นทางการจาก Netflix ตัวละครที่โผล่มาเตะต่อยจนต้องกดหยุดเพื่อวนดูซ้ำเพราะติดใจลีลาต่อสู้นั้นมีนามว่า ‘เอ็ม’ แห่งบ้าน 89

“หนังแอกชันเรื่องแรกเลยครับ เรื่องแรกแล้วก็หวังว่าอนาคตจะมีอีกครับ ติดใจ”

ชายหนุ่มเสื้อหนังคุมโทนดำยิ้มแนะนำว่าคนในภาพยนตร์นั่นเป็นภาพจริง ถ่ายทำจริง คนที่เห็นก็เป็นคนจริงๆ ที่เขารับบทแสดง

ความรู้สึกแรกหลังจากได้รับบทเป็นยังไงบ้าง

“ตื่นเต้นครับ ตื่นเต้นอย่างแรก เป็นคำตอบที่ธรรมดามากจริงๆ แต่ผมไม่ค่อยได้รับการแสดงแบบการไปแคสอะไรอย่างนี้ จะมีไปแคสเพราะอยากลอง แต่เรื่องนี้แคสเพราะสนใจจริงๆ มีคนรู้จักผมเขาเป็นแคสติงแล้วเรียกไปให้ลองแคส เราก็ เฮ้ย! เขายังนึกถึงเราอยู่ก็ดีใจ พอลองไปแคสปุ๊บ ยากว่ะ (ขำ) เหนื่อยว่ะ (ขำต่อ) ตื่นเต้น ดีใจ แล้วก็อยากทำให้มันออกมาดีครับ”

สะใจสมกับที่ไปแคสมาไหม

“เหนื่อยกว่าที่คิดไว้เยอะเลยครับ เพราะว่ามูฟเมนต์มันต่างกับการเต้นที่เราทำมากกว่า อ่อ ลืมบอก ผมว่าบางอย่างที่ผมกับตัวละครเหมือนกันคือความยืดหยุ่นครับ อันนี้คือสิ่งที่ได้ใช้เยอะมากพวกท่าเตะ ขาหรือแขน หรือพวกการฉีกขา หรือการเคลื่อนไหวที่บางครั้งต้องใช้กับสลิงนี่มันช่วยมาก มันจะมีพวกท่าที่ผมจะต้องไต่กำแพงถ้าเกิดผม flexibility น้อยขาผมจะก้าวไปไม่ได้เลยเพราะว่ามันต้องเป็นมุมองศาพอดีแต่พอเรามี flexibility เราเลยทำได้”

กลับมาตอนเวิร์กช็อป แอกชันปุ๊บ เหนื่อยกว่าที่คิดไว้ ถามว่าสะใจไหม สะใจมากๆ และอยากเล่นต่อ ติดแค่ว่ามันเจ็บตัวครับ ช้ำหมดเลย ช้ำทั้งตัว เพราะมันจะมีท่าทั้งการชกต่อยปกติรวมถึงมีการดึง เหวี่ยง ทุ่ม มันจะมีจังหวะดึงบางอย่างที่ต้องโดนตัวแล้วกระแทกบ้าง มันก็เลยจะมีแผลช้ำเป็นปกติครับ”

บทบาทครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนๆ ยังไง

“ตัวละคร เอ็ม กับตัวละครที่ผมเคยเล่นมาแล้ว ด้านคาแรกเตอร์หรือ personality ต่างๆ ผมว่ามีความต่าง แต่ยังไม่ฉีกมาก ผมว่าฉีกจริงๆ คือการใช้ร่างกาย มูฟเมนต์ อันนี้คือฉีกจริง เพราะปกติเราไม่ใช่คนที่ต้องฝึกศิลปะการต่อสู้ ที่ต้องคอยมองทุกอย่างว่าเป็นอาวุธได้ตลอดเวลา เราไม่ได้ต้องการการป้องกันตัวตลอดเวลาอะไรขนาดนั้น”

 “ตัวละครเอ็มในเรื่อง ถูกเลี้ยงมาโดยนักฆ่า เพราะฉะนั้นจะต้องซ้อมมวยหลายๆ ประเภท มวยผสม มวยนู่นมวยนี่ ต้องฝึกใช้อาวุธ ต้องฝึกมองว่า ณ ห้องนี้ถ้าเกิดผมจะโดนพี่ตากล้องทำร้าย หรือโดนคนสัมภาษณ์ทำร้ายผมจะใช้อะไรได้บ้างเป็นอาวุธ หรือว่าผมจะต้องป้องกันตัวเองยังไง มันเลยค่อนข้างจะแตกต่างมุมมองจากผม”

“สมมติว่าผมตัวจริงนั่งแบบนี้ ผมก็จะนั่งสัมภาษณ์เลยครับว่าผมโดนทำร้ายไม่ทันได้คิดป้องกันตัวหรอก แต่ถ้าเป็นเอ็มเข้ามาในห้องต้องดูแล้วว่าอะไรใช้ป้องกันตัวได้บ้าง หนีทางไหนถึงจะดีที่สุด”

เราชอบหนังประเภทนี้อยู่แล้วด้วยเหรอ

“ผมดูอยู่แล้วครับ ผมชอบพวกหนังแอกชัน แฟนตาซี ชอบพวกต่อสู้ เอาจริงผมชอบดูยิปมัน”

แล้วแอบเลียนแบบท่าตามด้วยไหม

“(ขำ) ไม่ๆๆๆ ที่จริงเคยเรียนมวยหย่งชุนจริงๆ สมัยก่อน”

มวยอะไรนะ

“มวยหย่งชุนครับ ที่ยิปมันใช้”

เขาทำท่าแบบไหนนะ มวยหย่งชุน

“ปกติมวยเวลาต่อยมันจะต่อยอย่างนี้ใช่ไหมครับ (ทำท่าประกอบ) แต่หย่งชุนจริงๆ มันคือมวยที่ใช้ให้แม่ชีป้องกันตัว เพราะฉะนั้นจะเป็นมวยที่ใช้ในที่แคบๆ ได้ การตั้งการ์ดของหย่งชุนจะขึ้นมาเป็นสามเหลี่ยมแบบนี้ เวลาต่อยก็จะต่อยเป็นเส้นตรงสามเหลี่ยม ทุกอย่างจะเป็นสามเหลี่ยมตลอดเวลา ซึ่งจะต่างกับมวยที่เน้นคล่องแคล่วว่องไว ชก ชก ชก ของหย่งชุนจะขยับ ขยับ ขยับแค่นี้ จะไม่ค่อยมีกระโดดไปมา”

ลูกศิษย์ยิปมันออกลวดลายร่ายรำโชว์วิธีการต่อสู้ราวกับตรงนี้มีศัตรูตัวฉกาจคอยเล่นงานเขาอยู่ แต่ลองมาคิดๆ ฉากบู๊ในหนังไม่เห็นวิชายิปมันสอดแทรกอยู่นะจึงถามออกไปว่า

แต่ไม่ได้ใช้?

“ใช่ครับ มันคนละแบบกันเลย…”

หนังแอกชันเรื่องแรก ทีเซอร์ 2.14 นาทีก็รู้แล้วว่าเข้มข้น แล้วในมุมนักแสดงกลับบ้านมา ต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง

“อย่างแรกเลยคือสมัครเทรนฟิตเนสครับ คุยกับพี่เขียนบท ผู้กำกับว่าอยากให้หุ่นมันเป็นประมาณไหน แล้วเราก็มาดูว่าในระยะเวลาที่เราทำได้ทันประมาณไหนครับ เพราะเรามีเวลาเตรียมตัวร่างกายประมาณ 1 เดือน ซึ่งสำหรับการปั้นหุ่นผมรู้สึกว่าน้อยมาก”

“สิ่งที่เตรียมตัวคือเล่น ฮิต (HIIT) ครับ มันคือการ High-Intensity Interval Training การที่หัวใจเราจะอยู่โซน 3 โซน 4 ตลอดเวลาในระยะเวลา 1 ชั่วโมง เวลาพักจะน้อยมาก สมมติว่าเราตั้งโปรแกรมว่าเราจะวิ่ง 1 กิโล เอ้ย! ไม่ถึงนี่หว่า มันมี 1 กิโลนะครับ แต่เราเริ่มต้น 300 – 400 เมตรสลับกับยกเวต สลับกับโรลที่มันเป็นเครื่องดึง สลับกับพูลอัป สลับกับสกี สลับกันอย่างนี้ทั้งหมด 7 – 8 อย่าง ทำทั้งหมด 3 เซต ต้องทำเสร็จภายใน 1 ชั่วโมง เพราะฉะนั้นถ้าบางทีเราเกิดฟิตมาก เราก็เสร็จภาย 40 – 50 นาทีได้ เล่นไปแบบนี้เรื่อยๆ จนหัวใจเราแข็งแรงมากขึ้น การฝึกอย่างนี้มันช่วยให้หัวใจเราฟื้นตัวเร็วครับ”

อาจารย์คลาสการแสดงเมื่อแรกเริ่มบทสนทนาลอกคราบออกมากลายเป็นเทรนเนอร์เต็มตัวแล้วตอนนี้ หากไม่ติดว่าพื้นที่ที่เราสัมภาษณ์ถูกเซตฉากไว้ ดาราหนุ่มคงได้ลงไปนอนกลิ้งสาธิตวิธีปั้นหุ่นเป็นแน่

“เวลาเราเล่นฉากแอกชันมันไม่ได้เล่นแล้วเสร็จทันที แต่มีเปลี่ยนมุมกล้องด้วย เพราะฉะนั้นมันต้องหายเหนื่อยเร็วเพื่อที่จะต่อสู้ต่อได้ไว โดยที่ไม่พัก อารมณ์ของตัวละครต้องต่อเนื่องเราจำเป็นต้องฝึกร่างกายนี้ไว้ก่อน และเป็นการบิลด์ให้ร่างกายของตัวละคร ตัวใหญ่ขึ้นตามที่ควรจะเป็นด้วย”

ปอร์เช่ยืดตัวให้เห็นภาพพร้อมยกตัวอย่างว่า หากเทียบกับตอนนั้นเขาตัวใหญ่มากๆ พอต้องเจอแรงปะทะเยอะๆ มันต้องใช้ร่างกายเป็นตัวซับแรงแล้วก็ช่วยเซฟร่างกายด้วยในฐานะนักแสดง แต่ตอนนี้ปรับหุ่นให้ลดลงมาบ้างแล้วเพราะหากไม่ปรับหุ่นกลับคืน คงมีคนปวดคอก่อนนั่งคุยจบแน่นอน

แล้วซีนอารมณ์ล่ะ ยากไหม หรือระดับเราแล้วแค่นี้สบายบรื๋อ

“ศูนย์ครับ (พูดเสียงดัง) บอกไว้ก่อนว่าผมเป็นคนที่ไม่รู้จักอารมณ์ตัวเอง ไม่ใช่อารมณ์ตัวเองสิ ต้องบอกว่าเป็นอารมณ์ของตัวละครแล้วกัน จากที่เคยแสดงมา เหมือนเป็นจุดกังวลของผมที่คิดกับตัวเองว่า ถ้าเรากลับมาแสดงเราจะทำได้ป่าววะ รู้สึกเราอ่อนเรื่องนี้มาก แต่พอเราโตขึ้นเราเริ่มรู้จักตัวเองมากขึ้น แล้วสิ่งนั้นทำให้ผมรู้จักตัวละครมากขึ้นเหมือนกัน”

หมายถึงการเติบโตหรอ

“ใช่ ผมว่าการเติบโตนี่แหละ น่าจะรู้จักตัวเองมากขึ้นมั้ง พอเราได้ลองค้นหาความรู้สึก อารมณ์ตัวเองมันเลยทำให้เรารู้จักอารมณ์ตัวละครได้เหมือนกัน ทำให้เข้าถึงตัวละครได้มากขึ้น”

หนังเรื่องนี้ให้ความรู้สึกอย่างไรในมุมมองของปอร์เช่ ศิวกร

“โอออ หนังเรื่องนี้รู้สึกเหมือนกินอาหารที่มี Before taste แล้วก็มี Aftertaste ครับ หมายความว่าพอเราเห็น เรารู้สึกอย่างหนึ่ง แต่พอเราเริ่มเสพ เรารู้สึกอีกอย่างหนึ่ง หลังจากนั้นเราก็จะรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง มันมีหลายอารมณ์อยู่ในหนังเรื่องนี้ที่ผมรู้สึกนะ”

มีอุปสรรคอะไรที่ท้าทายจนถึงขั้นกลับไปนอนเครียดที่บ้านไหม

“ผู้กำกับ คนเขียนบท และนักแสดงรุ่นใหญ่ครับ รู้สึกยากมากเพราะทุกคนเก่งกันหมดเลย เล่นกับพี่ต่อ (ธนภพ ลีรัตนขจร) พี่ใบเฟิร์น (พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์) พี่คุ้ย (ทวีวัฒน์ วันทา) กำกับ พี่เจี๊ยบ (วรรธนา วีรยวรรธน) เขียนบท แล้วก็เจอ พี่ชาย (ชาตโยดม หิรัณยัษฐิติ) แล้วก็ไม่รู้ว่าดวงเป็นไรเวลาเล่นจะเจอนักแสดงรุ่นใหญ่ตลอด แล้วเราก็จะกดดันตลอด เพราะเรารู้ว่าเขามีศักยภาพอะไรบ้าง มีสกิลอะไรบ้าง เราต้องพัฒนาตัวเองยังไงบ้างให้สิ่งที่ทุกคนตั้งใจทำไม่ดร็อป ก็เลยกดดันว่าเราจะทำได้ดีไหม เราจะทำงานเขาเสียหรือเปล่า ถ้าเราเข้าไปเราจะทำให้มีสีสันอะไรที่มันดีขึ้นได้บ้าง”

แต่มันไม่ถึงขั้นคิดมากจนยอมแพ้ใช่ไหม

“ไม่ๆๆๆ ไม่ยอมแพ้ ผมจะยอมแพ้ยากถ้าเรายังไม่เคยลอง ถ้าลองยังไม่สุดก็ยังไม่ยอมแพ้ ต้องลองสุดไปก่อน แต่สุดของผมก็อาจจะมีสุด สุดแล้ว สุดอีก แต่ปกติเราจะไม่ค่อยยอมแพ้กับอะไรง่ายๆ ครับ! ”

มีช่วงไหนไหมที่ตัวละครในเรื่องมันรีเลตกับเรา

“ไม่ค่อยเท่าไหร่ครับ เพราะแบ็กกราวนด์ตัวละครก็ไม่เหมือนกัน ฉากอารมณ์บางอย่างที่เกิดขึ้น เหตการณ์ที่ตัวละครเจอไม่รีเลตกับผมเลย เราเลยจะไม่ได้รีเลตกันขนาดนั้น แต่ว่าเรารู้จักตัวละครเลยทำมันออกมาได้ในระดับหนึ่ง”

ไม่เหมือนกันเลย แปลว่าต้องทำความรู้จักกันมาก

“ใช่ๆ บางอย่างมันไม่ได้ถูกเล่าในหนัง เพราะฉะนั้นเราต้องสร้างแบ็กกราวนด์ของตัวละครเอง บรรยากาศการโตมาเป็นยังไง มีเพื่อนไหม ชอบกินอะไร หายใจยังไง โดดเดี่ยวรู้สึกยังไง ตอนคลอดถูกรับมาเลี้ยงรู้สึกยังไง เราต้องเริ่มทำแบ็กกราวนด์ตัวละครให้แน่นก่อน เพื่อที่จะได้รู้ว่าจุดประสงค์ของการพูดของตัวละคร การปฏิบัติตัวของตัวละครว่ามันทำเพราะอะไร”

คิดว่าบทบาทของตัวเองมีส่วนสำคัญอะไรต่อเรื่องนี้ 

“อื้มมม เป็นคำถามที่ลึกซึ้งมากครับ ตอบยังไงให้ไม่สปอยล์ดี (ขำ) ผมว่าตัวละครนี้เป็นตัวละครที่เป็นเหมือนกาวแล้วกัน เป็นกาวที่คอยเชื่อมความสัมพันธ์ของครอบครัวกับเพื่อน เป็นตัวละครที่มอบ energy ที่ดีให้กับความสัมพันธ์และสมการของบ้าน 89 หลังนี้ครับ”

บทแอกชันได้ลองแล้วตอนนี้อยากลองบทอะไรต่อ

“ฆาตกรครับ” อืม เหมาะจริงกับรอยยิ้มที่ฉีกให้ชม

โปรเพลเยอร์เวลตัน

การที่เราเป็นทั้งศิลปินและนักแสดงบาลานซ์ชีวิตยังไง ยุ่งขนาดไหน

“ไม่ยุ่งหรอกครับ เพราะผมไม่ค่อยรับงานแสดง ผมทำเพลงเป็นหลักมากกว่า ถ้าทำควบคู่กันต้องบาลานซ์ให้ดีสำหรับตัวผมมันยากตรงที่ว่าถ้าเราทำเพลงแล้ว อยากให้ลุคเป็นอย่างนี้ แต่บทบาทตัวละครต้องเป็นอีกแบบหนึ่ง มันค่อนข้างจะตีกัน เราไม่สามารถทำพร้อมกันได้ ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเพราะไม่งั้นภาพตัวละครกับภาพศิลปินเราทรงจะคล้ายๆ กัน”

“แต่ผมไม่ค่อยยุ่งหรอกอย่างที่บอกผมเรื่องมากเรื่องบทครับ ถ้าเจอบทที่ใช่ก็จะรับ”

นิสัยเรื่องมากที่พูดถึง เป็นเฉพาะเรื่องบทหรือในชีวิตจริงด้วย

“ (ขำ) เรื่องมากในชีวิตจริงด้วย อย่างที่บอกว่าผมเรื่องมากกับบท เพราะอยากพัฒนาด้านการแสดง เราอยากได้บทที่ต่างจากที่เราเคยเล่น สมมุติเรื่องหน้ามีบทที่ติดต่อเข้ามาคล้ายๆ เอ็ม จะเริ่มชั่งใจ แล้วก็จะไม่ได้กระโจนเข้าไปแบบครั้งแรก”

แปลว่าชอบลองอะไรใหม่ๆ อะไรที่ท้าทายตื่นเต้น

“ใช่ๆ ด้วยความที่เราอยากทำความรู้จักกับตัวละครด้วยแหละ เหมือนเราได้รู้จักกับคนและมุมมองใหม่ๆ แต่ความชอบลองอะไรใหม่ๆ ก็เป็นแค่เรื่องงาน กับเรื่องที่สนใจ เรามองว่าศิลปะการแสดงมัน abstract มันไม่เหมือนกับสิ่งที่เราเจอในชีวิตประจำวัน มันจะมีศาสตร์ไหนวะที่เราสร้างตัวละครขึ้นมา แล้วให้ตัวละครมาใช้ร่างกายเรา ในสมองเรารู้แหละว่าเนี่ยตัวละคร เราคิดและรู้สึกอยู่แต่ก็มีอีกซีกที่รู้ว่า อ๋อ เห็นว่าตัวละครกำลังคิดอยู่ แล้วตัวละครกำลังใช้ร่างกายเราที่แสดงอยู่”

คิดว่าหมุดหมายชีวิตในตอนนี้คืออะไร

“น่าจะคล้ายๆ กับตอนที่พูดไปว่าไม่รู้ว่าคติคืออะไร น่าจะเป็นคำที่บอกว่าทำทุกวันให้ดีที่สุดเพราะเราไม่รู้ว่าจะมีพรุ่งนี้อีกกี่วัน”

แล้วในการทำงานล่ะ เป้าหมายคืออะไร มีชัยชนะที่เราอยากจะไปคว้ามันมาไหม

“ไม่มีหรอก ผมอยากชนะตัวเองมากกว่า อยากให้อนาคตที่เกิดขึ้นภายภาคหน้ามองย้อนกลับมาแล้วภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำ ไม่อยากให้มองกลับมาแล้ว เอ้ย! เสียดายว่ะงานนี้น่าจะอย่างนี้ดีกว่า เลยอยากให้มันเต็มที่ทุกอย่างเพื่ออนาคตตัวเองที่มองกลับมาแล้วดีแล้วไม่เสียดาย”

แล้วตอนนี้มองกลับไปแล้วยิ้มได้ไหม

“โมโหมากกว่าครับ มองกลับไปและอยากไปแก้หลายอย่างเลย แต่เราก็มองว่ามันเป็นช่วงเวลาหลายอย่างที่ผ่านมา บางอันที่เราไม่ชอบที่เราคิดว่าทำแบบนี้ไปทำไมวะ แต่อย่างน้อยมันก็เป็น journey ที่ทำให้เรารู้ว่าเราชอบหรือไม่ชอบจนมาถึงเราในวันนี้”

เคยทำมาหลายอย่างมาก มีอะไรที่อยากลองทำต่อหลังจากนี้ไหม

“หลังจากนี้เหรอครับ ลองสลับกันสัมภาษณ์ไหมเดี๋ยวผมสัมภาษณ์บ้างตอนนี้เลย หรือไม่ก็สลับกับพี่ตากล้องก็ได้เดี๋ยวผมถ่ายให้ครับ”

หลังขำกันยกใหญ่ขอย้อนกลับไปเมื่อกี้ที่พูดว่าตั้งใจทำทุกอย่าง อยากให้อนาคตมองกลับไปแล้วไม่เสียดาย แล้ว ถ้าถามอีกทีมีอะไรที่อยากกลับไปแก้ไขในชีวิตไหม

“ทุกอย่างเลยครับ (ขำ) ย้อนแย้งไหมๆ อธิบายง่ายๆ อย่างนี้ดีกว่า ผมมองว่าผมเกิดการผิดหวังมาเยอะมากหลังๆ เลยอยากให้ทำทุกวันให้มันเต็มที่ไม่อยากผิดหวังหรือเสียดายกับบางอย่างที่ไม่ได้ทำลงไป ถ้ามองแยกเป็นเรื่องน่าจะดีปเกินไป งั้นเรามาพูดรวมๆ กันดีกว่า ผมแค่ไม่อยากเสียดายหรือเสียใจบางอย่างที่เราเคยพลาดไป”

10 กว่าปีที่ผ่านมานี้คิดว่าความตั้งใจของตัวเองคุ้มค่าหรือยัง

“เป็นคำถามที่ลึกซึ้งมากครับ คิดว่าความพยายามของผมมันคุ้มค่าหรือยัง (นิ่งคิด) เอาเป็นว่าคุ้มค่าหรือเปล่าไม่รู้ แต่ว่าทำให้ผม ณ เวลานี้ ณ ตอนนี้ ณ ตอนที่สัมภาษณ์อยู่แฮปปี้ได้ก็ถือว่าโอเคครับ”

ในปีที่ผ่าน 27 จะก้าวเข้า 28 มีอะไรที่เราค้นพบไหม

“ถ้าในวัย 27 ที่ค้นพบด้านความคิด ความหวังคือสิ่งที่อันตรายการมองโลกในแง่ดีบางอย่างคือสิ่งที่อันตราย กับสุขภาพจิตเรามาก ถ้าเกิดผลลัพธ์มันไม่ได้ออกมาอย่างที่เราคาดหวังมันไว้ มันคือสิ่งที่สามารถทำให้เราดิ่งได้เลย”

ได้ข่าวเป็นคนติดเกมมาตั้งแต่เด็ก ถ้าให้เทียบชีวิตตอนนี้คิดว่าถึงเลเวลไหนแล้ว

“มันตันกี่เลเวลครับ”

เอาเป็นว่าใกล้เจอบอสยัง

“อาจจะใกล้แล้วแต่ยังไม่ใช่ลาสบอสครับ :)”

“เมื่อกี้ดาราเหรอ เขาหล่อนะ หน้าใสกริ๊งเลย”

สงสัยปอร์เช่ ศิวกรจะหอบความหล่อเหลากลับไม่หมดคุณรปภ. เลยเผลอลื่นตกหลุมรักไปอีกคนซะแล้ว

The post ‘ปอร์เช่ ศิวกร อดุลสุทธิกุล’ โปรเพลเยอร์เวลตันตระเวนเก็บแต้มจากศิลปินสู่นักแสดง appeared first on a day magazine.

ร่างกายเริ่มไหลล้าไปกองบนโต๊ะทำงาน ฝันเฟื่องถึงเวลานอนกลางวันเมื่อวัยเด็ก

ผู้คนที่ผ่านไปมาเริ่มสังเกตเห็นหลักฐานของความเหนื่อยล้าโชว์หราอยู่บนหน้า เหตุนี้เลยโดนมัดตัวจนดิ้นไม่หลุด สังคมเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมรุมประนามสภาพการใช้ชีวิตราวกับสวมวิญญาณพ่อคนแม่คน

“เมื่อคืนไปทำอะไรมา”

“บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่านอนดึก”

“กลางค่ำกลางคืนไม่รู้จักนอน”

แม้แรงสู้จะเหลือไม่มาก แต่พวกเราขอประกาศจุดยืนว่า “เมื่อคืนเราไปแก้แค้นการนอนหลับมาต่างหาก!”

หนึ่ง ถอนหายใจ

สอง เกาหัว

สาม งง ไอนี่มันไม่มีอะไรแก้ตัวแล้วหรอ “ติดซีรีส์ก็สารภาพมาตามตรง เดี๋ยวพี่จะลดโทษให้หนึ่งขั้น”

นี่เป็นสถานการณ์ที่ชาว ‘Revenge Bedtime Procrastination’ หรือที่เรียกกันว่า ‘การแก้แค้นการนอนหลับ’ คงเจอจนชิน แต่สำหรับคุณๆ คนไหนที่เพิ่งได้ยินอาจจะเป็นจำพวกประเภทหนึ่ง สอง สามด้านบน งั้นเราขอนำเสนอตัวตนของสมาคมแก้แค้นการนอนหลับให้ทุกคนรู้จักกัน

ใครบอกล่ะว่าเหนื่อยแล้วต้องนอน? หลายคนเป็นที่เข้าใจตรงกันว่าหากกลับจากเรียนหรือทำงานเหนื่อยๆ ในแต่ละวันก็อยากจะกระโดดจมเตียงกอดหมอนนอนฝันกันให้เต็มอิ่ม แต่สำหรับแก๊ง Revenge Bedtime Procrastination ก็กระโดดเหมือนกัน แต่เป็นกระโดดโลดเต้นทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำจนรู้ตัวอีกทีฟ้าเกือบสว่าง

กลุ่มก้อนของพวกที่หัวถึงหมอนแล้วทะลุเข้าฝันถึงกับเอ๊ะว่าพฤติกรรมพวกสมาคมชาวแก้แค้นการนอนหลับมันเกิดจากอะไร แล้วทำไมพวกนั้นถึงได้กลายร่างเป็นมนุษย์กลางคืนกันไปได้

บันทึกการแก้แค้นของมนุษย์ค้างคาว

ตัวเลขนาฬิกาที่เปลี่ยน เข็มนาฬิกาที่ขยับ เวลากลางวันเหมือนเบียดเสียดไปด้วย ‘สิ่งที่ต้องทำ’ เต็มไปหมด กรอบของหน้าที่การงานมันรัดแน่นจนเกือบหายใจไม่ออก ตารางชีวิตล้นจนไม่เหลือช่องให้กรอกเวลาว่างของตัวเอง 

ดังนั้นหลังฟ้ามืดก็ได้เวลาเอาคืนความเหน็ดเหนื่อยที่รุมกระทืบเรามาทั้งวันด้วยการเอาเวลานอนไปใช้ชีวิต โบยบินสู่อิสระในยามค่ำคืน  โลดแล่นไร้กังวลไม่มีคำว่าเสียดายเวลาเพราะการอดหลับอดนอนกลับกลายเป็นกำไรไว้ให้รางวัลตัวเองไปซะแล้ว

“อยากให้กลางคืนมีเวลา 48 ชั่วโมง” คำพูดตัวอย่างของบุคคลที่อาจเข้าข่าย ‘Revenge Bedtime Procrastination’ บุคคลประเภทที่ขอแลกเวลาพักผ่อนและสุขภาพกับการที่ตัวเองจะได้มีเวลาทำในสิ่งที่อยากเพิ่มขึ้นเช่น ดูซีรีส์ ไถโซเชียล หรือแม้กระทั่งถูบ้าน ขอแค่เป็นสิ่งที่ต้องการก็พร้อมแลกแบบไม่สนไม่แคร์ว่าพรุ่งนี้จะสัปปะหงกบนโต๊ะทำงานหรือเปล่า หากถูกถามเข้าจริงคงได้คำตอบพร้อมท่ายักไหล่ว่า “ให้มันเป็นปัญหาของวันพรุ่งนี้แทนแล้วกัน”

ถึงตาร่างกายเอาคืน

บิลย้อนหลังถูกส่งตรงมาจากร่างกายราคาที่ต้องจ่ายสุดแสนจะ overprice หลายคนอาจจะแอบเยาะเย้ยในใจพร้อมเหน็บห้อยท้ายว่าสมควร เชื่อว่าเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าการนอนไม่เพียงพอต้องมีปัญหาสุขภาพตามมารบกวนเป็นขบวนแน่นอน แต่สมาคมแก้แค้นการนอนหลับก็พร้อมพลีกายสมยอมแต่โดยดี

ซึ่งเป็นเรื่องที่หลายคนอยากจับตัวคนประเภทนี้มามัดรวมกันแล้วเขย่าให้กลายเป็นเซียมซี เพราะพฤติกรรมนี้ไม่ควรอย่างรุนแรง การล้างแค้นมีราคาที่ต้องจ่าย เช่น ‘ภาวะนอนหลับไม่เต็มอิ่ม (Insufficient Sleep)’ ซึ่งจะส่งผลให้การใช้ชีวิตประจำวันมีประสิทธิภาพลดลง จนอาจทวีคูณไปสู่ ‘โรคนอนไม่หลับ (Insomnia)’ ได้ด้วยในภายหลัง ยังไม่รวมโรคต่างๆ ที่อาจจะเดินขบวนตามมาในไม่ช้า

วิธีสมานฉันท์

แล้วจะทำยังไงให้ร่างกายและจิตใจปรองดองกัน การคับแค้นอาจต้องเริ่มจากการปล่อยวาง พฤติกรรมการนำเวลานอนมาใช้ชีวิตสืบเนื่องจากช่วงเวลาที่เราควรได้ใช้ชีวิตถูกกดดันและตีกรอบมากเกินไป ดังนั้นเราจึงขอนำทฤษฎีโครงการคนละครึ่งมาปรับใช้กับชีวิตประจำวัน หารครึ่งด้วยการใช้ชีวิตเดินอยู่บนกรอบไม่ออกนอก แต่ก็ไม่ถูกขัง มองปัญหาให้ทะลุปรุโปร่งไม่ต้องแบกรับความเครียดแบบเต็มกำลังแต่อาจหารแบ่งรับทีละครึ่งในแต่ละวันแทน

หากิจกรรมทำในช่วงเวลาอื่นที่ว่างเพื่อตอบโจทย์ปัญหาขาดแคลนใช้ชีวิตส่วนตัว วันไหนหยุด ช่วงไหนว่าง รีบทำสิ่งที่ต้องการให้หนำใจเพื่อให้วันที่เราต้องออกไปทำงานไม่มานั่งเสียดายหรือโหยหาในสิ่งที่อยากทำ อาจไม่สามารถทดแทนได้เต็มร้อยแต่ถือว่าเป็นทริกที่คอยดัดพฤติกรรมให้เข้ารูปเข้าร่างมากขึ้น
การเลือกความสุขมาก่อนแต่เลือกผลักการนอนไปอยู่ท้ายแถว วิธีปรับพฤติกรรมเหล่านี้ล้วนแล้วต้องเริ่มจากตัวเราเองเป็นหลัก เริ่มจากปรับแนวคิดและเห็นคุณค่าของสุขภาพตัวเองให้มากขึ้นจะรู้สึกว่าการแก้แค้นครั้งนี้ไม่สมศักดิ์ศรีเอาซะเลยเพราะหากสังเกตดีๆ จะรู้ว่าคู่อริในสมการนี้ไม่ใช่ใครอื่นเลยแต่คือ ‘ตัวเราเอง’

The post หากเวลาเป็นเงินเป็นทอง ช่วงเวลาอดหลับอดนอนคงเป็นขุมทรัพย์ของชาว Revenge Bedtime Procrastination appeared first on a day magazine.

ทว่าเมื่อคอมพิวเตอร์เข้ามาพร้อมซอฟต์แวร์อันซับซ้อน ขอบเขตของจินตนาการถูกขยับขยายเกินกว่ารูปทรงเรขาคณิตพื้นฐานแต่ถึงอย่างนั้น ‘ผู้ควบคุม’ ก็ยังคงเป็นมนุษย์เฉกเช่นเดิมจวบจนวันนี้เราก้าวมาถึงยุค AI (Artificial Intelligence) นักสถาปัตย์บอกว่ามันก็ไม่ได้เป็นแค่ ‘เครื่องมือ’  หรือ ‘แขนขา’ แต่มันกำลังกลายร่างเป็น ‘ผู้ช่วย’ ที่ไม่เคยมีมาก่อน สามารถคิด อ่าน และตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว

เรารู้ว่าผู้ช่วยคนนี้ฉลาด ว่องไว ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่คำถามสำคัญคือ “เราจะสื่อสารทำงานร่วม และกำกับเขาอย่างไร” ภายใต้เส้นแบ่งบางๆ ระหว่างผู้ควบคุมกับผู้ถูกควบคุม 

สถาปนิก’69 สติมา : ปัญญา : พร้อม(ท์) 

งานสถาปนิกถือเป็นมหกรรมแสดงเทคโนโลยีผลิตภัณฑ์ก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดและแสดงนิทรรศการงานสถาปัตยกรรมที่ทรงอิทธิพลที่สุดในอาเซียน จัดต่อเนื่องมาถึงครั้งที่ 38 โดยปีนี้ สถาปนิก’69 กลับมาภายใต้แนวคิด สติมา : ปัญญา : พร้อม(ท์ ) | SATI : WISDOM : PROMPT 

บอกเล่าถึงการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีในยุค AI ที่กลายร่างมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต โดยตั้งคำถามว่า “เราจะมีส่วนร่วมกับพลังเหล่านี้อย่างมีวิจารณญาณ มีจริยธรรม และสร้างสรรค์ได้อย่างไร” เพื่อให้เราไม่เพียง ‘เข้าใจ’ แต่ ‘ปรับตัว’ และ ‘พร้อม’ สำหรับอนาคตที่กำลังมาถึง

นอกจากสถาปนิก นักออกแบบ ผู้ประกอบการในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ กลุ่มนักศึกษาสถาปัตย์เป็นอีกหนึ่งในหัวใจสำคัญของการจัดงานในครั้งนี้เพราะพวกเขาคือคนรุ่นใหม่ที่จะรับไม้ต่อบทบาทของสถาปนิกไทยให้ยังคงความรุ่งโรจน์เรืองรองไว้ไม่ดับสูญท่ามกลางโลกที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว การรักษาสมดุลระหว่าง ‘ความก้าวหน้า’ และ ‘รากเหง้า’ จึงไม่ใช่เพียงทางเลือกแต่คือโจทย์สำคัญของอนาคตภายใต้บริบทพื้นฐานของความเป็นไทย  

Student Workshop เชื่อม WISDOM – AI สู่ Digital Craft

“เราอยากเปิดโอกาสให้กับสถาปนิก นักออกแบบ รวมทั้งนิสิตสถาปัตย์ทั่วประเทศได้มาเข้าร่วมประชันไอเดียกัน”

ความตั้งใจของ ‘ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.รัฐพงษ์  อังกสิทธิ์’ หัวหน้าโครงการ ASA Architectural Design Student Workshop 2026 คือการเปิดพื้นที่ให้นักศึกษาสถาปัตย์รุ่นใหม่ได้ลองคิด ทำ และทดลองออกแบบอย่างจริงจัง เพื่อนำไปสู่กระบวนการพัฒนาพื้นที่อย่างเป็นรูปธรรม จึงได้นำพื้นที่จากโครงการ CEA x ASA : Prompt-Place Design Competition ซึ่งเป็นความร่วมมือระหว่างสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน) หรือ CEA และ ASA ในการสรรหาพื้นที่สาธารณะยุคใหม่ครอบคลุม 4 ภูมิภาคทั่วประเทศ มาใช้เป็นโจทย์ตั้งต้นสำหรับนักศึกษา

ภายใต้โจทย์ ‘Digital Intelligence and Human Craft: Digital Craft’ นักศึกษาจะนำพื้นที่เหล่านั้นมาพัฒนาผสานต่อเข้ากับภูมิปัญญาท้องถิ่น (Local Wisdom) บวกเข้ากับ AI สู่ ‘หัตถกรรมดิจิทัล’ ซึ่งล้อไปกับแนวคิดหลักในการจัดงานสถาปนิก’69

ต่อยอด 8 Public Space สะท้อนอัตลักษณ์ชุมชน

จากการคัดเลือกโดย ASA มีตัวแทนนักศึกษาคณะสถาปัตกรรมศาสตร์ ระดับชั้นปีที่ 3 – 4 จาก 37 สถาบันทั่วประเทศเข้าร่วมเวิร์กช็อป จำนวน 64 คน พร้อมด้วยอาจารย์จากคณะสถาปัตยกรรมจากสถาบันการศึกษาต่างๆ รับบทพี่เลี้ยงอีก 20 คน  นักศึกษาทั้งหมดจะถูกแบ่งเป็น 8 กลุ่ม 8 ไซด์งาน 8 จังหวัด ใน 4 ภูมิภาคทั่วประเทศ โดยแต่ละกลุ่มจะมีนักศึกษาที่ผูกพันอยู่ในพื้นที่หรือภูมิภาคนั้นๆ ด้วย

เป้าหมายคือการขยายภาพท้องถิ่นสู่ระดับสากลด้วยการใช้เทคโนโลยี AI เข้ามาช่วยในการทำงานสร้าง Public Space เช่น ศาลา พื้นที่พักคอย หรือท่ารถ ฯลฯ บนพื้นที่ไม่เกิน 150 ตารางเมตร ต่อยอดอัตลักษณ์ชุมชน ภูมิปัญญาหัตถกรรมแบบดั้งเดิม

ขั้นตอนการดำเนินงานแรกเริ่มต้นตั้งแต่ ประชุมเตรียมความพร้อมลงพื้นที่เก็บข้อมูลในชุมชนเรียนรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นและภูมิปัญญาต่างๆ รวมทั้งทำความเข้าใจพื้นฐานด้าน AI ของนักศึกษาแต่ละคน เฟส 2 เวิร์กช็อปการออกแบบพื้นที่สาธารณะที่สามารถนำไปก่อสร้างได้จริง ซึ่งปลายทางขึ้นอยู่กับความพร้อมและงบประมาณของหน่วยงานที่รับผิดชอบในพื้นที่นั้นๆ สำหรับขั้นตอนการออกแบบจนเสร็จสิ้นมีระยะเวลาต่อเนื่อง 4 วัน โดยนักศึกษาทั้งหมดและอาจารย์ที่ปรึกษาจะใช้เวลา 24 ชั่วโมงร่วมกัน ณ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (ABAC) บางนา จากนั้นเฟส 3 ผลงานของทั้ง 8 กลุ่ม จะนำไปจัดแสดงเป็นหนึ่งในนิทรรศการ โซน Education ภายในงานสถาปนิก’69 โดยจะมีการพรีเซนต์ของทั้ง 8 ทีมในช่วงบ่ายของวันที่ 28 เมษายน 2569 ซึ่งเป็นวันแรกของการจัดงานด้วย

AI ไม่ใช่แค่แขน ขา วงการสถาปัตย์ไทยไม่เคยหยุดนิ่ง 

กระบวนการทำงานด้วยเทคโนโลยี AI จะเข้ามามีส่วนช่วยอะไรได้บ้างแล้วจะสามารถเชื่อมโยงไปยังชุมชนได้อย่างไร ยกตัวอย่างเช่น การวิเคราะห์ไซด์ วิเคราะห์ข้อมูล การ Generate ภาพขึ้นมาให้เห็นแบบจริงในบรรยากาศเสมือนจริง นั่นคือสิ่งที่นักศึกษาจะได้เรียนรู้กลับไปในครั้งนี้

“ก่อนหน้านี้เราอาจจะคิดว่า AI คือแขนขา แต่ตอนนี้คิดว่ามันเหมือนเป็นอีกคนที่ช่วยทำให้การทำงานดีและเร็วขึ้น แต่อย่างไรก็ตามการออกแบบสถาปัตยกรรมในชุมชนยังต้องคงกลิ่นอายของความเป็นท้องถิ่น หากเปรียบให้เห็นภาพคงเหมือนเชฟที่ทำแกงส้มแบบฟิวชัน ยังไงแล้วมันก็ต้องเป็นแกงส้มแต่อาจเป็นแกงส้มในรูปแบบก้อน เจล หรือโฟม มันคือการนำเรื่องเดิมมาเล่าในรูปแบบที่ใช้เครื่องมือใหม่”

นักศึกษาที่เข้าร่วมเวิร์กช็อปจะได้ทำความรู้จักเครื่องมือ AI เพิ่มขึ้นอย่างรอบคอบ และมีสติ จากที่รู้และใช้กันแบบแพร่หลายอยู่แล้ว ส่วนผู้ชมงานจะได้เห็นว่าเทคโนโลยี AI มันดียังไงกับสังคม 

“ในมุมมองของโรงเรียนสถาปัตย์เรามองจุดสำคัญคือการสะท้อนให้สังคมเห็นว่าอุตสาหกรรมเราไม่ได้หยุดนิ่ง และสามารถปรับตัวตามเทคโนโลยีได้เป็นอย่างดี”

ยืนหยัด “ตัวตน​” สติต้องมา ปัญญาต้องพร้อม(ท์)  

สติมา : ปัญญา : พร้อม(ท์ ) ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.รัฐพงษ์ ช่วยคลายความสงสัยอธิบายเพิ่มเติมว่า Promt หรือชุดคำสั่ง เป็นหัวใจของ Work Flow ในการใช้ AI ต้องเรียนรู้การใช้งานอย่างถูกต้องและตรงประเด็นเพื่อไม่ให้เครื่องมือกลับมาครอบงำ มนุษย์จึงต้องฉลาดในการควบคุมสามารถเดินไปพร้อมๆ กับเทคโนโลยีได้อย่างเท่าทัน

“การก้าวไปยืนในยุคดิจิทัลหากไร้สติก็อาจจะสูญเสียความเป็นตัวตนไปได้จึงต้องเรียนรู้ที่จะใช้เครื่องมืออย่างรู้เขารู้เรา เพราะบางครั้งมันมีโอกาสผิดพลาด เหมือนเวลาเราถาม ChatGPT มันก็มีข้อมูลมั่วๆ ปะปนออกมา หากไม่รู้ว่าจุดไหนมันคือความผิดพลาดโอกาสพลาดก็จะตกมาอยู่ที่เราเอง”

สำหรับงานชั่ง ตวง วัด อาจจะไม่มีปัญหาเพราะมันมีพื้นฐานจาก Fact แต่ถ้าเป็นเรื่องของความเป็นมนุษย์ก็ยังรู้สึกและถ่ายทอดด้วยความเข้าใจมนุษย์ด้วยกันได้ดีกว่าจึงถือว่ายังเป็นยุคที่ยังต้องทำงานประสานกันอยู่ระหว่างคนกับ AI 

“เชื่อว่าในอนาคตที่ก้าวหน้าขึ้น เราอาจจะแค่นึกแล้ว AI สามารถถ่ายทอดออกมาให้เราได้ดั่งใจก็เป็นได้”

โครงการ ASA Architectural Design Student Workshop 2026 เป็นเวทีที่เปิดประสบการณ์การทำงานในรูปแบบเสมือนจริง นอกจากการเพิ่มทักษะความรู้แล้วยังมุ่งหวังให้นักศึกษาได้รู้จักการทำงานเป็นทีมร่วมกับผู้คนใหม่ๆ ตลอดจนพัฒนาความสามารถในการสื่อสารกับชุมชน หรือช่างฝีมือในท้องถิ่น รวมทั้งการสร้างเครือข่ายคนในวงการสถาปนิกตั้งแต่ในรั้วการศึกษาไปจนถึงเส้นทางอาชีพ 

เสียงจากนิสิตสถาปัตย์ผู้ร่วมโครงการและพร้อมต่อยอด

‘กัลยาณี สุใจ’ นักศึกษาคณะศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา และนักศึกษาของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เล่าถึงโจทย์ที่ได้รับในครั้งนี้คือการออกแบบ Pavillion สำหรับชุมชน ในกลุ่มจึงต้องศึกษาสภาพพื้นที่ และเรื่องราวของท้องถิ่น จากความเป็นดินแดนพหุวัฒนธรรมของเมืองนครศรีฯ เพื่อนำมาสู่การออกแบบที่สะท้อนอัตลักษณ์โดยได้รับแรงบันดาลใจจากลวดลายของเครื่องจักสานย่านลิเภา และผ้ายกเมืองนคร  

“การเข้าร่วมเวิร์กช็อปในครั้งนี้ได้รับทั้งประสบการณ์จากเพื่อนต่างสถาบันซึ่งมี Skill ที่แตกต่าง รวมทั้งอาจารย์ที่ให้คำแนะนำดีๆ ทั้งด้านการออกแบบและใช้  AI ที่หลากหลายมากกว่าที่เคยรู้ ประทับใจมากเพราะครั้งนี้เปรียบเสมือนเวทีการทำงานจริง  และอาจจะได้นำไปก่อสร้างจริงๆ ด้วย” 

‘ธนพพัฒน์ แก้วพฤกษ์’ นักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศิลปะและการออกแบบ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เล่าถึงโจทย์ที่เขาและกลุ่มได้รับคือ Public Space ริมแม่น้ำกวง จ.ลำพูน ซึ่งทีมได้ออกแบบเป็น Pavillion ที่สะท้อนแรงบันดาลใจจากประเพณีสลากย้อมที่มีเพียง 1 เดียวในเมืองไทย โดยมุ่งหวังให้เป็นแลนด์มาร์กใหม่ที่ดึงคนและกิจกรรมเข้ามาใช้พื้นที่

“ผมได้เรียนรู้ Work Tools ใหม่ๆ ในการคิด วิเคราะห์ไซด์ และเข้าถึงบริบทของคนในพื้นที่ ได้เจอเพื่อนใหม่ที่มีความสามารถโดดเด่นต่างกันออกไป บรรยากาศเหล่านี้แตกต่างจากการเรียนในมหาวิทยาลัยถือเป็นการเปิดประสบการณ์ให้เราพร้อมที่จะเติบโตขึ้น” 

‘สรัลพร ริมราง’ นักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี ได้อธิบายว่ากลุ่มของเธอได้รับโจทย์โครงการ Center Tower อ.บางเลน จ.นครปฐม ซึ่งเปรียบเสมือนพื้นที่รวมใจของชุมชน ด้วยลักษณะของเกาะกลางน้ำจึงได้เชื่อมโยงไอเดียของเรือเข้ามาในการออกแบบ สื่อสารด้วยการ ‘มองเห็น’ จากตัวโครงสร้าง ‘ฟัง’ รับรู้ผ่านเสียงคลื่นของน้ำ ‘สัมผัส’ ประสบการณ์เรียนรู้จากภูมิปัญญาการต่อเรือ และการแสดงดนตรีในพื้นบ้าน โดยหวังให้เป็น Learning Space ที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับคนในท้องถิ่น

“ถือเป็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ใหม่ระหว่างเพื่อนต่างสถาบันกัน ขณะที่ AI อาจจะเคยถูกมองว่าน่ากลัว หรือมีดราม่าว่าถ้าเราเป็นนักออกแบบแล้วจะใช้ AI ทำไม แต่มันคือเครื่องมือที่เข้ามาช่วยเรา ถ้าบอกว่ามันคือแขนขา ตรงหน้าตอนนี้ก็มีอยู่ถึง 5 – 6 แขนที่ช่วยอยู่” 

‘ชวิศา แก้วพรหมราช’ นักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมและการออกแบบ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือขอกล่าวเสริมว่า 

“บางคนอาจใช้ให้ AI ทำงานแต่กลับโดน AI ป้อนงานให้ จุดประสงค์ที่สำคัญที่ได้เรียนรู้ในการเวิร์กช็อปในครั้งนี้ คือการควบคุม AI ให้เขามาเป็นผู้ช่วยของเราเพื่อสร้างงานออกมาอย่างมีประสิทธิภาพผ่านการคัดกรองการใช้อย่างมีสติ ให้เราเป็นคนควบคุมไม่ใช่ปล่อยให้ AI มาคุมงานของเรา” 

ทางสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์ (ASA) กำหนดจัดงานระหว่างวันที่ 28 เมษายน – 3 พฤษภาคม 2569 สามารถเยี่ยมชมผลงานออกแบบจาก ASA Architectural Design Student Workshop 2026 ภายในงานสถาปนิก’69 ณ อิมแพ็ค ชาเลนเจอร์ เมืองทองธานี 
พร้อมติดตามรายละเอียดกิจกรรมและลงทะเบียนการเข้าชมงานล่วงหน้าได้ฟรีผ่านเว็บไซต์ https://www.asaexpo.org/th

The post สถาปนิก’69 เปิดเวทีโชว์พลังสถาปัตย์รุ่นใหม่ ตั้ง ‘สติ’ เตรียม ‘พร้อม(ท์)’ รับมือ AI ณ อิมแพ็ค ชาเลนเจอร์ เมืองทองธานี appeared first on a day magazine.

ชั้นปีที่ 4 คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาทัศนศิลป์ เอกจิตรกรรม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

ชื่อผลงาน นั่งๆ นอนๆ

“สวัสดีค่ะ” 

แม้ผู้คนในรั้วมหาวิทยาลัยพลุกพล่านมากมายแต่เราก็หาศิลปินตัวน้อยได้จากเสื้อตัวเก่งที่ราวกับหลุดออกมาจากผลงานอย่างไรอย่างนั้น สาวน้อยเสื้อลายขาวแดงกล่าวทักทายก่อนจะนำทางไปยังโรงเพาะผลงานของเธอ

ลิฟต์จอดชั้น 7 ตึกศิลปกรรม ระหว่างทางเธอเตือนให้ระวังเตรียมรับมือกับจุดหมายวันนี้ที่เราจะคุยกันเพราะสภาพห้องค่อนข้างใช้งานจริง หลังจากตรงดิ่งมาสุดทางเดินเธอเปิดประตูเชิญราวกับมีเพื่อนมาเยี่ยมบ้าน สภาพอากาศฟ้องว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงตรง อุปกรณ์ยังชีพวันนี้ได้แก่พัดลมตัวใหญ่ยักษ์ขนาดสองคนอุ้มที่เจ้าบ้านตั้งใจเล็งส่งความเย็นมาให้เราแบบเน้นๆ จนอาจตาแห้งได้ พร้อมอนุมัติการสำรวจด้วยประโยคว่า 

“เชิญตามสบายได้เลยนะคะ”

เมื่อได้รับคำอนุญาตเราจึงขอเดินกินอาหารตาที่ตั้งเรียงรายน้อยใหญ่อยู่มุมห้องทำเลระดับท็อปที่เธอเล่าอย่างภูมิใจว่าต้องไปช่วงชิงมาจากรุ่นพี่รุ่นก่อน ส่วนผลงานหลากหลายขนาดที่วางตั้งบนชั้นสลับนอนบนพื้นสามารถรับชมได้ด้วยการแหงนหน้ายันก้มย่อมอง มีชิ้นหนึ่งที่เรียกให้เราจับจ้องสลับกับมองเจ้าของผลงาน เพราะเฟรมผ้าใบที่ตั้งตระหง่านตรงหน้าสูงใหญ่ยิ่งกว่าผู้สร้างด้วยซ้ำ

ยิ่งไล่ดูก็ยิ่งอยากจูงมือมาพูดคุย เรารีบจ้ำไปจองโซฟาเม็ดโฟมกลางห้องก่อนศิลปินตัวจ้อยจะตามมานั่งจ๋องบนเก้าอี้ไม้ข้างๆ กัน เธอดันแว่นกรอบหนาคล้ายเป็นสัญญาณว่าพร้อมแล้ว เริ่มได้!

ยังไม่ทันออกตัว เราก็หลุดขำเอ็นดูกับคำพูดที่เธอแอบพึมพำว่า “ซ้อมเป็นเอ็กซ์โทรเวิร์ตมาได้ 5 วันแล้ว”

ลายเส้นฝึกกล้ามเนื้อมัดเล็ก

“ไป๋ นภากร แก้วสูงเนิน ใช้นามปากกาว่าป๊ะไป๋ เรียนอยู่ชั้นปีที่ 4 ศิลปกรรมศาสตร์ สาขาทัศนศิลป์ เอกจิตรกรรม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ” ห้อยท้ายด้วยตำแหน่งที่ได้รับแต่งตั้งว่าเป็นอาร์ตทิสต์ตัวน้อยระหว่างที่กำลังเรียนไปด้วย

เจ้าของลายเส้นยุ่งๆ หยุงๆ หยังๆ ที่ลากไปมาจนกลายเป็นคาแรกเตอร์เด็กเสื้อลายทางที่ชอบออกตระเวนไปโชว์ตัวตามนิทรรศการหรือตะลอนไปตามฟีดของผู้อ่านหลายคนให้ต้องคอยเกาหัวสงสัยว่าเจ้าคาแรกเตอร์ตัวนี้เป็นใคร แล้วเสื้อที่สวมใส่ทำไมต้องขาวแดง

ได้ยินนามปากกาครั้งแรกคิ้วมันก็เผลอขมวดไปไม่ทันตั้งตัว คืออะไร มาจากไหน นับเป็นครั้งแรกได้เลยมั้งที่ได้ยินชื่อนี้

ทำไมต้อง ‘ป๊ะไป๋’

เราอยากได้ชื่อใหม่ที่คล้องกับชื่อเก่าที่อ่านได้ไม่ยากเลยเปลี่ยนเป็นไป๋ก่อน ซึ่งเวลาทำงานทุกคนก็มักจะมีไอดอล ส่วนของเราคือคุณซันเต๋อ (SUNTUR) มันทำให้เราอยากได้ชื่อสองพยางค์เลยกลายมาเป็นป๊ะไป๋ ผลคือมันเวิร์กพอเปลี่ยนปุ๊บงานเข้าปั๊บ ชื่อนี้เลยอยู่กับเรามายาวๆ

เจ้าคาแรกเตอร์เสื้อลายขาวแดงนับสิบนั่งๆ นอนๆ อยู่มุมห้องคล้ายกำลังรอว่าเมื่อไหร่จะถูกถามถึง เราเลยชี้ไปที่เฟรมผ้าใบเพื่อทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ที่หน้าตาคล้ายกับบุคคลที่กำลังนั่งตอบอยู่ตรงหน้าเราเปี๊ยบ

ตัวคาแรกเตอร์ที่ใส่เสื้อลายทางขาวแดงน้องชื่อ ‘ต๊ะต๋า’ เป็นเด็กที่ไป๋อยากนำเสนอเขาในรูปแบบของการไม่ยึดติดกับความสมบูรณ์แบบ เหมือนการที่เขาพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ ใช้ชีวิตแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว วัฏจักรของเขาอยู่แต่กับแมวและสิ่งแวดล้อมเดิมๆ ผลงานส่วนใหญ่เลยจะเห็นต๊ะต๋านั่งๆ นอนๆ ไม่จีรัง ไม่ยั่งยืน

แนวคิดหลักในการให้กำเนิดต๊ะต๋ามันมาจาก ‘ความไม่สมบูรณ์แบบของมนุษย์’ ไป๋เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนบนโลกล้วนมีความไม่สมบูรณ์แบบในตัวเองเลยตั้งใจอยากให้ต๊ะต๋าคอยเป็นเพื่อนคนหนึ่งที่รู้สึกว่าตัวเองก็ไม่สมบูรณ์แบบเช่นกัน

ไอคอนิกของน้องคือเสื้อสีขาวแดงเหตุมันมาจากไป๋ชอบปิกัสโซศิลปินในตำนาน เขาเป็นศิลปินคนหนึ่งที่ขยันมากๆ ในช่วงยุค 1950 เขาใส่เสื้อลายบ่อยมาก ถ้าเป็นลายขาวดำ หรือน้ำเงินขาวอาจจะดูซ้ำ ไป๋ชอบสีแดงเลยเปลี่ยนเป็นขาวแดง ทุกคนก็จะมีภาพจำว่าเจ้าเด็กใส่เสื้อขาวแดงคือต๊ะต๋าส่วนคนวาดต๊ะต๋าคือป๊ะไป๋ 

ก้าวแรกของต๊ะต๋ายากไหม

ด้วยความที่ในไทยมีคาแรกเตอร์หลากหลายมาก ช่วงแรกที่ทำต๊ะต๋ามันก็ยากเลยแหละ ไป๋เริ่มจากศูนย์ก็ต้องค่อยๆ ไต่ไป ในช่วงแรกๆ อาจมีนอยด์ด้วยสภาวะอารมณ์ เมื่อไหร่มันจะแมสสักที เมื่อไหร่มันจะเป็นที่รู้จักสักที แต่ดีที่ไป๋มีคนที่คอยซัปพอร์ต เขาเคยบอกว่า “ถ้าไป๋ไม่ทำ ไป๋ก็ไม่ได้อะไร” ไป๋ก็เลยลงมือทำไม่หยุดทำ หลายครั้งที่ไป๋ชอบไปบ่นกับเขาว่าไม่ชอบตัวเองเลย คงไม่มีใครชอบงานเราหรอก ใครเขาจะเข้าใจเราที่เป็นแบบนี้ ไม่อยากทำแล้ว เหนื่อย ท้อ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของสภาวะอารมณ์ แต่เขาจะบอกเสมอว่า “ไปต่อ มันมีคนที่ชอบเราอยู่นะ” 

คล้ายนะ คล้ายมาก อีกครั้งที่มองซ้ายสลับขวาผลงานตั้งตรงข้ามกับศิลปินยิ่งเหมือนกับว่าเธอกำลังส่องกระจก

ต๊ะต๋ากับป๊ะไป๋คือคนเดียวกันไหม

(ขำ) มีหลายคนบอกว่าเราเหมือนกัน ยิ่งถ้าวันนั้นใส่เสื้อลายทางยิ่งเป๊ะ แต่จริงๆ ไป๋กับต๋าคนละคนกันนะ ไป๋บอกตัวเองตลอดว่าอยากนำเสนอต๋าในรูปแบบ Self Love รักตัวเองอยู่คนเดียวได้ รักที่เราเป็นเรา 

แต่มาตั้งสติคิดดูดีๆ ต๊ะต๋ารักตัวเองนะ แต่คนวาดต๊ะต๋าไม่เคยรักตัวเองได้เลยจริงๆ สักครั้งเดียว ในชีวิตไป๋ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รักตัวเองขนาดนั้น มันอาจจะดูเศร้านิดนึง แต่ก็พยายามอยากรักตัวเองให้ได้แบบที่ต๊ะต๋ารักตัวเองดู มันอาจจะยากแต่ต้องค่อยๆ ลองไป

แล้วป๊ะไป๋อยากสื่อสารอะไรกับผู้ชม

เอาจริงๆ ไป๋เปิดกว้างมากกับการตีความ ไม่ว่าผู้ชมคนไหนอยากรู้สึกอะไรกลับไปสามารถรู้สึกแบบนั้นกลับไปได้เลย ไป๋ไม่ได้จำกัดว่าผู้ชมควรรู้สึกแบบไหน เพราะไป๋ทำคอนเซปต์ที่นำเสนอความเรียบง่ายไม่ซับซ้อน

มีบางคนมาดูต๊ะต๋าแล้วตลกด้วยจากหน้าตาท่าทางที่ไป๋วาด ไป๋ก็โอเค ทุกคนอยากได้อะไรกลับไปก็สามารถเอากลับไปได้เลย

รัตติกาล (2025)

ผลงานที่ไป๋ยกให้เป็นที่สุด

ที่สุดเหรอ ที่สุดเลยใช่ไหม ถ้าในดวงใจ อัลบัมอยู่ไหนนะ คืองานไป๋มันเยอะมาก (เลื่อนหน้าจอ) รูปที่ชอบที่สุดยากจังเลย (ลากเสียง) ถ้า ณ ช่วงเวลานี้ที่ชอบสุดน่าจะเป็นภาพนี้ไม่มีสีเป็นโมโนโทน เป็นท่าทางของไป๋ในตอนที่ไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอะไรอยู่เลยจำมาแล้วก็วาดไปทั้งๆ ที่ไม่รู้สึก

สุดท้ายก็ได้เรียนรู้ว่าเราไม่จำเป็นต้องหาคำตอบ แค่เราชอบผลลัพธ์ของมันก็พอแล้ว เราเลยตั้งชื่อผลงานนี้ว่า ‘รัตติกาล’ ที่แปลว่ากลางคืน เพราะความรู้สึกแบบนี้มักจะเกิดในช่วงตอนกลางคืนเสมอ

เธอเน้นย้ำว่าผลงานที่เลือกมาเป็นเพียงคำตอบของ ณ ช่วงเวลานี้เพียงเท่านั้น หากเจอกันโอกาสหน้าคำตอบของเธอย่อมอาจเปลี่ยนเป็นอื่นได้เช่นกัน

we can be alone together (2025)

ฉันรักเท้าของฉันและหัวใจของเธอ (2025)

ผลงานที่คนอื่นให้เป็นที่สุด

ถ้าเป็นที่นิยมสุดมีสองรูป ภาพแรกชื่อ ‘we can be alone together’ หมายถึงการที่เราอยู่คนเดียวด้วยกัน แน่นอนว่าคนชอบไอม่อน (ชื่อน้องแมว) มีต๊ะต๋ากับม่อนนอนอยู่ที่สนามหญ้าด้วยกัน เหมือนวันนั้นม่อนมันนอนอยู่แล้วไป๋ก็มองด้วยความสงสัยว่า ทำไมมันนอนอยู่ตัวเดียวดูแฮปปี้จัง แล้วถ้าเราไปนอนอยู่คนเดียวด้วยกันล่ะจะเป็นยังไง

อีกภาพหนึ่งชื่อ ‘ฉันรักเท้าของฉันและหัวใจของเธอ’ ไป๋ได้เรียนวิชา Anatomy แล้วสิ่งที่ไป๋ชอบวาด คือสัดส่วนตั้งแต่เข่าลงไปถึงเท้า รู้สึกมันวาดสนุกดี อันนี้คือฟรีแฮนด์เลย อาจารย์หลายคนก็ชอบรูปนี้ หัวใจของภาพนี้คือม่อน รวมถึงความชอบที่ไป๋ชอบวาดรูปเท้าด้วย

serendipity (2025)

มีผลงานไหนอยากย้อนกลับไปแก้ไขไหม

เคยคิดไว้ว่าเป็นชิ้นนี้ชื่อว่า serendipity ที่มีคอนเซปต์จากความหลงใหลในสิ่งที่ชอบ จริงๆ ชิ้นนี้ไป๋โล๊ะไปแล้วแต่ไม่ได้ทิ้งมันนะ แค่ดึงมันออกจากโครงเฟรมแล้วม้วนเก็บไว้ แน่นอนไป๋ชอบพี่ซันเต๋อมากเขาเป็นไอดอลก็เลยลองทำอะไรที่ดูเป็นแลนด์สเคปกว้างๆ ดูแต่รู้สึกว่าเรายังทำได้ไม่ดีขนาดนั้น ดูแล้วอยากโล๊ะออก ก็เลยโล๊ะออกเลย แต่อยากกลับไปพัฒนานะ อยากลองวาดรูปนี้ในเวอร์ชันใหม่ดู 

ล่าสุดผลงานเธอออกเดินทางไปยันวงการนักอ่าน ลายเส้นที่เป็นเอกลักษณ์ไปโผล่อยู่บนปกหนังสือของสำนักพิมพ์อย่าง P.S. Publishing ลายเส้นหยึกๆ ยือๆ คว้าใจผู้ชมได้อย่างอยู่หมัด ใครผ่านไปมาถึงกับต้องหยิบจับมาพลิกดู 

ปกหนังสือกระจกเงา เงากระจก และระบำเมถุน สำนักพิมพ์ P.S. (2026)

โปรเจกต์นี้เป็นมายังไง

ตอนเด็กๆ ไป๋ชอบไปร้านหนังสือมาก ในห้างใกล้บ้านก็มีไม่เยอะ ไป๋ชอบเข้าร้านทุกครั้งที่มีโอกาสแล้วก็คิดว่าพวกหนังสือที่อยู่ตรงชั้นวางขายมันมีปกสวยๆ เยอะมาก ถ้าสมมติมันเป็นปกที่เราวาดเราคงแฮปปี้มาก ยิ่งถ้ามันขึ้นไปอยู่บนชั้นวางที่อยู่หลังแคชเชียร์ที่มันชอบเขียนว่า Best Seller เราคงแบบ โห! แฮปปี้สุดๆ

พอโตมาก็เลยรู้จักที่จะเข้าหาโอกาส ไป๋สนใจสำนักพิมพ์ P.S. อยู่แล้วเพราะปกเขามีความ Fine Art มากๆ ถ้าที่เห็นเยอะๆ งานเขามีความเป็นงานอาร์ตจ๋าๆ เลย แล้วเขาเปิดรับพอดีไป๋เลยส่งพอร์ตไปทางสำนักพิมพ์ก็ติดต่อกลับมา ไป๋ดีใจมากเพราะการทำปกหนังสือมันไม่ใช่ความฝันแต่มันเป็นเป้าหมายของไป๋มากกว่า

หลังจากได้รับโจทย์รู้สึกยังไง

ยาก! มาก! ลึกๆ อันนี้ส่วนตัวไป๋ไม่ได้อะไรกับใครนะ คือไป๋ไม่ชอบรับงานคอมมิสชัน ไม่ชอบทำงานตามใจคนอื่น ชอบทำงานตามใจตัวเอง แต่ว่าไป๋ยอมรับงาน P.S. เพราะไป๋ชอบและอยากทำสิ่งนี้จริงๆ โอเค เราต้องเริ่มเปิดใจเพราะงานนี้เขาบรีฟเราก็นับว่าเป็นงานคอมมิสชันอย่างหนึ่ง

พออ่านบรีฟแล้วก็เป็นอะไรใหม่ๆ มาก แน่นอนว่าพอเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรัก LGBTQ ไป๋ไม่ค่อยได้วาดแนวนี้เท่าไหร่ เราเลยลองร่าง ลองรีเซิร์ชดูก็พอไปได้ เหมือนเราได้เรียนรู้ไปด้วยว่าเราต้องอ่านบรีฟละเอียดๆ นะ ดูสไตล์คาแรกเตอร์ที่เขาบรีฟมา ซึ่งผลลัพธ์ออกมาก็ชอบมากๆ ผลงานนี้เป็นงานมือเพนต์ลงบนเฟรมผ้าใบแล้วเอาไปสแกนเป็นไฟล์ดิจิทัลหมายความว่าปกสองเล่มนี้มีงานจริงๆ อยู่

แต่เบื้องหลังรอยยิ้มน้ำตาปริ่มเธอเล่าว่าช่วงเวลานั้นนับเป็นช่วงที่หนักช่วงหนึ่งในชีวิต เพราะตลอดระยะเวลา 5 วันเธอต้องวิ่งงานตัวเป็นเกลียว ตอนกลางวันอยู่นิทรรศการ ตอนกลางคืนกลับบ้านไปนั่งทำปกยันเช้า พอเช้าก็ต้องไปจัดแสดงงานต่อ แต่พอผ่านมาได้ทำให้เธอแอบชมตัวเองว่า “ทำได้แล้วนะ เก่งมาก” นาทีที่เจอคนหยิบปกขึ้นมาดูเธอว่าคุ้มค่าแล้วกับเวลานอนที่แลกไป

ลังลง ลังเล (2026)

งานไป๋เรียกว่าแนวอะไร

ถ้า Abstract มันจะมีความปาดไปมาดูไม่ค่อยออก แต่ของไป๋มันออกแนว Semi-abstract มากกว่า คือยังดูออกว่าเป็นภาพอะไร ส่วนลายเส้นยุ่งๆ หยึกๆ ยือๆ เหมือนเด็กวาดให้ความศิลปะแนวนาอีฟ (Naïve Art) ส่วนเทคนิคการใช้สี มีสีชอล์คน้ำมัน สีน้ำมัน ผสมๆ กัน บางครั้งก็มีสีไม้กับดินสอ 6B มาร่วมด้วย ส่วนตัวการเลือกใช้มาจากผลลัพธ์ที่ไป๋ชอบภาพรวมของลายเส้น รวมถึง Texture แนวทีแปรง (Painterly style) ก้อนสีที่ถูกทิ้งไว้ไป๋มองว่ามันมีเสน่ห์

สมุดบันทึกพฤติกรรม

ผลงานวาดรูปแค่ในห้องนี้ หากนำมาวางทับซ้อนกันคงกองพะเนินเป็นภูเขา หากนับรวมทั้งชีวิตคร่าวๆ คงเป็นจำนวนเกือบร้อยผลงานแน่นอน แล้วเมื่อไหร่กันที่สาวน้อยเริ่มหันมาจับแปรงจับพู่กันออกเดินบนเส้นทางศิลปิน

จริงๆ เราชอบวาดรูปตั้งแต่ก่อนเข้าเรียนเลย รู้สึกว่าทั้งชีวิตนี้สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือการวาดรูป เท่าที่จำความได้ตอนอนุบาล เราชอบความรู้สึกที่มีผลงานไปแปะที่บอร์ดหน้าชั้นเรียน แล้วทุกคนก็จะจำได้ว่าถ้าเป็นไป๋จะชอบระบายสีวาดรูป ในสมุดบันทึกจากคุณครูเลยจะมีแต่ประโยคเขียนกำกับไว้ว่าไป๋มัวแต่วาดรูปไม่เขียนกอไก่เลย แต่เรารู้สึกโชคดีที่รู้ตัวเร็วว่าชอบอะไรเลยชัดเจนกับมันมาตั้งแต่เด็ก

ช่วงเวลานั้นไป๋ก็จำได้ไม่เยอะ ถ้านอกจากความรู้สึกชอบตอนแปะบอร์ด คงเป็นเรื่องรายการศิลปะที่ไป๋ชอบดูมากตอนเป็นเด็กกับประโยคคำถามคลาสสิกที่ทุกคนต้องเคยเจอ 

โตขึ้นอยากเป็นอะไร

‘คนวาดรูป’

ตอนนั้นอนุบาลไม่รู้ต้องเรียกว่าอะไร อาชีพแบบไหน แค่อยากเป็นคน…ที่ได้วาดรูป

พอโตขึ้นมาช่วงประถมถึงได้เริ่มรู้จักว่าสิ่งที่เราอยากทำเขาเรียกว่าอาชีพ

‘จิตรกร’

อยากกลับไปบอกตัวเองในตอนนั้นว่า “ทำได้แล้วนะ ได้เป็นศิลปินแล้ว”

เสียงตบมือแปะๆ ของเด็กหญิงป๊ะไป๋ที่ผลงานของเธอได้อยู่บนบอร์ดหน้าชั้นเรียนสมัยอนุบาล 

แปรเปลี่ยนไปเป็นเสียงปรบมือเกรียวกราวของเหล่าผู้มาชมงานของนักวาดป๊ะไป๋ในวัย 21 ปี

นิยามตัวเองเป็นคนแบบไหน

ไป๋รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนซับซ้อนที่ไม่ซับซ้อน บางทีเราก็นึกอยากจะไม่ซับซ้อนก็สามารถให้คนอื่นเข้าใจได้เลยว่าเป็นแบบไหน ถ้าบางวันที่เรานึกอยากจะซับซ้อนก็ซับซ้อนมากๆ เหมือนเลือกที่จะแสดงออก บางครั้งบางคนก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เราสื่อ แต่เราอยากให้มันซับซ้อนเลยปล่อยให้เขาสงสัยไป 

อย่างล่าสุดผลงานธีสิสที่ไป๋กำลังทำ ไป๋อยากนำเสนอความเป็นตัวเอง คาแรกเตอร์ที่ไป๋ทำแต่อาจารย์ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมตัวละครนี้ถึงต้องเอาแต่อยู่ในห้อง มันไม่ทำอะไรเลยหรอ เพราะมันชอบนั่ง ชอบนอน อยู่แต่กับแมว มันดูไม่น่าตื่นเต้น ไม่ว้าวสำหรับเขา แต่ไป๋เข้าใจนะบางทีคนเรามีความชอบ ความคิดไม่เหมือนกัน ทุกวันนี้ก็ยังเจออยู่เรื่อยๆ แต่ไม่เป็นไรไป๋แฮปปี้กับตรงนี้ก็ลงมือทำต่อไป

อีกอย่างไป๋ชอบสนุกกับการที่ได้ท้าทายตัวเอง ไม่ได้ชอบเอาชนะ บางทีถึงขั้นยึดติดกับความพ่ายแพ้ด้วยซ้ำ แต่พอได้ลงมือทำก็จะทำอยู่อย่างนั้น ทำไมมันไม่ได้สักทีวะ ก็จะทำจนกว่าจะได้ เหมือนเป็นเป้าหมายที่อยากจะตะโกนกับตัวเองด้วยเสียงกระซิบว่า “เยส! ทำได้แล้ว”

คติยึดเหนี่ยวจิตใจของตัวเอง

ค่อยเป็นค่อยไป ค่อยๆ เดิน ค่อยๆ ไปไม่ต้องรีบ ลึกๆ แล้วไป๋เป็นคนใจร้อนมาก เพราะไป๋เป็นคนทำงานเร็ว มือร้อน แม้จะขัดกับบุคลิกภายนอกที่หลายคนมอง แต่ในใจไป๋อยากรีบทำให้เสร็จ เวลาทำงานมือมันจะระบายไปเร็วมาก ไป๋ไม่ชอบความเร่งเลยต้องคอยปลอบตัวเองเสมอว่าไม่ต้องรีบ

เอาจริงการที่ได้เจอคนที่คอยซัปพอร์ตเราก็นับเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจไป๋ได้เหมือนกัน มีช่วงหนึ่งที่ไป๋รู้สึกว่าตัวเองเหมือนขยะเลย ขยะเปียก เลยไปพูดกับพี่คนหนึ่งที่เคารพรักมาก แต่คำตอบที่ได้กลับมากลายเป็นท่าทางที่เขายื่นแขนมาข้างหน้าเพื่อทำรูปวงกลมแล้วบอกเราว่า “เดี๋ยวเป็นถังขยะให้เอง” ต่อให้ไป๋อยากเป็นขยะเปียกเขาก็พร้อมเป็นถังขยะสีเขียวให้เราเสมอ มันฮีลใจไป๋มาก

ทำงานเร็วขนาดนี้เคยมีหมดแรงไหม

ไป๋เป็นคนใช้ความรู้สึกทำงานมากๆ ก็จะมีบ้างช่วงที่เหนื่อยด้วยสภาวะ เคยมีช่วงที่ไม่อยากทำอะไรเลย ไม่เอา ไม่ทำ ไม่วาด อยู่เฉยๆ นอนอยู่อย่างนั้น คงเป็นเพราะอาการอาร์ตบล็อกด้วยส่วนหนึ่ง แต่ถ้าแย่สุดคือการที่เราไม่อยากทำ แต่ระยะเวลามันบีบบังคับให้เราต้องทำ มันเลยกลายเป็นฝืน โคตรไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย การที่เราต้องฝืนทำแน่นอนว่าผลลัพธ์ออกมาคือเราไม่ชอบ

อีกอย่างคือไป๋เข้มงวดกับเรื่องแพลนมาก ตารางงานที่แพลนมันจะเป็นประมาณนี้ (ตารางแน่นมาก) วันนี้ไป๋ทำอะไรบ้าง รายวัน รายสัปดาห์ ก็จะเขียนไว้ค่อนข้างเยอะ มันเยอะมากก็จะแอบน่ากลัวนิดนึง แต่ไป๋ทำแบบนี้ตั้งแต่มัธยมจนติดเป็นนิสัยเพราะไป๋ขี้ลืม บางทีอาจจะลืมงานสำคัญ เลยทำไว้ตลอด

แต่ก็มีสกิลที่เอาไว้บาลานซ์คือ ‘การยืดหยุ่น’ เป็นสกิลที่ควรมีแล้วไป๋คิดว่าตัวเองสามารถ Work-Life Balance ได้ เพราะถ้าพักคือไป๋ไม่ทำงานเลย วันเสาร์คือวันหยุดเดียวของไป๋ ทำงานคือทำงาน พักคือพัก หยุดคือหยุด ไม่งั้นไป๋จะแย่เพราะใช้ความรู้สึกทำงาน สภาพจิตใจอาจจะไม่ไหวถ้าทำงานตลอดเวลา 

แล้ววิธีฮีลของไป๋คืออะไร

ออกไปคุยกับคนที่เขามีประสบการณ์มากกว่า หรือใครก็ได้ที่สามารถไปเล่าให้ฟังแล้วได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆ จากเขากลับมา จริงๆ ไม่ต้องคุยแค่เรื่องงานก็ได้ เรื่องอื่นชีวิตประจำวันทั่วไปขอแค่ได้แลกเปลี่ยนบทสนทนาใหม่ๆ กลับมา

ดาวดวงต่อไปของป๊ะไป๋

นิ้วมือตอนแรกที่ถูกขยำราวกับเล่นมวยปล้ำนิ้วจากความประหม่า เริ่มออกลวดลายยกมือนี้เหวี่ยงแขนนั้น ภาพประกอบบทสนทนาต่างๆ เริ่มมีท่าทางเจ้าตัวมาเข้าแทรก จากภาพนับหนึ่งไปหลายสิบ ลายเส้นแต่ละรูปเริ่มสะกิดให้ถามเจ้าของผลงาน

หากสังเกตดีๆ จะเห็นได้ว่าลายเส้นของเธอเหมือนเริ่มปล่อยวางความสมบูรณ์แบบลงช้าๆ จนพัฒนาเป็นลายเส้นตัวเองในรูปแบบที่มั่นใจที่สุด เห็นได้ชัดจากการเปลี่ยนผ่านของภาพที่เธอบรรจงกรีดลายเส้นลงบนผืนผ้าใบอย่างคมกริบช่วงปี 3 คล้ายว่าลายเส้นผันเปลี่ยนไปตามนิสัยของฝีแปรง

“แรกๆ ถ้างานเปื้อนไป๋จะคอยเก็บคอยเช็ดตลอด แต่หลังๆ ไป๋ปลงปล่อยให้ตัวเองตวัดฝืมือได้เต็มที่ จะเห็นว่ามีความไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ ทิ้งรอยแปรงรอยสีเอาไว้ ถือว่าเป็นช่วงที่เราได้สนุกไปกับมันจนปิดจบผลงาน สุดท้ายแล้วเราก็ภูมิใจกับผลงานที่ถูกสร้างด้วยน้ำมือตัวเราเองอยู่ดี”

คิดว่าลายเส้นของตัวเองมีการเติบโตไหม

มีนะ แน่นอนว่าเรียนศิลปะต้องออกไปดูงานข้างนอก เหมือนออกไปเสพผลงานเรียนรู้อยู่เสมอ ถ้ามีศิลปินในดวงใจก็จะติดตามผลงานเขาเยอะหน่อย คอยออกไปเจอโลกภายนอกไปเรียนรู้จากคนอื่นแล้วนำมาปรับใช้ให้เข้ากับตัวเอง

ออกไปข้างนอกบ่อยๆ คุยกับคนเยอะๆ สงสัยอะไรเดินไปถามเขาเลย ไป๋รู้สึกว่าถ้ามันเป็นสิ่งดีๆ แล้วเรากล้าที่จะถามไป๋ก็เชื่อว่าเขาก็กล้าที่จะบอก แต่ถ้าเขาไม่อยากบอกก็โอเค ส่วนตัวถ้ามีคนมาถามไป๋ยินดีบอกหมดจะรุ่นน้อง คนนอก ไป๋ยินดีที่จะบอก ไป๋เชื่อว่าอะไรที่เป็นสิ่งดีๆ ไป๋บอกหมด ไม่กั๊กเลย 

ในอนาคตมองตัวเองไว้ว่าเป็นยังไง

ไป๋ยังอยากวาดรูปอยู่ เพราะว่าสิ่งที่ไป๋คิดไว้แต่แรกคืออยากเป็นศิลปินที่ได้วาดรูป ไป๋ชอบการนำเสนออะไรบางอย่างให้ผู้คนได้ดู ชอบจัดแสดงงาน พูดตามตรงว่าเป็นศิลปินในประเทศไทยมันอาจจะยากนิดนึง แต่ถ้าอยากเป็นศิลปินเต็มตัวอาจจะต้องขยันมากขึ้น ขยันทำคอนเทนต์ เป็นที่รู้จักกับผู้คน ต้องนำเสนองาน จัดแสดงงาน ไป๋อยากอยู่ในสตูดีโอที่สามารถได้นั่งทำงานทุกวัน

ขอพูดว่าไป๋ไม่ได้มีความฝันแล้วกัน แต่ไป๋มีเป้าหมายที่อยากทำอันนั้นอันนี้ให้ได้ เช่น ปีนี้เราอยากวาดปกหนังสือ เราก็ติ้กได้ดาวละหนึ่งดาว เมื่อสองปีที่แล้วเราอยากวาดปกเพลงเราก็ติ้กแล้ว ปีนี้ค่อนข้างยาวนิดนึงคืออยากให้ธีสิสผ่านไปได้ด้วยดี อยากทำให้เต็มที่ ให้ไป๋ในวันข้างหน้าหันหลังมองกลับมาแล้วไม่เสียดายกับมัน ก็ต้องรอดูว่าจะได้ดาวหรือเปล่า

อีกอย่างคือไป๋อยากไปต่างประเทศ อยากให้ผู้คนที่น่ารักทั่วโลกได้เจอกับต๊ะต๋า ไป๋อยากพาต๊ะต๋าไปเจอกับผู้คนอีกมากมาย เหมือนเป็นเป้าหมายของคาแรกเตอร์ การที่มีคนมารู้จักต๊ะต๋าก็นับว่าเป็นการประสบความสำเร็จเล็กๆ ไป๋แค่อยากให้คนรู้จักต๊ะต๋าแล้วถ้าเขาอยากรู้จักมากขึ้นจริงๆ เขาก็จะรู้จักป๊ะไป๋ด้วย 

“เราจะค่อยๆ ไปไม่ต้องวิ่งก็ได้แค่เดินไปด้วยกัน”

ขอเคล็ดลับสำหรับคนที่กำลังเรียนรู้

ไป๋คิดว่าทำนะ ต้องทำ ทำไปก่อน เราอาจจะยังไม่ชอบตอนนี้แต่ขอแค่ลงมือทำ ให้มันเห็นว่ารูปแบบของเราจะเป็นไปในทิศทางไหน เราสามารถพัฒนาไปยังไงได้บ้าง ถ้ามันเวิร์กก็ไปต่อ ถ้ามันยังไม่เวิร์กก็ค่อยๆ ปรับกันไป 

มีรุ่นน้องมาถามว่าผมอยากแสดงงานแบบพี่แต่ไม่รู้ต้องทำไง ไป๋บอกว่า “ทำ! ทำก่อน ต้องทำ แค่ทำ ถ้าไม่ทำคือไม่ได้ไรเลย”

อยากบอกอะไรกับวงการศิลปะในปัจจุบัน

ไป๋อยากให้ศิลปะมันเข้าถึงได้กับทุกคน (นิ่ง) ยากนะเนี่ย คำถามดูยิ่งใหญ่ เอาเป็นว่าไป๋อยากให้มันเข้าถึงง่ายแล้วกัน เข้าถึงทุกคน ไป๋มีเพื่อนหลายแบบเขามักจะพูดกับไป๋ว่า “ไม่รู้ว่าอาร์ตแบบนี้คืออะไร” ถ้าเขาอยากจะเสพงานประเภทนี้แต่เขาไม่กล้า ไป๋เลยรู้สึกว่าอาร์ตมันเข้าถึงยากไปหรือเปล่าเลยอยากให้ศิลปะเป็นอะไรที่ทุกคนไม่ต้องกลัวจะเข้าไปทำความรู้จักเรียนรู้กับมัน

ถ้าให้จัดอันดับเธอขอแต่งตั้งตัวเองให้เป็น Introvert Level Max เพราะผู้คนที่ผ่านมาในชีวิตของเธอต่างแย่งกันพูดจนตำแหน่งผู้ฟังตกหล่นมาเป็นเธอโดยอัตโนมัติ แต่ไม่ใช่ผิดหวังเพราะเธอชื่นชอบการเป็นผู้ฟังที่ดีมากกว่าพูดอยู่แล้ว

หากให้ต้องทิ้งท้ายนำเสนอผลงานท่ามกลางวงการศิลปะมายมายหลายแขนง ทำไมต้องเลือกป๊ะไป๋ 

ป๊ะไป๋มีต๊ะต๋า

(เงียบ)

แล้วต๊ะต๋าก็มีคนเดียว

(พยักหน้า)

ไป๋รู้สึกว่าลายเส้นของไป๋มันไม่ค่อยมีใครทำนะ คาแรกเตอร์เสื้อลายขาวแดงก็ยังไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน เราก็มีเอกลักษณ์ประมาณหนึ่ง 

ศิลปินสาวน้อยนั่งเหม่อราวกับว่าถ้าตอบคำถามนี้ไม่ได้ดาวที่เธอสะสมมาจะต้องถูกขโมยไปแน่ๆ แต่สุดท้ายเธอก็จำนนปล่อยยิ้มแห้งพร้อมถอนหายใจยื่นกระดาษคำตอบเปล่าที่มีลายเส้นหยึกยือโดยสรุปความได้ว่า 

ก็…อยากให้ทุกคนรู้จักต๊ะต๋า

ยังพูดเรื่องนี้ไม่เก่งเท่าไหร่ แต่ป๊ะไป๋กำลังพยายามฝึกอยู่ (ยิ้มแฉ่ง)

The post ศิลปินผู้ไม่ซับซ้อน ‘ไป๋ – นภากร แก้วสูงเนิน’ ทุกสิ่งบนโลกล้วนไม่จีรัง ฝีแปรงของเธอนั้นจึงไม่ยึดติดความสมบูรณ์ appeared first on a day magazine.

ความในใจหลังจากเห็นสถานที่เราพร้อมสวมบทชลลี่ในน้ำตากามเทพมาพบปะคุณหญิงย่าเรียบร้อย ด้วยบรรยากาศและผู้คนทำเอาเผลอยืดหลังตรงโดยไม่ทันตั้งตัว มือขวาจับชายกระโปรง สองเท้าก้าวขึ้นบันได เปิดประตูไปนอกจากเสียงพูดคุยที่เจื้อยแจ้วกลับมีเสียงใสปะปนแทรกขึ้นมาทักทาย ‘ลูกจันทน์-พิณนรี ยนตรรักษ์ คูเชดโว’ ลูกสาวคนเล็กของครอบครัวยนตรรักษ์เข้ามาประชิดยินดีต้อนรับด้วยความสนิทสนม พร้อมผายมือแนะนำให้วงสนทนาได้รู้จักกันในฐานะผู้อำนวยการ

งานเลี้ยงค็อกเทลที่ไม่มีเก้าอี้ให้นั่งคล้ายว่าอยากให้ผู้เข้าร่วมขยับเข้าไปกระชับวงสนทนาโดยปริยาย เราได้พูดคุยกับแขกหลายท่านจนรู้สึกเริ่มสนิทสนมเป็นกันเอง บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายเข้าถึงง่ายมากกว่าที่เรามองภาพของสถานที่แห่งนี้ไว้แต่แรกเห็น ระหว่างดื่มน้ำพักหายใจ หญิงสาวเสียงใสอีกคน ‘ลูกตาล-พารณี ยนตรรักษ์’ ลูกสาวคนโตของครอบครัวยนตรรักษ์เดินมาร่วมโต๊ะบอกเล่าเรื่องราวให้ฟังถึงสถานที่ที่ก่อเกิดด้วยความรักผนวกด้วยความฝันจวบจนกลายมาเป็นสถานที่พักพิงของเสียงดนตรีนามว่า ‘ศาลาสุทธสิริโสภา’ 

หอแสดงที่เอื้อเฟื้อต่อการทำงานด้านศิลปะไม่ว่าจะเป็นพื้นที่ ผู้ชม และผู้แสดง รายล้อมไปด้วยสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดสำหรับศิลปินเพื่อให้ศักยภาพได้ออกมาโลดแล่นอย่างเต็มที่ อีกทั้งผู้ชมจะได้ดื่มด่ำกับการแสดงอย่างเต็มอิ่มดุจเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับเสียงดนตรี สถานที่ที่เชื่อว่าศิลปะไม่ได้มีไว้โชว์แต่เชื่อมโยงกับชีวิตจิตใจให้เราได้คิดไตร่ตรอง และใช้จินตการปลดปล่อยเราให้เป็นอิสระ นั่นเป็นความตั้งใจริเริ่มแรกของ ‘อาจารย์ณัฐ ยนตรรักษ์’  

“เชื่อว่าดนตรีมีพลังที่จะนำผู้คนจากทุกชาติและทุกภูมิหลังมาหล่อหลอมรวมกัน พร้อมดึงส่วนที่ดีที่สุดของทุกคนออกมาพัฒนาได้ ดนตรีเป็นศิลปะชั้นสูง เป็นภาษาสากลที่หลอมความคิดและจิตใจไว้ด้วยกันด้วยความสร้างสรรค์ ซึ่งเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่และยาวนานที่สุดประการหนึ่งของมนุษยชาติ”

มองนาฬิกาอีกทีเป็นเวลา 19:00 นาฬิกา เสียงประกาศดังขึ้นท่ามกลางเสียงสนทนาได้เวลาเริ่มงาน ‘SoulFULL Dinner: Flavors of Ladprao’ ดินเนอร์คอนเสิร์ตที่เปิดมิติใหม่ของคำว่า ‘ไทย’ อย่างเป็นทางการ เหล่าบรรดาแขกเหรื่อเริ่มจับชายกระโปรงควงแขนทยอยเดินลงบันไดวนไปยังห้องดวงเดือนเพื่อร่วมมื้ออาหารกันพร้อมหน้าพร้อมตา ค่ำคืนนี้ศาลาสุทธสิริโสภาขอเสิร์ฟมื้ออาหารเคล้าด้วยดนตรีให้ผู้ชมได้ลิ้มรสชาติความเป็นไทยที่ถ่ายทอดผ่านเรื่องราวของบทเพลง อาหาร เครื่องดื่ม และผู้คนไปพร้อมกัน

อาหารเริ่มถูกยกขึ้นโต๊ะ หลังจากใช้สายตารับประทาน แขกทุกท่านเริ่มลงมือลิ้มรสชาติอาหาร ต่างคนต่างพากันออกปากชมถึงเมนูที่รังสรรค์โดย ‘เชฟกบ-กิตติธัช เกียรติธนาวิทย์’ จากร้าน Anakade (อาณาเขต) ร้านอาหารที่ปรุงความเป็นไทยในรูปแบบร่วมสมัยภายใต้แนวคิด Friend’s Table ที่หยิบจับวัตถุดิบจากหลายภูมิภาคมาผ่านกระบวนการเพื่อนำเสนอใหม่ โดยยังคงรสชาติหัวใจของไทยไว้อย่างชัดเจน

มื้อแรกผ่านไปเสียงดนตรีเริ่มออกโรงมาช่วยย่อย ท่วงทำนองแปลกใหม่ที่พอฟังไปกลับมีรากเหง้าของไทยแทรกอยู่ ท่วงทำนองพื้นบ้านอีสานเสียงแคน และพิณถูกคลุกเคล้าไปพร้อมเสียงเปียโน เบส และกลองเกิดเป็นบทเพลงแนว Isan-Jazz Fusion ที่บรรเลงโดย ‘Groovy Doopy และ 1 SARAN’

“นี่ไม่ใช่เพียงการผสมผสานแนวดนตรี หากแต่เป็นการสื่อสารว่าตัวตนดนตรีพื้นถิ่นของไทยสามารถยืนอยู่ในบริบทสากลได้อย่างสง่างาม”

1 SARAN บรรเลงลมขับร้องเสียงแคนให้เราทุกคนได้ฟังเสน่ห์ของเครื่องดนตรีที่หลายคนรู้จักถูกนำกลับมาเล่าในบริบทใหม่ จังหวะการเป่าของแคนเริ่มออกลายม่วนแฮงตามจังหวะการตบเท้าของผู้บรรเลง

“แคนนี้สั่งทำขึ้นพิเศษใช่หรือไม่” คำถามจากหนึ่งในผู้ร่วมโต๊ะอาหาร ด้วยความเชี่ยวชาญในด้านดนตรีมันฟ้องให้เขาต้องยกมือถามหลังจากได้ยินโน้ตพิเศษจากแคนเต้านี้ ความรู้ถูกแลกเปลี่ยนให้เป็นขวัญตาเพราะหากเป็นประสาทสัมผัสระดับพื้นฐานธรรมดาอย่างเราคงยากที่จะได้ล่วงรู้เบื้องลึกความพิเศษจากบทเพลงนี้

ค่ำคืนนี้ยังไม่เลิกรา หากท่านใดวางช้อนพร้อมบอกลาจานสุดท้ายขอเชิญหยิบเครื่องดื่มที่ท่านถูกใจแก้วใดก็ได้ขึ้นไปรับชมการแสดง ณ ห้องจัดแสดงด้านบน เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงต่อแบบไม่สะดุด ความประทับใจทำเอาเราพยักหน้าชื่นชมกับตัวเองว่าที่ห้องดวงเดือนที่เราเพิ่งฟังมานั่นเป็นเพียงแค่ของว่างที่ทางวงดนตรีจัดเสิร์ฟเพียงเท่านั้น

เสียงเปียโน เบส กลองคล้องจองไปพร้อมแคนและพิณ เครื่องดนตรีจับมือกันผสานเสียงโดยที่ไม่บดบังตัวตนของกันและกัน แสงที่สาดจากด้านบนฉายลงมายังวงดนตรีด้านล่างนั้นยิ่งทำให้ความเป็นไทยที่ผสมผสานกันดูขลังโดยที่ไม่ต้องอธิบายเป็นคำพูดแต่เชื่อว่าผู้ชมที่จับจ้องอยู่หน้าเวทีรู้ซึ้งเชกเช่นเดียวกัน เพราะหลังจากการแสดงจบเสียงปรบมือพร้อมคำชมจากหลากหลายภาษาดังท่วมห้องจัดแสดงอยู่เป็นเวลาหลายนาที

ศาลาสุทธสิริโสภาเสิร์ฟความสุนทรีย์นำเสนอทุกแก้ว ทุกจาน และทุกบทเพลงให้เราอย่างเต็มที่ ค่ำคืนนี้จึงไม่เป็นเพียงการร่วมมื้ออาหารเพื่อแค่ดื่มด่ำกับรสชาติ หากแต่คือเรื่องราวของผู้คน และภูมิปัญญาที่ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นเพื่อมาถ่ายทอดในบริบทที่สดใหม่

“ความเป็นไทยไม่จำเป็นต้องหยุดอยู่กับภาพจำเดิมๆ สิ่งนี้สามารถเติบโต เปลี่ยนผ่าน และงดงามได้ในทุกบริบท”

ก่อนปิดประตูบานใหญ่เราคิดในใจว่าคงได้จับมันเปิดออกในอีกไม่ช้า เสียงดนตรีที่เราได้ดื่มด่ำค่ำคืนนี้ยังอบอวลคล้ายเชื้อเชิญให้เรามาเยี่ยมเยียนรับฟังจังหวะดนตรีใหม่ๆ ณ ศาลาสุทธสิริโสภาในคราวหน้าอีกแน่นอน หากใครที่มีดนตรีแว่วในหัวใจอยากกวักมือให้มาเป็นแขกของหอแสดงย่านลาดพร้าวแห่งนี้สักครั้ง สามารถติดตามพื้นที่พักพิงของเสียงดนตรีและพื้นที่ของศิลปินน้อยใหญ่ได้ที่  https://www.salasudasirisobha.com/concerts

The post ‘ศาลาสุทธสิริโสภา’ ก่อเกิดด้วยความรักผนวกด้วยความฝัน จวบจนกลายเป็นสถานที่พักพิงของเสียงดนตรี appeared first on a day magazine.

ปัด กวาด เช็ด ถู จะทำความสะอาดทั้งทีแพ็กนี้ต้องเก็บให้ครบ แต่แรงคนแค่ลุกขึ้นนั่งแบตก็เริ่มอ่อนตั้งแต่วิธีแรกแล้ว แม้เวลาเราจะเหลืออยู่ไม่กี่ชั่วโมงต่อวันแต่คงไม่มีใครอยากเดินลากฝุ่นจนเท้าดำปิ๊ด คันยุบยิบในจมูกเวลาหายใจ มองไปทางไหนก็เต็มไปด้วยรอยเปื้อนที่รอโดนกำจัด

งั้นได้เวลาเบิกตัวผู้ช่วยหน้าใหม่ซะแล้ว บรื้นน เจ้าหุ่นยนต์ดูดฝุ่นรุ่นใหม่ล่าสุดขอตีโค้งมาแนะนำตัวสมัครเป็นผู้ช่วยก่อนเริ่มปฏิบัติการ สวัสดีฉันชื่อ Dyson Spot+Scrub Ai แค่ปล่อยฉันสำรวจพื้นที่ก็สามารถทำงานได้ตั้งแต่เช้ายันค่ำไม่คิดโอที แถมมีดวงตาสีเขียวคล้ายเลเซอร์ไว้สแกนตรวจจับและขจัดคราบได้อย่างแม่นยำ ต่อด้วยระบบถูด้วยลูกกลิ้งที่สามารถซักตัวเองได้ทุกครั้งที่หมุนด้วยน้ำอุ่นอุณหภูมิ 60 องศา ตบท้ายด้วย 45 องศาของลมร้อนเป่าแห้งดักปัญหาแบคทีเรียที่ชอบแอบเติบโตในที่อับชื้น อ่านแล้วแอบคิดว่าเก่งไม่ใช่เล่นเลยใช่ไหมล่ะ!

ยังไม่หมดแค่นั้นนะ ถึงฉันจะขนาดตัวกระทัดรัดแต่สามารถกักเก็บฝุ่นสูงสุดไม่มีสำลักได้ถึง 100 วันด้วยถังเก็บขนาดใหญ่ไร้ถุงพร้อมพลัง Dyson Root Cyclones ที่คอยช่วยแยกและดูดสิ่งสกปรกแรงดีไม่มีตกเชียว ฝุ่นที่พวกมนุษย์มองไม่เห็นก็ไม่รอดสายตาระบบ Microscopic กรองฝุ่นที่คอยดักจับได้ถึง 0.1 ไมครอนของฉันไปได้ ไม่ต้องเปลืองเวลามาคอยมานั่งสั่งงานให้หัวหมุนเพราะสามารถคุยกับฉันผ่านแอปพลิเคชัน MyDyson ได้ง่ายๆ ไม่ว่าจะปรับแต่งพื้นที่ทำความสะอาด สั่งงานล่วงหน้า หรือคอยตามดูการทำงานแบบเรียลไทม์ได้ตลอดแต่บอกเลยว่าไม่มีอู้  งานหนักแค่ไหนก็ไม่มีบ่น

ผู้ปกครองเจ้าหุ่นยนต์ไม่ต้องเป็นกังวลไปแม้งานหนักขนาดไหนเจ้า Dyson Spot+Scrub Ai ก็สามารถวิ่งกลับฐานไปเติมพลังได้อย่างชำนาญ ชนิดที่รู้จักพื้นที่บ้านพอๆ กับเจ้าของตัวจริง แต่ถึงอย่างนั้น Dyson ก็ไม่ลืมให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวที่รับประกันได้เลยว่าจะไม่มีการบันทึกข้อมูลของผู้ใช้ออกไปภายนอกแน่นอน ไม่ต้องคอยนั่งระแวงว่าจะมีหุ่นยนต์สายลับแอบอยู่หรือเปล่า หรือหากเกินมือไปทาง Dyson เขาก็มี Robot Concierge จาก Dyson Expert พร้อมสแตนด์บายบริการอย่างใกล้ชิด 

หลังจากกรรมการได้ฟังคุณสมบัติความสามารถ ขอยกมือให้ผ่านเข้ารอบฉลุย ตำแหน่งผู้ช่วยพร้อมออกปฏิบัติการ ตำแหน่งผู้สั่งการขอนอนพักให้หนำใจ หากบ้านไหนกำลังตามหาผู้ช่วยสามารถติดตามได้ทาง Facebook และ Instagram Dyson_th

แล้วพักผ่อนไปพร้อมๆ กันหลังจากปล่อยให้เจ้า Dyson spot+scrub Ai วิ่งไล่จับสิ่งสกปรก!

#DysonTH #DysonHome #DysonSpotScrubAI

The post Dyson Spot+Scrub Ai เจ้าหุ่นยนต์ดูดฝุ่นสู้งานขอประกาศ ไม่ถอยทัพถ้ายังไม่สะอาดกริ๊บ appeared first on a day magazine.