เมื่อพระอาทิตย์เริ่มตกดิน รถเข็นแมลงทอดได้เริ่มเคลื่อนที่ไปตามจุดต่างๆ ของกรุงเทพฯ โดยเฉพาะตามสถานที่บันเทิงยามค่ำคืน เพื่อทำหน้าที่เป็นกับแกล้มสากลให้ทั้งคนไทยคนต่างชาติได้มาลิ้มลองกัน
แต่แมลงทอดที่ข้าวสารนั้นดูจะพิเศษกว่าที่อื่น เพราะเมื่อเราเหลือบมองไป เราจะพบกับแมลงหลากหลายชนิดที่ชวนให้เราตั้งคำถามในหัวว่า “สิ่งนี้กินได้จริงเหรอ” ทั้งแมงมุม แมงป่อง แมงดานา ไปจนถึงตะขาบ แมลงแปลกตาเหล่านี้กลายมาเป็นไฮไลต์หลักที่ดึงดูดสายตานักท่องเที่ยวให้มาลิ้มลอง มากกว่าจะเป็นแมลงที่เรากินกันประจำวันอย่าง รถด่วน จิ๊งหรีด หรือตั๊กแตน แต่แมลงที่ดูน่ากลัวเหล่านี้มีไว้เพื่อให้คนที่อยากรู้อยากลองมาวัดใจ มาลองกินเพื่อไปเล่าต่อว่าสักครั้งหนึ่งเคยลองพิชิตมันมาแล้ว ไม่ว่ารสชาติจะออกมาเป็นอย่างไร คงมีแต่ผู้ที่พิชิตเท่านั้นถึงจะเข้าใจ
อันที่จริง การกินแมลงนั้นไม่ใช่เรื่องใหม่ มนุษย์กินแมลงกันเป็นเรื่องปกติ ตั้งแต่ยุคก่อนทำฟาร์มปศุสัตว์ แต่เมื่อโลกพัฒนาขึ้น วัฒนธรรมการกินแมลงก็เปลี่ยนไปตามยุคสมัย บางพื้นที่ยังคงรักษาวิถีนี้ไว้ ขณะที่บางพื้นที่ค่อยๆ หยุดกินไป ด้วยปัจจัยหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการแทรกตัวเข้ามาของวัฒนธรรมการกินรูปแบบต่างๆ หรือการกระจายตัวของเมืองทำให้การกินแมลงนั้นลดน้อยลง ทั้งนี้ทั้งนั้นแมลงก็ยังคงเป็นแหล่งให้พลังงานชั้นดีจนถูกขนานนามว่าเป็นอาหารแห่งอนาคตมาแล้ว เพราะใช้ทรัพยากรในการเลี้ยงน้อยและให้พลังงานสูง
จากอาหารเพื่อการยังชีพในยุคสมัยก่อน วัตถุดิบชูรสในสำรับไทยเดิม มาจนถึงการถูกวิจัยเป็นอาหารแห่งอนาคตและแปลเปลี่ยนมาเป็นอาหารเพื่อความบันเทิงบนถนนข้าวสาร จนกลายมาเป็นกับแกล้มสากลของคนไทยในที่สุด
แมลงจึงเป็นอาหารที่มีเรื่องราวมากมายผ่านกาลเวลาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน และยังคงมีตัวตนอยู่ในเมนูอาหารเรามาตลอดไม่เคยจางหายไป
