Anping Tree House : เดินชมงานศิลปะท่ามกลางร่มเงาและรากไม้ในบ้านเก่า

ไต้หวันเป็นประเทศหนึ่งที่ร่ำรวยวัฒนธรรมมีสถานที่เก่าแก่ซ่อนตัวอยู่มากมาย บ้างยังคงมีชีวิต บ้างผุพังไปตามกาลเวลาแต่บางสถานที่เหล่านั้นกลับถูกดัดแปลงเพื่อประโยชน์ที่แตกต่างจากเดิม

Tainan (ไถหนัน) คือเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของไต้หวัน

ที่นี่เต็มไปด้วยสถานที่เก่าแก่มากมาย ตั้งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอบอ้าวต่างกับไทเปอย่างสิ้นเชิง (ร้อนพอๆ กับไทยเลยล่ะ) ถ้าให้เปรียบเทียบไถหนันคงคล้ายๆ จังหวัดอยุธยาของบ้านเรา เมืองยังคงรักษาสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ไว้ หลายแห่งถูกดัดแปลงให้อยู่ได้ในปัจจุบัน บ้างเป็นพิพิธภัณฑ์ร่วมสมัย บ้างเป็นสถานที่ท่องเที่ยว และบ้างก็เป็นแกลเลอรีศิลปะ

สถานที่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าของเราตอนนี้คือ Anping Tree House หรือ บ้านต้นไม้แห่งอันผิง
ในอดีตเมื่อกว่าเกือบสองร้อยปีที่แล้วที่แห่งนี้คือบริษัทการค้าและศูนย์กระจายสินค้า หลายชาติที่เข้ามามีบทบาทในแผ่นดินไต้หวันต่างได้ครอบครองบริเวณแห่งนี้ตั้งแต่อังกฤษไปจนถึงญี่ปุ่น แต่ละประเทศล้วนยึดสถานที่นี้เป็นที่มั่นในการทำการค้าเพราะภูมิประเทศของเมืองไถหนันที่ติดกับทะเล จนเมื่อ ค.ศ. 1979 พื้นที่บริเวณนี้ได้กลับมาสู่การดูแลของทางไต้หวัน
พวกเขาเลือกที่จะเปลี่ยนตึกที่คร่ำครึนี้ให้กลายเป็นพื้นที่ศิลปะ คนเมืองมักเรียกอันผิงด้วยชื่อที่ยิ่งใหญ่ว่าโอเอซิสแห่งไถหนัน

Anping Tree House ประกอบด้วยหลายส่วน

ทั้งส่วนพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การค้าแบบจำลองระบบน้ำในอดีตหรือสถานที่จำหน่ายของที่ระลึก แต่สำหรับเรา ส่วนที่เป็นไฮไลต์คือบริเวณส่วนกลางที่เป็นบ้านไว้เก็บสินค้าเหมือนโกดังในสมัยก่อน

สิ่งที่ทำให้บ้านหลังนี้โดดเด่นเกินใครคงเป็นต้นไทรที่แผ่ขยายกิ่งก้านสาขาและรากมาปกคลุมบ้านจนผนังทุกด้านเต็มไปด้วยรากไม้และตะไคร่ ความชื้นและบรรยากาศอันร่มรื่นนี้ทำให้เรารู้สึกว่าบรรยากาศชวนน่าหลงใหลอย่างประหลาด พื้นที่ว่างระหว่างรากไม้ในบริเวณบ้านนี้เองที่เป็นพื้นที่แสดงงานของศิลปินในแต่ละช่วง

วันที่เราเดินทางไปชม นิทรรศการที่อยู่ในบ้านสีเขียวหลังนี้คืองานนิทรรศการภาพถ่ายของ Kotori Kawashima ช่างภาพชาวญี่ปุ่นที่บันทึกภาพเมืองไถหนันในมุมมองความประทับใจของเขา ภาพทุกภาพเหล่านั้นถูกนำมาจัดวางด้วยองศาและมุมต่างๆ เพื่อเล่นกับองค์ประกอบของแสงธรรมชาติตามมุมต่างๆ ภายในตัวบ้าน

สำหรับเรา
การเดินชมภาพถ่ายเหล่านี้เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ทำให้เรารู้สึกไม่เหมือนกับการเดินชมศิลปะที่ไหน ร่มเงาของต้นไทรใหญ่และแสงแดดที่ลอดผ่านกิ่งก้านของมันต่างช่วยกันสร้างภาพมหัศจรรย์และ
performance ที่แตกต่างกันไปในทุกชั่วโมง การจัดวางที่พาเราเดินไปตามแต่ละจุดในบ้านทำให้เรารู้สึกเหมือนได้ท่องเที่ยวในป่าเล็กๆ ซึ่งศิลปะของที่นี่ก็ผสานเข้ากับธรรมชาติได้อย่างลงตัว

ถ้าว่าตามตรง Anping Tree House มีพื้นที่โชว์งานไม่ได้กว้างมากนัก แต่รู้ตัวอีกทีเรากลับเดินดูนิทรรศการและที่แห่งนี้ไปกว่า 2 ชั่วโมง
ความเขียวชอุ่มและแสงแดดอ่อนๆ โดยรอบดึงดูดเราให้ยังคงก้าวเดินอยู่ในบ้านต้นไม้นี้อย่างประหลาด เราคิดว่าเหตุผลหลักคือความร่มรื่นและอากาศบริสุทธิ์ที่สถานที่นี้มอบให้ ความเขียวขจีและความชื้นจากรากของต้นไทรทำให้ที่นี่สร้างบรรยากาศเย็นใจให้เราได้แม้บรรยากาศด้านนอกจะร้อนสักแค่ไหน

‘รื่นรมย์’ เรานึกถึงคำนี้ขึ้นมาในใจ

ก่อนเดินจากมา เราเหลือบไปเห็นภาพของหญิงชาวเมืองไถหนันบริเวณทางออก
เธอกำลังกระโดดยิ้มอยู่ในรูปใหญ่ที่โชว์อยู่เดี่ยวๆ กลางผนังอิฐที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ ตอนนั้นเองที่เรากลับเผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเรากำลังยิ้มให้กับความสดชื่นที่นี่ก่อนจะลาไป หรือเรากำลังยิ้มให้กับความสดชื่นของเธอกันแน่

: )