ย้อนไปเมื่อหลายสิบปีก่อน
(ขอไม่บอกจำนวนปีที่แน่นอนเดี๋ยวจะรู้ว่าเราแก่) ตอนฉันเป็นเด็กประถมผมติ่งในโรงเรียนเล็กๆ
ของตำบลหนึ่งในจังหวัดเพชรบุรี ด้วยความเป็นเด็กก็จะติดเล่นกับเพื่อนๆ มากกว่าที่จะต้องมานั่งทำการบ้าน
หรืออ่านหนังสือ จึงทำให้ผลการเรียนค่อนข้างที่จะไม่ดีเท่าใดนัก
ความติดเล่นของฉันยังมากกว่าเพื่อนผู้ชายที่เรียนอยู่ระดับชั้นเดียวกันเสียอีก
ตอนนั้นเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งก็ได้ที่หนึ่งของห้อง ในขณะที่ฉันนั้นได้เพียงลำดับที่ยังไม่ถึงและไม่เข้าใกล้หนึ่งเสียที
เวลาล่วงเลยมาจนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่
3 เมื่อเปลี่ยนระดับชั้นขึ้นมาฉันก็มีครูประจำชั้นคนใหม่ซึ่งใจดีมาก
ที่สำคัญสอนดีและคอยส่งเสริมให้กำลังใจฉันตลอดเวลา
ทำให้เด็กติดเล่นอย่างฉันเกิดจุดเปลี่ยนและหันมาสนใจการเรียน มากยิ่งขึ้นเสียจนแม่ยังประหลาดใจ…
ในช่วงพักกลางวันของโรงเรียนเมื่อก่อนฉันจะใช้เวลาไปกับสนามเด็กเล่น
แย่งรุ่นน้องเล่นสไลเดอร์ ผลัดกันไกวชิงช้า
และเปลี่ยนกันเป็นคนหมุนม้าหมุนให้กันและกันกับเพื่อน
ฉันกลับหันมาเข้าห้องสมุดและรักการอ่านมากยิ่งขึ้น
ในช่วงเย็นของการอยู่ที่บ้านเมื่อเลิกเรียนแล้ว
หากเป็นเมื่อก่อนฉันกลับมาก็จะวางกระเป๋าหนังสืออย่างเร็วและเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเล่นกับเพื่อน
โดยที่การบ้านฉันจะทำตอนดึกมาก
แต่เมื่อมาถึงช่วงเปลี่ยนตัวเองเมื่อกลับมาจากโรงเรียนฉันจะใช้เวลาอยู่กับการทำการบ้าน
และทบทวนบทเรียนด้วยความมุ่งมั่นพยายาม
เมื่อทำการบ้านเสร็จก็จะออกไปเที่ยวเล่นหาเพื่อนๆ
กลับบ้านมาทำภารกิจอะไรต่างๆ นานาเสร็จฉันก็จะมานั่งอ่านหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดเป็นอย่างนี้มาโดยตลอดของการอยู่ในระดับชั้นประถมศึกษา
เมื่อวันของการสอบปลายภาคใกล้มาถึงฉันใช้เวลาทบทวนเนื้อหาบทเรียน
(จากที่เมื่อก่อนไม่เคยทำ) จนถึงวันสอบปลายภาคฉันก็ทำข้อสอบด้วยความมุ่งมั่นและมีความสุข
เมื่อสอบทุกวิชาจนครบถ้วนแล้วครูประจำชั้นของฉันก็นัดวันเพื่อให้ฉันและเพื่อนๆ มาฟังผลสอบ
ปรากฏว่า…
ฉันรับสมุดพกมาจากครูประจำชั้นและค่อยๆ เปิดดูหน้าที่แสดงผลการเรียนด้วยความตื่นเต้น
ฉันไล่ดูคะแนนเรื่อยๆ ลงมาจนถึงบรรทัดสุดท้ายที่สรุปคะแนน
ปรากฏว่าฉันสอบได้ลำดับที่หนึ่ง ฉันรู้สึกดีใจมากที่ความมุ่งมั่นตั้งใจในการอ่านหนังสือของฉันไม่สูญเปล่า
และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาฉันก็สอบได้ที่หนึ่งมาโดยตลอดการเรียนในชั้นประถมศึกษา
จากเด็กที่ครั้งหนึ่งติดแต่เล่นไม่สนใจการเรียนแม้แต่น้อย
จากเด็กที่ไม่เคยแม้กระทั่งที่จะย่างกรายเข้าไปในห้องสมุด จากเด็กที่ไม่เคยทบทวนเนื้อหาบทเรียน
และเอื่อยเฉื่อยกับการทำการบ้าน และจากเด็กที่ไม่เคยสอบได้ในลำดับที่หนึ่ง กลับกลายมาเป็นเด็กที่สอบได้ที่หนึ่ง
ตั้งแต่ครั้งนั้นจึงทำให้ฉันคิดได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่าง หากเราตั้งใจทำ บางครั้งอาจมีบางช่วงที่เราท้อแท้บ้าง เหนื่อยบ้าง หรือผลของมันอาจจะปรากฏช้าไปบ้าง
แต่ท้ายที่สุดแล้วหากเราทำมันอย่างตั้งใจ และพยายามเต็มที่กับมัน
เราย่อมได้รับผลตอบแทนคือ ‘ความสำเร็จ’ อย่างแน่นอน
ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย
